FLAGS AND FOODS

 

OCEANIA

foodflag03

 

France

foodflag04

Greece

foodflag07

India

foodflag06

Spain

foodflag12

Italy

foodflag05

 

Japan

foodflag10

 

Lebanon

foodflag08

 

Switzerland

foodflag11

Vietnam

foodflag13

South Korea

foodflag09

BRAZIL

foodbra

source milenov marina /2009

Posted in Health and wellness | Tagged , , | Leave a comment

ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

fakori

 

Η ζάχαρη εξίσου επικίνδυνη με το τσιγάρο και το αλκοόλ.

Εννέα τρόποι για να την μειώσετε

Σύμφωνα με νέα στοιχεία και έρευνες ειδικών, η ζάχαρη είναι τόσο επικίνδυνη όσο το τσιγάρο ή το αλκοόλ! Ο δρ. Λούστινγκ του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο τονίζει ότι η ζάχαρη, εκτός των «γνωστών παρενεργειών» όπως ο διαβήτης ή η παχυσαρκία, μπορεί να είναι υπεύθυνη ακόμη για καρδιοπάθειες αλλά και για κοινές μορφές καρκίνου. Εξαιτίας των συνεπειών που μπορεί να επιφέρει, δεν διστάζει να την χαρακτηρίσει ως «τοξική» και «δηλητήριο»!

Οι ειδικοί, όταν αναφέρονται στην «ζάχαρη», δεν εννοούν μόνο την κλασσική κρυσταλλική ζάχαρη που χρησιμοποιούμε στον καφέ μας αλλά και όλα τα γλυκαντικά πρόσθετα που περιέχονται στις επεξεργασμένες τροφές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «σιρόπι καλαμποκιού» το οποίο θεωρείται ιδιαιτέρως επιβλαβές.

Οι επιστήμονες εξηγούν πως ο οργανισμός μεταβολίζει διαφορετικά 100 θερμίδες γλυκόζης που υπάρχουν στις φυσικές τροφές όπως το ψωμί και διαφορετικά 100 θερμίδες ζάχαρης. Στη πρώτη περίπτωση, η γλυκόζη των φυσικών τροφών μεταβολίζεται απʼ όλα τα κύτταρα του οργανισμού, ενώ η φρουκτόζη της ζάχαρης αποκλειστικά από το ήπαρ το οποίο την μετατρέπει σε λίπος προκαλώντας μια κατάσταση που είναι γνωστή ως «αντοχή στην ινσουλίνη». Αυτό το αποτέλεσμα του μεταβολισμού θεωρείται υπεύθυνο για το πρόβλημα της παχυσαρκίας, το διαβήτη, τις καρδιοπάθειες καθώς και για ορισμένους τύπους καρκίνου.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των «Νέων», οι διεθνείς οδηγίες σχετικά με την κατανάλωση της ζάχαρης συνιστούν μείωση των θερμίδων που προέρχονται από ζάχαρη σε 150 θερμίδες την ημέρα για τους άντρες και 100 για τις γυναίκες. Αυτό πρακτικά, σημαίνει 9 κουταλάκια το πολύ για τους άντρες και μέχρι 6 για τις γυναίκες. Ιδιαίτερη προσοχή συστήνεται στον έλεγχο των επεξεργασμένων τροφών για την ύπαρξη πρόσθετων γλυκαντικών ουσιών, οι οποίες βρίσκονται σε προϊόντα που καταναλώνουμε καθημερινά όπως τα αναψυκτικά, οι φρυγανιές, τα φαινομενικά «υγιεινά» δημητριακά μέχρι και οι βρεφικές κρέμες!

Τα «γλυκά» δεδομένα:

-Η ζάχαρη δίνει 4 θερμίδες ανά γρ. ή 20 θερμίδες ανά κουταλάκι.

-Κάθε Έλληνας καταναλώνει 16 κιλά ζάχαρης τον χρόνο κατά μέσο όρο.

-Οι Έλληνες παίρνουν το 25% των θερμίδων τους από τη ζάχαρη, έναντι του συνισταμένου 10%.

-1 κουτάκι αναψυκτικό περιέχει έως 7 κουταλάκια ζάχαρη.

-1 επιδόρπιο γιαουρτιού με φρούτα περιέχει έως 4,5 κουταλάκια ζάχαρη.

Πώς να μειώσετε τη ζάχαρη:

1. Να κόψετε εντελώς τα αναψυκτικά με ζάχαρη.

2. Να μειώσετε τις καραμέλες, τις τσίχλες με ζάχαρη, τις σοκολάτες και τα γλυκά.

3. Να διαλέγετε τα δημητριακά πρωινού με προσοχή, ελέγχοντας τη ζάχαρη που περιέχουν.

4. Να δίνετε στα παιδιά περισσότερο γάλα και νερό παρά χυμούς και ροφήματα του εμπορίου.

5. Να αποφεύγετε τα ντρέσινγκ και τις κέτσαπ.

6. Να αποφεύγετε την προσθήκη σιροπιού στον καφέ σας.

7. Να ελέγχετε τη λίστα των συστατικών σε κάθε τρόφιμο του εμπορίου. Εάν η ζάχαρη είναι μέσα στα πρώτα, το προϊόν έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αυτή (η ζάχαρη μπορεί να εμφανίζεται με άλλα ονόματα, όπως γλυκόζη, ντεξτρόζη, σουκρόζη κ.ά.).

8. Να τρώτε για κολατσιό φρέσκα φρούτα ή φυσικό χυμό, τυρί ή γιαούρτι χαμηλών λιπαρών και κράκερ ολικού αλεύρου αντί για μπισκότα, παγωτό ή κέικ.

9. Να μην ξεχνάτε ότι ορισμένα «αθώα» γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως τα επιδόρπια γιαουρτιού, περιέχουν συνήθως πολλή ζάχαρη.

 

Οι ευεργετικές ιδιότητες των αμυγδάλων.

Ιδανική τροφή ρύθμισης βάρους.

Είναι πλέον γνωστό και αποδεκτό από όλους ότι η ένταξη των ξηρών καρπών στην καθημερινή μας διατροφή, είναι μία συνήθεια που όλοι μας πρέπει να αποκτήσουμε. Οι ξηροί καρποί μπορούν πραγματικά να αποτελέσουν μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής, εάν καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες, ως ενδιάμεσο γεύμα. Μεταξύ των ξηρών καρπών, δεσπόζουσα θέση κατέχουν τα αμύγδαλα.

Τα αμύγδαλα, αν και πρόκειται για υψηλής θερμιδικής αξίας τροφή (μία χούφτα, δηλ. 30 γρ. αμύγδαλα αποδίδουν 165 θερμίδες) αποτελούν σημαντική πηγή βιταμίνης Ε, μαγνησίου, ασβεστίου, φυτικών ινών, πρωτεΐνης, καλίου, φωσφόρου, σιδήρου και μονοακόρεστων λιπαρών οξέων.

Σύμφωνα με τον Αμερικάνικο Σύλλογο Διαιτολόγων, η κατανάλωση μιας χούφτας αμυγδάλων την ημέρα, συμβάλλει στη μείωση της κατανάλωσης των κορεσμένων λιπαρών και στην αύξηση της κατανάλωσης των απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, όπως οι φυτικές ίνες, η πρωτεΐνη και η βιταμίνη Ε.

Η βιταμίνη Ε είναι ένα σημαντικό αντιοξειδωτικό, που προστατεύει τον οργανισμό από διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες και συμβάλλει στην ελάττωση του ρυθμού γήρανσης των κυττάρων. Από έρευνες, έχει φανεί ότι μια χούφτα αμύγδαλα παρέχει 35% της συνιστώμενης ημερησίας πρόσληψης σε βιταμίνη Ε. Το μαγνήσιο συντελεί στη διατήρηση της καλής υγείας των οστών ενώ οι φυτικές ίνες συμβάλλουν στην καλή υγεία της καρδιάς και του γαστρεντερικού συστήματος. Η πρωτεΐνη αποτελεί δομικό συστατικό των μυών, των τριχών και των νυχιών, ενώ τα μονοακόρεστα λιπαρά συμβάλλουν στη μείωση της ολικής χοληστερίνης αν αντικαταστήσουν τα κορεσμένα λιπαρά.

Τα αμύγδαλα μειώνουν επίσης τα επίπεδα της λεγόμενης “κακής” χοληστερίνης (LDL), η οποία θεωρείται υπεύθυνη για την εμφάνιση καρδιαγγειακών νοσημάτων, ενώ ταυτόχρονα αυξάνουν την “καλή” χοληστερίνη (HDL).

Σύμφωνα με μελέτη που διεξάχθηκε από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, τα αμύγδαλα μπορούν να καταναλωθούν στα πλαίσια μιας διατροφής για τη μείωση της χοληστερίνης μαζί με άλλες τροφές όπως το ψάρι, τα άπαχα κρέατα και η βρώμη. Τα άτομα που ακολούθησαν αυτή τη διατροφή κατάφεραν να ελαττώσουν την ολική τους χοληστερίνη κατά 20%.

Σε μία μελέτη του Πανεπιστημίου Queens, όπου ζητήθηκε από τα άτομα που συμμετείχαν, να καταναλώνουν 60 γραμμάρια αμύγδαλα ημερησίως, χωρίς να αλλάξουν τις υπόλοιπες διατροφικές τους συνήθειες, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τα άτομα όχι μόνο δεν πήραν βάρος, αλλά μείωσαν τις ποσότητες από τις άλλες τροφές που κατανάλωναν και αύξησαν την πρόσληψή τους σε μαγνήσιο και βιταμίνη E. Tα αμύγδαλα, με το συνδυασμό πρωτεΐνης και φυτικών ινών που περιέχουν, κράτησαν τα άτομα της μελέτης περισσότερη ώρα σε κορεσμό από ότι πριν.

Συμπερασματικά, η κατανάλωση 10-20 αμυγδάλων ημερησίως ως ενδιάμεσο σνακ ή ακόμα με γιαούρτι ή θρυμματισμένα σε μια σαλάτα αποτελούν ιδανική τροφή ρύθμισης βάρους αλλά και πρόληψης των καρδιαγγειακών παθήσεων.

Η κατανάλωση αμυγδάλων έχει ευεργετική επίδραση στον οργανισμό και ειδικότερα στην πρόληψη σοβαρών παθήσεων, όπως ο διαβήτης, σύμφωνα με αμερικανούς ειδικούς.

Σε έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Νιου Τζέρσι, οι οποίοι μελέτησαν τις επιπτώσεις της στον οργανισμό 65 ενηλίκων ατόμων με προδιαβήτη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μια διατροφή πλούσια σε αμύγδαλα βοηθάει τόσο στη βελτίωση των επίπεδων της ινσουλίνης όσο και στη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ του ατόμου. Σύμφωνα με μια νέα βρετανο-ιταλική επιστημονική έρευνα, η κατανάλωση αμυγδάλων βοηθά τον ανθρώπινο οργανισμό να καταπολεμήσει τις μολύνσεις από ιούς, όπως του κοινού κρυολογήματος και της γρίπης.

Η μελέτη ανακάλυψε ότι οι χημικές ουσίες που με φυσικό τρόπο βρίσκονται στον φλοιό των συγκεκριμένων ξηρών καρπών, ενισχύουν την άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος κατά των ιών. Αυξάνουν έτσι την φυσική ικανότητα του ανθρώπινου σώματος να παρεμποδίζει τον πολλαπλασιασμό και την εξάπλωση των παθογόνων μικροοργανισμών. Όταν όμως αφαιρεθεί από τα αμύγδαλα η φλούδα τους, τότε η προστατευτική δράση τους μειώνεται δραστικά. Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα εντοπίσει ποιες ουσίες, ακριβώς, στον φλοιό των ξηρών καρπών είναι αυτές που έχουν την αντι-ιική δράση, υποπτεύονται όμως ότι πρόκειται για τις πολυφαινόλες. Για όλους τους παραπάνω λόγους, είναι επιτακτική η ένταξη των αμύγδαλων στην καθημερινό μας διαιτολόγιο, αν θέλουμε να είμαστε αλλά και να νιώθουμε υγιείς. Σε μικρή ποσότητα στα ενδιάμεσα γεύματα αποτελεί μια καλή και χορταστική επιλογή. Ξεκινήστε από σήμερα κιόλας!

EUCHARISTOOMEN AKOMINATE  EK CHONEOON

Posted in Health and wellness | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

IATRIKEE KAI MEDICINE ,IASIS KAI MEDOMAI (1)

ANTIQUA MEDICINA from homer to versalius

Homer to Hippocrates

Although the Greeks created rational medicine, their work was not always scientific in the modern sense of the term. Like other Greek pioneers of science, doctors were prone to think that more could be discovered through reflection and argument than by practice and experiment. There was not yet a distinction between philosophy and science, including the science of medicine. Hippocrates was the first to separate medicine from philosophy and to disprove the idea that disease was a punishment for sin. Much of the traditional treatment for injuries and ailments stemmed from folk medicine, a practice which uses the knowledge of herbs and accessible drugs, collected piece by piece through the ages, to cure everything from toothaches to infertility.

Attic Vase, 490 BCE Philoctetes bitten by a snake on Lemnos

Red Figure, Attic Vase, 490 BCE,Philoctetes bitten by a snake on Lemnos. While en route to Troy with the Greek army, the hero Philoctetes was bitten by a snake as he participated in a sacrifice to Chrse, a minor deity. The wound was so malodorous and caused Philoctetes to utter such inauspicious cries that his comrades marooned him on the island of Lemnos for the duration of the war. Philoctetes treated his wound with unspecified herbs until he was finally rescued from Lemnos and cured by the military doctors at Troy.

Stray references in Greek literature give us a better understanding of folk medicine and magic in Greek society. In Sophocles’s tragedy Philoctetes, the hero Philoctetes treats a snakebite on his foot using an unspecified herb as a palliative. The practice of singing incantations over wounds is mentioned in Homer’s Odyssey. Odysseus, wounded in his youth at a boar hunt, is said to have been skillfully bandaged by the sons of Autolycus, who then stopped the bleeding with incantations (Odyssey XIX, 455-458).

One of Hippocrates’s predecessors was Alcmaeon of Croton. In operating on the eye, Alcmaeon discovered ‘passages’ linking the sense organs to the brain, which he recognized as the seat of thought and feeling (an idea adopted by Plato, but not Aristotle). Alcmaeon was probably the first physician to formulate the doctrine of health as a balance among the powers of the body, these powers being constituent fluids with definite qualities and causal properties.

Fragment of a grave stele, East Greek Tombstone of a Doctor

Fragment of a grave stele, Ionian, 5th century BCE: East Greek Tombstone of a Doctor. This tombstone can be identified as belonging to a doctor by the two small cupping vessels at the top of the stele. Because the marker is damaged, we cannot know whether the figure standing at right was a patient or an assistant.

Health, or isonome (”equality before the law“) was a balance between these fluids. When one dominated over another, illness, or monarche, developed. These terms, in another context, refer to the struggle between opposing political factions. Among the many qualities that needed to be held in balance were heat and cold, moisture and dryness, and bitterness and sweetness. This doctrine was later parlayed by Hippocrates into the Theory of the Four Humors, which provided the basis for medical theory up until the time of the American Revolution.

The philosophers/physicians Empedocles and Anaxagoras were contemporaries of Alcmaeon. Like other scientists of their day, they inquired about such quasi-medical topics as the composition of matter (is the primary element earth, fire, or water?), the seat of the human soul (some believed it to be the heart, some the liver, and still others the diaphragm), and the procreative process of humans (most held that the male sperm was exclusively responsible for conception).

A cursory survey of medical thought and practice throughout antiquity makes two underlying themes apparent. Throughout antiquity and into the Middle Ages there was a nexus between medicine and philosophy. Scientists in the ancient world often were philosophers as well as physicians, and the distinction between the two fields was often blurred. At its inception in the sixth century BCE, ancient medicine was a mere branch of natural philosophy. Even in Late Antiquity, when the philosopher/physician Galen reigned supreme, philosophy was considered a necessary part of medical training.

Unlike philosophy and medicine, which worked in harmony, the tension between medicine and religious belief often stifled or impeded physiological research. Throughout antiquity, rational medicine and faith healing existed side by side, never fully divorcing themselves from one another. Roman medicine, especially, was an eclectic blend of rational Hellenistic medicine, folk remedies, and religious cult practice. Like so many other aspects of antiquity, medicine was truly interdisciplinary, influencing and in turn being influenced by art, literature, philosophy, politics, and in no small way, religion.

Hippocrates

We pass from myth to the opening of history. The central historical figure in Greek medicine is Hippocrates. The events of his life are shrouded in uncertainty, yet tales of his ingenuity, patriotism, and compassion made him a legend. He provided an example of the ideal physician, after which others, centuries after, patterned their existence.

Hippocrates

Hippocrates, Greek Manuscript 2144, f 10v c. 1342 Bibliotheque Nationale, Paris

He was associated with the Asclepium of Cos, an island off the coast of Asia Minor, near Rhodes, and with a group of medical treatises known collectively as the Hippocratic Corpus. Hippocrates was the first to give the physician an independent standing, separate from the cosmological speculator, or nature philosopher. Hippocrates confined the medical man to medicine. At the same time that he assigned the physician his post, Hippocrates would not let him regard the post as sacrosanct. He set his face against any tendency toward sacerdotalism. He was also opposed to the spirit of trade-unionism in medicine. His concern was with the physician’s duties rather than his “rights.” Hence, the greatest legacy of Hippocrates: the Hippocratic Oath.

The father of medicine as envisioned by a Byzantine artist. Portraits of Hippocrates represent the physician with a noble face and impressive body to match his intellectual attributes. Various dignified ancient busts have been said to represent Hippocrates, yet no original Greek portraits have survived; hence, our evidence comes from Roman copies.

The Hippocratic Oath

The so-called Hippocratic Oath was unquestionably the exemplar for medical etiquette for centuries, and it endures in modified form to this day. Yet uncertainty still prevails concerning the date the oath was composed, the purpose for which it was intended, and the historical forces which shaped the document. The date of composition in modern debate varies from the sixth century BCE to the fourth century CE.

In antiquity, it was generally not considered a violation of medical ethics to do what the Oath forbade. An ancient doctor who took the Oath was by no means in agreement with the opinion of all his fellow physicians; on the contrary, he adhered to a dogma which was much stricter than that embraced by many, if not by most, of his colleagues.

I swear by Apollo the Physician and Asclepius and Hygeia and Panaceia and all the gods and goddesses, making them my witnesses, that I will fulfill according to my ability and judgment this oath and this covenant:

To hold him who has taught me this art as equal to my parent and to live my life in partnership with him, and if he is in need of money to give him a share of mine, and to regard his offspring as equal to my brothers in male lineage and to teach them this art—if they desire to learn it—without fee and covenant; to give share of precepts and oral instruction and all other learning to my sons and to the sons of him who has instructed me and to pupils who have signed the covenant and have taken an oath according to the medical law, but to no one else.

I will apply dietetic measure for the benefit of the sick according to my ability and judgment; I will keep them from harm and injustice. I will neither give a deadly drug to anybody if asked for it, nor will I make a suggestion to this effect. Similarly I will not give a woman an abortive remedy. In purity and in holiness I will guard my life and my art.

I will not use the knife, not even on sufferers from stone, but will withdraw in favor of such men as are engaged in this work.

Whatever houses I may visit, I will come for the benefit of the sick, remaining free of all intentional injustice, of all mischief and in particular of sexual relations with both female and male persons, be they free or slaves.

What I may see or hear in the course of the treatment or even outside of the treatment in regard to the life of men, which on no account one must spread abroad, I will keep to myself holding such things shameful to be spoken about.

If I fulfill this oath and do not violate it, may it be granted to me to enjoy life and art, being honored with fame among all men for all time to come; if I transgress it and swear falsely, may the opposite be my lot.

—Translated by Ludwig Edelstein

The organization of the Hippocratic Oath is clearly bipartite. The first half specifies the duties of the pupil toward his teacher and his obligations in transmitting medical knowledge; the second half gives a short summary of medical ethics. Because the second half of the Oath is inconsistent with Hippocrates’s own principles and practices, we must assume he was not its sole contributor, if one at all.

One immediate inconsistency is the Oath’s prohibition against abortion. The Hippocratic Corpus contains a number of allusions to the methods of abortion and the use of pessaries. The Oath’s prohibitions did not echo the general feeling of the public either. Abortion was practiced in Greek times no less than in the Roman era, and it was resorted to without scruple. In a world in which it was held justifiable to expose children immediately after birth, it would hardly seem objectionable to destroy the embryo.

A second discrepancy between the Oath and general Hippocratic principles is the ban on suicide. Suicide was not censured in antiquity. Self-murder as a relief from illness was regarded as justifiable, so much so that in some states it was an institution duly legalized by the authorities. Nor did ancient religion proscribe suicide. It did not know of any eternal punishment for those who ended their own lives. Law and religion then left the physician free to do whatever his conscience allowed.

Pythagoreanism is the only dogma that can possibly account for the attitude advocated in the Hippocratic Oath. Among all the Greek philosophical schools, the Pythagoreans alone outlawed suicide and abortion and did so without qualification. The Oath also concurs with Pythagorean prohibitions against surgical procedures of all kinds and against the shedding of blood, in which the soul was thought to reside. Again, this interdiction against the knife is especially out of keeping with the several treatises in the Hippocratic Corpus that deal at length with surgical techniques and operating room procedures.

It is little wonder that this Oath, although incorrectly attributed to Hippocrates, has remained steadfastly the symbol of the physician’s pledge. The prohibition against abortion and suicide were (and remain) in consonance with the principles of the Christian Church. The earliest reference to the Oath is in the first century CE, and it may have been appropriated soon after to fit the religious ideals of the time. The substitution of God, Christ, and the saints for the names of Asclepius and his family was easy enough. It is ironic that the Hippocratic Oath, in its present form with its religious subtext, is associated with Hippocrates, the man who first separated medicine from religion and disease from supernatural explanations.

Medicine in Mythology and Literature

The earliest account of disease in Greek literature appears in the opening episode of Homer’s Iliad, which was composed in the eighth century BCE. When Agamemnon tries to ransom his captured daughter, he insults the priest Chyrses. As punishment, the god Apollo sets a plague upon the Greek army. According to Homer, at the onset of the plague, Apollo only shot his arrows at mules and dogs in the camp and then later at the Greek soldiers themselves (Iliad I.9ff).

What Homer describes is a highly communicable disease with acute fever, sudden in onset and rapidly fatal, such as easily might attack an army. No symptoms are explicitly mentioned, nor are any recoveries. After the Greeks appeased Apollo with sacrfices and the return of Agamemnon’s daughter, they set about cleansing the camp by throwing “defilements” into the sea. This suggests that part of the disease was a severe dysentery exacerbated by battlefield conditions.

In mythology, the arrows of Apollo and his twin sister Artemis are often a symbol for the sudden onset of disease. The myth of Niobe illustrates this point. Niobe was a mortal woman who boasted that she was superior to Leto (the mother of Apollo and Artemis) because she had borne seven sons and seven daughters as opposed to Leto’s two children. As punishment for this insult to their mother, Apollo shot all seven sons with arrows and Artemis shot all seven daughters. Not only was Niobe robbed of the source of her pride, but she was forced to watch all fourteen of her children die in rapid succession, even as she tried to shield them, with her own body, from the deadly allegorical darts.

Arrows could not only cause disease, but heal it as well. In this capacity, Apollo was called Paean. He was also the father of Asclepius, the healing god whose cult was widespread in the Greek world.

In Homer’s Iliad, Apollo is addressed with his epithet Apollo Smintheus, or “Apollo the mouse god.” The Greeks associated Apollo with mice, which were believed to be vectors of disease, and so prayed to him under that name. They did not know it was the microorganisms on the fleas on the rodents, and not the rodents themselves, that were harmful. They simply recognized the correlation between rodent infestation and plague, and so prayed to the mouse god for relief.

A famous passage in Thucydides’s History describes the plague that gripped Periklean Athens during the Peloponnesian War (II.47.3-54.5). His vivid depiction of the plague and its aftermath inspired other authors in antiquity to treat similar topics, such as Sophocles’s Oedipos Tyrannos and Lucretius’s De Rerum Natura (Book V).

Greek myth is often an allegory for an historical event. One of the canonical Twelve Labors of Hercules involved ridding the swampy district of Lernea of a multi-headed serpent known as the Lernean Hydra. Every time Hercules cut off one of the serpent’s heads, two more grew in its place. Archaeologists believe this myth actually commemorates an infamous plague which devastated the population of ancient Lernea. The rapid spread of whatever sickness gripped the region corresponds to the duplicating heads of the serpent.

(TO BE CONTINUED)

 

SOURCE  http://exhibits.hsl.virginia.edu/

Posted in Health and wellness | Tagged , , , , , | Leave a comment

Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΙΤΑ(=ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΕΣ ΤΑ ΡΩΜΑΙΙΚΑ) ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΝ

 

A)Έρευνα: το Ελληνικό Τσάι του Βουνού καταπολεμά το Αλτζχαιμερ.

“Το καλύτερο τσάι φυτρώνει στα ψηλά βουνά” λέει μια κινέζικη παροιμία. “Στα ελληνικά βουνά” προσθέτουν τώρα Γερμανοί επιστήμονες.Έρευνα: Το ελληνικό τσάι του βουνού καταπολεμά το Αλτσχάιμερ

Ολοένα και περισσότερες έρευνες επισημαίνουν τις θαυματουργές ιδιότητες του ελληνικού τσαγιού του βουνού και τη συμβολή του στη μάχη εναντίον της ασθένειας Αλτσχάιμερ, η οποία προκαλεί εκφυλισμό των εγκεφαλικών κυττάρων.

Στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 160.000 ασθενείς της νόσου, στη Γερμανία 800.000, ενώ παγκοσμίως ο αριθμός των “θυμάτων” του Αλτσχάιμερ ανέρχεται σε 30 εκατομμύρια.

Τα μελλοντικά σενάρια μόνο ως εφιαλτικά μπορούν να χαρακτηριστούν με 110 εκατομμύρια ασθενείς έως το 2050.

“Για επτά χρόνια πειραματιστήκαμε με 150 φυτά και βότανα από όλο τον κόσμο, την Κίνα, την Ταϋλάνδη, την Ινδονησία” αναφέρει ο Καθηγητής Νευρολογίας του Πανεπιστημίου του Μαγδεμβούργου και διευθυντής του περιώνυμου Ερευνητικού Κέντρου Νευρολογικών Ασθενειών, Γενς Πάνκε.

“Αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο μάθαμε για τις ιδιότητες του ελληνικού τσαγιού και αποφασίσαμε να το προμηθευτούμε το 2010” λέει ο Γερμανός καθηγητής, “με εντυπωσιακά αποτελέσματα”.

Ειδικότερα, η χορήγηση τσαγιού του βουνού σε ποντίκια για 25 μέρες περιόρισε οιδήματα στον εγκέφαλο κατά 80% περίπου. Ο 38χρονος καθηγητής που “κουράρει” 1500 ασθενείς ετησίως μελέτησε τις ιδιότητες του τσαγιού και την επίδρασή του στους κατοίκους ορεινών περιοχών.

“Η καθημερινή κατανάλωση τσαγιού του βουνού για έξι μήνες συμβάλλει σε υποχώρηση των συμπτωμάτων στα επίπεδα που ήταν εννέα μήνες πριν και κατόπιν σταθεροποιεί την κατάσταση του ασθενούς” υποστηρίζει ο καθηγητής.

Μάλιστα προτείνει την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας κρύου ή ζεστού τσαγιού κάθε μέρα.

Στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι η παρασκευή ενός φαρμακευτικού σκευάσματος από ελληνικό τσάι του βουνού και συγκεκριμένα από την ποικιλία sideritis scardica που συναντάται στη Μακεδονία.

Ωστόσο, ο καθηγητής δεν έκρυψε ότι έχουν ξεκινήσει την καλλιέργεια του τσαγιού σε περιοχές της Βουλγαρίας που συγγενεύουν κλιματολογικά και εδαφολογικά με τα βουνά της Μακεδονίας. Όπως αποκάλυψε η κατακόρυφη αύξηση των παραγγελιών από τη Γερμανία οδήγησε σε αύξηση της τιμής έως και 600% από τους Έλληνες παραγωγούς με αποτέλεσμα η προμήθειά του να γίνει ασύμφορη.

 

B)ΠΕΡΙ ΦΑΚΩΝ

Σπόροι φακής που χρονολογούνται το 8000 π.Χ. έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικούς χώρους στην Μέση Ανατολή. Οι φακές αναφέρονται και στη Βίβλο ως κληρονομιά του Ιακώβ προς τον Ιησού στη γέννησή του και ως συστατικό ενός ψωμιού που παραγόταν κατά τη διάρκεια της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας των Εβραίων.

Οι φακές προέρχονται από την κεντρική Ασία και καταναλώνονται από τα προϊστορικά χρόνια.

Οι φακές αποτελούν πολύ καλή πηγή θρεπτικών συστατικών. Μαζί με τα φασόλια είναι η καλύτερη πηγή καλής ποιότητας φυτικής πρωτεΐνης και συνυπολογίζοντας το ότι είναι φτωχές σε λίπος, συνολικές θερμίδες, νάτριο και δεν περιέχουν χοληστερόλη, καθίστανται απαραίτητο τρόφιμο σε ένα διαιτολόγιο με υγιεινές επιλογές.

Οι φακές αποτελούν πλούσια πηγή διαιτητικών ινών και είναι η καλύτερη πηγή φυλλικού οξέος στη δίαιτα. Είναι εξαιρετική πηγή μολυβδαίνιου και πολύ καλή πηγή χαλκού, μαγγανίου και φωσφόρου και καλή πηγή θειαμίνης (βιταμίνης Β1), πυριδοξίνης (βιταμίνης Β6), παντοθενικού οξέος και ψευδαργύρου. Συνεισφέρουν, επίσης, στη δίαιτα σημαντική ποσότητα μαγνησίου, καλίου, ριβοφλαβίνης (βιταμίνη Β2), νιασίνης (βιταμίνη Β3) και σεληνίου. Επιπλέον, οι φακές είναι πολύ καλή πηγή ισοφλαβονοειδών και φυτοοιστρογόνων. Παρέχουν, επίσης, περισσότερο από τα ¾ των αναγκών σε σιδήρου για τους άνδρες και περισσότερο από το 1/3 για τις γυναίκες, αν και ο σίδηρος των φυτικών πηγών είναι χαμηλής βιοδιαθεσιμότητας.

Μελέτες για τα όσπρια:

-Μία μεγάλη επιδημιολογική μελέτη στις ΗΠΑ που παρακολούθησε περίπου 10000 άνδρες και γυναίκες για σχεδόν 20 χρόνια, διαπίστωσε ότι τα άτομα που κατανάλωναν όσπρια, τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα παρουσίαζαν 22% μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης στεφανιαίας νόσου και 11% μικρότερο συνολικό κίνδυνο εμφάνισης κάποιου καρδιαγγειακού νοσήματος σε σχέση με τα άτομα που κατανάλωναν λιγότερο από μία φορά την εβδομάδα (μελέτη δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Archives of Internal Medicine το 2001).

-Στο ίδιο συμπέρασμα, δηλαδή στην αντίστροφη σχέση κατανάλωσης οσπρίων και εμφάνισης στεφανιαίας νόσου, καταλήγουν και τα αποτελέσματα της μελέτης των Εφτά Χωρών, στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα (στοιχεία δημοσιευμένα στο επιστημονικό περιοδικό European Journal of Epidemiology το 1999).

-Επίσης, στοιχεία από δύο άλλες μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες (τη Health Professionals Follow up Study και τη Nurses’ Health Study ) δείχνουν ότι άτομα που ακολουθούσαν μια δίαιτα σύμφωνη με τις οδηγίες για υγιεινή διατροφή (αυξημένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, οσπρίων, ολικής αλέσεως δημητριακών, αλλά και ψαριού και πουλερικών) εμφάνιζαν πολύ μικρότερο κίνδυνο -στους άνδρες 30% και στις γυναίκες 50%- για καρδιακό νόσημα σε σχέση με τα άτομα που ακολουθούσαν «Δυτικού τύπου» δίαιτα με αυξημένη κατανάλωση κόκκινου κρέατος, επεξεργασμένων δημητριακών και γλυκισμάτων.

– Από μια μελέτη φάνηκε ότι άτομα που κατανάλωναν όσπρια, μεταξύ των οποίων και φακές, περισσότερο από δύο φορές την εβδομάδα εμφάνιζαν 47% μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του κόλου σε σχέση με τα άτομα που κατανάλωναν όσπρια λιγότερο από μία φορά την εβδομάδα. Επίσης, η κατανάλωση φακής ή φασολιών έχει συσχετισθεί αντίστροφα με την εμφάνιση καρκίνου του μαστού και του παγκρέατος(μελέτες δημοσιευμένες το 2005 στα επιστημονικά περιοδικά International Journal of Cancer και Cancer Epidemiology , Biomarkers and Prevention, αντιστοίχως). Τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να οφείλονται σε κάποια από τα θρεπτικά συστατικά των οσπρίων ή και σε διάφορες φυτοχημικές ουσίες, οι οποίες συνεχώς ανακαλύπτονται και εξετάζονται.

Τα οφέλη της φακής:

Η ευεργετική επίδραση της φακής στην καρδιά αποδίδεται κυρίως στις διαλυτές διαιτητικές ίνες και το φυλλικό οξύ που περιέχουν.

Το είδος αυτό των ινών μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, η οποία αποτελεί κύριο παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα.

Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για τη μετατροπή της ομοκυστεΐνης σε αβλαβή μόρια. Η συσσώρευση της ομοκυστεΐνης στο αίμα προκαλεί βλάβες στα αγγεία και αυξάνει τον κίνδυνο για έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο (μελέτη δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Nutrition το 2000).

Και το μαγνήσιο, όμως και το κάλιο που περιέχονται στις φακές ενισχύουν το προστατευτικό ρόλο στα καρδιαγγειακά νοσήματα. Το μαγνήσιο ασκεί αγγειοχαλαρωτική δράση και διευκολύνει τη ροή του αίματος στις αρτηρίες και τις φλέβες, ενώ έλλειψή του σχετίζεται άμεσα με καρδιακή προσβολή και το κάλιο είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση των υγρών του σώματος και προστατεύει από την υπέρταση.

Οι φακές έχουν και αντικαρκινικά οφέλη.

Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για την ομαλή διαίρεση των κυττάρων, οπότε φαίνεται σημαντικό στην προστασία από καρκίνο, ειδικά σε περιοχές του σώματος με υψηλό ρυθμό διαίρεσης κυττάρων, όπως είναι το παχύ έντερο και ο τράχηλος της μήτρας.

Επίσης, ο χαλκός, αλλά και το μαγγάνιο, το σελήνιο και το μολυβδαίνιο, αποτελούν συνένζυμα αντιοξειδωτικών ενζύμων του οργανισμού.

Το υψηλό περιεχόμενο της φακής σε διαιτητικές ίνες τις καθιστά τρόφιμο εκλογής για τα άτομα με διαβήτη ή με διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, διότι απορροφώνται με αργό ρυθμό από τον οργανισμό και απαιτούν μικρότερες ποσότητες ινσουλίνης για τη ρύθμιση του σακχάρου. Επίσης, απελευθερώνοντας με αργούς ρυθμούς τη γλυκόζη στο αίμα, οι φακές παρέχουν συνεχώς στον οργανισμό ενέργεια και έτσι ικανοποιούν πιο εύκολα το αίσθημα της πείνας. Σε αυτό συμβάλλει και το αίσθημα πληρότητας που προκαλεί η κατανάλωση διαιτητικών ινών.

Οι φακές παρέχοντας καλή ποιότητας πρωτεΐνης μπορούν να αντικαταστήσουν τις ζωικές πηγές πρωτεΐνης στο διαιτολόγιο. Αυτό τις καθιστά αρκετά δημοφιλή τρόφιμα σε περιόδους νηστείας ή σε περιοχές όπου οι ζωικές πηγές πρωτεΐνης δεν είναι διαθέσιμες, όπως συμβαίνει και με άλλα όσπρια άλλωστε.

-Επίσης, αποτελούν πολύ καλή πηγή σιδήρου, ο οποίος είναι απαραίτητος για το σχηματισμό και τη σωστή λειτουργία των ερυθροκυττάρων και έλλειψή του οδηγεί σε αναιμία, κούραση και μειωμένη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Αν και οι φακές, όπως και όλα τα τρόφιμα φυτικής προέλευσης, αποτελούν θεωρητικά καλή επιλογή για την ενίσχυση του σιδήρου στη δίαιτα, εφόσον δεν περιέχουν πολλές θερμίδες και βλαπτικά λιπαρά οξέα σε σχέση με το κρέας, εντούτοις ο σίδηρος των φυτικών πηγών δεν απορροφάται από τον οργανισμό το ίδιο αποτελεσματικά με το σίδηρο των ζωικών πηγών. Για την καλύτερη διαθεσιμότητα του σιδήρου στον οργανισμό από τις φυτικές πηγές βοηθά ο συνδυασμός με διατροφικές πηγές βιταμίνης C,όπως για παράδειγμα η προσθήκη χυμού λεμονιού ή η κατανάλωση άλλων λαχανικών ή φρούτων που αποτελούν καλές πηγές της.

Ο χαλκός συμμετέχει στη μεταφορά σιδήρου στους ιστούς  και το μεταβολισμό κάποιων νευροδιαβιβαστών, ενώ εμπλέκεται και στη διαδικασία σύνθεσης κολλαγόνου και ελαστίνης, πρωτεϊνών του συνδετικού ιστού απαραίτητων για τη συνοχή και ελαστικότητα των αγγείων, των οστών και των αρθρώσεων.

-Επίσης, οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β (Β1, Β2, Β3 και Β6 ) παίζουν κεντρικό ρόλο στο μεταβολισμού των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπιδίων.

Ο συνδυασμός φακής και ρυζιού αποτελεί συνήθη πρακτική, ειδικά εφόσον απαιτούν περίπου τον ίδιο χρόνο μαγειρέματος. Επειδή οι δύο αυτές χωριστές πηγές πρωτεΐνης αλληλοσυμπληρώνουν η μία την άλλη, οι συνδυασμός τους οδηγεί σε γεύμα με υψηλής ποιότητας πρωτεΐνη, συγκρίσιμης με αυτή του κρέατος ή των γαλακτοκομικών προϊόντων.

Προσοχή: Οι φακές, όπως και άλλα όσπρια, περιέχουν πουρίνες, ουσίες που βρίσκονται φυσιολογικά σε φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς, αλλά η συσσώρευσή τους σχετίζεται με προβλήματα υγείας σε άτομα με αυξημένο ουρικό οξύ. Οι πουρίνες διασπώνται σε ουρικό οξύ, οπότε υπερβολική κατανάλωσή τους σχετίζεται με την εμφάνιση ουρικής αρθρίτιδας (ποδάγρα) ή σχηματισμό λίθων στους νεφρούς. Για αυτό, στα άτομα με ποδάγρα ή νεφρολιθίαση συστήνεται περιορισμός των οσπρίων, όπως και άλλων διατροφικών πηγών πουρινών.

Για να γίνουν ακόμη πιο ωφέλιμες οι φακές στο μαγείρεμα προσθέτετε σκόρδο, κρεμμύδι, ντομάτα και ρίγανη.

C)Ο Έλληνας εφευρέτης του θαυματουργού κέικ

Μοιάζει με κοινό κέικ και έχει βάρος μόλις 80 γραμμάρια, αρκεί όμως για να συντηρήσει τον ανθρώπινο οργανισμό επί ένα 24ωρο, καθώς περιέχει τις θερμίδες και τις πρωτεΐνες ενός πλήρους γεύματος. Η συνταγή είναι του καθηγητή Βιοχημείας Δημήτρη Κουρέτα.
Η μαζική παραγωγή του θα μπορούσε να αποτελέσει αξιόπιστη επισιτιστική βοήθεια για τον Τρίτο Κόσμο αλλά και να λύσει ένα οξύ περιβαλλοντικό πρόβλημα, που ευθύνεται για μαζικούς θανάτους χιλιάδων ψαριών στα ελληνικά υδάτινα οικοσυστήματα. Το θαυματουργό ελληνικό αρτοσκεύασμα αποτελεί παγκόσμια πατέντα, που διατίθεται ήδη στο εμπόριο κι έχει γίνει περιζήτητo εκτός συνόρων. Ονομάζεται κέικ αποκατάστασης Feed Back (=ανατροφοδότηση) και το κύριο συστατικό του προέρχεται από το τυρόγαλα ή ορό γάλακτος, το εξαιρετικά ρυπογόνο απόβλητο των τυροκομείων, που απορρίπτεται ανεξέλεγκτα στα ποτάμια, εξαφανίζοντας το οξυγόνο και κάθε ίχνος ζωής σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Για κάθε κιλό τυριού παράγονται 9 κιλά τυρογάλακτος, ενώ το απόβλητο μόνο ενός τυροκομείου έχει ισοδύναμο βιολογικό φορτίο με αυτό μιας μικρής πόλης 40.000 κατοίκων.
Τα αμέτρητα περιβαλλοντικά επεισόδια στον Πηνειό, ο οποίος κάθε τόσο παρουσιάζει τη θλιβερή εικόνα των άσπρων νερών που ξεβράζουν νεκρά ψάρια στις όχθες του, οδήγησε τη Νομαρχία Λάρισας να αποταθεί σε ειδικούς επιστήμονες. Το 2006 ανέθεσε στο Τμήμα Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την εκπόνηση ειδικής μελέτης για την αναζήτηση λύσεων στη διαχείριση του ρυπογόνου απόβλητου. Κανείς ωστόσο δεν υπολόγιζε τότε πως αυτή θα ήταν η αφετηρία και ο οδηγός για την εφεύρεση ενός θαυματουργού κέικ. “Στο εργαστήριο ανακαλύψαμε μια διαδικασία επεξεργασίας του τυρογάλακτος που απομονώνει την πρωτεΐνη και αυτό που απομένει είναι απλό νερό, απαλλαγμένο από ρυπαντικό φορτίο”, εξηγεί o επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, αναπληρωτής καθηγητής, Δημήτρης Κουρέτας. Η ιδέα άρχισε τότε να γεννιέται και ο στόχος της μελέτης έγινε διπλός: Λύση στο περιβαλλοντικό πρόβλημα και αξιοποίηση της πρωτεΐνης.

Οι πρωτεΐνες του τυρογάλακτος συγκαταλέγονται μεταξύ αυτών με την υψηλότερη βιολογική αξία και αποτελούν δημοφιλή συμπληρώματα στον χώρο της αθλητικής διατροφής και όχι μόνο. Βελτιώνουν την απόδοση του οργανισμού, ενισχύουν το ανοσοποιητικό, ενώ βοηθούν στην αποκατάσταση τραυματιών, καταπονημένων οργανισμών έπειτα από έντονη σωματική άσκηση, καθώς κι άτομα που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.

Παγκόσμιο ενδιαφέρον
Εχοντας καταφέρει να απομονώσει την πολύτιμη πρωτεΐνη από τον ορό του γάλακτος και να τη διαθέτει σε μορφή σκόνης, ο καθηγητής αναζήτησε τρόπους να αξιοποιήσει αυτά τα πλεονεκτήματά της. Αναμειγνύοντας στο εργαστήριο πρωτεΐνη με ένα μείγμα πολυμερισμένων και ελεύθερων σακχάρων και προσθέτοντας κάποια αρωματικά στοιχεία, παρασκεύασε το πρωτοποριακό ενεργειακό αρτοσκεύασμα. Ο κ. Κουρέτας δεν περιορίστηκε σε αυτό, αλλά προώθησε ο ίδιος τη διαδικασία μετατροπής της πατέντας του σε τελικό προϊόν που θα διατίθεται στο εμπόριο. Συνεργάστηκε με την εταιρεία “Πρωτεΐνες Κεντρικής Ελλάδος”, που εδρεύει στην Καρδίτσα και μπορεί να επεξεργάζεται τυρόγαλα σε μεγάλη κλίμακα, απομονώνοντας την πρωτεΐνη, αλλά και με τους Μύλους Καπλανίδη στις Σέρρες, που προχώρησαν στη βιομηχανική παραγωγή του τελικού συσκευασμένου προϊόντος.
“Από την αρχή του χρόνου, το Feed Back διατίθεται σε ινστιτούτα διατροφής, αθλητικούς χώρους, καταστήματα πώλησης βιολογικών προϊόντων στην Ελλάδα, ενώ ήδη ξεκίνησε και η εξαγωγή του”, αναφέρει ο γενικός διευθυντής των Μύλων Καπλανίδη, Δημήτρης Τσιλιακούδης.
Δείγμα του προϊόντος, με πληροφορίες για τη σύσταση και τις ιδιότητές του, έχει σταλεί στο Υπουργείο Εξωτερικών, συνοδευόμενο από πρόταση των δημιουργών του να αποτελέσει μέρος της επισιτιστικής βοήθειας της Ελλάδας προς τις χώρες του Τρίτου Κόσμου. “Είναι ένα προϊόν πράσινης επιχειρηματικότητας, το οποίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά που το καθιστούν ιδανικό μέσο πράσινης διπλωματίας, αφού μπορεί να φτάσει στον αποδέκτη συσκευασμένο και έτοιμο προς κατανάλωση, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις σε συντήρηση”, επισημαίνει ο κ. Κουρέτας.
Ο ίδιος είδε με ικανοποίηση ξένες εταιρείες, από τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ινδία, ευρωπαϊκές κι αφρικανικές χώρες και αλλού, να εκδηλώνουν ενδιαφέρον για το Feed Back. Εγινε αποδέκτης σκέψεων για τη χορήγησή του σε ξένους στρατιώτες, ενώ δημοφιλείς ποδοσφαιρικές ομάδες από Ιταλία και Ισπανία εξετάζουν το ενδεχόμενο να το συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα διατροφής των αθλητών τους. “Δυστυχώς, όπως συμβαίνει συνήθως, μας ανακαλύπτουν πρώτα εκτός συνόρων”, σχολιάζει ο καθηγητής.
Η έρευνα στο Εργαστήριο του Τμήματος στη Λάρισα συνεχίζεται για την ανάπτυξη νέων καινοτομικών προϊόντων. Ηδη έχει αναπτυχθεί το αλεύρι με εκχύλισμα σταφυλιού, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ψωμιού, κέικ και άλλων σκευασμάτων. Το προϊόν διευκολύνει τη σωστή λειτουργία των αγγείων σε άτομα με υπέρταση, διαβήτη και παχυσαρκία, ενώ έχει προστατευτική δράση έναντι του οξειδωτικού στρες. Αυτή την εποχή η έρευνα επικεντρώνεται στη μελέτη των ενδημικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών της ελληνικής υπαίθρου, με στόχο την αξιοποίηση των βιολειτουργικών τους ιδιοτήτων και την παραγωγή ειδικών τροφίμων.

 

EUCHARISTOOMEN EPEIE PANOPEA

Posted in Health and wellness | Tagged , , , , | Leave a comment

DIABETES–ΔΙΑΒΗΤΗΣ – ДИАБЕТ

What is the difference between diabetes type 1 and diabetes type 2?

Diabetes (otherwise known as diabetes mellius, DM) is described as a metabolic disorder in which your body cannot properly store and use fuel for energy.

The fuel that your body needs is called glucose (sugar). Glucose comes from foods such as breads, cereals, pasta, rice, potatoes, fruits and some vegetables and is also made in your liver and muscles. Your blood carries glucose to all of your body’s cells to use for energy.

To use glucose, your body needs insulin. Insulin is the hormone made by a gland in your body called the pancreas. Insulin regulates blood glucose by stimulating the removal of glucose from the blood and its uptake into muscle, liver and fat cells where it can be stored for energy.

Sometimes your body does not make enough insulin or the insulin does not work the way it should. Glucose then stays in your blood and does not reach your cells. Your blood glucose levels get too high (hyperglycemia) and can cause diabetes or prediabetes. Prediabetes is when blood glucose levels are higher than normal but not high enough for a diagnosis of diabetes.

Over time, having too much glucose in your blood can cause health problems.

There are two major causes of the metabolic disease:1

  1. Your body makes too little or no insulin. This is called type 1 diabetes, insulin-dependent diabetes (IDDM).
  2. Your body can not use the insulin it makes. This is called type 2 diabetes, non-insulin dependent diabetes (NIDDM).

This Medical News Today information page will explain the difference between diabetes type 1 and diabetes type 2, describe what it is, what causes them, who gets the problem and the symptoms they have, how it is diagnosed, and offer an overview of treatment options for people with diabetes type 1 or diabetes type 2.

You will also see introductions at the end of some sections to any recent developments that have been covered by MNT’s news stories. Also look out for links to information about related conditions.

Fast Facts

  • 25.8 million children and adults in the United States – 8.3% of the population – have diabetes.2
  • 1.9 million new cases of diabetes are diagnosed in people aged 20 years and older in 2010.2
  • 13.0 million, or 11.8% of all men aged 20 years or older have diabetes.2
  • 12.6 million, or 10.8% of all women aged 20 years or older have diabetes.2
  • Diabetes contributed to 231,404 deaths in the US in 2007.2
  • $245 billion: Total costs of diagnosed diabetes in the United States in 2012.2
  • Only 5% of people with diabetes have type 1. Type 1 diabetes is an autoimmune disease that may be caused by genetic, environmental, or other factors.2
  • Type 2 diabetes accounts for 90%-95% of diabetes cases and is usually associated with older age, obesity and physical inactivity, family history of type 2 diabetes, or a personal history of gestational diabetes.2
  • There is no known way to prevent diabetes type 1. Effective treatment requires the use of insulin.
  • Type 2 diabetes can be prevented through healthy food choices, physical activity, and weight loss. It can be controlled with these same activities, but insulin or oral medication also may be necessary.

What is diabetes type 1 and type 2?

There are two types of diabetes, type 1 diabetes and type 2 diabetes. These two diabetes types have several key differences, for instance the differences in cause, symptoms, characteristics, management, also relating to whom it affects and what happens in the body because of this disease.

The easiest way to find out the differences, as well as similarities between the two, is through comparing the type 1 with type 2 diabetes, comparisons will be made across the various sections in this page.

Recommended target blood glucose level ranges for non-diabetic and diabetes type 1 and type 2

For the majority of healthy individuals, normal blood glucose level in humans is about 4 mmol/L or 72 mg/dL.3-5

 

image

What causes diabetes type 1 and type 2?

Diabetes may arise because the pancreatic beta cells, which produce insulin, are destroyed by an autoimmune disorder, giving rise to type I diabetes. Alternatively, the body cells may not respond to insulin that is being made at the proper levels (insulin resistance) resulting in type 2 diabetes, often as a result of obesity, and deficient insulin secretion.

Insulin use not only prevents hyperglycemic emergencies, but also is the best safeguard to prevent the long-term complications of diabetes by correcting fasting and postprandial hyperglycemia.

Both of these major diabetes types are believed to include different stages of disease, ranging from non-insulin-requiring to insulin-requiring for control or survival.

image

Recent developments on diabetes type 1 and type 2 causes from MNT news

C-section babies have higher odds of being overweight adults

Researchers from Imperial College London in the UK have found that babies born by cesarean section are more likely to be overweight or obese in adulthood than those born by vaginal delivery. These babies are more likely to develop asthma or type 1 diabetes during childhood.

Gene deficiency in males ‘could cause diabetes and liver cancer’

Scientists have discovered a genetic deficiency in males that could prompt the development of the most common type of liver cancer and type 2 diabetes.

Signs and symptoms of diabetes type 1 and type 2

There are numerous medical consequences of persistently high levels of blood glucose. The most serious involve kidney failure, eye problems (blindness) and increased risk of cardiovascular problems (e.g., heart attacks and stroke).

image

image

 

Tests and diagnosis of diabetes type 1 and type 2

Blood tests are used to confirm diagnosis of diabetes types 1 and 2 and prediabetes because early in the disease type 2 diabetes may have no symptoms. Testing enables health care providers to find and treat diabetes before complications occur, which can delay or prevent type 2 diabetes from developing.

Any one of the following tests can be used for diagnosis of type 1 or type 2 diabetes, not all are recommended for diagnosing all types:

  • A1C test, also called the hemoglobin A1c, HbA1c, or glycohemoglobin test
  • Fasting plasma glucose (FPG) test
  • Oral glucose tolerance test (OGTT)

Another blood test, the random plasma glucose (RPG) test, is sometimes used to diagnose diabetes during a regular health checkup. If the RPG measures 200 micrograms per deciliter or above, and the individual also shows symptoms of diabetes, then a health care provider may diagnose diabetes.

Blood test levels for diagnosis of diabetes and prediabetes are outlined below.10

image

Comparison of tests and diagnosis for diabetes type 1 and diabetes type 2:11

image

image

 

image

Recent developments on diabetes type 1 and type 2 diagnosis from MNT news

Diabetic eye disease: How regular eye exams could save vision

According to the results of a new survey coinciding with National Diabetes Month, the majority of diabetic patients do not take regular eye examinations, even though diavets is a leading cause of vision loss in the US.

Type 2 diabetes may be diagnosed late

According to a diabetes expert who has vast experience as both a researcher and clinician, despite a high and soaring prevalence of type 2 diabetes in the US, the disease is not necessarily promptly detected.

Treatment and prevention of diabetes type 1 and type 2

Below are a list of the current methods used to treat diabetes type 1 and type 2.

image

Recent developments on diabetes type 1 and type 2 treatment from MNT news

FDA approves new drug for treatment of type 2 diabetes

The US Food and Drug and Administration has announced the approval of a drug called Farxiga (dapaglifozin) to help treat adults with type 2 diabetes. The tablets, in combination with diet and exercise, are said to improve control of blood sugar levels.

Artificial pancreas set to transform treatment of diabetes

Scientists are working to create an artificial pancreas that will help reduce the complications of type 1 diabetes and significantly improve the lives and life expectancy of millions of patients with the condition.

Written by Hannah Nichols

REFERENCES

  1. Diagnosis and Classification of Diabetes Mellitus, American Diabetes Association, doi: 10.2337/diacare.27.2007.S5, January 2007, Accessed 28 February 2014.
  2. 2011 National Diabetes Fact Sheet, CDC, Accessed 28 February 2014.
  3. Guideline for Management of Postmeal Glucose, IDF, October 2007, Accessed 28 February 2014.
  4. The management of type 2 diabetes, nice, May 2008, Accessed 28 February 2014.
  5. Type 1 diabetes: diagnosis and management of type 1 diabetes in children, young people and adults, nice, July 2004, Accessed 28 February 2014.
  6. Type 1 and Type 2 Diabetes, What Do They Have in Common?, Tiinamaija Tuomi, American Diabetes Association, doi:10.2337/diabetes.54.suppl_2.S40, December 2005, Accessed 28 February 2014.
  7. Genetics of Diabetes, American Diabetes Association, Accessed 28 February 2014.
  8. Symptoms of Diabetes, American Diabetes Association, Accessed 28 February 2014.
  9. Complications of diabetes, American Diabetes Association, Accessed 28 February 2014.
  10. Diagnosis of Diabetes and Prediabetes, NDIC, Accessed 28 February 2014.
  11. National Diabetes Statistics, 2011, NDIC, Accessed 28 February 2014.

SOURCE  Medical News Today

Posted in Health and wellness | Tagged , , , | Leave a comment

LE SERMENT MEDICAL ETERNEL POUR LE MONDE HUMAIN A ETE BASE DANS L’HIPPO-CRATE

Le serment médical que tout nouveau médecin prête, à la faculté de médecine, à l’issue de sa soutenance de thèse ou au cours d’une cérémonie distincte. Il s’agit d’un texte est dérivé de celui du serment d’Hippocrate dans la Grèce antique.


Serment d’Hippocrate réactualisé par Pr Bernard Hœrni.
Bulletin de l’Ordre des médecins – n° 4 d’avril 1996.

” Au moment d’être admis(e) à exercer la médecine, je promets et je jure d’être fidèle aux lois de l’honneur et de la probité. Mon premier souci sera de rétablir, de préserver ou de promouvoir la santé dans tous ses éléments, physiques et mentaux, individuels et sociaux. Je respecterai toutes les personnes, leur autonomie et leur volonté, sans aucune discrimination selon leur état ou leurs convictions. J’interviendrai pour les protéger si elles sont affaiblies, vulnérables ou menacées dans leur intégrité ou leur dignité. Même sous la contrainte, je ne ferai pas usage de mes connaissances contre les lois de l’humanité. J’informerai les patients des décisions envisagées, de leurs raisons et de leurs conséquences. Je ne tromperai jamais leur confiance et n’exploiterai pas le pouvoir hérité des circonstances pour forcer les consciences. Je donnerai mes soins à l’indigent et à quiconque me les demandera. Je ne me laisserai pas influencer par la soif du gain ou la recherche de la gloire.

Admis(e) dans l’intimité des personnes, je tairai les secrets qui me seront confiés. Reçu(e) à l’intérieur des maisons, je respecterai les secrets des foyers et ma conduite ne servira pas à corrompre les mœurs. Je ferai tout pour soulager les souffrances. Je ne prolongerai pas abusivement les agonies. Je ne provoquerai jamais la mort délibérément.

Je préserverai l’indépendance nécessaire à l’accomplissement de ma mission. Je n’entreprendrai rien qui dépasse mes compétences. Je les entretiendrai et les perfectionnerai pour assurer au mieux les services qui me seront demandés.

J’apporterai mon aide à mes confrères ainsi qu’à leurs familles dans l’adversité. Que les hommes et mes confrères m’accordent leur estime si je suis fidèle à mes promesses ; que je sois déshonoré(e) et méprisé(e) si j’y manque.”



Le serment d’Hippocrate actuel à la Faculté de Médecine de Paris V

Extrait de : La Gazette du Groupe d’Etude en Orthopédie Pédiatrique, n°11, Janvier/février 2004

” Je promets et je jure d’être fidèle aux lois de l’honneur et de la probité dans l’exercice de la Médecine. Je donnerai mes soins gratuits à l’indigent et n’exigerai jamais un salaire au-dessus de mon travail. Admis dans l’intérieur des maisons, mes yeux ne verront pas ce qui s’y passe ; ma langue taira les secrets qui me seront confiés, et mon état ne servira pas à corrompre les moeurs ni à favoriser le crime. Respectueux et reconnaissant envers mes Maîtres, je rendrai à leurs enfants l’instructin que j’ai reçue de leurs pères. Que les hommes m’accordent leur estime si je suis fidèle à mes promesses ! Que je sois couvert d’opprobre et méprisé de mes confrères si j’y manque. ”

Serment d’Hippocrate
Traduit par Émile Littré – 1819-1861.

” Je jure par Apollon, médecin, par Esculape, par Hygée et Panacée, par tous les dieux et toutes les déesses, les prenant à témoin que je remplirai, suivant mes forces et mes capacités, le serment et l’engagement suivants : je mettrai mon maître de médecine au même rang que les auteurs de mes jours, je partagerai avec lui mon avoir et, le cas échéant, je pourvoirai à ses besoins ; je tiendrai ses enfants pour des frères, et s’ils désirent apprendre la médecine, je la leur enseignerai sans salaire ni engagement. Je ferai part des préceptes, des leçons orales et du reste de l’enseignement à mes fils, à ceux de mon maître et aux disciples liés par engagement et un serment suivant la loi médicale, mais à nul autre.

Je dirigerai le régime des malades à leur avantage, suivant mes forces et mon jugement, et je m’abstiendrai de tout mal et de toute injustice. Je ne remettrai à personne du poison, si on m’en demande, ni ne prendrai l’initiative d’une pareille suggestion; semblablement, je ne remettrai à aucune femme un pessaire abortif. Je passerai ma vie et j’exercerai mon art dans l’innocence et la pureté. Je ne pratiquerai pas l’opération de la taille, je la laisserai aux gens qui s’en occupent . Dans quelques maisons que je rentre, j’y entrerai pour l’utilité des malades, me préservant de tout méfait volontaire et corrupteur, et surtout de la séduction des femmes et des garçons, libres ou esclaves. Quoique je voie ou entende dans la société pendant l’exercice ou même hors de l’exercice de ma profession, je tairai ce qui n’a jamais besoin d’être divulgué, regardant la discrétion comme un devoir en pareil cas.

Si je remplis ce serment sans l’enfreindre, qu’il me soit donné de jouir heureusement de la vie et de ma profession, hororé à jamais des hommes. Si je le viole et que je me parjure, puis-je avoir un sort contraire.”


Serment d’Hippocrate
Traduction attribuée à Émile Littré – 1819-1861.

“Je jure par Apollon médecin, par Esculape, Hygie et Panacée, par tous les dieux et toutes les déesses, et je les prends à témoin que, dans la mesure de mes forces et de mes connaissances, je respecterai le serment et l’engagement écrit suivant :

Mon Maître en médecine, je le mettrai au même rang que mes parents. Je partagerai mon avoir avec lui, et s’il le faut je pourvoirai à ses besoins. Je considérerai ses enfants comme mes frères et s’ils veulent étudier la médecine, je la leur enseignerai sans salaire ni engagement. Je transmettrai les préceptes, les explications et les autre parties de l’enseignement à mes enfants, à ceux de mon Maître, aux élèves inscrits et ayant prêtés serment suivant la loi médicale, mais à nul autre.

Dans toute la mesure de mes forces et de mes connaissances, je conseillerai aux malades le régime de vie capable de les soulager et j’écarterai d’eux tout ce qui peut leur être contraire ou nuisible. Jamais je ne remettrai du poison, même si on me le demande, et je ne conseillerai pas d’y recourir. Je ne remettrai pas d’ovules abortifs aux femmes.

Je passerai ma vie et j’exercerai mon art dans la pureté et le respect des lois Je ne taillerai pas les calculeux, mais laisserai cette opération aux praticiens qui s’en occupent. Dans toute maison où je serai appelé, je n’entrerai que pour le bien des malades. Je m’interdirai d’être volontairement une cause de tort ou de corruption, ainsi que tout entreprise voluptueuse à l’égard des femmes ou des hommes, libres ou esclaves. Tout ce que je verrai ou entendrai autour de moi, dans l’exercice de mon art ou hors de mon ministère, et qui ne devra pas être divulgué, je le tairai et le considérerai comme un secret.

Si je respecte mon serment sans jamais l’enfreindre, puissè-je jouir de la vie et de ma profession, et être honoré à jamais parmi les hommes. Mais si je viole et deviens parjure, qu’un sort contraire m’arrive! ”


Serment d’Hippocrate
Traduit par J. Jouanna, Hippocrate, Paris, Librairie Arthème Fayard, 1992.

“Je jure par Apollon médecin, par Asclépios, par Hygie et Panacée, par tous les dieux et toutes les déesses, les prenant à témoin, de remplir, selon ma capacité et mon jugement, ce serment et ce contrat; de considérer d’abord mon maître en cet art à l’égal de mes propres parents; de mettre à sa disposition des subsides et, s’il est dans le besoin, de lui transmettre une part de mes biens; de considérer sa descendance à l’égal de mes frères, et de leur enseigner cet art, s’ils désirent l’apprendre, sans salaire ni contrat; de transmettre, les préceptes, des leçons orales et le reste de l’enseignement à mes fils, à ceux de mon maître, et aux disciples liés par un contrat et un serment, suivant la loi médicale, mais à nul autre.
J’utiliserai le régime pour l’utilité des malades, suivant mon pouvoir et mon jugement; mais si c’est pour leur perte ou pour une injustice à leur égard, je jure d’y faire obstacle. Je ne remettrai à personne une drogue mortelle si on me la demande, ni ne prendrai l’initiative d’une telle suggestion. De même, je ne remettrai pas non plus à une femme un pessaire abortif. C’est dans la pureté et la piété que je passerai ma vie et exercerai mon art. Je n’inciserai pas non plus les malades atteints de lithiase, mais je laisserai cela aux hommes spécialistes de cette intervention. Dans toutes les maisons où je dois entrer, je pénétrerai  pour l’utilité des malades, me tenant à l’écart de toute injustice volontaire, de tout acte corrupteur en général, et en particulier des relations amoureuses avec les femmes ou les hommes, libres ou esclaves. Tout ce que je verrai ou entendrai au cours du traitement, ou même en dehors du traitement, concernant la vie des gens, si cela ne doit jamais être répété au-dehors, je le tairai, considérant que de telles choses sont secrètes.
Eh bien donc, si j’exécute ce serment et ne l’enfreins pas, qu’il me soit donné de jouir de ma vie et de mon art, honoré de tous les hommes pour l’éternité. En revanche, si je le viole et que je me parjure, que ce soit le contraire.”



Serment d’Hippocrate

Traduction littérale de M. Riquet et E. des Places, d’après le texte grec édité par J. Petrequin, La chirurgie d’Hippocrate, Paris, 1878.

“Je jure par Apollon, médecin, Asklépios, Hygéia et Panakéia, prenant à témoin tous les dieux et toutes les déesses, d’accomplir, selon mon pouvoir et mon jugement, ce serment et cet engagement écrit.

Je jure de considérer à l’égal de mes parents Celui qui m’aura enseigné l’art de la médecine : de partager avec lui ma subsistance et de pourvoir à ses besoins, s’il est dans la nécessité ; de regarder ses fils comme des frères et, s’ils veulent étudier cet art, de le leur apprendre sans salaire ni contrat ; de communiquer les préceptes généraux, les leçons orales et tout le reste de la doctrine à mes fils, à ceux de mon maître et aux disciples enrôlés et assermentés suivant la loi médicale, mais à aucun autre.

Je ferai servir le régime diététique à l’avantage des malades selon mon pouvoir et mon jugement ; pour leur dommage et leur mal… non. Et je ne donnerai pas, quiconque m’en prierait, une drogue homicide ni ne prendrai l’initiative de pareille suggestion ; de même je ne donnerai à aucune femme un pessaire abortif.

Par la chasteté et la sainteté, je sauvegarderai ma vie et ma profession. Je ne taillerai pas les calculeux et je laisserai cette pratique à des professionnels. En quelque maison que je doive entrer, je m’y rendrai pour l’utilité des malades, évitant tout méfait volontaire et corrupteur et, très particulièrement, les entreprises lascives sur le corps des femmes ou des hommes, qu’ils soient libres ou esclaves.

Les choses que, dans l’exercice ou même hors de l’exercice de mon art, je pourrai voir ou entendre sur l’existence des hommes et qui ne doivent pas être divulguées au-dehors, je les tairai, estimant que ces choses-là ont droit au secret des Mystères.

Si j’accomplis jusqu’au bout ce serment et lui fait honneur, qu’il me soit donné de jouir des fruits de la vie et de cet art, honoré à jamais parmi tous les hommes. Mais si je viole et si je me parjure, qu’il m’arrive tout le contraire !”

SOURCE  http://www.aly-abbara.com/

Posted in Health and wellness | Tagged , , , | Leave a comment

Η Αναζήτηση του Θεού στα Όνειρα – Από τα Ασκληπιεία ως τα Σύγχρονα Ψυχοθεραπευτικά Εργαστήρια

Εγκοίμησις: Η Ιερή Ιατρική

Η Αναβίωση του Ασκληπιού

Στη βάση του βράχου όπου ορθώνεται ο Παρθενώνας, βρίσκεται το Ασκληπιείο Αθηνών. Μπορεί κανείς να φτάσει ως εκεί εύκολα, ανεβαίνοντας ανατολικά από το θέατρο του Διονύσου ένα ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από το λογείο του θεάτρου απευθείας στον ιερό χώρο του ναού. Παλαιότερα, το ίδιο μονοπάτι συνέχιζε κυκλικά γύρω από την βάση της Ακρόπολης.

Ο ασθενής, ο ικέτης, μπορούσε να προσεγγίσει τον ναό είτε από τα δυτικά, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Αθηνάς, είτε από τα ανατολικά, όπως και σήμερα, περνώντας μέσα από τον χώρο της αναγέννησης και της έκστασης που διαφέντευε ο Διόνυσος.

Με τις εργασίες αναστήλωσης της αρχαιολογικής υπηρεσίας που έγιναν εκεί τα τελευταία χρόνια, ο σημερινός επισκέπτης μπορεί να δει θαλάμους εγκοίμησης πίσω από το άβατο, το ιερό του ναού, καθώς και μια τεράστια κυκλική πέτρα που αποτελούσε την βάση ενός βωμού για τον θεό. Μετά από αιώνες, ο Ασκληπιός φανερώνει ξανά το πρόσωπό του στην Αθήνα.

Η αναστήλωση του Ασκληπιείου Αθηνών στην εποχή μας αποκτά ιδιαίτερα συμβολικές προεκτάσεις. Σηματοδοτεί όχι μόνο μια χρονική συγκυρία κατά την οποία το ενδιαφέρον για την εγκοίμηση και την θεραπευτική χρήση του ονείρου αναβιώνει μέσα από ορισμένες προωθημένες τάσεις της σύγχρονης ψυχοθεραπείας, αλλά και την αναγνώριση από την ιατρική και θεραπευτική σκέψη της ανάγκης για την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πνευματικότητας και αναζήτησης του νοήματος της ζωής.

Αν και δεν ήταν το πιο φημισμένο από τα 300 περίπου Ασκληπιεία – τα πρώτα θεραπευτικά συγκροτήματα ή νοσοκομεία της ανθρωπότητας- που λειτούργησαν για μια περίπου χιλιετία μέχρι τα μισά του 5ου μ.Χ. αιώνα στην Ελλάδα, στην Νότια Ιταλία, στα παράλια της Μικράς Ασίας και ευρύτερα στον μεσογειακό χώρο, είναι ένα θεραπευτικό συγκρότημα που χαρακτηριστικά η αρχιτεκτονική του λειτουργεί ως μια ιερή αλληγορία.

Αντανακλά την αντίληψη και την προσέγγιση της αρχαιοελληνικής σκέψης για την υγεία και την ασθένεια. Καταδεικνύει τον δρόμο για την ίαση, που λειτουργεί σαν ένας άξονας. Στα ανατολικά η ίαση περνά μέσα από τον θέατρο, τον χώρο του δράματος, του χορού, του εκστατικού πάθους και της αναγέννησης μέσα από τον θάνατο. Στα δυτικά, για να φτάσεις στην ίαση περνάς κάτω από την Αθηνά, από τον χώρο της λογικής, της σοφίας, της επιβεβαίωσης, της υπεροχής και της εκφρασμένης τελειότητας.

Η χωροθέτηση και η αρχιτεκτονική του λοιπόν συμπυκνώνουν την έννοια της ίασης μέσα από την αρχαιοελληνική θεώρηση και σκέψη. Η θεσμοθετημένη πρακτική που αντανακλούσε αυτή την θεώρηση είχε σαν κέντρο της την διαδικασία της εγκοίμησης, που δεν ήταν απλώς μια αναζήτηση για ένα θεραπευτικό όνειρο, αλλά μια πορεία κάθαρσης και εξαγνισμού ώστε ο ασθενής να έρθει σε επαφή με το Θείο.

Ιερή Ιατρική

Αν και η σύγχρονη δυτική ιατρική επικεντρώνει τις -σαφώς υπολογίσιμες και αποτελεσματικές -δυνάμεις της στον στόχο της θεραπείας του ασθενή και την ανακούφισή του από παθολογικές καταστάσεις του οργανισμού του, βαρύνεται με το γεγονός ότι αγνοεί την συνειδητότητα του ασθενή και την περίπλοκη σχέση σώματος-νου, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στην αποκατάσταση του σώματος με χρήση μηχανημάτων και φαρμακευτικών σκευασμάτων.

Αυτή η στάση συνεχίζεται, παρά την ανάπτυξη και την εμφανή στροφή των πασχόντων σε εναλλακτικές θεραπείες και άλλα συστήματα ιατρικής, όπως η ομοιοπαθητική, η ινδική Αγιουβέρδα ή η κινέζικη ιατρική που αντανακλούν διαφορετικές προσεγγίσεις και βλέπουν περισσότερο τον άνθρωπο σαν ένα ενεργειακό όν και την ασθένεια σαν ένα μπλοκάρισμα ή αγκύλωση ροής της ενέργειας.

Η ολιστική ιατρική αναγνωρίζει καθαρά την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο σχέσεων και αλληλεπίδρασης της σωματικής, της συναισθηματικής, της νοητικής και ευρύτερα της ψυχικής ενέργειας.

Η έννοια λοιπόν της θεραπείας για την ολιστική ιατρική, όπως διαμορφώνεται σήμερα μέσα από την ζύμωση και τον διάλογο των διαφορετικών προσεγγίσεων, δυτικών και ανατολικών, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αποκατάσταση της ισορροπίας της ενεργειακής ροής του ανθρώπινου οργανισμού, που είναι συνώνυμη με την υγεία μεν, αλλά όχι και με την ευεξία.

Η παράδοση του Ασκληπιού διαμορφώνει μια τελείως διαφορετική αντίληψη. Η έννοια της ίασης για την αρχαιοελληνική σκέψη είναι κατά πολύ ευρύτερη από την σημερινή έννοια της θεραπείας. Πηγάζει από μια οπτική του κόσμου κατά την οποία το άτομο είχε πλήρη συναίσθηση ότι ήταν μέρος μιας κοσμικής τάξης που περικλείει τα πάντα. Ίαση σημαίνει προσωπική ολοκλήρωση, που απαιτεί την αποκατάσταση των δυσλειτουργιών, στην ψυχή και το σώμα.

Αυτό σημαίνει αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με την φύση, την κοινωνία και το θείο, την εύρεση μιας αίσθησης σκοπού και την εναρμόνιση της ύπαρξης του με την εσωτερική και την ευρύτερη κοσμική τάξη. Περιλαμβάνει την επαφή με αυτό που ο ψυχίατρος Roberto Assagioli, ο θεμελιωτής της Ψυχοσύνθεσης, ονομάζει «ανώτερο ψυχοπνευματικό» μέρος του ανθρώπου.

Η αποκατάσταση της υγείας έρχεται μέσα από μια καταφυγή σε μια υπερ-ατομική αντίληψη, μια προσπάθεια σύνδεσης με το κοσμικό γίγνεσθαι και το Όλον. Ίαση είναι η θεραπεία της ίδιας της ψυχής και η επανένωση της με την ηρακλείτεια αφανή αρμονία, η αναγνώριση της θεϊκής της φύσης και η προσπάθεια προσέγγισης της.

Γι΄ αυτό τα Ασκληπιεία είναι πρώτα απ΄ όλα ιεροί ναοί και ύστερα θεραπευτικά κέντρα. Πηγαίνοντας πέρα από την ολιστική ιατρική, της αντίληψης του ανθρώπου σαν ένα ενεργειακό πλέγμα, η παράδοση του Ασκληπιού είναι μια θρησκευτική, μια ιερή ιατρική. Πνευματικές ανησυχίες, συναισθήματα, ελπίδες, όνειρα και απογοητεύσεις είναι βασικά και όχι περιφερειακά στοιχεία για την ιερή ιατρική, γιατί όλες αυτές οι λειτουργίες είναι εκφράσεις της ψυχής. Συνεπώς, έχοντας σαν κεντρικό άξονα την ψυχή, η ιερή ιατρική είναι η κατεξοχήν Ψυχοθεραπεία.

Η Μεγάλη Πορεία

Το πλήθος των αρχαιολογικών, φιλολογικών και επιγραφικών τεκμηρίων μας επιτρέπει να έχουμε σήμερα μια πλήρη εικόνα της πορείας αναζήτησης του ικέτη-ασθενή προς την ίαση . Η διαδικασία διέφερε και ως προς τον σκοπό της αλλά και ως προς την πρακτική της από κέντρο σε κέντρο.

Εγκοίμηση δεν γινόταν μόνο στα πολυάριθμα Ασκληπιεία, αλλά και σε μαντεία ή άλλους ιερούς τόπους. Στο μαντείο του Τροφώνιου στην Λιβαδιά, αλλά και στο Αμφιαράειον του Ωρωπού, η εγκοίμηση γινόταν κυρίως για μαντικούς σκοπούς, όπως γινόταν και στην Αίγυπτο στους ναούς της Ίσιδος και του Σαράπιδος.

Στην Μικρά Ασία, ήταν οι ιερείς που υποβάλλονταν σε εγκοίμηση για λογαριασμό των πιστών στα Πλουτώνεια, ενώ κάποια άλλα Ασκληπιεία, όπως αυτό της Περγάμου, όπου μαθήτευσε και θεράπευε μελετώντας τα δικά του όνειρα και των ασθενών ο Γαληνός, αυτός ο μεγάλος Έλληνας φυσιολόγος, ανατόμος και ιατρός του 2ου μ.Χ αιώνα, και της Κω, όπου μαθήτευσε και αργότερα δίδαξε ο Ιπποκράτης, λειτουργούσαν παράλληλα και σαν σχολές ιατρικής, όπου πολλοί μαθήτευαν γύρω από τους μεγάλους θεραπευτές της εποχής.

Τα σημαντικότερα Ασκληπιεία εξελίχτηκαν σε μεγάλα κτιριακά συμπλέγματα που περιελάμβαναν γυμναστήρια, λουτρά, θέατρα και χώρους διαβίωσης για τους πολυάριθμους ασθενείς. Το θέατρο της Επιδαύρου, για παράδειγμα, ήταν μέρος του συγκροτήματος του τοπικού Ασκληπιείου που ήταν το μεγαλύτερο και το πιο ξακουστό στον αρχαίο κόσμο, μια και ο ίδιος ο Ασκληπιός, ακολουθώντας τις υποδείξεις του δασκάλου και μέντορά του στην τέχνη της θεραπευτικής, του κενταύρου Χείρωνα, έδωσε ο ίδιος οδηγίες για την χωροθέτηση και κατασκευή του.

Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, με τις υποδείξεις του Ασκληπιού μεταφέρθηκε χώμα και τρίμματα ορυκτού από την περιοχή της Μαγνησίας- που ήταν πλούσιο σε μαγνητίτη- και στρώθηκε στην Επίδαυρο.

Σ΄ αυτό το χώμα φύτευαν τα βότανα που χρησιμοποιούσαν οι Ζάκορες, οι ιεροί θεραπευτές στις θεραπευτικές αγωγές τους. Επίσης οι κατσίκες και τα άλλα ζώα του ναού τρέφονταν από χόρτα φυτεμένα σ΄ αυτό το χώμα. Το γάλα απ΄ αυτές τις κατσίκες ήταν και η κύρια τροφή για τους περίφημους παρείες, τα λίγο μεγαλύτερα του ενός μέτρου ξανθόφιδα που, εκπαιδευμένα από τους Ζάκορες, κατά την διάρκεια της τελευταίας φάσης της εγκοίμησης όταν πλέον ο ασθενής κοιμόταν στο άβατο, έγλειφαν και καθάριζαν χρόνια αποστήματα και πληγές, κάθονταν στις κοιλιές των στείρων γυναικών κ.α.

Όταν ο ασθενής πλησίαζε στην Επίδαυρο, έβλεπε στον δρόμο του και στον χώρο μπροστά στον ναό εκατοντάδες επιγραφές. Ήταν η καταγραφή πολλών περιστατικών από ασθενείς που βρήκαν την ίαση από το χέρι του Ασκληπιού. Από μόνες τους αυτές οι πινακίδες ήταν μια ισχυρή υποβολή που τόνωνε την πίστη στην θεραπεία, μέσα από την συνάντηση με το θείο.

Γνώριζαν με αυτόν τον τρόπο ότι εδώ κατοικεί ο θαυματουργός Ασκληπιός και το μόνο που είχαν να κάνουν για να θεραπευτούν ήταν να παραδώσουν πλήρως και τελειωτικά την ασθένειά τους σε εκείνον και στους ιερείς- θεραπευτές εκπροσώπους του. Έπρεπε λοιπόν να εξαγνίσουν τον εαυτό τους και να προετοιμαστούν για την άφιξή του στα όνειρά τους.

Πριν φτάσει ο ασθενής στην τελευταία φάση της εγκοίμησης, τον ύπνο στον καθαγιασμένο χώρο μπροστά στο υποβλητικό χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού που βρισκόταν στο άβατο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου, για δυο- τρεις ημέρες ακολουθούσε ένα τυπικό εξαγνιστικών τελετουργιών, που περιελάμβανε τα –πολύ σημαντικά- καθαρτήρια λουτρά, αυστηρή νηστεία ή συγκεκριμένους διαιτητικούς περιορισμούς ανάλογα με την περίπτωση, αποχή από ερωτική πράξη κ.α. Μέσα στο τυπικό συμπεριλαμβάνονταν η παρακολούθηση των διδασκόμενων στο θέατρο τραγωδιών και η προσφορά θυσιών.

Υπήρχε επίσης και η παροχή μιας πρωτοβάθμιας περίθαλψης πριν την εγκοίμηση, που ήταν η κορύφωση της πορείας για την ονειρική συνάντηση με τον Ασκληπιό. Αυτή η πρωτοβάθμια περίθαλψη ήταν αρκετά εκτεταμένη στο εύρος της, μια και περιελάμβανε χειρουργικές επεμβάσεις όπως διάνοιξη αποστημάτων, ανατάξεις σπασμένων μελών κλπ., αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούνταν η αιτία για την ίαση των ασθενειών. Αυτή την δώριζε αποκλειστικά η «επιφάνεια» του Ασκληπιού μέσω του θεραπευτικού ονείρου.

Η Επίσκεψη του Θεού

Όταν οι ασθενείς είχαν ολοκληρώσει την προκαταρτική διαδικασία, ξάπλωναν στις στιβάδες (στρώματα) τους μέσα στο άβατο. Περίμεναν με αγωνία τον γεροντότερο ιερέα να μπει από την είσοδο της ανατολής και να φωνάξει τρεις φορές: « Ασκληπιέ θαυματουργέ, σε περιμένουμε». Ακολουθούσε ομαδική ψαλμωδία, με ύμνους προς τον πανθεραπευτή Ασκληπιό και επικλήσεις να τους επισκεφτεί την ώρα του ύπνου και να τους θεραπεύσει από τα πάθη τους.

Κατόπιν ο Ζάκορας άρχιζε να ψέλνει λόγια ακατανόητα και να χειρονομεί υψώνοντας τα χέρια προς το άγαλμα του θεού και κατεβάζοντας τα προς τους ασθενείς. Μόλις οι λύχνοι έσβηναν, έμεναν μόνο τα μάτια του θεού να λάμπουν από το επιβλητικό παράστημα του Ασκληπιού στο άκρο του άβατου που τραβούσε τα βλέμματα των γεμάτων πίστη και ελπίδα ασθενών. Καθώς ακούγονταν ο απόμακρος ήχος ενός αυλού και κάποιου κρουστού σε ένα όλο και πιο αργό, υπνωτιστικό ρυθμό βυθίζονταν αργά σε ένα βαθύ στάδιο χαλάρωσης.

Όλη αυτή η διαδικασία ήταν μια τελετουργική υποβολή, μια επαγωγή σε ομαδική ύπνωση, που δεν αργούσε να ρίξει σε ύπνο τους ασθενείς, κάποιοι από τους οποίους είχαν από πριν πιει συγκεκριμένα σκευάσματα που τους είχαν δοθεί.

Σε μια περίπου ώρα μετά το σβήσιμο των λύχνων, οι παραστάτες, το βοηθητικό προσωπικό του ναού, άνοιγαν αθόρυβα τις πόρτες και έμπαιναν μέσα οι ειδικευμένοι ιερείς- θεραπευτές. Έκαναν θεραπευτικές επεμβάσεις, όπως έμπλαστρα και εντριβές, ψαύσεις και επαναφορές στην θέση μυών και νεύρων, πλύσεις και καθαρισμούς πληγών κλπ. Μαζί τους έμπαιναν στην τεράστια αίθουσα οι παρείες, τα εκπαιδευμένα ιερά φίδια, που επικουρούσαν το θεραπευτικό έργο. Σέρνονταν ανάμεσα στις στιβάδες και πάνω στα σώματα των σε βαθύ ύπνο και ονειρευόμενων ασθενών.

Ο θεός Ασκληπιός εμφανίζονταν στα όνειρα σαν ένας γενειοφόρος άντρας που κρατούσε μια βακτηρία(μπαστούνι), ή σαν ένα αντρικό χέρι που άγγιζε το πάσχον μέρος. Συχνά ήταν τα θεραπευτικά όνειρα με φίδια. Επίσης καλοί οιωνοί θεραπείας ήταν η εμφάνιση ενός σκύλου, που θεωρούνταν σύντροφος του Ασκληπιού ή ενός πετεινού, επίσης σύμβολο του θεού.

Την άλλη μέρα, οι ασθενείς εξιστορούσαν τι είδαν στον ύπνο τους στους ιερείς, και ανάλογα με το όνειρο, τους δινόταν κάποια αγωγή για να ακολουθήσουν. Ήταν πολλές οι φορές όμως που ο ασθενής ξυπνούσε εντελώς θεραπευμένος και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως γνωρίζουμε από τις επιγραφές, η θεραπεία έφτανε στα όρια μιας θαυματουργής ιάσεως από μακρόχρονη ασθένεια.

Τέλος, όλο το ιστορικό της ασθένειας, του ονείρου και της ίασης, καταγραφόταν στις πινακίδες και εκτίθεντο σε κοινή θέα. Επίσης συχνά η ίδια η ιαματική θεότης ζητούσε την προσφορά ενός αφιερώματος εκ μέρους του θεραπευμένου πλέον ικέτη, κάτι που δινόταν ασφαλώς με περίσσια γενναιοδωρία.

Το Πέρασμα στον Χριστιανισμό

Η λατρεία του Ασκληπιού απετέλεσε μία από τις μεγαλύτερες κατά την περίοδο της εξάπλωσης του χριστιανισμού, και ο ίδιος ο Ασκληπιός ήταν ένας από τους τελευταίους στην σειρά των ειδωλολατρικών θεών που έχασαν την γενική αποδοχή τους.

Αν και ο χριστιανισμός επιτέθηκε κατά μέτωπον στο θεσμό της εγκοίμησης, δεν κατάφεραν να βάλουν τέλος στην άσκηση της από τους απλούς ανθρώπους. Κατέφυγαν λοιπόν στην τροποποίηση του αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος και του θεολογικού υποβάθρου της. Η ίδια όμως πρακτική της χρήσης του θεραπευτικού ονείρου υιοθετήθηκε τελικά αυτούσια και ενσωματώθηκε στον χριστιανισμό.

Ο Ασκληπιός αντικαταστάθηκε με χριστιανούς μάρτυρες και αγίους, όπως η Θέκλα, οι Κύρος και Ιωάννης, οι Κοσμάς και Δαμιανός, ο Θεράπων ή ο Αρτέμιος. Γύρω από τα θαυματουργά λείψανά τους, συχνά στον ίδιο χώρο όπου πριν λειτουργούσαν οι αρχαίοι ναοί και με παραπλήσιο τελετουργικό, η πρακτική της εγκοίμησης συνεχιζόταν. Η αναγραφή τώρα των θεραπειών καταγράφονταν σε αρχεία από τα κέντρα αυτά, σαν συλλογές θαυμάτων, που μας παρέχουν πλήθος πληροφοριών για την οργάνωση και την εξέλιξη της εγκοίμησης μέχρι τον 7ο αιώνα.

Την ίδια περίπου εποχή που το άγαλμα της Αθηνάς αφαιρέθηκε από τον Παρθενώνα, το Ασκληπιείο Αθηνών λεηλατήθηκε και λίγο αργότερα καταστράφηκε. Στην θέση ανεγέρθηκε μια εκκλησία αφιερωμένη στον θεραπευτή Άγιο Αντρέα. Η εγκοίμηση συνεχίστηκε στην εκκλησία αυτή, η οποία περιελάμβανε ένα επί πλέον κλίτος, ίσως σαν ένα πρόναο σαν αυτόν που υπήρχε στον προγενέστερο ναό.

Η ομοιότητα της χριστιανικής με την αρχαία εγκοίμηση ήταν τόση ώστε προκαλούσε πολλές φορές σύγχυση στους ασθενείς ως προς την ταυτότητα των προσώπων που τους θεράπευαν στα όνειρά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν κάποιες περιπτώσεις που καταγράφονται στα αρχεία από τις συλλογές θαυμάτων του Κοσμά και Δαμιανού. Μία απ΄ αυτές αναφέρει ότι οι ειδωλολάτρες είχαν την συνήθεια να αναφέρονται στους Κοσμά και Δαμιανό ως Κάστορα και Πολυδεύκη. Μια φορά που κάποιος αρρώστησε βαριά και επισκέφτηκε την κλινική του Κοσμά και Δαμιανού. Επειδή καλούσε συνεχώς τον Κάστορα και Πολυδεύκη να τον γιατρέψουν, οι γιατροί τον απέφευγαν.

Όταν, υποφέροντας από τους πόνους, στρίμωξε τους γιατρούς, εκείνοι του εξήγησαν ότι τα μοναδικά ονόματα στα οποία άκουγαν ήταν Κοσμάς και Δαμιανός, η δύναμη των οποίων ερχόταν από τον Ιησού Χριστό. Αν εκείνος αποδεχόταν τον Χριστό, θα θεραπευόταν. Εκείνος δέχεται και βαφτίζεται Χριστιανός. Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έγινε μέσα σε ένα όνειρο, όμως προετοιμάζουν την σκηνή για την επόμενη αφήγηση ενός θαύματος, όπου ένας ειδωλολάτρης, απελπισμένος από τον πόνο της ασθένειας του, ακολουθεί ένα χριστιανό φίλο του σε μια εκκλησία του Κοσμά και Δαμιανού.

Αφού περνά πολύ ώρα στον νάρθηκα της εκκλησίας, βλέπει ένα όνειρο στο οποίο « τρία παιδία τρώγωσι ψυχία άρτου εμβαπτισμένα σε οίνο». Ο ονειρευόμενος νιώθει μεγάλη επιθυμία να δοκιμάσει κι΄ αυτός, αλλά τα παιδιά αρνούνται να ικανοποιήσουν το αίτημα του, και τότε τον καταλαμβάνει φόβος ότι θα σκοτωθεί. Κατά την διάρκεια του ονείρου του, αποκτά επίσης την επίγνωση και συνειδητοποιεί ότι μπροστά του βλέπει το μυστικό της Θείας Ευχαριστίας.

Γνωρίζει επίσης ότι οι χριστιανοί σκοτώνουν του μη χριστιανούς που παραβιάζουν τα μυστήρια τους. Στο όνειρό του, εμφανίζονται δύο άτομα που στην αρχή νομίζει ότι είναι ο Κάστορας και Πολυδεύκης, όμως εκείνοι του λένε ότι είναι οι Κοσμάς και Δαμιανός και του δίνουν να φάει ψωμί. Ξυπνά βέβαιος για την απόφασή του να ασπαστεί τον χριστιανισμό.

Ο Ύπνος του Ασκληπιού

Αυτοί που θεωρούν την υιοθέτηση της πρακτικής της εγκοίμησης από την χριστιανισμό ως μια πολιτική προσπάθεια για την φυσιολογική πολιτισμική συνέχεια από το πέρασμα μιας θρησκείας σε μια άλλη, παραγνωρίζουν το γεγονός ότι η απομόνωση και η απογύμνωση μιας θεσμοθετημένης πρακτικής από το ευρύτερο πλαίσιο κοσμοθεώρησης και αντίληψης μέσα από το οποίο γεννήθηκε δεν μπορεί παρά να περιέχει και τους σπόρους της αποδυνάμωσης και καταστροφής της.

Έτσι, αφού πλέον η εγκοίμηση στο βυζάντιο, αντίθετα από την αρχαιοελληνική σκέψη, αφορά πρώτιστα το σώμα και μετά το πνεύμα και υπηρετεί περισσότερο την βραχυπρόθεσμη θεραπεία παρά την αποκατάσταση της επαφής του ανθρώπου με το θείο, δεν είναι καθόλου παράξενο που με το πέρασμα των χρόνων θεωρήθηκε σαν ένα είδος δεισιδαιμονίας, που βρισκόταν σε αντίθεση με την νέα αντίληψη της ιατρικής, που άρχισε από την εποχή που ο Ιπποκράτης αναζήτησε μια ορθολογιστική προσέγγιση στον χειρισμό της ασθένειας.

Αυτή η μεταβίβαση από το πέπλο του μύθου και του θείου στις ορθολογιστικές και επιστημονικές διεργασίες ήταν που γέννησε την σημερινή προσέγγιση της δυτικής ιατρικής.

Αν και ο πατέρας και ο παππούς του Ιπποκράτη ήταν αρχιερείς του Ασκληπιού και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στους θαλάμους εγκοίμησης του Ασκληπιείου της Κω, εκεί όπου ερμηνευόταν η σημασία των ονείρων και κοντά στις πηγές όπου γινόταν η κάθαρση των ασθενών, ο Ιπποκράτης αρνήθηκε να δεχτεί την θεϊκή παρέμβαση κατ΄ αρχάς ως αιτία της κάθε ασθένειας.

Σαφώς δεν ακύρωσε και ποτέ δεν αρνήθηκε τον Ασκληπιό, απλά τον τοποθέτησε σε μεγαλύτερη απόσταση από τον άνθρωπο και την Φύση, βλέποντας την υγεία και την ασθένεια σαν φυσικά φαινόμενα, που έπρεπε να κατανοηθούν και να αντιμετωπιστούν ως γεγονότα που συμβαίνουν μέσα στην σφαίρα της φύσης και του ανθρώπινου νου.

Ουροβόρος Όφις

Όπως τα όνειρα γεννιούνται από άτομα, έτσι οι μύθοι γεννιούνται από πολιτισμούς. Ο εξοστρακισμός του μύθου και η επικράτηση της επιστημονικής λογικής είναι το συλλογικό όνειρο της εποχής μας, που μας οδήγησε στο σημείο που βρίσκεται η ανθρωπότητα σήμερα. Και είναι ακριβώς σήμερα, που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, καταλαβαίνουμε την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας.

Έχουμε την άμεση ανάγκη, μπροστά στο αδιέξοδο και στο φάσμα της καταστροφής, να τοποθετήσουμε την ζωή μας σε ένα πλαίσιο που προσδίδει νόημα, χωρίς να απογυμνώνει τον άνθρωπο από την πνευματικότητά του. Έχουμε την ανάγκη να ανακαλύψουμε ένα καινούργιο μύθο, για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε ξανά.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι πιο προωθημένες τάσεις στην ψυχοθεραπεία και στην ιατρική σήμερα κατανοούν αυτή την ανάγκη επαναπροσδιορισμού μιας καινούργιας θεώρησης για το τι σημαίνει υγεία και ευημερία. Έτσι, το φίδι του Ασκληπιού μετουσιώνεται, κινείται μέσα στον χρόνο και εμφανίζεται ξανά στην εποχή μας σαν ένας ουροβόρος όφις, ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του, συμβολίζοντας την ολοκλήρωση, αλλά και την επιστροφή στην αρχική πηγή.

Ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στο να ανακαλύψουμε, αρκεί μόνο να θυμηθούμε την πηγή μας, να εμβαπτιστούμε ξανά στον αρχικό μύθο. Τον μύθο της προσωπικής ολοκλήρωσης και της επαφής μας με το Θείο, τον μύθο του πανθεραπευτή Ασκληπιού.

Πηγές:

1. Frantz Allison, «From Paganism to Christianity in the Temples of Athens», DOP, 1965.

2. Charles Stewart, «Dream Incubation and the End of Ancient Greek Religion», μετάφραση δημοσιευμένη στο περιοδικό ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ & ΤΕΧΝΕΣ, τ. 79.

3. Edward Tick, «Η Θεραπεία της Ψυχής μέσα από τα Όνειρα», εκδ. Ενάλιος, 2003.

4. C.A. Meier, «Ancient Incubation and Modern Psychotherapy», Northwestern University Press, 1967.

5. Σπύρος Μακρής, «Ο Ιερός Χάρτης της Ελλάδας», ΑΒΑΤΟΝ, τ. 52.

6. Άγγελος Βιαννίτης, «Dream Therapy», ΑΒΑΤΟΝ, τ. 48.

ΠΗΓΗ  http://www.metafysiko.gr/

Posted in Health and wellness | Tagged , , , , , , | Leave a comment