MACHINES VOLANT DANS LE SYSTEME VEDIQUE DE L’INDE(b)

(en suive de 8/07/17)

Vimanas d’usage général
Le chapitre précédent a présenté l’histoire de vimana de Salva, que l’on trouve dans le Mahabharata et le Bhagavata Purdna. Il s’agissait d’un grand véhicule militaire qui pouvait transporter des troupes et des armes, et qui fut obtenu par Salva d’un expert en technologie non-humaine nommé Maya Danava. Les Purdnas et le Mahabharata contient également de nombreux récits de plus petits vimanas, comprenant des appareils de loisir apparement conçus pour un seul passager. Ils étaient généralement utilisés par les Devas et les Upadevas mais pas par des humains.

Dans cette section, je donnerai une série d’examples, montrant comment les vimanas figurent comme les éléments de nombreuses histoires différentes de ces textes. Chaque exemple est extrait du milieu d’une plus grande histoire, et il n’est pas possible de présenter ces histoires entièrement dans ce livre. Mon objectif est de montrer que les vimanas sont fréquemment mentionés dans les Purdnas et le Mahabharata. Apparemment, ils étaient aussi courants pour les gens de l’ancienne culture védique que les avions le sont aujourd’hui.

Dans le premier récit, Krisna tue un serpent semblable à un python qui essayait d’avaler son père, le roi Nanda. Par action de Krisna, l’âme du serpent fut transferée dans un nouveau corps d’un type possédé par des êtres célestres nommés Vidyadharas. Cette âme posséda un tel cors céleste avant être placée dans le corps d’un serpent, et Krisna lui demanda pourquoi il avait dégradé à une forme de serpent :

Le serpent répondit :

Je suis le Vidyadhara bien connu nommé Sudarsana. J’étais très opulent et beau, et j’avais l’habitude d’errer librement dans toutes les directions dans pour avion. Une fois je vis certains sages laids de la lignée de Angira Muni. Fier de ma beauté, je les ridiculisai, et à cause de mon péché ils me firent prendre cette forme inférieure.
Dans ce passage le mot Sanskrit “vimanena” est traduit “dans mon avion”. Il semble avoir été un petit véhicule privé.

La prochaine histoire est similaire. Krisna libéra l’âme du roi J Nrga de son emprisonnement dans le corps d’un lézard et lui donna un corps céleste. Lorsque le moment vint pour le roi de partir, un vimana d’un autre monde vint pour le chercher :

Ayant ainsi parlé, Maharaja Nrga se promena autour du Seigneur Krisna et fit toucher sa couronne sur les pieds du Seigneur. Autorisé à partir, le Roi Nrga embarqua alors un magnifique avion céleste alors que tout le monde présent le regardait.
Dans le cas suivant, nous voyons l’effet d’une belle femme sur le pilote d’un vimana. Ici le sage Kardama Muni décrit la beauté de sa future femme, Devahuti, à son père, Svayambhuva Manu:

J’ai entendu que Visvavasu, le grand Gandharva, son esprit stupéfié par l’amour fou, tomba de son avion après avoir vu votre fille jouant avec une balle sur le toit du palais, car elle était effectivement belle avec sa cheville tintante et ses yeux faisait des va-et-vient.
Il semblerait que le vimana de Visvavasu était un petit mono-siège. Peut-être n’avait-il pas de ceintures de sécurité adéquates, et il vira trop fortement alors qu’il essayait de voir Devahuti.

Après que Kardama Muni eut épousé Devahuti, il décida à un certain moment de l’emmener faire le tour de l’univers. Pour ce faire, il dévoilà une demeure aérienne (appelée, comme d’habitude, vimana) qui fut abondamment équipée comme un palais d’agrément. Ici le sage Maitreya relate l’histoire de cette demeure à son disciple Vidura :

Maitreya continua :

O Vidura, cherchant à combler sa femme adorée, le sage Kardama exerça son pouvoir yogique et produisit instantanément une demeure aérienne qui pouvait voyager selon son gré.

Elle avait une structure merveilleuse, ornée de toutes sortes de joyaux, parée de colonnes de pierres précieuses, et capable de rendre tout ce que l’on pouvait désirer. Il était équipé de toute sorte de fourniture et d’abondance, qui tendait à augmenter au fil du temps…

Avec le meilleur choix de rubis dans ses murs de diamants, on aurait dit qu’il possédait des yeux. Il était garni de magnifiques voûtes et de grandes et précieuses portes d’or.

Ici et là dans ce palais étaient des multitudes de cygnes et pigeons vivants, ainsi que des cygnes et pigeons artificiels semblant si vivants que les véritables cygnes s’élevaient au-dessus d’eux encore et encore, les considérant comme des oiseaux vivant comme eux. Ainsi que palais vibrait aux sons de ces oiseaux.

Le château avait des niveaux de loisirs, des chambres de repos, des chambres à coucher et des cours intérieures et extérieures conçues pour le confort. Tout cela causé l’étonnement du sage lui-même.
Le sage était étonné parce qu’il n’avait en fait pas conçu ni imaginé le palais aérien en détails. En fait, ce qu’il avait fait fut mentalement mis en place pour un palais volant, et il le reçut d’un sorte de système universel de fourniture parce qu’il avait gagné un bon crédit karmique au travers de ses austérités et de sa pratique du yoga. Pour comprendre ce qui se passait là, il est nécessaire de considérer certaines caractéristiques de base de la conception védique de l’univers.

Au cours des années, de nombreuses analogies ont été utilisées pour décrire l’univers. Ainsi les Aristotéliciens comparaient l’univers à un organisme vivant, et les premiers philosophes mechanistiques le comparaient à une gigantesque horloge. Pour comprendre la conception védique de l’univers, l’idée moderne d’un ordinateur avec un système d’exploitation multi-niveaux est utile. Sur le disque dur d’un tel ordinateur se trouvent des programmes qui peuvent être mis en action en tapant les mots code appropriés. Lorsqu’un mot code est tapé, le programme correspondant sera exécuté dans l’ordinateur si l’utilisateur de l’ordinateur a le statut adéquat. S’il ne l’a pas, alors pour lui le mot code n’est qu’un nom sans utilité.

Typiquement, le statut de l’utilisateur est déterminé par le mot de passe lorsqu’il commence à utiliser l’ordinateur. Différents utilisateurs auront des mots de passe indiquant différents niveaux de statut. Au-dessus de tous les utilisateur est une personne nommé (dans le système d’exploitation Unix) le super-utilisateur, qui a le contrôle total de l’ensemble des programmes du système. Cette personne est souvent responsable de la création de l’ensemble du système en chargeant diverses portions de logiciel dans l’ordinateur.

Dans la conception védique, l’univers à une organisation similaire. Le super-utilisateur correspond à l’Etre Suprême, qui According to the Vedic conception, the universe has a similar organization. The superuser corresponds to the Supreme Being, qui manifeste l’ensemble du système universel. Au sein de ce système se trouve une hiérarchie d’êtres vivants ayant différents statuts. Un être au niveau humain ordinaire possède de nombreux pouvoirs remarquables, tel le pouvoir de parler, et un être à un niveau supérieur, tel que Kardama Muni, peut manifester des pouvoirs encore plus grands. Lorsque nous grandissons en utilisant un certain pouvoir, nous tendons à le prendre comme acquis, et lorsque nous manquons totalement d’un pouvoir, nous tendons à le regarder comme impossible ou mythologique. Mais l’ensemble des pouvoirs y compris le pouvoir d’appeler des palais volants, sont simplement des programmes construits dans le système universel par le super-utilisateur.

Le parallèle entre la conception védique de l’univers et un ordinateur peut être rendu plus explicite en introduisant le coneption d’un système de réalité virtuelle. Il est possible de créer un monde artificiel par calcul sur ordinateur et d’équiper des participants humains avec des interfaces sensorielles leur donnant l’impression de pénétrer dans ce monde. Par exemple, un participant disposera de petits écrans TV placés face à ses yeux lui permettant de voir de la position avantageuse des yeux virtuels d’un corps virtuel au sein du monde artificiel. De la même manière, il pourrait être équipé de capteurs de toucher lui permettant de sentir les objets virtuels tenus dans les mains virtuelles de ce corps. Des capteurs scrutant les contractions musculaires ou ses impulsions nerveuses pourront être utilisés pour diriger le mouvement du corps virtuel.

De nombreuses personnes peuvent pénétrer simultanément dans un monde virtuel de cette manière, et peuvent interagir avec d’autres à travers leurs corps virtuels, même si leurs corps réels peuvent être très éloignés. En fonction de leur statut, tel qu’il est reconnu par l’ordinateur du super-utilisateur, les différents corps virtuels peuvent avoir différents pouvoirs, et certains de ces pouvoirs peuvent être invoqué en by prononçant des mots-codes, ou mantras.

Un système très évolué de réalité virtuelle offre une métaphore de l’univers védique de maya, ou illusion, dans lequel les âmes conscientes s’identifient faussement entre elles avec des corps matériels. Bien sûr, la métaphore ne devrait pas être prise en compte littéralement. L’univers ne fonctionne en fait pas comme un ordinateur numérique. En fait, il s’agit plutôt d’un système d’énergies en interactions qui, d’après la conception védique, possède des caractéristiques et une organisation réminiscente de certains systèmes informatiques réalisés par l’homme.

Retournant à l’histoire de Kardama Muni, nous voyons qu’après avoir acquis sont merveilleux palais volant, il commence voyager vers différentes planètes avec sa femme :

Satisfait par sa femme, il appréciait cette demeure aérienne pas seulement sur le Mount Meru mais dans différents jardins connus comme Vaisrambhaka, Surasana, Nandana, Puspabhadraka, et Caitrarathya, et par le lac de Manasa-sarovara.

Il voyagea de cette manière à travers les différentes planètes, comme l’air passait incontrôlé dans toutes les directions. Se déplaçant par air dans cette grande et splendide demeure aérienne, qui pouvait voler selon sa volonté, il surpassait même les demi-dieux.
Dans le Sanskrit, les Devas sont référencés ici comme vaimanikan, ce qui signifie voyageurs en vimanas. Ainsi le vers dit littéralement que le vimana de Kardama Muni surpassait le vaimanikan. Le mot Sanskrit pour les planètes est loka, qui peut désigner d’autres globes physiques et des mondes de plus hautes dimensions non accessibles aux sens des humains ordinaires.

L’idée d’invoquer des programmes universels figure dans une autre histoire impliquant un vimana. Il semble qu’il existe une sorte d’armure mystique nommée Narayana-kavaca, appelée en invoquant les noms de l’Etre Suprême (Narayana est un nom du Suprême, et kavaca signifie armure.) Une fois, un brahmana nommé Kausika utilisa cette armure et abandonna par la suite son corps physique. Encore plus tard, le roi Gandharva king, Citraratha, découvrit certaines interférences étranges avec son vimana alors qu’il passait au-dessus des restes du corps de Kausika :

Entouré de nombreuses et belles femmes, Citraratha, le Roi de Gandharvaloka, passait une fois dans son avion au-dessus du corps du brahmana à l’endroit où le brahmana était mort.

Citraratha fut soudain forcé de tomber du ciel tête la première avec son avion. Frappé de stupeur, il reçut l’ordre de grands sages nommés Valakhilyas de jeter les os du brahmana dans la rivière proche de Sarasvat. Il dût faire cela et se baigner dans la rivière avant de retourner à sa propre demeure.
Un exemple de vimana utilisé à des fins militaires provient de l’histoire de Bali, un roi des Daityas. Le véhicule de Bali est très semblable à celui obtenu par Salva, et était aussi construit par Maya Danava. Il fut utilisé dans une grande bataille entre les Daityas et les Devas :

Pour cette bataille le commandant en chef le plus célèbre, Maharaja Bali, fils de Virocana, était assis dans un merveilleux avion nommé Vaihayasa. O Roi, ce bel avion décoré avait été réalisé par le démon Maya et fut équippé avec des armes pour tous types de combat. Il était inconcevable et indescriptible. En fait, il était parfois visible et parfois non. Assis dans cet avion sous une belle ombrelle protectrice et éventé par le meilleur des camaras, Maharaja Bali, entouré de ses capitaines et commandants, apparut simplement comme la Lune se levant au soir, illuminant toutes les directions.
Mon exemple final de vimana est extrait de l’histoire du sacrifice de Daksa. Il semble que Satl, la femme de Lord Siva, voulu assister à un sacrifice arrangé par son père Daksa, mais que Siva ne voulait pas qu’elle y assiste en raison de l’attitude offensive de Daksa envers lui. Ici nous voyons Satl implorer son mari de la laisser aller au sacrifice après avoir vu les membres de sa famille voyager ici en vimanas :

O jamais-né, O celui à gorge bleue, pas seulement ma famille mais aussi d’autres femmes, habillées de beaux vêtements et parées d’ornements, s’y rendent avec leurs maris et amis. Regarde juste comment leurs groupes d’avions blancs ont rendu le ciel entier si beau.
Tous les êtres référencés ici sont des Devas ou Upadevas. Nous pouvons voir de cela et des autres exemples que les vimanas étaient considérés comme un moyen de déplacement standard pour des êtres de ce rang.

Le Mahabharata contient également cette idée de cités volantes autonomes qui voyagent indéfiniment dans l’espace. Dans cette section et les deux suivantes, j’en donnerai quelques exemples. Le premier est la cité volante de Hiranyapura. Elle fut observée flottant dans l’espace par Arjuna alors qu’il voyageait dans les régions célestes après avoir after vaincu les Nivatakavacas lors d’une grande bataille. Arjuna était accompagnée dans son voyage céleste par un Deva nommé Matali, et il l’interrogea à propos de la cité. Matali répondit :

Il y avait une fois une femme Daitya nommé Puloma et un grand Asuri Kalaka, qui observa d’extrêmes austérités pendant un millier d’années des Dieux. A la fin de leurs mortifications le Dieu auto-existant leur accorda une faveur. Ils choisirent comme voeu que leur progéniture puisse ne souffrir que peu, Indra des rois, et soit inviolable par les Dieux, les Raksasas et les Serpents. Cette adorable cité volante, avec la splendeur des beaux travaux, empilée avec toutes les pierres précieuses et impénétrable même aux Immortels, les bandes de Yaksas et Gandharvas, et les Serpents, les Asuras, et les RakSasas, remplie de tous les désirs et de toutes les vertues, libérée du chagrin et de la maladie, fut créée pour les Kalakeyas par Brahma, O meilleur de s Bharatas. Les Immortels évitèrent cette cité céleste parcourant le ciel, héro, qui est peuplée par Pauloma et les Kalakeya Asuras. Cette grande cité est nommée Hiranyapura, la Cité d’Or.
Ici les habitants de la cité, les Paulomas et Kalakeyas, sont identifiés comme les descendants de deux rebelles parents des Devas nommés Puloma et Kalaka. Les “serpents” constituent une race d’êtres mystiques, nommés Nagas, qui peuvent adopter une forme semblable à l’homme ou serpentine. Le “dieu auto-existant” est Brahma, qui est interprété comme le géniteur originel de tous les êtres vivants de l’univers matériel. L’origine de Brahma étant transcendentale, et celui-ci n’ayant aucun parent matériel, il est décrit comme auto-existant. Les immortels sont les Devas. Ils sont décrits comme immortels parce que vivant durant des millions de nos années. Cependant, d’après les Vedas, tous les êtres disposant d’un corps dans l’univers matériel ont une durée de vie limitée et doivent mourir après un certain temps.

Grâce ses pouvoirs supérieurs, Brahma permet aux Paulomas et aux Kalakeyas d’avoir une cité volante qui ne peut être attaquée par divers groupes d’êtres de l’univers, dont les Devas. Cependant, il laisse ouverte une faille pour les Devas en déclarant que la cité volante pourrait être attaquée avec succès par un être humain.

(D’ETRE CONTINUE)

SOURCE  http://scimyst.free.fr/

Advertisements
Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , | Leave a comment

Οι Παράλληλοι Κόσμοι Είναι Εδώ

Οι Παράλληλοι Κόσμοι υπάρχουν στ’ αλήθεια, σύμφωνα με μια πρόσφατη σημαντικότατη επιστημονική ανακάλυψη επιστημόνων του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η οποία έχει ήδη περιγραφεί από αρκετούς ειδικούς ως «μια από τις πιο σπουδαίες εξελίξεις στην ιστορία της Επιστήμης»

Η επιστημονική Θεωρία του Παράλληλου Σύμπαντος, προτάθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1950 από τον αμερικανό φυσικό Hugh Everett και είναι επιστημονικά αποδεκτό ότι βοηθά σημαντικά στην κατανόηση και εξήγηση μυστηρίων της Κβαντομηχανικής που έχουν απασχολήσει και προβληματίσει τους επιστήμονες για δεκαετίες.

Στο Σύμπαν των «Πολλών Κόσμων» της θεωρίας του Everett, κάθε φορά που μια νέα φυσική πιθανότητα εξερευνείται, το Σύμπαν διχάζεται και διαχωρίζεται. Με έναν αριθμό πιθανών εναλλακτικών αποτελεσμάτων, το κάθε ένα αποτέλεσμα πραγματοποιείται στο ολόδικό του Σύμπαν, το οποίο δημιουργείται εξαιτίας του.

Για παράδειγμα, ο οδηγός ενός αυτοκινήτου που παραλίγο να εμπλακεί σε ένα μοιραίο ατύχημα αλλά κατάφερε να το αποφύγει και γλίτωσε, στον κόσμο μας. Αλλά σε ένα παράλληλο Σύμπαν, μια άλλη εκδοχή αυτού του ίδιου οδηγού θα έχει σκοτωθεί στο ατύχημα που τελικά έγινε. Σε ένα άλλο παράλληλο Σύμπαν, ο οδηγός θα αναρρώσει έπειτα από θεραπεία σε ένα νοσοκομείο κο.κ. Ο αριθμός των εναλλακτικών σεναρίων είναι προφανώς ατελείωτος.

Είναι μια πολύ παράξενη ιδέα που στο παρελθόν έχει χαρακτηριστεί ως απλά φαντασμαγορική από αρκετούς ειδικούς, ενώ έχει γίνει αποδεκτή με ενθουσιασμό από αρκετούς άλλους ειδικούς. Αλλά η νέα έρευνα στην Οξφόρδη έδειξε ότι αυτή η ιδέα προσφέρει μια σαφή μαθηματική απάντηση σε κβαντικά αινίγματα που δεν μπορούν να απορριφθούν απροβλημάτιστα, και αποδεικνύει ότι ο Dr. Everett (που ήταν ένας από τους σημαντικούς συνεχιστές των Κβαντικών μοντέλων, με Phd από το πανεπιστήμιο Princeton) ήταν στον σωστό δρόμο.

Σε μια από τις δημοσιεύσεις των ανακοινώσεων της νέας ανακάλυψης, στο επιστημονικό περιοδικό New Scientist, ένας από τους σχολιαστές, ο Dr. Andy Albrecht, καθηγητής της Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, σχολίασε με τον ίδιο τρόπο όπως και άλλοι: «Αυτή η εργασία σύντομα θα καταχωρηθεί ως μια από τις πιο σημαντικές εξελίξεις στην ιστορία της Επιστήμης»

Σύμφωνα με την Κβαντομηχανική, στο υποατομικό επίπεδο τίποτε δεν μπορεί να ειπωθεί ότι υπάρχει, μέχρι να παρατηρηθεί. Μέχρι την παρατήρηση τους, τα σωματίδια υπάρχουν σε «φαντασματικές» θολές και νεφελώδεις καταστάσεις (superposition states), στις οποίες μπορούν να έχουν ταυτόχρονα «ανοδικά» και «καθοδικά» spins ή να εμφανίζονται σε διαφορετικά μέρη την ίδια στιγμή.

Η παρατήρηση –ή η ανάλογη μέτρηση– φαίνεται να «καρφώνει» σταθεροποιητικά μια συγκεκριμένη κατάσταση πραγματικότητας, με τον ίδιο τρόπο που ένα στροβιλιζόμενο κέρμα στον αέρα, μπορεί να ειπωθεί αν είναι «κορώνα ή γράμματα» μόνο αν πιαστεί από το χέρι μας ή πέσει κάτω. Σύμφωνα με την Κβαντομηχανική, τα μη-παρατηρούμενα σωματίδια περιγράφονται από «κυματικές συναρτήσεις» που αναπαριστούν ένα σετ από διάφορες «πιθανές» καταστάσεις. Όταν ένας παρατηρητής κάνει μια μέτρηση, το σωματίδιο τότε «κατασταλάζει» σε μια από αυτές τις διάφορες επιλογές, και η κυματική συνάρτηση «καταρρέει».

Η επιστημονική ομάδα της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον φημισμένο (όσο και παράξενο) Dr. David Deutsch, απέδειξε μαθηματικά χωρίς κανένα κενό, ότι η θεωρία των Παράλληλων Κόσμων στην Κβαντική Φυσική, όπως παρουσιάστηκε από τον Dr. Everett, ισχύει και ότι η δομή των «εναλλακτικών παρακλαδιών» που δημιουργείται από τον διαχωρισμό του Σύμπαντος σε παράλληλες εκδοχές του εαυτού του, εξηγεί απόλυτα την πιθανολογική φύση των κβαντικών αποτελεσμάτων.

Τα υποατομικά σωματίδια έχουν απροσδιόριστη θέση και κίνηση ή εμφανίζονται να είναι ταυτόχρονα σε πολλά μέρη ή να έχουν διαφορετική φύση ταυτόχρονα, επειδή υπάρχουν Παράλληλα Σύμπαντα.Έτσι, εδώ και μερικά χρόνια που έγιναν αυτές οι ανακοινώσεις και συνεχίζουν να διαδίδονται από τότε, ένα νέο πρόσωπο της Κβαντικής Φυσικής δημιουργείται και ξεπροβάλλει μια νέα επιστημονική κατανόηση της πραγματικότητας.

Αν σκεφτόμαστε τον εαυτό μας ως μοναδικό, πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Η εποχή κατά την οποία πολλοί φυσικοί μπορούσαν να αγνοούν την ιδέα των Παράλληλων Συμπάντων έφτασε στο τέλος της. Αν αυτό δεν σας γίνεται κατανοητό, σκεφτείτε το ως εξής: ο κόσμος μας, έτσι όπως τον ξέρετε, δεν είναι παρά ένας ανάμεσα σε πολλούς κόσμους. Εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε παρά μια εκδοχή μας ανάμεσα σε πολλές εκδοχές μας, που υπάρχουν σε άλλους κόσμους. Ο Dr. David Deutsch και η ομάδα του στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, απέδειξαν ότι οι κομβικές εξισώσεις της Κβαντομηχανικής προκύπτουν από τα μαθηματικά των Παράλληλων Συμπάντων.

Όλο αυτό, φυσικά, ισχύει μόνο σε έναν από τους πολλούς παράλληλους κόσμους, αφού σε έναν άλλο παράλληλο κόσμο δεν ανακαλύφθηκε ακόμη αυτό, σε έναν άλλον θα ανακαλυφθεί στο μέλλον, σε έναν άλλο ποτέ και σε άπειρα άλλα Παράλληλα Σύμπαντα έχουν συμβεί σε σχέση με αυτό τα πιο απίθανα και παράξενα πράγματα.

Ο Dr. Hugh Everett, (ο μαθητής του μεγάλου κβαντικού φυσικού επιστήμονα John Wheeler), που η θεωρία του των Παράλληλων Συμπάντων αποδείχθηκε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και τις εργασίες του Dr. David Deutsch και της ομάδας του, είναι ο άνθρωπος που εισήγαγε το ενδεχόμενο η περιβόητη «Γάτα του Σρέντινγκερ» να είναι μέσα στο κουτί της ταυτόχρονα και ζωντανή και νεκρή, αλλά σε δύο διαφορετικά σύμπαντα.

Η Γάτα του Σρέντινγκερ είναι και νεκρή και ζωντανή επειδή το Σύμπαν έχει χωριστεί στα δύο. Σε κάθε κβαντική διακλάδωση το Σύμπαν χωρίζεται στα δύο, σε μια ατέρμονη σειρά Συμπάντων που συνεχώς διχοτομούνται. Δηλαδή, αυτό εξηγούν όλα αυτά: Όλα τα Σύμπαντα είναι δυνατά και εξίσου πραγματικά.

Ο φημισμένος Dr. Michio Kaku, καθηγητής στην έδρα Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και συγγραφέας πολλών σημαντικών επιστημονικών έργων, έχει γράψει:

«Όλα τα Παράλληλα Σύμπαντα είναι πραγματικά. Οι κάτοικοι του κάθε Σύμπαντος μπορεί να διαμαρτύρονται πως μόνο το δικό τους είναι πραγματικό και πώς όλα τα άλλα είναι φανταστικά ή κίβδηλα. Αυτά τα Παράλληλα Σύμπαντα, όμως, δεν είναι εφήμεροι, πλασματικοί κόσμοι, αλλά μέσα τους εμφανίζονται στέρεα αντικείμενα και συμπαγή συμβάντα, εξίσου πραγματικά και αντικειμενικά με οποιαδήποτε άλλα.

»Αυτό, στην Κβαντική Φυσική, είναι πάρα πολύ σημαντικό, διότι καταρρίπτει τον βασικό όρο της “Κατάρρευσης της Κυματοσυνάρτησης” Δηλαδή, οι κβαντικές κυματοσυναρτήσεις δεν καταρρέουν ποτέ, αλλά συνεχίσουν να εξελίσσονται, διαιρούμενες αέναα σε άλλες κυματοσυναρτήσεις, σε ένα δέντρο με άπειρες διακλαδώσεις, όπου το κάθε κλαδί παριστάνει ένα ολόκληρο Σύμπαν. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Θεωρίας των Πολλών Κόσμων, είναι ότι είναι πολύ πιο απλή από την “Ερμηνεία της Κοπεγχάγης”, και ότι δεν προϋποθέτει την “κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης” κατά την οποία τελικά ορίζεται η πραγματικότητα του παρατηρητή.

»Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή αυτή που διαβάζετε αυτή τη φράση, το σώμα σας συνυπάρχει και δίνει μάχη με τις κυματοσυναρτήσεις των δεινοσαύρων. Στο δωμάτιο που βρίσκεστε υπάρχει η κυματοσυνάρτηση κόσμων όπου οι Ναζί επικράτησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γη κυριεύτηκε από τους εξωγήινους, κι εσείς δεν γεννηθήκατε ποτέ. Όλα τα επεισόδια από τη Ζώνη του Λυκόφωτος, είναι μόνο μερικά από τα Σύμπαντα που συνυπάρχουν στο σαλόνι σας. Απλώς, εμείς δεν αλληλεπιδρούμε πια με αυτούς τους κόσμους, γιατί δεν είναι πλέον σύμφωνοι με τον δικό μας» (Parallel Worlds).

Όπως έχει πει ο Δρ. Άλαν Γκαθ: «Υπάρχει κάποιο Σύμπαν όπου ο Έλβις ζει ακόμη»

Κι ο φυσικός Φρανκ Γουίλτσεκ γράφει: «Είναι τρομακτική η συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν απειράριθμα ελαφρά διαφορετικά αντίγραφα του εαυτού μας που ζουν τη δική τους παράλληλη ζωή και ότι κάθε στιγμή δημιουργούνται νέοι σωσίες που πραγματώνουν πολλά εναλλακτικά μέλλοντα».

Αυτά μου θυμίζουν το αριστουργηματικό έργο επιστημονικής φαντασίας Star Maker (του 1937, είκοσι χρόνια πριν από τον Everett) του μεγάλου Olaf Stapledon (ο οποίος είχε ντοκτορά στη Φιλοσοφία), όπου μεταξύ πολλών άλλων σχετικών, γράφει:

«Όποτε ένα πλάσμα βρισκόταν αντιμέτωπο με διάφορες πιθανές οδούς δράσης, τις ακολουθούσε όλες, δημιουργώντας έτσι πολλές διακριτές ιστορίες του κόσμου. Αφού σε κάθε εξελικτική ακολουθία του κόσμου υπήρχαν πολλά πλάσματα και στο καθένα ανοίγονταν πολλές δυνατοί οδοί δράσης, και αφού οι συνδυασμοί των οδών είναι αμέτρητοι, σε κάθε χρονική ακολουθία προέκυπταν κάθε στιγμή αμέτρητα διακριτά Σύμπαντα»

Καθώς συλλογίζομαι τη Φαντασία μας, αναρωτιέμαι, πέρα από τα προφανή, τι ακριβώς κάνει και πώς το κάνει, από πού να προέρχεται και γιατί να υπάρχει. Θα μπορούσε να πει κανείς, σκέφτομαι, ότι η Φαντασία μας είναι μία έκτη (ή έστω έβδομη) αίσθηση, ή μία Μετα-Αντίληψη, μια εξωαντιληπτική ικανότητα, η οποία μπορεί να παρακολουθεί αυτό που συμβαίνει στα Παράλληλα Σύμπαντα, σε εναλλακτικές εκδοχές της Πραγματικότητας, σε Παράλληλους Κόσμους.

Ο «κόσμος της Φαντασίας μου», όλα αυτά που φαντάζομαι ή έχω φανταστεί ποτέ μου, είναι το σύνολο της εξω-αντιληπτικής παρατήρησής μου των πραγμάτων που συμβαίνουν ή έχουν συμβεί ή θα συμβούν, σε Παράλληλους Κόσμους.  Αυτό ίσως να συμβαίνει, π.χ. όταν παρατηρώ ένα γεγονός –μία επεξεργασία πληροφορίας, μια εντύπωση, ένα ερέθισμα, ένα φαινόμενο ή μία κατάσταση– και «φαντάζομαι» διάφορες εκδοχές του, που όμως είναι «φανταστικές», δηλαδή δεν συνέβησαν ή δεν συμβαίνουν εδώ τώρα. Αλλά συμβαίνουν σε ένα Παράλληλο Σύμπαν κι εγώ τις αντιλαμβάνομαι και τις επεξεργάζομαι…  Αυτό, φυσικά, σημαίνει ότι μπορώ να φανταστώ και το μέλλον, σε αυτόν τον κόσμο που παρατηρώ (ανάμεσα σε άλλους). Κι ίσως αυτό να σημαίνει ότι εγώ το δημιουργώ, ή το θυμάμαι.

Η κβαντομηχανική «Ερμηνεία των Πολλών Κόσμων», έχει επίσης εξηγήσει ότι το ταξίδι στον Χρόνο, αν ποτέ γίνει εφικτό (και μπορεί να έχει γίνει στο παρελθόν –ή στο μέλλον– και απλά να μην το γνωρίζουμε), θα είναι ένα ταξίδι σε έναν Παράλληλο Κόσμο, έναν παράλληλο Χωρόχρονο (ο χώρος πάει πακέτο με τον χρόνο, και ο χρόνος επίσης), κι έτσι έχει ξεπεράσει τα γνωστά παράδοξα των ταξιδιών στον χρόνο (π.χ. γυρίζω πίσω στον χρόνο, σκοτώνω τον παππού μου, άρα εγώ δεν γεννήθηκα, άρα δεν ταξίδεψα στον χρόνο, άρα δεν σκότωσα τον παππού μου, άρα γεννήθηκα, άρα ταξίδεψα στον χρόνο κ.ο.κ. Σύμφωνα με την Ερμηνεία, δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα, έχω ταξιδέψει σε έναν παράλληλο κόσμο όπου ισχύει αυτό που έκανα και αυτό δεν επηρεάζει το παλαιό μου –ή το μελλοντικό μου– παρόν, διότι βρίσκομαι σε έναν παράλληλο κόσμο κι αυτό απλά σημαίνει ότι μάλλον δεν θα μπορώ να επιστρέψω στον προηγούμενο κόσμο μου).

(Αν και ο θρυλικός παράξενος χρονοταξιδιώτης μιας ολόκληρης σχετικής νεομυθολογίας της εποχής μας του διαδικτύου, ο John Titor, έχει εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο –παρ’ όλο που βρισκόταν εδώ σε έναν παράλληλο κόσμο-χρόνο μακριά από τον δικό του– θα κατάφερνε να επιστρέψει πίσω στο ίδιο μέλλον από το οποίο ήρθε)  Όπως ίσως ήδη καταλαβαίνετε, όλα αυτά δεν έχουν την αφετηρία τους στην Κβαντική Φυσική και στους θεωρητικούς και ερευνητές της. (Έφερα ήδη ένα μικρό χαρακτηριστικό παράδειγμα με το StarMaker του Olaf Stapledon, ανάμεσα από εκατοντάδες που θα μπορούσα να αναφέρω και δεν το κάνω λόγω χώρου).

Δεκαπέντε χρόνια πριν από τη διατύπωση της κβαντομηχανικής Ερμηνείας των Πολλών Κόσμων από τον Dr. Everett, ο μεγάλος λόγιος συγγραφέας του Φανταστικού, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, δημοσίευσε το 1941 το διήγημά του Ο Κήπος των Διακλαδιζόμενων Μονοπατιών (El Jardin de Senderos que se Bifurcan, The Garden of Forking Paths).

Στις σελίδες αυτής της ιστορίας του Μπόρχες, ένας Σινολόγος ανακαλύπτει ένα παλιό χειρόγραφο ενός Κινέζου συγγραφέα, στο οποίο η διήγηση μιας ιστορίας γίνεται με πολλούς εναλλακτικούς τρόπους, η ίδια ιστορία υπάρχει διηγημένη με πολλούς τρόπους, συχνά αντιφατικούς μεταξύ τους. Ο καθηγητής εξηγεί στον ήρωα (που είναι εγγονός του συγγραφέα) ότι ο παππούς του συνέλαβε την ιδέα ότι ο Χρόνος είναι σαν «ένας κήπος με πολλά διακλαδιζόμενα μονοπάτια», στον οποίον όλα τα πράγματα συμβαίνουν παράλληλα με άπειρους διακλαδιζόμενους τρόπους, δημιουργώντας έτσι πολλούς παράλληλους κήπους.

Αναλογιζόμενος την ιδέα με τον κήπο, τον οποίο επισκέφτηκα με τη φαντασία μου έπειτα από την ανάγνωση του διηγήματος του Μπόρχες, έφτασα και να αναρωτηθώ τι απέγινε ο αρχικός κήπος. Εκείνος ο κήπος τον οποίο επισκέφτηκα την πρώτη φορά, το σημείο εκκίνησης. Τελικά κατάλαβα ότι η ιδέα συμπληρωνόταν πολύ καλά αν έβαζα στη συνάρτηση έναν «κεντρικό κήπο». Έναν κήπο που είναι κεντρικά παράλληλος με όλους τους κήπους, έναν κήπο που επικοινωνεί με όλους τους κήπους, έναν κήπο όπου όλοι οι κήποι επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω αυτού του κήπου (εκεί-πού;). Έναν κομβικό κήπο. Κάτι σαν ένα κομβικό κέντρο διερχομένων.  Τον κομβικό κύκλο που εφάπτεται με όλους τους κύκλους ενός σχήματος εφαπτόμενων κύκλων. Φανταστείτε το σαν ένα λουλούδι.

Π.χ. για τη Γη μας, και τις Αντι-Γαίες ή Αντιχθόνες, φανταστείτε μία «Μέση Γη», μία Middle Earth, ή ένα Midian. Νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό και πολύ σχετικό με όλα αυτά εκείνο το έργο ενός από τους πιο ιδιαίτερους συγγραφείς του Φανταστικού, του William Hope Hodgson, το The House on the Borderland, βλ. Το Σπίτι στα Σύνορα των Κόσμων. Τώρα θυμάμαι ότι σε κάποιες παλιές αλληγορικές ιστορίες, ο κεντρικός αυτός κήπος αποκαλείται συχνά «Το Νησί του Παραδείσου», ενώ κάποιοι ιδιαίτεροι συγγραφείς λένε ότι αυτός ο «παράδεισος» είναι στο κέντρο του σύμπαντος –ή του γαλαξία– και είναι η κατοικία του Θεού. Τέλος πάντων.

Σε άλλες παλιές αλληγορικές ιστορίες ο κεντρικός κήπος συχνά ονομάζεται «Το Κέντρο του Κόσμου», «Το Όρος του Κόσμου», κλπ, και λένε ότι εκεί υπάρχει ένας «Βασιλιάς του Κόσμου», κ.ά. Ο Σερ Χάλφορντ ΜακΚίντερ, εισηγητής της Γεωπολιτικής, ονόμασε αυτό το κομβικό κέντρο του κόσμου «Ηeartland», καρδιακή χώρα, ας πούμε, ένα βασίλειο της καρδιάς του κόσμου, κι αυτό μου δίνει την ιδέα να ονομάσουμε αυτόν τον κεντρικό κομβικό κήπο, «Καρδιακό Κήπο» ή «Κήπο της Καρδιάς των Κήπων» κόσμο της καρδιάς των κόσμων)

Ο λόγιος (και θεολόγος και φιλόσοφος) καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μεγάλος συγγραφέας του Φανταστικού, ο C. S. Lewis, στη γνωστή σειρά των βιβλίων του για τη Narnia (δεν γνωρίζω αν γνωρίζετε ότι τα βιβλία του The Chronicles of Narnia έχουν πουλήσει πάνω από εκατό εκατομμύρια αντίτυπα σε πενήντα γλώσσες), έχει μια αφετηρία. Η αφετηρία αυτή δεν είναι μόνο ένα –όχι τόσο γνωστό– συγκεκριμένο κεντρικό-κομβικό μέρος από το οποίο ξεκίνησαν όλες οι περιπέτειες στη Narnia, αλλά είναι και ένα βιβλίο.

Φυσικά, πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της σειράς. (Η σειρά, ευτυχώς, δεν αρχίζει με το δεύτερο βιβλίο, The Lion, the Witch and the Wardrobe, όπως νομίζουν οι περισσότεροι επειδή με αυτό ξεκίνησε η κινηματογραφική μεταφορά των έργων κι έτσι –όπως ίσως και οι απαράδεκτοι παραγωγοί– οι περισσότεροι το αγνοούν). Κατά τη γνώμη μου και τη μικρή εποπτεία μου, αυτό το πρώτο βιβλίο είναι ένα από τα πιο σημαντικά αλληγορικά βιβλία που έχουν γραφτεί ποτέ.

Το πρώτο βιβλίο της σειράς της Narnia έχει τον τίτλο The Magician’s Nephew (Ο Ανιψιός του Μάγου) και είναι γραμμένο το 1948. Στις σελίδες του παρακολουθούμε τις περιπέτειες δύο παιδιών, ενός αγοριού (Digory) και ενός κοριτσιού (Polly), που φιλοξενούνται από τον θείο του αγοριού (Uncle Andrew) και μένουν σε ένα σπίτι την παλιά σοφίτα του οποίου ξεκινούν να εξερευνήσουν, η οποία παρέμενε απαγορευμένη για τα παιδιά. Δίπλα από το σπίτι υπάρχει μία μεγάλη σειρά από παράλληλα ίδια παλιά εγκαταλειμμένα σπίτια.

Στη σοφίτα του σπιτιού ανακαλύπτουν μια μικρή πόρτα που οδηγεί στη σοφίτα του διπλανού σπιτιού. Και στη σοφίτα του διπλανού σπιτιού ανακαλύπτουν μία άλλη μικρή πόρτα που οδηγεί στη σοφίτα του διπλανού σπιτιού. Και ούτω καθ’ εξής. Ακολουθώντας τη μυστική διαδρομή των σοφίτων, ουσιαστικά μια κρυφή οδό πάνω και μέσα από τα παράλληλα σπίτια, σε μια από τις παραδίπλα σοφίτες, λοιπόν, ανακαλύπτουν ένα μυστικό εργαστήριο ή σπουδαστήριο.

Είναι το εργαστήριο ενός μάγου και ο μάγος δεν είναι άλλος από τον γέροντα θείο του αγοριού κι εκεί διατηρεί το μυστικό εργαστήριο για τις μελέτες του. Εκεί τους τσακώνει τελικά ο μάγος θείος και τελικά δίνει στον καθένα δύο μαγικά δαχτυλίδια. H Polly ξαφνικά εξαφανίζεται, ο θείος εξηγεί ότι την έστειλε σε έναν άλλο κόσμο και ότι ο Digory είναι αναγκασμένος τώρα να πάει να τη βρει και να τη φέρει πίσω. Μόλις φορέσεις το κίτρινο δαχτυλίδι σε πηγαίνει μαγικά σε αυτόν τον άλλο κόσμο και το πράσινο δαχτυλίδι («hopefully») μπορεί να σε φέρει πίσω πάλι εδώ.

Ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, καθηγητής της Οξφόρδης επίσης και συγγραφέας των επών της «Μέσης Γης» του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», ήταν αδελφικός φίλος και μαθητής του C. S. Lewis. Μάλιστα ήταν αυτός που έστρεψε τον Lewis στον Xριστιανισμό, κατ’ ομολογία του ιδίου.

Φορώντας τα δαχτυλίδια τα παιδιά έχουν χαθεί από τη σοφίτα και έχουν βρεθεί μέσα σε μία λιμνούλα από την οποία αναδύονται σε ένα άγνωστο παράξενο δάσος. Παντού ολόγυρα στο –σιωπηλό και ακίνητο και έρημο– δάσος υπάρχουν αμέτρητες μικρές λιμνούλες. Το δάσος αυτό ονομάζεται The Wood Beyond the Worlds (Το Δάσος Πέρα από τους Κόσμους). Το Δάσος αυτό είναι κάτι σαν προθάλαμος ή ενδιάμεση ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στους κόσμους.

Η κάθε λιμνούλα σε αυτό το Δάσος, είναι και μία πύλη για έναν άλλο παράλληλο κόσμο. Στο Δάσος αυτό πηγαίνεις αν φορέσεις το μαγικό δαχτυλίδι. Αν βουτήξεις μέσα σε οποιαδήποτε από τις λιμνούλες, βρίσκεσαι στον κόσμο όπου αυτή οδηγεί. Το Δάσος Πέρα από τους Κόσμους, είναι ο κεντρικός κόσμος των κόσμων, η πύλη για τις πύλες όλων των κόσμων. Μία από αυτές οδηγεί στη Narnia (και όχι στη Νήσο του Ναμπούμπου όπως συμβαίνει σε μια παρόμοια φάση στο έργο του Walt Disney, Mary Poppins)

Αυτό δεν είναι παρά η αρχή του βιβλίου και των χρονικών της Narnia και είναι μεγάλη ιστορία. Στο τέλος αυτής της πρώτης περιπέτειας, τα παιδιά επιστρέφουν στον κόσμο μας φέρνοντας μαζί τους ένα μήλο από τη Narnia. Τους σπόρους αυτού του μήλου φυτεύουν στον κήπο του σπιτιού του θείου, από τους οποίους φυτρώνει μια μηλιά, που, φυσικά, είναι μαγική. Από το ξύλο αυτής της μηλιάς που κόβεται, αργότερα, κατασκευάζεται η θρυλική μαγική ντουλάπα, η οποία έχει την τάση να έλκεται από τον κόσμο της Narnia, γι’ αυτό και η ντουλάπα αυτή είναι μία πύλη για τη Narnia και από αυτήν την πύλη μέσα από τη ντουλάπα περνούν στη Narnia οι απόγονοι των δύο παιδιών, στο γνωστό δεύτερο βιβλίο της σειράς The Lion, the Witch, and the Wardrobe –To Λιοντάρι, Η Μάγισσα, και η Ντουλάπα. Το Λιοντάρι είναι ο Αslan, ο Δημιουργός, που έχει δημιουργήσει όλους τους κόσμους με το Τραγούδι του.

Ο τίτλος The Wood Beyond the Worlds (To Δάσος Πέρα από τους Κόσμους), προέρχεται από τον τίτλο του βιβλίου The Wood Beyond the World (1893) του πρωτοπόρου συγγραφέα του Φανταστικού William Morris (1834-1896), ένα από τα αριστουργήματα του Φανταστικού από τον Morris, που ήταν ο δικαιωματικός πατέρας του Fantasy, που έγραψε επίσης και το πολύ ιδιαίτερο έργο The Well at the World’s End (To Πηγάδι στην Άκρη του Κόσμου) (από το οποίο επηρεάστηκαν πολύ και ο Lewis και ο Tolkien, μάλιστα ένας ήρωας του έργου είναι ο μάγος Gandalf, κ.ά.)

Σημαντικά σχετιζόμενο με όλα αυτά, μάλιστα, είναι το έργο Figures of Earth του επίσης πρωτοπόρου James Branch Cabell, όπως και τα: Beyond Life, Τhe High Place, The Music from Behind the Moon, From the Hidden Way, του ιδίου. Aλλά ο William Morris έγραψε και ένα από τα πρώτα σύγχρονα έργα Ουτοπίας, το News from Nowhere (Νέα από το Πουθενά).

@ Παντελής Γιαννουλάκης

pagan http://terrapapers.com/

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , , | Leave a comment

RADIATION SHIELDING IN SPACE EXPLORATION–(E) RADIATION SHIELDING OF COMPOSITE SPACE ENCLOSURES

(BEING CONTINUED FROM  14/10/14)

VI. SIMULATIONS

VI.I Simulation environment
The simulations were performed using Geant4 version 9.5. The simulation reference was default
Geant4 aluminium. Material definitions included correction factors, derived from the first
measurement campaign, to estimate impurities on the layers.
The layer thicknesses that were studied are the following:

· Aluminium with thickness of 1 and 2 mm
· Tungsten of 50 and 100 μm
· Stainless Steel of 50 μm
· Prepreg of 215 μm

The thicknesses and compositions of the prepreg and steel layers were optimized to the results of the
first test campaign measurements with 20 MeV protons.
The incoming particles and energy regions that were studied are:

· Protons of 1-100 MeV
· Electrons of 1-20 MeV
· Gamma of 1-20 MeV

The effect of the materials in terms of absorbed energy and dose was estimated by using a scoring
layer of silicon with thickness of 300 μm. This was placed right after the samples in the simulation
models.

VI.II Simulations
Secondary radiation produced with the spacecraft material by trapped protons and interactions with
cosmic rays provide an important, and at times,dominant radiation environment for the instruments.
Energy loss measurements will not provide information about the type of radiation that the
components will experience behind the shielding layers. Therefore, in the simulations, in addition to studying the energy loss of the particles, overall radiation dose is measured in a layer behind the sample under studies. This is done in scoring layer of
Silicon with thickness of 300 μm. The material and the thickness were selected to represent the standard
electronics components inside a spacecraft.
The number of incoming particles was set to 10.000 to reduce the required CPU time for the calculations.

VI.II.I Protons
Simulations of interactions of protons were made in the energy region of 1-100 MeV. Most of the
effect the thin shielding materials have to the incoming radiation will occur in the lower end of the
selected energy region. Therefore particle energies higher than 100 MeV were not included in the
simulation models. Though particles with higher energies contribute to Single Event Upsets (SEU),
their effect to overall dose experienced by the components is very small due to the small number of
these types of particles.
Figure 10 shows simulated energy loss of protons traversing layers of different materials. As expected,
the high Z material, Tungsten, has the highest effect on the kinetic energy of the incoming protons. At
lower energies, layers made from Prepreg have equal effect on the particle energies as 50 μm of Tungsten.
Overall, the effect of a Prepreg layer is better or equal as 50 μm layer of Steel.

image

Figure 10: Energy loss of protons traversing through sample layers. Tungsten 50 and 100 describe the thickness of the layers in microns.

When the dose of the incoming radiation is compared, it can be seen in Figure 11, that since the
100 μm layer of Tungsten has the highest effect on proton energy, it also suffers from highest dose
coming from secondary particles. However, this is only visible on lower energies since at higher
energies the rate of secondary particles is less affected by the properties of a thin layer. This is due
to the drop in probability of interactions.

image

Figure 11: Dose in Silicon scoring layer after the samples from proton beams

VI.II.II Electrons
Though most of the incoming electrons have kinetic energy in the region of 1-7 MeV, the studies
were expanded up to 20 MeV. This was done to study the effects of secondary particles that are produced in
the proton interactions.
From Figure 12 it can be seen that only the layers with high Z materials have effect on incoming
electron energy. The improvement between the two Tungsten samples can be seen to be directly
proportional to the material thickness.

image

Figure 12: Energy loss of the electrons traversing the sample materials.

Figure 13 shows the measured dose on the scoring layer after the samples.

image

Figure 13: Dose on the scoring layer from electron beams of various energies.

(TO BE CONTINUED)

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment

ΚΡΟΝΟΣ ΕΙΣ ΑΕΡΙΟΣ ΓΙΓΑΣ (a)

Η Θανατηφόρα Λατρεία του Κρόνου
Η άγνωστη ιστορία των Τεσσάρων Εποχών του Ανθρώπου.

Η Ηλεκτρική Θεωρία του Σύμπαντος.

Ο Κρόνος και η άνοδος της «βιομηχανίας των Θεών», η απόκρυφη σύνδεση μεταξύ των παγκόσμιων κατακλυσμών, του σεξ, των μαγικών τελετών αίματος, των όπλων, των πολέμων, το πετρέλαιο, το χρήμα, τα ναρκωτικά, η δουλεία, ο επιστημονισμός. Το φυσικό ταξίδι του πλανήτη Κρόνου από το να είναι ένας καφέ νάνος κι ο αρχικός ήλιος της Γης μέχρι την επακόλουθη εξορία του στα άκρα του τωρινού ηλιακού μας συστήματος είναι η ιστορία των γνωστών Εποχών του Ανθρώπου σύμφωνα με τις μυθολογικές, εσωτερικές  κι απόκρυφες παραδόσεις. Από τους παράξενους γίγαντες στο άγνωστο ανθρώπινο γονιδίωμα.

Αντίληψη και Κατανόηση χωρίς τον Νου

Οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον μας και τον κόσμο που γνωρίζουμε με ένα σταθερό και παγ(ι)ωμένο «ερμηνευτικό σύστημα» που στην τελική είναι αδιάφορο αν είναι δικό μας ή μας το έδωσαν άλλοι. Το πρόγραμμα ερμηνείας του σύμπαντος που τρέχουμε είναι ελαττωματικό και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο ελαττωματικά· γι αυτό έχουμε τόσες αναπάντητες ερωτήσεις και τόσες πολλές διαστρεβλωμένες θεωρίες που δεν εξηγούν τίποτε, πέρα από την προβολή επιστημονικών φαντασιώσεων. Αυτό μπορεί να το δει κάθε άνθρωπος που είναι ικανός να βλέπει την ενέργεια που ρέει μέσα στο σύμπαν.

Το βασικότερο εμπόδιο που πρέπει με άτεγκτα αυστηρή πειθαρχία να ξεπεραστεί είναι το εμπόδιο του «εγώ» της κοινωνικοποίησης και της συνήθειας που δίνει στους ανθρώπους από γενιά σε γενιά μια πανομοιότυπα αυθαίρετη, οριστική κι αμετάκλητη άποψη του Κοσμικού. Αποτέλεσμα αυτής της ψευδαίσθησης (σκιές στον τοίχο από τους δεσμώτες – θαυματοποιούς) είναι η φαινομενικά ατράνταχτη πεποίθηση των ανθρώπων ότι ο κόσμος (φυσικός, ιστορικός, μυθολογικός) είναι ο μοναδικός και η οριστικότητα του είναι στατικά αδιαμφισβήτητη, ειδικά αφού την επιβάλλουν τόσο περισπούδαστοι ιεράρχες θρησκευτικοί κι επιστημονικοί. Επειδή δεν τολμάει κανείς να τους αμφισβητήσει, οι ψευδαισθήσεις τους εδραιώθηκαν σαν η μοναδική αληθοφανής θέση. Οι άνθρωποι είναι έρμαια δυνάμεων που τους έλκουν· από και σε κάθε κατεύθυνση και σπάνια αμφισβητούν την «ιερή αγελάδα» αντιθέτως την λατρεύουν. Μια χαρά τα ήξερε ο παππούς Πλάτων.

Βασική προϋπόθεση αντίληψης (πόσο μάλλον κατανόησης) κάθε πληροφορίας που έρχεται έξω από το ελαττωματικό ερμηνευτικό σύστημα είναι η απουσία μεσολάβησης του νου. Ο νους αγαπάει την συνήθεια και την κοινωνικοποίηση κι αυτό τον καθιστά επιρρεπή να άγεται και να φέρεται τόσο ηλίθια. Βασικό εργαλείο έκφρασης του «εγώ» σε κάθε του έκφανση είναι ο νους.

Θα στέψω (σε δύο άρθρα ή και τρία· θα δείξει η έμπνευση και η διάθεση) την προσοχή μας στην Ηλεκτρική Θεωρία του Σύμπαντος, η οποία τονίζει την σημασία του ηλεκτρισμού σε όλο το Σύμπαν και που εξηγεί το 99,99% των παρατηρούμενων κοσμολογικών φαινομένων και τις επιπτώσεις τους στην ζωή μας, από την δημιουργία ήλιων, αστέρων και πλανητών, μέχρι το βάθος του γονιδιώματος μας, όπου η πιθανότητα να αφήσεις έξω από την βιτρίνα το «εγώ» και τον νου θα δημιουργήσει μια παράξενα μαγική κατανόηση. Αντίληψη και Κατανόηση χωρίς τον Νου. Άφησε την Αίσθηση (όχι τα συναισθήματα· είναι του νου) να σε κατευθύνει, αυτή είναι η ΔΥΝΑΜΗ που τόσο συχνά διαβάζεις κι αναφέρουμε.

Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

«Δεν πιστεύω τίποτα. Έχω απομονώσει τον εαυτό μου από τα ακλόνητα θέσφατα και τις σοφίες των χιλιετιών, καθώς και από τους λεγόμενους «μεγάλους δασκάλους» όλων των αιώνων, όλων των εποχών και ίσως εξαιτίας αυτής της απομόνωσης μου δέχομαι ευπρόσδεκτα περίεργους επισκέπτες. Κλείνω την μπροστινή πόρτα στον Ιησού και στον Αϊνστάιν, ενώ στην πίσω πόρτα τείνω χείρα καλωσορίσματος σε βατραχάκια και γαρίδες. Δεν πιστεύω σε τίποτα δικό μου απ’ όσα έχω ποτέ γράψει. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι τα προϊόντα του νου μπορούν να είναι αντικείμενα πίστης. Η έννοια του σκοπού στην φύση μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς την επιστράτευση συμβατικών θεολογικών ερμηνειών, εάν έχουμε την δυνατότητα να συλλάβουμε την ύπαρξη μας ή αυτή του αποκαλούμενου ως ηλιακού μας συστήματος, μαζί με τ’ αστέρια που μας περιτριγυρίζουν, ως μια ενιαία οργανική κατάσταση, σχηματισμό ή ύπαρξη. Δεν μπορώ να θέσω κανένα διαχωρισμό ανάμεσα στο οργανικό ή το λειτουργικό και το σκόπιμο. Όταν σε έναν ζωικό οργανισμό έχουμε την εμφάνιση των οστεοβλαστών οι οποίοι επιδιορθώνουν ένα σπασμένο οστό, οι οστεοβλάστες αντιπροσωπεύουν κάποιο σκοπό, είτε έχουν επίγνωση του τι κάνουν, είτε όχι.» Charles Fort

Η ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

Σε συνδυασμό με τη θεωρία του ηλεκτρικού σύμπαντος και τις εις βάθος μελέτες συγκριτικής μυθολογίας, αναδύεται Ο Λ Φ Α Ν Ε Ρ Α μια εναλλακτική ιστορική εικόνα του ηλιακού μας συστήματος. Όταν κοιτάζουμε τα αστέρια σήμερα, βλέπουμε μια σιωπηρή σκηνή. Οι πλανήτες βρίσκονται πολύ μακριά στις ελλειπτικές τροχιές τους, ενώ τα φώτα τους περιστρέφονται ομοιόμορφα γύρω από τον Ήλιο. Αυτή η φαινομενική κανονικότητα πιστεύουν οι άνθρωποι ό,τι «έτσι συνέβαινε πάντα».

Η φράση «ομοιομορφία» έχει σχεδιαστεί από συστημικούς μελετητές για να περιγράψει όχι μόνο την ομοιόμορφη συμπεριφορά των πλανητών, αλλά και τον τρόπο εξέλιξης των ειδών αργά, όμορφα, σταθερά και με ασφάλεια!!! Αυτή η ομοιόμορφα καθησυχαστική, σχεδόν ατελείωτη πραγματικότητα αποτελεί τη βάση για τον κόσμο που μας έχουν κολλήσει στο μυαλό, σαν παράσιτο …Αλλά, αν δεν ήταν πάντα έτσι; 

KRONOS POLOS

ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΟΛΟΣ ΚΡΟΝΟΥ

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ?

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ.
Ο ΚΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΜΠΟΣ ΠΟΥ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΔΑΚΤΥΛΙΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΤΗΝ ΨΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΓΗ.[ΜΑΤΡΙΞ]
Η ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ
O ΝΟRMAN BERGRUN έχει μακρά ιστορία στην ερεύνα του διαστήματος.
Έγραψε το βιβλίο <<οι δημιουργοί των δακτυλίων του Κρόνου.>>
Απ τις φωτογραφίες του Voyager στον Κρόνο παρατήρησε ότι υπήρχαν γιγαντιαία ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα στους δακτυλίους του Κρόνου
Είναι πρώην άστρο και όχι πλανήτης, προτείνω ότι οι δακτύλιοι είναι τεχνητοί.
Αυτός είναι ο Κρόνος. ένας γιγάντιος πομπός που εκπέμπει αυτή την ψεύτικη πραγματικότητα μαζί με την σελήνη η οποία πιάνει τις εκπομπές και τις μεταδίδει ενισχυμένες στη γη. ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ.
Ο Κρόνος είναι παντού γύρω μας σε συμβολισμούς. τα δικαστήρια βρίθουν συμβολισμών με τις μαύρες τηβέννους/ κύβους. στη Μέκκα.
Οι φωτογραφίες που ήρθαν απ την αποστολή του Voyager στον Κρόνο είναι η ύπαρξη αυτών των τεράστιων ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων, που εκείνος τα αποκαλεί οχήματα που βγάζουν εξάτμιση τα οποία δημιουργούν ΔΑΚΤΥΛΙΟΥΣ.
Πάντως αυτοί οι δακτύλιοι είναι ΠΟΜΠΟΙ ΚΑΙ ΔΕΚΤΕΣ. Μοιάζουν με μια τεράστια κεραία. ένα απ αυτά που βρήκε η αποστολή Cassini είναι ότι υπάρχουν πανίσχυρες ΡΑΔΙΟ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΟΛΟ ΤΟΥ.
Υπάρχει μια διαρκής καταιγίδα σε σχήμα εξαγώνου. στον άλλον πόλο η διαρκής καταιγίδα μοιάζει με μάτι. Αν αναζητήσετε ήχους από τον Κρόνο θα ακούσετε κάποιους απαίσιους ήχους που έχουν καταγραφεί . Αυτός ο ήχος αντιπροσωπεύει το ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΜΑΤΡΙΞ ΠΟΥ αν δεν υπήρχαν αυτές οι εκπομπές και αν τις λαμβάναμε μέσα από ένα χειραγωγημένο Dna ο κόσμος που θα βιώναμε στο συνειδητό ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ.
Αυτό συνάδει με τις ταινίες μάτριξ, ένας ειδικός στην πλανητική ζωή ΛΕΕΙ/ πίσω απ την επίδραση των ερπετοειδών και πίσω απ την αλληλεπίδραση με εξωγήινους υπάρχει μια δύναμη που ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΟΡΦΗ. ΕΙΝΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ και μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ που βρέθηκαν σε σφραγισμένο δοχείο στην Αίγυπτο το 1945 από μια ομάδα που είναι γνωστοί ως ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ.
Το 1/5 ΑΥΤΩΝ αναφέρονται σε μια ομάδα οντοτήτων που λέγονται ΑΡΧΟΝΤΕΣ (δηλαδή οι Βολαδόρες) . Αναφέρονται και στον δήθεν δημιουργό τον Yaldabaoth, αυτό είναι δική τους εκδοχή που οι χριστιανοί λένε διάβολο. οι άρχοντες είναι οι δαίμονες κατά τους χριστιανούς. άλλοι θα τους έλεγαν εκπεσώντες. λένε ότι ο φυσικός κόσμος είναι το βασίλειο των αρχόντων και του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
Λένε ότι δεν έχουν προθεσιμότητα δημιουργική φαντασία, οπότε παρασιτούν πάνω σε αυτούς που την έχουν.
O κόσμος ξεχνά ότι αυτή είναι η ζωτική μας πηγή. Βάλτε την ενέργεια σας σε πράγματα που είναι ΗΘΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΡΥΝΘΕΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
O Ντέιβιντ Ταλμποτ έγραψε πριν χρόνια ένα καλό βιβλίο. Ασχολείται με το θέμα του ηλεκτρικού σύμπαντος. είναι πολύ καλό να καταλάβουμε πως λειτουργεί το σύμπαν. Το βιβλίο λεγόταν Κρόνιος μύθος. Ήταν έρευνα σε αρχαίους μύθους θρύλους αφηγήσεις σύμβολα σχετικά με τον Κρόνο.
Συνειδητοποίησα ότι ο Κρόνος κάποτε ήταν ο κύριος ήλιος της γης. Ήταν σε διαφορετική θέση από αυτή που έχει τώρα και δεν είχε δακτυλίους. Έγινε απίστευτος κατακλυσμός και μπατάρισε η γη, για βουνά που εμφανίστηκαν και τα σχετικά όπως και για την αναδιάταξη που έγινε στο ηλιακό σύστημα.
Απ τις αρχαίες περιγραφές ο Τάλμποτ συμπέρανε πως ο κατακλυσμός προκλήθηκε από καταστροφική αλληλεπίδραση μεταξύ γης και Άρη, αντάλλαξαν τερατώδεις ηλεκτρομαγνητικές αστραπές. Ο Άρης δεν ήταν ο ερημωμένος πλανήτης που λένε ότι είναι τώρα. Κάτι απίστευτα κατακλυσμιαίο χτύπησε τον Άρη που άλλαξε την φύση του. Το ηλιακό σύστημα που βλέπουμε σήμερα και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιγράφουν οι αρχαίοι. Μια οπτική είναι ο πόλεμος στους ουρανούς που έλεγαν οι αρχαίοι, και ο Κρόνος έπαψε να είναι ο ήλιος.

Ιων Μάγγος

(CYNECHIZETAI)

PAGAN  STRANGE 170,171    

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , | Leave a comment

Excerpts about The Ringmakers of Saturn 1

image

image

Dedicated
To All People
In Peaceful Quest of Knowledge

The Author
NORMAN BERGRUN
Executive. Personal: Born August 4, 1921; Son of Theodore and Naomi Ruth Stemm
Bergrun (both deceased); Married Claire Michaelson; Father of Clark, Jay, Joan.
Education: B.S.M.E., Cornell University, 1943; L.L.B., LaSalle University (Extension),
1955; Postgraduate Study, Stanford University, 1947; Continuing Education,
Foothill College, 1982. Military: Served in the United States Navy, 1944-46, attaining
the rank of Chief Specialist.

Career: Executive, Bergrun Companies (Research,
Engineering, Construction, Properties); Thermodynamicist, Douglas Aircraft
Company, El Segundo, 1943-44; Aero Research Scientist, NACA Ames Laboratory,
1944-56; Lockheed Missile and Space Company, Van Nuys (CA), Supervisor Flight
Test 1956-68, Manager Flight Test Analysis 1958-62, Manager Test Plans and
Direction 1962-63, Manager Re-Entry Test Operations 1963-67, Staff Scientist
Satellite Systems Applications 1967-69; Director, Management Information Systems,
Nielsen Engineering and Research, Mt. View, California. Organizational Memberships:
American Institute of Aeronautics and Astronautics, Chairman San Francisco
Section 1962, Regional Director 1963, Associate Fellow; California Society of
Professional Engineers, State Director 1973-74 and 1979-83, Vice-President, 1986.
National Society of Professional Engineers, National Director, 1975-76; California
Space and Defense Council, 1982; Co-founder and Acting Chairman of the Board,
California Professional Engineering Center, 1986. Charter Member Aviation Hall of
Fame. Community Activities: Foreign-Student Host, International Center for the
Advancement of Management Education, Stanford University, 1964-67; National
Hearing on Noise Abatement and Control, Washington, D.C., 1971; Steering
Committee Member for Representative Charles S. Gubser, 10th District California,
83rd-93rd Congress, 1960-74; California Space and Defense Council, 1982; Presidential
Task Force, 1982; Television Public Service Announcement, Holiday Project,
1981. Religion: Stanford Memorial Chapel, Teaching Assistant, Youth Program;
Member Chapel Summer Choir, 1982; Foothill Evening Chorale, 1980-86 interdenominational.
Honors and Awards: Engineer of the Year, California Society of
Professional Engineers, Penisula Chapter, 1978; Appreciation for Sustained Contributions
Institute of Aeronautics and Astronautics, 1972; Extraordinary Service
Award, National Management Association, 1968; Recognition of Distinctive Service,
Institute of Aerospace Sciences, 1962; Appreciation for Contributions to First Polaris
Launching, Navy Department, 1960.
From Second Edition
Two Thousand Notable Americans

 

image

Frontispiece: A spectacular pattern in Saturn’s atmosphere masks the presence of awesome power.

Preface
Presented herein are pictures of immensely large, enormously powerful
extraterrestrial space vehicles located in the vicinity of Saturn and its moons.
These photographic revelations are reinforced by, and are consistent with,
scientific data extending over centuries as far back as Galileo. The pictures
have been obtained by the author using simple, repeatable enhancement
techniques applied to publicly available NASA photographs from Voyager 1
and 2 flybys of Saturn. Having been obtained by pre-scheduled flight
programming, Voyager photographs are scientifically unique in that they are
strictly impersonal.
Identification of extraterrestrial vehicles, apparently possessing ancient
historical presence in the solar system, is a new discovery having many
ramifications. Attention, however, is focused on presenting factual information
which can be gleaned from the pictures. Cameras, being well established
scientific instruments, provide direct data of the “Seeing-Is-
Believing” variety. Despite their straight-forward characteristic, actual
photographs probably will not establish conviction for everyone. For
example, personal beliefs may deleteriously impair the communication
process. Not withstanding this difficulty, effort has been exercised to enhance
communication effectively through use of supplemental illustrations. Burdening
detail of enhancement methodology, aerospace equations and technical
jargon intentionally has been omitted to favor simple, broadly comprehensible
language.
Considerable technical data have been published concerning Voyagers 1
and 2 on-board instrumentation results during the Saturn flybys. Interpretation
of the visual data presented poses no conflict with data from other
on-board instrumentation. In fact, all data are mutually compatible. Interestingly,
the visual data stand on their own without the need for other
measurements redundantly to attest to the accuracy of the analysis. A
fundamental attribute of any correct analysis is that it supplies answers to a
wide spectrum of relevant questions. When the physical nature of a problem is
understood, a predictive ability then ensues which enables achievement of new
progress. Such achievement can be expressed simply as a breakthrough.
Magnitude of the Saturnian breakthrough would appear to be substantial.
Saturnian space vehicles, strangely unusual in their great size and appearance,
introduce a new and unpredictable variable into affairs world-wide. Some
hitherto reported events are recounted in terms of vehicle capabilities with a
view toward postulating some concept of what the future portends. Compelling
reasons exist for obtaining a much more complete understanding of these
vehicles and the inferential superlative intelligence behind them.
Photographic enhancement has been accomplished by enlarging negatives with a microscope having recording and high-intensity lighting capabilities.
Self-developing positive film recorded the various selected images contained
in negatives. Copies of original photomicrographic recordings are the product
of professional film-processing services.
To recall, launch date for Voyager 1 is 5 September 1977 and for Voyager 2,
20 August 1977. Date of closest approach to Saturn is 12 November 1980 for
Voyager 1 and 26 August 1981 for Voyager 2. Without photography from
these flybys, the science story presented herein could not be told. Universality
of interest in the findings renders disclosures singularly through disciplineoriented
channels inappropriate. Further, absence of disciplinary-boundary
constraints permits discussion of humanistic concerns relevant to the findings
which otherwise would be omitted. This broad approach is expected to
catalyze more readily and more realistically the priorities which should be
given to the many, highly diverse, aspects of the subject matter.

Acknowledgments
NASA photographs are utilized from Voyager 1 and 2 flybys of Saturn
and from Ranger and Orbiter lunar-mapping spacecraft. Appreciation is extended
to NASA for releasing this information to the public that others might
study it.
Appreciation also is extended to my wife and life-long friend, Claire
Michaelson Bergrun, who supplied generous encouragement during all phases
of producing this book.
To Dr. Walter Vincenti, Professor of Aeronautics and Astronautics at
Stanford University, special thanks are given for his valuable suggestions at
the final phase of the manuscript.
Clark Constable, noted for exceptional skills which have made it distinctive
over the centuries, is particularly recognized for continued pursuit of
excellence.
Acknowledgment also goes to Edinburgh’s Meg Ross for her untiring
reading and re-reading of the processed manuscript.
And finally, for his making everything come together speedily with gracious
Scottish hospitality and manner, the author extends heart-felt gratitude to
Douglas Law of Pentland Press.

PART I
IMPEDIMENTS TO PROGRESS

CHAPTER 1
Puzzlements of Saturn
Saturn has beguiled observers since the dawn of recorded history
over 50 centuries ago. In earliest history, Saturn has been associated
with omens concerning both political and daily life. This situation
changed little until the beginning of the 17th century when Galileo and
his contemporaries, using telescopes, began systematic observations of
Saturn.
Seventeenth century observers documented a variety of shapes for
what are now known as Saturn’s rings. Galileo himself pictured the
“rings” as solid circles, one on either side of the planet. Others pictured
a solid elliptical ring plane, but one containing unusual openings such
as circles and diamond shapes. Absence of rings also is recorded.
Variance among observers and the uncommon appearance of the rings
have been attributed to poor telescope quality in early days.
Poor telescope quality also has been cited for the wide range in ring plane
thickness documented by various observers later in the 18th
century. Reported thicknesses range from 335 km (280 mi) to 16 km
(10 mi). Whether Saturn had any rings at all continued to be
questioned into the 19th century. In a carefully timed observation, a
definitive shadow was expected to be cast on the ring plane by Saturn’s
moon, Titan; but no perceptible shadow ever occurred. The observer,
W. R. Dawes, carefully concluded in 1862 that the rings must be
inconceivably thin.
Near the end of the 18th century, luminous points were observed on
the edge of the ring plane. One of these is reported to have moved off its
position. None of the luminous points persisted very long (less than
16 hours), thereby negating the possibility of their being satellites. The
observer, William Herschel, postulated in 1789 that some sort of
unstable source must be responsible, such as an intense fire. Another
puzzlement has been the sighting of one arm of the ring when the other
arm could not be detected.
Luminous points continued to be reported by discriminating
observers into the 19th century. Again, satellites of Saturn had to be
ruled out as none could be located in the vicinity. The most astounding
and now famous observations of a light source came in the 20th  century on 9 February 1917. Two astronomers, Maurice Ainslie and John Knight of Great Britain, observed the source independently.
Brightness of the source was so intense that Ainslie referred to the
object as a “star”. The star traveled a straight-line course which, in
effect, subtended a chord across the ring system. Length of the chord
was of the order of 125,000 km (77,700 mi). Observed time to traverse
this chordal distance across the ring system was 1 hour and 40 minutes,
making the average velocity 21 km/sec (13 mi/sec). This value
compares with an average velocity for Voyager en route to Saturn of
about 13.7 km/sec (8.5 mi/sec). That is, the star was about 1 1/2 times
faster. During the observations when the star was in plain view, the
light therefrom appeared to be elongated. There was a strange aspect
about the traversal itself. Seeming to move through the ring plane
without difficulty, the star appeared to devour material ahead as it
proceeded. Further, at no time did the rings completely block out the
radiating light.
Results from Voyager 1 have added new puzzlements. For example,
so-called “spokes” of light stretch across part of the ring system; the F
ring, which is positioned alone outside the main ring plane, contains
entwined strands or “braids”; intense electrical discharges similar to,
but much greater than, terrestrial lightning have been recorded; and
Saturn’s moon Iapetus is about 10 times, or one order1 of magnitude,
brighter on the sun-shadowed side than on the sun-exposed side.
Ring-plane thickness has been an exasperating frustration for
almost 200 years. Voyager 1 did not shed any new light on the matter.
Later, Voyager 2 added mystery to the existing enigma when, on 26
August 1981, instrumentation indicated the effective ring-plane thickness
to be in the neighborhood of 1000 km (about 600 mi). This value is
about twice those reported at the turn of the 18th century, and over an
order of magnitude greater than measurements obtained during the
onset of the 20th century. The problem is how to explain such a wide
spread in measurements of the same thing. Pressure mounts to
recognize all ring-thickness values as being approximately correct at
the time obtained. Such recognition, however, requires discarding a
belief that 20th century telescopes could yield vastly better gross ring  pattern
definition than 18th century telescopes.
How is it possible for so many conscientious observer-analysts to
encounter so many blocks to progress? Part of the answer to this
question seems to be that preconceived ideas have been converted into
fixed ideas. Then, when new data are received which do not conform to
the fixed ideas, an impediment to progress is experienced. The reported  variance in ring-plane thickness is a really good example. A preconceived
idea which tacitly has become fixed is that ring thickness
should be a constant, whereupon, variable thicknesses are intolerable.
An impersonal method for dispensing with unwanted measurements
has been to attribute variances plausibly to poor-quality telescopes.
Notwithstanding the tendency to dispose of untoward data, another
part of the answer to the question is that something in or about the data
is being overlooked. Oversight unobtrusively is convenient when fixed
ideas are being promulgated. However, oversight also can occur
because of presumptive expectations that confirmative new findings
will be obtained. Important facts have an uncanny tendency to remain
obscure.
Correct explanations of Saturn’s mysteries not only must be
consistent with flyby observations, but also they must agree with the
general thrust of findings by earlier observers. For example, 17th
century observers indicate that Saturn’s present annular-ring system
has not always been so configured. On an absolute scale, 17th and 18th
century telescopes admittedly were not sophisticated. However, recorded
differences in ring-system configurations were made with
nearly equally unsophisticated telescopes. Therefore, while minutiae
concerning ring shapes can be questioned, gross differences in form
most likely are valid.
A valid explanation for ring configuration as seen by Voyager flybys
should be capable also of encompassing 17th, 18th and 19th century
observations. When a single causal mechanism explains several events,
the correct explanation almost certainly has been found. Conversely,
when a plurality of mechanisms is required to explain several events,
the correct explanation almost certainly has not been found. In the
former instance, no coincidences are required. In the latter instance,
unlikely coincidences are required. Existence of concurrent happenings,
or a multiplicity of sequential happenings, only can be hypothesized.
Introduction of coincidences into an analysis potentially is
fraught with error.
Though the facts developed herein resemble science-fiction fantasy,
impersonal photographs convey real-life non-fiction. Photographs
and illustrations, coupled with their captions and labels, provide a
skeletal framework of this scientific reference work. Pieces of the
Saturn puzzle are presented in an ordered manner. Consequently, the
reader is urged to proceed as though each chapter is a prerequisite to
the subsequent one.

 

(TO BE CONTINUED)

© Norman R. Bergrun 1986

NOTES

1.An estimate of magnitude expressed as a power of 10.

 

source All rights reserved
Excerpts may be made freely in furtherance of knowledge and understanding

First published in 1986 by

The Pentland Press Ltd
Kippielaw by Haddington
East Lothian EH41 4PY
Scotland
Printed and bound in Scotland
by Clark Constable, Edinburgh and London
Jacket design by Ann Ross Paterson
Library of Congress Catalogue Card Number 86-81530
ISBN 0 946270 33 3

Posted in Books | Tagged , , , , , | Leave a comment

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ 1

A)Το ρομπότ με το «καρτουνίστικο» πρόσωπο περιλαμβάνεται στο φορτίο που εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA την Παρασκευή

CIMON (Crew Interactive Mobile Companion) είναι το όνομα του πρώτου ρομποτικού βοηθού τεχνητής νοημοσύνης που αποστέλλεται στο διάστημα -και συγκεκριμένα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Ο CIMON είναι ένα αγγλόφωνο ρομπότ, μεγέθους και σχήματος που παραπέμπουν σε μπάλα του μπάσκετ, που θα βοηθήσει τον Γερμανό αστροναύτη Αλεξάντερ Γκερστ σε πειράματα στον διαστημικό σταθμό. «Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε με τον CIMON είναι να αυξήσουμε την αποδοτικότητα του αστροναύτη» είπε στο Reuters ο Ματίας Μπίνιοκ, μηχανικός της IBM και ένας από τους δημιουργούς της τεχνητής νοημοσύνης του ρομπότ.

Ο CIMON θα δίνει προφορικά οδηγίες στον Γκερστ κατά τη διάρκεια τριών επιστημονικών πειραμάτων στο ευρωπαϊκό κομμάτι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Αυτή τη στιγμή οι αστροναύτες διαβάζουν οδηγίες από laptop, κάτι που, κατά τον Μπίνιοκ, αποτελεί μια δύσκολη διαδικασία, την οποία ο CIMON θα μπορούσε να αντικαταστήσει.

«Αυτή τη στιγμή η κύρια αποστολή μας είναι να υποστηρίζουμε τους αστροναύτες στις ημερήσιες εργασίες μας για εξοικονόμηση χρόνου, επειδή ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο και πιο ακριβό πράγμα στον ISS» είπε ο Μπίνιοκ.

Τα σχέδια του Γερμανικού Κέντρου Αεροδιαστημικής για τον CIMON περιλαμβάνουν τρεις «συνεδρίες» μίας ώρας για να διαπιστωθεί κατά πόσον το ρομπότ μπορεί να βοηθά σε πειράματα, όπως μια μελέτη ανάπτυξης κρυστάλλων, ένα τεστ για τις οκτώ κάμερές του, και μια άσκηση στην οποία θα βοηθά τον Γκερστ να λύσει ένα Κύβο του Ρούμπικ. Το ρομπότ θα επιστρέψει στη Γη στις 13 Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με τον Μπίνιοκ, η ιδέα προήλθε από ένα κόμικ επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1940, όπου ένα νοήμον ρομπότ με σχήμα εγκεφάλου, ο «Professor Simon», συμβούλευε έναν αστροναύτη, τον Captain Future. Όπως αναφέρει το BBC, το βάρος του ρομπότ είναι 5 κιλά και σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας θα κινείται/ αιωρείται χάρη σε 14 εσωτερικά στροφεία. Επίσης, διαθέτει μικρόφωνα και κάμερες που του επιτρέπουν να αναγνωρίζει τους αστροναύτες με τους οποίους συνεργάζεται.

Όπως σημείωσε ο Φιλίπ Σούλιεν, Γερμανός μηχανικός της Airbus (η οποία ανέπτυξε τον CIMON μαζί με την ΙΒΜ για λογαριασμό της γερμανικής διαστημικής υπηρεσίας) ένα τέτοιο ρομπότ θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στην αντιμετώπιση προβλημάτων και φαινομένων αποπροσανατολισμού των αστροναυτών σε μεγάλης διάρκειας διαστημικές αποστολές, που θα προέκυπταν από την μακρά απομόνωσή τους από τη Γη.

Το ρομπότ με το «καρτουνίστικο» πρόσωπο περιλαμβάνεται στο φορτίο που εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA την Παρασκευή προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με σκάφος Dragon πύραυλο Falcon 9 της SpaceX.

Πηγή  naftemporiki.gr   2018

B)Βλαστοκύτταρα στο Διάστημα

Στόχος του προγράμματος είναι να εντοπιστούν οι μοριακοί μηχανισμοί που ίσως ευθύνονται για τα προβλήματα υγείας που εμφανίζουν συχνά οι αστροναύτες έπειτα από πολύμηνη παραμονή στο Διάστημα.

Τη συμπεριφορά των βλαστοκυττάρων στο Διάστημα επιχειρούν να μελετήσουν επιστήμονες από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τον Καναδά και τη Γαλλία. Με τη διαστημική κάψουλα SpaceX Dragon, τα εργαστηριακά δείγματα μεταφέρθηκαν την 1η Μαρτίου στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με επιτυχία, όπου παρέμειναν για 25 ημέρες.

Εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα ποντικών καλλιεργήθηκαν στις διαστημικές συνθήκες, στη συνέχεια καταψύχθηκαν και επέστρεψαν στον πλανήτη μας για περαιτέρω μελέτες. Ενα από τα σημαντικότερα πειράματα του προγράμματος αυτού είναι η μελέτη της επίδρασης που έχει στη λειτουργία των βλαστοκυττάρων η έλλειψη της βαρύτητας και η εκτεταμένη έκθεση στη διαστημική ακτινοβολία.

Το πρόγραμμα συντονίζεται από τον Ιάπωνα καθηγητή Takashi Morita του Osaka City University, ο οποίος φιλοδοξεί ότι θα εντοπιστούν οι μοριακοί μηχανισμοί που ίσως ευθύνονται για τα προβλήματα υγείας που εμφανίζουν συχνά οι αστροναύτες έπειτα από πολύμηνη παραμονή στο Διάστημα. Μεταξύ αυτών, εξασθένηση του ανοσοποιητικού, μυϊκή ατροφία, μειωμένη οστική πυκνότητα και ίσως στειρότητα και καρκίνος. Το αν αυτά τα προβλήματα όντως οφείλονται στην έκθεση στις διαστημικές συνθήκες και το πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν πριν ξεκινήσει η προγραμματισμένη αποστολή της NASA με προορισμό τον Αρη το 2018, η οποία θα διαρκέσει 501 ημέρες και ίσως να είναι επανδρωμένη.

Εμβολιασμός εμβρύων

Η ίδια ομάδα θα δοκιμάσει στη συνέχεια να εμβολιάσει έμβρυα ποντικών με τα βλαστοκύτταρα που έφερε το SpaceX Dragon και να μελετήσει αν τα έμβρυα αυτά θα καταφέρουν να επιβιώσουν μέσα στη μητέρα ή αν θα ζήσουν όσο και τα κανονικά ποντίκια όταν γεννηθούν. Επίσης, θα εξεταστούν και οι απόγονοι των ποντικιών αυτών, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν μεταλλάξεις που θα μπορούσαν να μεταφερθούν από γενιά σε γενιά.

Η έλλειψη βαρύτητας στο Διάστημα αλλάζει δραστικά τη λειτουργία των γονιδίων στα βλαστοκύτταρα. Πειράματα Αυστραλών επιστημόνων υπό την καθοδήγηση του Brendan Burns στο University of New South Wales του Σίδνεϊ έδειξαν ότι οι πρωτεΐνες που συνθέτουν τα κύτταρα στο Διάστημα διαφέρουν μέχρι και 75% από αυτές που παράγουν σε γήινες συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι επηρεάζονται πολλές περισσότερες ανθρώπινες λειτουργίες απ’ ό,τι θα φανταζόμασταν. Επίσης, στο Διάστημα τα βλαστοκύτταρα μεγαλώνουν ταχύτερα και δεν διαφοροποιούνται σε άλλα είδη κυττάρων τόσο εύκολα όσο στη Γη.

Σύμφωνα με την Julie Robinson, η οποία συντονίζει τα ερευνητικά προγράμματα της NASA στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών ίσως βοηθήσουν στη γενικότερη κατανόηση μοριακών μηχανισμών στα βλαστοκύτταρα, που δεν γνωρίζαμε μέχρι τώρα, και σε νέες θεραπείες για ασθένειες που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο εδώ στη Γη.

Εκτός από ανθρώπινα και ζωικά κύτταρα, στο SpaceX Dragon επέβαιναν και φυτικά βλαστοκύτταρα, που θα μελετηθούν με σκοπό να απαντηθεί το ερώτημα για το αν οι διαστημικές συνθήκες δρουν θετικά ή αρνητικά στην ανάπτυξη και την αντοχή των φυτών. Αυτό θα είναι απαραίτητο πριν αρχίσουν τα σχέδια για τον εποικισμό της Σελήνης και την καλλιέργεια φυτών σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας και διαστημικής ακτινοβολίας.

Η αντοχή των φυτών

Επίσης, η κατανόηση των μηχανισμών αντοχής των φυτών σε αντίξοες συνθήκες ίσως βοηθήσει στην καλλιέργεια πιο ανθεκτικών φυτών στη Γη. Συγκεκριμένα, η αμερικανική εταιρεία Zero Gravity Solutions συνεργάζεται ήδη με τη NASA για την ανάπτυξη ανθεκτικών εμπορεύσιμων (εδώδιμων) φυτών, τα οποία θα προκύψουν ύστερα από υβριδισμό με φυτικά βλαστοκύτταρα που ήρθαν από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Η εταιρεία ορθώς υποστηρίζει ότι η μέθοδος δεν περιλαμβάνει γενετική τροποποίηση, παρ’ όλα αυτά, όμως, πάλι προκύπτει το ερώτημα για το πόσο ασφαλή θα είναι αυτά τα φυτά για την ανθρώπινη υγεία, εφόσον, πριν φτάσουν στο πιάτο μας, θα έχουν κάνει και μια βόλτα στο Διάστημα.

Σε γενικές γραμμές, τα πειράματα αυτά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό σίγουρα είναι απαραίτητα για να κατανοήσουμε την επίδραση των διαστημικών συνθηκών στην κυτταρική λειτουργία και κατ’ επέκταση στην υγεία των αστροναυτών. Ισως η κατάκτηση του Διαστήματος και ο εποικισμός των κοντινών μας πλανητών να μην είναι μία τόσο απλή υπόθεση.

Πιθανότατα, όλοι αυτοί που περιμένουν με ανυπομονησία στις λίστες για τα πρώτα διαστημικά ταξίδια να αρχίσουν να το ξανασκέφτονται, εάν υπολογίσουν το φυσικό κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος. Πάντως, ακόμα και ο φόβος για μία πιθανή φυσική φθορά ύστερα από πολλούς μήνες διαστημικής περιπλάνησης, δεν θα κατευνάσει τόσο εύκολα τη φαντασία του ανθρώπου και τη δίψα του να εξερευνήσει το άγνωστο.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ διδάκτορος Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Surrey και επιστημονικού συνεργάτη στο Τμήμα Βιολογίας του ΕΚΠΑ gefthimiou@biol.uoa.gr

Πηγή  http://www.enet.gr 2014

 

C)Πειράματα γονιμότητας της ΝASA στον Διαστημικό Σταθμό

Για πρώτη φορά η NASA επισήμως θα πειραματιστεί σχετικά με τη γονιμότητα του σπέρματος του ανθρώπου (και του ταύρου) στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει την ικανότητα των σπερματοζωαρίων να κινούνται και να γονιμοποιούν ένα ωάριο; Για να απαντήσει σε αυτό το ζωτικό ερώτημα –που θα αποκτήσει μεγάλη σημασία σε περίπτωση μελλοντικών μακρινών διαστημικών ταξιδιών για τον αποικισμό άλλων πλανητών– η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) θα διεξαγάγει, για πρώτη φορά επισήμως, το σχετικό πείραμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Ο εξοπλισμός για το πείραμα Micro-11 έφθασε προ ημερών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με το μεταγωγικό διαστημικό σκάφος Dragon της Space X. Περιλαμβάνει δοχεία με κατεψυγμένο σπέρμα ανθρώπου και ταύρου, τα οποία θα ξεπαγώσουν οι αστροναύτες προκειμένου να τα μελετήσουν σε συνθήκες μειωμένης βαρύτητας.

Τελικά, το σπέρμα θα επιστρέψει στη Γη, στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου οι επιστήμονες θα κάνουν πρόσθετες αναλύσεις για να διαπιστωθεί πώς έχει επηρεαστεί από τη μικροβαρύτητα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες της NASA, προηγούμενα πειράματα με σπέρμα ταύρων και ποντικιών δείχνουν ότι τα σπερματοζωάρια ενεργοποιούνται ταχύτερα σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Ομως τα επόμενα βήματα που οδηγούν στη διείσδυση στο ωάριο και στη γονιμοποίησή του, συμβαίνουν πιο αργά ή και καθόλου.

Τα προβλήματα αυτά μπορεί να εμποδίσουν τελικά τη γονιμοποίηση ανθρώπων στο Διάστημα.

Γιατί όμως το σπέρμα ταύρου έχει τόση πέραση στα διαστημικά πειράματα; Επειδή, σύμφωνα με τους ερευνητές της Διαστημικής Υπηρεσίας, τα σπερματοκύτταρα του ταύρου εμφανίζονται πιο ανθεκτικά και αξιόπιστα σε δραστηριότητα και μορφολογία σε σύγκριση με τα ανθρώπινα.

Με το πείραμα αυτό, η NASA ουσιαστικά παραδέχεται ότι, αργά ή γρήγορα, το σεξ στο Διάστημα θα είναι αναπόφευκτο. Μέχρι σήμερα κυκλοφορούν διάφορες φήμες για «τσιλημπουρδίσματα» μεταξύ Αμερικανών και Ρώσων αστροναυτών διαφορετικού φύλου, όμως τίποτε δεν έχει ποτέ επιβεβαιωθεί επίσημα και δεν αποκλείεται να πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για ψέματα – αν και μπορεί όπου υπάρχει καπνός, να υπάρχει και φωτιά…

Από την άλλη, σήμερα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό υπάρχουν έξι άνδρες αστροναύτες, οπότε –όπως εύλογα μπορεί κάποιος να φανταστεί– υπάρχει πιο εύκολος τρόπος να παραχθεί άφθονο φρέσκο ανθρώπινο σπέρμα επιτόπου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, χωρίς να χρειαστεί να μεταφερθεί κατεψυγμένο από τη Γη. Προφανώς η NASA δεν ήθελε να απαιτήσει από τους αστροναύτες της να καταβάλουν κάποια έξτρα προσπάθεια!

Πηγή http://www.kathimerini.gr   2018

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment

OBSERVATIONS,EXPERIMENTS&TESTS ABOUT M-ares COLONIZATION (B)

(being continued from 21/06/17)

B)Mars: Life as we don’t know it

Uur Rao, former chairman of ISRO, is also a cosmic ray physicist with broad intellectual interests. One of his passions is planetary exploration. Specifically, he has been thinking on ways to settle human beings on the red planet. “I am certain that human beings will one day settle on Mars,” says Rao.
“There are ways of transforming the planet to suit human life.” Terraforming, as this technique is sometimes called, is not on anybody’s agenda at the moment. But considering that going to Mars has become the hottest topic in space engineering, it could well be attempted within a few decades. Or even less.
As Rao imagines it, the first task is to increase the atmospheric density and the night temperature on Mars. On the earth, carbon dioxide works like a blanket to increase the atmospheric temperature. Without this greenhouse effect, the earth’s average temperature would be minus 18 degree centigrade instead of the current 15 degree centigrade. There are many ways to produce gases out of materials abundant on the planet’s surface. Bacteria could then work on these gases to produce oxygen, like they did on earth. Over long periods of time, they could thaw the planet and make it like earth.

However, human beings will not wait for terraforming to work. Several human missions are already being planned (See graphic), and one of them plans to settle people there immediately.

This project, Mars One, intends to use current technology to take people to Mars, but not bring them back, leaving them there to work out ways of living in artificial environments.

Other projects are less ambitious. “The problem now is that our existing rockets can take only nine tonnes of weight to Mars,” says Rao. “But rockets are being developed that can take 29 tonnes of load there.”

As Rao calculates, one person needs five kilos of food per year. So a rocket that can lift 29 tonnes from earth might just take four people and their food to the red planet while also leaving some space for the return trip fuel. Life on Mars would be difficult, but there could be several technology solutions. “So many things we did not think possible are possible now,” says Rao.

Mars One has plans to send a cargo unit in advance that can set up a life support system within capsules on Mars. Over a period of time, many settlements will prop up connected by passageways that can support human life. Risky way to live, but human explorers have always been built of sturdy stock.

The Human Race to Mars

Unmanned vehicles have reached Mars. Manned vehicles are the next frontier. Why this human clamour to go to the red planet? And who is doing what and why?

image

SOURCE https://economictimes.indiatimes.com

 

C)NASA Finds Ancient Organic Material, Mysterious Methane on Mars

NASA’s Curiosity rover has found new evidence preserved in rocks on Mars that suggests the planet could have supported ancient life, as well as new evidence in the Martian atmosphere that relates to the search for current life on the Red Planet. While not necessarily evidence of life itself, these findings are a good sign for future missions exploring the planet’s surface and subsurface.​

The new findings — “tough” organic molecules in 3-billion-year-old sedimentary rocks near the surface, as well as seasonal variations in the levels of methane in the atmosphere — appear in the June 8 edition of the journal Science.

Organic molecules contain carbon and hydrogen, and also may include oxygen, nitrogen and other elements. While commonly associated with life, organic molecules also can be created by non-biological processes and are not necessarily indicators of life.

“With these new findings, Mars is telling us to stay the course and keep searching for evidence of life,” said Thomas Zurbuchen, associate administrator for the Science Mission Directorate at NASA Headquarters, in Washington. “I’m confident that our ongoing and planned missions will unlock even more breathtaking discoveries on the Red Planet.”

“Curiosity has not determined the source of the organic molecules,” said Jen Eigenbrode of NASA’s Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland, who is lead author of one of the two new Science papers. “Whether it holds a record of ancient life, was food for life, or has existed in the absence of life, organic matter in Martian materials holds chemical clues to planetary conditions and processes.”

Although the surface of Mars is inhospitable today, there is clear evidence that in the distant past, the Martian climate allowed liquid water – an essential ingredient for life as we know it – to pool at the surface. Data from Curiosity reveal that billions of years ago, a water lake inside Gale Crater held all the ingredients necessary for life, including chemical building blocks and energy sources.

“The Martian surface is exposed to radiation from space. Both radiation and harsh chemicals break down organic matter,” said Eigenbrode. “Finding ancient organic molecules in the top five centimeters of rock that was deposited when Mars may have been habitable, bodes well for us to learn the story of organic molecules on Mars with future missions that will drill deeper.”

Seasonal Methane Releases

image

In the second paper, scientists describe the discovery of seasonal variations in methane in the Martian atmosphere over the course of nearly three Mars years, which is almost six Earth years. This variation was detected by Curiosity’s Sample Analysis at Mars (SAM) instrument suite

Water-rock chemistry might have generated the methane, but scientists cannot rule out the possibility of biological origins. Methane previously had been detected in Mars’ atmosphere in large, unpredictable plumes. This new result shows that low levels of methane within Gale Crater repeatedly peak in warm, summer months and drop in the winter every year.

“This is the first time we’ve seen something repeatable in the methane story, so it offers us a handle in understanding it,” said Chris Webster of NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, California, lead author of the second paper. “This is all possible because of Curiosity’s longevity. The long duration has allowed us to see the patterns in this seasonal ‘breathing.’

Finding Organic Molecules

To identify organic material in the Martian soil, Curiosity drilled into sedimentary rocks known as mudstone from four areas in Gale Crater. This mudstone gradually formed billions of years ago from silt that accumulated at the bottom of the ancient lake. The rock samples were analyzed by SAM, which uses an oven to heat the samples (in excess of 900 degrees Fahrenheit, or 500 degrees Celsius) to release organic molecules from the powdered rock.

SAM measured small organic molecules that came off the mudstone sample –fragments of larger organic molecules that don’t vaporize easily. Some of these fragments contain sulfur, which could have helped preserve them in the same way sulfur is used to make car tires more durable, according to Eigenbrode

The results also indicate organic carbon concentrations on the order of 10 parts per million or more. This is close to the amount observed in Martian meteorites and about 100 times greater than prior detections of organic carbon on Mars’ surface. Some of the molecules identified include thiophenes, benzene, toluene, and small carbon chains, such as propane or butene

In 2013, SAM detected some organic molecules containing chlorine in rocks at the deepest point in the crater. This new discovery builds on the inventory of molecules detected in the ancient lake sediments on Mars and helps explains why they were preserved.

Finding methane in the atmosphere and ancient carbon preserved on the surface gives scientists confidence that NASA’s Mars 2020 rover and ESA’s (European Space Agency’s) ExoMars rover will find even more organics, both on the surface and in the shallow subsurface.

These results also inform scientists’ decisions as they work to find answers to questions concerning the possibility of life on Mars.

“Are there signs of life on Mars?” said Michael Meyer, lead scientist for NASA’s Mars Exploration Program, at NASA Headquarters. “We don’t know, but these results tell us we are on the right track.”

This work was funded by NASA’s Mars Exploration Program for the agency’s Science Mission Directorate (SMD) in Washington. Goddard provided the SAM instrument. JPL built the rover and manages the project for SMD.

For video and images of the findings, visit:
https://www.nasa.gov/mediaresources

Information on NASA’s Mars activities is available online at:
https://www.nasa.gov/mars

Andrew Good
Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif.
818-393-2433
andrew.c.good@jpl.nasa.gov
Dwayne Brown / JoAnna Wendel
NASA Headquarters, Washington
202-358-1726 / 202-358-1003
dwayne.c.brown@nasa.gov / joanna.r.wendel@nasa.gov
Bill Steigerwald / Nancy Jones
NASA Goddard Space Flight Center, Greenbelt, Maryland
301-286-8955 / 301-286-0039
william.a.steigerwald@nasa.gov / nancy.n.jones@nasa.gov

SOURCE  https://mars.nasa.gov  June 7, 2018

(TO BE CONTINUED)

Posted in NEWS FROM SYNPAN | Tagged , , , , | Leave a comment