3.2 Impact Probability
The lists so far described can be analysed according to the dangerousness of each object. The specific debris hazard is measured considering a figure including its mass, area, orbit and expected lifetime.
One of the fundamental parameter to take into account, dealing with the dangerousness of space debris, is their impact probability. In general, most of the space objects, both active and inactive, are tracked (e.g. by NORAD). For these objects the impact probability is derived on statistical basis [30,31]. However, many small size objects can not be tracked increasing the impact probability of active satellites. The impact probability is particularly crucial for telecommunication satellites;
principally located in the GEO belt. These objects are quite large and well tracked, thus the new space operation rules oblige these objects to move into disposal orbits at the end of their operative life.

Accordingly, since the present active debris method is assessed for regions different from the GEO one, also small size impactors are taken into account to be conservative.
Although the NASA90 model described in Sec. 2.4 is mostly used in the following analyses for the assessment of foam balls impact probabilities, in this section the impact probability is computed by means of the NASA Debris Assessment Software (DAS 2.0) code, due to its higher reliability and the up to date values available [37]. The code relies on “fast” propagation routines (“PROP3D” and “GEOPROP”) for the debris environment, and re-entry survivability. The software models include Earth atmosphere and non-uniform gravity field, solar and lunar influences and solar radiation pressure. The solar flux value (used for atmospheric drag calculations) is derived, according to the user supplied starting date, from an integrated database based on standard data published by the National Oceanic and Atmospheric Administration. The solar cycle is computed fitting all the historical values, while the debris environment is based on the NASA’s ORDEM2000 model [38],see Sec. 2.3.
The impact probability at a given altitude is computed assuming average values of impact flux [37] at different altitudes, with a step altitude of 25 km, considering three impact debris sizes: 10, 50,100 cm. The average number of impacts per year, considering a time span of 90 years starting from 01/01/2010, is estimated for 1 m2
of debris cross section, so that it has to be scaled considering the actual debris area. The DAS output for these input data is shown in Fig. 13.

It is worth noting that these probabilities are computed at 98 deg inclination, but the trends are very similar also for different inclinations. Besides the number of impacts, DAS provides also the impact probability per year per unitary cross sectional area. These two data sets, for all the three debris sizes considered, are summarized in Tab. 5 for all the relevant altitudes in the three lists.

The actual orbital altitude of each debris in the mentioned lists has been compared to these probabilities and the objects ranked according to the product of the corresponding probability for their actual cross sectional area.
Focusing, by way of example, on the SSO region, debris can be ranked according to their area, areato-mass ratio and total (given by the sum of the impact probabilities with all the three sizes) impact probability, see Fig. 14. Here, on the x axis the debris index number is plotted.

The larger the area-to-mass ratio, the shorter the re-entry time, thus the smaller is the probability to determine an accidental impact with another object. The larger the object, the higher the impact probability, and accordingly more hazardous is the object. The higher the impact probability and, of course, riskier the object, the higher the probability that it should be one of the first targets to be deorbited.
As it was expected, the impact probability with smaller impactors is several orders of magnitude larger than the same probability with larger impactors. The model used to compute this probability is not able to appreciate the difference for impacts with objects with a diameter larger than 100 cm.
For the SSO objects, the initial conditions considered are in a quite close range, thus the largest objects are the ones with the higher danger level. Nevertheless, it is worth noting that an explicit relation between impact probability and area-to-mass ratio, that affects the orbit lifetime, does not exist.

At this point we need a single parameter taking into account all of these factors and considering also the natural lifetime of the debris. We consider here the impact probability factor [12] R as the product:

where N is the orbital debris flux (related to the initial orbital altitude by Tab. 5) for 1 m 2 of cross sectional area, A is the object cross sectional area, P the orbital period and L the expected number of revolutions. L can be roughly assessed by means of [39]:

where H is the atmospheric scale height [39]. The resulting lifetime L is given in number of revolutions, thus to be transformed in a time it is multiplied by the orbital period.
∆arev is the semi-major axis change per revolution due to the atmospheric drag. It can be computed by means of quadrature of the atmospheric force over the true anomaly and it turns out that modified Bessel functions are required to obtain this averaging [39]. For nearly circular orbits (like the ones in SSO and in general for many orbital debris orbits made circular by the atmospheric drag effect), it can be expressed as:

Here Cd is assumed constant and equal to 2.2 for all debris. The variation of orbital altitude is assumed caused only by the atmospheric drag. ∆arev should be considered changing during the reentry; however, as done for the atmospheric density, it has been assumed uniquely determined by the initial debris altitude. This means that the lifetime estimation, given by LxP, is conservatively computed assuming that the debris lives all the time at its initial altitude. Thus, resulting values are not the real deorbiting times of objects; rather they are indexes taking into account the area-to-mass ratio role in the debris danger level ranking. It is now possible to rank all debris lists, associating to
each object the corresponding R value. This is presented in Fig. 15 where the R value has been normalized with its maximum.
For the UCS list, however, the actual cross sectional area for each object could not be used, due to the lack of this parameter in the list. In order to overcome this problem, a statistical approach has been used. According to [39] a rough estimation of volume, dimension, area and moment of inertia of a generic spacecraft can be computed by its mass. This approach is based on statistical analyses on a number of spacecrafts and has to be considered as a relation providing an order of magnitude of the object area. In this way the cross sectional area can be computed as:

where m is the object initial mass in kg and A is expressed in m2.


Authors: M. Andrenucci, P. Pergola, A. Ruggiero /2011
Affiliation: University of Pisa – Aerospace Engineering Department – Italy
ACT researcher(s): J. Olympio, L. Summerer

University of Pisa
Tel: +39-050-967211
Fax: +39-050-974094
Advanced Concepts Team

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment


(SYNECHEIA APO  17/07/19)

I)Το «μυστικό» των χιονισμένων βουνών του Πλούτωνα. The Mountains of Pluto Are Snowcapped, But Not for the Same Reasons as on Earth

Αριστερά το όρος «Κθούλου» στον Πλούτωνα και δεξιά οι Άλπεις στην Γη. Δυο παρόμοια τοπία που δημιουργούνται με εντελώς διαφορετικές διαδικασίες. At left, the “Cthulhu” region near Pluto’s equatorat right the Alps on Earth. Two identical landscapes created by highly different processes. © NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute © Thomas Pesquet/ESA

Το 2015 το διαστημόπλοιο New Horizons ανακάλυψε εντυπωσιακά χιονισμένα βουνά στον Πλούτωνα, τα οποία θυμίζουν πολύ βουνά στη Γη- ένα τοπίο που είχε ποτέ ξανά παρατηρηθεί αλλού στο ηλιακό μας σύστημα. Ωστόσο, στον πλανήτη μας οι ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες μειώνονται όσο αυξάνεται το ύψος, ενώ στον Πλούτωνα αυξάνονται, λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας- οπότε και τίθεται το ερώτημα: Από πού προερχόταν ο πάγος;

Στην Γη το χιόνι συμπυκνώνονται σε υψόμετρο επειδή μάζες αέρα διαστέλλονται αδιαβατικά κατά την διάρκεια της ανόδου τους στην ατμόσφαιρα και έτσι ψύχονται (με ρυθμό περίπου 1°C ανά 100 m). Στον Πλούτωνα ο πάγος μεθανίου σχηματίζεται στις κορυφές των βουνών όταν είναι αρκετά ψηλά διότι εκεί η ατμόσφαιρά του είναι πλούσια σε μεθάνιο ευνοώντας την συμπύκνωσή του. On Earth snow condenses at altitude because air dilates during ascending movements, and thus cools (at the rate of 1°C approximately every 100 m). On Pluto, methane ice forms on the peaks of mountains when they are high enough to reach upper atmospheric levels, which are hotter and rich in methane. © Tanguy Bertrand et al.

Διεθνής ομάδα της οποίας ηγήθηκαν επιστήμονες του CNRS (Γαλλία) πραγματοποίησαν σχετική έρευνα, και στο πλαίσιό της διαπίστωσαν πρώτα πως το «χιόνι» στα όρη του Πλούτωνα αποτελείται από παγωμένο μεθάνιο. Μετά, για να κατανοήσουν πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα τέτοιο τοπίο υπό τόσο διαφορετικές συνθήκες, χρησιμοποίησαν ένα κλιματικό μοντέλο για τον πλανήτη- νάνο, που αποκάλυψε ότι, λόγω της ιδιαίτερης δυναμικής της, η ατμόσφαιρα του Πλούτωνα είναι πλούσια σε αέριο μεθάνιο στα ύψη. Ως αποτέλεσμα, οι κορυφές των βουνών φτάνουν αυτή την «εμπλουτισμένη» ζώνη που υπάρχει αρκετό μεθάνιο για να συμπυκνώνεται, ενώ σε χαμηλότερα ύψη η περιεκτικότητα είναι πολύ μικρή.

IA)Θάνατος από «μακαρονοποίηση»: Οι τελευταίες στιγμές ενός άστρου που καταστρέφεται από μια μαύρη τρύπα. Death by Spaghettification: ESO Telescopes Record Last Moments of Star Devoured by a Black Hole

Μία σπάνια έκλυση φωτός, που εξέπεμψε ένα άστρο καθώς «καταβροχθιζόταν» από μια κολοσσιαία μαύρη τρύπα, εντοπίστηκε από επιστήμονες που χρησιμοποιούσαν τηλεσκόπια ανά τον κόσμο. This illustration depicts a star (in the foreground) experiencing spaghettification as it’s sucked in by a supermassive black hole (in the background) during a ‘tidal disruption event’. In a new study, done with the help of ESO’s Very Large Telescope and ESO’s New Technology Telescope, a team of astronomers found that when a black hole devours a star, it can launch a powerful blast of material outwards. Credit: ESO/M. Kornmesser

Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως «tidal disruption event» και είναι η πλησιέστερη έκλαμψη τέτοιου είδους που έχει καταγραφεί ποτέ. Προκαλείται όταν ένα άστρο περνά πολύ κοντά από μια μαύρη τρύπα και η τεράστια βαρυτική της έλξη το κομματιάζει σε λεπτές λωρίδες υλικού- μια διαδικασία που είναι γνωστή ως «spaghettification» (μετατροπή σε σπαγκέτι). Κατά τη διαδικασία αυτή μέρος του υλικού πέφτει στη μαύρη τρύπα, εκλύοντας μια φωτεινή έκλαμψη ενέργειας, την οποία οι αστρονόμοι μπορούν να εντοπίσουν.

Using telescopes from ESO and other organisations around the world, astronomers have spotted a rare blast of light from a star being ripped apart by a supermassive black hole. This video summarises the findings. Credit: ESO

Αυτά τα φαινόμενα είναι σπάνια και δεν μπορούν πάντοτε να μελετώνται εύκολα, επειδή παρεμβάλλονται σκόνη και συντρίμμια. Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων, της οποίας ηγήθηκαν ερευνητές του University of Birmingham, ήταν σε θέση να μελετήσει το συμβάν αυτό με άνευ προηγουμένου λεπτομέρεια, επειδή εντοπίστηκε λίγο πριν την καταστροφή του άστρου.

This image shows the sky around the location of AT2019qiz, at the very centre of the frame. This picture was created from images in the Digitized Sky Survey 2. Credit: ESO/Digitized Sky Survey 2. Acknowledgement: Davide De Martin

Χρησιμοποιώντας το Very Large Telescope και το New Technology Telescope, το διεθνές δίκτυο τηλεσκοπίων του Las Cumbres Observatory και το Neil Gehrels Swift Observatory, οι επιστήμονες ήταν σε θέση να παρατηρήσουν την έκλαμψη, στην οποία δόθηκε το όνομα AT2019qiz, σε μια περίοδο έξι μηνών, καθώς γινόταν φωτεινότερη και μετά έχανε τη λαμπρότητά της. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

«Μπορέσαμε να διερευνήσουμε με λεπτομέρεια τι συμβαίνει όταν ένα άστρο “τρώγεται” από ένα τέτοιο θηρίο» είπε ο Ματ Νίκολ, ερευνητής της Royal Astronomical Society στο University of Birmingham- με τη Σαμάθα Όουτς, επίσης του ίδιου πανεπιστημίου, να σημειώνει πως όταν μια μαύρη τρύπα «καταπίνει» ένα άστρο, μπορεί να εκτοξεύσει με μεγάλη δύναμη υλικό προς τα έξω, το οποίο παρεμβάλλεται και εμποδίζει την καθαρή και ακριβή παρατήρηση. «Αυτό συμβαίνει επειδή η ενέργεια που απελευθερώνεται καθώς η μαύρη τρύπα “τρώει” αστρική ύλη διώχνει τα υπολείμματα του άστρου έξω».

Eστιάζοντας στην έκλαμψη AT2019qiz. This video sequence zooms in on the galaxy where the AT2019qiz tidal disruption event is taking place. This phenomenon, a blast of light from a star being ripped apart by a supermassive black hole, has been studied by ESO telescopes. Credit: ESO/Digitized Sky Survey 2/N. Risinger ( Music: Astral Electronics

Στην περίπτωση του AT2019qiz, οι αστρονόμοι μπόρεσαν να αντιληφθούν το φαινόμενο αρκετά νωρίς ώστε να παρατηρήσουν τη διαδικασία στο σύνολό της, καθώς εντοπίστηκαν γρήγορα εκπομπές από αυτό, μετά την καταστροφή του άστρου. «Οι παρατηρήσεις έδειξαν πως το άστρο είχε περίπου την ίδια μάζα με τον ήλιο μας, και ότι έχασε περίπου τη μισή αυτής από τη μαύρη τρύπα- που έχει ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερη μάζα» είπε ο Νίκολ.

Πηγές: An outflow powers the optical rise of the nearby, fast-evolving tidaldisruption event AT2019qiz – – 

IB)Ενδείξεις για τέσσερις υπόγειες λίμνες στον Άρη. On Mars, 4 supersalty lakes may be hiding under the south pole ice cap

Όχι μία αλλά τέσσερις λίμνες με αλμυρό νερό μπορεί να βρίσκονται θαμμένες κάτω από τους πάγους στο νότιο πόλο του Άρη, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις Ιταλών επιστημόνων, κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει στη Γη κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής. Using new radar data from ESA’s Mars Express spacecraft, researchers have detected three reservoirs of liquid water trapped below the south polar cap of the Red Planet. An artist’s impression of ESA’s Mars Express spacecraft. Image credit: ESA / ATG Medialab / DLR / FU Berlin / CC BY-SA 3.0 IGO.

Αν αυτό όντως επιβεβαιωθεί, αυξάνονται οι πιθανότητες εύρεσης ιχνών ζωής στον γειτονικό πλανήτη, όπως έχει βρεθεί να υπάρχουν μικροοργανισμοί στις υπόγειες λίμνες της Ανταρκτικής.

Με μπλε χρώμα οι θέσεις των υπόγειων λιμνών στο νότιο πόλο του Άρη. Potential underground lakes below the south pole of Mars are shown in blue.  (Image credit: Elena Pettinelli et al, Nature.)

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές σε σχετική δημοσίευση τους στο περιοδικό «Nature Astronomy», η ανάλυση των στοιχείων που συνέλλεξε μεταξύ 2012-2019 το ραντάρ MARSIS του σκάφους Mars Express του Ευρωπαϊκού Διαστημικού Οργανισμού, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά από το 2003 γύρω από τον Άρη, δείχνει ότι είναι πολύ πιθανό πως κάτω από 1.400 μέτρα πάγου βρίσκεται μια μεγάλη λίμνη, η οποία περιβάλλεται από τρεις μικρότερες.

Παλαιότερες παρατηρήσεις των ίδιων επιστημόνων από το 2018 -οι οποίες τότε είχαν αντιμετωπιστεί με ενθουσιασμό αλλά και σκεπτικισμό από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα- είχαν δώσει ενδείξεις ότι ίσως υπάρχει μια υπόγεια λίμνη διαμέτρου περίπου 19 χιλιομέτρων σε βάθος ενάμισι χιλιομέτρου κάτω από το νότιο πόλο του γειτονικού πλανήτη. Οι νέες μετρήσεις παρέχουν περισσότερα στοιχεία και μάλιστα για περισσότερες από μία αλμυρές λίμνες, οι οποίες είναι διασκορπισμένες σε μια έκταση περίπου 75.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

An artist’s depiction of Mars covered in water, as it may have been about 4 billion years ago. (Image: © NASA/GSFC)

Οι επιστήμονες είναι βέβαιοι ότι κάποτε, πριν περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, ο Άρης ήταν πολύ πιο ζεστός και υγρός από ό,τι τώρα. Οι Ιταλοί ερευνητές εκτιμούν ότι ένα μέρος από τα αρχαία επιφανειακά ύδατα υπάρχουν ακόμη κρυμμένα και δεν αποκλείουν να βρουν ενδείξεις για ακόμη πιο πολλές υπόγειες λίμνες στο μέλλον, ίσως και κάτω από το βόρειο πόλο του «κόκκινου» πλανήτη.

Mars Orbiter Laser Altimeter topographic map of Ultimi Scopuli and location of MARSIS profiles collected in the region. Image credit: Lauro et al, doi: 10.1038/s41550-020-1200-6.

Η νέα έρευνα, με επικεφαλής τη γεωφυσικό και πλανητική επιστήμονα δρα Έλενα Πετινέλι του Πανεπιστημίου της Ρώμης (Roma Tre), εκτιμά ότι η μεγάλη λίμνη έχει διαστάσεις 20 επί 30 χιλιόμετρα και είναι άγνωστο το βάθος της, καθώς το ραντάρ δεν μπορεί να διαπεράσει το αλμυρό νερό. Οι τρεις άλλες κοντινές λίμνες εκτιμάται ότι έχουν διαστάσεις της τάξης των δέκα χιλιομέτρων περίπου.

Η μεγάλη περιεκτικότητα των λιμνών σε άλατα τις βοηθά να παραμένουν υγρές και να μην παγώνουν, χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα μιας υπόγειας γεωθερμικής δραστηριότητας που λιώνει τους πάγους. Ως πιθανότερη πάντως εκδοχή θεωρούν ότι οι λίμνες περιέχουν πανάρχαιο νερό, «που κάποτε βρισκόταν στην επιφάνεια και, αν αυτό όντως συμβαίνει, ασφαλώς μπορεί να αποτελούν ένα καλό μέρος για να φιλοξενήσουν ζωή, εξαφανισμένη πια ή και τωρινή», ανέφερε η Πετινέλι. Όμως, όπως είπε, για να επιβεβαιώσει κανείς κάτι τέτοιο, πρέπει να κάνει γεώτρηση στον Άρη σε βάθος ενάμισι χιλιομέτρου, κάτι που δεν είναι εφικτό με την υπάρχουσα τεχνολογία.

Άλλοι πάντως πλανητικοί επιστήμονες και γεωφυσικοί, όπως ο Τζακ Χολτ του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και ο Μάικ Σόρι του Πανεπιστημίου Πέρντιου της Ινδιάνα, εξέφρασαν στο περιοδικό «Nature» τις επιφυλάξεις τους για το κατά πόσο και τα νέα στοιχεία πράγματι αφορούν κανονικές αλμυρές λίμνες. Η κινεζική αποστολή Tianwen-1 καθ’ οδόν για τον Άρη, η οποία αναμένεται να εισέλθει σε τροχιά γύρω του το Φεβρουάριο του 2021 και μετά θα στείλει ένα ρομποτικό ρόβερ στην επιφάνεια του, το οποίο θα διαθέτει ραντάρ, ίσως ρίξει περισσότερο φως στο υγρό παρελθόν -και πιθανώς υγρό παρόν- του Άρη.

Πηγές: – – –



Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment



Conon of Samos (GreekΚόνων ὁ Σάμιος, Konōn ho Samios; c. 280 – c. 220 BCE) was a Greek astronomer and mathematician. He is primarily remembered for naming the constellation Coma Berenices.

Conon was born on SamosIonia, and possibly died in AlexandriaPtolemaic Egypt, where he was court astronomer to Ptolemy III Euergetes. He named the constellation Coma Berenices (“Berenice’s Hair”) after Ptolemy’s wife Berenice II. She sacrificed her hair in exchange for her husband’s safe return from the Third Syrian War, which began in 246 BCE. When the lock of hair disappeared, Conon explained that the goddess had shown her favor by placing it in the sky. Not all Greek astronomers accepted the designation. In Ptolemy‘s Almagest, Coma Berenices is not listed as a distinct constellation. However, Ptolemy does attribute several seasonal indications (parapegma) to Conon. Conon was a friend of the mathematician Archimedes whom he probably met in Alexandria.

Pappus states that the spiral of Archimedes was discovered by Conon. Apollonius of Perga reported that Conon worked on conic sections, and his work became the basis for Apollonius’ fourth book of the Conics. Apollonius further reports that Conon sent some of his work to Thrasydaeus, but that it was incorrect. Since this work has not survived it is impossible to assess the accuracy of Apollonius’ comment.

In astronomy, Conon wrote in seven books his De astrologia, including observations on solar eclipses. Ptolemy further attributes seventeen “signs of the seasons” to Conon, although this may not have been given in De astrologia. Seneca writes that “Conon was a careful observer” and that he “recorded solar eclipses observed by the Egyptians”,[1] although the accuracy of this statement is doubted. The Roman Catullus writes that Conon “discerned all the lights of the vast universe, and disclosed the risings and settings of the stars, how the fiery brightness of the sun is darkened, and how the stars retreat at fixed times.”[2]


Democritus (/dɪˈmɒkrɪtəs/Greek: Δημόκριτος, Dēmókritos, meaning “chosen of the people”; c. 460 – c. 370 BC) was an Ancient Greek pre-Socratic philosopher primarily remembered today for his formulation of an atomic theory of the universe.[3]

Democritus was born in AbderaThrace,[4] around 460 BC, although there are disagreements about the exact year. His exact contributions are difficult to disentangle from those of his mentor Leucippus, as they are often mentioned together in texts. Their speculation on atoms, taken from Leucippus, bears a passing and partial resemblance to the 19th-century understanding of atomic structure that has led some to regard Democritus as more of a scientist than other Greek philosophers; however, their ideas rested on very different bases.[5] Largely ignored in ancient Athens, Democritus is said to have been disliked so much by Plato that the latter wished all of his books burned.[6] He was nevertheless well known to his fellow northern-born philosopher Aristotle, and was the teacher of Protagoras.[7]

Many consider Democritus to be the “father of modern science”.[8] None of his writings have survived; only fragments are known from his vast body of work.[9]

Democritus was said to be born in the city of Abdera in Thrace, an Ionian colony of Teos,[10] although some called him a Milesian.[11] He was born in the 80th Olympiad (460–457 BC) according to Apollodorus of Athens,[12] and although Thrasyllus placed his birth in 470 BC,[12] the later date is probably more likely.[13] John Burnet has argued that the date of 460 is “too early” since, according to Diogenes Laërtius ix.41, Democritus said that he was a “young man (neos)” during Anaxagoras‘s old age (c. 440–428).[14] It was said that Democritus’s father was from a noble family and so wealthy that he received Xerxes on his march through Abdera. Democritus spent the inheritance which his father left him on travels into distant countries, to satisfy his thirst for knowledge. He traveled to Asia, and was even said to have reached India and Ethiopia.[15]

It is known that he wrote on Babylon and Meroe; he visited Egypt, and Diodorus Siculus states that he lived there for five years.[16] He himself declared[17] that among his contemporaries none had made greater journeys, seen more countries, and met more scholars than himself. He particularly mentions the Egyptian mathematicians, whose knowledge he praises. Theophrastus, too, spoke of him as a man who had seen many countries.[18] During his travels, according to Diogenes Laërtius, he became acquainted with the Chaldean magi. “Ostanes“, one of the magi accompanying Xerxes, was also said to have taught him.[19]

After returning to his native land he occupied himself with natural philosophy. He traveled throughout Greece to acquire a better knowledge of its cultures. He mentions many Greek philosophers in his writings, and his wealth enabled him to purchase their writings. Leucippus, the founder of atomism, was the greatest influence upon him. He also praises Anaxagoras.[20] Diogenes Laertius says that he was friends with Hippocrates,[21] and he quotes Demetrius saying: “It would seem that he also went to Athens and was not anxious to be recognized, because he despised fame, and that while he knew of Socrates, he was not known to Socrates, his words being, `I came to Athens and no one knew me.'”[22] Aristotle placed him among the pre-Socratic natural philosophers.[23]

The many anecdotes about Democritus, especially in Diogenes Laërtius, attest to his disinterest, modesty, and simplicity, and show that he lived exclusively for his studies. One story has him deliberately blinding himself in order to be less disturbed in his pursuits;[24] it may well be true that he lost his sight in old age. He was cheerful, and was always ready to see the comical side of life, which later writers took to mean that he always laughed at the foolishness of people.[25]

He was highly esteemed by his fellow citizens, because as Diogenes Laërtius says, “he had foretold them some things which events proved to be true,” which may refer to his knowledge of natural phenomena. According to Diodorus Siculus,[26] Democritus died at the age of 90, which would put his death around 370 BC, but other writers have him living to 104,[27] or even 109.[28]

Popularly known as the Laughing Philosopher (for laughing at human follies), the terms Abderitan laughter, which means scoffing, incessant laughter, and Abderite, which means a scoffer, are derived from Democritus.[29] To his fellow citizens he was also known as “The Mocker”.

Philosophy and science

Democritus meditating on the seat of the soul by Léon-Alexandre Delhomme (1868).

Most sources say that Democritus followed in the tradition of Leucippus and that they carried on the scientific rationalist philosophy associated with Miletus. Both were thoroughly materialist, believing everything to be the result of natural laws. Unlike Aristotle or Plato, the atomists attempted to explain the world without reasoning as to purposeprime mover, or final cause. For the atomists questions of physics should be answered with a mechanistic explanation (“What earlier circumstances caused this event?”), while their opponents search for explanations which, in addition to the material and mechanistic, also included the formal and teleological (“What purpose did this event serve?”). Eusebius quoting Aristocles of Messene places Democritus in a line of philosophy that began with Xenophanes and culminated in Pyrrhonism.[30]

Quote by Democritus: “If you seek tranquility, do less.” From Meditations by Marcus Aurelius according to Gregory Hayes, IV:24 (ref. G. Hayes’ Notes) [31]


Later Greek historians consider Democritus to have established aesthetics as a subject of investigation and study,[32] as he wrote theoretically on poetry and fine art long before authors such as Aristotle. Specifically, Thrasyllus identified six works in the philosopher’s oeuvre which had belonged to aesthetics as a discipline, but only fragments of the relevant works are extant; hence of all Democritus’s writings on these matters, only a small percentage of his thoughts and ideas can be known.

Atomic hypothesis

See also: Atomism

The theory of Democritus held that everything is composed of “atoms,” which are physically, but not geometrically, indivisible; that between atoms, there lies empty space; that atoms are indestructible, and have always been and always will be in motion; that there is an infinite number of atoms and of kinds of atoms, which differ in shape and size. Of the mass of atoms, Democritus said, “The more any indivisible exceeds, the heavier it is.” However, his exact position on atomic weight is disputed.[4]

Leucippus is widely credited with having been the first to develop the theory of atomism, although Isaac Newton preferred to credit the obscure Mochus the Phoenician (whom he believed to be the biblical Moses) as the inventor of the idea on the authority of Posidonius and Strabo.[33] The Stanford Encyclopedia of Philosophy notes, “This theologically motivated view does not seem to claim much historical evidence, however”.[34]

Democritus, along with Leucippus and Epicurus, proposed the earliest views on the shapes and connectivity of atoms. They reasoned that the solidness of the material corresponded to the shape of the atoms involved. Thus, iron atoms are solid and strong with hooks that lock them into a solid; water atoms are smooth and slippery; salt atoms, because of their taste, are sharp and pointed; and air atoms are light and whirling, pervading all other materials.[35] Using analogies from humans’ sense experiences, he gave a picture or an image of an atom that distinguished them from each other by their shape, their size, and the arrangement of their parts. Moreover, connections were explained by material links in which single atoms were supplied with attachments: some with hooks and eyes, others with balls and sockets.[36] The Democritean atom is an inert solid (merely excluding other bodies from its volume) that interacts with other atoms mechanically. In contrast, modern, quantum-mechanical atoms interact via electric and magnetic force fields and are far from inert.

The theory of the atomists appears to be more nearly aligned with that of modern science than any other theory of antiquity. However, the similarity with modern concepts of science can be confusing when trying to understand where the hypothesis came from. Classical atomists could not have had an empirical basis for modern concepts of atoms and molecules.

However, Lucretius, describing atomism in his De rerum natura, gives very clear and compelling empirical arguments for the original atomist theory. He observes that any material is subject to irreversible decay. Through time, even hard rocks are slowly worn down by drops of water. Things have the tendency to get mixed up: Mix water with soil and mud will result, seldom disintegrating by itself. Wood decays. However, there are mechanisms in nature and technology to recreate “pure” materials like water, air, and metals.[citation needed] The seed of an oak will grow out into an oak tree, made of similar wood as historical oak trees, the wood of which has already decayed. The conclusion is that many properties of materials must derive from something inside, that will itself never decay, something that stores for eternity the same inherent, indivisible properties. The basic question is: Why has everything in the world not yet decayed, and how can exactly some of the same materials, plants, and animals be recreated again and again? One obvious solution to explain how indivisible properties can be conveyed in a way not easily visible to human senses, is to hypothesize the existence of “atoms”. These classical “atoms” are nearer to humans’ modern concept of “molecule” than to the atoms of modern science. The other central point of classical atomism is that there must be considerable open space between these “atoms”: the void. Lucretius gives reasonable arguments[citation needed] that the void is absolutely necessary to explain how gases and liquids can flow and change shape, while metals can be molded without their basic material properties changing.

Void hypothesis

1540 painting of Democritus by Dosso Dossi.[37]

The atomistic void hypothesis was a response to the paradoxes of Parmenides and Zeno, the founders of metaphysical logic, who put forth difficult-to-answer arguments in favor of the idea that there can be no movement. They held that any movement would require a void—which is nothing—but a nothing cannot exist. The Parmenidean position was “You say there is a void; therefore the void is not nothing; therefore there is not the void.”[38][39] The position of Parmenides appeared validated by the observation that where there seems to be nothing there is air, and indeed even where there is not matter there is something, for instance light waves.

The atomists agreed that motion required a void, but simply ignored the argument of Parmenides on the grounds that motion was an observable fact. Therefore, they asserted, there must be a void. This idea survived in a refined version as Newton’s theory of absolute space, which met the logical requirements of attributing reality to not-being. Einstein’s theory of relativity provided a new answer to Parmenides and Zeno, with the insight that space by itself is relative and cannot be separated from time as part of a generally curved space-time manifold. Consequently, Newton’s refinement is now considered superfluous.[40]


Democritus by Luca Giordano (c.1690).

The knowledge of truth, according to Democritus, is difficult, since the perception through the senses is subjective. As from the same senses derive different impressions for each individual, then through the sensual impressions we cannot judge the truth. We can interpret the senses’ data and grasp the truth only through the intellect, because the truth is in an abyss:

And again, many of the other animals receive impressions contrary to ours; and even to the senses of each individual, things do not always seem the same. Which then, of these impressions are true and which are false is not obvious; for the one set is no more true than the other, but both are alike. And this is why Democritus, at any rate, says that either there is no truth or to us at least it is not evident.[41]


Furthermore, they find XenophanesZeno of Elea, and Democritus to be sceptics: … Democritus because he rejects qualities, saying,”Opinion says hot or cold, but the reality is atoms and empty space,” and again, “Of a truth we know nothing, for truth is in a well.”[42]

There are two kinds of knowing, the one he calls “legitimate” (γνησίη, gnēsiē, “genuine”) and the other “bastard” (σκοτίη, skotiē, “secret”). The “bastard” knowledge is concerned with the perception through the senses; therefore it is insufficient and subjective. The reason is that the sensual perception is due to the effluences of the atoms from the objects to the senses. When these different shapes of atoms come to us, they stimulate our senses according to their shape, and our sensual impressions arise from those stimulations.[43]

The second sort of knowledge, the “legitimate” one, can be achieved through the intellect, in other words, all the sense data from the “bastard” must be elaborated through reasoning. In this way one can get away from the false perception of the “bastard” knowledge and grasp the truth through inductive reasoning. After taking into account the sense impressions, one can examine the causes of the appearances, draw conclusions about the laws that govern the appearances, and discover the causality (αἰτιολογία, aetiologia) by which they are related. This is the procedure of thought from the parts to the whole or else from the apparent to nonapparent (inductive reasoning). This is one example of why Democritus is considered to be an early scientific thinker. The process is reminiscent of that by which science gathers its conclusions:

But in the Canons Democritus says there are two kinds of knowing, one through the senses and the other through the intellect. Of these he calls the one through the intellect ‘legitimate’ attesting its trustworthiness for the judgment of truth, and through the senses he names ‘bastard’ denying its inerrancy in the discrimination of what is true. To quote his actual words: Of knowledge there are two forms, one legitimate, one bastard. To the bastard belong all this group: sight, hearing, smell, taste, touch. The other is legitimate and separate from that. Then, preferring the legitimate to the bastard, he continues: When the bastard can no longer see any smaller, or hear, or smell, or taste, or perceive by touch, but finer matters have to be examined, then comes the legitimate, since it has a finer organ of perception.[44]


In the Confirmations … he says: But we in actuality grasp nothing for certain, but what shifts in accordance with the condition of the body and of the things (atoms) which enter it and press upon it.[45]

As well as:

Democritus used to say that ‘he prefers to discover a causality rather than become a king of Persia.’[46]

Ethics and politics

Crying Heraclitus and laughing Democritus, from a 1477 Italian fresco, Pinacoteca di Brera, Milan.

The ethics and politics of Democritus come to us mostly in the form of maxims. As such, the Stanford Encyclopedia of Philosophy has gone as far as to say that: “despite the large number of ethical sayings, it is difficult to construct a coherent account of Democritus’s ethical views,” noting that there is a “difficulty of deciding which fragments are genuinely Democritean.”[47]

He says that “Equality is everywhere noble,” but he is not encompassing enough to include women or slaves in this sentiment. Poverty in a democracy is better than prosperity under tyrants, for the same reason one is to prefer liberty over slavery. In his History of Western PhilosophyBertrand Russell writes that Democritus was in love with “what the Greeks called democracy.” Democritus said that “the wise man belongs to all countries, for the home of a great soul is the whole world.”[48] Democritus wrote that those in power should “take it upon themselves to lend to the poor and to aid them and to favor them, then is there pity and no isolation but companionship and mutual defense and concord among the citizens and other good things too many to catalogue.” Money when used with sense leads to generosity and charity, while money used in folly leads to a common expense for the whole society—excessive hoarding of money for one’s children is avarice. While making money is not useless, he says, doing so as a result of wrongdoing is the “worst of all things.” He is on the whole ambivalent towards wealth, and values it much less than self-sufficiency. He disliked violence but was not a pacifist: he urged cities to be prepared for war, and believed that a society had the right to execute a criminal or enemy so long as this did not violate some law, treaty, or oath.[3]

Goodness, he believed, came more from practice and discipline than from innate human nature. He believed that one should distance oneself from the wicked, stating that such association increases disposition to vice. Anger, while difficult to control, must be mastered in order for one to be rational. Those who take pleasure from the disasters of their neighbors fail to understand that their fortunes are tied to the society in which they live, and they rob themselves of any joy of their own. Democritus believed that happiness (Euthymia) was a property of the soul. He advocated a life of contentment with as little grief as possible, which he said could not be achieved through either idleness or preoccupation with worldly pleasures. Contentment would be gained, he said, through moderation and a measured life; to be content one must set one’s judgment on the possible and be satisfied with what one has—giving little thought to envy or admiration. Democritus approved of extravagance on occasion, as he held that feasts and celebrations were necessary for joy and relaxation. He considers education to be the noblest of pursuits, but cautioned that learning without sense leads to error.[3]


Right circular and oblique circular cones

Democritus was also a pioneer of mathematics and geometry in particular. We only know this through citations of his works (titled On NumbersOn GeometricsOn TangenciesOn Mapping, and On Irrationals) in other writings, since most of Democritus’s body of work did not survive the Middle Ages. Democritus was among the first to observe that a cone and pyramid with the same base area and height has one-third the volume of a cylinder or prism respectively.

Anthropology, biology, and cosmology

His work on nature is known through citations of his books on the subjects, On the Nature of ManOn Flesh (two books), On Mind, On the SensesOn FlavorsOn ColorsCauses concerned with Seeds and Plants and Fruits, and Causes concerned with Animals (three books).[3] He spent much of his life experimenting with and examining plants and minerals, and wrote at length on many scientific topics.[49] Democritus thought that the first humans lived an anarchic and animal sort of life, going out to forage individually and living off the most palatable herbs and the fruit which grew wild on the trees. They were driven together into societies for fear of wild animals, he said. He believed that these early people had no language, but that they gradually began to articulate their expressions, establishing symbols for every sort of object, and in this manner came to understand each other. He says that the earliest men lived laboriously, having none of the utilities of life; clothing, houses, fire, domestication, and farming were unknown to them. Democritus presents the early period of mankind as one of learning by trial and error, and says that each step slowly led to more discoveries; they took refuge in the caves in winter, stored fruits that could be preserved, and through reason and keenness of mind came to build upon each new idea.[3][50]

Democritus held that originally the universe was composed of nothing but tiny atoms churning in chaos, until they collided together to form larger units—including the earth and everything on it.[3] He surmised that there are many worlds, some growing, some decaying; some with no sun or moon, some with several. He held that every world has a beginning and an end and that a world could be destroyed by collision with another world.[51]

Like the other atomists, Democritus believed in a flat Earth and challenged arguments for its sphericity.[52]

Twentieth-century appraisals

According to Bertrand Russell, the point of view of Leucippus and Democritus “was remarkably like that of modern science, and avoided most of the faults to which Greek speculation was prone.”[53]

Karl R. Popper[48] admired Democritus’s rationalism, humanism, and love of freedom and writes that Democritus, along with fellow countryman Protagoras, “formulated the doctrine that human institutions of language, custom, and law are not taboos but man-made, not natural but conventional, insisting, at the same time, that we are responsible for them.”


None of Democritus’s writings have survived to the present day complete; only fragments are known from his vast body of work.[9]Ethics

  • Pythagoras
  • On the Disposition of the Wise Man
  • On the Things in Hades
  • Tritogenia
  • On Manliness or On Virtue
  • The Horn of Amaltheia
  • On Contentment
  • Ethical Commentaries

Natural science

  • The Great World-ordering (may have been written by Leucippus)
  • Cosmography
  • On the Planets
  • On Nature
  • On the Nature of Man or On Flesh (two books)
  • On the Mind
  • On the Senses
  • On Flavours
  • On Colours
  • On Different Shapes
  • On Changing Shape
  • Buttresses
  • On Images
  • On Logic (three books)


  • Heavenly Causes
  • Atmospheric Causes
  • Terrestrial Causes
  • Causes Concerned with Fire and Things in Fire
  • Causes Concerned with Sounds
  • Causes Concerned with Seeds and Plants and Fruits
  • Causes Concerned with Animals (three books)
  • Miscellaneous Causes
  • On Magnets


  • On Different Angles or On contact of Circles and Spheres
  • On Geometry
  • Geometry
  • Numbers
  • On Irrational Lines and Solids (two books)
  • Planispheres
  • On the Great Year or Astronomy (a calendar)
  • Contest of the Waterclock
  • Description of the Heavens
  • Geography
  • Description of the Poles
  • Description of Rays of Light


  • On the Rhythms and Harmony
  • On Poetry
  • On the Beauty of Verses
  • On Euphonious and Harsh-sounding Letters
  • On Homer
  • On Song
  • On Verbs
  • Names

Technical works

  • Prognosis
  • On Diet
  • Medical Judgment
  • Causes Concerning Appropriate and Inappropriate Occasions
  • On Farming
  • On Painting
  • Tactics
  • Fighting in Armor


  • On the Sacred Writings of Babylon
  • On Those in Meroe
  • Circumnavigation of the Ocean
  • On History
  • Chaldaean Account
  • Phrygian Account
  • On Fever and Coughing Sicknesses
  • Legal Causes
  • Problems[54]

Eponymous institutions


Democritus was depicted on the following contemporary coins/banknotes:

See also


  1. ^ The idea that atoms and void as the fundamental constituents of the world (DK B125: “ἐτεῇ δὲ ἄτομα καὶ κενόν”).



  1. ^ DK 68 B118.
  2. ^ DK 59 A80: AristotleMeteorologica 342b.
  3. Jump up to:a b c d e f Barnes (1987).
  4. Jump up to:a b Russell, pp. 64–65.
  5. ^ Stephen Toulmin and June Goodfield, The Architecture of Matter (Chicago: University of Chicago Press, 1962), 56.
  6. ^ Diogenes LaërtiusLives and Opinions of Eminent Philosophers, ix. 40: “Aristoxenus in his Historical Notes affirms that Plato wished to burn all the writings of Democritus that he could collect”.
  7. ^ Diogenes LaertiusLives of Eminent Philosophers Book IX, Chapter 8, Section 50.
  8. ^ Pamela Gossin, Encyclopedia of Literature and Science, 2002.
  9. Jump up to:a b Democritus at Stanford Encyclopedia of Philosophy
  10. ^ Aristotle, De Coel. iii.4, Meteor. ii.7
  11. ^ Diogenes Laërtius, ix. 34, etc.
  12. Jump up to:a b Diogenes Laërtius, ix. 41.
  13. ^ “The latter date [460 BC] is perhaps somewhat preferable, especially given the evident temptation to classify Democritus as older than Socrates on generic grounds, i.e. that Democritus was the last ‘scientific’ philosopher, Socrates the first ‘ethical’ one”. Cynthia Farrar, 1989, The Origins of Democratic Thinking: The Invention of Politics in Classical Athens, p. 195. Cambridge University Press
  14. ^ John Burnet (1955). Greek Philosophy: Thales to Plato, London: Macmillan, p. 194.
  15. ^ Cicerode Finibus, v. 19; Strabo, xvi.
  16. ^ Diodorus, i.98.
  17. ^ Clement of AlexandriaStromata, i.
  18. ^ Aelian, Varia Historia, iv. 20; Diogenes Laërtius, ix. 35.
  19. ^ Tatian, Orat. cont. Graec. 17. “However, this Democritus, whom Tatian identified with the philosopher, was a certain Bolus of Mendes who, under the name of Democritus, wrote a book on sympathies and antipathies” – Owsei Temkin (1991), Hippocrates in a World of Pagans and Christians, p. 120. JHU Press.
  20. ^ Diogenes Laërtius, ii.14; Sextus vii.140.
  21. ^ Diogenes Laërtius, ix.42.
  22. ^ Diogenes Laertius 9.36. See also Cicero Tusculanae Quaestiones 5.36.104.
  23. ^ Aristotle, Metaph. xiii.4; Phys. ii.2, de Partib. Anim. i.1
  24. ^ Cicero, de Finibus v.29; Aulus Gellius, x.17; Diogenes Laërtius, ix.36; Cicero, Tusculanae Quaestiones v.39.
  25. ^ Seneca, de Ira, ii.10; Aelian, Varia Historia, iv.20.
  26. ^ Diodorus, xiv.11.5.
  27. ^ Lucian, Macrobii 18
  28. ^ Hipparchus ap. Diogenes Laërtius, ix.43.
  29. ^ Brewer, E. Cobham (1978) [reprint of 1894 version]. The Dictionary of Phrase and Fable. Edwinstowe, England: Avenel Books. p. 3. ISBN 0-517-25921-4.
  30. ^ EusebiusPraeparatio Evangelica Chapter XVII
  31. ^
  32. ^ Tatarkiewicz, Wladyslaw (2006). J. Harrell; C. Barrett; D. Petsch (eds.). History of Aesthetics. A&C Black. p. 89. ISBN 0826488552. Retrieved 6 May 2015.
  33. ^ Derek Gjertsen (1986), The Newton Handbook, p. 468.
  34. ^ Sylvia Berryman (2005). “Ancient Atomism”Stanford Encyclopedia of Philosophy. – Retrieved on 15 July 2009.
  35. ^ Pfeffer, Jeremy, I.; Nir, Shlomo (2001). Modern Physics: An Introduction Text. World Scientific Publishing Company. p. 183. ISBN 1-86094-250-4.
  36. ^ See testimonia DK 68 A 80, DK 68 A 37 and DK 68 A 43. See also Cassirer, Ernst (1953). An Essay on Man: an Introduction to the Philosophy of Human Culture. Doubleday & Co. p. 214. ASIN B0007EK5MM.
  37. ^ “Periodo presocrático”Ministerio de Educación, Cultura y Deporte. Archived from the original on 21 June 2013. Retrieved 28 June 2018.
  38. ^ Russell, p. 69.
  39. ^ Aristotle, Phys. iv.6
  40. ^ Russell, pp. 69–71.
  41. ^ Aristotle, Metaphysics iv.1009 b 7.
  42. ^ Diogenes Laërtius (tr. Hicks, 1925), ix.72. See also Bakalis (2005, p. 86)
  43. ^ Fr. 135 (Bakalis (2005)): Theophrastus 12, De Sensu [On the Senses], 49–83.
  44. ^ Fr. 11 (Bakalis (2005)): from Sextus Empiricus vii.138.
  45. ^ Fr. 9 (Bakalis (2005)): from #Sextus Empiricus vii.136.
  46. ^ Fr. 118 (Bakalis (2005))
  47. ^ “Democritus (Stanford Encyclopedia of Philosophy)” Retrieved 15 October 2012.
  48. Jump up to:a b Popper, Karl R. (1945). The Open Society and its Enemies. Vol I.: The Spell of Plato. London: George Routledge & Sons.
  49. ^ Petronius ch. 88.
  50. ^ Diodorus I.viii.1–7.
  51. ^ To epitomize Democritus’s cosmology, Russell (pp. 71–72 calls on Shelley: “Worlds on worlds are rolling ever / From creation to decay, / Like the bubbles on a river / Sparkling, bursting, borne away”.
  52. ^ Dirk L. Couprie, Heaven and Earth in Ancient Greek Cosmology: From Thales to Heraclides Ponticus (Springer, 2011), pp. 74–78.
  53. ^ Russell (1972, p.85).
  54. ^ Barnes (1987), pp. 245–246
  55. ^ “Drachma Banknotes & Coins”Bank of Greece. Archived from the original on 1 January 2009. Retrieved 27 March 2009.
  56. ^ J. Bourjaily. Banknotes featuring Scientists and Mathematicians. – Retrieved on 7 December 2009.


Further reading



Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Χρύσανθος Νοταράς, ο αστρονόμος (IE)

(CYNECHEIA APO  15/07/19)

Το «Τεταρτημόριο Αστρολάβος» («The Astrolabe Quadrant»)
Η πρώτη γνωστή περιγραφή αστρολάβου ανάγεται σε ένα τεταρτημόριο χωρίς
κινούμενα μέρη (άρα όχι όπως είναι ο τυπικός αστρολάβος), και έγινε το 1288 από
τον Jacob ben Machir ibn Tibbon182 (1236 – 1304 μ.Χ.), που είναι γνωστός με το
Λατινικό του όνομα Prophatius Judaeus ή Profeit Tibbon (μπορεί να βρεθεί και ως

  • “Astrolabe Quadrant” (του Profatius): Ξύλινο μοντέλο του τεταρτημορίου του Προφάτιους (επιχρυσωμένη επιφάνεια, οι γραμμές έχουν γίνει με κόκκινο και μαύρο μελάνι). Είναι Περσικό όργανο του 19ου αιώνα. Ύψος και μήκος μεγάλης διάστασης: 142 mm. Μήκος της μικρής διάστασης: 121 mm.

  • Η πραγματεία του Tibbon βελτιώθηκε σύντομα από τον Peter Nigntingule η
    περιγραφή του οποίου έγινε ευρέως γνωστή. Το όργανο ονομάστηκε γρήγορα «the
    quadrans novus» («το νέο τεταρτημόριο», που σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν
    (τέτοια είναι) και τα δύο όργανα του παρόντος έργου του Χρυσάνθου), για να
    διαφοροποιηθεί από το παραδοσιακό τεταρτημόριο ή «quadrans vetus» (το παλιό
    τεταρτημόριο, – βλ. παρακάτω).
  1. Η μπροστά (αριστερή εικόνα) και η πίσω (δεξιά εικόνα) μεριά του τεταρτημορίου του
    Προφάτιους (“Astrolabe quadrant”) – Φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο Ναυτιλίας του Λονδίνου (National Maritime Museum, συλλογή: astrolabes and quadrants). Και στις δυο μεριές του οργάνου έχει σχεδιαστεί η προβολή του Προφάτιους. Ο κατασκευαστής είναι άγνωστος, αλλά μάλλον πρόκειται για ερασιτέχνη (πιθανώς ΙνδοΠέρση). Ημερομηνία κατασκευής: γύρω στο 17ο αιώνα. Υλικό: ορείχαλκος. Διαστάσεις: 8Χ68Χ70 mm.

Θα πρέπει να πούμε ότι, σύμφωνα με μία άποψη183, το «παλιό τεταρτημόριο»
δεν έχει και τόσο πετυχημένη ονομασία, καθώς δεν είναι γνωστό το πόσο ακριβώς
παλιότερο είναι από το «νέο τεταρτημοριο» του Προφάτιους. Η Hahn184 υποστηρίζει
ότι το «quadrans vetus» πρέπει να έχει κατασκευαστεί μεταξύ του 1277 και του 1284,
καθιστώντας το, κατά συνέπεια, λίγο παλιότερο από το «Quadrans novus».
Αναγνωρίζει όμως η Hahn ότι η γνώση του «παλιού τεταρτημορίου», πρέπει να είναι
αρκετά παλιότερη, ενδεχομένως κατά τουλάχιστον δύο αιώνες, αλλά δεν αναφέρεται
πουθενά σε κάποια συγκεκριμένη άποψη ως προς τον χρόνο και τον τόπο
προέλευσης. Πιο πιθανή όμως από την παραπάνω άποψη, μας φαίνεται η παρουσίαση
για το ιστορικό του οργάνου που γίνεται παρακάτω.

Η βασική ιδέα, πίσω απ’ τη λογική του «quadrans novus» είναι ότι η
στερεογραφική προβολή185 που προσδιορίζει τις συνιστώσες (ή τα εξαρτήματα) ενός
αστρολάβου με πολική προβολή της ουράνιας σφαίρας (planispheric astrolabe) είναι
εξίσου έγκυρη αν τα μέρη του αστρολάβου, διπλωθούν και πακεταριστούν σε ένα και
μοναδικό ενιαίο τεταρτημόριο. Το αποτέλεσμα είναι ένα όργανο το οποίο μπορεί να
εκτελέσει πολλές από τις λειτουργίες ενός στάνταρ αστρολάβου186, με χαμηλότερο κόστος, αλλά χωρίς την αισθητική απεικόνιση του ουρανού που παρέχει η
περιστρεφόμενη ρήτη. Από το «quadrans vetus» έλλειπαν τελείως οι προβολές (όχι
μόνο δεν είχαμε στερεογραφική προβολή, αλλά ούτε και κανένα άλλο είδος προβολής
π.χ. «Μερκατοριανής»187, η οποία χρησιμοποιείται για να απεικονιστεί η Υδρόγειος
σε χάρτη).

“Quadrans vetus” (σε χαρτόνι).

Μερκατοριανή προβολή.

Δεν είναι σαφές το πόσο δημοφιλές έγινε το «astrolabe quadrant» (δηλαδή το
«quadrans novus»), καθώς σώζωνται λίγα παραδείγματα οργάνων. Υπήρξαν,
εντούτοις, διάφορες πραγματείες γι’ αυτό το όργανο, κι έτσι δικαιολογημένα
πιστεύουμε ότι κατασκευάστηκαν πολλά όργανα, ίσως από χαρτόνι ή από ξύλο.
Επίσης, είναι πιθανό ότι τα ορειχάλκινα τεταρτημόρια δεν ήταν τόσο περιζήτητα, όσο
οι πραγματικοί («κανονικοί» ή «στάνταρ») αστρολάβοι, λόγω της απλότητάς τους,
και ότι ανακυκλώθηκαν για την κατασκευή άλλων οργάνων. Το «astrolabe quadrant»
ήταν πολύ δημοφιλές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, από τον17ο αιώνα μέχρι τις
αρχές του 20ου. Πολλά τεταρτημόρια που χρησιμοποιούσαν τη στερεογραφική
προβολή φτιάχτηκαν το 17ο αι. Το πιο διάσημο ήταν του Edmunt Gunter (1581-
1626), που φτιάχτηκε το 1618. Ήταν εύκολο στη χρήση κι έτσι επικράτησε σε σχέση
με τα άλλα «quadrans novus». Το 1667 ο Picard πρόσθεσε ένα τηλεσκόπιο (διόπτρα)
στο τεταρτημόριο, κάνοντάς το πολύ πιο ωφέλιμο για τις παρατηρήσεις.
Το «astrolabe quadrant» που φαίνεται στην εικόνα 66 γ δεν είναι κάποιο
συγκεκριμένο όργανο, αλλά περιέχει τα τόξα και τις κλίμακες (που ο Χρύσανθος τις
λέει σκάλες), τα οποία μπορούν να θεωρηθούν χαρακτηριστικά ενός τυπικού
«quadrans novus» του 14ου ή του 15ου αιώνα.

Τα τόξα παριστάνουν την εκλειπτική
και τους ορίζοντες ενός κυκλικού (κανονικού) αστρολάβου, διπλωμένου κατά τη
γραμμή της Ανατολής – Δύσης και μετά ξαναδιπλωμένου πάνω στη γραμμή του
μεσημβρινού. Τα επιπλέον τόξα παρέχονται για τον καθορισμό των «unequal hours»(«άνισες ώρες», που είναι οι φυσικές ή καιρικές ώρες) και για την εύρεση των
ημιτόνων και των συνιμιτόνων των γωνιών. Το «quadrans novus» (όπως επίσης και
το «quadrans vetus») είναι εξοπλισμένο με ένα νήμα (συνήθως από μετάξι) με τη μία
άκρη του να είναι κολημένη στο Βόρειο Πόλο (στο όργανο), ενώ στην άλλη άκρη
έχει κοληθεί ένα βαρύδιο (όσο πιο μεγάλο είναι το βάρος τόσο το καλύτερο π.χ. δεν
επηρεάζεται από τον αέρα, …). Μια χάντρα ή ένα μαργαριτάρι μπορεί να περαστεί
στο νήμα, ώστε να μπορεί να γλυστράει πάνω και κάτω στο νήμα, κι έτσι να
καταγράφονται διάφορες θέσεις στην επιφάνεια του οργάνου. Το νήμα μπορεί να
κινηθεί προς οποιαδήποτε θέση στην επιφάνεια του τεταρτημορίου, κι έτσι να
προσομοιώνει την περιστροφή της ρήτης του αστρολάβου. Το νήμα στο
τεταρτημόριο, μπορούμε να πούμε ότι παίζει το ρόλο της ρήτης, του «alidade» και
του «rule» (δηλαδή του χάρακα της μπροστά μεριάς) του αστρολάβου.

Οι κλίμακες γύρω απ’ το κυκλικό περιθώριο δείχνουν τη θέση του Ήλιου
μέσα στη ζωδιακή ζώνη, τις μοίρες και τις ώρες. Οι κλίμακες που περνάν απ’ την
κορυφή χρησιμεύουν στην επίλυση τριγωνομετρικών προβλημάτων και μια κλίμακα
απόκλισης βρίσκεται κατά μήκος του μεσημβρινού.
Πολλές λειτουργίες του αστρολάβου εκτελούνται με τον ίδιο τρόπο στο
«quadrans novus» (στα όργανα του Χρυσάνθου), όπως και σε έναν κυκλικό
αστρολάβο (αφού από εκεί που προέκυψε το «quadrans novus», με δύο διαδοχικές
διπλώσεις). Πάντως, το να βρούμε την ώρα με τη βοήθεια του ύψους του Ηλίου,
απαιτεί την επίλυση της εξίσωσης χρόνου. Όλα τα βήματα που απαιτούνται για τη
λύση της εξίσωσης, μπορούν να εκτελεσθούν στο «quadrans novus», αλλά η
διαδικασία είναι κάπως πολύπλοκη.


Νικολάου Κυριακού



182 Ήταν Εβραίος στην καταγωγή. Η οικογένειά του ήταν μεταφραστές θρησκευτικών και φιλοσοφικών έργων από τα Αραβικά στα Εβραϊκά. Σπούδασε Ιατρική. Μετέφρασε πολλά επιστημονικά έργα στα Εβραϊκά από τα Αραβικά (μουσουλμάνους συγγραφείς) και από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς (Αυτόλυκος, Ευκλείδης).

183 Κατά μία άλλη άποψη, το «quadrans vetus» εφευρέθηκε από τον Johannes Anglicus, το 1260. 184 βλ. Medieval Mensuration: «Quadrans vetus» and Geometrie due sunt partes principales…» by Nan
L. Hahn.
185 Σύμφωνα με την οποία κατασκευάζονται και όλοι οι αστρικοί χάρτες στις μέρες μας. 186 Κάποιες από τις «1000» λειτουργίες του οργάνου (αναφέρουμε και κάποιες από τη σύγχρονη εποχή,ενώ κάποιες από αυτές ήταν πολύ χρήσιμες στην καθημερινή ζωή και ιδίως στους ναυτικούς): 1)Εύρεση ώρας της ημέρας και της νύχτας 2) Εύρεση θέσεων (συντεταγμένες οποιουδήποτε συστήματος συντεταγμένων) Ηλίου, Σελήνης, πλανητών, αστέρων, στον ουρανό, τόσο με τη βοήθεια του χάρτη του οργάνου, όσο και απ’ ευθείας με παρατήρηση (π.χ. ύψος και αζιμούθιο Ηλίου) 3) ορατότητα λαμπρών
αστέρων και σημαντικών αστερισμών 4) ορατότητα και θέσεις αντικειμένων του καταλόγου του Messier 5) Φάσεις Σελήνης 6) Εύρεση Αστρικού και Αληθούς Ηλιακού χρόνου 7) απόκλιση Ηλίου 8)τη θέση των συνδέσμων (για Σελήνη ή για οποιοδήποτε ουράνιο σώμα) 9) τροχιές πλανητών 10)υπολογισμός της εξίσωσης χρόνου 11) ώρα και θέση Ανατολής/Δύσης (στον ορίζοντα) και μεσουράνησης για όλα τα ουράνια αντικείμενα, και επίσης εύρεση της χρ. διάρκειας που βρίσκονται
πάνω/κάτω από τον ορίζοντα 12) ώρες προσευχής Μουσουλμάνων 13) Συνοδικές περιόδους πλανητών 14) Εκλείψεις 15) ώρα και ημέρα για τις συζυγίες (συζυγία είναι η θέση ουρανίου σώματος πάνω στην ευθεία, που ορίζεται από τον Ήλιο και τη Γη. Δυο είναι οι περιπτώσεις συζυγίας: η σύνοδος και η αντίθεση. Σύνοδο έχουμε όταν ο/οι πλανήτης βρίσκεται στην ημιευθεία που αρχίζει από τη Γη, ενώ αντίθεση όταν κάποιος εξωτερικός πλανήτης βρίσκεται στην ημιευθεία Ηλίου – Γης), τις αντιθέσεις,
τους τετραγωνισμούς (η θέση ουρανίου σώματος, κατά την οποία η γωνία Ηλίου – Γης – σώματος είναι ορθή. Τότε όταν π.χ. ανατέλλει ο Ήλιος, το ουράνιο σώμα μεσουρανεί άνω π.χ. η Σελήνη όταν βρίσκεται σε φάση Τελευταίου Τετάρτου) και τη μέγιστη απόκλιση των πλανητών 16) εύρεση ημερομηνίας Πάσχα (βλ. βιβλιογραφία: ιστοσελίδες) 17) εύρεση θέσης ουράνιου ισημερινού,εκλειπτικής, μεσημβρινού, τροπικών, παράλληλων κύκλων 18) διάρκεια λυκόφωτος/λυκαυγούς για έναν τόπο 19) ύψος κτηρίων, βουνών, έρευνα εδάφους 20) εύρεση σημείων του ορίζοντα 21) διάρκεια
ημέρας/νύχτας 22) διάρκεια μεγαλύτερης/μικρότερης ημέρας/νύχτας 23) εύρεση εποχών (από τις ακτίνες του Ήλιου) 24) γεωγραφικές συντεταγμένες ενός τόπου 25) λόξωση της εκλειπτικής 26)μετρούμε ύψος Ηλίου και βρίσκουμε αζιμούθιο και ώρα ημέρας 27) Εύρεση άνισων ωρών 28) πόσες (και ποιες) ημέρες βρίσκεται ο Ήλιος σε κάθε ζώδιο και σε κάθε ζωδιακό αστερισμό 29) τοποθέτηση σε κάθε οίκο (το καθένα από τα 12 ίσα μέρη, στα οποία χωρίζεται η ζωδιακή ζώνη) του αντίστοιχου (οικοδεσπόζοντος) ζωδίου (αυτό είναι το ωροσκοπούν ζώδιο που λέει παρακάτω ο Χρύσανθος) 30)Βρίσκουμε τη θέση απ’ όπου θα ανατείλλει ο Ήλιος (αντίστοιχα: δύση), βρίσκοντας προηγουμένως τη
θέση του στην εκλειπτική (ακριβώς από το σημείο της Ανατολής – Δύσης – ανατέλλει κατά τις ισημερίες, ενώ κατά τα ηλιοστάσια έχουμε τη μέγιστη γωνία «ανατολής ηλίου» – πραγματικής (γεωγραφικής) ανατολής – βλ. εικόνα 65) … και άλλες 970 λειτουργίες. Με λίγα λόγια, το παραπάνω όργανο ήταν: ρολόι τσέπης, πυξίδα, εξάντας, θεοδόλιχος,… 187 Mercator projection είναι μια κυλινδρική προβολή του χάρτη, στην οποία η κλίμακα είναι ίδια προς κάθε κατεύθυνση, γύρω από οποιαδήποτε θέση.

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , | Leave a comment



A)South Korea’s first military satellite launched

First-ever military satellite


First-ever military satellite

South Korea’s first-ever military communications satellite has been successfully launched by private operator SpaceX, Seoul said Tuesday, as it looks to build up its defence capabilities.

The ANASIS-II is intended to enhance the South’s ability to defend itself against the nuclear-armed North, which invaded in 1950.AP

Launched by SpaceX


Launched by SpaceX

A Falcon 9 rocket carrying the satellite blasted off from Cape Canaveral Air Force Station in Florida, Seoul’s Defense Acquisition Program Administration (DAPA) said in a statement.

SpaceX confirmed the satellite deployed about 32 minutes after lift-off, on Monday afternoon local time.Reuters

Expected to reach its orbit in 2 weeks


Expected to reach its orbit in 2 weeks

DAPA said the launch made South Korea the 10th country in the world to own a military-only communications satellite, which will provide “permanent and secured military communications”.

The satellite is expected to reach its orbit of 36,000 kilometres in two weeks and South Korea’s military will take over the system in October after testing, it added.AFP

Aim to improve independent operational capabilities


Aim to improve independent operational capabilities

Seoul is looking to enhance its military capabilities as it pushes to end an arrangement under which, if war breaks out, American commanders will have authority over their combined forces.

The satellite was “expected to improve the South Korean military’s independent operational capabilities”, an official at its defence ministry told Yonhap news agency.

Strained relationship


Strained relationship

Seoul and Washington are security allies and the US stations 28,500 troops in the country.

But their relationship has been strained in recent years, triggered by differences in their approaches to Pyongyang, and over cost-sharing responsibilities.


B)SpaceX, Hughes and Viasat qualify to bid for $20.4 billion in FCC rural broadband subsidies

WASHINGTON — SpaceX, Hughes Network Systems and Viasat are eligible to compete for a share of the $20.4 billion in broadband subsidies the FCC plans to dole out under the Rural Digital Opportunity Fund (RDOF) starting later this month.

The Federal Communications Commission on Oct. 13 released a list  of  “qualified bidders” for the RDOF funds, which will be awarded via reverse auction to telecom providers bidding to bring subsidized voice and broadband internet services to rural communities and other underserved parts of the United States.

FCC’s list of qualified bidders includes 386 telecom providers, including SpaceX, Hughes and Viasat.

Inclusion on the list makes them eligible to participate in an RDOF reverse auction set to begin Oct. 29. That’s when the FCC will begin accepting bids from telecom providers for delivering services to some six million homes and businesses in census blocks entirely unserved by voice and broadband with download speeds of at least 25 megabits per second. A second round of awards, the dates for which haven’t been set, will expand the program to cover partially served locations as well as locations passed over during the first round.

“Viasat is proud to be included on the FCC’s list of Qualified Bidders for the Rural Digital Opportunity Fund (RDOF) auction,” John Janka, Viasat chief officer for global government affairs and regulatory, told SpaceNews by email. “We believe we are well qualified to offer broadband connectivity under the FCC’s performance metrics for RDOF, but are unable to comment further given the FCC rules governing the auction process.”

While there was little doubt that Hughes and ViaSat would make the list of qualified bidders, SpaceX’s inclusion wasn’t a given because the Starlink constellation does not yet offer commercial service.

In the lead up to the competition, satellite operators complained that the RDOF rules put too much emphasis on low signal latency, which they say will make it too tough to win a share of the funds.

Hughes and Viasat have long provided consumer internet services via geostationary satellites, building and launching new satellites providing fast enough downloads to meet the FCC’s definition of broadband. However, geostationary satellites —  because they orbit some 36,000 kilometers above the equator — suffer a roughly 1/2-second signal lag that disqualifies them from competing as low-latency services, defined by the FCC as 100 milliseconds or less lag.

To achieve lower latency and qualify for additional FCC broadband subsidies, Viasat CEO Mark Dankberg has discussed the idea of launching a constellation of 288 satellites in low Earth orbit. Pradman Kaul, Hughes Network Systems president, said the firm’s $50 million investment in OneWeb means the company could offer LEO broadband in the FCC reverse auction.

SpaceX is going for faster speeds and lower latency than GEO broadband by deploying thousands of broadband satellites into low Earth orbit, boosting network capacity and reducing signal travel times. The company has launched more than 700 Starlink satellites since 2018 but has yet to introduce commercial service. While SpaceX has told the FCC that the low orbits chosen for Starlink ensure it can outperform the 100-millisecond performance standard, the FCC said this summer it remained unconvinced.


C)US Air Force ‘chameleon’ satellites can be reconfigured in orbit

By David Hambling

Chameleon satellite
An artist’s impression of a Chameleon Constellation satellite

Next year will see the launch of a satellite that can reconfigure itself in orbit to take on new missions.

Hypergiant Industries of Austin, Texas, is developing a group of these satellites, dubbed the chameleon constellation, under a contract for the US Air Force. Each satellite’s software is designed to be updated in orbit and change how its hardware operates – something that isn’t normally possible.

Most satellites are launched with all the software they need and not updated during their lifetime, says Barry Evans.


D)EGNSS at the core of the drone revolution

The European GNSS (EGNSS) is at the core of the drone revolution and future U-space services. EGNOS and Galileo provide significant added value to drone navigation, positioning, and related applications, and the use of their differentiators will be instrumental in developing new business opportunities. Receiver manufacturers, well aware of the benefits that GNSS can bring to the users, are eager to adopt Galileo and EGNOS and pass on these advantages to their users. 

A growing number of drone applications require accurate positioning information. According to the 2019 GSA’s GNSS Market Report survey, almost 50% of drone users expect a horizontal accuracy of below 10 cm and 38% a vertical accuracy of below 10cm. This increased performance is critical for multiple drone applications and is not achievable without any GNSS signal augmentation. The EGNOS Open Service can augment GPS signal to a minimum accuracy of 3 metres in the horizontal and 4 metres in the vertical planes compared to 17 and 37 metres for non-augmented GPS.

Galileo: a must have for drone operators

Whether used for guiding drones automatically back to the operator, building inspection or just maintaining geo-awareness to avoid obstacles or no fly zones, GNSS has become a ‘must have’ for drone operators. With Galileo satellites in addition to GPS, drones may use signals from more satellites as well as dual frequency to determine their position, which improves the accuracy and also increases the availability of received signals. 

Read this: EGNSS For Drones Operations White Paper

EGNSS receivers for drones are already populating the market, with Europe supplying around 12% drone receivers worldwide. Companies like u-Blox, Septentrio, Novatel, and Javad have been the early adopters of Galileo and EGNOS and invested in the technology now revolutionising the drone industry. Thanks to this forward thinking companies, EGNSS is now a standard feature for the drones and to date, there are 190 EGNOS-capable or Galileo-ready chipsets and modules available in the market. You can discover them here

The urban environment can pose various challenges to the reception of GNSS signals. Galileo-enabled, multi-constellation receivers provide significantly better performances. Earlier this year, the EGNSS4RPAS Project performed EGNSS-enabled drone flight trials. The results demonstrated that the use of Galileo in dual constellation with GPS notably improves accuracy compared to GPS-only for both the horizontal and vertical dimension.  

Supporting EGNSS-based drone innovation

In July, the GSA launched MyGalileoDrone, the biggest European drone competition. The contest, open for submissions until 15 September 2020, is targeting the design and development of drone-based applications or services, using a Galileo/EGNOS-enabled receiver. The use of EGNSS is understood in the broad sense, and Galileo and EGNOS can be integrated in the flying platform, the ground control station, or in other devices supporting the operation, such as a smartphone or even in the frame of U-Space services. The overall prize pool of the competition is EUR 230,000, with the first prize of EUR 100,000. 

And this: EU Satellite navigation: a wealth of opportunities

“MyGalileoDrone is a fantastic initiative. Septentrio is looking forward to the innovation solutions coming out of this contest to analyse possible synergies with their products”, said Gustavo Lopez, Market Access Manager at Septentrio.

The GeomaticsOnTheMove ideas competition is another exciting opportunity for drone enthusiasts to showcase their EGNSS solutions. The surveying Prize Contest also seeks for applications that integrate the use of additional technologies, including remote sensing data sources like drones.  


E)New European climate satellite to be launched later into space due to corona crisis

The launch of the new European satellite ‘Copernicus Sentinel-6’ will most likely take place later than the date originally planned on at the end of 2020. It’s to measure e.g. the rise in sea levels and the density of Arctic ice more accurately than is currently possible. The reason for this delay is that the corona crisis is holding up some of the preliminary work. The Director of the Earth Observation Programmes of the European Space Agency (ESA), Josef Aschbacher, stated this last week during an online conference. This was held to discuss the effectiveness of European biodiversity policy.

Aschbacher was invited to present his vision on the use of the seven satellites that the EU already has in space and which are being used to observe Earth. The satellites provide real-time data on, among other things, air quality, ocean water, weather conditions anywhere in the world. As well as where vegetation is present that gives an indication of which animal species live there. The system is the best in the world and is used by institutions worldwide. According to Aschbacher, an analysis of the website shows that the data from it is the most important source of information for the American space organization NASA.

Linking satellite data to European climate policy

Several participants at the conference wanted to know why the data provided by the Sentinel satellites is not linked to European climate targets. These targets oblige companies and member states to reduce their emissions of harmful substances. As it is by using the satellite data that it can be ascertained exactly where and when emissions of e.g. nitrogen, particulate matter, sulphur oxide and ordinary dust are too high.

At first, Aschbacher was reluctant to answer this question. He explained that this was because he is not a civil servant or politician, but rather an expert on space. However, he was prepared to state that investment is very much needed. So as to turn the massive amount of data provided by the seven satellites into useful information about the climate. This means that the collected data must be processed into specific datasets. For predicting, e.g. how the climate will develop in certain places in the short and longer term.

ESA is currently working on a ‘digital twin’ of the earth. This is a digital simulation of the earth that enables you to see the effect of a particular policy change on the climate.

European economy must become sustainable

The Deputy Director of the European Commission’s Directorate-General for Environment Joanna Drake said that it is only natural that the data shown by the satellites will be used to meet the Green Deal targets. This is in line with the European Commission’s policy which advocates an evidence-based policy. Since the European Commission President Ursula von der Leyen took office, the preservation of biodiversity has become a top priority. New legislation must be assessed accordingly.

Data from the Copernicus satellites reveals that the amount of nitrogen in Italy decreased after the lock-down because of Corona. Images: Copernicus

These two instruments provide the European Commission with the power to transform the European economy into a sustainable economy. Provided the governments and parliaments of the member states agree.

Data from the climate satellites offer European citizens an opportunity to experiment with ‘free data space’ for the first time.  This is an ambition of Vestager, European Commissioner for digitization. She’s in favour of this for all kinds of policy areas, including agriculture and the labor market.

Little interest in free climate data

Even though the data from the European climate satellites is freely available to everyone, European citizens hardly ever use it. It is only now that interest in this data is being generated. That’s because it has since become clear from images taken by the climate satellites that nitrogen emissions over China and Italy have now fallen drastically. Which is, of course, due to traffic and factories being shut down during the corona crisis.

But it is important real-time information for fishermen as well. For instance, when it comes to negotiating quotas. Some fish have to move to cooler waters because there is not enough plankton to eat in warmer currents. Fish populations may be declining in some local areas for that reason. And not as a result of excessive fishing, which environmentalists sometimes blame them for. This science will not raise fish quotas for the fishing industry. Yet it might dispel the argument that local fish stocks are declining too fast because fishermen are exceeding their fish quotas.

Climate data shows: ‘Rotterdam is in the dirty corner’

Also for local organizations who fight for clean air (and who might not have much money to spend on research) like Adem Rotterdam, air quality data provides specific information. Such as the amount of dust, particulate matter and nitrogen in the air. So far, they have mainly looked at the six measurement sites operated by the local environmental service DCMR. One of the initiators, Adriaan Korthuis, said that he wasn’t aware of the Copernicus satellites’ website. Yet this would no doubt be very useful to him. After looking at the data that is available on there, he stated: “You immediately see that Rotterdam is in the dirty corner of the continent.”

The small red spot above Rotterdam indicates that there is relatively a lot of nitrogen in the air           Image: Copernicus



Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , | Leave a comment


H ευρωπαϊκή προσπάθεια για διαστημική αυτονομία έχει
επικεντρωθεί την τελευταία εικοσαετία στο διαστημικό λεωφορείο
_Ερμής_. Ποιά είναι όμως η κατάσταση την παραμονή ακριβώς της
λήψης σημαντικών αποφάσεων για το μέλλον του προγράμματος;

Του Γιώργου Ηλιόπουλου

Πριν ακόμη οι Γερμανοί αρχίσουν τις εκτοξεύσεις των
υπερηχητικών πυραύλων V-2 με στόχο το Λονδίνο, ο μεγαλοφυής
αεροναυπηγός Eugen S_nger, ένας άνθρωπος που θα τον θυμούνται
πολύ εντονότερα τον επόμενο αιώνα από όσο στην εποχή μας, σαν
τον πρύτανη της αεροναυπηγικής του 20ου αιώνα, είχε σχεδιάσει
ένα επαναχρησιμοποιούμενο σκάφος που ακολουθώντας
εξωατμοσφαιρικές τροχιές και αναπτύσσοντας υψηλές υπερηχητικές
ταχύτητες, θα είχε τη δυνατότητα να καλύπτει μεγάλες
αποστάσεις σε μικρά χρονικά διαστήματα.
Μετά τη λήξη του B’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Αμερικανοί,
αντιμετωπίζοντας με δέος τους V-2 σαν τα όπλα του μέλλοντος,
αδιαφόρησαν εντελώς για τους πρωτοπόρους Γερμανούς
αεροναυπηγούς που είχαν εργαστεί σε διάφορους τομείς υπό την
καθοδήγηση του Ζένγκερ, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να
παραμείνουν ευτυχώς στην Ευρώπη. Ορισμένοι, με επικεφαλής τον
ιδιοφυή σχεδιαστή κινητήρων και συστημάτων πρόωσης Dietrich
K_chemann κατέφυγαν στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ανέλαβαν το
αεροναυπηγικό κέντρο του Φάρνμπρο. Μέσα σε μια δεκαετία ο
Κϋchemann και οι Dr. Johannes Weber και Karl Doetsch είχαν
κυριαρχήσει στην αεροναυπηγική σκηνή της Βρετανίας,
επηρεάζοντας αποφασιστικά τη σχεδίαση όλων των μεταπολεμικών
βρετανικών αεροσκαφών. Κάποιοι άλλοι με επικεφαλής τον
ευρηματικό μηχανικό Rolf Engel, κατέφυγαν στο αεροδιαστημικό
κέντρο Ονερά της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του
’60 οι δύο αυτές ομάδες υλοποίησαν δύο φιλόδοξα προγράμματα,
που αποτέλεσαν τους ακρογωνιαίους λίθους των μελλοντικών
ευρωπαϊκών αεροδιαστημικών προσπαθειών. H πρώτη υπό τον
K_chemann σχεδίασε το Κονκόρτ, το πρώτο και μοναδικό
υπερηχητικό επιβατηγό αεροσκάφος, ενώ η δεύτερη τον Europa-1,
τον πρώτο πολυώροφο πύραυλο-φορέα της Ευρώπης, κάτω από την
εποπτεία του Engel.
To 1964 και δύο χρόνια πριν από το θάνατό του ο Ζένγκερ,
έχοντας ευτυχήσει να δει τις πτήσεις των Κονκόρτ και Europa
συγκέντρωσε για λογαριασμό μιας μεγάλης ευρωπαϊκής
κοινοπραξίας όλους τους παλαιούς συνεργάτες και σχεδίασε ένα
επαναχρησιμοποιούμενο σύστημα αεροδιαστημικών μεταφορών, το
οποίο συνδύαζε τις δυνατότητες ενός υπερηχητικού μεταφορικού
αεροσκάφους υψηλών ταχυτήτων και ενός πυραύλου-φορέα. Οι
βάσεις για την ανάπτυξη αεροδιαστημοπλάνων είχαν τεθεί.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1967, από την άλλη πλευρά του
Ατλαντικού, ο διάσημος Ιταλοαμερικανός αεροναυπηγός Dr.
Antonio Ferri παρατήρησε με πικρία πως _η πίστη και η τυφλή
προσήλωση στους βαλιστικούς πυραύλους, είχαν δημιουργήσει μια
νέα γραμμή Μαζινό που απορρόφησε ολόκληρο το επιστημονικό
δυναμικό των ΗΠΑ, θέτοντας την αεροναυπηγική στο περιθώριο_.
Ακόμη δηκτικότερος υπήρξε ο βετεράνος δοκιμαστής πειραματικών
σκαφών της NASA Scott Crossfield, σύμφωνα με τον οποίο _η
κυβέρνηση Αϊζενχάουερ διέπραξε ένα από τα χειρότερα σφάλματα
της γενιάς της, διαχωρίζοντας με ασύλληπτη μυωπία την
αεροναυτική από το διάστημα. H αεροναυτική περιέπεσε σε
αφάνεια, ενώ το διάστημα παραδόθηκε αμαχητί στους ιατρούς της
αεροπορίας από το Βερολίνο και τους σχεδιαστές πυραύλων από το
Πεενεμούντε, που αντιπαθούσαν κάθε τι που είχε σχέση με
αεροναυτική, πτέρυγες και αεροπόρους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν
κατασκεύασαν ποτέ κάτι που θα ήταν δυνατόν να
επαναχρησιμοποιηθεί ή έστω να λειτουργήσει για μιά ακόμη
Αντίθετα για την Ευρώπη, η δεκαετία του ’60, κάτω από την
αναμφισβήτητα βαριά σκιά του Σένγκερ υπήρξε η δεκαετία των
αεροδιαστημοπλάνων. Δεκάδες εταιρίες με επικεφαλής τις BAC,
Μπρίστολ-Μπάλκοου, HSA, Γιούγκερς, Ντασό, ERNO, παρουσίασαν
προγράμματα για τη μεταφορά φορτίων μέχρι και 2 τόννων σε
χαμηλές περιγήινες τροχιές (LEO), με κεντρικό άξονα ένα πλήρως
επαναχρησιμοποιούμενο σκάφος. Στις ΗΠΑ όμως, η μαγνητική
φυσιογωνμία του Βέρνερ φον Μπράουν , οδήγησε μεν τη NASA, το
1969 στην ολοκλήρωση του μεγαλύτερου μέχρι σήμερα προγράμματός
της, με την αποστολή ανθρώπων στη Σελήνη, αλλά ανάλωσε σχεδόν
όλες τις δυνατότητες της υπηρεσίας, προκαλώντας παράλληλα
μεγάλες απογοητεύσεις και σχεδόν πλήρη καθίζηση, καθώς ο
επόμενος στόχος, η αποστολή ανθρώπων στον ‘ρη, ήταν αδύνατος
χωρίς τον εμπνευστή του τον φον Μπράουν, του οποίου ο θάνατος
προκάλεσε τρομερή σύγχυση, ως προς τις προτεραιότητες και τα
μελλοντικά προγράμματα της NASA.
Στις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του ’80 η NASA υλοποίησε μια
μάλλον υβριδική ιδέα που συνεδύαζε ένα επαναχρησιμοποιούμενο
σκάφος κάθετης εκτόξευσης, πάνω σε αναλώσιμους
Το 1986, με το ατύχημα του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ,
σήμανε ο κώδωνας συναγερμού για το μέλλον της NASA,
επισφραγίζοντας παράλληλα το άδοξο τέλος της
_μερκαντιλιστικής_ πολιτικής της αμερικανικής κυβέρνησης στον
τομέα του διαστήματος. Οι ΗΠΑ είχαν αποκλείσει τη διείσδυση
των ιδιωτικών επιχειρήσεων στην αγορά εκτοξεύσεων,
μεταθέτοντας το κέντρο βάρους αυτής της αγοράς στο
αεροδιαστημοπλάνο της NASA. Ήδη από το 1985, η NASA είχε
δημιουργήσει ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα δίκτυο πωλήσεων
(μόνον το έντυπο διαφημιστικό υλικό είχε κοστίσει 15
εκατομμύρια δολάρια), προσφέροντας εξαιρετικά χαμηλά
κοστολόγια εκτόξευσης και τοποθέτησης δορυφόρων σε τροχιά. Τα
χαμηλά κοστολόγια ήταν βέβαια τεχνητά, καθώς η αμερικανική
κυβέρνηση είχε αποφασίσει να επιδοτήσει τη NASA, ώστε να
επιταχύνει τη διείσδυσή της στην αγορά εκτοξεύσεων,
προσβλέποντας μάλλον υπεραισιόδοξα στην απόσπαση ενός μεριδίου
της τάξης του 80%. Αντίθετα στην Ευρώπη, η ESA έχει ήδη
εμπλέξει 300 εταιρίες στην εμπορική εκμετάλλευση του
διαστήματος, με προοπτική να φθάσουν τις 500 κατά το 1993.
H απόφαση που θα οδηγούσε σταδιακά στην αυτονομία της Ευρώπης
στον τομέα του διαστήματος, λήφθηκε το 1977, όταν οι υπουργοί
τεχνολογίας της EOK ενέκριναν την αρχική φάση για τον
καθορισμό των προδιαγραφών ενός πλήρως επαναχρησιμοποιούμενου
σκάφους κάθετης εκτόξευσης, συνδυασμένου με έναν αναλώσιμο
ισχυρό πύραυλο-φορέα, ο οποίος θα ήταν δυνατόν να
χρησιμοποιηθεί και εντελώς ανεξάρτητος χωρίς σοβαρές
μετατροπές στη λεγόμενη εμπορική αγορά εκτοξεύσεως δορυφόρων.
Το σκάφος ονομάστηκε συμβολικά ΕΡΜΗΣ (HERMES), για να τονιστεί
προφανώς ο προσανατολισμός του όλου εγχειρήματος, προς την
οικονομική κυρίως πλευρά της εκμετάλλευσης του διαστήματος.
Μετά από μια δεκαετία, το 1987, η ESA και ο βασικός ανάδοχος
της αρχικής φάσης, η Ντασό-Μπρεγκιέ, μετά από δύο σχεδιάσεις
που απερρίφθησαν, κατέληξαν σε ένα σκάφος, το οποίο θύμιζε σε
μικρογραφία το αεροδιαστημοπλάνο της NASA (ΠΤΗΣΗ τεύχος 45).
Μέσα σε τρία μόνον χρόνια όμως, η ESA απέρριψε και αυτήν την
τρίτη σχεδίαση, αποφασίζοντας το 1990 να προχωρήσει με ένα
όχημα καθαρά δελταπτέρυγης σχεδίασης χωρίς το ουραίο πτέρωμα,
κατά πολύ βαρύτερο από το πρότυπο του 1987. Μια επίσης
ουσιαστική διαφοροποίηση από το σχέδιο του 1987, συνίσταται
στο γεγονός ότι το όχημα αποτελείται από τέσσερα διακριτά
δομικά στοιχεία, από τα οποία μόνον το κυρίως στοιχείο που
περιλαμβάνει το θάλαμο του πληρώματος και τα συστήματα
διακυβέρνησης είναι πλήρως επαναχρησιμοποιούμενο. Το στοιχείο
αυτό είναι ένα δελταπτέρυγο, που θυμίζει τις ιπτάμενες
πτέρυγες των αδελφών H_rten, με μήκος 12,690 m, ύψος 2,953 m
και εκπέτασμα 9,010 m, ενώ ολόκληρο το όχημα έχει μήκος 18,615
m, μέγιστη διάμετρο 5,405 m και το μήκος των τριών υπολοίπων
δομικών στοιχείων φθάνει τα 5,925 m. Το ολικό βάρος του
οχήματος κατά την εκτόξευση φθάνει τους 23,9 τόννους, από τους
οποίους 3 τόννοι αποτελούν το ωφέλιμο φορτίο, ενώ κατά την
επανείσοδο το βάρος έχει μειωθεί (με την απόσπαση των τριών
δομικών στοιχείων) σε 15,4 τόννους, από τους οποίους μόνον 1,5
τόννοι αποτελούν το ωφέλιμο φορτίο που επιστρέφει στο έδαφος.
H διαφορά των 8,5 τόννων, μεταξύ της εκτόξευσης και της
προσγείωσης περιλαμβάνει ένα δομικό στοιχείο 4,5 τόννων με
χώρους για ωφέλιμο φόρτο 1,5 τόννων, ένα δομικό στοιχείο 2
τόννων με τους μηχανισμούς σύνδεσης και το τρίτο και τελευταίο
δομικό στοιχείο (αναλώσιμο) 2 τόννων με το κύριο σύστημα
πρόωσης του EPMH. Τα δύο πρώτα δομικά στοιχεία παραμένουν
συνδεδεμένα με το κυρίως σκάφος μέχρι την επανείσοδο στην
ατμόσφαιρα και συνδέονται μέσω σήραγγας προέλασης με το μικρό
χώρο διαβίωσης (24 mύ) του EPMH. Αξίζει να σημειωθεί πως το
στοιχείο με τους μηχανισμούς σύνδεσης σχεδιάζεται με δύο
τύπους θυρίδων, μια διαμέτρου 127 cm (συμβατή με τον
αμερικανικό διαστημικό σταθμό FREEDOM) και μια διαμέτρου 80 cm
(συμβατή με το σοβιετικό διαστημικό σταθμό MIR). Αξιοσημείωτη
επίσης είναι η πτερυγική επιφάνεια των 80 mύ και η σχέση
βάρους προς πτερυγική επιφάνεια (190 Κgr/mύ), κατά την
Το αυξημένο βάρος του EPMH κατά την εκτόξευση (σε σύγκριση με
τη σχεδίαση του 1987), έχει υποχρεώσει την ESA να αναβαθμίσει
την ωστική δύναμη και τη χωρητικότητα καυσίμων του
πυραύλου-φορέα ARIANE-5, για τον οποίο προετοιμάζεται
πυρετωδώς η εκστρατεία πωλήσεων, καθώς από το 1992 θ_ αρχίσει
να προωθείται στην αγορά εκτοξεύσεως μεγάλων δορυφόρων (έχει
δυνατότητα τριπλής ταυτόχρονης εκτόξευσης, δηλαδή τοποθέτηση
φορτίων 6,9 τόννων σε γεωστατική τροχιά). H αναβάθμιση
προβλέπει αύξηση των καυσίμων των κινητήρων στερεού
προωθητικού από 190 τόννους σε 230 τόννους και αύξηση των
καυσίμων του κινητήρα υγρού προωθητικού από 140 τόννους σε 155
τόννους. Επίσης η ώση του κρυογονικού κινητήρα VULCAN HM60
έχει αυξηθεί κατά 10% (από 100 τόννους σε 110 τόννους).
O ΕΡΜΗΣ διαθέτει δύο κινητήρες υγρού προωθητικού, ώσης 2000 N
και τέσσερις βοηθητικούς κινητήρες μονομεθυλυδραζίνης (MMH)
και υπεροξειδίου του αζώτου (N204) για τον έλεγχο του ύψους
και της κλίσης της τροχιάς του, ώσης 200 N.
Σε αδρές γραμμές ο ΕΡΜΗΣ είναι ένα αεροδιαστημοπλάνο κάθετης
εκτόξευσης, με μέγιστη διάρκεια πτήσης 12 ημερών και
δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης για 30 πτήσεις, δηλαδή η
διάρκεια επιχειρησιακής ζωής για κάθε σκάφος φθάνει τα 15
χρόνια, με μια πτήση ανά εξάμηνο.
Οι περισσότερες πτήσεις του EPMH πρόκειται να καταλήγουν σε
είσοδο σε κυκλική τροχιά με περίγειο 330 χλμ. και απόγειο 483
χλμ., ενώ η κλίση της τροχιάς φθάνει τις 28,5ψ ως προς το
ισημερινό επίπεδο. Τα επικίνδυνα σημεία της πτήσης είναι τα
πρώτα 126 δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια των οποίων
λειτουργούν οι κινητήρες στερεού προωθητικού του ARIANE-5.
Στα δύο αυτά πρώτα λεπτά ο ΕΡΜΗΣ έχει φθάσει σε ύψος 50 χλμ.,
έχοντας αποκτήσει ταχύτητα 5 Μαχ. O κινητήρας υγρού
προωθητικού του ARIANE-5 λειτουργεί για 480 δευτερόλεπτα
ακόμη, φέροντας τον EPMH σε ύψος 100 χλμ. με ταχύτητα 8
km/sec, οπότε το αεροδιαστημοπλάνο αποσπάται από τον
πύραυλο-φορέα. Για το λόγο αυτόν η ESA έχει θέσει για λόγους
ασφαλείας, το όριο αξιοπιστίας του ARIANE-5 στο 99,99% (το
αντίστοιχο όριο της NASA μετά το ατύχημα του CHALLENGER
φθάνει το 99,9%).
Το δεύτερο επικίνδυνο σημείο της πτήσης είναι η επανείσοδος
στην ατμόσφαιρα. Λόγω του μικρού του όγκου, ο ΕΡΜΗΣ εισέρχεται
με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα (25 Μαχ), σε σχέση με το
αμερικανικό αεροδιαστημοπλάνο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει
κατά 300ψC μεγαλύτερες θερμικές επιβαρύνσεις. H μέγιστη
θερμική επιβάρυνση φθάνει τους 1829ψC και εμφανίζεται στο
ρύγχος και τα χείλη προσβολής των πτερύγων, με μέγιστη
διάρκεια 30 λεπτά. Τα σημεία αυτά πρόκειται να καλυφθούν με
ένα παχύρευστο μίγμα άνθρακος-σιλικόνης, ενώ οι κάτω
επιφάνειες των πτερύγων θα καλυφθούν με πλακίδια
άνθρακα-πυριτίου-άνθρακα (C-Si-C) και αρκετά μονωτικά φύλλα ή
υπερελαφρά κεραμικά πλακίδια, σχηματίζοντας μια θερμική ασπίδα
με όριο αντοχής 1300ψC. Το _ψυχρό_ τμήμα του EPMH που θα
δεχθεί θερμικές επιβαρύνσεις μέχρι 200ψC θα καλυφθεί με
πολυαμίδιο-γραφίτη, ενώ οι πάνω επιφάνειες των πτερύγων θα
καλυφθούν με διοξείδιο του πυριτίου (SiO2) με όριο ανοχής
H επανείσοδος του EPMH στην ατμόσφαιρα γίνεται από το ύψος των
120 χιλιομέτρων. Το σκάφος ακολουθεί βαλιστική τροχιά με γωνία
1,4 βαθμών και η ταχύτητά του μειώνεται από 25 Mach σε 215
κόμβους, η οποία είναι και η ταχύτητα προσγείωσής του σε
διάδρομο μήκους 3 χιλιομέτρων. O θάλαμος πτήσης παρέχει πολύ
καλή ορατότητα και σε υπερηχητικές και σε υποηχητικές
ταχύτητες, ενώ η ακτίνα ελιγμών του αεροδιαστημοπλάνου μετά
την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα φθάνει τα 2.500 χιλιόμετρα.
Το ψηφιακό σύστημα ελέγχου πτήσης είναι τετραπλό για λόγους
ασφαλείας και για τους ίδιους λόγους προβλέπονται τριπλά
υδραυλικά συστήματα. Οι συνθήκες λειτουργίας καταγράφονται και
ελέγχονται από τρεις H/Y γενικής χρήσης, ενώ ένας τέταρτος H/Y
ελέγχει αποκλειστικά και μόνον το σχεδιασμό και την εκτέλεση
της πτήσης.
Παρά το γεγονός ότι μόλις πριν από δεκαοκτώ μήνες ο Dr. Reimar
L_st (γενικός διευθυντής της ESA) και ο J. Feustel B_echl
(διευθυντής του τομέα διαστημικών μεταφορών), διερρήγνυαν τα
ιμάτιά τους, υποστηρίζοντας ότι πρωταρχικός στόχος του EPMH
αποτελούσε η εξυπηρέτηση των αναγκών του αμερικανικού
διαστημικού σταθμού _Φρήντομ_ και του συνδεδεμένου με το
σταθμό ευρωπαϊκού διαστημικού εργαστηρίου _ΚΟΛΟΜΒΟΣ_, μετά από
τις αλλεπάλληλες παλινωδίες που έχουν εμφανιστεί στο
αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα, είναι πλέον πασιφανές ότι ο
απώτερος σκοπός της ESA μέσω του EPMH είναι η αυτονομία της
Ευρώπης στις διαστημικές πτήσεις.
Οι αποστολές του EPMH μπορούν να διακριθούν σε τρεις μεγάλες
A. H πρώτη κατηγορία αφορά τις πτήσεις προς το αυτόνομο
ευρωπαϊκό εργαστήριο ΚΟΛΟΜΒΟΣ, τον πρωταρχικό πλέον στόχο του
EPMH. ‘λλωστε όλες οι μετατροπές στη σχεδίαση του
αεροδιαστημοπλάνου, που μεσολάβησαν κατά την περίοδο
1989-1990, βασίστηκαν στην αποκαλούμενη _Αναφορά Σχεδίασης
Αποστολής προς το Αυτόνομο Διαστημικό Εργαστήριο_, η οποία
εκτός από τις καθαρά λειτουργικές και επιχειρησιακές
προδιαγραφές καθορίζει και τις απαιτούμενες επιδόσεις του
αεροδιαστημοπλάνου, ενώ παράλληλα το γενικό πλαίσιο των
πτήσεων εμφανίζεται ιδιαίτερα ελαστικό, ώστε να διατηρηθεί η
συμβατότητα του EPMH, με τις εξελίξεις του διαστημικού
Οι πτήσεις αυτής της κατηγορίας, προβλέπεται να έχουν μέγιστη
διάρκεια 12 ημερών, με ωφέλιμο φορτίο 3 τόννους. Οι 12 ημέρες
κατανέμονται σε 2 ημέρες πτήσης, συνάντησης και σύνδεσης με το
εργαστήριο, σε 1 ημέρα ενεργοποίησης και απενεργοποίησης των
μηχανισμών σύνδεσης, σε 6 ημέρες συντήρησης του εργαστηρίου,
σε 1 ημέρα επιστροφής και τέλος σε 2 ημέρες που διατίθενται
σαν περιθώριο ασφαλείας.
Το πλήρωμα αποτελείται από δύο ειδικούς πτήσης (τον κυβερνήτη
και το χειριστή) και έναν ειδικό επιστήμονα (μηχανικός
αποστολής), ενώ τουλάχιστον 2 μέλη του πληρώματος θα
ασχολούνται συνεχώς με τη συντήρηση του διαστημικού
εργαστηρίου. Υποθέτοντας μια δεκάωρη απασχόληση ανά εργάσιμη
μέρα, έχουμε 120 εργατοώρες ανά αποστολή (συμπεριλαμβανομένου
του χρόνου προετοιμασίας του πληρώματος για δραστηριότητα έξω
από το σκάφος και του χρόνου που απαιτείται για τη χρήση του
τηλεχειριζόμενου βραχίονα HERA). Βλέπε ΠΤΗΣΗ Νο 76.
Οι περιορισμοί που αφορούν το φορτίο απαιτούν παράδοση μέχρι
12 εβδομάδες πριν από την εκτόξευση αντικειμένων μη επειγόντων
(αναλώσιμα, όργανα και εργαλεία προληπτικής συντήρησης και
άλλα), μέχρι και 6 εβδομάδες για αντικείμενα που
προκαθορίζονται αυστηρά από το πρόγραμμα της πτήσης, και τέλος
μέχρι 48 ώρες για εύθραυστα αντικείμενα που τοποθετούνται σε
χώρο ελεγχόμενης θερμοκρασίας.
B. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται οι πτήσεις εξυπηρέτησης του
αμερικανικού σταθμού _Φρήντομ_, οι οποίες πέρασαν σε δεύτερη
μοίρα, μετά από τα μεγάλα προβλήματα που ανέκυψαν κατά το 1990
στην ΝΑΣΑ. Οι πτήσεις αυτές εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο
ενός μνημονίου συνεργασίας μεταξύ ESA και NASA, με στόχο
κυρίως την εξυπηρέτηση του ευρωπαϊκού διαστημικού εργαστηρίου,
όταν συνδεθεί με τον _Φρήντομ_ και περιλαμβάνουν πτήση και
σύνδεση με το διαστημικό σταθμό με σκοπό την αξιολόγηση των
επιδόσεων του EPMH και πτήσεις μεταφοράς φορτίων για το
προσωπικό του ευρωπαϊκού εργαστηρίου.
Μια τρίτη μορφή πτήσεων κατά πολύ σημαντικότερων ίσως, αφορά
τις αποστολές εκτάκτου ανάγκης για το διαστημικό σταθμό. O
χρόνος που απαιτείται για να τεθεί σε ετοιμότητα ο ΕΡΜΗΣ
κυμαίνεται μεταξύ ενός και τριών μηνών ανάλογα με το στάδιο
του κύκλου προετοιμασίας του οχήματος, κατά τη χρονική στιγμή
της λήψης της απόφασης. Με τον τρόπο αυτόν είναι δυνατή η
έκτακτη μεταφορά εφοδίων και ανταλλακτικών, ώστε να συνεχιστεί
απρόσκοπτα η λειτουργία του σταθμού σε περίπτωση βλάβης. Είναι
επίσης δυνατόν να παραλάβει το προσωπικό (8 άτομα) και να το
μεταφέρει στη Γη, αν παραστεί ανάγκη. Οι πιθανότητες να
υπάρξει διαθέσιμο σκάφος εγκαίρως εξαρτώνται και από τη φάση
και από το ρυθμό προετοιμασίας του. O ρυθμός προετοιμασίας του
EPMH διακρίνεται σε τρεις φάσεις:
H φάση 1 προβλέπει, όπως και η φάση κανονικής προετοιμασίας
δύο οκτάωρα εργασίας στην Ευρώπη και ένα οκτάωρο εργασίας στο
κέντρο εκτοξεύσεων του Κούρου (εβδομάδα 7 εργασίμων ημερών).
H φάση 2 προβλέπει, όπως η φάση 1 ένα οκτάωρο εργασίας στο
Κούρου, αλλά τρία οκτάωρα εργασίας στην Ευρώπη (εβδομάδα 7
εργασίμων ημερών).
Στη φάση 2 υπάρχει 90% πιθανότητα να είναι έτοιμος μέσα σε δύο
μήνες ο ΕΡΜΗΣ για αποστολή διάσωσης και μάλιστα για
εξοικονόμηση χρόνου προβλέπεται η χρήση του τηλεχειριζόμενου
βραχίονα του σταθμού για τη σύνδεσή του, αντί των ελιγμών
Γ. Με βάση ένα άλλο μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ ESA και
GLAVKOSMOS, o ΕΡΜΗΣ θα εξυπηρετεί (με αλλαγή του μηχανισμού
σύνδεσης λόγω της θυρίδας των 80cm) το σοβιετικό διαστημικό
σταθμό MIR σε πτήσεις ανάλογες με τις αντίστοιχες προς τον
_Φρήντομ_, πτήσεις υποστήριξης ευρωπαϊκών πειραμάτων που θα
διεξάγονται στον MIR και τέλος αποστολές διάσωσης.
Λόγω του ότι η τροχιά του MIR διαφέρει από την
προγραμματιζόμενη τροχιά του _Φρήντομ_, ο φάκελος πτήσης του
EPMH θα υποστεί ορισμένες τροποποιήσεις, καθώς ο στόχος του
βρίσκεται σε τροχιά σε ύψος 450 km και γωνία προς το ισημερινό
επίπεδο 64ψ. Στην περίπτωση αυτή ο ΕΡΜΗΣ μπορεί να μεταφέρει
προς τον MIR ωφέλιμο φορτίο μόλις 1 τόννου και να παραλάβει
φορτίο 1,5 τόννων.


Ένα πρόβλημα του EPMH, εξαιτίας των μικρών διαστάσεων του
σκάφους είναι η διάταξη και η απρόσκοπτη λειτουργία των
συστημάτων ελέγχου περιβάλλοντος και συνθηκών διαβίωσης του
πληρώματος. Το πρόβλημα αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερο από το
γεγονός ότι ο ΕΡΜΗΣ έχει σχεδιαστεί για πτήσεις μεγαλύτερης
διάρκειας από τις αντίστοιχες του αμερικανικού
αεροδιαστημοπλάνου και απαιτεί εξελιγμένες διατάξεις
ανακύκλωσης των αποβαλλόμενων ουσιών. Επιπλέον ο μεταφερόμενος
εξοπλισμός οφείλει να είναι συμβατός με τις προδιαγραφές του
Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), μέρος του οποίου θα
αποτελεί ο ΚΟΛΟΜΒΟΣ (το ευρωπαϊκό διαστημικό εργαστήριο), αλλά
και με τις προδιαγραφές του σοβιετικού διαστημικού σταθμού.
Όπως είναι γνωστό οι Ευρωπαίοι συμφώνησαν να διαθέσουν τον
EPMH για την εξυπηρέτηση αναγκών και του σοβιετικού
διαστημικού προγράμματος.
O ΕΡΜΗΣ διαθέτει δύο συμπιεζόμενα, το πιλοτήριο με
χωρητικότητα 2 ατόμων και τον αεροστεγή θάλαμο
συμπίεσης/αποπίεσης επίσης χωρητικότητας 2 ατόμων. H
σχεδίαση του σκάφους προβλέπει την εγκατάσταση όλων αυτών των
συστημάτων κάτω από το επίπεδο του πιλοτηρίου. Τα συστήματα
ελέγχου περιβάλλοντος και συνθηκών διαβίωσης συνδέονται με τη
δεξαμενή οξυγόνου, τη δεξαμενη νερού, το σύστημα αποβολής
θερμότητας (συγκεντρώνει και υγροποιεί υδρατμούς του ECLSS)
και το λειτουργικό σύστημα υποστήριξης του αεροστεγούς
Το ECLSS αποτελείται από τα κάτωθι συγκροτήματα:
ϊ Συγκρότημα ελέγχου συνθηκών πίεσης .
ϊ Συγκρότημα κλιματισμού.
ϊ Συγκρότημα ελέγχου υγρών.
ϊ Συγρότημα διαχείρισης τροφής.
ϊ Συγκρότημα υγιεινής και ελέγχου ανθρώπινων αποβλήτων.
ϊ Συγκρότημα συστημάτων καταγραφής, ελέγχου και ελεγχόμενης
διανομής ισχύος.
Το συγκρότημα Ελέγχου Συνθηκών Πίεσης, APCS παρέχει άζωτο (N2)
και οξυγόνο (02) αναπληρώνοντας τις διαρροές του σκάφους και
διατηρώντας τις λειτουργίες μεταβολισμού του πληρώματος. Το
σύστημα παροχής αζώτου βρίσκεται στο χώρο αποθήκευσης και
αποτελείται από δύο δεξαμενές υψηλής πίεσης. H παροχή
οξυγόνου εξασφαλίζεται από αποθήκη υγρού οξυγόνου. Για την
κάλυψη εκτάκτων αναγκών υπάρχει εφεδρική δεξαμενή οξυγόνου σε
υψηλή πίεση. Αποπίεση εκτάκτου ανάγκης για τον αεροστεγή
θάλαμο με ρυθμό μέχρι και 1 psi/sec εξασφαλίζεται μέσω
εξισωτικής βαλβίδας, που διαχειρίζεται διαφορές πιέσεων μεταξύ
του EPMH και του διαστημικού σταθμού κατά τη διαδικασία
σύνδεσής του.
Το συγκρότημα κλιματισμού ACS ανακυκλώνει την ατμόσφαιρα των
χώρων διαβίωσης, ψύχοντας παράλληλα τα συστήματα πλοήγησης και
ελέγχου του σκάφους. Το σημαντικότερο μέρος του είναι η
διάταξη απαγωγής διοξειδίου του άνθρακα, από την οποία
διέρχεται ο αέρας πριν διοχετευθεί στο πιλοτήριο. Το
συγκρότημα ανταλλαγής θερμότητας απαρτίζεται από δύο
υποσυστήματα. Το πρώτο ελέγχει τα επίπεδα θερμοκρασίας και
υγρασίας του πιλοτηρίου, ενώ το δεύτερο ψύχει μέσω κλειστού
κυκλώματος τα συστήματα πλοήγησης και ελέγχου του σκάφους.
Το συγκρότημα Ελέγχου Υγρών LMS αποτελείται από τη διάταξη
συμπίεσης αερίου αζώτου, το υποσύστημα αποθήκευσης και
διανομής νερού, το υποσύστημα καθαρισμού νερού, τη διάταξη
ελέγχου κυκλοφορίας υδρατμών και τη διάταξη περισυλλογής υγρών
αποβλήτων. Κατά τη λειτουργία του τομέα αυτού,το νερό από την
αποθήκη καυσίμων, κυκλοφορεί μέσω μιας διάταξης δέσμευσης του
διαλελυμένου υδρογόνου, ενώ στη συνέχεια διέρχεται από μια
γεννήτρια ιόντων αργύρου. Ακολουθεί η διαδικασία αποστείρωσης
του νερού και στη συνέχεια είτε διανέμεται είτε αποθηκεύεται
σε ειδικά δοχεία με την παρουσία συμπιεσμένου αζώτου. Όλες οι
βαλβίδες παροχής και διανομής είναι ηλεκτρικές και
συνοδεύονται από αντίστοιχες εφεδρικές, που ενεργοποιούνται σε
περιπτώσεις βλάβης.
Το συγκρότημα διαχείρισης τροφών, FMGS εξυπηρετεί τις ανάγκες
διατροφής του πληρώματος και αποτελείται από την αποθήκη
τροφίμων, τη διάταξη προπαρασκευής, τα παρελκόμενα εστίασης
για έξι άτομα και το δίκτυο περισυλλογής απορριμμάτων. H
βασική τροφή, προβλέπεται να είναι μια σύνθεση αφυδατωμένων,
σταθεροποιημένων και νωπών θρεπτικών ουσιών (50% αφυδατωμένες
και 50% θερμοσταθεροποιημένες ουσίες).
Το συγκρότημα υγιεινής και ελέγχου ανθρώπινων αποβλήτων, HMWS
περισυλλέγει υγρές και στερεές ουσίες και στη συνέχεια
εξουδετερώνει την οσμή και τα μικρόβια. Αποτελείται από το
υποσύστημα περισυλλογής, τη διάταξη συγκέντρωσης και τα
Τέλος το συγκρότημα συστημάτων καταγραφής, ελέγχου και
ελεγχόμενης διανομής ισχύος MCPMS διαχειρίζεται αυτόματα και
αυτόνομα, ολόκληρο το σύστημα ECLSS σε επίπεδο τομέα,
υποσυστήματος και διάταξης, επικοινωνώντας παράλληλα με τον
ηλεκτρονικό εξοπλισμό του σκάφους και περιορίζοντας στο
ελάχιστο την ανάγκη παρέμβασης του πληρώματος.
H σχεδίαση του ECLSS προβλέπει: επεξεργασία δεδομένων σε
πραγματικό χρόνο, αυτόματη παροχή ενδείξεων προειδοποίησης και
βλαβών, αναλύσεις της κατάστασης υγείας του πληρώματος,
διαχείριση δεδομένων, έλεγχο επιμέρους διαδικασιών
επεξεργασίας, σύνδεση με αισθητήρες και διακόπτες του ECLSS
και σύνδεση με το λειτουργικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό του EPMH.
Το καθαρό βάρος του ECLSS (χωρίς δεξαμενές N2/02, τρόφιμα,
νερό και τα φίλτρα LiOH) φτάνει τα 645 κιλά και η μέση
κατανάλωση τα 695 W.


1. Κυψέλες καυσίμου
2. Σύστημα αστροναυτιλίας
3. Αδρανειακό σύστημα ναυτιλίας
4. Σύστημα ελέγχου στάσης
5. Σύστημα ελέγχου θέσης
6. Συσσωρευτές Λιθίου
7. Διανομέας ισχύος
8. Εξαερωτής νερού
9. Σύστημα προσγείωσης
10. Σύστημα ενεργοποίησης επιφανειών ελέγχου
11. Θυρίδα εισόδου πληρώματος
12. Εκτινασσόμενα καθίσματα
13. Τουαλέτα
14. Χώρος διαβίωσης
15. Φορτίο
16. Εσωτερική θυρίδα
17. Δεξαμενή Οξυγόνου
18. Δεξαμενή Νερού
19. Επιταχυντής
20. Πλευρικός προωθητής
21. Δεξαμενή συλλογής απορριμμάτων
22. Φίλτρα LiOH
23. Δεξαμενή προωθητικού
24. Προσαρμογέας πρόσδεσης
25. Θυρίδα EVA
26. Αναδιπλούμενος εναλάκτης θερμότητας

Διάγραμμα δύο όψεων του αεροδιαστημικού λεωφορείου _Ερμής_

Καλλιτεχνική απεικόνιση της εκτόξευσης του ευρωπαϊκού
διαστημικού λεωφορείου _Ερμής_ στην κορυφή του επίσης
ευρωπαϊκού πυραυλικού φορέα Αριάν 5, από τις εγκαταστάσεις στο
Κουρού της γαλλικής Γουιάνας.

Το _Ερμής_ στη φάση της επανεισόδου. Το προφίλ της αποστολής
είναι παρόμοιο με αυτό των αμερικανικών διαστημικών λεωφορείων
αλλά το ευρωπαϊκό όχημα παρ_ όλο το μικρότερο μέγεθός του
είναι σχεδιασμένο για πιό μακροχρόνιες αποστολές.

Μια από τις σημαντικότερες αποστολές του _Ερμής_ θα είναι η
εξυπηρέτηση του υβριδικού σταθμού _Κολόμβος_.

Στο _Ερμής_ υπάρχει επίσης η πρόβλεψη για σύνδεση με το
μελλοντικό αμερικανικό σταθμό _Φρήντομ_ και το σοβιετικό
σταθμό Μιρ.

Το διαστημικό λεωφορείο _Ερμής_ σε πρόπλασμα, όπως
παρουσιάστηκε στην έκθεση των Παρισίων τον περασμένο Ιούνιο.
Το μέλλον του προγράμματος θα αποφασιστεί από την ESA τον
ερχόμενο Νοέμβριο.

Καλλιτεχνική απεικόνιση μιάς τυπικής αποστολής του Ευρωπαϊκού
διαστημικού λεωφορείου _Ερμής_.

Το κόκπιτ του _Ερμή_ θα θυμίζει κόκπιτ επιβατικού αεροπλάνου.


Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment


Why We Should Build Astronaut Cities In Moon And Mars Lava Tubes

Lava tubes on the moon and Mars may be large enough to fit city center-sized groups of astronauts living on these other worlds, a new study finds.

Lava tubes are an underground tunnel that happens due to the flow of molten rock during a volcanic explosion. We get lava tubes on Earth as well, but the ones on the moon and Mars are likely much larger — allowing huge communities of people to work, live and explore on other worlds.

A typical tube on Earth will be roughly 30 feet to 100 feet (10 to 30 meters) in diameter. But one on Mars could be the height of the Empire State Building, with a diameter 10 times that of Earth. If that sounds big, consider the moon, where its even lower gravity produces a tube up to 1000 times larger than Earth’s — much taller than the massive Burj Khalifa tower in Dubai.

It’s an exciting find because these small, cramped spaces on Earth would instead open up into vast caverns of space on other worlds. Rather than imagining future astronauts working shoulder to shoulder all the time, these space explorers could easily stroll through otherworldly boulevards, all sheltered from deadly outside radiation (and in the case of Mars, fierce dust storms).

These [lava tubes] represent ideal gateways or windows for subsurface exploration,” said study lead author Francesco Sauro in a statement. While we’ve known about these lava tubes for a while, the new study shows just how large they are — able to contain the same space as the city center of Padua, Italy in at least one case, Sauro said.

Sauro is well-versed in cave exploration, as he is head of the European Space Agency’s Cooperative Adventure for Valuing and Exercising human behavior and performance Skills (CAVES) program that regularly sends astronauts underground in caves to practice for space missions using an isolated, extreme environment. He is also a speleologist at the University of Bologna.

Japan’s Kaguya (SELENE) spacecraft was the first to spot these tubes on the moon, according to NASA. Many follow-up studies were performed using NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, which takes high-definition images of the moon’s surface from pole to pole. The orbiter has spotted dozens of intriguing holes and NASA is considering ways in which future missions could delve inside. It might be too steep for a rover, so the agency is imagining using swarms of flying or climbing vehicles for exploration.

The researchers used data from moon and Mars imagery and compared that with the literature available on Earth from spelunking (cave exploring) and aerial studies of our own lava tubes. The team also created digital terrain models to get an idea of what these lava tubes on Mars and the moon look like inside, and saw vast possibilities for future exploration.

Astronauts practice for space using an analog cave environment in Sardinia.

Astronauts practice for space using an analog cave environment in Sardinia. The European Space Agency program is called Cooperative Adventure for Valuing and Exercising human behaviour and performance Skills (CAVES) and has sent dozens of astronauts underground.ESA-V. CROBU

What is most important is that, despite the impressive dimension of the lunar tubes, they remain well within the roof stability threshold,” stated Matteo Massironi, a planetary geologist at the University of Padua who co-authored the study. The models indicate, he added, that most of the lava tubes remain intact and very stable, meaning there is little chance of an underground collapse. (Besides which, we can assume future moon engineers would be happy to provide some support structure for extra safety.)

So how soon can we climb into one of these tubes to check things out? NASA is planning to land humans on the moon in 2024, accompanied by a suite of private vehicles under the Commercial Lunar Services Program (CLPS). At first these landers and rovers will be focused on supporting human missions, but there is the possibility of adding science payloads for exploring the lava tubes.

The earliest missions to Mars would happen no earlier than the mid-2030s, of course assuming that the funding and the will persist long enough to make an international coalition possible. We can only send spacecraft there every two years, so a feasibility study for lava tube living would likely be very far in the future given the complication of even getting a vehicle in the tube in the first place.

But perhaps we can be encouraged that the newly launched NASA Perseverance rover mission may be carrying a vehicle that would take the first tentative steps to lunar tube exploration on Mars. The Ingenuity helicopter should be the first flying vehicle on the Red Planet, taking flight sometime in 2021. If the test mission goes to plan, Ingenuity’s design could be used for many other future Martian flying vehicles, perhaps including some that could explore the lunar tubes from up close.

A study based on the research was published in Earth-Science Reviews.


Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 13/07/2019)

A)Σύγκρουση αστέρων νετρονίων: Η πρώτη στην ιστορία ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και φωτός από το ίδιο φυσικό φαινόμενο οδηγεί την αστρονομική έρευνα σε μία νέα εποχή.

Σύγκρουση αστέρων νετρονίων: Η πρώτη στην ιστορία ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και φωτός από το ίδιο φυσικό φαινόμενο οδηγεί την αστρονομική έρευνα σε μία νέα εποχή.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Αλέξης Δεληβοριάς1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Στις 16 Οκτωβρίου 2017, δύο χρόνια μετά την ιστορική πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και λίγες μόνο μέρες μετά την απονομή του φετινού Νόμπελ Φυσικής στους πρωτεργάτες της ανακάλυψής τους, ανακοινώθηκε η πρώτη στα χρονικά ταυτόχρονη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, που προέρχονται από την σύγκρουση και συγχώνευση δύο αστέρων νετρονίων .

Το βίαιο αυτό κοσμικό φαινόμενο παρατηρήθηκε στις 17 Αυγούστου, όταν οι ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων LIGO και VIRGO κατέγραψαν την διέλευση βαρυτικών κυμάτων από τους βραχίονες των συμβολομέτρων τους και προσδιόρισαν την προέλευσή τους στον γαλαξία NGC 4993, περίπου 130 εκατ. έτη φωτός μακριά, προς την κατεύθυνση του αστερισμού της Ύδρας. Η ιστορική αυτή ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε με παράλληλες συνεντεύξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, δίνει το έναυσμα για μία νέα εποχή στην Αστρονομία.

Οι αστέρες νετρονίων, όπως εξάλλου και οι μαύρες τρύπες, είναι τα λείψανα των γιγάντιων άστρων που εξάντλησαν τα πυρηνικά τους καύσιμα και διαμελίστηκαν σε κατακλυσμιαίες εκρήξεις σουπερνόβα.

Όταν ένα άστρο εκρήγνυται ως σουπερνόβα, εκτινάσσει τις εξωτερικές του στοιβάδες στο Διάστημα, την ίδια στιγμή που ο πυρήνας του αδυνατεί να αντισταθεί στο ίδιο του το βάρος και καταρρέει ορμητικά προς το εσωτερικό του.

Εάν ο αστρικός πυρήνας που υφίσταται την καταστροφική ενδόρρηξη έχει μάζα μικρότερη από τις 3 περίπου ηλιακές μάζες, τότε συμπιέζεται σ’ έναν αστέρα νετρονίων, δηλαδή σ’ ένα συμπαγές και υπέρπυκνο αντικείμενο, με τυπική μάζα περίπου διπλάσια απ’ αυτήν του Ήλιου, συμπιεσμένη όμως σε μία σφαίρα με διάμετρο που δεν υπερβαίνει τα 10–20 km! Εάν, αντιθέτως, η μάζα του υπερβαίνει αυτό το όριο, τίποτα πλέον δεν μπορεί να αντισταθεί στην περαιτέρω βαρυτική του κατάρρευση σε ένα σημείο μηδενικού όγκου και άπειρης πυκνότητας, δηλαδή σε μία μαύρη τρύπα.
Τα βαρυτικά κύματα είναι μικροσκοπικές χωροχρονικές ρυτιδώσεις, οι οποίες προκαλούνται κάθε φορά που αντικείμενα του Σύμπαντος με μεγάλες μάζες επιταχύνονται. Όπως περίπου τα επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία παράγουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα, κάθε επιταχυνόμενο υλικό σώμα παράγει βαρυτικά κύματα.

Ενώ όμως η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία διασχίζει τον χωροχρόνο με την ταχύτητα του φωτός, τα βαρυτικά κύματα αποτελούν διακυμάνσεις του ίδιου του χωροχρόνου, που κι αυτές εικάζεται ότι διαχέονται με την ταχύτητα του φωτός.

Δεδομένου ότι η βαρύτητα είναι η ασθενέστερη από τις τέσσερεις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις της φύσης, τα βαρυτικά κύματα είναι τόσο ασθενή, ώστε η ανίχνευσή τους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γι’ αυτό και μόνο τα βιαιότερα φαινόμενα του Σύμπαντος μπορούν να δημιουργήσουν βαρυτικά κύματα, ικανά να προκαλέσουν μετρήσιμες μεταβολές στην ύλη που μας περιβάλλει (περισσότερα για τα βαρυτικά κύματα και για την πρώτη στα χρονικά ανίχνευσή τους στο άρθρο Φεβρουαρίου 2016, Ο Αϊνστάιν επιβεβαιώνεται ξανά: τα βαρυτικά κύματα υπάρχουν!).

Είναι μόλις η πέμπτη φορά που ανιχνεύονται αυτές οι φευγαλέες χωροχρονικές διακυμάνσεις, τις οποίες είχε προβλέψει ο Αϊνστάιν έναν αιώνα νωρίτερα. Ενώ, όμως, στις προηγούμενες περιπτώσεις η έκλυσή τους οφειλόταν στην συγχώνευση δύο μαύρων τρυπών, αυτή την φορά προέρχονταν από την σύγκρουση δύο αστέρων νετρονίων. Η πρώτη ένδειξη που οδήγησε τους αστρονόμους σ’ αυτό το συμπέρασμα προήλθε από την μεγάλη χρονική διάρκεια (περίπου 2 λεπτά) του σήματος της διέλευσης των βαρυτικών κυμάτων, αφού κατά την συγχώνευση των μαύρων τρυπών, η διάρκειά του δεν υπερβαίνει το 1 s.

Πραγματικά, η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι οι μάζες των συμπαγών αντικειμένων που συγκρούστηκαν ήταν περίπου 1,1–1,6 φορές μεγαλύτερες απ’ αυτήν του Ήλιου. Η φύση, ωστόσο, του συμπαγούς αντικειμένου που σχηματίστηκε αμέσως μετά την συγχώνευσή τους, εάν δηλαδή αυτό είναι ένας μεγαλύτερος αστέρας νετρονίων ή μία μαύρη τρύπα, παραμένει ασαφής, καθώς η εκτιμώμενη μάζα του βρίσκεται στο όριο μεταξύ της μέγιστης μάζας που μπορεί να έχει ένας αστέρας νετρονίων και της ελάχιστης μάζας που μπορεί να έχει μία αστρική μαύρη τρύπα. Σύμφωνα, πάντως, με τις θεωρητικές αναλύσεις, τα παράγωγα μίας τέτοιας συγχώνευσης μπορεί να είναι είτε ένας μεγαλύτερος αστέρας νετρονίων, είτε ένας υπερμεγέθης, αλλά ασταθής, αστέρας νετρονίων, ο οποίος το πολύ σε λίγα λεπτά θα καταρρεύσει σε μία μαύρη τρύπα, είτε ο απευθείας σχηματισμός μίας μαύρης τρύπας, με πιθανότερο για την συγκεκριμένη περίπτωση το δεύτερο.
Ενώ, όμως, κατά τις προηγούμενες ανιχνεύσεις βαρυτικών κυμάτων, ο «απόηχος» της συγχώνευσης παρέμενε αόρατος για τα συμβατικά μας τηλεσκόπια, αυτή την φορά η σύγκρουση των δύο αστέρων νετρονίων συνοδεύτηκε και από μία έκλαμψη ακτίνων γ (Gamma Ray Burst, GRB) μικρής διάρκειας, την οποία κατέγραψαν τα διαστημικά τηλεσκόπια Fermi και INTEGRAL.

Η έκλαμψη αυτή είχε διάρκεια περίπου 2 s και ανιχνεύτηκε με καθυστέρηση 1,7 s σε σχέση με την έλευση των βαρυτικών κυμάτων από τους βραχίονες των ανιχνευτών LIGO και VIRGO, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι οι χωροχρονικές αυτές διακυμάνσεις διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός. Πραγματικά, η σχεδόν ταυτόχρονη άφιξη της GRB με την έλευση των βαρυτικών κυμάτων επαληθεύει με εξαιρετική ακρίβεια, που αγγίζει το 0.00000000000004%, ότι τα τελευταία διαχέονται στον χώρο με την ταχύτητα του φωτός, αποδεικνύοντας ότι για μία ακόμη φορά ο Αϊνστάιν είχε δίκιο!

Οι μυστηριώδεις αυτές εκλάμψεις, που συγκαταλέγονται ανάμεσα στα βιαιότερα φαινόμενα του Σύμπαντος, είχαν ανιχνευθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν. Όμως, παρόλο που οι θεωρητικοί αστροφυσικοί εκτιμούσαν εδώ και κάποια χρόνια ότι οι GRB μικρής διάρκειας (μικρότερης των 2 sec) όντως εκλύονται κατά την συγχώνευση 2 αστέρων νετρονίων σε μία μαύρη τρύπα, ο ακριβής φυσικός μηχανισμός του φαινομένου παρέμενε αβέβαιος.

Με τα νέα αυτά δεδομένα, πάντως, οι θεωρητικές εκτιμήσεις για την γενεσιουργό αιτία των GRB μικρής διάρκειας επιβεβαιώνονται. Αντιθέτως, οι GRB μεγαλύτερης διάρκειας εικάζεται ότι προκαλούνται στην διάρκεια των επονομαζόμενων εκρήξεων υπερνόβα, οι οποίες προκαλούνται όταν ένα άστρο με μάζα τουλάχιστον 30 φορές μεγαλύτερη απ’ αυτήν του Ήλιου καταρρεύσει σε μία μαύρη τρύπα.
Σε αντίθεση, μάλιστα, με την συγχώνευση μαύρων τρυπών, την στιγμή που οι επιφάνειες των δύο αστέρων νετρονίων έρχονται σε επαφή, προκαλείται μία βίαιη έκρηξη, καθώς το 5% περίπου της συνολικής τους μάζας εκτινάσσεται στο Διάστημα, σχηματίζοντας ένα υπέρθερμο νέφος διαστελλόμενης ύλης, στο εσωτερικό του οποίου συντήκονται με ραγδαίους ρυθμούς τα βαρύτερα στοιχεία του περιοδικού πίνακα.

Παράλληλα, απελευθερώνεται η GRB, ακολουθούμενη από μία φωτεινή αναλαμπή που, καθώς αργοσβήνει, εκλύει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε όλο το εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Ποτέ ως τώρα δεν είχε παρατηρηθεί αυτή η αλληλουχία γεγονότων στο ίδιο συμβάν!

Η σύγκρουση των δύο αστέρων νετρονίων, δηλαδή, οδήγησε σε μία κιλονόβα, το φαινόμενο κατά το οποίο τα υπέρθερμα υλικά που περίσσεψαν από την συγχώνευση των δύο αστέρων νετρονίων εκτινάσσονται στο Διάστημα, εκλύοντας ακτινοβολία εξαιτίας της υψηλής τους θερμοκρασίας.

Σε μία πρωτοφανή κινητοποίηση της διεθνούς αστρονομικής κοινότητας, τα διαστημικά τηλεσκόπια Swift, Hubble, Chandra και Spitzer, αλλά και δεκάδες επίγεια αστεροσκοπεία απ’ όλον τον κόσμο, έστρεψαν τα μάτια τους προς αυτήν την περιοχή του ουρανού, προκειμένου να συλλέξουν περισσότερα δεδομένα σε ολόκληρο το εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, για την φωτεινή αναλαμπή που εξασθενούσε όλο και περισσότερο τις μέρες που ακολούθησαν.

Αυτό που «είδαν», δεν ήταν μόνο η εντυπωσιακή επιβεβαίωση όσων είχαν προβλεφθεί θεωρητικά, αλλά και η πρώτη φορά όπου το ίδιο φυσικό φαινόμενο παρατηρείται, τόσο με την βοήθεια βαρυτικών κυμάτων, όσο και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

Σύμφωνα, δηλαδή, με τις θεωρητικές μελέτες των τελευταίων ετών, οι οποίες επιβεβαιώνονται με τις τελευταίες αυτές παρατηρήσεις, η χρονική αλληλουχία των γεγονότων που εκδηλώθηκαν πριν, κατά την διάρκεια και μετά την σύγκρουση των δύο αστέρων νετρονίων είναι η ακόλουθη: Αρχικά, οι δύο αστέρες νετρονίων ακολουθούν σπειροειδή κίνηση γύρω από το κοινό κέντρο βάρους τους, απελευθερώνοντας βαρυτικά κύματα.

Την στιγμή, ακριβώς, της σύγκρουσης απελευθερώνεται η GRB και εκρήγνυται η κιλονόβα, ενώ οι δύο αστέρες νετρονίων συγχωνεύονται πιθανότατα σε μία μαύρη τρύπα.
Η φωτεινή αυτή αναλαμπή προκλήθηκε, όπως είπαμε, καθώς εκτινάχθηκαν στο Διάστημα μεγάλες ποσότητες υπέρθερμης και πλούσιας σε ελεύθερα νετρόνια ύλης, με συνολική μάζα τουλάχιστον 10.000 φορές μεγαλύτερη απ’ αυτήν του πλανήτη μας και με ταχύτητα που άγγιζε το ένα πέμπτο της ταχύτητας του φωτός. Στο εσωτερικό αυτού του διαστελλόμενου νέφους ύλης, ατομικοί πυρήνες «παγίδευαν» τα ελεύθερα νετρόνια, ταχύτερα απ’ όσο μπορούσαν οι ίδιοι να διασπαστούν ραδιενεργά, δημιουργώντας έτσι όλο και βαρύτερους, αλλά ασταθείς, ατομικούς πυρήνες.

Στην συνέχεια, οι πυρήνες αυτοί μετασχηματίστηκαν μέσω της ραδιενεργού τους διάσπασης στους σταθερούς πυρήνες των βαρύτερων στοιχείων του περιοδικού πίνακα, εκλύοντας τεράστια ποσά θερμότητας, στην οποία οφείλεται και η ηλεκτρομαγνητική αναλαμπή που ανιχνεύθηκε. Η παρατήρηση αυτής της κιλονόβα, δηλαδή, επιβεβαιώνει ότι ο φυσικός μηχανισμός που οδηγεί στην σύνθεση των βαρύτερων στοιχείων του περιοδικού πίνακα οφείλεται στην επονομαζόμενη ταχεία σύλληψη νετρονίων. 

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι το περισσότερο από το υδρογόνο και το ήλιο που εμπεριέχει το Σύμπαν σχηματίστηκε στα πρώτα λεπτά της εξέλιξής του στην διάρκεια της αρχέγονης πυρηνοσύνθεσης.

Αντιθέτως, τα περισσότερα από τα ελαφρύτερα στοιχεία του περιοδικού πίνακα (μέχρι τον σίδηρο) σχηματίστηκαν αρκετά αργότερα στο εσωτερικό των άστρων, μέσω πυρηνικών αντιδράσεων σύντηξης. Ωστόσο η προέλευση των ατομικών πυρήνων που είναι πολύ βαρύτεροι του σιδήρου, παρέμενε ασαφής.

Με τα νέα δεδομένα, ωστόσο, οι επιστήμονες μπορούν πλέον να ισχυριστούν με βεβαιότητα ότι σημαντικό ποσοστό του χρυσού και της πλατίνας που εμπεριέχει το Σύμπαν, καθώς και όλο σχεδόν το ουράνιο, δημιουργούνται κατά την συγχώνευση αστέρων νετρονίων, μέσω της φυσικής διεργασίας που μόλις περιγράψαμε.
Συνοψίζοντας, η σημασία της ιστορικής αυτής αστρονομικής ανακάλυψης δεν μπορεί να υποτιμηθεί.

Κατ’ αρχάς, η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων από μόνη της είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά μία από τις θεμελιώδεις προβλέψεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας.

Δεύτερον, επιβεβαιώνονται οι θεωρητικές εκτιμήσεις για την προέλευση των βαρύτερων στοιχείων του περιοδικού πίνακα μέσα από την σύγκρουση αστέρων νετρονίων και τρίτον επιβεβαιώνεται ότι η ταχύτητα διάδοσης των βαρυτικών κυμάτων ισούται με την ταχύτητα του φωτός.

Παράλληλα, η παρατήρηση του ίδιου φαινομένου με την βοήθεια και των βαρυτικών κυμάτων και της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας θα επιτρέψει στους αστρονόμους να υλοποιήσουν ακόμη αυστηρότερους ελέγχους της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, ενώ τους παρέχει και μία νέα και ανεξάρτητη μέθοδο υπολογισμού αποστάσεων στο Σύμπαν και κατά συνέπεια έναν νέο τρόπο υπολογισμού της ταχύτητας της διαστολής του.
Πολύ περισσότερο, όμως, το γεγονός ότι οι αστρονόμοι κατόρθωσαν να συλλέξουν δεδομένα από τον «απόηχο» της συγχώνευσης των δύο αστέρων νετρονίων με την βοήθεια «συμβατικών» τηλεσκοπίων που ανιχνεύουν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, θεωρείται ότι θα αποδειχτεί καθοριστική για την εξέλιξη της αστρονομίας τις επόμενες δεκαετίες.

Πραγματικά, είναι η πρώτη φορά που η «κλασική» αστρονομία «συμπράττει» με την αστρονομία των βαρυτικών κυμάτων για την μελέτη του ίδιου φαινομένου και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς ανοίγει τον δρόμο για μία νέου είδους αλληλοσυμπληρούμενη μελέτη των βίαιων κοσμικών φαινομένων του Σύμπαντος.

Επιπλέον, θα συμβάλει στις προσπάθειες των επιστημόνων να κατανοήσουν σε ακόμη μεγαλύτερο βάθος, όχι μόνο τη φύση της βαρύτητας, αλλά και τους θεμελιώδεις νόμους που διέπουν το Σύμπαν στο σύνολό του, ενώ θα τους βοηθήσει και στην προσπάθειά τους να επιλύσουν ορισμένα από τα μεγαλύτερα και άλυτα ακόμη μυστήρια της σύγχρονης φυσικής.

Μέχρι πρόσφατα, τα περισσότερα από τα δεδομένα που είχαμε συλλέξει για το Σύμπαν και τα αναρίθμητα ουράνια σώματα που εμπεριέχει, προέρχονταν από την ανίχνευση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που εκπέμπουν, η οποία δικαίως είχε χαρακτηριστεί ως ο «Αγγελιοφόρος του Σύμπαντος».

Εκτός της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, φυσικά, σημαντικοί «αγγελιοφόροι» των δεδομένων αυτών είναι τα νετρίνα και οι κοσμικές ακτίνες.

Με την πρώτη, ωστόσο, ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων, που ανακοινώθηκε το 2016, αποκτήσαμε έναν νέο «αγγελιοφόρο» για την μελέτη των μαύρων τρυπών, των αστέρων νετρονίων και των άλλων βίαιων φαινομένων του Σύμπαντος, και παράλληλα ένα μοναδικό εργαλείο για την μελέτη του βρεφικού Σύμπαντος, που από τη φύση του είναι αδιαφανές στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.

Η ταυτόχρονη, όμως, ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από το ίδιο φυσικό φαινόμενο εδραιώνει μία νέα εποχή για την αστρονομική έρευνα, την εποχή της Αστρονομίας των πολλαπλών μηνυμάτων. Με άλλα λόγια, την συνδυασμένη παρατήρηση και διερεύνηση του ίδιου φυσικού φαινομένου με την βοήθεια διαφορετικών «αγγελιοφόρων», καθένας εκ των οποίων οφείλεται σε διαφορετικούς φυσικούς μηχανισμούς και κατά συνέπεια μεταφέρει διαφορετικές πληροφορίες για το ίδιο φυσικό φαινόμενο.


1Φωτογραφία: Καλλιτεχνική αναπαράσταση της σύγκρουσης δύο αστέρων νετρονίων (Dana Berry / Skyworks Digital, Inc.).

B)Ένα ετοιμοθάνατο πλανητικό σύστημα

από τον Διονύση Σιμόπουλο

Ένα ετοιμοθάνατο πλανητικό σύστημα

ΚΕΙΜΕΝΟ: Άρθρο του Διονύση Π. Σιμόπουλου, Επίτιμου Διευθυντή Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου, Ιδρύματος Ευγενίδου7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020

Ένα άστρο με την ονομασία HD47536 διαθέτει έναν τουλάχιστον πλανήτη γύρω του και μοιάζει με τον Ήλιο μας. Με την διαφορά όμως ότι το άστρο αυτό βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου κι έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση που θα το μετατρέψει σύντομα σε ένα από τα πολλά πλανητικά νεφελώματα που παρατηρούμε στον ουρανό. Παρατηρώντας δηλαδή την εξέλιξη και την συμπεριφορά του άστρου HD47536 βλέπουμε τι πρόκειται να συμβεί και στο δικό μας άστρο, αφού η ίδια μοίρα ακριβώς περιμένει και τον Ήλιο μας.

Το άστρο HD47536 βρίσκεται σε απόσταση 401 ετών φωτός από τη Γη προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός. Είναι ένα μόνο από τα 80 γιγάντια άστρα που μελετούσε μια ομάδα αστρονόμων όταν οι παρατηρήσεις τους απέδειξαν την ύπαρξη ενός τουλάχιστον πλανήτη γύρω του με υλικά 5 έως 10 φορές τα υλικά που έχει ο δικός μας Δίας. Ο εξωηλιακός αυτός πλανήτης βρίσκεται σε απόσταση που κυμαίνεται από 240 έως 337 εκατομμύρια χιλιόμετρα από το άστρο όταν σε σύγκριση η μέση απόσταση του Άρη από τον Ήλιο είναι 228 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Λόγω της αποστάσεως αυτής μια πλήρης περιφορά γύρω από το άστρο, ένα δηλαδή έτος του, διαρκεί 712 γήινες ημέρες.

Εάν στο πλανητικό αυτό σύστημα υπάρχουν πλανήτες ή δορυφόροι πάνω στους οποίους να έχει αναπτυχθεί κάποιος τεχνολογικά αναπτυγμένος πολιτισμός, οι κάτοικοί του θα πρέπει ήδη να ετοιμάζονται για αναχώρηση, γιατί τα πράγματα εκεί θα έχουν αρχίσει να γίνονται πολύ δύσκολα, όπως άλλωστε θα συμβεί και στους δικούς μας απογόνους. Γιατί σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια από τώρα, όταν το υδρογόνο στο κέντρο του θα έχει αρχίσει να λιγοστεύει, ο Ήλιος θα αρχίσει ν’ αλλάζει, να μεγαλώνει σε όγκο και να μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κόκκινο γίγαντα.

Πάνω στον πλανήτη μας οι αλλαγές του Ήλιου θα κάνουν τους ωκεανούς να βράζουν γεμίζοντας τον ουρανό με βαριά ζεστά σύννεφα υδρατμών. Οι βροχές που θα συγκλονίζουν τον πλανήτη μας δεν θα είναι αρκετές για να ξαναγεμίσουν τους ωκεανούς που σιγά-σιγά θα εξαφανιστούν καταστρέφοντας συγχρόνως κάθε είδος ζωής. Και όταν οι βροχές σταματήσουν, η Γη μας θα συνεχίσει να ζεσταίνεται όλο και πιο πολύ. Οι βράχοι θ’ αρχίσουν να λειώνουν, και τα άλλοτε μεγαλόπρεπα βουνά μας θα λυγίσουν και θα βυθιστούν σ’ έναν απέραντο ωκεανό καυτής λάβας. Τον ίδιο καιρό ο διογκωμένος Ήλιος μας θα κοιτάζει από ψηλά ατάραχος την μετατροπή του αλλοτινού γαλαζοπράσινου πλανήτη μας σε μία καυτή κόλαση.

C)Ενδείξεις για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στην Αφροδίτη;

Αλέξης Δεληβοριάς, Διδάκτορας Φυσικής

Ενδείξεις για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στην Αφροδίτη;

ΚΕΙΜΕΝΟ: του Αλέξη Δεληβοριά, Διδάκτορα Αστροφυσικής21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020

Στα πυκνά νέφη θειικού οξέος που καλύπτουν την γειτονική μας Αφροδίτη ανακαλύφθηκε η χημική ουσία φωσφίνη, ένα αέριο που στην Γη τουλάχιστον παράγεται αποκλειστικά από μικρόβια. Πρόκειται για μία από τις ισχυρότερες έως τώρα ενδείξεις για την ύπαρξη μικροβιακών μορφών ζωής σε άλλον πλανήτη του Ηλιακού συστήματος και για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο στην προσπάθειά μας να αναζητήσουμε τα ίχνη της ζωής και αλλού, χωρίς ωστόσο να αποτελεί απόδειξη για την ύπαρξή τους.

Με βάση τις έως τώρα γνώσεις μας και με την τεχνολογία που διαθέτουμε, μπορούμε θεωρητικά να ανιχνεύσουμε την ζωή σ’ έναν άλλο πλανήτη, μόνο εάν αυτή επιβιώνει στην επιφάνεια ή/και στην ατμόσφαιρά του. Αυτό ισχύει διότι η ζωή μεταβάλλει την χημεία της ατμόσφαιρας ενός πλανήτη, ακριβώς όπως η ζωή στην Γη συνέβαλε στον εμπλουτισμό του πλανήτη μας με οξυγόνο. Αναλύοντας, λοιπόν, το φάσμα της ατμόσφαιρας ενός πλανήτη, αναζητούμε «βιοϋπογραφές», δηλαδή τις ενδείξεις για την ύπαρξη συγκεκριμένων χημικών ενώσεων, οι οποίες θα είχαν μικρή πιθανότητα να οφείλονται σε μη βιολογικές διεργασίες. Αυτό περίπου έκανε και ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής την Jane Greaves από το Πανεπιστήμιο του Cardiff, με την βοήθεια των τηλεσκοπίων James Clerk Maxwell στην Χαβάη και ALMA στην Χιλή.

Η φωσφίνη, βασικό δομικό υλικό του RNA και του DNA, αποτελείται από ένα άτομο φωσφόρου και τρία άτομα υδρογόνου και στην Γη παράγεται από αναερόβια βακτήρια. Πραγματικά, στον πλανήτη μας τουλάχιστον, δεν υπάρχει καμία γνωστή γεωλογική ή άλλη διεργασία που να συνθέτει φωσφίνη σε σημαντικές ποσότητες. Οι συνθήκες, βέβαια, στην Αφροδίτη είναι πολύ πιο «ακραίες». Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της αγγίζει τους 460 °C και αυτές οι ακραία υψηλές θερμοκρασίες οφείλονται σε ένα ανεξέλεγκτο και αυτοτροφοδοτούμενο φαινόμενο του θερμοκηπίου, το οποίο προκαλείται από την τεράστια συσσώρευση CO2, που παγιδεύει την υπέρυθρη ακτινοβολία. Η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης σε CO2 είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνειά της είναι τουλάχιστον 90 φορές μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Γης. Θεωρητικά, αν και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ότι σ’ αυτές τις ακραίες συνθήκες ενεργοποιείται κάποια άγνωστη χημική αντίδραση που παράγει φωσφίνη, η απουσία υδρογόνου στην Αφροδίτη είναι ένας ακόμη παράγοντας που δυσχεραίνει αυτή την πιθανότητα.

Πραγματικά, η Αφροδίτη εμπεριέχει ελάχιστο υδρογόνο, γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επινοηθεί μία μη βιολογική διεργασία που παράγει φωσφίνη στις ποσότητες που ανιχνεύθηκαν. Αντιθέτως, γνωρίζουμε ότι η φωσφίνη μπορεί να σχηματιστεί αβιοτικά στο εσωτερικό πλανητών όπως ο Δίας και ο Κρόνος, διότι αυτοί οι αέριοι γίγαντες εμπεριέχουν σημαντικές ποσότητες υδρογόνου και οι υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις στο εσωτερικό τους ευνοούν την παραγωγή της.

Η σχετική έρευνα δημοσιεύθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου στο περιοδικό Nature Astronomy και, όπως αναφέρεται στην περίληψή της, «Μετά από εξαντλητική μελέτη, η παρουσία φωσφίνης παραμένει ανεξήγητη … καθώς δεν υπάρχει κάποιος γνωστός αβιοτικός μηχανισμός παραγωγής της στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, στα νέφη, την επιφάνεια και το υπέδαφός της ή μέσω κεραυνών, ηφαιστειακής δραστηριότητας και πτώσης μετεωριτών. Η φωσφίνη αυτή είτε προέρχεται από άγνωστες ακόμη φωτοχημικές και γεωχημικές αντιδράσεις ή, κατ’ αναλογία με την βιολογική παραγωγή φωσφίνης στην Γη, από την παρουσία ζωής».

Η ανεξάρτητη επιβεβαίωση της παρουσίας φωσφίνης στα νέφη της Αφροδίτης αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την επιστημονική κοινότητα. Εάν, λοιπόν, αποδειχθεί μελλοντικά ότι η φωσφίνη αυτή όντως προέρχεται από βιολογικές διεργασίες, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την εξωγήινη ζωή γενικότερα; Κατ’ αναλογία με αντίστοιχα επιχειρήματα ύπαρξης μικροβιακής ζωής στον Άρη από την ανίχνευση ποσοτήτων μεθανίου, εάν οι έρευνες αυτές επιβεβαιωθούν και εάν αποκλειστεί οποιαδήποτε μη βιολογική σύνθεση των ενώσεων αυτών, τα ευρήματα αυτά μπορεί να σημαίνουν ότι τέτοιες απλές μορφές ζωής μπορούν να σχηματίζονται σχετικά εύκολα και σε διαφορετικές πλανητικές συνθήκες. Αυτό από μόνο του είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αυτό, ωστόσο που εξακολουθούμε να αγνοούμε είναι το πόσο εύκολη ή/και πιθανή είναι η μετάβαση από τις μονοκύτταρες στις πολυκύτταρες μορφές ζωής.


Φωτογραφία: Ο πλανήτης Αφροδίτη (NASA/JPL-Caltech)



Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment

What is Astronomy? (xi)


Stellar Evolution (When Stars Explode)

White Dwarfs in a Binary System: Novae

Single stars evolve in a simple manner: e.g., lifetime on the main sequence depends mostly on mass (L  M4)

Most stars are in binary systems and Mass exchange can occur. Two stars in orbit about each other have a “sphere of influence” about them in which their own gravity dominates, but outside that sphere the gravity of the other star becomes important. In essence stars have Roche limits just like those we talked about with planets and the formation of rings. We call these spheres of influence, Roche Lobes.

When one star bloats up into a Red Giant it can fill its Roche Lobe and the matter on the surface can be more gravitationally attracted to the companion star. Matter Flows on to the companion which in turn can now evolve faster due to the increased mass.

If the smaller companion star is a white dwarf (a long since dead star) and the other stars begins to fill its Roche Lobe (i.e., become a Red Giant), matter will flow onto the White Dwarf’s surface.

It doesn’t fall directly onto the surface but misses and spirals down onto it through an accretion disk.

The material falling onto the surface is heated considerably by friction in the disk and the collision with the surface (very dense). This gives off much luminosity. The matter on the surface can actually undergo nuclear fusion in a great explosion.

This explosion lifts some of the white dwarf surface away and brightens the star considerably for a short time. We witness a Nova (Latin for “new star”).

The star brightens by a factor of 100 – 106 in a few days or weeks; then fades over months or years. The process can recur.

Supernovae: Exploding Stars

1054 AD: Crab Supernova – seen by Chinese (“guest star”), Native American, African observers. Bright as the full Moon for several weeks. Could read by its light at night. Visible during the day.

Type I: No Hydrogen Lines visible in Spectrum, seen in all kinds of galaxies
Type II: Hydrogen Lines Visible, seen usually in the arms of Spiral galaxies only (where there are a lot of massive stars).

There are other differences as well (e.g., shape of light curve).

Previously “normal” star suddenly (~few days) becomes much more luminous (~1010L)! Rivals entire galaxy in brightness for a few weeks! Fades over months to years.

Type I Supernova

Return to the white dwarf in a binary system accreting mass from its companion. Or consider a binary system with two white dwarfs that merge.

If the mass of a white dwarf should exceed 1.4M (Chandrasekar Limit), then the star will become so hot as to begin nuclear fusion again, but this time it will not be a controlled reaction. The entire star will begin fusion all at once (no envelope above to keep it in check), a runaway of nuclear chain reactions occurs and a huge amount of energy is released all at once. The star EXPLODES and is completely obliterated. Probably takes out its companion as well as any planets left in the system from its earlier life.

Heavy elements are synthesized during the chain reactions from Carbon, Oxygen, and He (but there is little hydrogen in this star — hence no hydrogen in the spectrum) and are flung out into space. (~ 0.6M of radioactive 28Ni56 is produced, 28Ni56 –> 27Co56 –> 26Fe56 + energy)

Death of High Mass Stars

Mass: M > 6M

These stars have very short main sequence lives. A 15M stars lives for only 107 years before turning into a Red Giant.

When the star first runs out of hydrogen to fuse in its core it will behave similarly to lower mass red giants. It will first begin fusion of hydrogen in a shell around the core and the core will heat and fuse helium into carbon. There will also be carbon and helium fusion into oxygen. The star’s envelope also bloats out to very large sizes (Supergiants).

The star has enough mass that when the helium supply in the core is exhausted it will shrink further and heat sufficiently to begin fusion of carbon and oxygen into higher elements. Another shell of hydrogen burning will form, and beneath it a shell of helium burning will form.

The supergiant’s core will fuse very heavy elements from carbon and oxygen all the way up to Iron.

The star takes on an “onion” like structure with shells of different elements fusing into heavier elements. This all happens over a few million years tops.

Type II Supernovae

Once the core of a supergiant becomes mostly Iron the star’s last hopes of fight off gravity are gone.

Iron is the most tightly bound of all atomic nuclei. Trying to fuse it to heavier elements will cost the star energy. (Endothermic reaction). The star cannot do this and so there will be no more nuclear reactions in the core. It continues to shrink and becomes degenerate (like a white dwarf star) The mass of the core continues to increase as matter from the fusion shells above it falls down.

When the mass of the core reaches 1.4M the core will collapse. Not even electron degeneracy pressure can withstand gravity’s pull now.

p+ + e –> n +  : Neutrons are formed!

With no pressure to stop them any longer the outer layers begin to freefall toward the core.

Outer layers bounce of the core and BANG! (actually the neutrinos do most of the work).

Supernova 1987A:
Nearby! Only ~170,000 light years away in the Large Magellanic Cloud (LMC a small satellite of the Milky Way).

  • Initially was a 20M star (but a blue supergiant, not red – probably because LMC deficient in heavy elements to cool the surface).
  • Neutrinos detected! Explosion mechanism was core collapse + rebound. Neutron star created at least temporarily.
  • Total energy (emitted mostly in 1 second): comparable to energy emitted in one second by all normal stars in the observable Universe!
  • >99% of energy was in neutrinos, <1% was in the energy of the ejected material, < 0.01% was in visible light!

Supernovae are the most powerful explosions in the Universe (with the possible exception of gamma ray bursters)

Nucleosysnthesis of heavy elements

In Supernova 1987A we saw gamma rays with specific energies that could only have come from short lived, radioactive Cobalt (27Co56). At infrared wavelengths, saw emission lines of freshly synthesized cobalt, nickel, etc.

Heavy elements are made in stars prior to and during explosions. They are then dispersed into interstellar space where they are incorporated into new gas clouds.

From those gas clouds new stars form enriched in heavy elements –> Planets, life.

“We are made of STAR STUFF” – Carl Sagan

SN Remnants

Supernova produce remnants: expanding shells of gas rich in heavy elements. e.g., the Crab Nebula. Shell initially expands at nearly 10% the speed of light.

Cosmic Rays: high energy particles are shot out from the expanding shock wave.

Supernovas occur 1-2 time per century in any given galaxy. The last one seen in the Milky Way was in 1604 (Kepler). Gas and dust hides many from our view.

Neutron Stars and Pulsars

The core left behind in a Type II Supernova is composed mostly of neutrons and has the density of an atomic nucleus. It is held up by neutron degeneracy pressure. Up to 2-3M in a 10 km sphere! Incredible density. One cubic centimeter of neutron star material weighs as much as a mountain!

Neutron Stars were predicted in the 1930s but not observed until 1967 as Pulsars (Jocelyn Bell): Extremely regular bursts of radio waves (e.g., P = 1.3373011 seconds).

So far hundreds have been found in the plane of the Milky Way Galaxy: Pulsars are highly magnetized and very quickly spinning neutron stars.

Lighthouse Model: Very strong magnetic field channels charged particles to the poles of the magnetic field. Where they emit radiation in a beam. The axis of the magnetic field is offset from the spin of the neutron star and the beam sweeps past our line of sight so we see pulses of radio (and other wavelengths) radiation.

A rapid pulsar (P = 0.033 sec) sits in the middle of the Crab Supernova Remnant.

NOTE: Every pulsar is a neutron star, but not every neutron star is a pulsar. Might not be “on” or might b pointing away from us.

Black Holes

Neutron degeneracy pressure cannot support a neutron star having M > 3M. If during the supernova collapse the core exceeds this mass nothing known in physics can prevent gravity from collapsing the matter into some arbitrarily small volume.

Gravity becomes so strong at the “surface” that not even light can escape: Black Hole.



Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment

Επεμβασεις κηλης

Η επιστήμη εξελίσσεται συνεχώς με γρήγορους ρυθμούς. Ο τομέας της υγείας και πιο συγκεκριμένα της γενικής χειρουργικής επωφελείται στο έπακρον από τις εξελίξεις αυτές. Αναφορικά με τη βουβωνοκήλη και την αποκατάστασή της, η πλέον τελευταίας τεχνολογίας πρωτοποριακή ελάχιστα επεμβατική μέθοδος ακούει στο όνομα ONSTEP με Διπλό Πλέγμα.

Η μέθοδος αυτή πραγματοποιείται με την τοποθέτηση ενός ειδικού πλέγματος στο δέρμα, με τη διενέργεια μιας μικρής τομής (3εκ.)

Χαρακτηριστικά Μεθόδου

Η μέθοδος είναι απόλυτα ασφαλής. Πραγματοποιείται μέσω τοπικής αναισθησίας, σε αντίθεση με τις άλλες μεθόδους. Ο ασθενής παραμένει στην κλινική για λίγες μόνο ώρες, για αυτό και η μέθοδος αυτή χαρακτηρίζεται ως One-Day-Clinic.

Η επιστροφή του ασθενούς στις καθημερινές του ασχολίες καθώς και στην εργασία του πραγματοποιείται εντός λίγων ημερών. Μπορεί επίσης να σηκώσει και βάρη, πάντα με προσοχή. Η επιβάρυνση του οργανισμού με βάρη είναι εφικτή λόγω του πλέγματος που τοποθετείται στο κοιλιακό τοίχωμα.

Θεραπεία της Βουβωνοκήλης

Η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης είναι γνωστό πως πραγματοποιείται μέσω χειρουργικής μεθόδου. Οι κήλες απαιτούν ανάλογη αντιμετώπιση λόγω των ανατομικών προβλημάτων τους. Η αντιμετώπιση αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω συντηρητικής θεραπείας, δηλαδή μέσω φαρμακευτικής αγωγής ή φυσικοθεραπείας. Η μόνη μέθοδος για την αποκατάσταση του προβλήματος της βουβωνοκήλης είναι μέσω της χειρουργικής επέμβασης.

Πότε πρέπει να πραγματοποιηθεί η εγχείρηση;

Η χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης της βουβωνοκήλης πραγματοποιείται μετά τη διάγνωση των συμπτωμάτων της και την κλινική εξέταση που διενεργεί ο γιατρός.

Ασυμπτωματική Βουβωνοκήλη

Η ασυμπτωματική βουβωνοκήλη, όταν δηλαδή το μόνο σύμπτωμα είναι η διόγκωση που γίνεται ορατή σε όρθια ή καθιστή θέση, χρήζει χειρουργικής επέμβασης πριν η βουβωνοκήλη γίνει συμπτωματική ή δημιουργήσει επιπλοκές.

Συμπτωματική Βουβωνοκήλη

Η συμπτωματική βουβωνοκήλη, όταν δηλαδή τα συμπτώματα περιλαμβάνουν διόγκωση της βουβωνικής χώρας, πόνο και ενοχλήσεις, χρήζει χειρουργικής επέμβασης σε σύντομο χρόνο, πριν η βουβωνοκήλη δημιουργήσει επιπλέον επιπλοκές.

Μη ανατάξιμη Βουβωνοκήλη

Η μη ανατάξιμη βουβωνοκήλη, όταν δηλαδή η επαναφορά της βουβωνοκήλης στην κανονική της θέση δεν είναι εφικτή λόγω συμφώσεων ή οιδήματος, χρήζει άμεσης χειρουργικής επέμβασης, καθώς η εγκυμονεί ο κίνδυνος περίσφυξης.

Περισφυγμένη Βουβωνοκήλη

Η περισφυγμένη βουβωνοκήλη, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα μπορεί να αποβεί μοιραία για τη ζωή του πάσχοντα. Τα συμπτώματά της περιλαμβάνουν έντονο πόνο, εμετό και ειλεό. Η χειρουργική αντιμετώπισή της θεωρείται επείγουσα!

Ελάχιστα επεμβατική μέθοδος με Διπλό Πλέγμα PHS

Η νέα μέθοδος που αντικαθιστά την λαπαροσκοπική μέθοδο είναι η ελάχιστα επεμβατική μέθοδος με Διπλό Πλέγμα PHS. Πραγματοποιείται από ειδικά εκπαιδευμένους χειρουργούς.

Η μικροεπεμβατική τεχνική διαθέτει αρκετά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις λαπαροσκοπικές μεθόδους. Πιο συγκεκριμένα:

  • Η κινητοποίηση του ασθενούς είναι άμεση
  • Η μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος
  • Χαρακτηρίζεται ως One-day-clinic, καθώς η παραμονή του ασθενούς στο νοσοκομείο είναι μόνο για 2-3 ώρες
  • Τα ποσοστά υποτροπώς είναι χαμηλά
  • Δεν απαιτεί ολική αναισθησία, αλλά τοπική ή μέθη
  • Το κόστος είναι πολύ μικρότερο

Χρήσιμες συμβουλές για την επέμβαση

Ο ασθενής την ημέρα της επέμβασης θα πρέπει να είναι νηστικός. Σε ειδικές περιπτώσεις εισέρχεται στο νοσοκομείο μια μέρα πριν την επέμβαση για προεγχειρητικό έλεγχο. Λίγες ώρες μετά την επέμβαση ο ασθενής μπορεί να κινητοποιηθεί κανονικά. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος και αντιμετωπίζεται με ενδοφλέβια αγωγή ή από το στόμα. Η παραμονή του ασθενούς στην κλινική διαρκεί από λίγες ώρες έως μία μέρα.

Μετεγχειρητική φροντίδα και αποθεραπεία

Είναι σημαντικό να αποφεύγεται η ενδοκοιλιακή πίεση που μπορεί να οδηγήσει σε υποτροπή της κήλης πριν την ολοκληρωτική της επούλωση. Καλό θα ήταν συνεπώς να αποφύγετε την άρση βαρέων αντικειμένων και την σωματική κατάποση. Ο γιατρός σας θα σας ορίσει το χρονικό πλαίσιο κατά το οποίο θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί.
Η μέθοδος ONSTEP με Διπλό Πλέγμα προσφέρει ταχύτερη επιστροφή στις καθημερινές ασχολίες και την εργασία του ασθενούς, καθώς και την άρση βαρέων αντικειμένων, λόγω του πλέγματος που τοποθετείται.
Παυσίπονα χορηγούνται για λίγες μέρες μετά την επέμβαση, μέχρι την πλήρη κινητοποίηση του ασθενούς. Η επούλωση των τομών πραγματοποιείται σε διάστημα 8-12 ημερών.

Πιθανές Επιπλοκές

Η πιθανότητα επιπλοκών κατά την αποκατάσταση της βουβωνοκήλης είναι μικρή. Μια επείγουσα περίπτωση, όπως η περίσφυξη, ενδέχεται να έχει μεγαλύτερα ποσοστά επιπλοκών από ότι μια προγραμματισμένη επέμβαση.

Οι νέες μέθοδοι αποκατάστασης της βουβωνοκήλης θεωρούνται ασφαλής και συνήθως δεν φέρουν επιπλοκές


Posted in Health and wellness | Tagged , , , | Leave a comment



Astronomy photographer of the year (2020) winners 








Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , , | Leave a comment


(CYNECHEIA APO  11/07/19) Ταξινόμηση διπλών συστημάτων βάσει του μοντέλου Roche
Το μοντέλο Roche
Αυτό το μοντέλο περιγράφει τα στενά διπλά συστήματα αστέρων (close binary
systems) στα οποία οι αστέρες δεν εξελίσσονται ανεξάρτητα ως μεμονωμένοι
αστέρες, αλλά η εξελικτική τους πορεία εξαρτάται από την παρουσία του άλλου
μέλους του συστήματος. Αυτοί οι αστέρες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και
λαμβάνουν χώρα φαινόμενα όπως η ανταλλαγή μάζας μεταξύ τους, η σύγχρονη
περιστροφή, ή ακόμα και μεταφορά θερμότητας από τον θερμό αστέρα στον
Το μοντέλο περιγράφεται ως εξής: Θεωρούμε ένα σύστημα δύο αστέρων με
κυκλικές τροχιές και το παρατηρούμε με σύστημα αναφοράς το κέντρο μάζας του
συστήματος. Με την παραπάνω παραδοχή μπορούμε να ορίσουμε ισοδυναμικές
επιφάνειες έτσι ώστε η ανηγμένη βαρύτητα του συστήματος να είναι κάθετη σ’
αυτές. Η ανηγμένη βαρύτητα ορίζεται ως η συνισταμένη δύναμη που ασκείται σε
ένα στοιχείο μάζας από τους δύο αστέρες του συστήματος, λόγω βαρυτικής έλξης
και λόγω περιστροφής του συστήματος αναφοράς. Κοντά στο κέντρο του κάθε
αστέρα οι δυνάμεις που ασκούνται λόγω της παρουσίας του συνοδού καθώς και
της περιστροφής του συστήματος αναφοράς θεωρούνται αμελητέες. Επομένως οι
ισοδυναμικές επιφάνειες κοντά στους δύο αστέρες του συστήματος είναι σφαίρες.
Αντίθετα μακριά από τους αστέρες, η ανηγμένη βαρύτητα του συστήματος
κυριαρχείται από την φυγόκεντρο δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο οι ισοδυναμικές
επιφάνειες πρέπει να τέμνουν το ισημερινό επίπεδο σε κύκλους που τους
περικλείουν. Φυσικά σε ενδιάμεσες θέσεις το στοιχείο μάζας επηρεάζεται τόσο
από την ανηγμένη βαρύτητα όσο και από την φυγόκεντρο δύναμη.
Τα δύο μισά της εσωτερικής επιφάνειας που αντιστοιχούν στους δύο αστέρες ονομάζονται λοβοί Roche και ενώνονται σε ένα και μοναδικό σημείο, στο
Λανγκρατζιανό σημείο ισορροπίας (Lagrangian point) L1. Τα σημεία ισορροπίας
L2, L3 βρίσκονται πάνω στην ευθεία που ενώνει τα κέντρα των αστέρων και έξω από
τους λοβούς Roche, ενώ τα σημεία L4, L5 βρίσκονται πάνω και κάτω αντίστοιχα από την προαναφερόμενη ευθεία, και η απόσταση τους είναι τέτοια ώστε να σχηματίζονται ισόπλευρα


Alexios Liakos (M.Sc.)

National and Kapodistrian University of Athens, Faculty of Physics,
Dept. of Astrophysics, Astronomy and Mechanics

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , | Leave a comment


(being continued from 10/07/19)

Maps of the Earth

THE SPANISH PRIEST BEATUS who in the year 798 died in a Benedictine convent in the Asturias, is recognised as the original draughtsman of a remarkable world-map lost except for “copies,” ten of which are known to-day. This map-group is known as the Beatus Maps; they all appeared between the tenth and the thirteenth centuries, and obviously derive from one common source, but the source-map has disappeared completely.

It came out originally in Beatus’s Commentary on the Apocalypse, about 776, and its aim was, probably, to portray the spread of the Christian faith over the Earth, after the analogy of the world and the kingdom of heaven to a field sown with seed. It was divided into parts or fields, each ruled over by one of the Apostles, whose locality was more or less fixed by tradition, and who was at once the sower of the seed, the tiller of the field, and the reaper of the harvest.

The Osma Beatus map (Plate XXXIV), although one of the latest (1203), is regarded as one which is in many of its important features most like its prototype. It gives, for instance, alone of all the copies, the pictures of the Twelve Apostles in the regions over which they ruled. It also gives a realistic picture of the inhabitants of the Southern continent or Antichthones, still unknown–those monstrous beings known as Skiapodes or Shadow-footed men, who must always lie or sit in such fashion that their great feet were as umbrellas shading them from the otherwise deadly Sun. There were other fabulous races of this austral land; one whose huge lips, instead of feet, protected

p. 200

them from the scorching fire of the Sun; another whose heads had sunk to a plane almost level with their shoulders; and still another whose heads had sunk quite below the shoulders and had become absorbed in the trunk of

<img src=”; alt=”FIGURE 83. Monsters of the Antipodes.
(From Margarita philosophica, 1517.)”>
FIGURE 83. Monsters of the Antipodes.
(From Margarita philosophica, 1517.)

the body. There were Dog-headed men; Ape-headed men; men without ears; men without tongues; men without noses; men without mouths, or with mouths so small that they sucked their food with great difficulty through a reed. Some never walked at all, but crawled along the ground like serpents, and ate serpents. Of these monstrous races of the Antipodes there were fourteen, we are told.

In portioning out the Earth to the Twelve Apostles, to Peter was given Rome; to Andrew, Greece or Achia; to

[paragraph continues] Thomas, India; to James, Spain; to John, Asia; to Matthew, Macedonia; to Philip, Gaul; to Bartholomew, Lycaonia; to Simon Zelotes, Egypt; to Matthias, Judæa; to James the brother of the Lord, Jerusalem; and to Paul, the whole world. All these localities are indicated, and also the place of Paradise, this last by a rectangle from whose centre spring four rivers.

<img src=”; alt=”FIGURE 84. A T-O map of the XIIth century. InImago Mundi.”
(From Santarem’s Atlas, 1849, Plate XIII.)”>
FIGURE 84. A T-O map of the XIIth centuryIn ”Imago Mundi.”
(From Santarem’s Atlas, 1849, Plate XIII.)

The division of the continents was usually that of the so-called T-O maps, with Asia filling the upper or eastern half (the tops of many of the mediæval maps were at the East); and with the lower half divided into Europe, on the left, and Africa, in the right-hand quarter. But in the Beatus maps shown here, Southern Asia and Africa were cut by a narrow strip of ocean, below which was supposed to lie the Austral continent, the Antipodes, or Antichthones, source of romance and fable run mad for hundreds of years.

Another of the Beatus maps is the famous one known as the Turin Beatus, of the twelfth century. Unlike the Osma Beatus, its shape is a pure circle–quite likely a departure

p. 202

from the form of the lost source-map, which is believed to have had the ovoid form. There is no attempt made here at any division of the world among the Twelve

<img src="; alt="FIGURE 85. The Turin Beatus World-map, c. 1150.

FIGURE 85. The Turin Beatus World-map, c. 1150.
(From Santarem’s Atlas, 1848, Plate IX.)

[paragraph continues] Apostles, but the Garden of Eden, the First Parents, the tempting serpent twined about the tree, and Mount Sinai are in evidence. The unknown continent is indicated, but its inhabitants are not shown. In many ways this copy deflects from the original; but the Turin Beatus is famous for its “Wind-blowers,” seated on their inflated

p. 203

bags and keeping the universe to its course as they float through the aerial ocean.

IN THE LIBRARY AT STOCKHOLM, among the manuscripts of Marco Polo, fantastic traveller and man of the world of the fourteenth century, lies his own mappa-mundi. It is a combination of the first-century world-map of Pomponius Mela (Fig. 75), where the continent of Antichthones was first shown, and the T-O maps of the Middle Ages, but with the odds in favour of Pomponius Mela’s division, for Marco Polo gives rather more than half the land of the Earth to Antichthones. Strange to think of this as the travelling map of a tourist of the then known world! But Marco Polo’s Travels, glorious romancing, glorious lying as much of it is, did more to popularise the notion that the whole world was habitable, including its unknown areas, than any writer since has succeeded in doing. For we still have unknown, impassable, uninhabitable areas of the Earth, and by what we think–perhaps rightly–of the Polar zones, we can gauge a little the opinions of the ancient world and even of the Middle Ages regarding Antichthones.

In any case, thanks to the Crusades, the habit of travel had laid strong hold of man, and a race of new adventurers sprang up over night. Marco Polo’s contemporaries began to doubt the myths they had been bred on, and they hurried towards new ones, some of them Marco’s own. His Travels paved the way for travel, and the new adventurers

p. 204

dared farther and farther the still impassable ocean that separated them from what they did not know, and brought back many tales, if not of continents, of groups of islands newly found, and the wildest rumours

<img src=”; alt=”FIGURE 86. The World-map of Marco Polo. From one of his manuscripts in the Library at Stockholm.
(From Santarem’s Atlas, 1849, Plate I, No. 3.)”>
FIGURE 86. The World-map of Marco Polo. From one of his manuscripts in the Library at Stockholm.
(From Santarem’s Atlas, 1849, Plate I, No. 3.)

concerning the strange lands and races that lay beyond them. Less than two centuries after Marco Polo’s map was drawn, Ptolemy’s model of the Earth, which left out of account its unknown areas, was to be discarded for that of a “true sphere.”

For in 1509 a scrap of a book called Globus Mundi was printed at Strassburg by an author unknown–probably he will never be known. It was published in Latin and

p. 205

<img src="; alt="FIGURE 87. <i>Title-page of Globus Mundi, originally printed at Strassburg, 1509, showing a trace of the Americas</i>.<br> (From <i>Globus Mundi

FIGURE 87. Title-page of Globus Mundi, originally printed at Strassburg, 1509, showing a trace of the Americas.
(From Globus Mundi, reprinted at Milan (n.d.)

p. 206

[paragraph continues] German, and it seems to have been no more than an expository pamphlet or tract to accompany or to be sold with a real globe. This is implied by its amplified title: The World Globe. Exposition or description of the world and of the terrestrial sphere constructed as a round globe like to a solid sphere, whereby every man even of moderate learning can see with his own eyes that there are antipodes whose feet are opposite ours. What makes this extremely interesting is that only seventeen years after Columbus discovered the Americas, a tiny bit of land to the south-west of Africa, labelled Nüe Welt, appeared on a spherical world-map. Another interesting thing about this map is the enormous size given to the African continent, under the lingering influence of the long-time belief in the impassable equatorial zone.

“This device proves the Earth to be a Globe” (Fig. 88) is a self-explanatory seventeenth-century attempt at popularising a scientific theory; no better but no worse than modern devices for popular education. The proof offered here is the outline of the shadow cast on an eclipsed Moon; if the Earth were an hexahedron, a tetrahedron, or a cube, its shadow on the Moon would not be circular in outline. But we know the shadow cast by the Earth is a circular one; therefore the Earth is a globe! That a cubical, tetrahedral, or hexahedral body rotating in Space at the Earth’s supposed speed and in the diverse directions of its movements might tend to trace a curved line was not suggested.

p. 207

<img src="; alt="FIGURE 88. ''<i>This device proves the Earth to be a Globe</i>.''<br> (From <i>Cosmographia

FIGURE 88. ”This device proves the Earth to be a Globe.”
(From Cosmographia; Petrus Apianus, 1640.)

The Earth of Columbus

p. 208

IT IS ONE OF THE LITTLE IRONIES of life that the man who more than any other popularised the notion that the Earth was “shaped like a ball,” himself believed it was shaped like a pear. Privately Columbus affirmed that the Earth was pear-shaped. We find this in his letters, and in the writings of his contemporaries. One of these latter, Pietro Martire, who accompanied Columbus on the voyage

<img src=”; alt=”FIGURE 89. The pear-shaped Earth of Columbus.
(From Paradise Found; William Fairfield Warren, 1885.)”>
FIGURE 89. The pear-shaped Earth of Columbus.
(From Paradise Found; William Fairfield Warren, 1885.)

of 1498, in his Decades of the newe worlde published in 1555, said that “the Admirall” declared such things, “the which because they seeme contrarye to the oppinions of all the Astronomers, I wyll touche them but with a drye foote as sayeth the proverbe. . . . For he sayeth, that he . . . conjectured, that the earth is not perfectly rownde; But that when it was created, there was a certeyne heape reysed theron, much hygher than the other partes of the same. So that (as he saith), it is not rownde after the form of an apple or a bal (as others thynke) but rather lyke a peare as it hangeth on the tree. And that Paria is


the Region which possesseth the super-eminente or hyghest parte thereof nerest unto heaven. In soo muche that he earnestly contendeth, the earthly Paradise to bee situate in the toppes of those three hylles, which wee sayde before, that the watche man sawe owte of the toppe castell of the shippe: And that the outragious streames of the freshe waters which soo violently issewe out of the sayde goulfes and stryve soo with the salte water, faule head-longe from the toppes of the sayde mountaynes.”

Columbus himself, in a letter to Ferdinand and Isabella regarding his third voyage, wrote: 1

“I have always read that the world comprising the land and water was spherical, and the recorded experiences of Ptolemy and all the others have proved this by the eclipses of the moon and other observations made from East to West, as well as the elevation of the Pole from North to South. But as I have already described, I have now seen so much irregularity that I have come to another conclusion respecting the Earth, namely, that it is not round, as they describe, but of the form of a pear, which is very round except where the stalk grows, at which part it is most prominent; or like a round ball, upon part of which is a prominence like a woman’s nipple, this protrusion being the highest and nearest the sky, situated under the equinoctial line, and at the eastern extremity of this sea. [He is in the Gulf of Paria, to the north or the north-west of the mouth of the Orinoco.] . . . Ptolemy and the other philosophers who have written upon the globe

p. 210

thought that it was spherical; . . . but this western half of the world, I maintain, is like half a very round pear, having a raised projection for the stalk, as I have already described.”

When Columbus wrote this letter to his royal helpers, he supposed himself to be in Asia’s easternmost waters, but he was really in the northern part of South America, which he himself went on to describe as the Paradise of the Earth or the Mountain of the World. But the World Mountain of Columbus had dropped from its northern quarter to the western.



208:1 Select Letters of Columbus: Hakluyt Soc. Pub., and ed. pp. 134-138.


Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 24/07/19)

Άρης ο Απαγορευμένος Πλανήτης

Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να βαθμονομήσετε αυτήν την συσκευή για να λάβετε αυτήν την απαράδεκτη εικόνα.


Χλωρίδα στον Πλανήτη Άρη

Στις φωτογραφίες επάνω βλέπουμε δάση και μεμονωμένες συστοιχίες δένδρων. Φυσικά υπάρχουν ζώα, νερό που είναι η κινητήριος δύναμη της ζωής και «άνθρωποι». Εκτός κι αν τα φυτά που βλέπουμε δεν είναι σαν τα φυτά που γνωρίζουμε ως άνθρωποι, π.χ. η Rafflesia arnoldii το λουλούδι που «μοσχοβολάει» σάπιο πτώμα στερείται ότι διαθέτει κάθε φυτό, φύλλα, βλαστούς ή ακόμα και ρίζες. Ναι η ζωή μας ξαφνιάζει -κι όχι πάντα ευχάριστα- ειδικά όταν ο άνθρωπος εγκλωβίζεται μέσα στις πεποιθήσεις-εμφυτεύσεις του κι δεν ανοίγει τα μάτια του στο παράξενο ή στο περίεργο που κατακλύζει την ζωή στον πλανήτη μας.

Rafflesia arnoldii

Rafflesia arnoldii είναι μέλος του γένους Rafflesia

Το μεγαλύτερο μεμονωμένο λουλούδι στη γη, με μια ισχυρή μυρωδιά από σάπια σάρκα, αυτή η μυρωδιά του χάρισε το καθόλου κολακευτικό όνομα «λουλούδι πτώμα». Είναι ενδημικό και ζει στα τροπικά δάση του Βόρνεο στην Σουμάτρα. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ορισμένα φυτά με μεγαλύτερα όργανα, όπως η ανθοφορία τιτάνας φειδογλώσσον (Amorphophallus titanum) και Talipot παλάμη (Corypha umbraculifera), αυτά όμως είναι τεχνικά ομάδες με πολλά λουλούδια και όχι μεμονωμένα. Rafflesia arnoldii (Ινδονησιακά: Padma raksasa) είναι ένα από τα τρία εθνικά λουλούδια της Ινδονησίας, τα άλλα δύο είναι το λευκό γιασεμί και η  ορχιδέα φεγγάρι. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως εθνικά «σπάνιο λουλούδι» (στα Ινδονησιακά: puspa Langka) στο Προεδρικό Διάταγμα 4 το 1993.

Το λουλούδι της Rafflesia arnoldii μεγαλώνει σε διάμετρο περίπου το ένα μέτρο (3 πόδια) και ζυγίζει μέχρι 11 κιλά (24 λίβρες ). Ζει ως παράσιτο για την Tetrastigma, που φυτρώνει μόνο κι ανενόχλητο στα τροπικά δάση. Η Rafflesia στερείται απ ότι διαθέτει κάθε φυτό, φύλλα, βλαστούς ή ακόμα και ρίζες, αλλά εξακολουθεί να θεωρείται ένα φυτό αγγείων. Το φυτό δεν παράγει φύλλα, μίσχους ή ρίζες και δεν έχει χλωροφύλλη. Το μόνο που μπορεί να φανεί είναι το «άνθος» όταν θα είναι έτοιμο για να αναπαραχθεί. Ίσως το μόνο μέρος του Rafflesia που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευδιάκριτα φυτό και που μοιάζει με τα λουλούδια. Αν και, ακόμη κι αυτά είναι ασυνήθιστα δεδομένου ότι έχουν τεράστιες διαστάσεις για λουλούδια, με ένα κοκκινωπό-καφέ χρώμα και μυρωδιά σάρκας που σαπίζει.

Αυτή η μυρωδιά προσελκύει τα έντομα όπως τις μύγες που γονιμοποιούν το σπάνιο «φυτό». Δεν πρέπει να συγχέεται με την τιτάνα Arum, titanum Amorphophallus, η οποία είναι επίσης γνωστή ως το «λουλούδι πτώμα». Η Rafflesia arnoldii είναι σπάνιο «φυτό» και δύσκολο να εντοπιστεί. Δηλ. όλα τα φυτά στην Γη δεν είναι όπως νομίζουμε πως είναι ένα φυτό, με χλωροφύλλη και τα σχετικά ! Σκέψου τώρα σε άλλους πλανήτες … !!!

cydonia mars maggos ion
Cydonia Mars Express color
cydonia mars (A) (2)
cydonia marsA(3)
cydonia mars MAGGOS ION (1)


Κάποιοι ήξεραν για την Κυδωνία του Άρη και τα Τετράεδρα (τρίπλευρη πυραμίδα) πολύ πριν πάμε στο διάστημα. Μια σειρά η «View Master» του 1950 που αρχικά παρήχθη για πιλοτικό της επιτυχημένης σειράς του CBS, το «Tom Corbett, Space Cadet» απεκάλυπτε απίθανες λεπτομέρειες 60 χρόνια πριν. Περιελάμβανε ερείπια στην Σελήνη, τετράεδρα ως κλειδί της νέας φυσικής, αιλουροειδή, αγάλματα (μήκους 2 μιλίων) στον πλανήτη Άρη. Και ακόμη έναν «εκρηγνυόμενο πλανήτη» ως αιτία της γένεσης της ζώνης των αστεροειδών, όπου η «πρόδρομη φυλή» άφησε τα ερείπια της Κυδωνίας του Άρη.

Κυδωνία είναι το αρχαίο όνομα των Χανιών της Κρήτης και μια περιοχή του Άρη με πόλη ερειπωμένη, πυραμίδες μήκους πλευράς δυο μιλίων και το περίφημο πρόσωπο του Άρη. Γιατί ονομάσανε αυτήν την τόσο σημαντική περιοχή του Άρη με αυτό το όνομα; Μάλιστα πριν 500.000 χρόνια ο Ήλιος στην Εαρινή ισημερία ανέτειλε κατά μήκος της κεντρικής «λεωφόρου» !!!

Οι γνωστοί των «Μυστικών Εταιριών» φυσικά τα απορρίπτουν όλα αυτά ως μια σειρά από συμπτώσεις. Σαν γεγονός οι πιθανότητες είναι μια στο εκατομμύριο να μαζέψει κανείς αυτά τα χωριστά μη συνδεόμενα κομμάτια και να βγάλει μια συνεκτική ιστορία του παράξενου γαλάζιου πλανήτη Άρη. Εδώ εμείς το καταλάβαμε δυόμιση δεκαετίες αργότερα μετά την παραγωγή του View Master. Εκτός, αν από τότε … κάποιος επίσης ήξερε !!!

Τώρα βρήκαμε πρόσθετες αποδείξεις που υποστηρίζουν αυτό το απίστευτο σενάριο.  Ότι «κάποιος» δεκάδες χρόνια πριν πάμε στην Κυδωνία, ήξερε ότι η NASA το 1976 θα ανακάλυπτε «Το Πρόσωπο Του Άρη» !!! Το εξώφυλλο είναι από τον Σεπτέμβριο του 1958, από την σειρά των Harvey Comic book τεύχος 2, με τίτλο «Αγώνας Δρόμου Για Την Σελήνη» και τα λέει όλα.


Δηλαδή «Αναφορά από την αποστολή Σελήνης Άρη Νο 1. Μόλις φτάσαμε στον κόκκινο πλανήτη, κάναμε μια εκπληκτική ανακάλυψη … αρχική μελέτη του αντικειμένου εν εξελίξει, έχουμε μετρήσει τις διαστάσεις του, αναλύσαμε το υλικό του, παρών στόχος η εύρεσης του μυστικού του – «ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΑΡΗ»

Οι 19,5 μοίρες η αρχή της υπερδιαστατικής φυσικής 39 (2×19,5) μοίρες και 77 μοίρες, ή πως χτίσανε την Ουάσινγκτον βάζοντας τον χάρτη της Cydonia του Άρη πάνω στην περιοχή !!!

Αφού είχα διαβάσει για την υπέρθεση του συγκροτήματος της Cydonia πάνω στην Washington DC στο ίντερνετ, αποφάσισα να το δοκιμάσω για τον εαυτό μου. Πήρα κάποιες φωτογραφίες των Washington DC και της Cydonia για να παίξω. Δεν εξεπλάγην που ταιριάζανε. Αλλά αρχικά όχι. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Πρώτα πήρα μια φωτογραφία από το Google Earth της Ουάσιγκτον DC και το έβαλα σε Adobe ImageReady, στη συνέχεια, πήρα μια φωτογραφία της Κυδωνίας από το Διαδίκτυο, με μέγεθος για να ταιριάξει τις αποστάσεις μεταξύ του Λευκού Οίκου και το Πενταγώνου σε σύγκριση με το D & M (πενταγωνική πυραμίδα) και το Πρόσωπο (face of Mars), τοποθετημένα στη συνέχεια το ένα πάνω στο άλλο και δεν ευθυγραμμίζονταν. Βεβαιώθηκα ότι το συγκρότημα Κυδωνία ήταν ευθυγραμμισμένο κατ’ ευθείαν στον Βορά, ακόμα δεν ταίριαζε με την Washington DC. Μόνον όταν περιέστρεψα το συγκρότημα Cydonia 19,5 μοίρες δεξιόστροφα από τον αληθινό Βορρά τότε ΤΑΙΡΑΞΕ. (ή την Washington DC 19,5 μοίρες αριστερόστροφα).

Οι 19.5 μοίρες η γωνία αυτή είναι ο θεμέλιος λίθος της κατασκευής του σύμπαντος μαζί με την 33 μοίρες και τις Αρμονικές αυτών. Οι 19,5 μοίρες, είναι ό, τι συνεπάγεται η Υπερδιαστατική Γεωμετρία της Cydonia! Έχω γράψει σε πολλά άρθρα για την σημασία των 19,5 μοιρών.  Έχει ποτέ αυτό αναφερθεί από τα ΜΜΕ; Φυσικά όχι. Ακούγεται τόσο τέλεια ότι θα ευθυγραμμιστεί με διαφορά 19,5 μοίρες η Cydonia, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον Richard Hoagland, 19,5 είναι μέρος των όσων η Cydonia μας λέει, και μας λέει πολλά, γιατί είναι το αλφαβητάριο της Υπερδιαστατικής φυσικής και της ελεύθερης ενέργειας. Έτσι, πίσω εκεί που μείναμε, ακόμη και οι γωνίες κατά την οποία η D & M και η Πυραμίδα και το Πεντάγωνο ευθυγραμμίζονται είναι εξαιρετικά παρόμοιες.

O Πλανήτης Άρης ως πιθανόν κατοικημένος από ευφυή όντα, ήλθε για πρώτη φορά στο προσκήνιο όταν διάφοροι επιστήμονες του 18ου και 19ου αιώνα προσπαθούσαν να βρουν έναν τρόπο για να επικοινωνήσουν με εξωγήινους που ίσως κατοικούσαν στο ηλιακό μας σύστημα και η πρώτη τους επιλογή στόχου για επικοινωνία, ήταν ο πλανήτης Άρης.

Ο πρώτος άνθρωπος που πρότεινε να επικοινωνήσουμε με τους πιθανούς κατοίκους άλλων πλανητών με φωτεινά σήματα, ήταν ο Γερμανός μαθηματικός Καρλ Φρήντριχ Γκάους (1777-1855). Αργότερα, αυτήν την ιδέα την εξέτασε ο Γάλλος ποιητής και εφευρέτης Σαρλ Κρο. Πρότειναν να ανάψουν τεράστιες φωτιές στη Σιβηρία και στη Σαχάρα, διευθετημένες σ’ ένα σχέδιο που να απεικονίζει ένα κλασσικό γεωμετρικό θεώρημα –για παράδειγμα, το θεώρημα του Πυθαγόρα. Ευφυή όντα σε άλλους πλανήτες, και πιο πιθανά στον Άρη, τα οποία θα παρατηρούσαν τη Γη, θα έβγαζαν τότε το συμπέρασμα ότι υπάρχουν λογικά όντα στη Γη, και θα απαντούσαν με δικά τους σήματα.

Η θεωρία αυτή βρήκε ισχυρή υποστήριξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν μια βαθύπλουτη Γαλλίδα, που δήλωσε ότι ήταν πρόθυμη να κληροδοτήσει όλη της την περιουσία στον άνθρωπο που θα έβρισκε έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τους κατοίκους άλλων πλανητών. Όμως, έγραψε στην διαθήκη της ότι δεν θα πλήρωνε δεκάρα αν ο πλανήτης των εξωγήινων αποδεικνυόταν πως είναι ο Άρης, γιατί αυτό ήταν πολύ εύκολο (!) Τελικά όμως το πείραμα δεν έγινε ποτέ γιατί θεωρήθηκε πολύ παράλογο.

Πάντως, ενέπνευσε μια ελκυστική ιστορία που έγραψε ο μεγάλος Ιρλανδός συγγραφέας του Φανταστικού, Λόρδος Ντάνσανυ: χρησιμοποιώντας γιγαντιαίους προβολείς, μερικοί άνθρωποι φτιάχνουν μια αναπαράσταση του Πυθαγόρειου Θεωρήματος στην έρημο Σαχάρα. Οι κάτοικοι του Άρη ανταποκρίθηκαν με το να φτιάξουν ένα δικό τους σήμα που στην αρχή αναπαριστούσε το ίδιο σχήμα, αλλά κατόπιν άρχισαν να μετατοπίζουν τις γραμμές του για να φτιάξουν ένα νέο σχήμα που αντιπροσώπευε μια μαθηματική δύναμη. Στη Γη, η ανθρωπότητα αργότερα κατάλαβε τι σήμαινε αυτό: οι Αρειανοί ανέφεραν καθαρά ότι δεν θέλουν επικοινωνία.

cydonia mars (A) (1)
cydonia mars FACE
cydonia mars (9)
Reuleaux Tetrahedron Comp MRO

Τετράεδρα, Πρόσωπο του Άρη, Υπέρ-Διαστατική Φυσική, Tom Corbet

Το 1992 ένας αρχιτέκτονας στην Atlanta, ο οποίος ειδικευόταν στην Ιερή Γεωμετρία, παρουσίασε μια σειρά σλάιντς View Master στον ερευνητή Richard C. Hoagland. Ο αρχιτέκτονας δεν είχε σχέση μόνο με τσιμέντα και τοίχους, αλλά ήταν και μέλος μιας συγκεκριμένης μυστικής εταιρείας, των Μασόνων. Τα σλάιντς τα οποία έδειξε αφορούσαν μια διαστημική περιπέτεια στο Ηλιακό μας σύστημα. Από την Σελήνη στον Άρη και μέχρι την ζώνη των Αστεροειδών.

Στην ιστορία, ένας αρχαίος πολιτισμός βρέθηκε από «μεταλλωρύχους των αστεροειδών» ότι είχε υπάρξει σε έναν πλανήτη μεταξύ Άρεως και Διός. Αυτός ο πολιτισμός άφησε πίσω του μια κάρτ βιζίτ: μια σειρά τετραεδρικών πυραμίδων με μαγικές ιδιότητες όπως η αντιβαρύτητα, που ανακαλύψανε στην Ζώνη των αστεροειδών και στην Σελήνη.

Μοιάζει γνωστό; Θα έπρεπε. Αλλά η πηγή είναι ακόμη πιο ραδιούργα. Αφού έλαβε αυτές τις πληροφορίες, ο Hoagland αναρωτήθηκε για πόσο καιρό «αυτοί» γνώριζαν για την Κυδωνία. Άσε που αυτό μου θυμίζει την «ανάκριση» στην οποία υπέβαλαν τον Robert Temple τον συγγραφέα του Sirius Mystery, οι Μασόνοι του συμβουλίου του 33ου βαθμού στην Washington.

Του είπαν ότι δεν θα του κάνουν τίποτα, γιατί κατόπιν έρευνας βρήκαν ότι δεν ανήκε πουθενά. Επίσης ότι κανείς άλλος δεν επιτρέπετε να ασχολείται με το ημερολόγιο του Σειρίου εκτός από αυτούς, επί ποινή θανάτου! Χα χα χα.

Έτσι λοιπόν ο  Hoagland πέρασε μια δεκαετία ερευνώντας και με κόστος αρκετές δεκάδες χιλιάδες δολάρια στο να ανιχνεύσει τους εντολείς πίσω από το συγκεκριμένο προϊόν και να βρει τις διασυνδέσεις, αν υπήρχαν, πίσω από τα παρασκήνια της NASA. Τελικά  ανέπτυξαν (οι συνεργάτες του enterprise mission) το μοντέλο «Της Αστρικής Τελετουργίας Ευθυγραμμίσεως» και τις συνδέσεις του με τα πιστεύω διαφόρων «Μυστικών Εταιρειών» που εμπλέκονται στα υψηλότερα επίπεδα του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ. Τότε υποψιάστηκαν ότι κάποιος «εκεί πέρα» ήξερε τι υπήρχε στην Κυδωνία. Τότε άρχισαν να σκάβουν στον φόντο του σύμπαντος του Tom Corbett και κάποιες ενδιαφέρουσες διασυνδέσεις άρχισαν να εμφανίζονται !

Βασισμένο στην νεανική νουβέλα του SPACE CADET (Εύελπις του Διαστήματος) του Robert Heinlein που δημοσιεύθηκε το 1948, το «Tom Corbett, Space Cadet» ήταν ένα φαινόμενο πολυμέσων των ετών 1950-55. Βιβλία, κόμικς κι όλων των ειδών ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παραγωγές, έβριθαν εκείνο τον καιρό. Αυτή η φουτουριστική ιδιότητα χρησιμοποιείτο για να μορφώσει και να ενθαρρύνει τα νεαρά μυαλά, ώστε να ενδιαφερθούν για τα διαστημικά ταξίδια και την επιστήμη.

cydonia mars (e7)

Τώρα πάντως φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε για κάτι περισσότερο. Το να μορφώσει τα νεαρά μυαλά και να τα ενθαρρύνει πάνω στην πραγματικότητα της «Υποθέσεως των Εκρηγνυόμενων Πλανητών» το Πρόσωπο του Άρη, εξωγήινα αντικείμενα στην Σελήνη και την Υπερδιαστατική Φυσικής. Γιατί εκεί θαμμένη κάτω από μια σειρά σλάιντς View Master που δημιουργήθηκαν το 1955, τέσσερα χρόνια πριν την αναφορά «Brookings» είναι εικονικά ολόκληρη η ιστορία της έρευνας της Κυδωνίας, με τον ένα τρόπο η τον άλλο.

Δεδομένου ότι η αναφορά καλούσε για μια διαδικασία «εγκλιματισμού» των μαζών εκ προοιμίου ότι «αντικείμενα» έχουν βρεθεί στο Ηλιακό μας σύστημα, ξανά τίθεται η ερώτηση: Τι ξέρανε και πότε ακριβώς το ξέρανε; Έτσι έχουμε μια αποδείξιμη «Σύνδεση του Χόλυγουντ» από το 1950 με τα θαύματα ενός χαμένου πολιτισμού στην Κυδωνία του Άρη.

Η ιστορία ξεκινά με την ανακάλυψη ενός πανάρχαιου αντικειμένου με μαγικές ιδιότητες. Το βρίσκει ένας μεταλλωρύχος στην Ζώνη των Αστεροειδών, μια τετραεδρική πυραμίδα με Αιγυπτιακά ιερογλυφικά, η οποία αιωρείται πέντε πόντους πάνω από κάθε επιφάνεια που τοποθετείται. Οι καλύτεροι επιστήμονες της Γης δεν μπορούν να εξηγήσουν πως η πυραμίδα αψηφά την βαρύτητα.

Ο Captain Strong, εξηγεί πως οι επιστήμονες της Γης νομίζουν ότι οι αστεροειδείς είναι κατάλοιπα της εκρήξεως ενός πλανήτη μεταξύ Άρεως και Διός και το τετράεδρο αντικείμενο είναι ένα κομμάτι της τεχνολογίας ενός προχωρημένου πολιτισμού που άνθισε εκεί πριν εκατομμύρια χρόνια. Στην ομάδα των Διαστημικών Ευελπίδων ανατίθεται η έρευνα κι αποφασίζουν να ξεκινήσουν από την Σελήνη, όπου πολλά χρόνια νωρίτερα μια ίδια τέτοια πυραμίδα είχε βρεθεί στην σκοτεινή πλευρά της. Έτσι ξεκινάνε για την Σελήνη με την ρουκέτα τους την «Polaris» Το όνομα «Polaris» συνδέεται με όλα αυτά και με τον Πολικό αστέρα. Σκεφθείτε το λίγο !

Φθάνοντας στην Σελήνη, εντοπίζουν την μυστηριώδη πυραμίδα και βλέπουν ότι της λείπει το επιπυραμίδιο. Καταλαβαίνουν ότι είναι η πυραμίδα που βρήκανε στην Ζώνη των Αστεροειδών και το τοποθετούν στην πυραμίδα της Σελήνης. Μάλιστα το επιπυραμίδιο φαίνεται να πετά από τα χέρια του Tom και να κολλάει μόνο του. Μόλις το κάνουν η πυραμίδα γίνεται διάφανη και αποκαλύπτει μια σφαίρα εντός της που είναι ο πλανήτης Άρης. Υπάρχει ένα κόκκινο σημάδι στην σφαίρα σαν ταμπέλα κάποιου είδους.

Το σημάδι περιέργως εφάπτεται στο τετραεδρικό γεωγραφικό πλάτος των 19,5 μοιρών. Αποφασίζουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν το σημάδι και ξαναγυρνάνε στον Άρη. Εν τω μεταξύ, μια αντίπαλη ομάδα έχει ανακαλύψει ότι το πλήρωμα του «Polaris» ψάχνει για ένα πανάρχαιο αντικείμενο, που μπορεί να τους δώσει προχωρημένη τεχνολογία αντιβαρύτητας. Έτσι κατάσκοποι του Διαπλανητικού εγκλήματος τους ακολουθούν για να κλέψουν το μυστικό πρώτοι.

Φθάνοντας στην Αρειανή αποικία, ο Τom  συναντά την Dr. Joan Dale, η οποία του εξηγεί ότι η σφαίρα που βρήκανε δείχνει ότι υπάρχουν ερείπια στον Άρη στην διασταύρωση των καναλιών 7 και 19. Η Dr. Dale του δείχνει έναν μερικό χάρτη που είχαν ανακαλύψει χρόνια πριν. Του λέει ότι αφορά έναν αρχαιολογικό χώρο όπου κάποτε υπήρχε πυραμίδα ύψους 1.000 ποδών, αλλά τώρα είναι σε ερείπια. Ενώ σχεδιάζουν να πάνε εκεί  ένας κατάσκοπος αποφασίζει να τους παρακολουθήσει. Μόλις φθάνουν εκεί, ανάμεσα σε Αιγυπτιακού τύπου οβελίσκους και κάτω από ένα γαιομορφοποιημένο μπλε Αρειανό ουρανό ανακαλύπτουν ακόμη ένα αντικείμενο.

Αυτή την φορά είναι ένα ανάγλυφο πρόσωπο ενός αιλουροειδούς. Ανάμεσα στα πόδια του πλάσματος ανακαλύπτουν την εικόνα ενός κατεστραμμένου πλανήτη που τα κομμάτια του αποτελούν την Ζώνη των Αστεροειδών. Κάτω από αυτό υπάρχει ένα παράξενο σύστημα αριθμήσεως. Το παίρνουν ως σημάδι ότι πρέπει να ξαναγυρίσουν στην Ζώνη των Αστεροειδών όπου είχαν βρει το επιπυραμίδιο και γυρνάνε στο κοσμοδρόμιο του Άρη για να προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί. Χρησιμοποιώντας τον υπερυπολογιστή, η Dr. Dale βρίσκει ότι οι αριθμοί είναι οι συντεταγμένες ενός αστεροειδή που ανακαλύφθηκε το 1993 με κωδικό XKG-385fr. Οι κατάσκοποι απαγάγουν την  Dr. Dale και κατευθύνονται προς τον αστεροειδή για να πάρουν το μυστικό της αντιβαρύτητας.

Τους κυνηγά ο Tom με το Polaris και ανακαλύπτει ότι έχουν προσγειωθεί σε έναν μικρό αστεροειδή. Προσεδαφίζεται και βρίσκει μια είσοδο στο εσωτερικό του αστεροειδή. Μόλις μπαίνει ακολουθεί μάχη και τα καλά παιδιά κερδίζουν. Ανακαλύπτουν κάποια συσκευή προβολής, παρακολουθούν και μαθαίνουν για την φυλή που κατασκεύασε αυτόν τον αστεροειδή σαν «τάφο-χρόνο-κάψουλαα» Τελικά παίρνουν τις ανακαλύψεις τους πίσω στην Γη και κάνουν κρυφά πειράματα στην αντιβαρύτητα. Έτσι βγάζουμε το συμπέρασμα ότι μια αρχαία φυλή από ένα πλανήτη που εξερράγη μεταξύ Άρεως και Διός, άφησε ερείπια στον Άρη και την Σελήνη. Η προχωρημένη τεχνολογία τους ήταν επικεντρωμένη στις αρχές της Τετραεδρικής Φυσικής. Αντιθέτων συμφερόντων φατρίες παλεύουν για τον έλεγχο αυτής της αρχαίας γνώσης. Ω ΝΑΙ ! το πρόσωπο του Άρη έχει σίγουρα χαρακτηριστικά αιλουροειδούς.

cydonia a(6)
cydonia mars maggos

Το Πρόσωπο Στον Άρη Σε Κόμικ Το 1958

Θα συγχωρούνταν κάποιος αν νόμιζε πως αυτή η ιστορία του κόμικ ήταν εμπνευσμένη από τις πληροφορίες για τον σχηματισμό του Προσώπου του Άρη που ανακαλύφτηκε στην Κυδωνία από το Viking orbiter το 1976. Στην πραγματικότητα προέρχεται από ένα βιβλίο κόμικ που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1958.

Το Πρόσωπο στον Άρη δημοσιεύτηκε σε κόμικ με τίτλο «Ο Αγώνας Για Την Σελήνη».

Ακολουθεί μια σύνοψη της ιστορίας: «Το Πρόσωπο Στον Άρη», ζωγραφίστηκε από τον Jack Kirby και χρωματίστηκε από τον Al Williamson.  -Σε μια αποστολή από τον δορυφόρο της Γης στον πλανήτη Άρη, μια διεθνής ομάδα αστροναυτών οδηγούμενη από τον Αμερικανό Ben Fisher ανακαλύπτει ένα τεράστιο γλυπτό ενός προσώπου, που είναι μεγάλο όσο ένα βουνό! Ανεβαίνοντας στα ανεξιχνίαστα κούφια μάτια του αγάλματος, ο Fisher μπαίνει μέσα, όπου βρίσκει μια πράσινη, ηλιόλουστη εξοχή με ψυχρό κατάλληλο για αναπνοή αέρα, που στεγάζει ένα πολιτισμό μεγαλοπρεπών γιγάντων. Ξαφνικά η εξώκοσμη πόλη δέχεται επίθεση από ένα ιπτάμενο σκάφος σαν έντομο που βομβαρδίζει την πόλη των γιγάντων σε ερείπια.

Εξαγριωμένος ο Fisher ανατινάζει τους εισβολείς που μοιάζουν με πατάτες όταν βγαίνουν από το διαστημόπλοιο τους, δίνοντας τους μια γεύση του δικού τους όπλου. Συγκλονισμένος από την αδικαιολόγητη καταστροφή, ο Fisher τελικά ανακαλύπτει ένα οχυρό των επιζώντων Αρειανών γιγάντων. Καθώς κρυφακούει, ο γήινος βλέπει έναν από αυτούς να πιλοτάρει μια ρουκέτα για να καταστρέψει την βάση των εχθρών τους, έναν άγνωστο πλανήτη που βρισκόταν μεταξύ του Άρεως και του Διός. Ξαφνικά ο Fisher νοιώθει να του κόβεται η ανάσα! Όλα σκοτεινιάζουν και λιποθυμά.

Τελικά ο Fisher ξυπνά στο έδαφος της ερήμου του Άρη, με μια μάσκα οξυγόνου στο πρόσωπο του, ενώ περιτριγυρίζεται από τους συναδέλφους του. Ο Fisher εξηγεί πως το άγαλμα περιέχει (μια οπτική ιστορία του ηρωικού θανάτου μιας φυλής – και τον θρίαμβο μιας επιζώσης μνήμης). Κατόπιν καθώς οδηγούν το διαστημόπλοιο τους προς τον Δία, ο Fisher και η ομάδα του παρατηρούν προσεκτικά την ζώνη των αστεροειδών – (τα κομμάτια ενός πλανήτη που ανατινάχτηκε μεταξύ Άρεως και Διός).




Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment


(being continued from 4/10/20)

  1. Elixir of life
    For the first time an inorganic donor of hydrogen was produced by the
    outstanding physicist – expert Michael Pharaday by the way of water electrolysis.
    It is a hydronium ion (H3O-H2O), which becomes an initial material for the
    carbonic acid production in an organism (or at its introduction in an organism).
    A rising of the consumption of carbonic acid hydrogen reduces its consumption
    by the way of fatty acids, and so the sector 7 (old age) in Biological clock becomes
    unclaimed. A decrease of an orange bilirubin consumption results in the following:
    the sector 6 (climacterium) of Bioclock becomes unclaimed and thus an organism
    goes to the rejuvenation.
    With the help of hydrogen ions it is possible to determine a “zero” time in the
    System of Biofilters and to stop the process of an organism aging completely. It is
    possible to turn back the time – from an old age to youth.
    The fight against time has the real chance to win in an organism of a man and
    all living things on the Earth.
    The main task of a universal medicinal complex is a creation of conditions
    for photosynthesis of the respiratory pigments and enzymes.
    The treatment is a complex of measures directed to reproduction of
    time of the sector 4 in the System of Biofilters and to destruction of the
    biofilters block.
    The prophylaxis is a complex of measures directed to keeping the time
    of the sector 4 of the System of Biofilters.
    The main thing is to fill up the deficiency of hydrogen with the help of
    an organism consumption of water, enriched with the protons of hydrogen,
    because the hydrogen deficiency in the System of Biofilters, caused by the
    twelvefold superiority of a biological speed of time in the year above a
    biological speed of time in a day and also by the spiral course of time, which
    is the cause of illnesses, aging and death of a man.
  1. Production of Elixir of Life at home
    Michael Pharaday did not know about Bioclock, and hence, he did not know
    that Elixir of Life is accumulated on the one of electrodes during water electrolysis. If
    he knew it, than today we would have the honour to shake hands with this ingenious
    physicist – expert.
    In figure 17 you can see the elementary plant for water electrolysis. What is it?
    First of all, it is two electrodes (1 and 2), made of food stainless steel. Such steel,
    which saucepans, spoons, forks and knives are made of. You will not need steel bars,
    but flat electrodes, because they have larger water touch area. A semi-conductor
    device, high-power diode (such as D214A in the Russian classification) is firmly
    attached to the one of the electrodes (1). One conductor of a twin-core cable is
    soldered to this diode.
    Plant for production of water enriched with hydrogen

1 – electrode made of stainless steel, placed in series with high-power diode. 2 –
electrode made of stainless steel. 3 -dense bag made of cotton fabric, in which
the negative electrode (1), where the positively charged hydrogen ions
accumulate, is placed into the water. 1 litre bag is for the diversion of hydrogen
water of tank (4). 4 – tank filled with water for the electrolysis (saucepan), bag
(3) – also the plant productivity: 1 litre of hydrogen water in 25-30 minutes.

fig. 17

For convenience it is useful to mount these electrodes on a platform-frame
made of a good dielectric, having fixed the constant distance between the electrodes.
Then we select a 5 litres tank (4) made of food plastic designed for hot
It can be a usual bucket. Another one tank of 1 litre (3) for Elixir of Life is
necessary. It is made of a firm dense cotton tissue, for example, of a fire hose. You
can use canvas also. It is more important to use a dense fabric, which will help you to take the prepared Elixir of Life out of the large tank, not spilling it and saving the
hydronium ion.
This smaller tank (3) is inserted into the large tank (4) and both of them are
filled in with water-electrolyte. Do not take the distilled water, because such water is
a dielectric and there will be no electrolysis. You should not boil water for the
electrolysis, because boiled water has a poor conductivity.
You may use spring water, because it has a definite mineral structure already,
so, it is often a prepared electrolyte.
The size of a submerged in the electrolyte part of electrodes should be 18 cm
lengthwise and 5 cm in width. The thickness of the electrodes is not important.
During electrolysis the electrode (1) with the diode wears out, losing the iron. It will
need to be replaced from time to time. But this process is very long. As a whole, the
electrodes should be longer, than 18 cm, because you will need a place for the diode
and cable fasteners and also for the platform-frame, fixing the distance of 7 cm
between the electrodes.
The electrolyte can be prepared as follows. Dissolve 0,5 grammes of potassium
chloride or 0,5 grammes of sodium chloride or 0,5 grammes of calcium chloride in
five litres of water. The electrolyte is ready. Pour it in both tanks.
Potassium chloride, sodium chloride and calcium chloride should be added in
order to accelerate the electrolysis. You do not need to add them, if you have good
enough electrolysis already.
Mount the platform with the electrodes on the large tank edges so that the
electrode (1) with the diode to be inserted into the smaller 1 litre tank (3) and the
electrode (2) without the diode – into the large 5 litres tank.
Put a plug into a socket of the household electrical supply network. An
electrolytic separation of water will start. Thus, the inorganic hydronium ion (Н3О-
Н2О) and ions of iron (Fe) will accumulate in the smaller tank. (Let’s remind you that
iron ions are necessary for us for heme synthesis). In 15-20 minutes Elixir of Life will
be ready.
Time of Elixir preparation depends on the quality of the electrolyte, electrodes,
line current strength, line voltage and water of the area you live in. But as a whole,
you will be able always to produce Elixir.
Pull the plug out from the socket.
Take out the 1 litre tank (3) with Elixir of Life and pour it out in glassware (a
bottle). Pour the content of the large tank (4) in a sink: we don’t need it any more.
Plants for water electrolysis are produced by an industrial way and you are able to buy one (learn more).
Those, who can not or does not want to burden themselves with the
physical experiments, I want to assure that soon you will be able to buy
water enriched with a proton in stock.
Electrolyzed oxidizing (EO) water is commonly used in medicine for
disinfection. The results of the clinical researches show that hydronium ion has nonspecific
virucidal and microbicidal effects. The acidity of EO water is quite different
from the same of dangerous drugs such as HCl, H2SO2, and HNO3, having no Cl-,
SO4 and NO3 ions. It exhibits an acidic property due to H+ only and its reaction in a
living body seems to be different from those of designated dangerous strong acidic
substances. Human cells and tissues receive no damage from this EO water, while
bacteria and viruses are killed effectively.
Additional information available in the Internet through search engines. Today
there are many modifications of such machine, but the principle of operation is the
same. For example, in the US a machine is sold by Hoshizaki America (ROX 20TA-U),
in Japan – by Nippon Intek Inc. (JAW -035). In Russia the machines STEL – 40 (80,
120, 250, 1000) are available at research-and-production company “Espero”. Etc.

30.Plant for production of water enriched with hydrogen

1 – electrode made of stainless steel, placed in series with high-power diode. 2 –
electrode made of stainless steel. 3 -dense bag made of cotton fabric, in which
the negative electrode (1), where the positively charged hydrogen ions
accumulate, is placed into the water. 1 litre bag is for the diversion of hydrogen
water of tank (4). 4 – tank filled with water for the electrolysis (saucepan), bag
(3) – also the plant productivity: 1 litre of hydrogen water in 25-30 minutes.

You will get the solution of hydronium ion using our method. It can have a
color from colorless up to yellow-greenish. It depends on the presence of metals
admixture, which, in turn, depends on the structure of the metal of the electrodes
and the mineral structure of water of the area, where you live. In such cases water is
colored, mainly, by iron, nickel and chrome. All of them are important for an
organism. The thing is that their amount should not be toxic. But using
recommended doses the toxicity is out of the question. And the metals, including
above named, play the important role in biochemistry of an organism. For example,
we breathe owing to iron, nickel is necessary for ribonucleic acid etc., chrome
participates in the metabolism of nucleic acids etc. However, if you want to get a
pure enough solution of hydronium ion, you should take the coal electrode for the
proton, and another electrode should remain steel… And then water in the “bag” will
be colorless.
Prepared water enriched with proton has an acidic taste. Pour water out of the
bag (3) into a glass jar. Water containing OH ions should be poured out from the
tank (4).
Fill the tank with new portion of fresh water and you can make the litre of
water enriched with proton again. The current source is the household alternating
current electrical supply network.
Attention! The electrolysis plant shown in the figure is elementary, but high-power and this plant does not have unintentional safety measures
against electric trauma. All safety measures come to the realized
comprehension that during the plant work it is not allowed to touch
electrodes, diode and bare parts of wires in order to prevent a defeat by an
electrical current.
The hydronium ion is acidic. I.e. pH is below 7.0. Our recommendations on the
application of Elixir of Life are designed for its pH=3,0. In the compliance with the
described above conditions of its preparation, it will have pH=3,0 approximately. For
the precise determination of pH use the pH-meter “Checker by HANNA” or any other,
standardized according to the recommendations of the company-manufacturer.
Thus, Water enriched with protons has the colour from orange up to yellowishgreenish.
The hydronium ion solution has an expressed acidic taste. In the
compliance with the described above elementary technology the acidity of prepared
water is about 2,5 … 3,0.
So-called live water covered by white foam and flakes is collected in the
bucket. This water should be poured out and should not be used. The fact is that it
contains a lot of hydroxyl ions (OH-). And this ion is one of the most aggressive
destroyers of our organism, a hydroxyl free radical.
And the solution of the hydronium ion is ready to use. Store water enriched
with the protons in a dark, cool place. For example, store it in the refrigerator, closer
to the analogues of hydrogen in the sector 1 – darkness and cold. As the practice
shows, received water can be stored within one year without the loss of its




Posted in Books | Tagged , , , , | Leave a comment