Yahyā proclaims in the nights, Yōhānā on the Night’s evenings.

   YAHYĀ proclaims and speaks: “Stand I not alone? Because of my voice the [heavenly] wheels quake and the chariots capsize. The tempest became silent and settled down in the world’s deserts. Sun and Moon wail, and Earth and Heaven mourn.”

   Messiah opened his mouth and spake to Yahyā in Jerusalem: 

p. 60 

“I asked thee, Yahyā, by Great Life and by Sunday, whose name is dear. I asked thee Yahyā, by the Way, whereby the Men of piety put to the test go without hindrance. Tell me: To what is the shape of Ṣauriēl’s1 knife like? Tell me: If the soul leaves the body, with what is it clothed, and to what is it like in the vain body? Surely the soul is not possibly like the blood, that it should become heated in the body and come to a stop in it? Surely the soul is not possibly like the wind, that it should fare to the mountains, be lost there and come to a stop? Surely the soul is not possibly like the dew, that it should fall on the fruit and be lost?”

   When Messiah said this, Yahyā cries aloud; tears come to him without ceasing, and he speaks: “[God] forbid that the high King of Light should look for lot in deceivers. The soul is not like the blood, that it should become heated in the body and come to a stop, The soul is not like the dew, that it should fall on the fruit and be lost. The soul is not like the wind, that it should fare to the mountains and come to a stop. Firmly developed has the soul been brought into the vain body. If the soul has kept herself perfect, she ascends in a garment of glory.

   “Ṣauriēl’s knife consists of three flames.2 When he (Ṣ) drives her (the soul) to hasten, so as to bear her away, he lets loose the three flames against her. One he lets loose against her in the evening, the other at cock-crow; the third lets he loose ‘gainst her at the coming-forth of the rays. If the fire begins to be fierce, the soul slips out of the feet and the knees. Out of the feet and the knees slips she, and draws nigh to the hips. Thereon leaves she the hips, reaches the heart, and seeks to keep there her ground. Then falls she into the breast, and it squeezes … … The eyes, the face and the lips of the man twitch, and the tongue twists hither and thither.

   “Then Ṣauriēl sits on the eyebrows; [he sits] and speaks to her: ‘Go hence, O Soul! Why dost thou still watch over the body?’—Then says she to him: ‘Thou wilt hale me, Ṣauriēl, out of the body. First show me my vesture [and clothe me therewith]; then hale me out and hence bring me.’—’First bring me 

p. 61 

thy works and thy wage,’ makes he answer to her; ‘then will I show thee thy vesture and clothe thee.’—’I knew not, O Ṣauriēl,’ says she to him, ‘that my time is come, and they then send quickly for me, for doing good works, so that thou mayest bring me my vesture and clothe me therewith.’—Natheless he made answer unto her: ‘Has no one yet died before thee and have they not yet carried forth anyone to the graveyard?’—Thereon she says to him: ‘Through the power of him who has died before me, and through the power of him whom they have carried forth to the graveyard1 . . .   . . . .

   “[The women] who wept ran hither and thither and [the men] who wailed ran hither and thither, as long as the body lay there before them. When the soul leaves the body, four2 go forth to the graveyard. [The women] who wept ran hither and thither. the men who wailed ran hither and thither; and they ran hither and thither crying, until they lowered it into the pit. When they had lowered the vain body and covered it over [sc. with earth], then the women ceased fram their death-wail. They filled up the pit, and the men went away… … . In haste left they the body and grave and went away; they took hold of cup and ate bread and forgot the vain body.—Now, an thou wilt, Ṣauriēl, let me stay here still two days. Then will I sell the whole of my goods and share out among my sons, and will take my vesture with me, the robe that ascends to Light’s region.’

   “Natheless Ṣauriēl returned answer unto her: ‘Is there a child that has left the womb of its mother, and that they shall have brought back again into its mother, that I should leave thee in the Wicked Ones’3 Dwelling, so that thou mayest see after a sharing among thy sons? I will lead thee hence and put the robe of darkness upon [thee], for that thou hast not let thyself be warned in this world, and hast not loved thy way to Light’s region. Therefore shalt thou be put in ward in the House of the Wicked, till Heaven and Earth pass away.'”

And praisèd be Life.



In the Name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   MIRYAI am I, of the Kings of Babel1 a daughter, a daughter of Jerasalem’s mighty rulers. They have given me birth; the priests brought me up. In the fold of their robe they carried me up into the dark house, into the temple. Adonai laid a charge on my hands and on my two arms: I must scour and cleanse the house [that is] without firmness. There is naght therein for supporting the poor, naught to revive the tormented souls.

   My father went to the house of the people, my mother went to the temple. My father went out and said to me, and my mother went out and charged me: “Miryai, close thy inner doors and bolt the bar. See that thou goest not forth into the main streets and that the suns of my Lord2 fall not upon thee.”

   But I, Miryai, listened not to what my mother did tell me, and hearkened not with the ear to what my father did charge me. I opened the inner doors, and the outer let I stand open. Out went I into the main streets and the suns of my Lord fell upon me. To the house of the people would I not go, but my way bore me unto the temple [sc. of the Mandæans]. I went and I found my brothers and sisters, how they stand and carry on proclamations. My brothers carry on proclamations and my sisters throw out explanations.3 With the voice of their proclamations and with the voice of their explanations I became drowsy and laid me down on the spot.4 My brothers went forth and did not wake me, and my sisters withdrew and roused me not. But thou, my sister in Truth,5 dost rouse me from sleep and dost say: “Arise, arise, Miryai, before the day breaks and the cock lets crow his morn-call, before the sun shines and his glory rises over the 

p. 63 

worlds, before the priests and the priests’ sons go forth and sit them down in the shade of the Ruins—Jerusalem, before thy father comes and brings upset upon thee such as thou never hast had.”

   I, Miryai, keep secret my prayers and utterly secret keep my discourses.

   Early, day began to dawn, early the cock let crow his call, early the sun shone and his glory rose over the worlds. The priests and priests’ sons went out and sat them down in the shade of the Ruins—Jerusalem. Then came my bodily father and brought on me upset such as I never have had. He spake:

   “Where hast come from, thou debauched trough, whom [? locks] and bars [cannot keep in]? Where hast thou come from? Woe [unto thee], thou bitch in heat, who [? mindest] not [door-] pins and lockings! Where hast thou come from? Woe, woe [unto thee], thou bit of coarse stuff that has been patched on my robe!”

   “If I am a debauched trough, I will burst thy [boltings] and bars. If I am a bitch in beat, I will draw back the pins and the lockings. If I am a bit of coarse stuff that has been patched on thy robe, then out of thy robe cut and rip me.”

   Thereon he cried: “Come (pl.), look on Miryai, who has left Jewry and gone to make love with her lord. Come, look on Miryai, who has left off coloured raiment and gone to make love with her lord. She forsook gold and silver and went to make love with her lord. She forsook the phylacteries1 and went to make love with the man with the head-band.”2

   Then Miryai makes answer unto him: “Far lies it from me to love him whom I have hated. Far lies it from me to hate him whom I have loved. Nay, far from me lies it to hate my Lord, the Life’s Gnosis, who is for me in the world a support. A support is he in the world for me and a helper in the Light’s region. Dust in the mouth of the Jews, ashes in the mouth of all of the priests! May the dung that is under the feet of the horses, come on the high ones and Jerusalem’s mighty rulers.”

Life is exalted and is victorious, and victorious is the Man who has come hither.

p. 64


In the name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   AT the door of the house of the people her mother came upon Miryai. Her mother came upon Miryai and put question to her: “Whence com’st thou, my daughter, Miryai, whose face gathers roses? Roses gathers thy face and of sleep are thy eyes full. Full of sleep are thy eyes, and upon thy forehead lies slumber.”

   Thereon she made answer: “It is two,—three days to-day that my brothers sat down in the house of my Father. In my Father’s house sat down my brothers and let wonderful proclamations be heard. Because of the voice and the ringing of the proclamation of the treasures, my brothers, there comes no sleep over my eyes. Sleep comes not over my eyes, nor slumber upon my forehead.”

   “Hast thou not heard, Miryai, my daughter, what the Jews are saying about thee? The Jews are saying: Thy daughter has fallen in love with a man. She has gotten hate against Jewry and love for Nazōræanity. Hate has she gotten against the house of the people and love for the door of the temple (sc. of the MM.). Hate has she gotten against the phylacteries and love for the flaunting wreaths. Work does she on Sabbath; on Sunday she keeps her hands still. Miryai has cast aside straightway the Law that the Seven have laid [upon us].”

   As Miryai stands there, she puts dust on her feet, and speaks: “Dust in the mouth of the Jews and ashes in the mouth of all of the priests! May the dung that lies under the horses, come on the elders who are in Jerusalem! I cannot hate him whose love I have won, nor love him ‘gainst whom I have gotten hate. Yea, I have won the love of my Lord the Life’s Gnosis, [and hope] that in him a helper will for me arise, a helper and a support from the region of Darkness unto Light’s region.”

   Thou hast won the victory, Gnosis of Life, and helped all thy friends to victory.

And Life is victorious.

p. 65


In the Name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   MIRYAI am I, a vine, a tree, who stands at the mouth of Eu-phrates (Frash). The tree’s leaves are precious stones, the tree’s fruits pearls. The vine-tree’s foliage is glory, its shoots precious light. Among the trees its scent it diffuses, and it spreads over all the worlds. The birds of the air scented it; a flock settled down on the tree. A flock on it down-settled, and they would build their nest there. They flutter about in it and settle not down in it firmly. Of its foliage they eat . . . from its inner part they drink wine. They eat what is not to be cast away, and drink what was not wine.1

   While the birds sat on the vine, winds and tempests broke loose. They shook the good birdlets awake, they smote ‘gainst the tree; on all sides they scattered the leaves of the vine-tree and scared the birds out of their place. Many a bird there was who flew not away, but held on fast with claws and with wings, till the winds and the tempests were over. Many again held not on fast and were hurried away … . Woe unto those who did not hold fast, but were dashed from the tree and flew off. How fair is the tree of Life and fair the birds who dwell on it!

   The winds and the tempests passed and rest came over the world.

   As the birds sit there and chirp and would be a-building their nest, as the birds sit on the vine, an eagle wheeled and flew hither. A white eagle-bird2 came, looked down and caught sight of the birds. Round wheeled he, sped down on them with his wings, and came and sat on the tree. In converse with him joined the birds, and said to him:

   “By thy Life, Eagle! On this tree were we birds without number.—But there broke loose against them the winds, and on the tree came raging tempests. They shook them off from the tree, so that they tore their wings from them [nearly]. Many a one held fast, whom the winds and tempests could not tear away; but many a one flew off at top speed.—We speak to thee, therefore, 

p. 66 

O Eagle, we ask thee respecting the birds, because thou art sharp of sight and dost see all in this world: What have the winds and the tempests done with those birds, our brothers? What spyest thou out (?) over them?”

   Then made he answer unto them: “You had better not to have known, my brothers, what has become of those birds. Slingshots drove them far from me; their wings broke; torn off were they, broken off; they went hence and relied on the bird-catchers.1 The harrier and hawk wheeled round them, tore pieces out of their flesh and fed on those who were fat. Woe to those who fell prey to the water,2 if there was no portion for them at the crossing. Well for you, ye birds, who hold fast to this vine [here]; you became a companionship of Miryai, the vine, who stands at the mouth of Euphrates. See and satisfy yourselves, ye birds, that I have come to you. I have come to my brothers to be a support for them in this world. I have come to heal Miryai, [come] to bring water to the good, beloved plants, to the vines, who stand at the mouth of Euphrates. In a white3 pail I draw water and bring it to my plants. I bear and I hold [it] on the arms of glory which are my own. I bear and I hold [it] and give [them] to drink. Well for him who has drunk of my water. He drinks, finds healing and confirmation, and grows to double [his stature]. The vines who drank water, brought forth good fruit. Their leaves turned on high and made a brave show. The branches which drank no water, brought forth bitter herbs and worm-wood (?). Woe to those who have not gone forward upon the Way; woe to those who have not passed on by the way-stone! They hated Life’s Treasure-House,4 Miryai, the dear Truth.

   “My brothers, hold fast, be a companionship of Miryai. I will look round in the world, let Life’s call sound forth and rouse the sleeping and wake [them].”

   The eagle flew off from the tree; he wheeled round and instructed his friends. He speaks to them: “Give ear to me, my 

p. 67 

brothers! Stay fast and endure persecution. Be a companionship to Miryai. Woe to the Jews, who were a persecution for Miryai! Woe to Elizar, the great house, the pillar that props the temple! Woe to Zatan, the pillar,1 who has witnessed lies against Miryai!”


by G. R. S. Mead


p. 60

1 The Angel of Death, as with the Jews. Cp, the knife, sword or scymytar of the Ophite Diagram in Origen’s reply to Celsus.

2 Cp. the flaming sword of the Hebrew form of the Paradise-myth.

p. 61

1 Here something seems to have fallen out. The following recital of the soul describes a burial which has taken place.

2 Unexplained; it may possibly mean two female and two male professional mourners.

Sc. the Seven Rulers.

p. 62

1 A by-name for Jerusalem.

2 Presumably Adonai; M.’s Lord is (below) the King of Light and later on her Lord is Gnosis of Life.

3 Cp. the prophesyings and interpretations of Early Christendom and the ‘glossolaly’ of the earliest Pauline communities.

4 M. became entranced.

5 Presumably a heavenly visitant.

p. 63

Ṭuṭiftā = Heb. tefillīm.

2 Cp. § 22, ‘the pure burzinqā,’ and J. B., pp. 301 and 501.

p. 65

1 The whole description is intentionally symbolic or allegorical.

2 The White Eagle is manifestly Gnosis of Life.

p. 66

1 Presumably the Seven.

2 Presumably the End-Sea.

3 White for purity, the M. colour par excellence. The water is of course the Living Water or Water of Life.

4 Or Treasury, Sīmath-Haiyē, a feminine personification, called elsewhere the Mother of all the [Light] Kings’; she is par excellence the Treasure or Treasury of Light.

p. 67

1 Mentioned also in § 32 {p. 57}, but unexplained.

2 In the Lud (cp. note on R. Eliezar, founder of the Lud school in § 18, p. 34) Ben Stada Talmūd Jesus stories, Jeshu is stoned and hanged on a stake afterwards (see D. J. L. 100 B.C.?—pp. 176ff.). It was the custom for the dead body after the stoning (e.g. of an adulterer, or of a fornicator—i.e. heretic) to be exposed on a stake or post.

3 Gnosis of Life is called the Stranger (sc. to the world) par excellence.

4 The MM. were bitterly persecuted. The fellings or slaughterings of the ‘trees’ and the snaring or imprisonment of the ‘doves’ refer to the martyrdom of the faithful. Cp. the hewing-down of the ‘trees’ in the Synoptic John-sermon and also the John-Jonah (Dove) word-play.

5 ‘Fishes’ and ‘birds’ are the new ‘hearers’ of the faith.

Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , | Leave a comment


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ  ΑΠΟ  23/10/18)




Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , | Leave a comment

The Wave Structure of Matter (WSM) in Space-ABOUT EDUQuantum Physics (D)


A new scientific truth does not triumph by convincing its opponents and making them see the light, but rather because its opponents eventually die, and a new generation grows up that is familiar with it. (Max Planck, 1920)

To begin, a few nice quotes on Quantum Physics.

On the one hand the quantum theory of light cannot be considered satisfactory since it defines the energy of a light particle (photon) by the equation E=hf containing the frequency f. Now a purely particle theory contains nothing that enables us to define a frequency; for this reason alone, therefore, we are compelled, in the case of light, to introduce the idea of a particle and that of frequency simultaneously. On the other hand, determination of the stable motion of electrons in the atom introduces integers, and up to this point the only phenomena involving integers in physics were those of interference and of normal modes of vibration. This fact suggested to me the idea that electrons too could not be considered simply as particles, but that frequency (wave properties) must be assigned to them also. (Louis de Broglie, Nobel Prize Speech, Quantum Physics, 1929)

The development during the present century is characterized by two theoretical systems essentially independent of each other: the theory of relativity and the quantum theory. The two systems do not directly contradict each other; but they seem little adapted to fusion into one unified theory. … Experiments on interference made with particle rays have given brilliant proof that the wave character of the phenomena of motion as assumed by the theory do, really, correspond to the facts. … de Broglie conceived an electron revolving about the atomic nucleus as being connected with a hypothetical wave train, and made intelligible to some extent the discrete character of Bohr’s ‘permitted’ paths by the stationary (standing) character of the corresponding waves. (Albert Einstein, On Quantum Mechanics, 1940)

A careful analysis of the process of observation in atomic physics has shown that the subatomic particles have no meaning as isolated entities, but can only be understood as interconnections between the preparation of an experiment and the subsequent measurement. Quantum theory thus reveals a basic oneness of the universe. It shows that we cannot decompose the world into independently existing smallest units. As we penetrate into matter, nature does not show us any isolated ‘basic building blocks’, but rather appears as a complicated web of relations between the various parts of the whole. (Fritjof Capra, The Tao of Physics, On Quantum Theory)

Introduction to Quantum Physics
Quantum Theory / Wave Mechanics

From 1900 to 1930 there was a revolution in the foundations of our understanding of light and matter interactions. In 1900 Planck showed that light energy must be emitted and absorbed in discrete ‘quanta’ to explain blackbody radiation. Then in 1905 Einstein showed that the energy of light is determined by its frequency, where E=hf. Finally, in the late 1920s, de Broglie and Schrodinger introduced the concept of Standing Waves to explain these discrete frequency and energy states of light and matter (standing waves only exist at discrete frequencies and thus energy states).

So it is clear that Waves are central to Quantum Physics and our understanding of the structure and discrete energy states of Matter (which explains why Quantum Theory is also called Quantum Wave Mechanics). As we shall explain, the problems and absurdities of quantum theory have been caused by the continuing assumption of the discrete ‘particle’ concept for both light and matter, and thus the resulting paradox of the ‘Particle / Wave’ duality.

As we are dealing with a scientific theory, it is necessary to begin by stating the central Principles of the ‘Metaphysics of Space and Motion and the Wave Structure of Matter’, which describe how Matter exists in Space as a Spherical Standing Wave and interacts with other Matter in the Space around it. From this foundation we can then deduce the solutions to many problems currently found in Quantum Theory caused by this ancient concept that matter exists as ‘particles’.

For example, the obvious solution to the paradox of the particle / wave duality of matter is to realise that the Wave-Center of the Spherical Standing Wave causes the observed ‘particle’ effects of Matter (see wave diagram below). Likewise, the discrete ‘particle’ properties of Light (quanta / photons) are caused by Standing Wave interactions which only occur at discrete frequencies and thus energy states.

I think it is useful to end this quantum physics introduction with two very important quotes. Firstly from Erwin Schrodinger;

What we observe as material bodies and forces are nothing but shapes and variations in the structure of space. Particles are just schaumkommen (appearances). The world is given to me only once, not one existing and one perceived. Subject and object are only one. The barrier between them cannot be said to have broken down as a result of recent experience in the physical sciences, for this barrier does not exist. (Erwin Schrodinger, on Quantum Theory)

Because Schrodinger believed in real waves, he was never happy with Max Born’s statistical / probability interpretation of the waves that became commonly accepted (and was actively promoted by Heisenberg and Bohr) in Quantum Theory / Mechanics.

Let me say at the outset, that in this discourse, I am opposing not a few special statements of quantum mechanics / quantum theory held today (1950s), I am opposing as it were the whole of it, I am opposing its basic views that have been shaped 25 years ago, when Max Born put forward his probability interpretation, which was accepted by almost everybody. (Schrödinger E, The Interpretation of Quantum Mechanics. Ox Bow Press, Woodbridge, CN, 1995)

I don’t like it, and I’m sorry I ever had anything to do with it. (Erwin Schrodinger talking about quantum theory.)

And I very strongly agree with Schrodinger (and greatly respect him) when he writes;

The scientist only imposes two things, namely truth and sincerity, imposes them upon himself and upon other scientists. (Schrodinger)

Secondly, David Bohm provides a clear account of how this incorrect ‘particle’ conception of matter not only causes harm to the Sciences, but also to the way we think and live, and thus to our very society and its future evolution.

The notion that all these fragments is separately existent is evidently an illusion, and this illusion cannot do other than lead to endless conflict and confusion. Indeed, the attempt to live according to the notion that the fragments are really separate is, in essence, what has led to the growing series of extremely urgent crises that is confronting us today. Thus, as is now well known, this way of life has brought about pollution, destruction of the balance of nature, over-population, world-wide economic and political disorder and the creation of an overall environment that is neither physically nor mentally healthy for most of the people who live in it. Individually there has developed a widespread feeling of helplessness and despair, in the face of what seems to be an overwhelming mass of disparate social forces, going beyond the control and even the comprehension of the human beings who are caught up in it.
(David Bohm, Wholeness and the Implicate Order, 1980)

Principle One – On What Exists and its Properties

i) One Thing, Space (Infinite and Eternal) Exists as a Wave-Medium and contains Wave-Motions which Propagate at the Velocity of Light c.
ii) Matter Exists as the Spherical Wave Motion of Space (which determines) the Size of our Finite Spherical Universe within an Infinite Space.

Represents Spherical In-Wave (our future) flowing In to form the Wave-Center (our present) + Represents Spherical Out-Wave (our past) flowing Out of the Wave-Center (our present) = Combined In-Waves and Out-Waves form a Spherical Standing Wave about the Wave Center (our present). This explains the particle / wave duality of Matter. Matter is a Spherical Standing Wave - the Wave-Center causes the 'particle' effect of matter. This (very rough!) diagram shows how the Spherical In and Out Waves form a Standing Wave around the Wave-Center ‘particle’.

Principle Two – On the Necessary Connections between What Exists

i) Any Change in Velocity of the Spherical In-Waves from One Direction Changes where these In-Waves meet at their respective Wave-Center which we see as the Accelerated Motion of the ‘Particle’. (This is the Cause of All Forces, i.e. Newton’s Law of Inertia F=m.a, see Fig:2.1 below)
ii) The Spherical In-Waves are formed from the Huygens’ Combination of Out-Waves from All other Matter in our Finite Spherical Universe. (This is the Cause of Mach’s Principle – the Mass (mass-energy density of space) of an object is determined by all the other matter in the Universe.)

So let us now explain and solve the many problems and paradoxes of Quantum Theory using the Two Principles of the Metaphysics of Space and Motion and the Spherical Wave Structure of Matter.

During the years 1900-1930, many experiments were done on the interactions of light beams, particle beams, and metal targets. Analysis of these experiments showed that Light and Matter had both Particle and Wave properties. As we have said, the solution to this apparent paradox of the Particle/Wave duality is to simply explain how the discrete ‘particle’ properties (quanta) are in fact caused by standing Wave interactions.

To do this we must begin by explaining the experimental foundations of Quantum Theory;
1. Max Planck’s Discovery of the Particle (Quantum) Properties of Light, E=hf. (1900)
2. de Broglie’s Discovery of the Wave Properties of Electron Interactions, y=h/mv. (1927)
3. The Equivalence of Energy, Mass and Frequency and the Compton Wavelength Y of the Electron Y=h/mc = 2.43*10-12m.

1.1 Quantum Physics Foundations: Max Planck’s Discovery of Particle / Quantum Properties of Light (1900)

In 1900 Max Planck made a profound discovery. He showed (from purely formal / mathematical foundations) that light must be emitted and absorbed in discrete amounts if it was to correctly describe observed phenomena (i.e. Blackbody radiation).
Prior to then light had been considered as a continuous electromagnetic wave, thus the discrete nature of light was completely unexpected, as Albert Einstein explains;

About fifteen years ago (1899) nobody had yet doubted that a correct account of the electrical, optical, and thermal properties of matter was possible on the basis of Galileo-Newtonian mechanics applied to molecular motion and of Maxwell’s theory of the electromagnetic field. (Albert Einstein, 1915)

Then Planck showed that in order to establish a law of heat radiation (Infra red light waves) consonant with experience, it was necessary to employ a method of calculation whose incompatibility with the principles of classical physics became clearer and clearer. For with this method of calculation, Planck introduced into physics the quantum hypothesis, which has since received brilliant confirmation. (Albert Einstein, 1914)

In the year nineteen hundred, in the course of purely theoretical (mathematical) investigation, Max Planck made a very remarkable discovery: the law of radiation of bodies as a function of temperature could not be derived solely from the Laws of Maxwellian electrodynamics. To arrive at results consistent with the relevant experiments, radiation of a given frequency f had to be treated as though it consisted of energy atoms (photons) of the individual energy hf, where h is Planck’s universal constant. During the years following, it was shown that light was everywhere produced and absorbed in such energy quanta. In particular, Niels Bohr was able to largely understand the structure of the atom, on the assumption that the atoms can only have discrete energy values, and that the discontinuous transitions between them are connected with the emission or absorption of energy quantum. This threw some light on the fact that in their gaseous state elements and their compounds radiate and absorb only light of certain sharply defined frequencies. (Albert Einstein, 1940)

Even the Greeks had already conceived the atomistic nature of matter and the concept was raised to a high degree of probability by the scientists of the nineteenth century. But it was Planck’s law of radiation that yielded the first exact determination – independent of other assumptions – of the absolute magnitudes of atoms. More than that, he showed convincingly that in addition to the atomistic structure of matter there is a kind of atomistic structure to energy, governed by the universal constant h, which was introduced by Planck. This discovery became the basis of all twentieth-century research in physics and has almost entirely conditioned its development ever since. Without this discovery it would not have been possible to establish a workable theory of molecules and atoms and the energy processes that govern their transformations. Moreover, it has shattered the whole framework of classical mechanics and electrodynamics and set science a fresh task: that of finding a new conceptual basis for all physics. Despite remarkable partial gains, the problem is still far from a satisfactory solution. (Albert Einstein, 1950)

Albert Einstein (1905) used Planck’s relationship to explain the results of the photoelectric effect which showed that the energy E of ejected electrons was dependent upon the frequency f of incident light as described in the equation E=hf. It is ironic that in 1921 Albert Einstein was awarded the Nobel Prize for this discovery, though he never believed in particles and acknowledged that he did not know the cause of the discrete energy transfers (photons) which were contradictory to his continuous field theory of matter!
In 1954 Albert Einstein wrote to his friend Michael Besso expressing his frustration;

All these fifty years of conscious brooding have brought me no nearer to the answer to the question, ‘What are light quanta?’ Nowadays every Tom, Dick and Harry thinks he knows it, but he is mistaken. (Albert Einstein, 1954)

Most importantly, Albert Einstein also suspected that Matter could not be described by a continuous spherical force field;

I consider it quite possible that physics cannot be based on the field concept, i.e., on continuous structures. In that case, nothing remains of my entire castle in the air, gravitation theory included, [and of] the rest of modern physics. (Albert Einstein, 1954)

Albert Einstein’s suspicions were well justified, for he had spent a lifetime trying (and failing) to create a unified field theory of matter that explained both Quantum Theory / Light and Relativity / Gravity.
In fact Matter, as a Spherical Standing Wave which causes the ‘Field’ effect, interacts with other matter in discrete standing wave patterns, not with continuous force fields as he had imagined, thus his task was ultimately impossible, as he sadly came to realise towards the end of his life.

However, his work on the photoelectric effect confirmed that light energy was only emitted and absorbed by electrons in discrete amounts or quanta. This quanta of light energy soon became known as the ‘photon’ (i.e. discrete like a particle) and led to the paradox that light behaved both as a continuous e-m wave (Maxwell, Albert Einstein) as well as a discrete particle/photon (Planck, Albert Einstein). So we see that Albert Einstein was partly responsible for the discovery of the particle/photon concept of light, though he completely rejected the notion of discrete particles. He writes;

Since the theory of general relativity implies the representation of physical reality by a continuous field, the concept of particles or material points cannot play a fundamental part, nor can the concept of motion. (Albert Einstein)

Albert Einstein is correct that there are no discrete particles, and that the particle can only appear as a limited region in space in which the field strength or the energy density are particularly high. But it is the high Wave-Amplitude of the Wave-Center of a Spherical Standing Wave in Space (not of a continuous spherical force field) that causes the particle effect. Thus of three concepts, particlesforce fields, and motion, it finally turns out that Motion, as the spherical wave motion of space, is the correct concept, as it then explains both particles and fields. (For further explanation see Article on Relativity)
It is most important to realise though that Albert Einstein was correct in imagining matter as being spatially extended, as he explains;

I wished to show that space time is not necessarily something to which one can ascribe to a separate existence, independently of the actual objects of physical reality. Physical objects are not in space, but these objects are spatially extended. In this way the concept empty space loses its meaning. (Albert Einstein)

It is certainly true that the particle and its forces / fields are very useful mathematical concepts, unfortunately, they also cause many problems and paradoxes because they are approximations to reality and do not physically exist.

We can now finally solve these problems by understanding the reason for these discrete energy states, which are due to the fact that standing waves only exist at discrete frequencies, like notes on the string of a guitar, thus while the Spherical Standing Wave Structure of Matter predicts that energy exchanges will be discrete, as observed, the continuous e-m wave does not anticipate this.
Thus the Spherical Standing Wave Structure of Matter explains Max Planck’s (1900) discovery that there are only certain allowed discrete energy states for electrons in molecules and atoms, and further, that light is only ever emitted and absorbed by electrons in discrete or ‘quantum’ amounts, as the electrons move from one stable standing wave pattern to another. (This is explained in more detail in section 1.4)

“All that is necessary for evil to succeed is for good people to do nothing.”
(Edmund Burke)

“In a time of universal deceit – telling the truth is a revolutionary act.”
(George Orwell)

“Hell is Truth Seen Too Late.”
(Thomas Hobbes)

(to be continued)


Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , , , | Leave a comment


Η Επικυριαρχία του Δωδεκάεδρου

«Το Παν είναι αριθμός» Πυθαγόρης

«Ο περιβόητος δέκατος ένατος αιώνας άφησε πίσω του μια βαθιά αρρώστια. Οι επιστήμονες του περασμένου αιώνα, συγκλονισμένοι από τις διάφορες μικρο-ανακαλυψούλες που έκαναν, βάλθηκαν να κλείσουν τις “τρύπες” και τις ασάφειες σε κάθε μορφή (επιστημονικής) γνώσης. Εφόσον ήταν “τόσο ζόρικοι τύποι” έπρεπε να έχουν μια εξήγηση για τα πάντα. Αν δεν μπορούσαν να εξηγήσουν “επιστημονικά” ένα γεγονός, τότε, πολύ απλά, αυτό δεν είχε συμβεί. Τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά σήμερα. Η φύση, βέβαια, δεν έχει καμιά διάθεση –και γιατί θα έπρεπε εξάλλου;– να τους κάνει το χατίρι. Έτσι τα ανεξήγητα φαινόμενα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας περνάνε στην αφάνεια πριν καλά-καλά δουν το φως της δημοσιότητας.

[…] Δεν μπορώ να καλύψω με ένα μου βιβλίο όλες τις δυνατές χρήσεις της ανθρωπότητας για κάποιον άλλο κόσμο. Ούτε καν να δικαιολογήσω την κολακευτική αυταπάτη ότι είμαστε χρήσιμοι σε κάτι. Τα γουρούνια, οι χήνες, οι αγελάδες πρέπει να ανακαλύψουν πρώτα ότι ανήκουν σε κάποιον και μετά να διερωτηθούν σε τι χρησιμεύουν. Ίσως είμαστε χρησιμοποιήσιμοι, ίσως διάφοροι συμφώνησαν για λογαριασμό μας. Και κάποιος να έχει δικαιώματα πάνω μας αφού πλήρωσε για μας, με μπιχλιμπίδια τον προηγούμενο, πιο πρωτόγονο, ιδιοκτήτη μας. Και μερικοί από εμάς γνωρίζουν αυτήν την αγοραπωλησία. Τα μπροστοκρίαρα μιας λατρείας ή ενός μυστικού τάγματος, που τα μέλη του, σκλάβοι πρώτης κατηγορίας, μας διευθύνουν σύμφωνα με τις διαταγές που έχουν, μας κατευθύνουν προς την μυστηριώδη λειτουργία μας. […] Θεωρώ ότι η θρησκεία, η επιστήμη, η φιλοσοφία είναι πράγματα κατάλληλα να τα φορά κανείς μόνον για λίγο… Στην τοπογραφία της διανόησης θα έλεγα ότι η γνώση είναι άγνοια περικλειόμενη από γέλιο και ειρωνεία» Τσαρλς Φορτ


Τα «Πλατωνικά στερεά» ονομάστηκαν έτσι, επειδή μελετήθηκαν στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Στην φιλοσοφία του Πλάτωνα, τα στερεά αυτά συμβόλιζαν τα δομικά στοιχεία του σύμπαντος: το τετράεδρο την φωτιά, ο κύβος την γη, το εικοσάεδρο το νερό, το οκτάεδρο τον αέρα και το δωδεκάεδρο τον αιθέρα (ή αλλιώς τον κόσμο – στα λατινικά quinta essentia: πέμπτη ουσία). Ο Ευκλείδης ασχολείται με αυτά στο 13ο βιβλίο των Στοιχείων του, όπου αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακριβώς πέντε κυρτά κανονικά πολύεδρα και εκφράζεται η ακμή τους ως συνάρτηση της περιγεγραμμένης σφαίρας.

«Η θεωρητική υπόθεση για την ύπαρξη ενός «αιθέρα» εξακολουθεί να ισχύει. Τα φαινόμενα που παρουσιάζονται μέσα στο «κενό» συμφωνούν με τις ιδιότητες που αποδόθηκαν στον αιθέρα για να εξηγηθούν οι λειτουργίες των πεδίων στο διάστημα, όπως η βαρύτητα, το φως, η εξ αποστάσεως έλξη, η μετάδοση θερμότητας από τον ήλιο στη γη. […] Στόχος μας δεν είναι να αποδείξουμε την ύπαρξη ενός πανταχού παρόντος αιθέρα, ούτε και να αποδείξουμε την ταύτιση αυτού του αιθέρα με την κοσμική οργονική ενέργεια. Το μόνο που θέλουμε να δείξουμε είναι το γεγονός ότι υπάρχει μια πανταχού παρούσα, παρατηρήσιμη και αποδεικτή ενέργεια.

Αυτή η ενέργεια καλύπτει κενά στην κατανόηση του σύμπαντος, που πολλές γενιές φυσικών και φιλοσόφων προσπάθησαν σκληρά αλλά μάταια να καλύψουν με την έννοια του πανταχού παρόντος «αιθέρα» ως πρωταρχικού υποστρώματος των βασικών λειτουργιών της φύσης. Ας συνοψίσουμε πρώτα τα γενικά συμπεράσματα που προκύπτουν από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κενό διάστημα και ύστερα ας συνοψίσουμε τα φαινόμενα εκείνα που μας οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η αρχέγονη κοσμική ενέργεια, που ως τώρα εθεωρείτο ως «αιθέρας», ανακαλύφθηκε τελικά στην πράξη και συγκεκριμένα, και έγινε προσιτή στην άμεση παρατήρηση και στον πειραματισμό.» Βίλχελμ Ράιχ

Το Δωδεκάεδρον είναι το τέταρτο από τα πέντε Πλατωνικά στερεά. Περιέχει 12 πλευρές, 20 κορυφές και 30 ακμές. Το Δωδεκάεδρον μαζί με το εικοσάεδρον είναι ότι πιο κοντινό από τα Πλατωνικά στερεά που μιμείται το αρμονικό σχήμα της σφαίρας. Κάθε πλευρά έχει το σχήμα πενταγώνου. Κάθε μια από τις πέντε πλευρές του Πενταγώνου αντιπροσωπεύει ένα από τα Πλατωνικά στερεά. Ο αριθμός 12 ανευρίσκεται στην τέχνη, την φιλολογία, την μουσική και τις μεταφυσικές συνδέσεις.

Σε κάθε Πλατωνικό στερεό όλες οι κορυφές του ισαπέχουν από το κέντρο του πολυέδρου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει σφαίρα με κέντρο το κέντρο του πολυέδρου και η οποία περνάει από όλες τις κορυφές του πολυέδρου (περιγεγραμμένη σφαίρα). Το ίδιο ισχύει και για τις έδρες, δηλαδή ισαπέχουν από το κέντρο του πολυέδρου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει σφαίρα με κέντρο το κέντρο του πολυέδρου και η οποία εφάπτεται όλων των εδρών, στα κέντρα τους (εγγεγραμμένη σφαίρα). Επίσης όλες οι ακμές ισαπέχουν από το κέντρο του πολυέδρου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει σφαίρα με κέντρο το κέντρο του πολυέδρου και η οποία εφάπτεται όλων των ακμών, στα μέσα τους.

Ο Πλάτων (και ο Πυθαγόρης) περιέγραψε το Δωδεκάεδρον ως το σχήμα που χρησιμοποίησαν οι Θεοί για να ρυθμίσουν τους αστερισμούς του ουρανού. Δηλαδή για να ρυθμίσουν την φυλακή της δημιουργίας τους. Η σφαίρα που για τους πιστούς των θρησκειών είναι η θεότητα με τον κύκλο από την μία και οι θρησκευόμενοι μαθηματικοί με τους δογματισμούς τους για την κατάσταση του “όλου” χρησιμοποίησαν το ίδιο σύμβολο, τον κύκλο, μια ανατροφοδοτούμενη ανοησία. Ο κύκλος το «τέλειο σχήμα» κατά τους μαθηματικούς και κάποιους αδαείς καλλιτεχνικούς κύκλους συμβολίζει ότι δεν πας πουθενά. Χαμστεράκια μέσα σε μια κυκλική ρόδα να τρέχουμε στο πουθενά με σκοπό την ελπίδα του παραδείσου των θεών ή την κόλαση των διαβόλων!!!

Ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε κι ένα πέμπτο στοιχείο τον αιθέρα και θεώρησε ότι το σύμπαν είναι φτιαγμένο βάσει αυτού. Το Δωδεκάεδρον αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες του Σύμπαντος και συνδέεται με τα ανώτερα δυναμικά τονικά κέντρα, της λογικής, (κι όχι του παραλογισμού) των αισθημάτων (κι όχι των συναισθημάτων), της Διανόησης (κι όχι της χαβούζας των σκέψεων), της Επίγνωσης και – το σπουδαιότερο- της Επίγνωσης της Επίγνωσης, δηλαδή της υψηλότατης συνειδητότητας και της Ψυχικής Ανάτασης. Με άλλα λόγια της κατάστασης του ΕΙΝΑΙ.

Το σχήμα του Δωδεκάεδρου συνδέεται άμεσα με την κατάσταση του ΕΙΝΑΙ.

Άρα είναι τέλειο εργαλείο για την εξάσκηση και την καλλιέργεια της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, δηλ. το καθάρισμα του Δεύτερου Κρίκου Δύναμης. Είναι το εργαλείο που σε κάνει ξανά Θ Ε Ο (αν διαθέτεις το κατάλληλο DNA).

Σε όλα τα παραπάνω πρόσθεσε και την Οργόνη (που είναι η ατόφια ενέργεια του ΕΡΩΤΑ), ενέργεια που είναι πανίσχυρη και ήρεμη κι εκπέμπεται εξ ίσου από όλες τις πλευρές ομοιόμορφα. Αυτή η ιδιότητα του είναι απόλυτα ιδανική για ζωικό ή ερωτικό Σθένος, για εξάσκηση στο ΚΕΝΟ στην ΣΙΓΗ, καθώς όλο το διάστημα γύρω μας είναι γεμάτο από αυτήν.

Μια ανάλυση των πρόσφατων αστρονομικών δεδομένων υποδεικνύει ότι το σύμπαν είναι πεπερασμένο κι ότι έχει μία πολύ συγκεκριμένη, κάπως στενή τοπολογία, μία δωδεκάεδρη σφαίρα. Αν επιτραπεί να επιβεβαιωθεί αυτό από τον επιστημονισμό, θα είναι μια πολύ μεγάλη ανακάλυψη για την φύση του σύμπαντος. Η πιθανότητα να είναι το Σύμπαν σφαιρικό και πεπερασμένο κι άρα «μικρό και νοικοκυρεμένο» είναι μια συγκλονιστική εξέλιξη. Ανατρέπει βέβαια τα όσα νομίζαμε τις τελευταίες δεκαετίες αλλά επίσης χαρίζει γαλήνη σε πολλές ψυχές.

Είναι κυρίαρχη στον επιστημονισμό η καθαρά αντιεπιστημονική ψύχωση με την αρμονία και την ομορφιά που δεν ενδιαφέρει βεβαίως όποιον γνωρίζει τις αρχές του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμού που έχουν διαποτίσει όλους τους μεγάλους ερευνητές. Είναι οι ίδιες αρχές που έθεσαν ο Πυθαγόρης και οι μετά αυτόν Έλληνες διανοητές, οι αρχές της αρμονίας των μαθηματικών, του χρυσού κανόνα του Παρθενώνα, της γεωμετρικής δομής του κόσμου – κόσμημα… Είναι οι Ελληνικές αξίες στις οποίες οδηγήθηκαν οι ερευνητές του μικρόκοσμου με την κβαντική θεωρία, όπως και αυτές βάσει των οποίων οι ερευνητές της πληροφορικής -από τον Turing, τον Lloyd και τον Wolfram- ισχυρίζονται ότι ο κόσμος είναι ένας τεράστιος κβαντικός υπολογιστής που επεξεργάζεται συνεχώς την δυναμική του εξέλιξη.

Αυτός που οι Τολτέκοι αποκαλούν ο Αετός.

Τον Οκτώβριο του 2003, μια ομάδα Γάλλων αστροφυσικών ανακοίνωσε ότι το σύμπαν, αντί να είναι επίπεδο και ατέλειωτο, είναι σχηματισμένο σαν μια μπάλα ποδοσφαίρου, με κυρτά πάνελς πεντάγωνου σχήματος. Η “ανακάλυψη” τους προέρχεται από την χαρτογράφηση της -ολοένα εισβάλλουσας στην Γη- μικροκυματικής ακτινοβολίας που απελευθερώθηκε κατά την διάρκεια του “Big Bang” πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια. Διακυμάνσεις στην θερμοκρασία (σαν κύματα στον ωκεανό), στα απώτατα άκρα της εμβέλειας της ακτινοβολίας, δεν ταιριάζουν με το Στάνταρτ Μοντέλο. Τα δεδομένα που δείχνουν αυτήν την κυμαινόμενη πυκνότητα είναι ταιριαστά με την εικόνα ενός σύμπαντος που είναι ένας δωδεκάεδρος χώρος Poincare. Αυτό το πεπερασμένο και ορισμένο στέρεο σύμπαν περιέχεται μέσα σε 12 κυρτά πεντάγωνα.

Η απίστευτη σύλληψη του Πλάτωνα και των Πυθαγόρειων, για έναν δωδεκάεδρο κόσμο δεν απασχολεί για πρώτη φορά την επιστήμη. Το 1985, στο Πανεπιστήμιο Rice του Τέξας, μια ομάδα ερευνητών προσπάθησε να αναπαράξει τα πλούσια σε άνθρακα μόρια που θεωρείται ότι σχηματίζονται στην ατμόσφαιρα κάποιων άστρων. Βομβάρδισαν με ακτίνες λέιζερ γραφίτη – καθαρό, δηλαδή, άνθρακα – και εξέτασαν τις μορφές στις οποίες επανασυντέθηκαν τα άτομα του άνθρακα.

Βρήκαν ότι κυριαρχούσαν τώρα μόρια φτιαγμένα από ομάδες 60 ατόμων, διατεταγμένες σε πολύεδρα. Ονόμασαν το νέο μόριο C60 ή χαϊδευτικά «φουλερίνη» – από το σχήμα θόλου που είχαν τα μεμβρανοειδή σπιτάκια του αρχιτέκτονα Richard Buckminster Fuller τη δεκαετία του ’60. Είχε βέβαια προηγηθεί μια ανάλογη προσπάθεια αμερικανών χημικών το 1982, όταν κατόρθωσαν να συνδέσουν 20 άτομα σε δωδεκαεδρικό μόριο (C20) που βάφτισαν «δωδεκαεδρίνη». Δεν είχαν κατορθώσει όμως να αποβάλουν από το μόριο άνθρακα και ένα άτομο υδρογόνου που κολλούσε στην κορυφή του. Ετσι το 1996 οι τρεις ερευνητές του Τέξας πήραν το Νομπέλ Χημείας για το επίτευγμά τους και ο Πλάτων την πρώτη του δικαίωση για τη «θεωρία των σχημάτων» του.

Η μεγάλη γοητεία της δωδεκαεδρικής φουλερίνης είναι ότι αποτελεί πλέον την βάση της νανοτεχνολογίας και με αυτήν κατασκευάζονται οι νανοσωλήνες άνθρακα, τα τριχίδια που εμφανίζουν αντοχή 60πλάσια του ατσαλιού! Ετσι η πρώτη ύλη που βρισκόταν άλλοτε μόνο στα χυτήρια των ήλιων τώρα οικοδομεί τον πολιτισμό των ανθρώπων του 21ου αιώνα. E, δεν είναι ταιριαστό το ότι και ολόκληρο το Σύμπαν ακολουθεί την ίδια «αρχιτεκτονική γραμμή» !!! Βαθιά μέσα στο ανθρώπινο ασυνείδητο υπάρχει μιά διάχυτη ανάγκη, ένα λογισμικό, για ένα λογικό και τακτοποιημένο σύμπαν, που να έχει νόημα, μακρυά από κάθε έννοια χάους. Αλλά το αληθινό σύμπαν είναι πάντοτε πολλά βήματα πέρα από την ανθρώπινη λογική.

Μεγάλο μέρος αυτών που λέμε, εξαρτάται από το εάν αποδεχόμαστε ότι τίποτα στην ύπαρξη μας δεν είναι πραγματικό, δηλαδή εάν τίποτε φαινομενικό δεν είναι πραγματικό, τότε κάθε τι φαινομενικά αληθινό είναι ψευδές κι απατηλό. Αλλά συμβαίνει και το ακριβώς αντίθετο, αν αποδεχτώ ότι στην φαινομενική πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε αληθινό πρέπει ταυτόχρονα να δεχτώ ότι η πραγματικότητα δεν είναι καθολικά απατηλή. Έτσι υφίσταται μια συμφωνία των αντιθέτων, όπως συμβαίνει στις φιλοσοφίες, (Γιν – Γιανγκ) στις θρησκείες (θεός – διάβολος) και στις επιστήμες (θετικό – αρνητικό), είναι κλιμακωτή η προσέγγιση, όπου στο ένα άκρο η πραγματική πραγματικότητα και στο άλλο η φαινομενική πραγματικότητα, να κυμαίνονται από το πραγματικό στο απατηλό. Αυτό μπορείς «εύκολα» να το αντιληφθείς όταν σταματήσεις την πραγματική πραγματικότητα. Την πραγματικότητα την σταματάς όταν κάνεις Ανακεφαλαίωση ή αλλιώς Αποδόμηση του παρελθόντος ειδικά του παρελθόντος Ολικής Τροχιάς, όταν πετάξεις την θήκη σου θα αντιληφθείς ότι μπορείς να πάρεις όποια θήκη θέλεις.

Εάν ο οποιοσδήποτε πιστεύει ότι έχει αληθινή ύπαρξη – ας το πούμε Εγώ- ας μας πει γιατί πιστεύει ότι υπάρχει με την πραγματική έννοια του όρου. Σκέψου αναγνώστη την  αστεία απόπειρα ορισμού της ύπαρξης «Σκέφτομαι: άρα υπάρχω» όπου δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε ότι για να υπάρχει κάποιος και να σκέφτεται πρέπει να προϋπάρχει της σκέψης (!!!) λοιπόν, δεν διαφέρει καθόλου σε σοβαρότητα από το «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα» και μας δίνει ολοφάνερα τον απολύτως λανθασμένο τρόπο σκέψης, είτε υπάρχεις είτε όχι. Γιατί σκέφτομαι; Επειδή υπάρχω. Και γιατί υπάρχω; Επειδή σκέφτομαι!!! Κοντολογίς, «είμαι ένα όν που σκέφτεται: κι άρα είμαι ένα ον που σκέφτεται» … κάπως σαν τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του αυτή η μεγαλειώδης, ως προς την βλακεία της, κυκλωτική αρλούμπα έγινε ελκυστική στους εραστές του ταπεινού, του άνοου, του μη σκεπτόμενου … κι άρα τι, δεν υπάρχει;

Εγώ δεν σκέφτομαι (το ‘εγώ’ χάριν ευκολίας της γραφής), δεν μου αρέσει να σκέφτομαι και έκανα δεκάδες ασκήσεις για να σταματήσω να σκέφτομαι, τις περισσότερες ημέρες δεν σκέφτομαι καθόλου και κάποιος φορές που μου ‘ρχονται κάποιες σκέψεις αφ’ εαυτού τους, υποτίθεται ό,τι είναι ο νους «μου», αλλά αυτές δεν είναι ο νους «μου» αλλά είναι μέσα στον νου «μου», κατοικούν μέσα σε αυτόν, δεν είναι αυτός. Όπως οι άνθρωποι που κατοικούν μέσα σε ένα σπίτι, σε μία πολυκατοικία, δεν είναι η πολυκατοικία απλά ενυπάρχουν μέσα στην πολυκατοικία, αν χαθούν οι άνθρωποι η πολυκατοικία θα συνεχίσει να υπάρχει. Αλλά στο αντίθετο ακριβώς σκαλί της κλίμακας οι σκέψεις είναι ο νους «μου» δεν υπάρχουν απλά μέσα στον νου «μου» όπως και οι άνθρωποι σε μια πολυκατοικία είναι η πολυκατοικία, γιατί, χωρίς να τα κατοικούν και να τα φροντίζουν κάποια όντα, τα ντουβάρια της πολυκατοικίας θα καταρρεύσουν.

Έτσι πρέπει να διακρίνεις πότε οι σκέψεις «σου» είναι δικές «σου» ή προϊόντα πειθαναγκασμού. Πότε είναι ο νους «σου» και πότε κατοικούν μέσα στον νου «σου». Να διακρίνεις πότε πρέπει να τους δίνεις την πρέπουσα σημασία και πότε να τις εξοβελίζεις στο πυρ το εξώτερο σαν προϊόντα αλλόκοτα. Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις αυτές τις σειρήνες –εκτός κι αν υπάρχει ένα κατάρτι εκεί κοντά- που απλώς σου επιβάλλονται στον βαθμό που κάνεις προσωρινά αποδεκτές κάποιες από αυτές. Η ΣΙΓΗ ΤΟΥ ΝΟΥ είναι προαπαιτούμενο για να βρεθείς στο ΚΕΝΟ.

«Μην κρατάτε τις πύλες του νου κλειδωμένες, αλλά ούτε και διάπλατα ανοιχτές» Τσαρλς Φορτ

Κάθε τι που σημαίνει το οτιδήποτε κάποια στιγμή στο παρελθόν έχει σημάνει το ακριβώς αντίθετο του. Κάθε τι που θεωρείται λογικό, κάπου δεν βρίσκεται σε συμφωνία με κάτι και κάθε τι που θεωρείται παράλογο κάπου βρίσκεται σε συμφωνία με κάτι. Μέσα σε ένα χαώδες και πολύπλοκο σύμπαν, αλληλοσυνδεόμενων αντιθέτων όπως το δικό μας, είναι αδύνατον να είναι κάποιος απόλυτα λάθος ή απόλυτα σωστός. Προσεγγίζουμε βαθμιδωτά και το σωστό και το λάθος, κι αυτός είναι ο λόγος που είναι δύσκολο οι άνθρωποι να μάθουν οτιδήποτε. Παραπαίουν ανάμεσα στο ένα ή στο άλλο άκρο. Είναι δύσκολο να υπερισχύσεις πάνω σε κάτι που δεν είναι εντελώς λάθος, μέσω ενός άλλου κάτι που δεν μπορεί να είναι εντελώς σωστό.

Γι αυτό έχει τεράστια αξία το «Μέτρον Άριστον» των αρχαίων Ελλήνων και το «Γιν Γιανγκ» του Ζεν. Όπως είπε ο Δον Χουάν για να βαδίσεις το μονοπάτι του πολεμιστή πρέπει να αντιλαμβάνεσαι αφηρημένες έννοιες, έννοιες που είναι και δεν είναι. Αυτός είναι κι ένας βασικός λόγος που οι άνθρωποι έχουν διαστρεβλώσει τόσο πολύ αυτές τις πρακτικές ελευθερίας από τον κύκλο της φυλακής, γιατί όσο πιο χαμηλά στο σωστό – λάθος τόσο πιο κοντά στην σύγχυση, όσο πιο κοντά στην βαθμιδωτή προσέγγιση τόσο πιο κοντά στην αισθητική, την αρμονία και την πλήρη ανεξαρτησία από τα δεσμά του νου.

Αυτό ορίζει τον άνθρωπο της Δύναμης, η ικανότητα του να διακρίνει, να αξιολογεί, να παρατηρεί, να είναι ΑΨΟΓΟΣ στην αλήθεια του Εδωνά.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν αγαπητέ γιατί είναι σημαντική η Διάκριση όπως και η Παρατήρηση του Ολοφάνερου για να βλέπεις σε ποιο σκαλί της βαθμιδωτής κλίμακας βρίσκεσαι για να ξέρεις αν οι σκέψεις σου είναι ο Νους «σου» ή αν απλώς κατοικούν μέσα στον Νου «σου». Θα λύσεις εκατοντάδες προβλήματα που οι θρησκευτικοί ταγοί δεν τα αντιλαμβάνονται και οι επιστήμονες τα βάζουν κάτω από το χαλί γιατί δεν τα καταλαβαίνουν ή γιατί ανατρέπουν τα δόγματα τους. Είμαστε μία ύπαρξη θετική-αρνητική ή αν θέλεις στατική-λειτουργική, μηχανική-μη μηχανική, μια ύπαρξη που υπάρχει, είτε σκέφτεται είτε όχι.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την προφορική η γραπτή λέξη για να μεταδώσει έξω από τον εαυτό του, ότι έχει μέσα στον νου του. Η γλώσσα του ανθρώπου είναι γεμάτη σύμβολα. Το σύμβολο είναι όνομα ή εικόνα που σημαίνουν κάτι αόρατο, άγνωστο κι απόκρυφο για τον δέκτη του. Ο διπλός πέλεκυς μας είναι γνωστός ως σχήμα κι αντικείμενο από τα κρητικά μνημεία, αλλά είναι απόκρυφος ο συμβολισμός και η σημασία του. Όταν μία διάνοια επιχειρεί να διερευνήσει κάποιο σύμβολο οδηγείται σε ιδέες που είναι πέρα από το ανθρώπινο λογικό. Έτσι επειδή πάρα πολλά και σημαντικά πράγματα βρίσκονται πέρα από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης, χρησιμοποιούμε συμβολικούς κι αμφίσημους όρους για να παρουσιάσουμε έννοιες που δεν μπορούμε ούτε να προσδιορίσουμε ούτε να καταλάβουμε απόλυτα και που δεν μπαίνουν στον πεπερασμένο κόσμο των λέξεων. Ένα κλειδί μέσα σε μία κλειδαριά μπορεί να είναι γενετήσιο σύμβολο, όχι όμως πάντα. Καμία συμβολική εικόνα δεν μπορεί να έχει καθολική και συστηματικά σταθερή σημασία.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν συμβολική γλώσσα κι εκφράζονται με εικόνες ή ήχο. Ο ίδιος τρόπος χρησιμοποιείται και από τους προπαγανδιστές (θρησκείες, διαφημιστές, πολιτικούς κάθε είδους) πίσω από αφηρημένες έννοιες και συμβολισμούς κρύβουν αυτά που δεν πρέπει να γνωρίζει ο αποδέκτης των έργων τους. Αυτή η συνειδητή και δόλια χρήση των συμβόλων έχει σαν αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί ο άνθρωπος σύμβολα εντελώς ασυνείδητα κι αυθόρμητα. Σκέψου μονάχα πόσα λογότυπα χρησιμοποιούνται σήμερα στον πλανήτη κι ενώ όλα αυτά δεν είναι ακριβώς σύμβολα, αλλά σήματα, εν τούτοις γίνονται αναγνωρίσιμα όταν τα ταιριάζουμε με το αντικείμενο με το οποίο συνταιριάζονται.

Ο μηχανικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τίποτε εντελώς -ακόμη κι ο καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται ελάχιστα περισσότερο από έναν μηχανιστή- μπορεί να βλέπει, να ακούει, να νοιώθει, να μυρίζει να γεύεται αλλά οι πληροφορίες που λαμβάνει από την όραση, αφή, ακοή, γεύση και την όσφρηση του εξαρτώνται από την ποσότητα, την ποιότητα και την καλλιέργεια των αισθήσεων του κι αυτό διαμορφώνει  τον χαρακτήρα του. Οι ανθρώπινες αισθήσεις του περιορίζουν την αντίληψη του για τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Η ποιότητα και η ποσότητα των αισθήσεων του Βαν Γκογκ του επέτρεπε να βλέπει την ροή της οργόνης στο περιβάλλον του και την αποτύπωσε στον πίνακα του «Έναστρη νύχτα» το 1889 που απεικονίζει χαοτικές, οργονικές, τυρβώδεις, δίνες που οπτικοποιούν την Κοσμική Υπέρθεση κατά τον Βίλχελμ Ράιχ. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης σε μία εποχή που ήταν άγνωστοι κι έτσι έγινε πρωτοπόρος της αφηρημένης ζωγραφικής. Ιστορικά, σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση μιας αφηρημένης αντίληψης γύρω από το καλλιτεχνικό έργο,  διαδραμάτισε η ανάπτυξη της φωτογραφίας, καθώς κατέστησε σε ένα βαθμό περιττή την πιστή αντιγραφή των αντικειμένων στις υπόλοιπες εικαστικές τέχνες.

Σύγχρονοι καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι υποστήριξαν πως σε αντίθεση με την σύγχρονη επιστήμη, η οποία επιδιώκει να «αποκαλύπτει» τον υλικό κόσμο και την δομή του, και είναι πλήρως υποτελής στα διάφορα εξουσιαστικά κέντρα, ο ρόλος της τέχνης είναι η ανάδειξη του πνευματικού, αφηρημένου, αόρατου και μυστηριακού χαρακτήρα της. Ο Καντίνσκι θεωρείται ένας από τους πατέρες της αφηρημένης τέχνης, ενώ επηρέασε σημαντικά και το μεταγενέστερο κίνημα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού κατά την δεκαετία του 1950. Όμως η μουσική, ήδη απ’ την γέννησή της, είχε δείξει αυτόν τον δρόμο. Εκεί μπερδεύτηκε κι ο μεγάλος Καντίνσκι προσπαθώντας να συνδυάσει τους ήχους με τα χρώματα, κάτι που μάλλον απέτυχε. Όμως έδωσε μια μεγάλη ιδέα. Η ζωγραφική είχε πλέον το προνόμιο να συμπεριφέρεται χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εξηγεί. Η ζωγραφική μπόρεσε να καθίσει στον άνθρωπο, που αρχέγονα άκουγε μουσική, και να μην εξαρτάται από την εξουσία. Ακριβώς τόσο αφηρημένη όσο τα γράμματα και οι ήχοι, έτσι και τα χρώματα, τα σχήματα και τόσες άλλες καλές τέχνες.

Ας σκεφτούμε την ιδιοφυΐα του Ντα Βίντσι, που δεν ήταν κάτι ανεξήγητο αλλά πήγαζε από την ανεξάντλητη περιέργειά του, την παρατηρητικότητά του και την καλπάζουσα ΦΑΝΤΑΣΙΑ του. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ζωγράφισε δύο από τα γνωστότερα έργα στην Ιστορία της Τέχνης, τον Μυστικό Δείπνο και την Μόνα Λίζα, αλλά ο ίδιος ήταν εξίσου άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας. Με ένα πάθος πέρα από την εμμονή, μελετούσε γεωλογία, το ανθρώπινο σώμα, τα πτηνά, την λειτουργία της καρδιάς, ενώ ταυτόχρονα σχεδίαζε πτητικές και πολεμικές μηχανές. Νόθος, χορτοφάγος, αριστερόχειρας και αιρετικός στην σκέψη, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι απείχε συχνά ένα ή και κανένα βήμα από το να θεωρηθεί απόβλητος. Η ζωή του επιβεβαιώνει πως η δημιουργικότητα και η επιτυχία ξεκινούν πάντα από την ικανότητα. την τόλμη, το θράσος και την θέληση να είσαι διαφορετικός και κόντρα στο ρεύμα κάθε εποχής και την βαθιά ενδοσκόπηση.

Ο άνθρωπος για να προσεγγίσει το αφηρημένο, το αόρατο, το άγνωστο, το απερίγραπτο κι αφού οι αισθήσεις του είναι πεπερασμένες  χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τεχνητά όργανα, άρχισε να χρησιμοποιεί κιάλια για να βλέπει μακρύτερα, τηλεσκόπια για να βλέπει ακόμη μακρύτερα και μικροσκόπια για να βλέπει μικροσκοπικούς κόσμους. Με τα τεχνητά όργανα μπορεί κάπως να επεκτείνει τις ατέλειες του αλλά γνωρίζει ότι η συνειδητή γνώση του δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Όποια προσπάθεια κι αν κάνει ο άνθρωπος για να μεγαλώσει την εμβέλεια των αισθήσεων του, η αντίληψη του μένει περιορισμένη. Επιπλέον η αίσθηση του για την γνώση έχει και ασυνείδητες πλευρές, που δεν προσεγγίζονται συνειδητά.

Ένας σαμάνος που φοράει μια μάσκα αετού, δεν καμώνεται πως παριστάνει τον αετό, αλλά είναι ο αετός με όλες τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του, μετέχει στην διαδικασία ταύτισης με το πουλί, είναι η ταύτιση που δείχνει την δικαιοδοσία του μύθου και του συμβολισμού. Ο «σύγχρονος» και «λογικός» άνθρωπος, ο άνθρωπος των πλήκτρων και της μηχανής, προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτούς τους ψυχικούς συνειρμούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιβιώνουν μέσα στο DNA του, βαθιά μέσα στα κύτταρα του. Γι’ αυτόν μια γάτα είναι μια γάτα κι ένας αετός είναι αυτό που γράφει το λεξικό στο ανάλογο λήμμα. Στην πραγματικότητα οι αγωνίες, οι φοβίες και ο πόνος που δημιουργεί στον «λογικό» άνθρωπο ο πολιτισμός του, είναι το ίδιο –και πολύ περισσότερο- τρομακτικός, από εκείνον που καταλόγιζε τους φόβους του στους δαίμονες.

Έτσι οι νευρώσεις, οι φοβίες, το άγχος και οι εφιάλτες είναι κύριοι πρωταγωνιστές στους «λογικούς» πολιτισμούς που έχει μετατρέψει την επιστήμη σε θρησκεία με όλους τους μύθους, τα τελετουργικά  και τους συμβολισμούς της, άλλωστε μην ξεχνάμε πως το «Άγιο Δισκοπότηρο» της επιστήμης των λογικών πολιτισμένων ανθρωπίνων ζώων είναι το «σωματίδιο του Θεού» και σπαταλούν δισεκατομμύρια σε πόρους για μια δοξασία. Πως διαφέρει θαρρείς αυτή η ανοησία, από τον σαμάνο του Καμερούν με την μάσκα από λιοντάρι που πιστεύει ότι είναι το λιοντάρι;

Ζει  το ανθρώπινο ζώο σε έναν κόσμο «αντικειμενικό» που τον έχει απογυμνώσει από κάθε «μυστικιστική μέθεξη». Έχει σε τέτοιο βαθμό χάσει την συνείδηση του και την επαφή με τον πυρήνα του, ώστε δεν την αναγνωρίζει όταν την βλέπει στους άλλους. Με την βοήθεια και την προπαγάνδα του επιστημονισμού τα μυστηριακά φαινόμενα μπαίνουν κάτω από το χαλί της συνείδησης κι όταν τύχει να εκδηλωθούν, φτάνει στο σημείο να παραδέχεται ως κάτι αφύσικο συμβαίνει, κι έτσι βάζοντας την ετικέτα «αφύσικο» στο φυσικό αποκόβεται ακόμη περισσότερο από το Είναι του. Στην πραγματικότητα οι αγωνίες, οι φοβίες και ο πόνος που δημιουργεί στον «λογικό» άνθρωπο ο πολιτισμός του, είναι το ίδιο –και μπορεί να είναι πολύ περισσότερο-τρομακτικός, από εκείνον που καταλόγιζε τους φόβους του στους δαίμονες.

Ο Φάουστ του Γκαίτε λέει πολύ σωστά  «Εν αρχή ην η πράξη». Οι «πράξεις» δεν εφευρέθηκαν ποτέ. Πραγματοποιήθηκαν. Η σκέψη άλλωστε είναι σχετικά όψιμη εφεύρεση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος κάποτε παρακινήθηκε να πράξει από ασυνείδητους παράγοντες και πολύ αργότερα άρχισε να σκέφτεται τις αιτίες που τον παρακινούσαν στην πράξη. Από πού ήρθαν αυτές οι σκέψεις; Φυσικά χρειάστηκε πολύς κόπος για να φτάσει στο σημείο να σκέφτεται και να δρα αφηρημένα, να καλλιεργεί τον εαυτό του και να δημιουργεί έργα τέχνης που να υπερβαίνουν τον χρόνο.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν διαφέρει καθόλου από τον πρωτόγονο ή τον σύγχρονο σαμάνο μιας φυλής του Αμαζονίου. Φαινομενικά ο «λογικός» μπορεί να κάνει ό,τι του αρέσει και να ερμηνεύει τις ιδέες του ανεμπόδιστα με πράξεις, ενώ ο πρωτόγονος φαίνεται να εμποδίζεται σε κάθε του βήμα κι ενοχλείται από φόβους, προλήψεις, εμπόδια, θεούς και δαίμονες. Ο «λογικός» βασίζει την θέληση του και το μπορώ του, στην απουσία ενδοσκόπησης του κι ακρωτηριάζει τις ήδη πεπερασμένες του αισθήσεις και σε ποιότητα και σε ποσότητα κι αγνοεί ό,τι κατέχεται η θέληση του από αόρατες δυνάμεις που ξεφεύγουν από τον έλεγχο του και την θέληση του. Οι θεοί του και οι δαίμονες του παρελθόντος του είναι ακόμη εδώ και τον ελέγχουν. Δεν έφυγαν ποτέ, απλώς τους άλλαξαν ονόματα. Τον παρενοχλούν με τον ίδιο τρόπο που τον παρενοχλούσαν πάντοτε, ίσως πολύ περισσότερο, με την ανησυχία, με αόριστες φοβίες, με ψυχικά σύνδρομα, με την ακόρεστη επιθυμία για χάπια, για οινόπνευμα, για ναρκωτικά, για καπνό, φαγητό, σεξ και κυρίως με μια εντυπωσιακή ανάπτυξη νευρώσεων και καρκίνου.

«Δεν θα ‘τανε δύσκολο να σας σταματήσω καμιά φορά για να κοιτάξετε τις κηλίδες σ’ ένα τοίχο, ή τις στάχτες μιας φωτιάς ή τα σύννεφα ή την λάσπη ή άλλα παρόμοια, θα βρείτε σε αυτά πραγματικά θαυμάσιες ιδέες» Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452 – 1519) στα «Σημειωματάρια»




«Κάθε τι φυσικό είναι ενεργητικό. Κάθε τι μεταφυσικό είναι συνεργητικό»

Σύμφωνα με τις περισσότερες κοσμογονικές ιστορίες, από το αρχέγονο Τίποτα, προήλθε το Όλο ή το Παν. Παραδόξως, τα πάντα φαίνεται να έχουν έρθει από το τίποτα. Αλλά, πώς το τίποτα γίνεται κάτι; Η ενέργεια «κρυσταλλοποιείται» σε ύλη, στην μήτρα του κενού διαστήματος, σε ένα δυναμικό Κ Ε Ν Ο.

Η Μάζα είναι απλώς μία μορφή ενέργειας. Αυτή η διαδικασία είναι δομημένη από μία υποθάλπτουσα, αόρατη, γεωμετρική επιφάνεια. Στην πραγματικότητα, είναι προ-γεωμετρική. Επειδή δεν έχει καμία αληθινή φυσική ύπαρξη, είναι μεταφυσική -“Μετά τα Φυσικά” του Αριστοτέλη.

Αυτό το κατώφλι της ύλης, όπου το τίποτε γίνεται κάτι, έχει μεγάλο και παράξενο ενδιαφέρον. Σχετίζεται με την φύση της πραγματικότητας από το μικροσκοπικό ως το μακροσκοπικό επίπεδο, και είναι η βάση της ατομικής δομής και της κβαντικής κοσμολογίας, αλλά και της ζωής. Αν ατενίσουμε το κατασκευαστικό matrix του σύμπαντος, τα άτομα και την ζωή, βλέπουμε την ίδια γεωμετρική αρχιτεκτονική να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Το ίδιο το ανθρώπινο σώμα μοιράζεται τους ίδιους δομικούς νόμους με το Σύμπαν.

Σε ένα αξιοσημείωτο άρθρο του Scientific American (1/1998), ο Donald E. Ingber επαναφέρει το ρεύμα των Synergetics (της Συνεργητικής) αναγνωρίζοντας την κυριαρχία της δομικής έντασης στα γεωμετρικά σχήματα, συμπεριλαμβανομένου του δωδεκάεδρου, στην Αρχιτεκτονική της Ζωής. Αναφέρεται στην πολυπλοκότητα (θεωρία του χάους) σε μικρο και μάκρο επίπεδα, δηλώνοντας στην εισαγωγή του:

«Η ζωή είναι τα ύστατο παράδειγμα της πολυπλοκότητας εν δράσει. Ένας οργανισμός, εξελίσσεται μέσα από μια εκπληκτικά πολύπλοκη σειρά από αλληλεπιδράσεις που σχετίζονται με έναν τιτάνιο αριθμό από διαφορετικά στοιχεία. Που, με την σειρά τους, είναι φτιαγμένα από μικρότερα μοριακά στοιχεία, τα οποία ανεξάρτητα επιδεικνύουν την δική τους δυναμική συμπεριφορά.  Αλλά όταν συνδυαστούν σε κάποια μεγαλύτερη λειτουργική ομάδα –όπως είναι ένα κύτταρο ή ένας ιστός—εμφανίζουν εντελώς νέες και απρόβλεπτες ιδιότητες, ανάμεσα τους και την ικανότητα να κινούνται, να αλλάζουν σχήμα και να μεγαλώνουν. Η φύση εφαρμόζει κοινούς δομικούς κανόνες συναρμολόγησης (από το μικροσκοπικό ως το μακροσκοπικό) με συγκεκριμένα επαναλαμβανόμενα στερεότυπα, όπως οι σπείρες, τα πεντάγωνα και οι τριγωνισμένες μορφές. Άλλωστε, τελικά, τα πάντα είναι κατασκευασμένα από τα ίδια τεκτονικά τούβλα: άτομα άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, φώσφορο, κλπ. Η μόνη διαφορά είναι το πώς τακτοποιούνται τα άτομα στον τρισδιάστατο χώρο»

Έπειτα ο Ingber περιγράφει αυτό το αναδυόμενο φαινόμενο ως μία διαδικασία αυτο-συναρμολόγησης σε όλο και πιο πολύπλοκες ιεραρχίες μορφών ζωής. Και κάνει την παρατήρηση ότι σχεδόν τα πάντα στον κόσμο μας, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρωπίνου σώματος, είναι κατασκευασμένα χρησιμοποιώντας μία μορφή αρχιτεκτονικής που είναι γνωστή ως Tensegrity. O όρος αυτός αναφέρεται σε ένα σύστημα που σταθεροποιεί τον εαυτό του μηχανικά εξαιτίας του τρόπου με τον οποίον δυνάμεις έντασης και συμπύκνωσης διαμοιράζονται και ισορροπούν μέσα στο οικοδόμημα. Η σταθερότητα μιας κατασκευής Tensegrity δεν προέρχεται από την δύναμη των ατομικών μελών-τμημάτων της, αλλά από τον τρόπο που οι μηχανικές εντάσεις εξισορροπούνται και διαμοιράζονται σε όλα τα τμήματα του όλου.

Μερικά από τα στοιχεία των χαρακτηριστικών του Tensegrity φανερώνουν

*Η αρχιτεκτονικά εξισορροπητική χρήση της βαρύτητας δίνει στις δομές την σταθερότητα εκμεταλλευόμενη τις συνεχείς δυνάμεις συμπύκνωσης.

*Το συντομότερο μονοπάτι μεταξύ των συνδεόμενων μελών-τμημάτων, ιδεατά καταλήγει σε σχήματα γεωδαιτικά.

*Οι δυνάμεις έντασης ακολουθούν αυτά τα μονοπάτια μεταξύ σημείων έτσι ώστε οι πιέσεις απορροφούνται ως νέες λειτουργίες της αέναα εξισορροπητικής μορφής της κατασκευής.

Όταν μελετήθηκαν οι λειτουργίες του Tensegrity στις κατασκευές που σχετίζονται με την δημιουργία των κυττάρων, βρέθηκε ότι τα κύτταρα, όταν συνδέονται σε μη ευλύγιστα υλικά, συμπυκνώνονται και γίνονται πιο σφαιρικά, συμπιέζοντας το υλικό που βρίσκεται από κάτω τους. Έτσι φανερώνεται ότι οι δυναμικές του Tensegrity  οποιασδήποτε δομικής κατασκευής, ακόμη και ζωντανής, έχουν μία επίδραση στις δυναμικές των γειτόνων του περιβάλλοντός τους, όπως περίπου η μάζα παραμορφώνει ή καμπυλώνει το διάστημα στο μακροσκοπικό επίπεδο.

Όταν ασκούνται πιέσεις πάνω σε μία Tensegrity κατασκευή, την φέρνει σε μία επίπεδη άτακτη κατάσταση. Αλλά μόλις οι πιέσεις απομακρυνθούν, η ενέργεια που έχει αποθηκευτεί στις ενταγμένες πτυχές της αναγκάζει την κατασκευή να τιναχτεί πίσω στο αυθεντικό της αρχικό σφαιρικό σχήμα. Αυτό καταδεικνύει πως όταν η ένταση και η συμπύκνωση είναι ίσα διαμοιρασμένες πάνω στα μέλη-τμήματα μιας κατασκευής, η δομή θα επανέλθει ελαστικά από τους τραυματικούς στρεσογόνους παράγοντες. Αιώνες τώρα αυτό διδάσκεται στις πολεμικές σχολές.


Αυτό που ονομάζουμε ΚΕΝΟ είναι το πεδίο όπου δεν υπάρχει τίποτε από αυτά που υπάρχουν στην συνηθισμένη πραγματικότητα, όπως χρόνος, χώρος, ενέργεια ή μάζα κι επομένως βρίσκεται εκτός του πεδίου σκέψης κι αντίληψης της ανθρώπινης νόησης. Το ΚΕΝΟ ταυτίζεται με την ανυπαρξία. Γνωρίζοντας αυτό που υπάρχει και περιγράφεται με σκέψεις, λέξεις και συναισθήματα, μπορείς να γνωρίσεις κι εκείνο που δεν υπάρχει. Αυτό είναι το ΚΕΝΟ και γίνεται αντιληπτό στην ΣΙΓΗ.

ΣΙΓΗ σημαίνει να αντιμετωπίσεις με υψηλό βαθμό την καθημερινή πραγματικότητα και αν είσαι Άψογος, χωρίς διαταραχές κι απολύτως στον Παρόντα Χρόνο. Αυτός είναι ο ορισμός της Αντιμετώπισης. Το να βρίσκεσαι στον παρόντα χρόνο χωρίς να δυσανασχετείς και χωρίς να αποφεύγεις. Όσο μεγαλύτερη ικανότητα έχεις στην εφαρμογή αυτού του κανόνα τόσο μεγαλύτερη Δύναμη συσσωρεύεις. Εργαλεία όπως το Δωδεκάεδρο (κι αφού έχεις περάσει από μακροχρόνια εξάσκηση με τους υπόλοιπους orgonions) βοηθούν στο να μείνεις στην ΣΙΓΗ και να εξασκηθείς για το ταξίδι στην θάλασσα της Σκοτεινής Αντίληψης.

Έχεις δει σχολές που προωθούν αγάπη και φως, αγγέλους, αναληφθέντες δασκάλους, λουλούδια, φρου φρου κι αρώματα, αλλά καμία δεν θα σου μιλήσει για πολεμική τέχνη και μάλιστα υπάρχει κάτι τόσο αστείο όπως «ο ειρηνικός πολεμιστής» με όλα τα νοητικά συμπράγκαλα τους. Πόσο στενόμυαλο είναι αυτό! Μιλούν για ψυχή και πνευματικότητα, κβαντική συνειδητότητα κι ανακατεύουν τον Βούδα, την γιόγκα, τον Χριστό, γιόγκι, αγίους, προσευχές, διαλογισμούς, σ’ έναν αχταρμά άνευ προηγουμένου.  Αντιλαμβάνεσαι αν έχεις μυαλό στο κεφάλι σου, ό,τι αν είσαι ένας ζωγράφος ουδέποτε θα ζωγραφίσεις ένα έργο τέχνης χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές ταυτόχρονα σε ένα έργο ή αν είσαι μουσικός δεν θα παίξεις όλα τα όργανα μαζί και όλες τις παρτιτούρες μαζί ανάκατα, ούτε στο επιχειρείν μπορείς να ανακατέψεις όλα με όλα ή στον χορό ή στην αρχιτεκτονική … αλλά σε αυτό που αποκαλούν «πνευματικότητα» αυτό ακριβώς κάνουν. Λοιπόν στην δική μου σχολή δεν ασχολούμαστε με επιδειξιομανίες, ούτε με ήσσονος σημασίας ζητήματα, όπως η προσευχή, το λουλούδι της ζωής, ο διαλογισμός και κάθε –ισμός κάθε είδους.

ΚΑΙ φυσικά κανείς δεν αναφέρει γιατί οι γυναίκες απαγορεύεται να κάνουν γιόγκα (!!!) γιατί στην ανατολή κάνουν γιόγκα μονάχα οι άντρες και στην δύση οι γυναίκες … !!! ΓΙΑΤΙ ΆΡΑΓΕ; Ούτε καν τι είναι και από ΠΟΙΟΥΣ προήλθε η γιόγκα δεν ξέρουν. Επαναλαμβάνω … στις γυναίκες Α Π Α Γ Ο Ρ Ε Υ Ε Τ Α Ι να κάνουν γιόγκα και υπάρχει σοβαρότατος λόγος γι’ αυτό. Σήμερα στην παγκόσμια τουρλού τουρλού μουμιοποίηση μπορούν να τα κάνουν όλα τα ζόμπι, όλα. Σκονάκι: γιατί πρώτα επικράτησε το τεχνικό σύστημα και κατόπιν εξαπλώθηκε η ανατολική μανιφατούρα; Γιατί πρώτα ο άνθρωπος έπαψε να ορίζεται ως άνθρωπος (αλλά ως προϊόν) και κατόπιν έγινε η έξαρση κι εξάπλωση της ανατολίτικης θρησκείας με τις εκατοντάδες σκουληκαντέρες του κατώτατου αστρικού (όπως αυτοί το ορίζουν) σαν τον Οσσο, τον Σαι Μπάμπα, Τορκομ Σαρανταριαν, Μαχαρίσι Μαχές και τους ομοίους τους; Γιατί τους προβάλλουν με τέτοια λύσσα όλοι οι φευγάτοι;  Σήμερα πλέον ξέρουμε ότι η γιόγκα και οι υπερβατικές μαλακίες, είναι ακριβώς αυτό … μαλακίες, γιατί ασχολούνται μαζί τους ακόμη; Ρητορική η ερώτηση για τους μαθητές μου.

Στην δική μου σχολή και στα δικά μου μαθήματα μαθαίνεις πώς να είσαι πολεμιστής και ο πολεμιστής, για εμένα, κρατάει σπαθί που θερίζει και σκοτώνει τον εχθρούς δίνοντας αληθινές μάχες, παλεύοντας για την επιβίωση του, ανακαλύπτοντας το νόημα της ζωής και του θανάτου, εντρυφώντας στην τέχνη της στρατηγικής πολεμικής ζωής, στην χρήση κι εξάσκηση πολεμικών εργαλείων ζυγίζοντας την δύναμη των χτυπημάτων και κατανοώντας την σημασία των τακτικών και την σημασία της ασπίδας και του ξίφους και στην Α Δ Ι Α Φ Ο Ρ Ι Α.

Με φτερά και πούπουλα, αγάπη και φως, δεν αποκτάς αληθινό πλεονέκτημα ειδικά όταν ο εχθρός φορά πανοπλία. Πιθανολογώ ότι αυτός είναι ο λόγος που επιτρέπουν σε αυτές τις σχολές αποβλάκωσης να υπάρχουν, το ότι σε καθιστούν αδύναμο κι αδαή μπροστά σε έναν πάνοπλο εχθρό.

Η δική μου πολεμική τέχνη είναι η τέχνη του να είσαι νικητής απέναντι σε δέκα και σε χιλιάδες εχθρούς. Είναι δύσκολο να βρεις χιλιάδες εχθρούς για να εξασκηθείς στην πολεμική, αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα Εγρηγορότα και ο Αφέντης Κύριος τους που μια χαρά είναι για την εξάσκηση σου. Αυτό είναι που λέμε «τύραννος σε θέση ισχύος» για εξάσκηση.

Μετά υπάρχουν και τα δεκάδες όντα του αστρικού, οι άγιοι και οι αναληφθέντες για να εξασκηθείς όσο χρειάζεσαι, μέχρι να γίνεις ανεπιθύμητος σε κάθε πολεμική σύρραξη. Μετά υπάρχουν και οι Μεγάλοι Παλαιοί και οι Πρεσβύτεροι και το Μεγάλο Χάος και ο Αετός και οι άλλοι Αετοί και άλλες διαστάσεις κι άλλα σύμπαντα … δεν υπάρχει τίποτε να σε σταματήσει.  Το μόνο που απαιτείται είναι ΦΑΝΤΑΣΙΑ και γνώση για να την μετατρέψεις σε πληροφορία, βαθιά μελέτη, των τακτικών του εχθρού, τις δυνάμεις του, τις μεθόδους του, τις προπαγάνδες του, τους συμμάχους του και να μάθεις τον τρόπο που θα σε κάνει να μπεις στο παιχνίδι και να κερδίσεις οποιονδήποτε βρεθεί ως εχθρός σου και φυσικά εξάσκηση κι εξάσκηση κι εξάσκηση κι εξάσκηση… έτσι θα αναπτύξεις τις δεξιότητες σου, θα σταματήσεις την καθημερινή πραγματικότητα, θα ελευθερωθείς από τον εαυτό σου (εγώ) και θα καταφέρεις να αποκτήσεις εξαιρετικές ικανότητες και ασύλληπτες ποσότητες ΔΥΝΑΜΗΣ (Είναι). Σε αυτό ο καλύτερος σύμμαχος σου είναι τα όπλα σου και οι οργονίτες «Συλλογής Δύναμης» του orgonodrome είναι ακριβώς αυτό.

Όταν εξασκείσαι από μέρα σε μέρα κι αγωνίζεσαι ξανά και ξανά, κάτι μυστηριώδες αρχίζει να συμβαίνει. Αόρατες δυνάμεις στοιχίζονται στο πλευρό σου, τυχαίες ανακαλύψεις ενδυναμώνουν την θέλησή σου, γύρω σου πυκνώνει μια ΔΥΝΑΜΗ και καταγράφει την αφοσίωσή, την επιδοκιμάζει, κερδίζεις την προσοχή της, την εύνοιά της. Όταν δημιουργείς, γίνεσαι μια μαγνητισμένη ράβδος που έλκει όλα τα μεταλλικά ρινίσματα, τότε ιδέες έρχονται, διαπιστώσεις συγκεντρώνονται. Οι μη δημιουργικοί άνθρωποι μισούν τους δημιουργικούς, τους καλλιτέχνες, γιατί ουσιαστικά οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς συνδέονται με κάποιο δίκτυο ενέργειας κι έμπνευσης με το οποίο ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να συνδεθεί. Αυτή είναι η ΔΥΝΑΜΗ.

Η Δύναμη συσσωρεύεται με πράξεις Δύναμης χρησιμοποιώντας εργαλεία Δύναμης, το δωδεκάεδρο είναι από τα πλέον ισχυρά εργαλεία μάχης που το χειρίζονται μονάχα ικανοί μαχητές. Είναι κι αμυντικό κι επιθετικό όπλο ικανό να ξαφνιάσει τον εχθρό γιατί δεν γνωρίζει ούτε την ποιότητα Δύναμης που παρέχει, ούτε φυσικά την χρήση της. Καθιστά τον ικανό μαχητή, από κυρίαρχο ενός παιχνιδιού, Επικυρίαρχο και άξιο να επιβάλλει την Θέληση και Ισχύ του στους Κυρίαρχους του Σύμπαντος κάθε διάστασης. Μπορεί να καταλύσει μια δημιουργία και να δημιουργήσει μιά άλλη με την ενεργοποίηση κι εστίαση της Φαντασίας του.

Αυτός είναι ο Κατεργάρης, που είναι ικανός (διαθέτει την απαιτούμενη Δύναμη) να καταλύσει το κάτεργο του Δημιουργού – Θεού και να στείλει τον ίδιο στην λήθη της ανυπαρξίας.

Μην φαντασιώνεσαι δόξες και μάχες διαβάζοντας αυτό το κείμενο και μην ξεγελιέσαι με την υψηλή τιμή των προϊόντων “Συλλογή Δύναμης” ελάχιστοι, μεταξύ ελαχίστων, θα τα χρησιμοποιήσουν από αυτούς που θα τα αποκτήσουν κι από αυτούς ακόμη πιο ελάχιστοι έχουν την Δύναμη να κάνουν κάτι με τις ασκήσεις των σημειώσεων που τα συνοδεύει. Πικρή αλήθεια, που την γνωρίζει ο Αφέντης που μας κατέχει και γι αυτό δεν τον ενοχλεί το βάρος μιας πεταλούδας … κι αυτό είναι το θανάσιμο σφάλμα του.

Είμαι φύση και θέσει ΚΥΝΙΚΗ και Πνευματικά Επαναστατική

Ο Κυνισμός, αφορά ένα φιλοσοφικό κίνημα και μια πρόταση ζωής η οποία αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ελλάδα και στον πυρήνα αυτής της πρότασης ζωής, βρίσκεται η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Ούτε η επιστημονική έρπουσα αναρρίχηση, ούτε η πολιτική μισανθρωπική επιβίωση, ούτε η θρησκευτική αποβλάκωση. Ο Διογένης, ο άνθρωπος ο οποίος λάτρευε ο Μακεδόνας Αλέξανδρος μολονότι ο πρώτος τον χαρακτήριζε “άθλιο” θεωρώντας πως ασχολείται με το ποταπό (για τον Κυνισμό) άθλημα του πολιτικού σχεδιασμού. Αυτό ζήλευε στον Διογένη ο Αλέξανδρος, την αδιαφορία και την ελευθερία που απορρέει από αυτήν.

Ο Κυνισμός, όσα έχουν διασωθεί από διαλόγους του Διογένη αλλά και από την μελέτη του πνεύματος αυτής της πρότασης ζωής, προτάσσει την πλήρη αδιαφορία οποιουδήποτε τεχνητού (μαζικού, δογματικού και οργανωμένου) κοινωνικού μορφώματος και η σύνδεση του ανθρώπου με την αληθινή φύση του. Τον ΕΡΩΤΑ κι όχι το σεξ και την αναπαραγωγή, τον ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ κι όχι την νερόβραστη αγάπη, την ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ κι όχι την εκτρωματική … την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ κι όχι το ενδιαφέρον.

Ο Κυνισμός, με τον Πραγματισμό, δεν έχει ουδεμία σχέση. Ο τελευταίος, αφορά το λελογισμένο ρίσκο, την επιλογή μέσα από προεπιλογές κατά το μη χείρον βέλτιστον, την απόκτηση σχετικών κερδών και την συνεχή και άκοπη χρήση της μεθόδου υπολογισμού κόστους-οφέλους. Ο Πραγματισμός, επηρεάστηκε από τον βρετανικό Ωφελιμισμό και στην συνέχεια ανακατεύτηκε με την κακή ερμηνεία του Κυνισμού έτσι ώστε Κυνικός, να σημαίνει ο πλήρως ωφελιμιστής και ως κοινωνικό χαρακτηρισμό, να ταυτίζεται με την αντικοινωνική συμπεριφορά. Σίγουρα, όταν ο Διογένης προσέβαλε τον Αλέξανδρο όταν ο τελευταίος του έστειλε ως φάρσα ένα πιάτο με κόκαλα για δώρο, λέγοντάς του πως το δώρο είναι εξαίσιο για Κυνικό αλλά ευτελές για έναν βασιλιά, δεν εννοούσε κάποιον ωφελιμισμό υπέρ του!!!

Ενός κακού, μύρια έπονται και μηδενίζονται.

Μην με ρωτάτε λοιπόν και μην μου ζητάτε να ικανοποιήσω τους ικανοποιησάκιδες, που ψάχνουν στις χορδές και στο ξύλο ενός βιολιού να μάθουν από που βγαίνει η μουσική!!!! μου είναι Α Δ Ι Α Φ Ο Ρ Ο Ι, είτε ως άνθρωποι, πολύ περισσότερο δε, ως πελάτες. Είναι οι μηχανές που αναζητούν επαγγελματίες τεκμηριωτές για να ακολουθήσουν, ενώ εμείς εδωνά είμαστε ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ και η μόνη τεκμηρίωση που επιτρέπουμε στον εαυτό μας είναι η ΜΟΥΣΙΚΗ … αν αυτοί δεν την ακούν δεν φταίμε εμείς αλλά το πρόγραμμα που τρέχουν.

Είναι αυτοί που απαιτούν να τους τεκμηριώσεις από που βγαίνει η μουσική και καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους τεκμηριώνουν οι επαγγελματίες τεκμηριωτές. Ασχολήσου μαζί τους και με τις νευρώσεις τους και θα καταλήξεις σαν τον Ράιχ, δολοφονημένος σε μια φυλακή.

Ευχαριστώ δεν θα πάρω …

Εύκολα μπερδεύονται τα θέματα κι αυτό που δεν καταλαβαίνει ο άνθρωπος το αποκαλεί ως “κενό” αλλά αυτό είναι απλώς μια σύγχυση του μυαλού του και των σκέψεων του – που δεν είναι καν δικές του. Έτσι καταλήγει να προσπαθεί να περιγράψει το απερίγραπτο και να βάζει σε λέξεις το Άρρητο.

Για να καθαρίσεις τον Δεύτερο Κρίκο Δύναμης ως πολεμιστής – ταξιδιώτης του Απείρου και να μην καταλήξεις στο ράμφος του Αετού ή μεζεδάκι των Εγρήγορων, πρέπει να μελετήσεις κι άλλες καλές τέχνες εκτός από την δική σου και πάνω απ όλα, να μην παρεκκλίνεις από τον Άκαμπτο Σκοπό σου.

Με τον νου και την καρδιά σου προσηλωμένα στην εξάσκηση της τέχνης του πολεμιστή, με Αψογοσύνη, μέρα με την μέρα, εξάσκηση με την εξάσκηση θα ενωθεί το πάθος με την λογική, θα οξυνθεί το βλέπειν της αντίληψης σου και τότε θα βρεθείς στο ΚΕΝΟ. Όταν σταματήσει η γύρω σου πραγματικότητα, τότε εμφανίζεται από την ΣΙΓΗ, το ΚΕΝΟ.

Μέχρι να σταματήσεις την καθημερινή πραγματικότητα, θα πιστεύεις, ότι ο χρόνος, ο χώρος, η ενέργεια και η μάζα είναι υπαρκτά κι αληθινά, σε τάξη και σωστά τοποθετημένα. Ουδέν ψευδέστερο τούτου. Μόνο δειλοί και φοβισμένοι πιστεύουν τέτοια πράγματα, όταν ολόκληρη η ιστορία της τέχνης και της πολεμικής μας δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Το να είσαι ΑΨΟΓΟΣ, δηλαδή χωρίς ψόγο στην καθημερινή πραγματικότητα των άλλων ανθρώπων θα σε βγάλει σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν άνθρωποι κι αυτό είναι το ΚΕΝΟ.

Εφάρμοζε λοιπόν την τέχνη σου (οποιαδήποτε καλή τέχνη, μουσική, χορός, ζωγραφική, φωτογραφία, επιχειρείν κλπ) με μεθοδικότητα, επανάληψη, στρατηγικότητα και θα αντιληφθείς την ευρύτερη σημασία των πραγμάτων, θα βρεθείς στο ΚΕΝΟ και το ΚΕΝΟ θα βρεθεί στην ζωή σου και θα γίνει η δική σου πραγματικότητα. Αυτή είναι η Δ Υ Ν Α Μ Η.

«Ένα πανόραμα απείρου χρόνου ξανοίγεται μπροστά μας, με όλο τον τρόμο αλλά και μ’ όλες τις υποσχέσεις του. Μερικά μυαλά θα μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν αυτό, μερικά όχι. Εδώ έγκειται κι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που θα κληρονομήσουν το Σύμπαν και σ’ εκείνους που δεν είναι παρά μονάχα έξυπνα ζώα.» Άρθουρ Κλαρκ

@Ηω Αναγνώστου / Κομμάτι μαθήματος από την πολεμική σχολή του “Ο Επικυρίαρχος”


«Από καλαισθησία, θα ζωγραφίσω αυτό που φαίνεται ολοκληρωμένο. Το ημιτελές μου φαίνεται άσχημο. Την Αφροδίτη της Μήλου θα την έβρισκε άσχημη ένα μικρό παιδί. Μόνο ένα ώριμο πολυσύνθετο πνεύμα που θα είχε τη δυνατότητα να τη φανταστεί όπως ήταν αρχικά, θα την έβρισε τέλεια. Ένα χέρι μπορεί να φανεί όμορφο μονάχα όταν λειτουργεί -και πάντα σε σχέση με το όλον. Κομμένο και παρατημένο στο πεδίο της μάχης το ίδιο χέρι δεν είναι τίποτε πια. Αλλά, όλα αυτά που μας περιβάλλουν, είναι μέρος κάποιου άλλου πράγματος, και αυτό με τη σειρά του κάποιου άλλου: τίποτε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν είναι ωραίο, μόνο τα φαινόμενα παρεμβάλλονται ανάμεσα στην ομορφιά και την ασχήμια. Μόνο το Σύμπαν είναι τέλειο, μόνο η τελειότητα είναι όμορφη» Τσαρλς Φορτ.

platonika sterea
DODECAHEDRON I orgonion ion


Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , , | Leave a comment




Although the place of writing in Roman religion has often been relegated to a secondary or even negligible importance, recent scholars, like Mary Beard and John North, have shown that within the Graeco-Roman religious context “communications with the divine could be seen as embedded in, or formed by, written texts.”80 The Sibylline Books, mentioned above, were one of a number of writings used by the Romans for religious purposes.81 Likewise, the pontifices, haruspices, and augurs kept a variety of priestly records as well as prophetic writings by which they recommended remedia when called on by the Senate.82 Clearly, the Romans, as John North noted, “had a bookish religious tradition in which texts and written records played an important role.”83 These texts, however, were officially sanctioned and under the control of the Roman government. Other religious texts, as we have already seen, were beyond the general supervision of the Senate and magistrates. It is to the content and context of these writings that our discussion now turns. The Religious Fringe We have already had occasion to mention a number of types of occult religious texts in the preceding section, including the writings of itinerant diviners, experts in rituals of initiation and other ceremonies, astrologers, and prophets. We have seen, for example, that texts were used for initiations into the mysteries.

Mystery cults were a prominent example of the voluntary religious associations that came to exist in the Greek-speaking East in the Classical period and at Rome by the Hellenistic period.84 Of course, the mysteries themselves were a complex phenomenon that had a wide range of manifestations. The classic example was Eleusis.85 Other mysteries, such as those devoted to Dionysos and the Magna Mater, seem to have offered participants the opportunity to achieve intense, ecstatic communion with the god in their ceremonies, temporarily freeing them from the constraints of everyday life, while still others offered more individualized union with the divinity through mysteriosophic contemplation of secret cosmogonic, anthropological, and eschatological myths.86 According to Walter Burkert, “[b]ooks were used in mysteries from an early date.”87 As early as the fifth century B.C.E., Bacchic groups in the eastern Mediterranean appear to have expressed a specific eschatological vision promising life after death to initiates.88 The recent publications of new texts, in the form of inscribed gold leaves, or lamellae, interred with deceased members, have provided insight into these beliefs as well as further evidence of the role texts played in these groups.89 The similarities between many of these gold lamellae suggest that they were made from prototypes kept by the priests.

But these were probably not their only writings; mysteries were presumed to transmit a hieros logos, or sacred tale, which may have been kept in a book as well.90 It is in these texts, as well as their shared eschatological beliefs, that Bacchic communities are associated with other occult religious movements of the Hellenistic period, such as Orphism and Pythagoreanism.91 Like the Bacchic/Dionysian mysteries, Orphic rites were typically organized by itinerant priests (orpheiotelestai, “initiators according to Orpheios”) who presided with the assistance of a “mass of books.”92 However, the evidence for uniquely Orphic communities is very thin, while Pythagorean communities seem to have been in existence in southern Italy from the sixth century B.C.E. and following both as a distinctly scientific and philosophical community (the mathematikoi), and as a religious sect (the akousmatikoi).93 Pythagorean religious communities may have even utilized rites of initiation.94

Pythagorean writings continued to be in circulation throughout Italy and even experienced a resurgence during the Roman Empire.95 Whereas initiations into the mysteries were often conducted in the context of religious groups, the existence of independent ritual specialists, as well as diviners and astrologers, is also well known. Likewise, the incidence of investigations after such books and their destruction during the middle Republic, discussed above, indicates that they too were active in Rome by the second century B.C.E. and following. References from contemporary sources indicate that itinerant diviners and ritual experts had already been operating on the fringes of Greek society during the Archaic period.96 By the Classical period, these professionals specialized in the performance of a multitude of secret rites and ceremonies throughout much of the Mediterranean world.97

These various types of occult religious texts and practices share certain affinities with another, similar form of literature known from the Graeco-Roman world—texts of magic or sorcery.98 Like the other practitioners and texts discussed above, the practices of magicians were based on secrecy and secret writings.99 Also similar to most of the other occult practices discussed above, the purpose of magic was to achieve direct contact with the divine, which was accomplished by rituals of initiation and other ceremonies.100 Magicians began to appear in the Greek-speaking world during the Hellenistic period, and seem to have been emerging in the Roman world at this time, perhaps by the end of the second century B.C.E.101


Presented in Partial Fulfillment of the Requirements for
The Degree Doctor of Philosophy in the Graduate
School of The Ohio State University
Daniel Christopher Sarefield, M.A.


80 Mary Beard, “Writing and Religion: Ancient Literacy and the Function of the Written Word in Roman Religion,” in Mary Beard, et al. Literacy in the Roman World, Journal of Roman Archaeology Supplementary Series, no. 3. (Ann Arbor, MI: Journal of Roman Archaeology, 1991), 35–58, at 53. For a more limited view of the role of writing in Roman religious practices, see William V. Harris, Ancient Literacy (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1989), particularly 218–21, 298–306.

81 See above, pp. 37–8.

82 See Jerzy Linderski, “The Libri Reconditi,” 207–34; and John North, “Diviners and Divination at Rome,” in Pagan Priests: Religion and Power in Ancient Rome, ed. Mary Beard and John North. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1990), 49–71, at 66; and idem, “Prophet and Text in the Third Century B.C.,” in Religion in Archaic and Republican Rome and Italy: Evidence and Experience, eds. Edward Bispham and Christopher Smith. (Chicago, IL: Fitzroy Dearborn Publishers, 2000), 104.

83 John North, “Prophet and Text in the Third Century B.C.,” 92–107, 164–66.

84 See John A. North, “Religious Toleration in Republican Rome,” PCPS 205 (1979): 85– 103, at 93–97; and idem, “The Development of Religious Pluralism,” in The Jews among Pagans and Christians in the Roman Empire, eds. Judith Lieu, John North, and Tessa Rajak. (London: Routledge, 1992), 174–93.

85 On which, see George E. Mylonas, Eleusis and the Eleusinian Mysteries (Princeton, NJ: Princeton University Press, 1961).

86 It is in this regard that these mysteries share much common ground with Orphism, as well as later movements, such as Hermetism and Gnosticism. On Gnosticism, see Chapter 4 below, pp. 172–76.

87 Walter Burkert, Ancient Mystery Cults (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1987), 70.

88 Fritz Graf, “Dionysian and Orphic Eschatology: New Texts and Old Questions,” in Masks of Dionysus, Thomas H. Carpenter and Christopher A. Faraone, eds. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1993), 240.

89 Fritz Graf, “Dionysian and Orphic Eschatology,” 239–58. These new texts, moreover, have made clear that the scholarly distinctions between Dionysiac, Orphic, and Pythagorean doctrines, especially in regards to eschatological beliefs, are no longer tenable and, therefore, suggests that significant assimilation or admixture occurred between these presumably distinct disciplines. On the connections between Orphism and Pythagoreanism, see Walter Burkert, Lore and Science in Ancient Pythagoreanism, 125– 36.

90 See Walter Burkert, Ancient Mystery Cults, 69–70. On hieroi logoi, see Albert Henrichs, “Hieroi Logoi and Hierai Bibloi: The (Un)Written Margins of the Sacred in Ancient Greece,” 207–66.

91 Burkert, discussing the fifth-century graffiti from Olbia that contained the term Orphikoi, “life after death,” and an abbreviation for the name Dionysus, concluded that the term Orphic was connected with the Bacchic mysteries from the early fifth century B.C.E. See Walter Burkert, “Die neuen Orphischen Texte: Fragmente, Varianten, ‘Sitz im Leben,’” in Fragmentsammlungen philosophischer Texte der Antike (Göttingen: Vandenhoeck and Ruprecht, 1998), 395–7.

92 Plato, Republic, 2.364e.

93 Walter Burkert, Lore and Science in Ancient Pythagoreanism, 192–208.

94 Walter Burkert, Lore and Science in Ancient Pythagoreanism, 156–61.

95 In opposition to Burkert, Peter Kingsley has argued that the Pythagorean tradition continued to thrive in the period between its Classical efflorescence and first century B.C.E. revival. See Peter Kingsley, Ancient Philosophy, Mystery, and Magic: Empedocles and the Pythagorean Tradition (Oxford: Clarendon Press, 1995), 217–391.

96 See Walter Burkert, “Itinerant Diviners and Magicians: A Neglected Element in Cultural Contacts,” in The Greek Renaissance in the Eighth Century B.C.: Tradition and Innovation, ed. Robin Hägg. (Stockholm: Svenska Institutet i Athen, 1983), 115–19.

97 Fritz Graf, Magic in the Ancient World (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1997), 1; and see Matthew Dickie, Magic and Magicians in the Greco-Roman World (London: Routledge, 2001), 60–74.

98 In the words of Fritz Graf, itinerant religious specialists were polyvalent experts who combined initiations with private mysteries and “black” magic. The link between experts in the performance of mystery cult initiations and itinerant magicians is very close. See Fritz Graf, Magic in the Ancient World, 22; and see Matthew Dickie, Magic and Magicians in the Greco-Roman World, 60–74.

99 See Hans Dieter Betz, “Secrecy in the Greek Magical Papyri,” in Secrecy and Concealment: Studies in the History of Mediterranean and Near Eastern Religions, eds. Hans G. Kippenberg and Guy G. Stroumsa. (Leiden: E.J. Brill, 1995), 153–175.

100 On these similarities, see Fritz Graf, Magic in the Ancient World, 99; and see idem, “The Magician’s Initiation,” Helios 21 (1994): 161–78.

101 Matthew Dickie, Magic and Magicians in the Greco-Roman World, 128–41, at 133.

Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , , | Leave a comment

Ο θάνατος ως θέαμα και το θέαμα του θανάτου (XV)

(CYNECHEIA APO  13/10/18)

Το ρωµαϊκό δίκαιο

Η τιµωρία του ενόχου για το ρωµαϊκό δίκαιο υπόκειται κατά κάποιο τρόπο στην αρχή του “οφθαλµόν αντί οφθαλµού” 263 . Το θύµα υπέφερε από την πράξη του θύτη και άρα µε τη σειρά του έπρεπε και αυτός, ο θύτης, να υποφέρει επίσης. Έπρεπε να πονέσει. ∆ηλαδή η τιµωρία έπρεπε να είναι σκληρή και να προκαλούσε σωµατικό πόνο. Και ο πόνος έπρεπε να είναι µεγάλος, αφόρητος. Η καταναγκαστική εργασία, εκτός από τους προφανείς οικονοµικούς σκοπούς, έχει και τη διάθεση να προκαλέσει πόνο και φθορά στον καταδικασθέντα264. Το γεγονός της γρήγορης απώλειας αυτών των ιδιότυπων “εργατών” δεν ανησυχεί κανέναν. Το αναλώσιµο υλικό αντικαθίσταται γρήγορα και σε µεγάλους αριθµούς. Το ίδιο συµβαίνει και µε τη θανατική ποινή: δεν αρκεί απλώς ο θάνατος αλλά πρέπει να είναι επίσης ένας θάνατος αργός, οδυνηρός, βασανιστικός. Όπως το λέει χαρακτηριστικά ο Ουλπιανός, η ποινή είναι εκδίκηση του αδικήµατος. Ο Σενέκας υποστήριζε ότι ο νόµος οφείλει να διέπεται από τρεις βασικές αρχές: νουθεσία, τιµωρία, αποκατάσταση της τάξης µε την αποµάκρυνση του εγκληµατία από την κοινωνία265. Ο εν γένει ήπιος στωικών καταβολών ρωµαίος φιλόσοφος, που µάλιστα υπερασπίστηκε την clementia (επιείκια) στο οµώνυµο έργο του, δεν διστάζει να συστήσει αυστηρότητα (severitas) στην απονοµή δικαιοσύνης, αφού αυτή είναι το καλύτερο φάρµακο για να συνετιστεί ο διαπράξας την ανοµία266 αλλά, κυρίως, και για να παραδειγµατιστούν οι υπόλοιποι.

Γι’ αυτό η απονοµή της δικαιοσύνης, η πραγµάτωση της ποινής πρέπει να είναι κατά το δυνατόν δηµόσια. Ο Quintilianus το εξηγεί µε σαφήνεια: όταν κατάδικοι πρόκειται να εκτελεστούν µε σταυρικό θάνατο, λέει, πρέπει να επιλέγεται για τη σταύρωση µια κεντρική τοποθεσία, πολυσύχναστοι δρόµοι, ας πούµε, ώστε να βλέπουν τους σταυρωµένους όσο περισσότεροι άνθρωποι µπορούν και να συνετίζονται267. Ο νοµοθέτης αυτός θεωρεί ότι µεγαλύτερο ρόλο στην ποινή πρέπει να παίζει η “παραδειγµατική της αξία” 268.

άµεσοι και έµµεσοι τιµωρητικοί σκοποί

Οι νοµικοί της Ρώµης σκέφτονταν όχι τόσο τον διαπράξαντα την παράβαση αλλά τους άλλους, αυτούς που υπέστησαν την αδικία και όλους τους υπόλοιπους που δυνάµει θα την πληροφορηθούν. Η Κ. Μ. Coleman στη µελέτη της για το χαρακτήρα της απονοµής δικαιοσύνης στο ρωµαϊκό κόσµο269 υποστηρίζει πως δύο είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ποινής στο ρωµαϊκό δίκαιο: η πρόκληση του πόνου και η γελοιοποίηση270: Παράλληλα µε την έννοια του σωµατικού πόνου ως τιµωρητικού σκοπού έρχεται η ταπείνωση . ο σωµατικός πόνος µπορεί να µετρηθεί, έστω και άκοµψα, από τον αριθµό των χτυπηµάτων του µαστιγίου ή από την ποσότητα του ρέοντος αίµατος, αλλά ο εξευτελισµός που αποτελεί πόνο διανοητικό και ψυχικό, δεν µπορεί να µετρηθεί. Στη ρωµαϊκή κοινωνία, µια κοινωνία µε ταξική συνείδηση, η ζηµιά στην existimatio271 κάποιου ήταν τόσο σοβαρή, ώστε η infamia 272 που επέφερε στον πολίτη οδηγούσε στην απώλεια πολύ ειδικών δικαιωµάτων και προνοµίων. 273 Είναι φανερό ότι η Coleman επιχειρεί να διακρίνει στην ποινή ένα σωµατικό και ένα ψυχικό/διανοητικό επίπεδο. Όµως, πόσο αλήθεια µπορούµε να διακρίνουµε αυτά τα δύο επίπεδα και να µη δούµε την αλληλεξάρτησή τους; Ο πόνος µπορεί να είναι προσωπική εµπειρία, µη κοινωνίσιµη στην έκτασή της και στην έντασή της, γιατί ακόµη κι αν έχω πονέσει στο ίδιο σηµείο του σώµατος και από το ίδιο αίτιο, και πάλι το σώµα µου συλλαµβάνει διαφορετικά τον πόνο απ’ ότι το σώµα του άλλου. Ωστόσο υπάρχουν διακριτικά σηµάδια, αναγνωρίσιµα στα µέλη κάθε κοινωνίας. Ξέρουµε, ξέραµε πάντα, πότε µια πράξη κάνει το σώµα ενός ανθρώπου να πονέσει, το ξέρουµε, το ξέραµε πάντα, χρησιµοποιώντας αναλογικούς συλλογισµούς, ανατρέχοντας σε προσωπικές εµπειρίες, ανασκευάζοντας τις γνώσεις και τις εµπειρίες µε την φαντασία. Μπορούµε να πιστοποιήσουµε την παρουσία του από σωµατικά σηµάδια (µορφασµούς, σπασµωδικές κινήσεις, κλάµατα, κραυγές).

Το κατώφλιον αντοχής του πόνου διαφέρει από άτοµο σε άτοµο, από πολιτισµό σε πολιτισµό και από κοινωνία σε κοινωνία, από εποχή σε εποχή, αλλά πότε πονάει ένας άνθρωπος είναι µια γνώση προσιτή σε όλους. Πώς να αµφισβητήσεις τον πόνο µιας µαχαιριάς ή ενός κατάγµατος; Ακόµα κι αν αυτός που το έχει υποστεί σιωπά και δεν παραπονείται, οι άλλοι ξέρουν πως πονά. Όταν ένας άνθρωπος πονάει, µπορεί να κάνει τα πάντα για να σταµατήσει τον πόνο274. Κι όταν ο πόνος είναι προϊόν της ενέργειας ενός άλλου άνθρώπου πάνω στο σώµα του, τότε, συνήθως, παρακαλεί, ικετεύει, χάνει την αξιοπρέπειά του, συστρέφεται, τεντώνεται, αποκαλύπτει απρόσεχτα και ανερυθρίαστα γωνιές του σώµατος που άλλοτε θα σκέπαζε µε συστολή χωρίς να νοιάζεται, χάνει τον έλεγχο των σφιγκτήρων. Γελοιοποιείται. Το σώµα χάνει την κοινωνική του διάσταση, γίνεται φυσικό αντικείµενο, ένας σωρός ευαίσθητα νεύρα που µεταφέρουν το ερέθισµα του πόνου στον εγκέφαλο, παραλύοντας όποια άλλη διαδικασία. Αυτή ακριβώς η γελοιοποίηση προσθέτει στο σωµατικό βασανιστήριο και το ψυχικό και απορυθµίζει κάθε αντίσταση. Ακόµη χειρότερα είναι τα πράγµατα, όταν το βασανιστήριο είναι δηµόσιο. Πόσο µάλλον, όταν έχουµε να κάνουµε µε µια δηµοσιοποίηση του πόνου και του θανάτου της κλίµακας ενός αµφιθεάτρου275. Το παράδειγµα µάλιστα που επιλέγει να παρουσιάσει η συγγραφέας του άρθρου είναι χαρακτηριστικό. Πρόκειται για το χριστικό µαρτύριο. ∆είχνει, λοιπόν, πως η όλη συµπεριφορά των Ρωµαίων απέναντι στον Ιησού διακατέχεται από τον χλευασµό: ο ακάνθινος στέφανος, ο πορφυρός µανδύας και το σκήπτρο διακωµωδούσαν τον χαρακτηρισµό του Ιησού ως «Βασιλέα Ιουδαίων»276, πράγµα που συνεχίστηκε και µετά τη σταύρωση µε το πινακίδιο που καρφώθηκε πάνω από το σταυρό και έφερε τα γράµµατα «ΙΝΒΙ». H Coleman προχωρά σε µια ακόµη πιο ενδιαφέρουσα σκέψη: «ο δηµόσιος χαρακτήρας της ρωµαϊκής εκτέλεσης», γράφει, «δείχνει ότι ένας λόγος του εξευτελισµού ήταν η αποξένωση του καταδίκου από το κοινωνικό του περιβάλλον (social context), έτσι ώστε οι θεατές, ανεξαρτήτως τάξης, να συµµερίζονται ένα συναίσθηµα ηθικής υπεροχής, καθώς γελοιοποιείται ο καταδικασµένος»277.


Μαρώ Τριανταφύλλου


263 Ο Γαληνός στο Περί Ιπποκράτους και Πλάτωνος δογµάτων,4, σηµειώνει πως στην Πέργαµο ο δούλος που υπέπιπτε σε αδίκηµα, υφίστατο τιµωρία στο µέλος του σώµατος που κατ’ εξοχήν ενέχετο στο έγκληµα. Έτσι έκοβαν τα χέρια του κλέφτη δούλου ή χτυπούσαν ανηλεώς στην κοιλιά τον λαίµαργο κ.τ.λ.

264 Ενδεικτικά, Σουητώνιος, “Γάλβας” ΙΧ, Τάκιτος, Annales, XV, 44, 4 κ.α., F. Millar, “ Condemnation to hard labor in Roman Empire” Papers of the British School at Rome, 52, 1984, σσ. 124-147.

265 Σενέκας, Clementia, I, 22, 1.

266 Ibid, I, 22, 2, ευτυχώς πάντως θυµάται να συµπληρώσει πως δεν πρέπει ωστόσο η severitas να ξεπεράσει κάποια όρια.

267 Quintilianus, Declamationes Maiores, X, επίσης Callistratus, De Cognitibus, 2. VI, συνδυάζοντας όλους τους σκοπούς της ποινής µαζί σηµειώνει πως οι ληστές των µεγάλων δρόµων πρέπει να σταυρώνονται πάνω στη furca στα µέρη που δυνάστευαν µε την εγκληµατική τους δράση έτσι ώστε από τη µια όσοι ήθελαν να κάνουν τα ίδια να συνετιστούν και από την άλλη, το θέαµα να παρηγορήσει τα θύµατά τους και τους συγγενείς τους. (Η furca , που σταδιακά αντικατέστησε το σταυρό, ήταν όργανο βασανισµού των δούλων σε σχήµα Λ. Η καταδίκη σε “φουρκισµό” ήταν ατιµωτική. Αξίζει, ωστόσο, να σηµειωθεί πως ο “φουρκισµός” εθεωρείτο ανθρωπιστικότερος τρόπος θανάτου από τη σταύρωση, γιατί σ’ αυτόν ο θάνατος ερχόταν γρήγορα. Υιοθετήθηκε από τον Κωνσταντίνο και τους µετέπειτα χριστιανούς αυτοκράτορες. (Ισίδωρος της Σεβίλλης, Etymologia, 5.27.34, στο M. Hengel, The Crusifixion, σ. 29. Εκτενής περιγραφή του τρόπου δέσης επί της φούρκας και περί του οργάνου εν γένει, K. Σιµόπουλος, Βασανιστήρια , σσ. 134-136).

268 Ο Aullus Gellus, που δέχεται επίσης µια τριµερή διάκριση των σκοπών της ποινής, έκανε µια προσπάθεια να περιορίσει το ζήτηµα του παραδειγµατισµού ως σκοπού της ποινής, θεωρώντας ότι δεν χρειαζόταν παραδειγµατική ποινή για όλα τα αδικήµατα. Αλλά ενώ σηµειώνει ποια αδικήµατα δεν χρειάζονται παραδειγµατισµό, δεν σηµειώνει ποια τον απαιτούν (στο Bauman, Crime and Punishment, σσ. 156-158).

269 Coleman , “Fatal Charades”

270 Millar, F., “Condemnation to hard labour in the Roman Empire from the Julio-Claudians to Constantine” PBSR, 52, 1984, σσ. 124-147, στο οποίο υποστηρίζει ότι τα καταναγκαστικά έργα είχαν, εκτός από τον προφανή οικονοµικό τους χαρακτήρα, και τη διάθεση της πρόκλησης οδύνης στο διηνεκές.

271 Υπόληψη.

272 Aτίµωση.

273 Coleman ,”Fatal Charades” σ. 46.

274 Μιλάµε πάντα για την αφαίρεση που ακούει στο όνοµα “µέσος άνθρωπος”. ∆εν αναφερόµαστε ούτε σε εξαιρετικές περιπτώσεις (στιγµές υπεράσπισης ιδανικών και αξιών κ.ά. παρόµοια, π.χ Μακκαβαίων, ΙV, 6-14, την ιστορία του Μούκιου Σκεβόλα -Μαρτιάλης, 1, 21 και C. Barton, “Savage Miracles: The Redemption of Lost Honor in Roman Society and the Sacrament of the Gladiator and the Martyr”, Representations, 45, 1994, σσ. 41-71) που απελευθερώνουν τις µεγάλες δυνάµεις που κρύβει µέσα του ένας άνθρωπος ούτε στους υπερήρωες, δηµιουργήµατα της φαντασίας των ποιητών και των ρητόρων.

275 Είναι χαρακτηριστικό πως, ακόµα και όταν κάποιος δεν είχε καταδικαστεί σε θάνατο, του έκαναν ένα σηµάδι, στο µέτωπο ή σε άλλο σηµείο εµφανές και διακριτό, ώστε να κουβαλάει για πάντα το στίγµα και την ταπείνωση (Coleman, “Fatal Charades”, σ. 47).

276 “Jesus so attired would be a parody of θεός as well as βασιλεύς, and hence an object of mocking proskynesis” (ibid.).

277 Σε ένα ενδιαφέρον µελέτηµα µε τον τίτλο “Truth contests and talking corpses” (στο J. Porter (επιµ.) Construction of the Classical Body), η Maud W. Gleason συζητά τους τρόπους µε τους οποίους η ρωµαϊκή κοινωνία κατασκευάζει την αλήθεια µέσα από τα βασανιστήρια του σώµατος και τους ελέγχους αληθείας που αυτά προσφέρουν. Το υλικό που χρησιµοποιεί είναι κυρίως µυθιστορηµατικές ή άλλες παρόµοιες πηγές. Εκεί παρατηρεί πως ένας έλεγχος αλήθειας είναι τόσο σκληρός που το κοινό που τον παρακολουθεί αδυνατεί να ταυτιστεί µε τον υφιστάµενο τον έλεγχο και ταυτίζεται µε τους βασανιστές (σ.300). Σηµειώνει δε πως οφείλουµε να προσέξουµε “την ανικανότητα του Αµµιανού Μαρκελλίνου να δώσει κάτι περισσότερο από µια ιµπρεσσιονιστική καταγραφή των µαρτυρίων των συµπολιτών του µε τους οποίους ήταν κοινωνικά ίσος και προς τους οποίους έτρεφε συµπάθεια (29.1.23-24). Ενώ µπορεί να περιγράψει το θάνατο του Σιµωνίδη γιατί το θύµα δεν είχε υποστεί κοινωνική απαξίωση”(σηµ. 43, σ. 309).

Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , | Leave a comment

empedou kleos peri sophias t anagnoosma (2)


Further generations [3] should include beings which Empedocles calls
“whole-natured forms” or “forms born as a whole” (οὐλοφυεῖς τύποι). They appear
only in one fragment, (B 62 [j]), and just like the creatures of the previous
generations (B 57 [d]), they are born from the earth. It is rather diffi cult to determine
how one should image them in detail. The Greek term “whole-natured
(οὐλοφυές or ὁλοφυές)” – created in a way similar to “man-natured” (ἀνδροφυές)
and “female-natured” (γυναικοφυές), which appear in another Empedocles’ fragment,
(B 61 [i]) – is very rare. Of authors who were at least somewhat close to
Empedocles in time, we fi nd the term in Aristotle’s writings, where it is clearly used in the sense of “unifi ed” or “being a whole”.42 One possible meaning is
that these are organic wholes which, after the evolution process passed through
all of its unsuccessful attempts, turned out to be viable. Another possibility is
that these creatures are “more whole” than beings in the following generation,
where, as we shall see, men and women exist separately. Simplicius, too, who
preserves this fragment, situates it to the period “before the articulation of male
and female bodies”.43

Such a conclusion could be further supported by the fact
that the whole-natured beings are “having a share of both water (ὕδωρ) and
heat (εἶδος)” (B 62 [j]). Moreover, in this respect they are like trees, which were
according to Aetius the fi rst living beings to grow from the earth and “because
of the symmetry of their blend they include the nature of male and female”.44
In our times, humans are sexually differentiated according to a similar principle:
male embryos are formed in hot surroundings, female ones in cold ones
(B 65 [m], B 67 [n]), water (B 62 [j]) which is in Empedocles’ view cold,45 thus
forming the opposite of the naturally warm fi re.46 In other words, the fi rst men
were androgynes very similar to beings we read about in the previous fragment,
which mentions alongside the Minotaur also “creatures with a face and breasts
on both sides (ἀμφιπρόσωπα καὶ ἀμφίστερνα)” or “[others] with male and female
nature combined” (B 61 [i]).47 The mention of “dark limbs (†σκιεροῖς†
γυίοις)” (B 61 [i]) meanwhile, could mean that their body parts were not clearly
distinguished, as in the case of whole-natured beings of the third generation
(B 62 [j]). One could thus wonder whether all beings of the previous, second,
generation were necessarily doomed to extinction as unsuccessful (B 60 [h]). It
would seem that some at least may have been viable and vital enough to indicate
another promising direction of evolutionary development (a Minotaur, for
example, was doubtless viable and perfectly able to fend for himself).
This issue is linked to the question whether fragment (B 62 [j]) ought to be
situated into the period of rule of Love or Strife. Simplicius places it “in book two of his Physics”, unlike the abovementioned fragment B 96 (b), which he
locates to the fi rst book of the same treatise, thus presumably in the period under
the rule of Love.48 It is hard to determine with much certainty whether the
second book dealt with the period when Strife appeared and gained dominance,
though such a conclusion is tempting.49 In the fragment itself, one can observe
a split: our era, when “men and pitiable women” are born, was preceded by
the age of “whole-natured” creatures. Empedocles probably shifts his attention
backwards in time to the whole-natured creatures in order to better describe
the origin of current men. And since they are said to be “pitiable” and another
fragment (B 124 [o]), states that the current “unhappy” generation was born
“from strifes (ἐξ ἐρίδων)”, one could conclude that in his view, current humans
live in an era under the rule of Strife – a point on which Aristotle, after all, also
concurs.50 In the case of “whole-natured” beings, on the other hand, it may be
more fi tting to place their origin in the period under the rule of Love, since
they are a natural continuation of an evolutionary process in which Love fi rst
creates individual limbs, in phase [1], and then, in phase [2], joins them with
varying success in organic wholes. In the next stage, [3], these beings develop
into “whole-natured” creatures.

Just like the individual limbs and probably also
the second generation of living beings, they, too, are born from the earth – unlike
current animals which are differentiated in two sexes. Moreover, if the current
form of humans evolved thus directly from the “whole-natured” creatures,
one could make an important assumption: since “whole-natured” creatures were
created under the infl uence of Love and current humans under the infl uence
of Strife, the world cycle must have reversed between these two periods of zoogony,
whereby Strife regained its share in dominance. During the immediately
preceding moment of greatest ascendancy of Love, however, the Sphairos came
into being, so the “whole-natured” beings must have somehow existed within it.
As for the animals of the fourth generation [4], we know that the fi rst men
originated from the earth (B 62 [j]). Later on, however, one particular body
part or limb of an individual is fi nally situated in a male and another in a female
creature (B 63 [k]). This division is evidently connected with times of an
increasing infl uence of Strife, which separates the two sexes (B 124 [o]). According to Empedocles, people are thus “the double race (δίδυμον φύμα)”,51
clearly in contrast with “whole-natured forms (οὐλοφυεῖς τύποι)”. Aetius also
mentions that “men now, compared to the fi rst men, are like infants (βρέφη)”,52
which could be understood to mean that the whole-natured beings were much
larger than the currently existing humans who were created by their split during
the renewed rule of Strife. Even in our world today, however, the birth of new
creatures is kindled by Love, which brings individuals of opposite sex together
(B 64 [l], cf. Aetius’ overview above). It thus seems that in the beginning, Love
created living creatures directly from elemental embryonic masses, whereas now
it works indirectly, so that people are born “from each other (δι’ ἀλλήλων)”, as
Aetius says in his overview. Moreover, Empedocles – just like Parmenides before
him53 – supplemented his account with a theory of sexual differentiation,
claiming that females are created in cold conditions, while males grow in hot
places (B 65 [m], B 67 [n]).54
Naturally, the parallel with the myth in Plato’s Statesman is of great importance,
since according to the myth, during the period of god’s presence people are born from the earth like plants (which may be why they ought to be vegetarians).55 What we fi nd in the Statesman, however, is the notion of a reverse
course of human life, where old men get up from their graves and grow young
until they disappear altogether. It is much more likely to be just Plato’s way of
playfully rephrasing an Empedoclean notion, especially if we take into account
that he probably takes the notion of children being born like old men with grey
hair from Hesiod. What he shares with Empedocles is the notion that after the
reversal of the course of the world and since the beginning of a new era, men
are born “from each other (ἐξ ἀλλήλων)”. This is something Plato claims and
Aetius attests (δι’ ἀλλήλων).




42 ARISTOTLE, De part. animal. 693a24–26, transl. LENNOX: “The back and the underside of the body, which is called the trunk in the four-footed animals, is a naturally unifi ed location (ὁλοφυὴς ὁ τόπος) in the birds.” Somewhat confusing seems to be an explanation offered by Aristotle elsewhere, according to which Empedocles uses the term τὸ οὐλοφυές to refer to sperm; see n. 31.
43 See n. 30.
44 διὰ δὲ συμμετρίας τῆς κράσεως τὸν τοῦ ἄρρενος καὶ τοῦ θήλεος περιέχειν λόγον. EMPEDOCLES,A 70/1, see also 70/5, transl. INWOOD.
45 See EMPEDOCLES, B 20,5
46 Cf. O’BRIEN 2007, 64.
47 … μεμιγμένα τῇ μὲν ἀπ’ ἀνδρῶν / τῇ δὲ γυναικοφυῆ.

48 Cf. n. 20 and n. 30.
49 Cf. O’BRIEN 2007, 61–62.
50 ARISTOTLE, De gener. et corr. 334a5–7, transl. INWOOD (modifi ed): “At the same time he also says that the cosmos is in the same condition now in [the period of ] Strife as previously [in the period of ] Love.” Cf. also ARISTOTLE, De coel. 301a14–20 (= EMPEDOCLES, A 42/1) and EMPEDOCLES,Pap. Strasb. d8–10 = 338–340 JANKO.

51 EMPEDOCLES, Pap. Strasb. a(ii).27 = 297 JANKO, transl. JANKO. Cf. n. 54.
52 EMPEDOCLES, A 77/1, transl. INWOOD.
53 EMPEDOCLES, B 17, 18.
54 Cf. EMPEDOCLES, A 81/1–3, 9–10. For more on Empedocles’ zoogony, see also Lucretius’description of zoogony, the Golden Age, and origins of civilisation most likely inspired at least in part also by Empedocles, which are found in LUCRETIUS, De rerum natura, V. At fi rst,earth brought forth the plants (783–792). They were followed by animals, fi rst of all the birds (793–815). But this process took place during the Elysian state of the world when nothing had to care for its nourishment (816–825). Over time, earth stopped producing because the world gradually changed (826–836). The originally spontaneous birth of animals also led to the creation of various strange creatures, such as androgynes or incomplete and defective beings. Therefore, only the “fi ttest” of the animals born from the earth have survived (837–877). Lucretius, however, rejects the notion that various mythical creatures composed ofparts of different animals could have been born at this time: he believes it to be impossible (878–924). Meanwhile, men fi rst lived in a manner similar to that of wild animals.

They had no civilisation or wars, and only over time they discovered important cultural and technical skills known nowadays (925–1135). For more on this issue, including extensive references to possible Empedoclean infl uences and links, see CAMPBELL 2003. One can also fi nd an interesting similarity between the Strasburg Papyrus, a(ii),26–28 = 296–298 JANKO, and LUCRETIUS’ De rerum nat. II,1082–1083 where it is said, among other things, that people are δίδυμον φύμα /gemina proles – most likely in contrast to whole-natured creatures (οὐλοφυεῖς τύποι). See MARTIN– PRIMAVESI 1999, commentary ad loc., 230, 232, 234. Cf. also SEDLEY 2003; SEDLEY 2007,37–38, 50, 72–74. In Timaeus, too, the fi rst humans seem to be sexually undifferentiated and the two sexes separate only later (Tim. 90e–91d). Just as in the abovementioned authors, in the Timaeus it is also said (42a) that human nature is “double” (διπλῆς δὲ οὔσης τῆς ἀνθρωπίνης

55 Cf. BRISSON – PRADEAU 2003, 231, n. 128.

source  C e n t r e f o r C l a s s i c a l S t u d i e s I n s t i t u t e  o f  P h i l o s o p h y

o f  t h e C z e c h  A c a d e m y o f  S c i e n c e s ,P r a g u e

Posted in PHILOSOPHICAL THEMES | Tagged , , , , | Leave a comment