ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΟΔΗΓΙΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΡΩΝ (IV)

(BEING CONTINUED FROM 20/04/17)

image

image

image

image

image

Περιήγηση στο Internet
Τι είναι το Internet;
Σίγουρα θα έχετε ακούσει πολλά για το Internet. Αν και το Internet αλλά και ο πρόγονός του, το ARPAnet, υπάρχουν από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, το δίκτυο των δικτύων (Διαδίκτυο), διογκώθηκε τα τελευταία χρόνια, απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα και ήδη εξυπηρετεί εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο. Αποτελείται από τοπικά δίκτυα (LANs), δίκτυα ευρείας περιοχής (WANs) αλλά και εκατομμύρια υπολογιστές.
Τι χρειαζόμαστε για να συνδεθούμε στο Internet;

Για να συνδεθούμε στο Internet χρειαζόμαστε :
1. Έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή
2. Ένα modem για απλή τηλεφωνική ή ISDN γραμμή
3. Σύνδεση με μια αναλογική ή ISDN τηλεφωνική γραμμή
4. Συνδρομή σε έναν παροχέα των υπηρεσιών του Internet (ISP-Internet Service Provider, π.χ Otenet, Forthnet, Hol)

5. Ένα λογισμικό περιήγησης (φυλλομετρητή-Web browser) στο Internet για να μπορούμε να διαβάσουμε ιστοσελίδες
6. Ένα λογισμικό ηλεκτρονικής αλληλογραφίας για τη λήψη και την αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων.

Τι κοστίζει η σύνδεση με το Internet;
Το κόστος της σύνδεσης με το Internet, χωρίζεται σε δύο μέρη :
• Η χρέωση του παροχέα τωνυπηρεσιών Internet (ISP). Αυτή συνήθως, καθορίζεται ανά τρίμηνο, εξάμηνο ή έτος και διαφέ-ρει από παροχέα σε παροχέα. Ακόμα η χρέωση αυτή διαφέρει αν έχουμε απλή τηλεφωνική ή ISDN γραμμή.
• Τοκόστοςτηςτηλεφωνικήςγραμμής. Αυτό καθορίζεται από το χρονικό διάστημα που είμαστε συνδεδεμένοι στο δίκτυο και η χρέωση γίνεται με το λογαριασμό του ΟΤΕ. Βέβαια, όλοι οι παροχείς υπηρεσιών Internet διαθέτουν ΕΠΑΚ (Ενιαίο Πανελ-λαδικό Αριθμό Κλήσης), το κόστος του οποίου είναι εξαιρετικά χαμηλότερο σε σχέση με το κόστος του τηλεφώνου.
Ποιες υπηρεσίες προσφέρει το Internet;
Οι κυριότερες εφαρμογές που μας παρέχει είναι :
• Περιήγηση στον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web, WWW)
• Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο (e-mail)
• Μεταφορά αρχείων (File Transfer Protocol – FTP)
• Συνομιλία μέσω Internet (Internet Relay Chat – IRC)
• Συμμετοχή σε ομάδες συζητήσεων (Newsgroups)

Εκκίνηση του Internet Explorer
Για να εκκινήσετε τον Internet Explorer, μπορείτε να το κάνετε με έναν από τους παρακάτω τρόπους:
Κάντε κλικ στο μενού <Έναρξη>, σύρατε το δείκτη σας στην επιλογή Προγράμματα και στο νέο μενού που αναδύεται δεξιά, κάντε κλικ στην επιλογή Internet Explorer.
Κάντε κλικ στο κουμπί του Internet Explorer στη γραμμή εργαλείων Γρήγορη Εκκίνηση.
Κάντε διπλό κλικ στη συντόμευσή του, που βρίσκεται στην επιφάνεια εργασίας.
Μόλις ολοκληρωθεί η φόρτωση του Internet Explorer στη μνήμη του υπολογιστή σας, εμφανίζεται η αρχική ιστοσελίδα.

image

image

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΠΥΡΙΔΩΝ Χ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ – ΝΙΚΟΛΑΟΣ Θ. ΧΑΤΖΗΠΕΡΗΣ

ΠΗΓΗ  ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ /

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ

Advertisements
Posted in Books | Tagged , , , , | Leave a comment

A NEW DISCOVERY INDICATES RESEARCH FOR HERMES ON LAND

7 Remarkable Lessons from Messenger’s Mission to Mercury

Final resting place of the Messenger probe on Mercury, where it crash landed at 8,700 miles per hour. Credit: NASA/APL/CIW

Final resting place of the Messenger probe on Mercury, where it crash landed on April 30 while traveling at 8,700 miles per hour. Credit: NASA/APL/CIW

Through most of its life, NASA’s scrappy Messenger probe was something of a unsung hero. The first spacecraft ever to orbit Mercury didn’t have the you-are-there immediacy of a Mars rover, the daredevil appeal of landing on a comet, or the romance of visiting a beautiful ringed planet. But with today’s death–the result of a long-anticipated crash into the planet it studied–we can clearly see what an incredibly successful explorer Messenger was.

Mercury has long been a solar-system enigma. It is not particularly small (roughly halfway in size between Mars and the moon), and it is not particularly far away (third closest planet to Earth after Mars and Venus), but the first planet from the sun is devilishly hard to study. Seen from Earth it hangs low in the sky; from space it hugs so close to the solar glare that the Hubble telescope cannot aim at it. Astronomers were so stymied that they didn’t even know how quickly Mercury rotated until 1965, when they found out, not by looking but by bouncing radar signals off its surface.

Getting Messenger to Mercury wasn’t easy, either. After the 2004 launch, it took nearly 7 years of flight–including one Earth flyby, two Venus flybys, and three passes by Mercury–before the probe was able to enter orbit. Compare that to the 9-month travel time to Mars. The obstacle, once again, is the sun: Its gravitational pull tends to speed up any inward-traveling space probe, but getting into orbit requires a slow approach, making for a tricky maneuver. When Messenger finally arrived for good on March 18, 2011, it encountered a planet that we barely understood. That quickly changed.

Within two years, Messenger mapped the full surface of Mercury, half of which had never been seen before. As Mercury came into sharp focus for the first time, scientists have begun to appreciate the truly wonderful, exotic strangeness of the innermost planet. [For more science updates, follow me on Twitter: @coreyspowell.]

South pole of Mercury is color coded to show how much sunshine each spot receives. The dark, permanently shadowed craters are layered with icy deposits (shown in white). Credit: NASA/APL/CIW

South pole of Mercury is color-coded to show how much sunshine each location receives. The dark, permanently shadowed crater bottoms are layered with icy deposits (shown in white). Credit: NASA/APL/CIW

Mercury is covered with ice. Yes, the planet closest to the sun seems to be dotted with icy patches. It’s not as paradoxical as it sounds. Mercury’s axis points straight up and down, meaning that any deep craters near the north or south poles remain perpetually in shadow, in deep freeze. Messenger observations indicate that those craters contain up to a trillion tons of water ice, and appear to be coated in a blanket of organic (carbon-rich) compounds as well. Most likely the deposits consist of material that accumulated from billions of years of comet impacts. A much more intense version of that process may have helped fill Earth’s oceans and seeded our newborn planet with organic molecules that could have aided the origin of life.

Mercury (left) is distinctly less reflective than the moon, perhaps because it is coated in the sooty remains of dead comets. Credit: NASA/APL/CIW

Mercury (left) is distinctly less reflective than the moon, perhaps because it is dusted with the sooty remains of dead comets. Credit: NASA/APL/CIW

Mercury is painted black. A longstanding enigma about Mercury is that it is very dark, only about half as reflective as the moon. One new theory is that the rain of comets onto Mercury coated the planet with carbon–soot in essence–which would explain the odd surface coloration captured so dramatically by Messenger’s cameras.

Debris from Comet Encke seems to cause seasonal meteor showers on Mercury. This artist's concept incorporates a real Messenger image of the planet. Credit: NASA.

Debris from Comet Encke seems to cause seasonal meteor showers on Mercury. This artist’s concept incorporates a real Messenger image of the planet. Credit: NASA.

Mercury has meteor showers. The abundant craters and comet debris attest to billions of years of battering, but the bombardment has hardly ended. Thin clouds of calcium atoms periodically appear around the planet. A leading theory is that this strange chemical pattern is caused by a meteor shower that is too faint to observe directly. Those meteors may be bits of Comet Encke, which also causes the Taurid meteor showers on Earth.

Enhanced-color Messenger image shows the bizarre "hollows" found around impact sites on Mercury. Credit: NASA/APL/CIW

Enhanced-color Messenger image shows the bizarre “hollows” found around impact sites on Mercury, such as this impact basin called Raditladi . Credit: NASA/APL/CIW

Mercury is young and restless. Many of the geologic features seen on Mercury are unlike anything seen elsewhere. One of the most peculiar is a scattered set of pitted regions, dubbed hollows, where chunks of the surface appears to be missing. These may be places where deposits of easily vaporized materials–such as potassium, chlorine, and sulfur–were exposed to solar heat by asteroid impacts, boiling away and leaving voids that then collapsed. The abundance of such “volatile” materials on Mercury was unexpected. Even more surprising, the hollows appear extremely recent, and may still be forming today.

Mercury's thin sodium atmosphere was detected by the spectrometers aboard Messenger; this visualization shows how the sun blows Mercury's atmosphere into a tail. Credit: NASA/APL/CIW

Mercury’s sodium atmosphere was detected by the spectrometers aboard Messenger; this data visualization shows how the sun sweeps Mercury’s atmosphere into a tail. Credit: NASA/APL/CIW

Mercury has a tail like a comet. Intense radiation from the nearby sun (just 36 million miles away, on average) boils sodium and calcium atoms out of Mercury’s surface, creating an extremely thin atmosphere. Sunlight pressure and the solar wind then blows some of that atmosphere outward, creating a long, flowing tail. To someone standing on Mercury’s night side, the illuminated tail of sodium atoms would give off a dim orange glow, analogous to the light from a sodium vapor street light.

A 400-mile-long cliff on Mercury, called Beagle Rupes, is part of an enormous vertical fault that formed as the planet cooled and shrank, triggering mighty quakes. Credit: NASA/APL/CIW

A 400-mile-long cliff on Mercury, called Beagle Rupes, cuts across the desolate landscape. It is part of an enormous vertical fault that formed as the planet cooled and shrank, triggering mighty quakes. Credit: NASA/APL/CIW

Mercury is shrinking. Despite its searing surface–up to 800 degrees Fahrenheit during the day–Mercury is losing heat. Messenger observations show the dramatic consequences of that cooling: The whole planet is shriveling like a raisin, folding the surface into a network of cliffs called lobate scarps. The biggest of those scarps are two miles high and 1,000 miles long. Mercury’s diameter today is 8 miles less than it was when the planet formed, scientists estimate. Such cooling and wrinkling will eventually happen to Earth as well, but not for billions of years because of our planet’s much greater bulk.

Mercury may be a lot smaller than Earth, but it packs a mean iron punch: Its huge 3-layer metallic is unique in the solar system. Credit: Case Western Reserve

Mercury may be a lot smaller than Earth, but it packs a mean iron punch: Its huge 3-layer metallic core, unique in the solar system, makes the planet exceptionally dense. Credit: Case Western Reserve

Mercury has an iron heart. Scientists have long known that the planet is oddly massive for its size. Messenger has clarified the reason why: Mercury has a huge, dense iron core, 85 percent the size of the planet as a whole. In essence, it is an iron ball wrapped in a thin veneer of rock. The middle part of the core is molten and dynamic, giving rise to a strong magnetic field. As for how the planet got that way…nobody knows. Perhaps an early giant impact ripped away most of its rocky outer layers, but the prevalence of easily boiled elements like sulfur argue against such a violent process. The correct answer will tell us a lot about how Earth and the other inner planets formed, but even Messenger hasn’t been able to solve this puzzle.

Hey, at least the spacecraft left some work for future visitors. Humans will be back in 2024, when the joint European-Japanese BepiColombo mission sets up camp around Mercury. Until then, an archive of more than 270,00 Messenger images and a trove of data will keep researchers plenty busy.

SOURCE  http://blogs.discovermagazine.com 2015

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment

ΔΙΚΤΥΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΡΩΝ- Στρώμα ζεύξης δεδομένων(CT)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 26/05/17)

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ  http://old-courses.cn.ntua.gr/

Posted in Computers and Internet | Tagged , , , , , , | Leave a comment

BLAZARS bl (lacertae object) + (qu)asar

BLAZARS

image

There’s a list out there somewhere of the most extreme things in the Universe. Blazars must certainly be on that list. Astronomers used to think that blazars were variable stars, but strangely, they didn’t change in brightness in any predictable way. But then in the 1970s astronomers realized that these objects were actually millions of light-years away. They were outside our galaxy, and yet they were so bright they outshone all the rest of the stars in their galaxy.

So what is a blazar? Simply put, it’s the core of an active galaxy, where the galaxy is oriented face on, so a relativistic jet blasting out of the galaxy is oriented directly towards the Earth.

All large galaxies seem to contain supermassive black holes. There are times when these black holes are actively feeding on infalling material. In fact, so much material tries to get into the black hole that it backs up into an accretion disk around the center of the galaxy. The gravitational pressure is so extreme that the material heats up to millions of degrees and becomes like a star, emitting a tremendous amount of radiation. The rapidly spinning black hole generates a powerful magnetic field that whips up the material into jets that blast above and below the black hole. Material caught in these jets is accelerated nearly to the speed of light and fired out for hundreds of thousands of light-years.

When we see a blazar, we’re looking at an actively feeding galaxy face on. Furthermore, one of the relativistic jets is oriented so that it’s pointed directly towards us, and we can see the radiation emitted by both the black hole and the jet.

Even though these blazars can be as far as 9 billion light-years away, they’re still detectable by Earth-based instruments. Now that’s bright.

We have written many articles about galaxies for Universe Today. Here’s  about a  blazar observation.

ASTRONOMERS OBSERVE BIZARRE BLAZAR WITH BATTERY OF TELESCOPES

Quasars visible at gamma-ray energies are called “blazars.” Blazars are among the most energetic objects in the universe and are fueled by supermassive black holes at the core of certain giant elliptical galaxies. An international team of astrophysicists using a combination of ground- and space-based telescopes have uncovered surprising changes in radiation emitted by an active galaxy. The picture that emerges from these first-ever simultaneous observations with optical, X-ray and new-generation gamma-ray telescopes is much more complex than scientists expected and challenges current theories of how blazars generate the radiation they emit.
The galaxy, called PKS 2155-304, emits oppositely directed jets of particles traveling near the speed of light as matter falls into a central supermassive black hole; this process is not well understood. In the case of blazars, the galaxy is oriented such that we’re looking right down the jet.

PKS 2155-304 is located 1.5 billion light-years away in the southern constellation of Piscis Austrinus and is usually a detectable but faint gamma-ray source. But when its jet undergoes a major outburst, as it did in 2006, the galaxy can become the brightest source in the sky at the highest gamma-ray energies scientists can detect — up to 50 trillion times the energy of visible light. Even from strong sources, only about one gamma ray this energetic strikes a square yard at the top of Earth’s atmosphere each month

Atmospheric absorption of one of these gamma rays creates a short-lived shower of subatomic particles. As these fast-moving particles rush through the atmosphere, they produce a faint flash of blue light. The High Energy Stereoscopic System (H.E.S.S), an array of telescopes located in Namibia, captured these flashes from PKS 2155-304.

image

One of the H.E.S.S. telescopes in Namabia. Credit: H.E.S.S.

Gamma rays at lower energies were detected directly by the Large Area Telescope (LAT) aboard NASA’s orbiting Fermi Gamma-ray Space Telescope. “The launch of Fermi gives us the opportunity to measure this powerful galaxy across as many wavelengths as possible for the first time,” says Werner Hofmann, spokesperson for the H.E.S.S. team at the Max-Planck Institute for Nuclear Physics in Heidelberg, Germany.

With the gamma-ray regime fully covered, the team turned to NASA’s Swift and Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE) satellites to provide data on the galaxy’s X-ray emissions. Rounding out the wavelength coverage was the H.E.S.S. Automatic Telescope for Optical Monitoring, which recorded the galaxy’s activity in visible light.

Between August 25 and September 6, 2008, the telescopes monitored PKS 2155-304 in its quiet, non-flaring state. The results of the 12-day campaign are surprising. During flaring episodes of this and other blazars, the X- and gamma-ray emission rise and fall together. But it doesn’t happen this way when PKS 2155-304 is in its quiet state — and no one knows why.

What’s even stranger is that the galaxy’s visible light rises and falls with its gamma-ray emission. “It’s like watching a blowtorch where the highest temperatures and the lowest temperatures change in step, but the middle temperatures do not,” says Berrie Giebels, an astrophysicist at France’s École Polytechnique who works with both the H.E.S.S. and Fermi LAT teams.

“Astronomers are learning that the various constituents of the jets in blazars interact in fairly complicated ways to produce the radiation that we observe,” says Fermi team member Jim Chiang at Stanford University, Calif. “These observations may contain the first clues to help us untangle what’s really going on deep in the heart of a blazar.”

If you’d like more info on galaxies, check out Hubblesite’s News Releases on Galaxies, and here’s NASA’s Science Page on Galaxies.

Ghostly particle caught in polar ice ushers in new way to look at the universe

image

If astronomers are right, a ghostly particle that lit up an instrumented swath of ice beneath the South Pole on 22 September last year was a messenger from a distant galaxy. The particle was a neutrino, electrically neutral and almost massless, which means its path could be traced back to the extragalactic event that created it. Cued by IceCube, the Antarctic detector, the orbiting Fermi Gammaray Space Telescope found that the neutrino likely came from a far off blazar, a hugely bright source of radiation powered by a supermassive black hole.

Astronomers have long been tantalized by the prospect of using neutrinos, which move at almost the speed of light and rarely interact with other matter, to learn about violent cosmic events. The new finding, reported today in Science, could mark the founding event of neutrino astronomy. The detection also triggered a powerful example of another new trend, multimessenger astronomy, in which telescopes and other instruments studied the flaring blazar in all parts of the electromagnetic spectrum, from gamma rays to radio waves.

A neutrino-producing blazar could also help solve a decades-old mystery in astronomy: Where do the extremely high energy protons and other nuclei that occasionally bombard Earth come from? Known as ultrahigh-energy cosmic rays, these particles have a million times more energy than has ever been produced in an earthbound particle accelerator, but what boosts them to such colossal energies is unknown. Suspects have included neutron stars, gamma ray bursts, hypernovae, and the radiation-spewing black holes at the center of some galaxies, but whatever the source, high energy neutrinos are a likely byproduct. If the IceCube team is right, blazars could be the first confirmed source of these cosmic rays.

Cosmic convergence

Summary

A year and half ago, physicists working with the massive IceCube particle detector—a 3D array of 5160 light sensors buried kilometers deep in ice at the South Pole—spotted ghostly subatomic particles called neutrinos from beyond our galaxy. The discovery is Nobel-caliber stuff, some physicists say, as, except for a burp from a nearby supernova explosion in 1987, neutrinos from the far reaches of the cosmos had eluded capture. However, IceCube saw only about a dozen cosmic neutrinos per year, a rate at which the $279 million detector might never see enough of them to work as advertised: as a neutrino telescope with which to view the heavens in a whole new way. But as the data continue to come in, researchers are optimistic that a big enough detector should be able study the sky through neutrinos. IceCube researchers are pushing to expand the array, and other researchers have developed approaches that they say could be cheaper and more efficient. More important, a convergence of observations suggests that cosmic neutrinos spring from the same astrophysical sources as other particles from space: highly energetic photons called gamma rays, and mysterious ultra-high energy cosmic rays—protons and heavier atomic nuclei that reach energies a million times higher than humans have achieved with particle accelerators. If so, physicists have only one mystery to solve.

 

SOURCE   https://www.universetoday.com 2015, NASA  , http://www.sciencemag.org 2018,

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ

Μια προφητική και ευφάνταστη ιστορία… πριν από 1850 χρόνια!

image

image

image

«Υπάρχει ένα μεγάλο κάτοπτρο πάνω από ένα αβαθή φρεάτιο. Αν κατέβει κάποιος στο φρεάτιο ακούει όλα όσα εμείς λέμε στη γη. Κι εάν στραφεί κάποιος προς το κάτοπτρο βλέπει όλες τις πόλεις όλα τα έθνη όπως βλέπουμε τον καθένα (τηλεσκόπιο).Τότε και εγώ τους συγγενείς μου είδα και όλη την πατρίδα, αν, βέβαια, και αυτοί με έβλεπαν δεν μπορώ με ασφάλεια να το πω. Και αν κάποιος δε με πιστεύει όταν κάποτε και αυτός πάει εκεί θα διαπιστώσει ότι λέω αλήθεια…» Ταξίδι μέχρι τις Πλειάδες… Αφού ταξιδεύσαμε, γράφει, την επομένη όλη τη νύκτα και την ημέρα, γύρω στο απόγευμα φθάσαμε στη Λυχνόπολη. Αυτή βρίσκεται μεταξύ των Πλειάδων και των Υάδων.  Ο Λουκιανός μετά το διαστημικό ταξίδι του επιστρέφει προσθαλασσώνεται στη γη αλλά για κακή του τύχη ολόκληρο το καράβι του καταπίνεται από τεράστιο θαλάσσιο κύτος. Και οι περιπέτειες συνεχίζονται μέχρι το θάνατο του κύτους – μετά από πολύ καιρό- και την απελευθέρωση τους από την κοιλιά του κύτους.

Λουκιανός ο Σαμοσατεύς (+120 έως  +190) «Ἡ ἀληθής ἱστορία»

 

Ενότητα 4η Οι Σεληνίτες

image

image

Παράλληλα κείµενα

Πρώτο παράλληλο κείµενο

Ο Φώτιος στη Βιβλιοθήκη του έχει διασώσει περιληπτικά ένα έργο του Αντωνίου ∆ιογένη, το οποίο πραγµατευόταν τις ταξιδιωτικές περιπέτειες του ∆εινία και του γιου του στη Μαύρη Θάλασσα. Ο ∆εινίας ταξιδεύει στις αρκτικές περιοχές, περνά τον Βορρά και φτάνει στο φεγγάρι. Ο Φώτιος όλα αυτά τα θεωρεί «ἄπιστα».

image

∆εύτερο παράλληλο κείµενο

Ο Λουκιανός παραθέτει στο παρακάτω απόσπασµα τα συµπεράσµατα στα οποία κατέληξαν ύστερα από ενδελεχή παρατήρηση οι Αιθίοπες σχετικά µε την προέλευση του φωτός της Σελήνης. Έτσι, καταδεικνύεται ότι, παράλληλα µε τη φανταστική εικόνα που συντηρούσαν η λογοτεχνία και ο µύθος, οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν και την επιστηµονική εξήγηση πολλών φυσικών φαινοµένων.

image

ΑΠΡΟΣΔΙΌΡΙΣΤΗ ΠΗΓΉ ΠΡΟΣ ΠΕΡΑΙΤΈΡΩ ΈΡΕΥΝΑ

Η χρυσή πολη εχει επτα πυλες ,μια ισχυρη οχυρωση απο παραπλευροντα χαμηλα υψιπεδα,το δε εδαφος ελεφαντινο και συμπαγες.Γυρω απο την πολη κινειται ενας ποταμος με ιδιαίτερη οσμή.Εντος κτιρια γυάλινα ,οι δε ναοι κατασκευασμένοι με βηρυλλιο (σημειο βρασμου τους 2790°,εχει ιδιαίτερη σημασια),οι βωμοι εχουν σμαραγδια(συγγενες στοιχειο με το βηρυλλιο το όποιο συναντάτε στον φλοιο της Γης και στην Σεληνη).Τα δε λουτρα κατασκευασμενα ωστε να αντεχουν τις υψηλες θερμοκρασίες λογω του ζεστου νερου που τις χαρακτηριζει.Οι δε κατοικοι της “οχι αψυχοι” αλλα με σωματα ασαρκα (δηλαδη αδύνατοι) και αθάνατοι ,οι οποιοι οταν έρχεται η στιγμη τους γινονται αστροσκονη!!!

Ταδε εφη και πολλα αλλα απο την μετάφραση του Λουκιανού.

Πηγή: schizas.com  , http://users.sch.gr/i  ,

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment

How Does the Moon Always Show us Only One Side If It Rotates? A DIFFERENT PROOF

“The Moon presented a special math problem for the construction of the heliocentricity model. The only way to make the Moon fit in with the other assumptions was to reverse its direction from that of what everyone who has ever lived has seen it go. The math model couldn’t just stop the Moon like it did the Sun, that wouldn’t work. And it couldn’t let it continue to go East to West as we see it go, either at the same speed or at a different speed. The only option was to reverse its observed East to West direction and change its speed from about 64,000 miles an hour to about 2,200 miles an hour. This reversal along with the change in speed were unavoidable assumptions that needed to be adopted if the model was to have a chance of mimicking reality.” -Bernard Brauer    (Source)

Modern Science’s History of the Moon

The moon was formed ~4.5 billion years ago, about 30–50 million years after the origin of the Solar System, out of debris thrown into orbit by a massive collision between a smaller proto-Earth and another planetoid, about the size of Mars.

Initially the Moon spun much faster, but because it is not perfectly spherical and bulges out slightly at its equator, the orbit slowed down and eventually became tidally locked — keeping the same face toward the Earth. Bulges along the Earth-Moon line caused a torque, slowing the Moon spin, much the same way a figure skater gradually opens to decelerate a spin. When the Moon’s spin slowed enough to match its orbital rate, the bulge was in line with Earth, which is why we always see the same side of the Moon. In our solar system, almost all moons spin at the same rate as they orbit.

The Earth would be a very different place if the moon did not exist. Not only did the Earth slow down the Moon’s rotation, but the Moon is slowing down the rotation rate of the Earth. Since the moon’s formation, the Earth has been slowing its rotation due to the friction of the tides caused by the moon, and in reaction to this exchange of energy, the moon has been moving farther away from the Earth. In fact, at the time of the moon’s formation the Earth rotated much faster than it does today; a day on early Earth was only a few hours long. But the Moon, being small in relation to Earth, will take more than twice the age of the solar system to slow Earth’s spin rate to the Moon’s orbital rate.

image

“On Earth, we only see one side of the moon because the duration of its rotation is equal to the time it takes to orbit our planet.”

The Moon orbits Earth at a speed of 2,288 miles per hour (3,683 kilometers per hour). During this time it travels a distance of 1,423,000 miles (2,290,000 kilometers). The moon is 1079 miles at Equator and takes 27.321 days to complete one Moon day which equals 10 1/2 mph per single rotation.

According to astronomers, due to the relative slow rotational speed, the moon does not seem to be spinning but appears to observers from Earth to be keeping almost perfectly still.

The moon orbits the Earth once every 27.322 days.  As a result, the moon does not seem to be spinning but appears to observers from Earth to be keeping almost perfectly still. Scientists call this synchronous rotation.

Gravity from Earth pulls on the closest tidal bulge, trying to keep it aligned. This creates tidal friction that slows the moon’s rotation. Over time, the rotation was slowed enough that the moon’s orbit and rotation matched, and the same face became tidally locked, forever pointed toward Earth.

Scientists call this “synchronous rotation”(Space.com)

~~~~

So we are told that the Moon is said to be in perfect synchronized rotation with Earth. The Earth is spinning at 1,000 mph per day (24,000 miles at the Equator/24 hours in a day) while the Moon is only spinning at 10.3 mph.

How does that work?  The moon should be showing its back side for half of its 28 day rotation, or 14 days per month. The fact that the Earth is spinning 10X faster means we should be seeing all parts of the moon over the course of 28 days due to its slower rotation.

Yet that is not what science tells us is happening. They claim we see the same face because of SYNCHRONIZATION between the planets.

Huh? This makes no sense at all!!!

****

“The Moon presented a special math problem for the construction of the heliocentricity model. The only way to make the Moon fit in with the other assumptions was to reverse its direction from that of what everyone who has ever lived has seen it go. The math model couldn’t just stop the Moon like it did the Sun, that wouldn’t work. And it couldn’t let it continue to go East to West as we see it go, either at the same speed or at a different speed. The only option was to reverse its observed East to West direction and change its speed from about 64,000 miles an hour to about 2,200 miles an hour. This reversal, along with the change in speed, were unavoidable assumptions that needed to be adopted if the model was to have any chance of mimicking reality.” -Bernard Brauer

*****

“They want you to believe that the Moon’s rotation is perfectly synchronized with its orbit so that’s why we only ever see one side of the Moon, rather than conclude the obvious – that the Moon is simply NOT rotating. Moreover, they had to slow down the Moon’s speed by 58,870 mph AND reverse its direction to West-East to successfully sell their phony heliocentricity system to a gullible public. I don’t think there is one person in many, many thousands – regardless of education – who knows that the Copernican Model had to turn the Moon’s observable direction around and give it a new speed to accommodate the phases and eclipses.” -Marshall Hall

image

Schematic of the Earth–Moon system SHOWING the Moon rotating on nearly the same axis plane as the Earth. So the back side should be visible for nearly 14 days.

So let’s look at some of the explanations by NASA and others trying to explain this impossible phenomenon of pseudo physics and see if you can use slick video, pretty girls and confusing language to fool all:

1) The Moons Orbital Spin on its Axis, from Wiki:

The Moon is in synchronous rotation, meaning that it keeps the same face turned toward the Earth at all times. This synchronous rotation is only true on average, because the Moon’s orbit has a definite eccentricity. As a result, the angular velocity of the Moon varies as it moves around the Earth and hence is not always equal to the Moon’s rotational velocity. When the Moon is at its perigee, its rotation is slower than its orbital motion, and this allows us to see up to eight degrees of longitude of its eastern (right) far side. Conversely, when the Moon reaches its apogee, its rotation is faster than its orbital motion and this reveals eight degrees of longitude of its western (left) far side. This is referred to as longitudinal libration.

From Wiki describing the above. Does it look like it is rotating on its access to you or just turning back, then forth, then back again?

Wiki goes on:

2)  “Because the lunar orbit is also inclined to the Earth’s ecliptic plane by 5.1°, the rotation axis of the Moon seems to rotate towards and away from us during one complete orbit. This is referred to as latitudinal libration.”

In other words the moon rotates every 28 days but because of it “latitudinal libartion” it appears to only oscillate back and forth and not spin to show us the back side.

Latitude: The measurement, in degrees, of a place’s distance north or south of the equator.

Libartion: (Though no such word found in major dictionary’s), Wiki defines it as:  a perceived oscillating motion of orbiting bodies relative to each other, notably including the motion of the Moon relative to Earth

So they continue to say that the Moon is a perceived oscillation in back and forth action, though Moon in reality is rotating on its axis.

Hmm.

***

3) Synchronous Rotation of the Moon; Can you spot the glaring major untruths in these next two you tube videos?

a) Here Astrogirl explains why we always see the face of the Moon.

b) Next, from credit: http://www.nasa.gov. Hip music. smart attractive know-it-all gal and the one minute sound bite from NASA publications.

Did you spot the major flaws in both presentations?

a)  Earth is not spinning at all as moon rotates.

b) Earth rotates and moon rotates but green arrow never rotates. So they are showing you that you WOULD see all sides of the Moon. Just remove the green arrow, which is pointless to make the point, but needed for the decpetion…along with the hip music and cute know-it-all girl!

Or check out Universe Today as he explains it all in science gobbely-gook. While listening look at NASA’s image on the inset. it shows the Moon oscillating back and forth, not rotating. Mr. Fraser then shows the Earth is really rotating if we looked down from the North Pole but from anywhere else on Earth we cannot see the Dark Side because of Man’s faulty perception.  WTF?

“Our moon is  the only celestial sphere that does not appear to be rotating on its axis” Space.com

image

WE WOULD SEE THE BACKSIDE IF IT ROTATED!

image

In this example of how the phases of the moon occur, the Moon does not rotate at all.

******

“They want you to believe that the Moon’s rotation is perfectly synchronized with its orbit so that’s why we only ever see one side of the Moon, rather than conclude the obvious – that the Moon is simply NOT rotating. Moreover, they had to slow down the Moon’s speed by 58,870 mph AND reverse its direction to West-East to successfully sell their phony heliocentricity system to a gullible public. I don’t think there is one person in many, many thousands – regardless of education – who knows that the Copernican Model had to turn the Moon’s observable direction around and give it a new speed to accommodate the phases and eclipses.” -Marshall Hall

*******

Do a simple observation. Look at the Moon. See it rise in the East and set in the West. See the same face of the Moon every single night it is visible. This is what the ancients said was true. The ancients build Pyramids of such great feat that we even today cannot figure out how they did it.

Yet science tells us the Moon rotates but we never see the back side of the Moon, yet it rotates.

You believe them or the ancients and your own lying eyes?

image

from Space.com:

The moon is a challenging place for human survival and equipment. There is no free water (except for the possibility of water-ice at the lunar poles), essentially no atmosphere and pressures of a hard vacuum (<10-6 mm Hg). There are severe temperature fluctuations, lethal radiation and a fine lunar dust that is a concern for lunar base activities. The terrain of the moon consists of common earth features including craters, mountains, ridges, and plains. Volcanic activity has long since ceased. Micrometeoroid activity is very prevalent. There is some seismic activity due to moonquakes (the largest ever recorded was an earth equivalent magnitude of 4). The designer of any environmentally-exposed component, structure or system must be aware of all the environmental stressors, and account for their effects by translating the environmental conditions to requirements in the systems engineering process.

There are estimated to be roughly 300,000 craters wider than 1 km (0.6 mi) on the Moon’s near side alone and less than one dozen on Earth. The Moon is said to have come from the Earth, yet looks nothing like the Earth.

Our atmosphere is what is said to protect us from bombardment of comets and asteroids yet the Moon, void of atmosphere, has no protection shield form radiation.

Temperatures on the Moon vary from – 247F to plus 225 F.

Astornots are said to have performed hours of tasks on the moon, taking thousands of pictures and videos, driving the “moon buggy” and bringing back rock samples.

In such extreme weather no beings have ever survived and little equipment could perform all the while the astronots are incurring direct deadly solar radiation while spending sometimes hours on the moon surface.

hmm.

SOURCE https://aplanetruth.info

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment

2 toon mysterioon tou syn-pantos

a)Η NASA επεξεργάζεται την ταχύτητα διαστολής του σύμπαντος και βρίσκει πολύ παράξενες διαπιστώσεις

Οι επιστήμονες της NASA έχουν κάνει την πιο ακριβή μέχρι τώρα μέτρηση της διαστολής του σύμπαντος ποτέ – και βρήκαν πράγματι ένα πολύ περίεργο αποτέλεσμα. Στην έρευνα της χρησιμοποίησε δύο διαστημικά τηλεσκόπια για να δει πόσο γρήγορα αναπτύχθηκε το σύμπαν. Ανακαλύπτοντας ότι ο σημαντικός αυτός αριθμός θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να κατανοήσουμε από πού προήλθε ο κόσμος και πού πηγαίνει.

Αλλά η νέα αυτή ακριβής μέτρηση οδηγεί στην πραγματικότητα σε μεγαλύτερη σύγχυση από ό, τι διαλύει. Φαίνεται να υπάρχει μια παράξενη αναντιστοιχία στον τρόπο με τον οποίο το σύμπαν επεκτείνεται – μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι υπάρχει μια εντελώς νέα φυσική, που στηρίζει το σύμπαν, περιμένοντας όμως να βρεθεί.

Τα μυστηριώδη αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί είτε από τη σκοτεινή ύλη, είτε τη σκοτεινή ενέργεια που μπορεί να είναι ακόμη πιο εξωτική από ό, τι είχε προηγουμένως θεωρηθεί, ή από ένα άγνωστο νέο σωματίδιο που βρίσκεται στον χώρο..

Εδώ και καιρό θέλουν οι αστροφυσικοί να υπολογίσουν το ρυθμό που επεκτείνεται το σύμπαν – γνωστό κι ως σταθερά του Hubble – όσο ακριβέστερα μπορούν. Ανακαλύπτοντας το πόσο γρήγορα αναπτύσσεται από τη Μεγάλη Έκρηξη πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσαν να απαντήσουν στα πιο θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το από πού ήρθε το σύμπαν και πού πηγαίνει.

Αλλά καθώς οι μετρήσεις έγιναν ακριβέστερες, έχουν γίνει και πιο διαφορετικές. Τα αποτελέσματα δε που προκύπτουν από τους διάφορους τρόπους μέτρησης του ρυθμού επέκτασης είναι σε αντίθεση μεταξύ τους.

Οι αστροφυσικοί έχουν μια εικόνα για το πως ήταν το σύμπαν  κοντά στην αρχή του, αλλά θα πρέπει να είναι και σε θέση να προβλέψουν πού είναι τώρα, αλλά το αποτέλεσμα που παίρνουν είναι λάθος. Αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχει κάτι λάθος με τις μετρήσεις ή με την κατανόησή μας για το σύμπαν.

Οι επιστήμονες είχαν αρχικά την ανησυχία ότι η ασυμφωνία ήταν το αποτέλεσμα ενός σφάλματος σε έναν ή περισσότερους από τους τρόπους που προσπαθούν να μετρήσουν τη σταθερά. Αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι δεν συμβαίνει αυτό και ότι οι μετρήσεις είναι σωστές – αλλά ότι κάτι που δεν έχει ανακαλυφθεί αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο το σύμπαν επεκτείνεται.

Μια μέτρηση προέρχεται από την αποστολή Planck του ESA, η οποία χαρτογράφησε το σύμπαν καθώς φαινόταν μόνο 360.000 χρόνια μετά την εμφάνισή του. Κοιτώντας σε αυτό το χάρτη, οι επιστήμονες μπορούν να επεξεργαστούν την ταχύτητα με την οποία το σύμπαν έφτασε εκεί που είναι σήμερα.

Αλλά η νέα έρευνα της NASA δείχνει ότι ρυθμός διαστολής που υπολογίζεται από αυτά τα δεδομένα δεν ταιριάζει με το σύμπαν όπως το βλέπουμε γύρω μας. Τα νέα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble δεν ταιριάζουν με τους υπολογισμούς της αποστολής Planck.

Νέες μετρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble και το διαστημικό τηλεσκόπιο Gaia  έδειξαν ότι ο ρυθμός διαστολής είναι 73,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και ανά megaparsec. Αυτό σημαίνει ότι για στα 3,3 εκατομμύρια έτη φωτός που ένας γαλαξίας απέχει από τη Γη, φαίνεται να κινείται από μας κατά 73,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

Όμως, το πιο μακρινό υπόβαθρο του σύμπαντος, σύμφωνα με προηγούμενες μετρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck , κινείται κάπως πιο αργά στα 67 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και ανά megaparsec.

Στην πραγματικότητα, η διαφορά μεταξύ των δύο μετρήσεων συνεχίζει να γίνεται ευρύτερη καθώς οι ερευνητές βελτιώνουν το έργο τους. Τα νέα στοιχεία δείχνουν ένα μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των μετρήσεων που είναι περίπου τέσσερις φορές το μέγεθος της συνδυασμένης αβεβαιότητας – μια τιμή που αντικατοπτρίζει το επίπεδο εμπιστοσύνης τους στα αποτελέσματα – ανέφεραν μέλη της ομάδας.

«Φαίνεται να υπάρχει μια πλήρης ασυμβατότητα μεταξύ των απόψεών μας για το σύμπαν του πρώιμου και των τελευταίων χρόνων», δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας και ο βραβευμένος με Νόμπελ Adam Riess από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη. «Σε αυτό το σημείο, είναι σαφές ότι δεν είναι απλά κάποιο σφάλμα σε οποιαδήποτε μέτρηση.

«Είναι σαν να προέβλεπατε πόσο ψηλό θα ήταν ένα παιδί από ένα αναπτυξιακό γράφημα και έπειτα τον βρήκαμε ως ενήλικα να έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό την πρόβλεψη.

b)Βρήκαμε ακριβώς την ύλη που έλειπε από το σύμπαν και γι αυτό χρειάζεται η σκοτεινή ύλη

Για πάνω από 40 χρόνια, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης εκεί έξω. Τα μεγάλα ερωτήματα που ανάγκασαν τους αστρονόμους να υποθέσουν την ύπαρξη της προέκυψαν από τις κινήσεις μέσα στους γαλαξίες, τα σμήνη των γαλαξιών και κατά μήκος του κοσμικού ιστού. Από την βαρυτική της έλξη, μπορούμε να συμπεράνουμε την εξής συνολική μάζα στο Σύμπαν.  Το 26.8% της υλοενέργειας είναι σκοτεινή ύλη, το 68.3% σκοτεινή ενέργεια και μόνο το 4.9% είναι η κανονική ύλη.

image

Η ύλη καθώς και το ενεργειακό περιεχόμενο στο Σύμπαν σήμερα (αριστερά) και παλαιότερα (δεξιά). Πολλαπλές αποδείξεις δείχνουν ότι η κανονική (βαρυονική) ύλη μπορεί να αποτελεί μόνο το 1 / 6ο της συνολικής ύλης στο Σύμπαν, το υπόλοιπο πρέπει να είναι σκοτεινή ύλη.

Ωστόσο, πολλές πηγές υποδεικνύουν ότι μόνο το 15% αυτής της μάζας του Κόσμου μπορεί να είναι βαρυονική-κανονική ύλη. Οι προβλεπόμενες ποσότητες του ηλίου-4, του δευτερίου, του ηλίου-3 και του λιθίου-7, όπως προέβλεπε η πυρηνοσύνθεση στο Big Bang, δείχνουν ότι μόνο το 5% της συνολικής ενεργειακής πυκνότητας και το ~ 15% της συνολικής ύλης, είναι σε μορφή κανονικής ύλης.

image

Η καμπύλη περιστροφής του σπειροειδούς γαλαξία M33. Αυτές οι καμπύλες περιστροφής των σπειροειδών γαλαξιών εισήγαγαν την έννοια της σκοτεινής ύλης στην αστροφυσική. Η διακεκομμένη καμπύλη θα αντιστοιχούσε σε έναν γαλαξία χωρίς σκοτεινή ύλη, που αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% των γαλαξιών.

image

Οι διακυμάνσεις της πυκνότητας στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο (CMB) παρέχουν τους σπόρους για τους σχηματισμούς της σύγχρονης κοσμικής δομής, συμπεριλαμβανομένων των άστρων, των γαλαξιών, των σμηνών των γαλαξιών, των νηματίων και της μεγάλης κλίμακας κοσμικών κενών.

Αν υπήρχε περισσότερη κανονική ύλη, τότε θα ήταν διαφορετικά τα εξής φαινόμενα :

  • οι ατέλειες της θερμοκρασίας στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο,
  • οι συσχετίσεις των γαλαξιών σε μεγάλης κλίμακας δομές,
  • και οι αφθονίες των ελαφρών στοιχείων,

Πολλοί αστροφυσικοί, παρόλα αυτά, αναρωτήθηκαν: θα μπορούσε η κανονική ύλη να κρύβεται εντελώς από εμάς κάπου εκεί έξω, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη για την παρουσία της σκοτεινής ύλης;

image

Μια απεικόνιση μιας φέτας του κοσμικού ιστού, όπως φαίνεται από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Το στοιχείο που λείπει που μπορούμε να εντοπίσουμε μέσω ηλεκτρομαγνητικών σημάτων είναι η κανονική ύλη μόνη της. η σκοτεινή ύλη δεν επηρεάζεται.

Οι επιστήμονες θέλησαν να μετρήσουν λοιπόν όλη την κανονική ύλη στο Σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων των άστρων, των πλανητών, του αερίου, της σκόνης και πολλών άλλων.

Οι έρευνες έδειξαν τελικά ότι μόνο ~ 20% της ύλης ήταν μέσα στους γαλαξίες και τα σμήνη. ενώ περίπου άλλο ένα 35% βρέθηκε κατά μήκος νηματίων και στα κοσμικά κενά.

image

Ο σχηματισμός της κοσμικής δομής, τόσο στις μεγάλες κλίμακες όσο και στις μικρές κλίμακες, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πώς αλληλεπιδρά η σκοτεινή ύλη και η φυσιολογική ύλη. Παρά τις έμμεσες ενδείξεις για τη σκοτεινή ύλη, είναι ζωτικής σημασίας να υπολογίσουμε όλη την κανονική ύλη και να βεβαιωθούμε ότι δεν μπορεί να υπάρχει και άλλη κανονική ύλη κρυμμένη κάπου εκεί έξω, που να συμπληρώνει την χαμένη – ελλείπουσα μάζα του Κόσμου.

Ανακαλύφθηκε ακόμα, ότι σχεδόν το ήμισυ της κανονικής ύλης που μας λείπει από τον λογαριασμό, υποτίθεται ότι κρύβεται στο καυτό διαγαλαξιακό πλάσμα, που ονομάζεται καυτό-θερμό διαγαλαξιακό μέσο (WHIM).

image

Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το παρατηρητήριο XMM-Newton της ESA (κάτω δεξιά) για την ανίχνευση του WHIM. Το λευκό τετράγωνο περικλείει τη νηματοειδή δομή του θερμού αερίου που αντιπροσωπεύει μέρος του WHIM. Βασίζεται σε μια κοσμολογική προσομοίωση που εκτείνεται σε περισσότερα από 200 εκατομμύρια έτη φωτός. Οι κόκκινες και πορτοκαλί περιοχές έχουν υψηλότερες πυκνότητες και οι πράσινες περιοχές έχουν χαμηλότερες πυκνότητες. Η ανίχνευση οξυγόνου είναι ο τρόπος με τον οποίο ανασυντάχθηκε η αφθονία βαρυονίων.

Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν τα τελικά στοιχεία για το καυτό-θερμό τμήμα του WHIM, με τη βοήθεια παρατηρήσεων σε κβάζαρ, που ακριβώς ήταν στα προβλεπόμενα ποσά. Αν τα αποτελέσματα αυτά είναι καθολικά, το μυστήριο λύνεται: έχει βρεθεί η ελλείπουσα φυσιολογική ύλη.

image

Με την εξέταση των άστρων, της σκόνης και του αερίου στους γαλαξίες και τα σμήνη, οι επιστήμονες βρήκαν μόνο το 18% της κανονικής ύλης. Αλλά με την επισκόπηση του διαγαλαξιακού χώρου, συμπεριλαμβανομένων των νηματίων και των κοσμικών κενών, οι επιστήμονες δεν βρήκαν μόνο αέριο, αλλά ιονισμένα πλάσματα όλων των θερμοκρασιών, που μας οδήγησαν στο 100% των αναμενόμενων ποσοτήτων της κανονικής ύλης. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη βαρυονική κρυμμένη ύλη. Και επομένως η σκοτεινή ύλη είναι απολύτως απαραίτητη.

Το τελικό συμπέρασμα;  Η σκοτεινή ύλη είναι απολύτως απαραίτητη.

 

Πηγή  http://physics4u.gr/

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment