Earth’s magnetic field, which reflects the complex energy processes in its inner and outer cores, is an essential physical characteristic of our planet. It is believed that Earth’s magnetic field is formed mostly due to a flow of huge masses of liquid iron, which constitute Earth’s outer core, around its inner solid core.

It was William Gilbert, an English physician and natural philosopher, who first assumed the existence of Earth’s magnetic field in his book “De Magnete” in 1600. Observations by the English astronomer Henry Gellibrand proved that the geomagnetic field is not constant, but slowly changes. Carl Friedrich Gauss put forward a theory about the origin of Earth’s magnetic field and proved in 1839 that most of it originates from within Earth and that the cause of minor short deviations of its rate should be sought in the external environment. Let us have a brief look at the structure of Earth’s magnetosphere. At the distance of approximately three radii from Earth, magnetic lines of force have a dipolar orientation. This region is called the plasmasphere.

Fig. 39. Structure of Earth’s magnetosphere

The solar wind’s strength grows with the distance from Earth’s surface, with the geomagnetic field shrinking on the sun side and stretching out in a long trail on the opposite side. Currents in the ionosphere have a significant impact on the magnetic field at Earth’s surface.

Fig.40. Earth magnetic field

The upper region of the atmosphere (plasmasphere), about 100 km and higher, contains plenty of ions. The condition of plasma retained by Earth’s magnetic field is determined by the interaction of Earth’s magnetic field with the solar wind, which explains the relationship between terrestrial magnetic storms and solar flares (K. P. Belov, N. G. Bochkarev, 1983).

The magnetic field intensity at Earth’s surface highly depends on the geographical location, being about 0.5 Oe (50 microT ) on average, about 0.34 Oe at the magnetic equator, and 0.66 Oe at the magnetic poles.

This intensity rises sharply near magnetic anomalies, reaching, for example, 2 Oe inside the Kursk Magnetic Anomaly. Periodically, Earth’s magnetic field experiences disturbances called magnetic pulsations, resulting from the excitation of hydromagnetic waves in Earth’s magnetosphere. Pulsation frequency ranges from millihertz to one kilohertz (V. A. Troitskaya, A. V. Guglielmi, 1969).

The geomagnetic field is not so constant and varies from time to time.  For instance, some 2500 years ago the strength of the magnetic field was 50% higher than it is today.

The so-called inversions of the geomagnetic field, or geomagnetic reversals, when the positions of the north and south magnetic poles become interchanged, have occurred over and over throughout Earth’s history. Along with inversions of the geomagnetic poles, there are less dramatic shifts of the geomagnetic field, the so-called “excursions,” when the geomagnetic poles migrate rapidly to rather great distances but no geomagnetic reversal takes place. Earth’s history has seen repeated occurrences of “excursions” of the geomagnetic poles when the North geomagnetic pole traveled towards the equator and reversed upon reaching it, returning to its former location.

It is hard to overestimate the importance of the geomagnetic field for the existence and evolution of life on Earth, for the lines of force of the magnetic field create a kind of a magnetic shield around the planet that protects Earth’s surface from cosmic rays pernicious to all living things, and from the influx of charged particles of high energies.

The North geomagnetic pole is now located in the Canadian Arctic and continues to drift northwestwards, while the South geomagnetic pole is located off the coast of Antarctica, south of Australia.

Mandea and Dormy (2003), summarizing their ground observations and discussing the movement of the North geomagnetic pole, stated that its velocity “has more than doubled in the last 30 years, reaching the huge velocity of about 40 km per year in 2001”. A subsequent model of time change of Earth’s magnetic field (Olsen, et al., 2006) showed that the North Magnetic Pole’s movement accelerated further, reaching 50 kilometers per year in 2000 and 60 kilometers per year in 2003. However, the North Magnetic Pole has decelerated slightly since 2003 and currently moves with a velocity slightly exceeding 50 km per year. Meanwhile, during the same time period, the South geomagnetic pole was moving with a constant speed of about 5-10 kilometers per year. The positions of the North and South geomagnetic poles are shown in the updated version of the CHAOS model (Olsen, et al., 2006), which includes more recent satellite data with ground observations (Newitt, et al., 2002).

According to a forecast by N. Olsen and M. Mandea (2007), the North geomagnetic pole will be closest to the North Geographic Pole (at a distance of 400 kilometers) in 2018, and will continue to move towards Siberia.

Studying the geomagnetic reversals and sea level fluctuations in the Phanerozoic Era has enabled a number of researchers to conclude that there is a certain correlation between those processes (E. E. Milanovskiy, A. G. Gamburtsev, 1998). The intensity of Earth’s magnetic field in the past has also been subject to significant fluctuations. For instance, a study by G. N. Petrova and A. G. Gamburtsev established the existence of rhythms in the paleointensity of the geomagnetic field, predominated by rhythms with periods of 20-25 ka, 70 ka, 160-170 ka and other, though less distinct, periods (G. N. Petrova, A. G. Gamburtsev, 1998).

Fig. 41. Graph of velocity of North Geomagnetic Pole movement
(N. Olsen and M. Mandea, 2007)

Fig. 41 contains a graph showing the movement of the North geomagnetic pole. As can be seen from the graph, the North geomagnetic pole’s drift rate had increased almost fivefold by the late 1990s as compared to 1980. This fact might point to a substantial change in energy processes within Earth’s core, which form the geomagnetic field of our planet. No doubt the observed phenomenon may be indicative of the beginning of another cycle of surge in Earth’s endogenous activity.

To what further consequences may the vastly accelerated displacement of the North Magnetic Pole lead? Given that a decrease in Earth’s magnetic field intensity accompanies this process, it can be assumed that global climate change will be influenced as well. There are so-called “cusps” in the polar ice cap areas – polar gaps that have increased in size in recent years. Radiation particles from the solar wind and interplanetary space enter Earth’s atmosphere and hit its surface through those cusps, which means that huge amounts of extra matter and energy get into the polar areas resulting in “heating” of polar caps. Naturally, changing of the positions of the geomagnetic poles also causes shifting of the cusps and, consequently, displacement of the areas of high flux of solar energy into Earth’s atmosphere and towards its surface. This process is followed by a redistribution of cyclones and anticyclones across the planet, leading to serious global climate change (V. E. Khain, E. N. Khalilov, 2008, 2009).


Irregularity of Earth’s diurnal rotation rate was found as early as in the beginning of the twentieth century. According to V. M. Kiselev (1980), these variations are mostly expressed in three ways: 1. the rotation axis changes its spatial orientation; 2. the rotation axis changes its position relative to Earth’s surface; 3. the angular velocity of Earth’s rotation is variable relative to the instantaneous axis.

Changes in the spatial position of Earth’s axis are mainly caused by the gravitational influence of the Moon, Sun and Solar system’s planets on Earth. This value can be calculated quite accurately. Much more difficult is the case with the second and third aspects, which manifest themselves in the form of, respectively, movement of the poles relative to Earth’s surface and variations of Earth’s angular velocity (Fig 42). All movements of the poles can be classified into three categories: a motion with a period of 14 months and variable amplitude of 0.1”, discovered by Chandler; a motion with a period of one year and amplitude of 0.08” which corresponds to2.5 m at Earth’s surface; and the third one, a very slow and irregular secular motion of about0.003”, or 10 cm, per year on average (A. A. Mikhailov, 1984).

Fig. 42. Earth’s precession and nutation diagram

The Chandler motion reflects the free movement of the poles. Today, there is no definite answer explaining the causes of such fluctuations; however, there are various hypotheses including those connecting these fluctuations to large earthquakes and volcanic eruptions. Annual fluctuations are associated with meteorological phenomena: deposition and melting of snow, winter clustering of air masses over Northeast Asia, when the atmospheric pressure becomes above normal. A pole’s secular motion does not follow strict patterns and has, to date, no unequivocal explanation (A. A. Mikhailov, 1984).

However, these movement types are not dealt with in this paper; therefore, attention will be focused on the irregularity of Earth’s diurnal rotation rate. There are three main aspects usually singled out as to variations of the length of the 24-hour day: 1) Secular changes of 1-2 ms per 100 years, 2) Seasonal variations with an amplitude of about 0.5 ms, and 3) Irregular yearly changes whose magnitude exceeds secular changes by more than a factor of ten.

Secular changes in the day length are mostly associated with the effect of tide-raising forces resulting from Earth’s gravitational interaction with the Moon and the Sun. Seasonal variations of Earth’s angular velocity are due to the changes in zonal atmospheric circulation during the year and partly due to lunar tides.

Isaac Newton first noticed irregular variations of Earth’s rotation rate in 1875 when he was studying the motion of the Moon. The existence of the irregular changes of Earth’s rotation became evident after the works of de Sitter and Spencer Jones, who found simultaneous changes in the mean motion of the Moon, Sun, Mercury, Venus, Mars, and the satellites of Jupiter, proportional to their mean motions. However, to date there is no general consensus as to what causes the irregular changes of Earth’s angular velocity (V.M. Kiselev, 1980).

Fig. 43 contains a graph of irregular variations of Earth’s day length from 1850 to 2000, smoothed out via 5-year running averages. There have been attempts by various researchers to put forward some concepts to explain the mechanism of irregular changes of Earth’s diurnal rotation. W. Munk (1964) and S. Chapman (1960) reviewed studies on the interaction between the geomagnetic field and the interplanetary medium, and examined the possibility for this interaction to influence the variations of Earth’s angular velocity. As Y. A. Bilde showed in his work (1976), noticeable changes of Earth’s rotation speed can occur when the variation rate of an external magnetic field (for example, of ionospheric origin) is as close as possible to Earth’s rotation rate. A work by J. Ginsberg (1972) provides some estimates for the torque resulting from the solar wind’s interaction with the geomagnetic field, showing at the same time that this torque is not enough to explain the observed changes in Earth’s day length. According to a hypothesis proposed in 1965, impulsive changes of Earth’s diurnal rotation rate can be caused by electromagnetic interaction between Earth and solar plasma streams having force-free configuration of magnetic fields, called M-elements (V. I. Afanasiev, 1965). The concept was later elaborated upon in the paper of N. P. Benkov (1976), where he demonstrated that if the solar wind contains plasma formations with M-element features, then they can explain the sudden changes in Earth’s diurnal rotation rate.

P. N. Kropotkin, N. N. Pariysky and other researchers attribute the observed variations of Earth’s diurnal rotation rate to possible changes in its radius and shape: P. N. Kropotkin (1984), N. N. Pariysky (1984), V. E. Khain, Sh. F. Mehdiyev, E. N. Khalilov (1984, 1986, 1987, 1988, 1989)

Fig. 43. Graph for day length variations between 1850 and 2000,
according to data by V. M. Kiselev (1980)
Y is day length variations graph;
γ (ms) axis is changes in day length.

As P. N. Kropotkin pointed out in his work (1984), the periodic changes in Earth’s radius are the original cause of both the cyclicity of tectonic processes’ manifestation and the variations of Earth’s angular velocity (Kropotkin, 1984). The same idea was simultaneously proposed by V. E. Khain, Sh. F. Mehdiyev and E. N. Khalilov (1984) who, similar to P. N. Kropotkin in 1984, drew a conclusion about the periodic changes in Earth’s radius, which is reduced due to intensification of the subduction process and slowing down of the spreading process during the times when Earth is getting compressed, with the opposite process taking place during the periods of Earth’s expansion.

It is noteworthy that P. N. Kropotkin in his work (1984) established a good correlation between the Chandler motions, Earth’s angular velocity, and seismic activity that makes it possible to integrate all these processes into a single and logically valid system.

The theoretical calculations of Earth’s elastic deformation and of respective changes in its moment of inertia, rotation, and surface gravity were made by N. N. Pariysky as early as 1954. Based on his calculations, N. N. Pariysky concluded that neither solar activity effects nor atmospheric phenomena could cause the observed changes in Earth’s angular velocity. In his view, those variations might be the result of Earth’s global deformation processes leading not only to the periodic changes of its radius, but also to the complex change of its shape. Judging from his description of this process, it must be quadrupole in nature, that is, Earth must “change its shape, expanding in the middle and polar regions and shrinking ten times more in the equatorial areas” (N. N. Pariysky, 1984).

Research findings on irregular changes of gravity, cited in a work by D. D. Ivanenko (1984), refer to the situation where the shrinking of Earth at the measuring point would be in line with the overall increase in Earth’s moment of inertia, which is only possible if another part of the globe is expanding. According to V. M. Fedorov, there are some specifics regarding the distribution of catastrophic earthquakes in the diurnal cycle of Earth’s rotation. Those specifics are explained by the cause-and-effect relationship between the distribution of earthquakes and the dynamics of constituent tide-rising forces of the Moon and Sun in connection with Earth’s diurnal rotation.

While studying the correlation between Earth’s global seismic activity and its rotation speed, a group of scientists (Friedmann, Klimenko, Polyachenko, 2005) came to interesting conclusions: 1) the correlation between the frequency of near-surface earthquakes and Earth’s angular acceleration grows monotonically with increasing magnitude, and 2) correlations between the seismic activity and variations of Earth’s angular velocity in subduction zones drawn along the latitude and the meridian are qualitatively different. At the end of their research, the authors conclude: “It is the processes of crustal compression and extension in the direction transverse to the rotation axis that are responsible for the changes in the annual seismic activity and angular velocity of Earth’s rotation.”

The most recent works by N. S. Sidorenkov, a well-known researcher of Earth’s rotation irregularity, contain some interesting conclusions about the relation of Earth’s rotation instability to hydrometeorological processes. Those studies formed the basis for the method of forecasting hydrometeorological characteristics, patented by scientists (N. S. Sidorenkov, P. N. Sidorenkov, 2002). N. S. Sidorenkov mentions the existence of a statistically significant correspondence between the tidal fluctuations of Earth’s rotation speed and changes of weather processes in the atmosphere. Natural synoptic periods coincide with Earth’s rotation modes. Lunar-solar zonal tides cause tidal fluctuations of Earth’s rotation rate. According to those researchers, the evolution of synoptic processes in the atmosphere occurs not only because of the climate system’s internal dynamics, but also under the control of the lunar-solar zonal tides (Sidorenkov, 2004).

The research conducted by a number of scientists (Zharkov, Pasynok, 2004) allowed them to conclude that the variations of Earth’s angular velocity are very complex in nature, with completely different harmonics. When superimposed on each other, those harmonics create a very complex pattern of variation in Earth’s day length. Based on that, V. N. Zharkov and S. L. Pasynok attempted to develop a theory of Earth’s rotation, calling it a new theory of nutation. According to that theory, nutation of Earth’s rotation is conceived as a quite complex though harmonious system that has a specific hierarchy of many superimposing nutational movements of the rotation axis of different degrees.

In our view, the variations of Earth’s diurnal rotation are undoubtedly connected to the deformation processes and mass changes in the core-lithosphere – hydrosphere – atmosphere system. The aforesaid can be confirmed by the changes in the angular velocity of Earth’s rotation and displacement of its axis following the catastrophic earthquakes in Indonesia (Sumatra, 26 December 2004) and Chile (27 February 2010), to name a few. The Indonesian earthquake of Dec. 26, 2004 shifted the position of the Geographic North Pole by 2.5 centimeters in the direction of 145 degrees east longitude. The change in the planet’s rotation speed brought about a 2.68 microsecond increase in the day length, and the movement of the masses caused the planet’s shape to alter. As a result of the earthquake, the planet’s proportions changed by one ten-billionth, that is, Earth has become less flattened and more compact.



Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , | Leave a comment


«…Από τον 17ο αιώνα, η επιστήμη έγινε σταδιακά ο υπηρέτης της βιομηχανίας και της κυβέρνησης, επηρεαζόμενη από διάφορα κεκτημένα συμφέροντα και αυτάρεσκες γραφειοκρατίες που υποτίθεται ότι την προάγουν, όπως οι Εθνικές Ακαδημίες, το Ίδρυμα Εθνικής Επιστήμης και τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας.»
John Ziman. στο έργο του Προμηθέας Δεσμώτης

Ο πόλεμος με το σύγχρονο «Ιερατείο»

Αν και διανύουμε πλέον την 3η χιλιετία, η επιστήμη περνάει μια βαθιά κρίση: οι παραδοσιακές αρχές της ελεύθερης κριτικής και αμφισβήτησης δεν υφίστανται πια. Τα πεδία της έρευνας είναι ελάχιστα – όχι επειδή κατακτήθηκαν όλα τα υπόλοιπα, αλλά επειδή η κυριαρχούσα ελίτ επιβάλλει την έρευνα σε ορισμένους μόνο τομείς που επιβεβαιώνουν και ισχυροποιούν την κυρίαρχη άποψη, διατηρώντας τα κεκτημένα συμφέροντα της…
Η επιστήμη δεν ασχολείται πια με τη συνεχή αναζήτηση της αλήθειας, αλλά με την παθολογική υπεράσπιση και διατήρηση του ισχύοντος δόγματος, δημιουργώντας το δικό της ιερατείο: το επιστημονικό ιερατείο – μια ιδιαίτερη κάστα επιστημόνων που διαχειρίζεται και υπερασπίζεται το κατεστημένο δόγμα, πολεμώντας τους «αιρετικούς» που το αμφισβητούν. Η διαρκής επιστημονική αμφισβήτηση έχει αντικατασταθεί πλέον από τον διωγμό των αμφισβητιών.
Στο βιβλίο του Εργασία και Επιστήμη στον 20ο και 21ο αιώνα: Σκέψεις και Προβολές, ο καθηγητής Αεροδιαστημικής Robert G. Jahn παρατηρεί: «Στην αυγή του 21ου αιώνα, βρίσκουμε πάλι μια ελίτ, ένα αυτάρεσκο επιστημονικό κατεστημένο, το οποίο όμως είναι τώρα προικισμένο με πολύ περισσότερη δημόσια εξουσία και σεβασμό από την προγενέστερη έκδοση του. Ένα αληθινό ιερατείο υψηλής επιστήμης ελέγχει σημαντικά τμήματα της δημόσιας και ιδιωτικής πολιτικής για την έρευνα, την ανάπτυξη, την κατασκευή, την παραγωγή, την εκπαίδευση και τη δημοσίευση σε όλο τον κόσμο, απολαμβάνοντας πολιτιστική εμπιστοσύνη και σεβασμό που επεκτείνονται πολύ πιο πέρα από την πραγματική του αξία… Επιμένει να αποκρύβει μανιωδώς τις συσσωρευόμενες ανωμαλίες… αρνούμενο την καλά τεκμηριωμένη κληρονομιά του – ότι οι ανωμαλίες είναι η πολυτιμότερη πρώτη ύλη, από την οποία σχηματίζεται η μελλοντική επιστήμη.»
Ο συγγραφέας και σύγχρονος φιλόσοφος Robert Anton Wilson έκανε λόγο για μια «νέα Ιερά Εξέταση» που αντικατέστησε τη φυσική περιέργεια και την αμερόληπτη έρευνα, με μία νέα ορθοδοξία «καρδιναλίων» και «Παπών»: οι πρώτοι είναι οι εκδότες των μεγάλων επιστημονικών περιοδικών και οι κριτές ή «αξιόλογητές» των επιστημονικών εργασιών που δημοσιεύονται σε αυτά.
Έτσι θα γίνουν γνωστές και αναγνωρίσιμες και θα μπορέσουν να χρηματοδοτηθούν από αντίστοιχα ερευνητικά προγράμματα.
Οι «Πάπες» είναι αυτοί που κατέχουν θέσεις ισχύος και κρυφές διασυνδέσεις με την ελίτ της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Είναι εκείνοι που ελέγχουν τη διαχείριση της γνώσης και τη χρηματοδότησης της έρευνας, καταπνίγοντας εν τη γενέσει της κάθε ανατρεπτική θεωρία που θα μπορούσε να απελευθερώσει τις ελεγχόμενες -πολιτικά, ενεργειακά και οικονομικά- μάζες.

Μέθοδοι επιστημονικής… καταστολής

Σήμερα, κάθε επιστήμονας που θέλει να δημοσιεύσει μία εργασία του σε ένα μεγάλο επιστημονικό περιοδικό, όπως π.χ. το Nature, πρέπει προηγουμένως να την προδημοσιευσει σε έναν ειδικό χώρο, ώστε να αξιολογηθεί επιστημονικά για την επάρκεια της. Αν η εργασία του περάσει με επιτυχία και εγκριθεί ως προδημοσίευση, τότε μπορεί να την προτείνει για δημοσίευση και σε ένα επιστημονικό περιοδικό. Εκεί, πάλι, θα αξιολογηθεί από ειδικούς επιστήμονες για το αν εκπληρώνει τους όρους δημοσίευσης, σύμφωνα με την πολιτική του εν λόγω περιοδικού.
Οι περισσότερες επιστημονικές εργασίες σήμερα (φυσικής, μαθηματικών, πληροφορικής, βιολογίας κ.λπ.) προδημοσιεύονται ηλεκτρονικά στον ιστοχώρο, τον οποίο διαχειρίζεται το πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης. Όσοι επιστήμονες αποτύχουν να προδημοσιεύσουν εκεί τις εργασίες τους, θεωρούνται «νεκροί» επαγγελματικά.
Στο παρελθόν, το είχε προβληθεί ως το Κέντρο Διανόησης, όπου η ελευθερία της σκέψης τροφοδοτεί τους δημιουργικούς χυμούς των λαμπρότερων μυαλών του πλανήτη. Ωστόσο, η καθημερινή του πολιτική αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο: όποια επιστημονική εργασία κριθεί ως ανορθόδοξη σε σχέση με το ισχύον δόγμα, παρότι μπορεί να εκπληρώνει όλα τα απαιτούμενα επιστημονικά κριτήρια και στοιχεία, απορρίπτεται ή μετακινείται αυθαίρετα από τους διαχειριστές του αρχείου σε μια άσχετη με το θέμα της κατηγορία, με σκοπό να υποτιμηθεί.
Ο διωγμός των «απειθών» επιστημόνων που τολμούν να αμφισβητήσουν με τις πρωτοποριακές εργασίες τους το επιστημονικό κατεστημένο είναι συνεχής και απηνής. Οι εργασίες τους απορρίπτονται και οι ίδιοι μπαίνουν στη «μαύρη λίστα», ενώ ειδοποιούνται παρασκηνιακά οι συνάδελφοι τους να τους απομονώσουν ως «αιρετικούς». Από την άλλη, οι διαμαρτυρίες των προδιαγραφέντων επιστημόνων σπάνια τυγχάνουν απάντησης από τους -διαχηρούντες ψευδώνυμο- διαχειριστές του ιστοχώρου. Ακόμα όμως και αν απαντηθούν, η εξήγηση είναι πάντα λακωνική: «Η εργασία σας κρίνεται υπερβολικά εικοτολογική» ή «Σύμφωνα με τη γνώμη του συντονιστή, η εργασία σας έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για τους αναγνώστες».
Με άλλα λόγια, ο συντονιστής λογοκρίνει «προστατεύει» τους αναγνώστες από τις «επιστημονικές ανοησίες» μερικών συναδέλφων τους, παρότι μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται συνήθως και πολλοί καθηγητές πανεπιστημίων.
Ο νομπελίστας φυσικός Brian Josephson έχει καταγγείλει ανοιχτά το ως «ένα οργανωμένο σύστημα, σύμφωνα με τα πρότυπα μίας μυστικής κοινότητας και μίας κλασικής γραφειοκρατίας… ένα εργαλείο συγκαλυμμένων λογοκριτών, που αποσκοπεί στην καταστολή των επιστημονικών εργασιών που δε συμμορφώνονται με την κυρίαρχη άποψη». Ο καθηγητής Josephson έχει δημοσιεύσει την προσωπική του ιστορία και τη μάχη του εναντίον της λογοκρισίας και της δίωξης των επιστημόνων στη διεύθυνση
Ο -επίσης απορριφθείς από το φυσικός του πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού, δρ. Florentin Smarandache, δεν δίστασε να μιλήσει καθαρά για μία «διεθνή επιστημονική μαφία» και κατήγγειλε ότι: «…Στη Φυσική είναι ακόμα χειρότερα! Οποιοδήποτε έγγραφο προκαλεί τη θεωρία της σχετικότητας ή άλλη επικρατούσα ιδέα απορρίπτεται πάραυτα, όπως ακριβώς συνέβη με πολλές εργασίες μου… Στη Φυσική, κάθε έγγραφο που φέρει το όνομα μου διαγράφεται αυτόματα από το arXiv»(
Από την άλλη, οι διαχειριστές του αρχείου μιλούν χλευαστικά για «ιστορίες συνωμοσίας». Ωστόσο, το περιοδικό Newsweek «ομολογεί» σε αντίστοιχο άρθρο του (6 Απριλίου 1993) ότι, πολύ συχνά, οι μη συμβατικές ή μη δημοφιλείς επιστημονικές απόψεις απλά καταστέλλονται.
Ο γνωστός αστρονόμος και φυσικός, Paul LaViolette (δημιουργός της Υποκβαντικής Κινητικής) έχει απορριφθεί δύο φορές για επικυρωμένες από πολλούς συναδέλφους του εργασίες. Μία τρίτη, τελευταία εργασία του έγινε μεν δεκτή, αλλά μεταφέρθηκε σε μία άλλη, άσχετη με το θέμα της, κατηγορία.
Ο Brian Josephson έλαβε το Νόμπελ Φυσικής το 1972 για μία εργασία, γνωστή ως «επαφές Josephson» (1962). Στη γενικότερη μορφή της, η κάθε επαφή αποτελείται από δύο υπεραγωγούς, που χωρίζονται μεταξύ τους από ένα λεπτό στρώμα ενός μη υπεραγώγιμου υλικού. Η συμβολή των κυματοσυναρτήσεων του υπεραγώγιμου συμπυκνώματος σε κάθε πλευράς αυτού του μη υπεραγώγιμου εμποδίου οδηγεί σε μια ποικιλία λίαν ενδια φερόντων κβαντικών φαινομένων με πολλές πρακτικές εφαρμογές).
‘Eνας από τoυs απορριφθέντες επιστήμονες από τον ιστοχώρο ήταν και ο -μετέπειτα νομπελίστας-φυσικός Brian Josephson .
Η απάντηση που έλαβε στις επιστολές διαμαρτυρίας προs τον δημιουργό του ιστοχώρου, Paul Ginsparg, ήταν ότι ο τελευταίος ήταν αναρμόδιος για την καθημερινή διαχείριση του συστήματος!

Αξιολόγηση με… διακρισεις

Ο κοινωνιολόγος Michael J. Mahoney, του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, εξέθεσε πειραματικά τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος προδημοσιεύσεων και αξιολόγησης των επιστημονικών εργασιών. Εστειλε αντίγραφα μίας επιστημονικής εργασίας σε 75 αξιολογητές, αλλοιώνοντας όμως τα αποτελέσματα σε αυτές, έτσι ώστε άλλοτε να φαίνεται όχι η έρευνα υποαστηρίζει την κυρίαρχη άποψη και άλλοτε όχι την αμφισβητεί. Οπως επεξηγεί: «Όταν τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα με τις θεωρητικές απόψεις των αξιολογητών, ακολουθούσε επίπληξη και απόρριψη της εργασίας. Όταν τα αποτελέσματα “επιβεβαίωναν” τις πεποιθήσεις τους, οι ίδιες αυτές εργασίες επαινούνταν και συστήνονταν για δημοσίευση…»
( htm).
Μετά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων του στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ενωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης, ο Mahoney δέχθηκε εκατοντάδες επιστολές και τηλεφωνήματα από επιστήμονες που πίστευαν όχι είχαν πέσει θύματα αυτής ακριβώς της προκατάληψης.
Ο Daniel Koshland, εκδοχής του επιστημονικού περιοδικού Science, υπερασπίστηκε την όλη διαδικασία της αξιολόγησης, αλλά πρόσθεσε και τα εξής: «Νομίζω ότι είναι σωστό να πούμε πως μία νέα ιδέα που συγκρούεται με το υπάρχον δόγμα, έχει έναν ανηφορικό δρόμο μπροστά της – όχι όμως και έναν αδύνατο δρόμο»(
Ανέφερε ως παράδειγμα την εργασία του βιοχημικού Edwin G. Krebs για τον «κύκλο του Krebs», μία θεμελιώδη σειρά βιολογικών ενζυματικών αντιδράσεων, για την οποία πήρε αργότερα το βραβείο Νόμπελ, αλλά αρχικά είχε απορριφθεί από το σύστημα αξιολόγησης!

Τα αντίμετρα των επαναστατών

Μερικοί από τους διωγμένους επιστήμονες αποφάσισαν να αντιδράσουν δημιουργώντας τον ιστοχώρο ArchiveFreedom
όπου δημοσιεύονται οι ιστορίες τους. Για τους διαφωνούντες, υπάρχουν επίσης τα εξής περιοδικά:
• Scientific Exploration. Δημοσιεύει ανωνύμως εργασίες ακαδημαϊκών επιστημόνων που ασχολούνται με την έρευνα και περιλαμβάνει ένα φόρουμ για την παρουσίαση, κριτική και συζήτηση θεμάτων που αγνοούνται ή γελοιοποιούνται από την κυρίαρχη άποψη
(www.scientificexploration. org/jse.php).
• Galilean Electrodynamics. Δέχεται μόνο επαγγελματικές έργασίες από το πεδίο των μαθηματικών και της εφαρμοσμένης μηχανικής που προκαλούν τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
• Infinite Energy. Ιδρύθηκε από τον Eugene Mallove και ασχολείται με ενεργειακά πειράματα, πέρα από το πεδίο της ορθόδοξης επιστήμης



Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , | Leave a comment













Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , | Leave a comment



Μητρόδωρος ο καθηγητής Επικούρου

φησίν άτοπον είναι εν μεγάλωι πεδωι

ένα στάχυν γενηθήναι και ένα κόσμον εν τωι απείρωι.















Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , , | Leave a comment


A New Path to Longevity

Researchers have uncovered an ancient mechanism that retards aging. Drugs that  tweaked it could well postpone cancer, diabetes and other diseases of old age.

On a clear November morning in 1964 the Royal Canadian Navy’s Cape Scott embarked from Halifax,Nova Scotia, on a four-month expedition. Led by the late Stanley Skoryna, an enterprising McGill University professor, a team of 38 scientists on board headed for Easter Island, a volcanic speck that juts out from the Pacific 2,200 miles west of Chile. Plans were a foot to build an airport on the remote island, famous for its mysterious sculptures of enormous heads, and the group wanted to study the people, flora and fauna
while they remained largely untouched by modernity.
The islanders warmly welcomed Skoryna’s team,which brought back hundreds of specimens of plants and animals, as well as blood and saliva from all 949 of the residents. But a test tube of dirt turned out to be the biggest prize: it contained a bacterium that made a defensive chemical with an amazing property—the ability to prolong life in diverse species.
Several research teams have now demonstrated that the chemical, named rapamycin, boosts the maximum life span of laboratory mice beyond that of untreated animals. Dubious anti-aging claims are sometimes made based on data showing increased average life span, which can be achieved by antibiotics or other  drugs that reduce premature death yet have nothing to do with aging. In contrast, increased maximum life span (often measured as the mean life span of the  longest-lived 10 percent of a population) is a hallmark of slowed aging. No other drug has convincingly  extended maximum life span in any of our mammalian  kin—gerontology’s long-awaited version of breaking the sound barrier. The success in mice has therefore been a game changer for scientists who study aging and how to mitigate its effects. Gerontologists dearly want to find a simple intervention for slowing aging,not merely to increase longevity but because putting a
brake on aging would be a broad-brush way to delay or slow progression of so much of what goes wrong with us as we get old, from cataracts to cancer.
For years gerontologists’ hopes of discovering antiaging compounds had been on a roller coaster.
Optimism rose with the discovery of gene mutations that extend maximum life span in animals and with new insights into how calorie restriction produces the same effect in many species. Yet the advances, for all their promise, did not reveal any drugs that could
stretch the outer limits of longevity in a mammal.
Although calorie restriction, which involves nutritionally adequate near-starvation diets, can both do that and delay cancer, neurodegeneration, diabetes and other age-related disorders in mice, very stringent dieting is not a feasible option for slowing aging in
most mortals.
In 2006 resveratrol, the famous ingredient in red wine that replicates some of calorie restriction’s effects in  mice, seemed likely to break through the barrier when
it was shown to block the life-shortening  consequences of high-fat diets in the rodents. But this substance, which is thought to act on enzymes known as sirtuins, later failed to extend maximum life span in mice fed normal diets. The disappointing picture  suddenly brightened again when the rapamycin results were announced in mid-2009. A trio of labs jointly reported that rapamycin, by then known to inhibit cell growth, extended maximum life span by some 12 percent in mice in three parallel experiments  sponsored by the National Institute on Aging. What is more, to gerontologists’ amazement, the drug extended average survival by a third in old mice that were presumed to be too damaged by aging to respond.
Rapamycin’s shattering of the life span barrier in mammals has riveted attention on a billion-year-old mechanism that appears to regulate aging in mice and other animals and may well do the same in humans. Its mainspring is a protein called TOR (target of
rapamycin) and the gene that serves as the protein’s blueprint. TOR is now a subject of intense scrutiny in both gerontology and applied medicine because a growing number of animal and human studies suggest that suppressing the activity of the mammalian version
(mTOR) in cells can lower the risk of major agerelated diseases, including cancer, Alzheimer’s, Parkinson’s, heart muscle degeneration, type 2 diabetes, osteoporosis and macular degeneration. The  remarkable diversity of potential benefits implies that if medicines able to target mTOR safely and reliably could be found, they might be used to slow the aging process in people, as rapamycin has in mice and other species—a possibility with profound implications for preventive medicine. (Rapamycin itself, unfortunately,
has side effects that probably preclude testing whether  it slows human aging.)

Similar predictions have been made for drugs that act on other molecules, notably the sirtuins. So what is different with mTOR? The finding that a drug has convincingly extended maximum life span in a mammal by acting on the molecule means that mTOR
is central to mammalian aging and that researchers are now a lot closer than ever before to finding ways to brake the aging process. “It sure looks like mTOR is the biggest game in town today and probably for the next decade,” says Kevin Flurkey, a gerontologist at
the Jackson Laboratory in Bar Harbor, Me., and a coauthor of the rapamycin study in mice.
THE RESEARCH LEADING TO the discovery of  TOR’s influence on aging took shape when the Skoryna expedition turned over its soil samples to what was then Ayerst Laboratories in Montreal.
Pharmaceutical researchers had been finding antibiotics in pinches of dirt since the 1940s, and so Ayerst’s researchers screened the samples for antimicrobials.
In 1972 they sifted out a fungal inhibitor and named it rapamycin because Easter Island is also known locally as Rapa Nui. Ayerst initially hoped to use it to treat yeast infections. But then, scientists exploring its properties in cell-culture studies and on animals’
immune systems found that it can hinder proliferation of immune cells, prompting its development instead to prevent immune rejection of transplanted organs. In 1999 rapamycin received U.S. Food and Drug Administration approval for patients who had received a kidney transplant. In the 1980s researchers also learned that the drug inhibits tumor growth, and since 2007 two derivatives of it—Pfizer’s temsirolimus and Novartis’s everolimus—have been approved to treat various kinds of cancer.
Biologists found rapamycin’s ability to depress  proliferation of both yeast and human cells highly intriguing—it suggested that the compound suppresses the actions of a growth-regulating gene conserved across the billion years of evolution between yeast and
people. (Cells grow; expanding in size, when they are a preparing to divide and proliferate.) In 1991 Michad N. Hall and his colleagues at the University of Basel in Switzerland identified the ancient target by discovering that rapamycin inhibits the effects of two
growth-governing yeast genes, which they named TOR1 and TOR2. Three years later a number of investigators, including Stuart Schreiber of Harvard University and David Sabatini, now at the Whitehead

(to be continued)

By David Stipp

source Scientific American

Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , | Leave a comment











πηγη  καθημερινη

Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , | Leave a comment

Η γραφή των αριθμών στο Ιωνικό αλφαβητικό σύστημα αρίθμησης και η χρήση τους σε κείμενα αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών (C)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 30/05/16 ως παρακαμψις κυριου αρθρου)

Το εξηνταδικό σύστημα αρίθμησης

Το εξηνταδικό σύστημα αρίθμησης προέρχεται από τους Σουμέριους και στη συνέχεια από τους Βαβυλώνιους, δηλαδή χρονολογείται πριν από το 2100 π.Χ. Οι Βαβυλώνιοι σοφοί χρησιμοποιούσαν μόνο δύο σύμβολα (!) : τη «σφήνα» και το «καρφί». Τα άλλα 57 απαραίτητα σύμβολα (η σύλληψη του μηδενός ως αριθμού και η απεικόνισή του ως συμβόλου δεν είχε επέλθει ακόμα) τα δημιουργούν από αυτά τα δύο σύμβολα. Το 9, για παράδειγμα, συμβολιζόταν με ισάριθμες σφήνες σε τρεις τριάδες, ενώ ο αριθμός 19 γραφόταν σαν ένα καρφί και δεξιά του εννέα σφήνες σε τρεις τριάδες. To 59 με πέντε καρφιά και εννέα σφήνες. Φτάσαμε τώρα στη βάση του εξηνταδικού συστήματος. Το 60 ήταν πάλι ένα καρφί. Ο αριθμός 69 δεν γραφόταν με έξι σφήνες και εννέα καρφιά, αλλά με ένα καρφί του 60 και εννέα καρφιά του 1 δίπλα του. Πως το ξεχώριζαν λοιπόν; Όπως και εμείς σήμερα: το μόνο που διαφοροποιούσε αυτό το καρφί του 60 από τα διπλανά καρφιά του 1 ήταν η θέση του. Ένα πρόβλημα το οποίο παρουσιάζεται είναι ότι ο αριθμός 61 αναπαρίσταται με δύο «καρφιά», όπως και ο αριθμός 2. Για να το λύσουν αυτό το πρόβλημα οι Βαβυλώνιοι ένωναν τα «καρφιά» που αναπαριστάνουν μονάδες σε συμπλέγματα όπου το ένα «καρφί» ακουμπούσε το άλλο ώστε να αποτελούν ενιαίο σύμβολο.


Οι Βαβυλώνιοι έγραφαν με καλαμένια γραφίδα πάνω σε πίνακες από μαλακό πηλό, τους οποίους, στη συνέχεια, έψηναν ή ξέραιναν στον ήλιο. Ο λόγος επιλογής του συστήματος αυτού από τους Βαβυλώνιους εικάζεται ότι είναι η προσπάθεια ενοποίησης των διαφορετικών συστημάτων αρίθμησης, που υπήρχαν εκείνη την εποχή ( με βάση το 5 και το 12). Άλλοι έχουν την άποψη ότι η βάση 60 καθιερώθηκε από την αστρονομία και άλλοι ότι έχει επιλεγεί για βάση ο αριθμός 60 επειδή έχει πολλούς διαιρέτες. Ο Νόιγκεμπάουερ γράφει ότι μια πήλινη πλάκα με εκατοντάδες αστρονομικούς αριθμούς, γραμμένους στο εξηκονταδικό σύστημα, μπορούσε να έχει στο κάτω άκρο της μια σημείωση με το όνομα του γραφέα και την ημερομηνία γραφής, στο δεκαδικό, όμως, σύστημα.

Σημασία έχει ότι μέχρι σήμερα έχει επικρατήσει το εξηνταδικό σύστημα: για τη μέτρηση των γωνιών 1 ο (μοίρα) = 60’ (πρώτα λεπτά) και 1’ = 60’’ (δεύτερα λεπτά), του χρόνου 1 ώρα = 60’ (πρώτα λεπτά) και 1’ = 60’’ (δεύτερα λεπτά). Σφηνοειδής γραφή της αρχαίας Μεσοποταμίας Η σφηνοειδής γραφή υπολογίζεται ότι εφευρέθηκε από τους Σουμέριους στη Μεσοποταμία, όμως άγνωστο πότε. Κατόπιν τη δέχθηκαν και την τροποποίησαν οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ελαμίτες, οι Πέρσες, οι Χιττίτες… Διατηρήθηκε μέχρι το 1ον μ.Χ. αι. Η αποκρυπτογράφηση της έγινε από τους Γκρότεφεντ (1802) και Ρώλινσον (1846). Η σφηνοειδή γραφή ονομάστηκε έτσι, επειδή τα γράμματά της και οι αριθμοί είναι ως οι σφήνες (καρφιά) και όχι γραμμές ή εικόνες πραγμάτων, όπως συμβαίνει στις άλλες παλιές και κυρίως τις ιβδικές γραφές.


Το σύστημα αρίθμησης της ήταν εξηκονταδικό, με σύμβολα για τις δεκάδες. Παράδειγμα αριθμού στη σφηνοειδή γραφή: 47 = image


Στην εικόνα φαίνεται η σπουδαία πινακίδα Plimton 322 η οποία περιέχει πλήθος αριθμών γραμμένων με συστηματικό τρόπο.


Οι αριθμοί στο σύστημα των Μάγιας Το πιο αξιοθαύμαστο γεγονός είναι ότι οι Μάγια ήταν ο πρώτος λαός του κόσμου που χρησιμοποίησε τον αριθμό «0», αιώνες πριν χρησιμοποιηθεί στην Ευρώπη στην οποία τον έφεραν οι Άραβες, που τον είχαν μάθει από τους Ινδούς. Αυτή η αφηρημένη αντίληψη, τόσο συνηθισμένη για μας σήμερα, αποτελεί ένα μεγάλο κατόρθωμα και επέτρεψε στους Μάγια να φτιάξουν ένα από τα καλύτερα αριθμητικά συστήματα όλων των εποχών. Η χρήση του «0» και το εικοσαδικό σύστημα που χρησιμοποιούσαν (αντί δεκαδικό όπως το δικό μας), τους επέτρεπαν να κάνουν πολύπλοκους λογαριασμούς. Παρίσταναν τη μονάδα με μία τελεία (.) και την αξία 5 με ένα ραβδί (-). Τον αριθμό 0 τον αναπαρίσταναν μ’ ένα κοχύλι ή ένα λουλούδι. Σε κάποιες σημαντικές περιπτώσεις, αναπαρίσταναν τους αριθμούς με ανθρώπινα κεφάλια. Η γραφή των αριθμών μέχρι τον 19 γινόταν με «προσθετικό» τρόπο. Από εκεί και πέρα το σύστημα είχε βάση το 20. Π.χ. 74 = 3 x 20 + 14.


Οι αριθμοί γράφονταν σε στήλες που διαβάζονταν από κάτω προς τα πάνω. Με αυτό τον τρόπο, δημιουργούσαν ένα σύστημα «κατά θέσεις» ή τοποθέτησης για την σημειογραφία των αριθμών, που τους επέτρεπε να γράφουν μεγάλους αριθμούς. Στο δικό μας αριθμητικό σύστημα, τοποθετούμε τις δεκάδες αριστερά από τις μονάδες, πιο αριστερά τις εκατοντάδες, μετά τις χιλιάδες, κλπ. Με τον ίδιο τρόπο, οι Μάγια έγραφαν τις μονάδες (1 έως 19) στην κατώτερη σειρά, από πάνω τις εικοσάδες, πιο πάνω τις εικοσάδες εικοσάδων και ούτω καθ’ εξής. Το 0 το


χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε εμείς: σήμερα η τοποθέτηση ενός μηδενικού σημαίνει ότι πολλαπλασιάζουμε τη μονάδα επί 10 ή επί 100 ή επί 1000, σύμφωνα με το ποσό αριστερά γράφουμε το 0. Οι Μάγια πολλαπλασίαζαν επί 20 ή 200 ή 2000, σύμφωνα με το πόσο ψηλά το έγραφαν. Το σύστημα είναι σχεδόν ίδιο με το δεκαδικό και, οπωσδήποτε, πιο απλό από το Ρωμαϊκό σύστημα, όταν πρόκειται για μεγάλους αριθμούς και πολύπλοκους λογαριασμούς. Για παράδειγμα, το τέσσερα σχηματίζεται από τέσσερις τελείες, το επτά από μια παύλα και δύο τελείες, και το δεκαεννέα από τρείς παύλες και τέσσερις τελείες 3 x 5 + 4 x 1 = 19. Οι αριθμοί πάνω του 20 γράφονταν με την χρήση της θεσιακής σημειογραφίας, βάζοντας την μεγαλύτερη σε αξία μονάδα στο πάνω μέρος, για παράδειγμα:



Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , , , | 1 Comment