ΟΠΤΙΚ(Α) ΑΝΔ ΦΩΤΟΝΙΚ(Α)- Teleportation (E)


Quantum light successfully teleported

Researchers from Australia and Japan have successfully teleported wave packets of light, potentially revolutionizing quantum communications and computing.

The team, led by researchers at the University of Tokyo, said this is the first-ever teleportation, or transfer, of a particular complex set of quantum information from one point to another.

They say it will make possible high-speed, high-fidelity transmission of large volumes of information, such as quantum encryption keys, via communications networks.

The research appeared Friday in the journal Science.

Elanor Huntington, a professor in the School of Engineering and Information Technology at the University of New South Wales in Australia, explained that teleportation — the transfer of quantum information from one location to another using normal, “classical” communications — is a fundamental quantum communication technique.

“It relies on having two things,” she said.

“One is the normal fibre optic internet or even copper cables, and the other is a shared resource between the sender and the receiver, that could have been shared at any time in the past: we call that entanglement.”

Huntington says the idea of quantum teleportation has been around for about ten years, but has been difficult to put into practice.

“There used to be two ways of doing teleportation and both had their limitations,” she said.

“One was quite fast, but had a limited probability of succeeding. The other way of doing it was quite slow, but had a very good probability of working.”

“What we’ve done is managed to get it both fast and good quality,” she says.

Schrodinger’s cat comes back

They did it by teleporting the wave packets of light in a ‘Schrödinger’s cat’ state.

In Schrödinger’s famous thought experiment of the 1930s, a cat would be placed in a sealed box with a device containing radioactive material. A Geiger counter was included to measure radiation if at some point an atom decayed. Should that happen, the Geiger counter would trigger the release of cyanide gas, which would kill the cat.

The idea was that it was impossible to know if the cat was alive or dead without opening the box and observing it, and that until that happened, both realities existed. This became known as superposition.

Schrödinger is said to have devised the experiment to ridicule the emerging theories of quantum physics; but since then physicists have found many examples of superposition in the quantum world.

“What was funky about Schrodinger’s idea was that you could take a normal macroscopic object, which we all think we know and understand fairly well, and you could put it into a quantum superposition — and that’s kind of weird,” said Huntington.

“Nowadays any kind of system where you do that is known as a Schrödinger’s cat.”

“So in our case what we’ve done is take a macroscopic beam of light and put it into a quantum superposition, which is extremely fragile, and teleported that from one place to another.”

“One of the ways that we encode digital information is by its phase,” Huntington says, “so what we’ve done is created a wave packet that’s simultaneously a one and a zero in its phase.”

“Superposition is exactly what underlies the power of things like quantum computers. You enable parallel processing because at the same time it’s a one and a zero. The point is, we’ve managed to teleport it from A to B without the one and the zero getting confused,” she said.

Huntington said being able to demonstrate this will enable researchers to take the next step in quantum computing.

“[Being able to transfer data packets like this] is a necessary thing to do in order to build a proper quantum computer or a quantum communications device,” she said.

SOURCE  http://www.cbc.ca/


Quantum Teleportation

Teleportation is the name given by science fiction writers to the feat of making an object or person disintegrate in one place while a perfect replica appears somewhere else. How this is accomplished is usually not explained in detail, but the general idea seems to be that the original object is scanned in such a way as to extract all the information from it, then this information is transmitted to the receiving location and used to construct the replica, not necessarily from the actual material of the original, but perhaps from atoms of the same kinds, arranged in exactly the same pattern as the original. A teleportation machine would be like a fax machine, except that it would work on 3-dimensional objects as well as documents, it would produce an exact copy rather than an approximate facsimile, and it would destroy the original in the process of scanning it. A few science fiction writers consider teleporters that preserve the original, and the plot gets complicated when the original and teleported versions of the same person meet; but the more common kind of teleporter destroys the original, functioning as a super transportation device, not as a perfect replicator of souls and bodies.

Six scientists
In 1993 an international group of six scientists, including IBM Fellow Charles H. Bennett, confirmed the intuitions of the majority of science fiction writers by showing that perfect teleportation is indeed possible in principle, but only if the original is destroyed. In subsequent years, other scientists have demonstrated teleportation experimentally in a variety of systems, including single photons, coherent light fields, nuclear spins, and trapped ions.� Teleportation promises to be quite useful as an information processing primitive, facilitating long range quantum communication (perhaps unltimately leading to a “quantum internet”), and making it much easier to build a working quantum computer.�� But science fiction fans will be disappointed to learn that no one expects to be able to teleport people or other macroscopic objects in the foreseeable future, for a variety of engineering reasons, even though it would not violate any fundamental law to do so.�

In the past, the idea of teleportation was not taken very seriously by scientists, because it was thought to violate the uncertainty principle of quantum mechanics, which forbids any measuring or scanning process from extracting all the information in an atom or other object. According to the uncertainty principle, the more accurately an object is scanned, the more it is disturbed by the scanning process, until one reaches a point where the object’s original state has been completely disrupted, still without having extracted enough information to make a perfect replica. This sounds like a solid argument against teleportation: if one cannot extract enough information from an object to make a perfect copy, it would seem that a perfect copy cannot be made. But the six scientists found a way to make an end run around this logic, using a celebrated and paradoxical feature of quantum mechanics known as the Einstein-Podolsky-Rosen effect. In brief, they found a way to scan out part of the information from an object A, which one wishes to teleport, while causing the remaining, unscanned, part of the information to pass, via the Einstein-Podolsky-Rosen effect, into another object C which has never been in contact with A.
Later, by applying to Ca treatment depending on the scanned-out information, it is possible to maneuver Cinto exactly the same state as Awas in before it was scanned. Aitself is no longer in that state, having been thoroughly disrupted by the scanning, so what has been achieved is teleportation, not replication.

As the figure suggests, the unscanned part of the information is conveyed from A to Cby an intermediary object B, which interacts first with C and then with A. What? Can it really be correct to say “first with C and then with A”? Surely, in order to convey something from A to C, the delivery vehicle must visit A before C, not the other way around. But there is a subtle, unscannable kind of information that, unlike any material cargo, and even unlike ordinary information, can indeed be delivered in such a backward fashion. This subtle kind of information, also called “Einstein-Podolsky-Rosen (EPR) correlation” or “entanglement”, has been at least partly understood since the 1930s when it was discussed in a famous paper by Albert Einstein, Boris Podolsky, and Nathan Rosen. In the 1960s John Bell showed that a pair of entangled particles, which were once in contact but later move too far apart to interact directly, can exhibit individually random behavior that is too strongly correlated to be explained by classical statistics. Experiments on photons and other particles have repeatedly confirmed these correlations, thereby providing strong evidence for the validity of quantum mechanics, which neatly explains them. Another well-known fact about EPR correlations is that they cannot by themselves deliver a meaningful and controllable message. It was thought that their only usefulness was in proving the validity of quantum mechanics. But now it is known that, through the phenomenon of quantum teleportation, they can deliver exactly that part of the information in an object which is too delicate to be scanned out and delivered by conventional methods.


This figure compares conventional facsimile transmission with quantum teleportation (see above). In conventional facsimile transmission the original is scanned, extracting partial information about it, but remains more or less intact after the scanning process. The scanned information is sent to the receiving station, where it is imprinted on some raw material (eg paper) to produce an approximate copy of the original. By contrast, in quantum teleportation, two objects B and C are first brought into contact and then separated. Object B is taken to the sending station, while object C is taken to the receiving station. At the sending station object B is scanned together with the original object A which one wishes to teleport, yielding some information and totally disrupting the state of A and B. The scanned information is sent to the receiving station, where it is used to select one of several treatments to be applied to object C, thereby putting C into an exact replica of the former state of A.

To learn more about quantum teleportation, see the following articles and links:

SOURCE  http://researcher.watson.ibm.com


Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Πρακτικά 1ου Πανελλήνιου Συνέδριου για τις επιπτώσεις της Ηλεκτρομαγνητικής Ακτινοβολίας (ΜΕΡΟΣ CT)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ   17/09/2012)









Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , | Leave a comment


THE HUMAN DNA IS A BIOLOGICAL INTERNET and superior in many aspects to the artificial one. Russian scientific research directly or indirectly explains phenomena such as clairvoyance, intuition, spontaneous and remote acts of healing, self healing, affirmation techniques, unusual light/auras around people (namely spiritual masters), mind’s influence on weather patterns and much more. In addition, there is evidence for a whole new type of medicine in which DNA can be influenced and reprogrammed by words and frequencies WITHOUT cutting out and replacing single genes.

Only 10% of our DNA is being used for building proteins. It is this subset of DNA that is of interest to western researchers and is being examined and categorized. The other 90% are considered “junk DNA.” The Russian researchers, however, convinced that nature was not dumb, joined linguists and geneticists in a venture to explore those 90% of “junk DNA.” Their results, findings and conclusions are simply revolutionary! According to them, our DNA is not only responsible for the construction of our body but also serves as data storage and in communication. The Russian linguists found that the genetic code, especially in the apparently useless 90%, follows the same rules as all our human languages. To this end they compared the rules of syntax (the way in which words are put together to form phrases and sentences), semantics (the study of meaning in language forms) and the basic rules of grammar. They found that the alkalines of our DNA follow a regular grammar and do have set rules just like our languages. So human languages did not appear coincidentally but are a reflection of our inherent DNA.

The Russian biophysicist and molecular biologist Pjotr Garjajev and his colleagues also explored the vibrational behavior of the DNA. [For the sake of brevity I will give only a summary here. For further exploration please refer to the appendix at the end of this article.] The bottom line was: “Living chromosomes function just like solitonic/holographic computers using the endogenous DNA laser radiation.” This means that they managed for example to modulate certain frequency patterns onto a laser ray and with it influenced the DNA frequency and thus the genetic information itself. Since the basic structure of DNA-alkaline pairs and of language (as explained earlier) are of the same structure, no DNA decoding is necessary.

One can simply use words and sentences of the human language! This, too, was experimentally proven! Living DNA substance (in living tissue, not in vitro) will always react to language-modulated laser rays and even to radio waves, if the proper frequencies are being used.

This finally and scientifically explains why affirmations, autogenous training, hypnosis and the like can have such strong effects on humans and their bodies. It is entirely normal and natural for our DNA to react to language. While western researchers cut single genes from the DNA strands and insert them elsewhere, the Russians enthusiastically worked on devices that can influence the cellular metabolism through suitable modulated radio and light frequencies and thus repair genetic defects.

Garjajev’s research group succeeded in proving that with this method chromosomes damaged by x-rays for example can be repaired. They even captured information patterns of a particular DNA and transmitted it onto another, thus reprogramming cells to another genome. ?So they successfully transformed, for example, frog embryos to salamander embryos simply by transmitting the DNA information patterns! This way the entire information was transmitted without any of the side effects or disharmonies encountered when cutting out and re-introducing single genes from the DNA. This represents an unbelievable, world-transforming revolution and sensation! All this by simply applying vibration and language instead of the archaic cutting-out procedure! This experiment points to the immense power of wave genetics, which obviously has a greater influence on the formation of organisms than the biochemical processes of alkaline sequences.

Esoteric and spiritual teachers have known for ages that our body is programmable by language, words and thought. This has now been scientifically proven and explained. Of course the frequency has to be correct. And this is why not everybody is equally successful or can do it with always the same strength. The individual person must work on the inner processes and maturity in order to establish a conscious communication with the DNA. The Russian researchers work on a method that is not dependent on these factors but will ALWAYS work, provided one uses the correct frequency.

But the higher developed an individual’s consciousness is, the less need is there for any type of device! One can achieve these results by oneself, and science will finally stop to laugh at such ideas and will confirm and explain the results. And it doesn’t end there.?The Russian scientists also found out that our DNA can cause disturbing patterns in the vacuum, thus producing magnetized wormholes! Wormholes are the microscopic equivalents of the so-called Einstein-Rosen bridges in the vicinity of black holes (left by burned-out stars).? These are tunnel connections between entirely different areas in the universe through which information can be transmitted outside of space and time. The DNA attracts these bits of information and passes them on to our consciousness. This process of hyper communication is most effective in a state of relaxation. Stress, worries or a hyperactive intellect prevent successful hyper communication or the information will be totally distorted and useless.

In nature, hyper communication has been successfully applied for millions of years. The organized flow of life in insect states proves this dramatically. Modern man knows it only on a much more subtle level as “intuition.” But we, too, can regain full use of it. An example from Nature: When a queen ant is spatially separated from her colony, building still continues fervently and according to plan. If the queen is killed, however, all work in the colony stops. No ant knows what to do. Apparently the queen sends the “building plans” also from far away via the group consciousness of her subjects. She can be as far away as she wants, as long as she is alive. In man hyper communication is most often encountered when one suddenly gains access to information that is outside one’s knowledge base. Such hyper communication is then experienced as inspiration or intuition. The Italian composer Giuseppe Tartini for instance dreamt one night that a devil sat at his bedside playing the violin. The next morning Tartini was able to note down the piece exactly from memory, he called it the Devil’s Trill Sonata.

For years, a 42-year old male nurse dreamt of a situation in which he was hooked up to a kind of knowledge CD-ROM. Verifiable knowledge from all imaginable fields was then transmitted to him that he was able to recall in the morning. There was such a flood of information that it seemed a whole encyclopedia was transmitted at night. The majority of facts were outside his personal knowledge base and reached technical details about which he knew absolutely nothing.

When hyper communication occurs, one can observe in the DNA as well as in the human being special phenomena. The Russian scientists irradiated DNA samples with laser light. On screen a typical wave pattern was formed. When they removed the DNA sample, the wave pattern did not disappear, it remained. Many control experiments showed that the pattern still came from the removed sample, whose energy field apparently remained by itself. This effect is now called phantom DNA effect. It is surmised that energy from outside of space and time still flows through the activated wormholes after the DNA was removed. The side effect encountered most often in hyper communication also in human beings are inexplicable electromagnetic fields in the vicinity of the persons concerned. Electronic devices like CD players and the like can be irritated and cease to function for hours. When the electromagnetic field slowly dissipates, the devices function normally again. Many healers and psychics know this effect from their work. The better the atmosphere and the energy, the more frustrating it is that the recording device stops functioning and recording exactly at that moment. And repeated switching on and off after the session does not restore function yet, but next morning all is back to normal. Perhaps this is reassuring to read for many, as it has nothing to do with them being technically inept, it means they are good at hyper communication.

In their book “Vernetzte Intelligenz” (Networked Intelligence), Grazyna Gosar and Franz Bludorf explain these connections precisely and clearly. The authors also quote sources presuming that in earlier times humanity had been, just like the animals, very strongly connected to the group consciousness and acted as a group. To develop and experience individuality we humans however had to forget hyper communication almost completely. Now that we are fairly stable in our individual consciousness, we can create a new form of group consciousness, namely one, in which we attain access to all information via our DNA without being forced or remotely controlled about what to do with that information. We now know that just as on the internet our DNA can feed its proper data into the network, can call up data from the network and can establish contact with other participants in the network. Remote healing, telepathy or “remote sensing” about the state of relatives etc.. can thus be explained. Some animals know also from afar when their owners plan to return home. That can be freshly interpreted and explained via the concepts of group consciousness and hyper communication. Any collective consciousness cannot be sensibly used over any period of time without a distinctive individuality. Otherwise we would revert to a primitive herd instinct that is easily manipulated.

Hyper communication in the new millennium means something quite different: Researchers think that if humans with full individuality would regain group consciousness, they would have a god-like power to create, alter and shape things on Earth! AND humanity is collectively moving toward such a group consciousness of the new kind. Fifty percent of today’s children will be problem children as soon as the go to school. The system lumps everyone together and demands adjustment. But the individuality of today’s children is so strong that that they refuse this adjustment and giving up their idiosyncrasies in the most diverse ways.

At the same time more and more clairvoyant children are born [see the book “China’s Indigo Children”by Paul Dong or the chapter about Indigos in my book “Nutze die taeglichen Wunder”(Make Use of the Daily Wonders)]. Something in those children is striving more and more towards the group consciousness of the new kind, and it will no longer be suppressed. As a rule, weather for example is rather difficult to influence by a single individual. But it may be influenced by a group consciousness (nothing new to some tribes doing it in their rain dances). Weather is strongly influenced by Earth resonance frequencies, the so-called Schumann frequencies. But those same frequencies are also produced in our brains, and when many people synchronize their thinking or individuals (spiritual masters, for instance) focus their thoughts in a laser-like fashion, then it is scientifically speaking not at all surprising if they can thus influence weather.

Researchers in group consciousness have formulated the theory of Type I civilizations. A humanity that developed a group consciousness of the new kind would have neither environmental problems nor scarcity of energy. For if it were to use its mental power as a unified civilization, it would have control of the energies of its home planet as a natural consequence. And that includes all natural catastrophes!!! A theoretical Type II civilization would even be able to control all energies of their home galaxy. In my book “Nutze die taeglichen Wunder,” I have described an example of this: Whenever a great many people focus their attention or consciousness on something similar like Christmas time, football world championship or the funeral of Lady Diana in England then certain random number generators in computers start to deliver ordered numbers instead of the random ones. An ordered group consciousness creates order in its whole surroundings!

When a great number of people get together very closely, potentials of violence also dissolve. It looks as if here, too, a kind of humanitarian consciousness of all humanity is created 

To come back to the DNA: It apparently is also an organic superconductor that can work at normal body temperature. Artificial superconductors require extremely low temperatures of between 200 and 140°C to function. As one recently learned, all superconductors are able to store light and thus information. This is a further explanation of how the DNA can store information. There is another phenomenon linked to DNA and wormholes. Normally, these super small wormholes are highly unstable and are maintained only for the tiniest fractions of a second. Under certain conditions stable wormholes can organize themselves which then form distinctive vacuum domains in which for example gravity can transform into electricity.

Vacuum domains are self-radiant balls of ionized gas that contain considerable amounts of energy. There are regions in Russia where such radiant balls appear very often. Following the ensuing confusion the Russians started massive research programs leading finally to some of the discoveries mentions above. Many people know vacuum domains as shiny balls in the sky. The attentive look at them in wonder and ask themselves, what they could be. I thought once: “Hello up there. If you happen to be a UFO, fly in a triangle.” And suddenly, the light balls moved in a triangle. Or they shot across the sky like ice hockey pucks. They accelerated from zero to crazy speeds while sliding gently across the sky. One is left gawking and I have, as many others, too, thought them to be UFOs. Friendly ones, apparently, as they flew in triangles just to please me. Now the Russians found in the regions, where vacuum domains appear often that sometimes fly as balls of light from the ground upwards into the sky, that these balls can be guided by thought. One has found out since that vacuum domains emit waves of low frequency as they are also produced in our brains.

And because of this similarity of waves they are able to react to our thoughts. To run excitedly into one that is on ground level might not be such a great idea, because those balls of light can contain immense energies and are able to mutate our genes. They can, they don’t necessarily have to, one has to say. For many spiritual teachers also produce such visible balls or columns of light in deep meditation or during energy work which trigger decidedly pleasant feelings and do not cause any harm. Apparently this is also dependent on some inner order and on the quality and provenance of the vacuum domain. There are some spiritual teachers (the young Englishman Ananda, for example) with whom nothing is seen at first, but when one tries to take a photograph while they sit and speak or meditate in hyper communication, one gets only a picture of a white cloud on a chair. In some Earth healing projects such light effects also appear on photographs. Simply put, these phenomena have to do with gravity and anti-gravity forces that are also exactly described in the book and with ever more stable wormholes and hyper communication and thus with energies from outside our time and space structure.

Earlier generations that got in contact with such hyper communication experiences and visible vacuum domains were convinced that an angel had appeared before them. And we cannot be too sure to what forms of consciousness we can get access when using hyper communication. Not having scientific proof for their actual existence (people having had such experiences do NOT all suffer from hallucinations) does not mean that there is no metaphysical background to it. We have simply made another giant step towards understanding our reality.

Official science also knows of gravity anomalies on Earth (that contribute to the formation of vacuum domains), but only of ones of below one percent. But recently gravity anomalies have been found of between three and four percent. One of these places is Rocca di Papa, south of Rome (exact location in the book “Vernetzte Intelligenz” plus several others). Round objects of all kinds, from balls to full buses, roll uphill. But the stretch in Rocca di Papa is rather short, and defying logic sceptics still flee to the theory of optical illusion (which it cannot be due to several features of the location).

All information is taken from the book Vernetzte Intelligenz von Grazyna Fosar und Franz Bludorf, ISBN 3930243237, summarized and commented by Baerbel. The book is unfortunately only available in German so far. You can reach the authors here: www.fosar-bludorf.com

Transmitted by Vitae Bergman[ www.ryze.com/view.php?who=vitaeb ]


1. http://noosphere.princeton.edu 

2. fosar-bludorf.com 



SOURCE  http://www.collective-evolution.com

Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , | Leave a comment


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 15/9/12)


Η περίοδος ευημερίας του Βυζαντίου έληξε με δραματικό τρόπο το 1204. Το έτος αυτό ξεκίνησε, με τις ευλογίες του Πάπα Ιννοκέντιου Γ’, η Τέταρτη Σταυροφορία, με προορισμό τους Αγιους Τόπους. Στην πορεία όμως οι σταυροφόροι παρεξέ-κλιναν του σκοπού τους, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και τη λεηλάτησαν βάρβαρα.Ήταν άλλωστε
η πλουσιότερη πόλη της Ευρώπης και η επί επτά αιώνες κύρια κιβωτός των αρχαίων ελληνικών κειμένων. Η λατινική κατοχή διήρκεσε έως το 1261. Στην περίοδο αυτή ο κώδικας με τα έργα του Αρχιμήδη πήρε, όπως και πλήθος άλλων ελληνικών χειρογράφων του Βυζαντίου, το δρόμο προς τη Δύση. Μεταφέρθηκε αρχικά στο Παλέρμο, στην αυλή των Νορμανδών που διοικούσαν το βασίλειο της Σικελίας, και από εκεί στους διαδόχους τους τού γερμανικού οίκου των Χοχενστάουφεν (Hohenstaufen). Την εποχή εκείνη η Σικελία άρχισε να μετατρέπεται σε ανθηρό πνευματικό κέντρο και βασικό μέλημα των κυβερνώντων ήταν να εμπλουτίσουν τις βιβλιοθήκες τους με τους θησαυρούς της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Μετά τη μάχη του Μπενεβέντο, το 1266, όπου ο εκ του οίκου των Χοχενστάουφεν βασιλιάς της Σικελίας Μανφρέδος ηττήθηκε από τον Γάλλο Κάρολο της Ανζού, ολόκληρη η βιβλιοθήκη του Μανφρέδου (μαζί και ο κώδικας με τα έργα του Αρχιμήδη) δωρίστηκε από τον Κάρολο στον Πάπα. Έτσι, κατέληξε στην Παπική Βιβλιοθήκη του Βιτέρμπο (Viterbo).
Η ιστορία του κώδικα στα χρόνια που ακολούθησαν δεν είναι γνωστή σε όλες τις λεπτομέρειες. Αυτά που γνωρίζουμε είναι ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Φλαμανδό δομινικανό μοναχό και λόγιο Γουλιέλμο του   Μέρμπερκε (περ. 1215-1297) για τη λατινική μετάφραση των έργων του Αρχιμήδη που εκπόνησε το 1269, όταν βρισκόταν στο Βιτέρμπο, ενώ από τους καταλόγους των βιβλίων της Παπικής Βιβλιοθήκης, που συντάχθηκαν στα έτη 1295 και 1311,προκύπτει ότι μέχρι τότε το χειρόγραφο ανήκε σε αυτή. Αργότερα πέρασε σε ιδιωτικά χέρια (λόγου χάριν, κατά το έτος 1423 ανευρίσκεται στην κατοχή του Ρινούκι, ενός εμπόρου ελληνικών χειρογράφων), ώσπου στα τέλη του 15ου αιώνα περιήλθε στην κατοχή του ουμανιστή λογίου και καθηγητή των ελληνικών στη Βενετία Γεωργίου Βάλλα (t 1501).

Εν τω μεταξύ, το χειρόγραφο είχε αντιγραφεί τέσσερις φορές. Το αρχαιότερο από τα αντίγραφα του που διασώζονται έγινε κατόπιν παραγγελίας του καρδινάλιου Βησσαρίωνα και χρονολογείται μεταξύ των ετών 1455 και 1468. Λίγα χρόνια νωρίτερα, γύρω στο 1450, εκπονήθηκε με βάση τον Κώδικα Α μια δεύτερη λατινική μετάφραση των έργων του Αρχιμήδη και των σχολίων του Ευτόκιου, από τον Ιάκωβο της Κρεμόνα (Jacobus Cremonensis), κατόπιν εντολής του Πάπα Νικολάου του Ε’. Τη μετάφραση αυτή αντέγραψε και βελτίωσε ο  Ρεγιομοντάνος (Regiomontanus, το αληθινό του όνομα ήταν Johannes Miiller, 1436-1476) περί το 1468, κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού του στην Ιταλία.
Μετά το θάνατο του Βάλλα, ο Κώδικας Α, μαζί με πολλά από τα βιβλία της ιδιωτικής συλλογής του, αγοράστηκε έναντι 800 χρυσών νομισμάτων της εποχής εκείνης από τον Αλβέρτο Πιο, πρίγκιπα του Κάρπι (1475-1531). Ο επόμενος ιδιοκτήτης ήταν ο καρδινάλιος Νικκολό Ριντόλ-φι (Niccols Ridolfi, 1550). Από το 1564 το χειρόγραφο εξαφανίστηκε και έκτοτε δεν βρέθηκε ποτέ.

Αναφέραμε ότι ο Κώδικας Α χρησιμοποιήθηκε από τον Γουλιέλμο του Μέρμπεκε για τη λατινική μετάφραση των έργων του Αρχιμήδη που εκπόνησε το 1269. Για τη μετάφραση του, ο Γουλιέλμος χρησιμοποίησε -εκτός από τον Κώδικα Α- και ένα δεύτερο χειρόγραφο (ο Χάιμπεργκ το ονόμασε Κώδικας β), που περιείχε έργα μηχανικής και οπτικής διαφόρων συγγραφέων, από τα οποία μετέφρασε μόνο τα δύο βιβλία του Όχουμένων του Αρχιμήδη, τα οποία δεν περιλαμβάνονταν στον Κώδικα Α. Ο Κώδικας Β ανήκε και αυτός στην Παπική Βιβλιοθήκη   (αναφέρεται στους καταλόγους του 1295 και του 1311) και δεν διασώθηκε. Χάθηκε, πιθανώς το 14ο αιώνα. Έτσι, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα το Όχουμένων ήταν γνωστό μόνο από τη λατινική μετάφραση του Γουλιέλμου, ενώ ακόμη και σήμερα ένα μέρος του το γνωρίζουμε μόνο χάρη στη μετάφραση αυτή.
Η πρώτη διά του τύπου έκδοση των συγγραμμάτων του Αρχιμήδη έγινε στη Βασιλεία το 1544 από τον Βενατόριους (Thomas Gechauff Venatorius). Περιελάμβανε το ελληνικό κείμενο μαζί με τα σχόλια του Ευτόκιου (από ένα χειρόγραφο του  16ου αιώνα, καταγόμενο από τον Κώδικα Α) και τη λατινική μετάφραση του Ιάκωβου της Κρεμόνας, όπως τη διόρθωσε ο Ρεγιομοντάνος. Το 1558 εμφανίστηκε στη Βενετία μια νέα λατινική μετάφραση -με βάση την έκδοση της Βασιλείας-ενός αριθμού έργων του Αρχιμήδη. Τη μετάφραση εκπόνησε ο Φεντερίκο Κομμαντίνο από το Ούρμπινο (Federico Commandino, 1509-1575), η μεγαλύτερη αυθεντία των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών και κορυφαίος μεταφραστής της εποχής εκείνης. Η μετάφραση περιελάμβανε τα έργα Κύκλου μέτρησις. Περί   ελίκων. Τετραγωνισμός ορθογωνίου κώνου τομής. Περί κωνοειδέων και σφαιροειδέων και τον Ψαμμίτη. Λίγο αργότερα, το 1565, ο Κομμα-ντίνο συμπλήρωσε την έκδοση του με τη μετάφραση του Όχουμένων. Προς το τέλος του 16ου αιώνα δημοσιεύθηκε μια νέα λατινική μετάφραση όλων των σωζόμενων έργων του Αρχιμήδη από τον Φραντσέσκο Μαυρόλυκο (Francesco Maurolico, 1494-1575).
Το 17ο και 18ο αιώνα οι γνώσεις μας για το έργο του Αρχιμήδη εμπλουτίστηκαν από δύο νέες ανακαλύψεις. Συγκεκριμένα, το 1659 και  το 1661 δημοσιεύθηκαν δύο λατινικές μεταφράσεις ενός έργου του Αραβα μαθηματικού Τάμπιτ ιμπν Κούρα (Thabit Ibn Qurra, 1901), το οποίο περιείχε μεταξύ άλλων την αραβική απόδοση του Βιβλίου των Λημμάτων (Liber assumptorum) του Αρχιμήδη. Επίσης, το 1773 ο Γερμανός ποιητής Λέσιγκ (G.E. Lessing, 1729-1781) εξέδωσε ένα επίγραμμα, στο οποίο διατυπώνεται το Βοεικόν πρόβλημα, το οποίο οι αρχαίες πηγές αποδίδουν στον Αρχιμήδη. Ο Λέσιγκ ανακάλυψε το επίγραμμα στη βιβλιοθήκη της κωμόπολης Βολφερμπούτελ, όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος.

Οι φιλολογικές έρευνες της χειρόγραφης παράδοσης (ελληνικής, λατινικής, αραβικής) των έργων του Αρχιμήδη, που σκιαγραφήσαμε έως τώρα, ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Χάιμπεργκ επιμελήθηκε την αρτιότερη και πληρέστερη έως τότε κριτική έκδοση των Απάντων του Αρχιμήδη και των σχολίων του Ευτόκιου. Η έκδοση έγινε σε τρεις τόμους, κατά τα έτη 1880-1881, και δημοσιεύθηκε στην περίφημη Τοϋβνεριανή Βιβλιοθήκη Ελλήνων και Ρωμαίων Συγγραφέων (Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana) του οίκου Τόυμπνερ της Λειψίας.

Οι γνώσεις μας για το έργο του Αρχιμήδη διευρύνθηκαν πολύ από νέες ανακαλύψεις που έγιναν στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Η σπουδαιότερη από αυτές ήταν η ανακάλυψη του παλίμψηστου κώδικα των Ιεροσολύμων, ο οποίος περιείχε κάποια κείμενα που έως τότε δεν ήταν γνωστά. Η εξιστόρηση της ανακάλυψης έχει ως εξής:
Το έτος 1899 ο ιστοριοδίφης Αθανάσιος Παπαδόπουλος-Κεραμεύς (1856-1912) σημείωνε στον τέταρτο τόμο του καταλόγου των χειρογράφων τών ανά τον κόσμο βιβλιοθηκών του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων την ύπαρξη ενός παλίμψηστου χειρογράφου  μαθηματικού περιεχομένου, το οποίο ανήκε στη βιβλιοθήκη του μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν καταχωρισμένο ως Κώδιξ ίεροσολυμιτικός, υπ’ αριθ. 355. Παρέθεσε μάλιστα και ένα μικρό δείγμα του μαθηματικού κειμένου που μπόρεσε να διαβάσει. Ο Παπαδόπουλος πρόσθεσε επίσης την πληροφορία ότι το χειρόγραφο περιέχει μια επιγραφή του 16ου αιώνα, η οποία αναφέρει ότι ανήκε στη μονή του Αγίου Σάββα. Η επιγραφή αυτή δεν διασώζεται σήμερα.
Παλίμψηστα λέγονται τα χειρόγραφα των οποίων έχει αποξεσθεί το αρχικώς γραμμένο κείμενο για να γραφεί νέο. Στο εν λόγω παλίμψηστο είχε γραφεί λειτουργικό ευχολόγιο (δηλαδή ένα λειτουργικό βιβλίο της ορθόδοξης εκκλησίας, που περιέχει το τελετουργικό τυπικό των διαφόρων ακολουθιών και τις ανάλογες κατά περίσταση ευχές)’ κάτω όμως από αυτό διακρίνονταν τα ίχνη γραφής κάποιου μαθηματικού συγγράμματος. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το χειρόγραφο βρισκόταν στο μετόχιο τουλάχιστον από το 1846, δεδομένου ότι μνημονεύεται σε περιηγητικό βιβλίο με τίτλο Ταξίδια στην Ανατολή (Reise in der Orient), που εκδόθηκε εκείνο το έτος στη Λειψία από τον Γερμανό λόγιο και μελετητή της Βίβλου Κονσταντίν φον Τίσε-ντορφ (Konstantin von Tischendorf, 1815-1874), ο οποίος είναι γνωστός    κυρίως για την ανακάλυψη του περίφημου Σιναϊτικού κώδικα (Codex Sinaiticus) της Βίβλου. Ο Τίσεντορφ είχε επισκεφθεί την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη, όπως αναφέρει τη βιβλιοθήκη του μετοχίου, όπου εντόπισε το παλίμψηστο χειρόγραφο, από το οποίο μάλιστα αφαίρεσε ένα φύλλο που πουλήθηκε αργότερα από τους κληρονόμους του και ανήκει σήμερα στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Φαίνεται ότι πρόθεση του ήταν από το φύλλο αυτό να ταυτοποιήσει το μαθηματικό περιεχόμενο του παλίμψηστου χειρογράφου προκειμένου να το πουλήσει σε  ενδιαφερόμενους αγοραστές – ένας σκοπός που δύσκολα συμβιβάζεται με τις θεολογικές ανησυχίες του. Πάντως, ούτε ο Τίσεντορφ ούτε μισό αιώνα αργότερα ο Παπαδόπουλος-Κεραμεύς μπόρεσαν να αναγνωρίσουν το κείμενο του Αρχιμήδη που περιείχε το χειρόγραφο.
Τη δημοσίευση του Παπαδόπουλου παρατήρησε ο Γερμανός ιστορικός των μαθηματικών Χέρμαν Σένε (Hermann Schone), ο οποίος είναι γνωστός από τις εκδόσεις έργων του Ήρωνα στον οίκο Τόυμπνερ. Ο Σένε την ανακοίνωσε στον Χάιμπεργκ, ο οποίος αναγνώρισε αμέσως (από  το δείγμα που είχε δημοσιευτεί) ότι πρόκειται για κείμενο του Αρχιμήδη. Ο Χάιμπεργκ προσπάθησε αρχικά να επιτύχει διά της διπλωματικής οδού τη μεταφορά του χειρογράφου στην Κοπεγχάγη. Επειδή όμως τα διαβήματα του δεν τελεσφόρησαν, αναγκάστηκε να μεταβεί ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, το 1906 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου μελέτησε το χειρόγραφο, διαπίστωσε ότι περιείχε έργα του Αρχιμήδη και αποκρυπτογράφησε μεγάλο μέρος του κειμένου χρησιμοποιώντας έναν απλό μεγεθυντικό φακό.

Τα κείμενα που  αναγνώρισε ο Χάιμπεργκ ότι περιείχε ο κώδικας ήταν το Περί σφαίρας και κυλίνδρου, το Περί ελίκων, τμήματα από το Κύκλου μέτρησις και το ‘Επιπέδων ισορροπιών, τμήματα από το δεύτερο βιβλίο του Όχουμένων, τα οποία μέχρι τότε ήσαν γνωστά μόνο από τη λατινική μετάφραση του Γουλιέλμου του Μέρμπεκε, καθώς και τη μέχρι τότε άγνωστη αρχή του Στομαχιού. Όμως, το σπουδαιότατο εύρημα που ήλθε στο φως με το Παλίμψηστο ήταν η πραγματεία Περί των μηχανικών θεωρημάτων, πρός’Ερατοσθένη έφοδος, την ύπαρξη της οποίας γνωρίζαμε έως τότε  απο δυο μόνο πηγές: απο το λήμμα για τον μαθηματικό και αστρονόμο της Υστερης Ελληνιστικής Περιόδου Θεοδόσιο (περιέχεται στο βυζαντινό λεξικό της Σούδας, όπου αναφέρεται ότι ο Θεοδόσιος έγραψε ένα σχόλιο στην πραγματεία αυτή), καθώς και από τρεις αναφορές που περιέχονται στα Μετρικά του Ηρωνα. Η ανακάλυψη του Χάιμπεργκ έκανε γνωστή για πρώτη φορά την ίδια την πραγματεία του Αρχιμήδη, έστω κι αν στο χειρόγραφο δεν περιέχεται ολόκληρο το κείμενο της.
Καρπός αυτής της πρώτης επαφής του Χάιμπεργκ με το χειρόγραφο ήταν ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1907 στο γερμανικό περιοδικό Hermes. Ο Χάιμπεργκ εξέτασε εκ νέου το χειρόγραφο το 1908. Κατόπιν, επιμελήθηκε τη νέα βελτιωμένη -και θεωρούμενη μέχρι πρόσφατα οριστική- κριτική έκδοση των έργων του Αρχιμήδη.
Η έρευνα που γίνεται αυτόν τον καιρό γύρω από τον κώδικα έχει φέρει στο φως μερικά άκρως εντυπωσιακά στοιχεία για την ιστορία του. Ο κώδικας γράφτηκε κατά το τρίτο τέταρτο του 10ου αιώνα, πιθανώς στην Κωνσταντινούπολη. Περιείχε τουλάχιστον τα επτά έργα του Αρχιμήδη που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Αργότερα, ο κώδικας μετατράπηκε σε παλίμψηστο. Πότε και πού έγινε αυτό; Ποιος ήταν ο υπεύθυνος γι’ αυτή την πράξη; Στα    ερωτήματα αυτά μέχρι πρότινος δεν υπήρχε απάντηση. Όμως, το Μάρτιο του τρέχοντος έτους μια ομάδα επιστημόνων του Synchrotron Radiation Laboratory (SSRL) του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ κατόρθωσε να διαβάσει σε μια σελίδα του χειρογράφου κάτι που κανείς έως τότε δεν είχε κατορθώσει: την ταυτότητα του μοναχού που έσβησε το κείμενο του Αρχιμήδη και έγραψε επάνω από αυτό το λειτουργικό ευχολόγιο. Το όνομα του μοναχού ήταν Ιωάννης Μύρωνας. Ο Μύρωνας ολοκλήρωσε το έργο της μετατροπής του χειρογράφου του Αρχιμήδη σε εκκλησιαστικό κείμενο στις 14 Απριλίου 1229 στην Ιερουσαλήμ.
Μετά τη μετατροπή του σε λειτουργικό βιβλίο, ο κώδικας μεταφέρθηκε στη μονή του Αγίου Σάββα (Λαύρα του Αγίου Σάββα), το ελληνορθόδοξο μοναστήρι που, κατά την παράδοση, ιδρύθηκε το έτος 483 από τον Αγιο Σάββα και αναδείχθηκε γρήγορα σ’ ένα πολύ σημαντικό πνευματικό κέντρο. Βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας, μεταξύ της Βηθλεέμ και της Νεκράς Θάλασσας. Η μονή είχε ένα πολύ καλά οργανωμένο βιβλιογραφικό εργαστήριο (scriptorium) και η βιβλιοθήκη της, το έτος 1834, περιείχε περισσότερα από 1.000 χειρόγραφα. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς το χειρόγραφο του Αρχιμήδη μεταφέρθηκε στη μονή του Αγίου Σάββα. Θεωρείται βέβαιο ότι αυτό έγινε πριν από το 16ο αιώνα.


Είναι βέβαιο επίσης ότι έως τα μέσα της δεκαετίας του 1840 το χειρόγραφο είχε μεταφερθεί στο μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Κωνσταντινούπολη, όπου το βρήκε ο Τίσεντορφ.
Ακόμη πιο σκοτεινή είναι η ιστορία του χειρογράφου από την εποχή που το μελέτησε ο Χάιμπεργκ και μετά. Ιδιαιτέρως, πλήρες σκοτάδι καλύπτει την περίοδο έως τα πρώτα χρόνια  της δεκαετίας 1920-1930, οπότε, κάτω από άγνωστες συνθήκες, πέρασε σ’ έναν Γάλλο ιδιώτη. Το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων ισχυρίζεται βάσιμα ότι το χειρόγραφο εκλάπη, δεδομένου ότι το μετόχι δεν είχε καμία αρμοδιότητα να εκποιεί χειρόγραφα της βιβλιοθήκης του χωρίς άδεια από τον ίδιο τον Πατριάρχη, και τέτοια άδεια για πώληση του κώδικα του Αρχιμήδη δεν δόθηκε ποτέ.Έκτοτε, το χειρόγραφο παρέμενε στη συλλογή της γαλλικής οικογένειας, ώσπου στα τέλη του 1998 δόθηκε προς δημοπρασία στον οίκο δημοπρασιών Κρίστις (Christie’s). Η δημοπρασία έγινε στις 29 Οκτωβρίου 1998 στη Νέα Υόρκη και το χειρόγραφο πωλήθηκε έναντι 2.200.050 δολαρίων  σε Αμερικανό συλλέκτη, του οποίου η ταυτότητα παραμένει άγνωστη.
Τον Ιανουάριο του 1999 ο νέος ίδιο- κτήτης παρέδωσε το χειρόγραφο στο  Μουσείο Τεχνών Βάλτερς (Walters   Art Museum) της Βαλτιμόρης  για   συντήρηση, επεξεργασία και επιστημονική μελέτη/Εκτοτε, έχει αρχίσει   ένα πολύ σημαντικό έργο -χρηματοδοτούμενο εν μέρει από τον ίδιο τον  ιδιοκτήτη- γύρω από το χειρόγραφο, με θεαματικά και ανέλπιστα, θα  έλεγε κανείς, αποτελέσματα. Για τα  αποτελέσματα αυτά, ο αναγνώστης μπορεί να ενημερωθεί σε άλλες σε-λίδες της παρούσας έκδοσης.

Ιωάννης Χριστιανίδης


The Archimedes Palimpsest.
Νέα Υόρκη, 1988 (Κατάλογος της δημοπρασίας, έκδοση του οίκου Christie’s). * Αρχιμήδους Άπαντα, 3 τόμοι, επιμ. Ε. Σ. Σταμάτης. Αθήνα, 1970-1974. * Γ. Χριστιανίδης: Θέματα από την ιστορία των Μαθηματικών. Ηράκλειο, 2003. * Ε. J. Dijksterhuis: Archimedes. Αγγλική μτφρ. C. Dikshoorn. Πρίνστον, ΝΙ, 1987. (Πρώτη έκδοση, στα ολλανδικά, 1938) * S. Ι. Β. Gray: «The Archimedes Palimpsest». BSHM Newsletter 39 (Summer 1999), 21-31. * J. L. Heiberg (επιμ.): Archimedis opera omnia, cum commentariis Euticii, 3 τόμοι. Λειψία, 1880-1881. * J. L. Heiberg (επιμ.): Archimedis opera omnia, cum commentariis Euticii, 3 τόμοι. Λειψία, 1910-1915. * J. L. Heiberg: «Eine neue Archimedeshandschrift». Hermes 42 (1907), 234-303. * R. Netz: «Archimedes in Mar Saba: A Preliminary Notice». Περιέχεται στο J. Patrich (επιμ.), The Sabaite Heritage in the Orthodox Church from the Fifth Century to Present. Λουβαίν, 2001, 195-199. * A. Papadopoulos-Kerameus: Ίεροσολυμιτική βιβλιοθήκη, ήτοι κατάλογος των έν ταις βιβλωθήκαις του άγιωτάτου αποστολικού τε και καθολικού ορθοδόξου πατριαρχικού θρόνου τών Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης άποκειμένων ελληνικών κωδίκων, τ. IV. Αγία Πετρούπολη, 1899. * Ν. G. Wilson: «Archimedes: The Palimpsest and the Tradition», Byzantinische Zeitschrift 92 (1999), 89-101. ♦ Δ. Διαλέτης, Γ. Χριστιανίδης (επιμ.): To παλίμψηστο χειρόγραφο του Αρχιμήδη – Νέες όψεις των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών. Αθήνα, 2007 (υπό έκδοση). *





Posted in SCIENCE=EPI-HISTEME | Tagged , , , | Leave a comment

Tradition and Originality in Callimachus’ Hymn to Apollo (A)

The meaning of the final nine lines of Callimachus’ Hymn to Apollo, their relevance to an interpretation of the hymn itself and to a more general understanding of Callimachean poetics, has occupied the attention of scholars for some time.1 Phthonos whispers criticism of the poet into the ears of Apollo; Apollo drives him away with his foot and proceeds to compare the relative size and purity of the Assyrian river and the fine mist of a pure spring from which bees bring water to Demeter (105-13). Several critics pay especial attention to the precise meaning of Phthonos’ criticism that the poet “does not even sing as much as the sea” (οὐδ’ ὅσα πόντος ἀείδει, 106).2 Most notably Frederick Williams (1978) has argued that πόντος here means Homer, and that Phthonos is criticizing Callimachus for not singing poems as long as those of Homer (ad 105-13). On this reading, the reply of Apollo introduces purity as a standard of poetic excellence, and, by means of an illusion to the Iliad (21.193-7), suggests that the ultimate source of the spring (111-12) is πόντος, or Homer. Moreover, Williams identifies the fine mist with the poetry of Callimachus, small, highly refined, and written for those who can understand “the poet’s learning and subtlety” (p. 89). The final lines therefore represent symbolically the technique of imitation and variation of Homer that Callimachus employs throughout the hymn. The spring, unlike the large river, preserves the pristine purity of its original source.3
This analysis, however, fails to account for the substantial influence of Pindar on the narrative passages of the hymn. In Pythian Odes four, five and nine Pindar gives three separate accounts of the founding of Cyrene, which event is the subject of the longest narrative passage in Callimachus’ hymn (lines 65-96).4 Additionally, Williams’ identification of πόντος with Homer has itself been called into question in recent years.5 This paper then will begin with a discussion of the arguments for and against Williams’ πόντος/Homer identification, before turning to a consideration of the prominence of Pindar both in the narrative passages and, as I will argue, in the final lines of the poem.
Williams’ interpretation of lines 105-13 draws upon a motif, whereby Homer is compared to a great sea or fountain, from which all later poets draw inspiration. He argues that this image has its origin in a passage from the Iliad (21.193-97):



Williams (p.88) maintains that this was the original model for all subsequent comparisons of Homer to the sea. In support of this he points to statements by Dionysius of Halicarnassus and Quintillian.6 To establish the comparison’s currency in the Hellenistic period (88), Williams gives one example found in a papyrus fragment dated to the Ptolemaic age by Powell (Coll. Alex. 187-8). He calls the verses “undistinguished hack-work”, and so “it is scarcely conceivable that their author invented the Homer-πόντος comparison” (p. 88-9). Williams also refers to a painting by the artist Galaton which was placed in the Homereion founded by Ptolemy IV, and which depicted Homer vomiting and other poets drawing off the vomit.7 Over against Williams’ view are those of Adolf Köhnken and Alan Cameron, who both deny that πόντος means Homer.8 Cameron asserts that in none of the other passages adduced by Williams “does πόντος or ὠκεανός by itself directly denote Homer, without some other help or indication in the context” (p. 404). He interprets πόντος as simply the sea. Phthonos then criticizes Callimachus for failing to meet the challenge of his theme; for Apollo deserves a hymn that is as endless as the sea (p. 406).
The difficulty with this view, however, is that it makes nonsense of the most natural meaning of Phthonos’ statement, ὃς οὐδ’ ὅσα πόντος ἀείδει (who does not even sing as much as the sea). As Cameron himself admits the construction οὐδέ “not even” implies that the poet is being criticized for singing “even less than the sea” (p. 405). A close parallel is found in Argonautica 3.932f., where the crow chiding Mopsus says:


This is a worthless prophet, who does not even  know how to perceive what children know.
Children are used in the comparison because they know little, and so the meaning is that the prophet knows even less. To avoid this difficulty Cameron and Köhnken both take οὐδ’ as an “emphatic negative”. Cameron (p. 405), who cites Denniston’s discussion of this rare usage, translates, “I do not admire the poet who positively refuses to sing as much as the sea”.9 More recently David Traill has convincingly shown that this usage is far less common than Cameron suggests; he   argues that the meaning “not even” should be preserved, in accordance with standard usage by Callimachus and other contemporary poets.10 Traill also endorses Williams’ identification of the allusion to the Iliad and of Homer as πόντος: the sequence of sea, river and spring is clearly pointing in that direction, and, given that the context is about poetry and poets, the implication that πόντος means Homer would not be difficult for readers familiar with the Homer-sea metaphor (p. 218).
But what could Phthonos possibly mean by criticizing Callimachus for singing even less than Homer? Does Phthonos imply that even what Homer sang came out on the short side? Traill resolves this problem by taking the criticism of Phthonos to refer specifically to the Homeric Hymn to Apollo.11 Phthonos implies that the subject of Apollo’s exploits is so vast that even Homer’s hymn fell short; how much less remarkable, then, is a hymn even shorter than that of Homer. Traill notes that this hymn may originally have existed as two separate poems, but whether we understand Phthonos to mean either the Delian or Pythian hymn, or both, his “observation that Callimachus has not even sung as much as ‘Homer’ makes good sense”: the 104 lines of Callimachus’ hymn are shorter than both the combined poem and the shorter of the two separate hymns (p. 221). Phthonos’ standard of comparison, therefore, is not all of Homer’s poetry but rather the Hymn to Apollo specifically.
In my view, Traill has successfully defended the πόντος/Homer identification, and so we can accept Williams’ analysis, at least in part, that Callimachus is making a statement about the relationship of later poets to Homer. Williams interprets the μέγας ῥόος (108) of the Assyrian river to represent “the imitation of traditional epic, a genre which in its lengthy course has lost all its vitality” (p. 89). Perhaps in light of Traill’s discussion this view needs slight modification. Rather than traditional epic specifically, Callimachus may intend any kind of poetry that mistakes mere size for the mark of true poetic excellence;12 for it is by τέχνη that poetry should be judged and not the Persian chain (Aetia fr. 1.17f.). In contrast to the muddy waters of the large river, the fine mist of the holy spring stands for Callimachus’ own poetry. The spring retains the pristine purity of the sea from which it flows, and Williams discovers in this image a representation of the relationship between Callimachus and Homer (p. 89). Yet the image used by Callimachus is more complex than this analysis implies. Certainly the purity of the spring is meant to contrast the dirty waters of the river, but we find also bees carrying water to Demeter. Commenting upon verses 110-12, Williams acknowledges the clear influence of Aristotle, and he has a very good discussion of the richness and ambiguity of their meaning (see esp. p. 93). Yet he gives no indication that any of this bears upon his analysis of the connection with Homer. Additionally, Williams’ interpretation wholly neglects the influence of Pindar on the hymn’s narrative passages as well as a possible reference to Pindar with the image of the spring.


Andrew Beer


1 See Bundy (1972), Williams (1978) with bibliography on p. 86, Lefkowitz (1980), Köhnken (1981), Cane (1987), Hutchinson (1988) esp. pp. 67f., Cameron (1995), and Traill (1998).
2 Williams (1978) ad 105-13, Köhnken (1981), Cameron (1995) pp. 403ff., and Traill (1998).
3 Erbse (1955) p.424 argues that the sea, according to Greek conceptions, was essentially pure; cf. Kambylis (1965) pp. 23-5. Following these scholars, Williams observes that “the streams of the river have become polluted with the refuse of γῆ (the opposite element to water), but the untouched spring retains its pristine purity, and thus its kinship with the pure πόντος from which it ultimately proceeds” (p.88).
4 On Callimachus’ use of the accounts in Pindar see Calame (1993) esp. pp. 38f.
5 Most notably and vigorously by Cameron (1995) loc. cit.

6 De Compositione Verborum 24: κορυφὴ μὲν οὖν ἁπάντων καὶ σκοπός “ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα καὶ πᾶσαι κρῆναι” δικαίως ἂν Ὅμηρος λέγοιτο; Quintillian 10.1.46: hic enim [i.e. Homerus], quem ad modum ex Oceano dicit ipse amnium fontiumque cursus initium capere, omnibus eloquentiae partibus exemplum et ortum dedit.
7 Williams (1978) p. 89; our knowledge of the painting is from a description by Aelian (Variae Historiae 13.22). For further discussion of the bearing of this evidence upon Williams’ conclusions see Trail (1998) 217f.
8 See esp. Köhnken (1981) 415f. and Cameron loc. cit.
9 Denniston (1954) pp. 197-98, 583.

10 Traill (1998) pp. 219-20 esp. nn. 18, 19.
11 pp. 220f. where he follows a suggestion by Lefkowitz (1980) 5-6, repeated at Lefkowitz (1981) 121-22. On ancient views concerning the authorship of the Homeric Hymns see Traill’s n. 22.
12 A notion more or less in harmony with Cameron’s final analysis at p. 406.

Posted in Music | Tagged , , , | Leave a comment


Τι αγνοούσαν οι ουμανιστές της Αναγέννησης

Με αρκετή ικανοποίηση υποδέχθηκε η ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα την πρόσφατη μελέτη των αμερικανών καθηγητών κλασικών σπουδών V. D.Hanson και J. Heath «Who Killed Homer» (Νέα Υόρκη 1998), όπου καταγγέλλεται έντονα η προσπάθεια υποβάθμισης των ελληνικών σπουδών στις ΗΠΑ. Παρόμοια ανησυχία εξέφρασαν πρόσφατα και οι J. de Romilly – J. Ρ. Vernant (βλ. «Το Βήμα» 28.2.99, Β15).

Εν τούτοις δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού, όπου η Δύση ευαισθητοποιείται ως προς τη διάσωση του ελληνικού πνεύματος. Η πρώτη γενναία απόπειρα προς αυτή την κατεύθυνση θεωρείται ότι έλαβε χώρα κατά την Αναγέννηση. Ηταν η εποχή όπου οι Δυτικοί αντιλήφθηκαν ότι οΑριστοτέλης διδασκόταν σε όλες τις σχολές από μια φτωχή λατινική μετάφραση μιας μεσαιωνικής αραβικής μετάφρασης!

Το κίνημα που επιδόθηκε στη μελέτη, μετάφραση και ερμηνεία των κλασικών συγγραφέων κατά την περίοδο της Αναγέννησης είναι γνωστό ως Ουμανισμός (Humanism). Ξεκίνησε τον 14ο αιώνα από την Ιταλία με τους μεγάλους ποιητές Δάντη, Πετράρχη και Βοκκάκιο, και μετά εξαπλώθηκε στις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες.

Η πιστότητα των μεταφράσεων

Πόσο όμως συνειδητές ήταν η θήρα και η καλλιέργεια του αρχαίου πνεύματος από τους ουμανιστές; Πόσο καλά κατείχαν και χρησιμοποιούσαν την ελληνική και πόσο δόκιμες ήταν οι μεταφράσεις τους; Πόσο (και αν) είχαν καταπιαστεί με την κριτική των πηγών τους; Αυτά είναι μερικά από τα βασικά ερωτήματα που απασχολούν σήμερα την έρευνα, καθώς κάποιες ενδείξεις από εκείνη την περίοδο που ήρθαν πρόσφατα στο φως έχουν αναγκάσει τους μελετητές της να αναθεωρήσουν αρκετές παλαιότερες θέσεις τους.

Τι θα λέγατε για παράδειγμα αν ανακαλύπτατε ότι ιταλός ουμανιστής μεταφράζει προς έκδοση μια μεγάλη πραγματεία έλληνα συγγραφέα που τον θεωρεί κλασικό αγνοώντας ότι αυτός είναι σχεδόν σύγχρονός του!

Ο λόγος για το εγκυκλοπαιδικό έργο του Ιταλού Giorgio Valla, «De expetendis et fugiendis rebus opus» και ειδικότερα για τους πέντε από τους 49 τόμους του, αφιερωμένους στη μουσική επιστήμη της αρχαίας Ελλάδας. Ο Valla έζησε κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα (οι ακριβείς ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του μας είναι άγνωστες). Σπούδασε ελληνικά στο Μιλάνο αρχικά με τον βυζαντινό λόγιο Κωνσταντίνο Λάσκαρη (μεταξύ 1462-65) και έπειτα με τους επίσης βυζαντινούς Ματθαίο Καμαριώτη και Ανδρόνικο Κάλλιστο (γύρω στα 1475). Από το 1466 δίδαξε ελληνική και λατινική Ρητορική στην Παβία και στη Γένοβα (1476-81). Δίδαξε έπειτα στο Μιλάνο (1481-82) και πάλι στην Παβία (1483-84) και τέλος κατέλαβε την έδρα της Λατινικής Γλώσσας στη Βενετία (1485), όπου και παρέμεινε ως τον θάνατό του.

Ο Valla μετέφρασε και δημοσίευσε πολλούς αρχαίους συγγραφείς όπως Αριστοτέλη, Ευκλείδη, κ.ά. Το έργο του De expetendis περιέχει μεταφράσεις στα λατινικά από ελληνικά συγγράμματα στη φιλοσοφία, στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες, στην ιατρική και στη μουσική, τομείς όπου είχε ασχοληθεί το διάστημα της παραμονής του στην Παβία. Το 1491 ο Valla ολοκλήρωσε τους πέντε τόμους για τη μουσική των αρχαίων Ελλήνων και το 1495 τους 19 τόμους για τα μαθηματικά. Ηταν έτοιμος να τους εκδώσει όταν συνελήφθη και φυλακίστηκε με την κατηγορία της κατασκοπείας κατά της Δημοκρατίας της Βενετίας. Η έκδοση ολόκληρου του έργου του πραγματοποιήθηκε μετά θάνατον (1501) από τον θετό γιο του Giambietpo Gademusto Valla.

Στα πέντε βιβλία του περί μουσικής, ο Valla μεταφράζει αποκλειστικά από τους λεγόμενους «αρμονικούς» συγγραφείς, αυτούς δηλαδή που ασχολούνται με τη μελωδία και την οργάνωσή της (αρμονία), και όχι με τον ρυθμό ή το μέτρο. Το πρώτο βιβλίο του αναφέρεται στις απαρχές της μουσικής από μυθολογικές και ιστορικές πηγές. Το δεύτερο βιβλίο εξετάζει τον διττό ρόλο της μουσικής, δηλαδή ως τέχνης και ως επιστήμης. Το τρίτο βιβλίο εμπεριέχει τη θεωρία των μαθηματικών λόγων που γεννούν τις μουσικές συμφωνίες. Το τέταρτο βιβλίο ασχολείται με τον ακριβή προσδιορισμό των φθόγγων της μουσικής κλίμακας. Το πέμπτο και τελευταίο βιβλίο με τους μουσικούς «τόνους» (ήχους) των αρχαίων Ελλήνων.

Με έκπληξη όμως διαπιστώνει κανείς ότι η βασική πηγή του ιταλού ουμανιστή δεν είναι κάποιος αρχαίος συγγραφέας, αλλά ο Μανουήλ Βρυέννιος, βυζαντινός θεωρητικός του 14ου αιώνα: τρία από τα πέντε βιβλία του Valla (τρίτο, τέταρτο και πέμπτο) αποτελούνται αποκλειστικά από μεταφράσεις του έργου του Βρυέννιου «Αρμονικά», το δεύτερο βιβλίο περιέχει κατά το ήμισυ Βρυέννιο, ενώ μόνο το δεύτερο ήμισυ καθώς και το πρώτο βιβλίο μεταφράζουν αρχαίους συγγραφείς, κυρίως Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος μ.Χ. αι.) και Αριστείδη Κουιντιλιανό (3ος-4ος μ.Χ. αι.).

Ποιος ήταν ο Βρυέννιος

Αλλά ποιος ήταν ο Μανουήλ Βρυέννιος και πώς διασταυρώθηκε με τον Valla; Οσο απροσδιόριστες είναι οι βιογραφικές λεπτομέρειες για τον τελευταίο τόσο (ή και περισσότερο) είναι αυτές για τον πρώτο. Αν και το όνομα Βρυέννιος ανήκει σε μεγάλη βυζαντινή οικογένεια πολιτικών, στρατιωτικών και λογίων (π.χ. Ιωσήφ Βρυέννιος), ο Μανουήλ δεν φαίνεται να έχει συγγένεια (ή τουλάχιστον επαφή) με αυτή. Εζησε στην Κωνσταντινούπολη μια αποτραβηγμένη ζωή, διδάσκοντας αστρονομία και μαθηματικά στον Θεόδωρο Μετοχίτη, μέγα λογοθέτη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Παλαιολόγου. ΟΜετοχίτης (1260-1332) μας τον παρουσιάζει ως εκκεντρικό αλλά πολύ σοφό άνθρωπο με προτίμηση στο έργο του Πτολεμαίου.

Ο μονήρης βίος του δικαιολογεί το ότι δεν μνημονεύεται από σύγχρονούς του βυζαντινούς συγγραφείς, ιδίως αυτούς που ασχολήθηκαν με τη μουσική, όπως ο Γεώργιος Παχυμέρης (1242-1308). Το ίδιο γεγονός εξηγεί επίσης γιατί ο Valla αγνοούσε ότι ο Βρυέννιος έζησε μόλις έναν αιώνα πριν από αυτόν. Αυτό που δεν εξηγεί είναι πώς ο Valla έπεσε τόσο έξω, τη στιγμή που κατείχε τις αρχαίες πηγές του Βρυέννιου, η γλώσσα του οποίου ήταν εξάλλου νεότερη. Ηταν τόσο βέβαιος ο Valla για την αρχαιότητα του Βρυέννιου, ώστε συγγραφείς που δεν ανέφερε ο βυζαντινός θεωρητικός (παρ’ όλο που αντλούσε από αυτούς) τους εξελάμβανε αυτόματα ως μεταγενεστέρους του!

Η βαθιά γνώση του της αστρονομίας και των μαθηματικών φαίνεται ότι οδήγησε τον Βρυέννιο στη συγγραφή των «Αρμονικών» του που βασίζονται περισσότερο στο ομώνυμο έργο του Πτολεμαίου Αρμονικά αλλά και στα Μουσικά του (ο Πτολεμαίος έγραψε επίσης περί αστρονομίας, μαθηματικών και γεωγραφίας). Εκτός από τον Πτολεμαίο άλλοι συγγραφείς που παρελαύνουν από τις σελίδες του Βρυέννιου είναι ο Αριστόξενος (3ος π.Χ. αι.), ο Κλεονείδης(2ος μ.Χ. αι.) κ.ά. Τα «Αρμονικά» του Βρυέννιου είναι ένα αρκετά μεγάλο έργο που αποτελείται από τρία βιβλία, τα πρώτα δύο από τα οποία αναπτύσσουν την αρχαία θεωρία των μουσικών διαστημάτων και το τρίτο προσπαθεί να συνδέσει αυτή τη θεωρία με τους βυζαντινούς ήχους.

Η αναγνώριση της αξίας του συγγράμματος του Βρυέννιου ήρθε μετά θάνατον: ως το 1600 το χειρόγραφο αντιγράφηκε τουλάχιστον 46 φορές (οκτώ στον 14ο και οκτώ στον 15ο αιώνα). Σώζονται επίσης δύο λατινικές μεταφράσεις χρονολογημένες από το 1497 (Βερόνα) και πριν από το 1555 (Φλωρεντία) αντίστοιχα. Είναι άγνωστο αν οι ιταλοί μεταφραστές είχαν ανακαλύψει τη βυζαντινή «ταυτότητα» του Βρυέννιου, αλλά και αν συνέβαινε αυτό, ο Valla ήταν αδύνατον να τη γνώριζε, μια και ήταν φυλακισμένος στη Βενετία από το 1495.

Πού ελέγχεται ο Giorgio Valla

Παρ’ όλο που ο Valla έχει το ελαφρυντικό ότι δεν γνώριζε τίποτε για την ταυτότητα του Βρυέννιου, εν τούτοις ελέγχεται στο περί μουσικής έργο του κατά το ότι: α) επιδεικνύει παντελή άγνοια ως προς την ορολογία της βυζαντινής μουσικής που αναπτύσσεται στο τρίτο βιβλίο του Βρυέννιου, με αποτέλεσμα η μετάφρασή του να δημιουργεί αδιέξοδα, β) απουσιάζει κάθε προσπάθεια κριτικής των πηγών του, σε βαθμό που να μεταφράζει όλα τα παροράματα τουΒρυέννιου, αν και ήταν κάτοχος των συγγραμμάτων που ανέφερε ο βυζαντινός συγγραφέας και γ) φανερώνει γλωσσική ανεπάρκεια ως δάσκαλος της ελληνικής γλώσσας διότι, εκτός από την πλημμελή μετάφραση θεμελιωδών μουσικών όρων, δεν μπορεί να προσδιορίσει τη νεότερη γλώσσα τουΒρυέννιου.

1. Ως προς το πρώτο, η πιο κραυγαλέα περίπτωση απαντάται στη μετάφρασή του από το τρίτο βιβλίο του Βρυέννιου (κεφάλαιο 4), όπου ο βυζαντινός θεωρητικός εισάγει την έννοια των οκτώ «ήχων» της βυζαντινής μουσικής, τους οποίους αντιπαραβάλλει προς οκτώ αντίστοιχους «τόνους» της αρχαίας ελληνικής μουσικής. Ο Βρυέννιος δεν υπαινίσσεται βέβαια πλήρη ταύτιση των δύο συστημάτων αλλά χρησιμοποιεί την αντιπαραβολή ως παιδαγωγικό μέσο, αφού απευθύνεται στον βυζαντινό αναγνώστη της εποχής του.

Εδώ ο Valla βρίσκεται σε τεράστιο δίλημμα ως προς το πώς να μεταφράσει τη λέξη «ήχος». Ετσι, τη μια επιστρατεύει τη λέξη strepitus που σημαίνει «ψόφος, κρότος», την άλλη τη συνώνυμη λέξη sonitus που σημαίνει «κτύπος, θόρυβος» (για τον «τόνο» χρησιμοποιεί τη λέξη tonus). Αν και η λέξη strepitus χρησιμοποιείται από τον Οράτιο στις «Επιστολές» του με την έννοια του αφηρημένου μουσικού ήχου, τούτο διόλου δεν μπορεί να αποδώσει τον βυζαντινό ήχο. Τη λέξη sonitus o Valla τη χρησιμοποιεί για να απαριθμήσει τους οκτώ ήχους (τέσσερις κύριους και τέσσερις πλάγιους), π.χ. sonitus primus για τον πρώτο ήχο, sonitus primus plagius για τον πλάγιο του πρώτου ήχο.

Το σημείο συγχύσεως για τον Valla φαίνεται ότι αποτελεί η φράση του Βρυέννιου «έδοξε δε και τοις νεωτέροις των μελοποιών κατά τους παλαιούς ονομάζειν» (κεφάλαιο 4), όπου με τη λέξη «νεωτέροις» ο βυζαντινός συγγραφέας υπονοεί προφανώς τους συγχρόνους του ή γενικά τους βυζαντινούς μελοποιούς, ενώ ο ιταλός ουμανιστής (βασιζόμενος στην εντύπωση ότι ο Βρυέννιος ανήκει στην αρχαιότητα) αντιλαμβάνεται τους μελοποιούς της ύστερης αρχαιότητας (εποχής Πτολεμαίου).

2. Οσον αφορά την κριτική των πηγών του, ο Valla εμφανίζεται πάλι διάτρητος. Αφενός χρησιμοποιεί τον Πτολεμαίο (τα συγγράμματα του οποίου κατείχε) μόνο για τις αναφορές του στη σχέση της μουσικής με το Σύμπαν, λόγω της κύριας ιδιότητας του αρχαίου σοφού ως αστρονόμου, παρά το γεγονός ότι οΒρυέννιος αντλεί κατά κόρον από αυτόν. Πάλι καλά δηλαδή που ο βυζαντινός συγγραφέας μνημονεύει συνεχώς τον Πτολεμαίο, διότι διαφορετικά θα μας προέκυπτε και αυτός μεταγενέστερος του Βρυέννιου!

Και όμως κάτι τέτοιο συμβαίνει με τον Κουιντιλιανό, μια άλλη κύρια πηγή του Βρυέννιου που δεν αναφέρεται από τον βυζαντινό θεωρητικό. Η έλλειψη μνείας του αρχαίου συγγραφέα από τον Βυζαντινό οδηγεί τον Valla στο συμπέρασμα ότι αυτός πρέπει να είναι μεταγενέστερος του Βρυέννιου και κατά συνέπεια απαξιεί να συγκρίνει τα δύο ελληνικά συγγράμματα. Αν το είχε κάνει, θα αντιλαμβανόταν ότι ο Βρυέννιος αντιγράφει τον Κουιντιλιανό κατά γράμμα και ενίοτε λάθος.

Για παράδειγμα, στο τρίτο βιβλίο του, όπου ο ιταλός ουμανιστής μεταφράζει κατά λέξη τον Βρυέννιο, η συμβουλή του βυζαντινού συγγραφέα για το πώς να διακρίνει κανείς τον τόνο μιας μελωδίας έχει νόημα μόνο αν η λέξη «υποδώριος» (hypodorius) αντικατασταθεί από τη λέξη «δώριος» (dorius).

3. Ενα άλλο τρωτό σημείο του Valla φαίνεται να είναι η γνώση του της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας και βυζαντινής. Αλλως, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η αδυναμία του να ξεχωρίσει μεταξύ της ελληνιστικής κοινής του 3ου μ.Χ. αιώνα (Κουιντιλιανός) και της βυζαντινής του 14ου αιώνα (Βρυέννιος). Και να σκεφθεί κανείς ότι ο ουμανιστής μετέφρασε Αριστοτέλη (Ηθικά Νικομάχεια), Ευκλείδη (Κατατομή του Κανόνος), κ.ά.

Ο κ. Γιάννης Πλεμμένος διδάσκει Μουσική Αγωγή στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου,
εξετάζει την αξιοπιστία του έργου των διανοουμένων της Δύσης του 14ου αιώνα, οι οποίοι, με στόχο τη διάσωση του ελληνικού πνεύματος, επιδόθηκαν στη μελέτη, μετάφραση και ερμηνεία των κλασικών συγγραφέων.

PAGAN   Το ΒΗΜΑ, 04/04/1999

Posted in Music | Tagged , , , , | Leave a comment


The One Voice Chord”

Tibetan and Mongolian chanting


“One night in 1433 AD, the Tibetan lama Je Tzong Sherab Senge, awoke from a startling dream. He had head a voice in the dream unlike any voice he knew. It was a low voice, unbelievably deep, sounding more like the growl of a wild bull than anything human. Combined with the first voice, there was a second. This voice was high and pure, like the sound of a child singing. These two voices, so totally different, had come from the same source and that source was himself.

In this dream, Je Tzong Sherab Senge had been instructed to take this special voice and use it for a new chanting style that would embody both the masculine and the feminine aspects of the divine energy. It was a tantric voice, a sound that could unite those chanting it in a web of universal consciousness.

The next morning, Je Tzong Sherab Senge began to chant his daily prayers. The sound that came out of him were the sounds he had heard in his dream – unearthly sounds, tantric sounds – and he gathered his fellow monks together to tell them of his dream.”  (Jonathan Goldman, Healing sound)

That year, 1433 AD, more that 500 years ago, the Gyume Tantric Monastery began in Lhasa, Tibet. The monks of this monastery learned to chant in the same voice which Je Tzong Sherab Senge have heard in his dream. It was a voice that enable each monk to chant three notes at the same time, creating the ”One Voice Chord”. Within that same century, another monastery in Lhasa, the Gyuto Tantric college, was founded.

What is throat singing

In the western world Throat singing is also called overtone singing, harmonic singing, or harmonic chant. The most known Throat singing is the Tibetan and Mongolian chanting but also many other regions in the World are practicing a similar type of singing, that manipulates the harmonics resonance’s created as air travels through the human vocal folds and out the lips.

The harmonic frequencies created by the human vocal apparatus are harnessed in throat singing to select overtones by tuning the resonance in the mouth. The result of tuning allows the singer to create more than one pitch at the same time, with the capability of creating six pitches at once. Generally the sounds created by throat singing are low droning hums and high pitched flutelike melodies. 

Different practice of chanting in the West

Michaael Mosley has mailed me following comment:

“The story of the monk having a dream and singing is a nice story, and may actually have happened, but the Tibetans encountered khoomei {throat singing} much earlier. Their spread of Tibetan buddhism led them into Mongolia and Siberia where khoomei was already an old practice of nomadic herdsmen. From time out of mind shepherds and cowboys have sung to their herds to keep them calm at night – to let them know they protectd and can sleep deeply without worrying about predators. The combination of needing harmony for the song and the attempt to mimic natural sounds as sacred to the animistic religion of the area, led to discovering the ability to sing harmony with one’s own voice.
I myself did this as a child, so it’s not that improbable. I did not, however, realize any real importance in such a thing until I re-learned it as an adult through time spent with Jonathan Goldman and Jill Purce, who was Jonathan’s teacher. There are many people in the west who can do polyphonic chant, not just Jonathan. It is a rather simple process, more hearing and practice than technique. The technique is a two minute lesson.”

Since I wrote about the Tibetan “One voice chord” and Mongolian chanting, Hoomi singing, I have received several mails from Westerner practicing singers, who teach and perform throat singing, and they all tell me, that the technique actually is easy and do not require deep studies of Buddhism still less spiritual enlightment, in order to perform the deep chordal chanting.
They point out that Western musicologists and scholars in their research of Tibetan chanting are infatuated by a well meaning but often incorrect fascination of the mysticism of the chanting monks.

Concerning the widespread propensity to mysticism among Western scholars of Tibetan chanting I will quote a mail from a well known practician, Steve Sklar, who is a longtime student, performer and teacher of Tuvan Throat-Singing and Tibetan voice. He has a much more down to earth approach. He has even made on-line lessons inThroat Singing. Steve Sklar wrote:

“Since our earlier correspondence, I’ve tried to further investigate this issue of the monks’ voice. I have indeed received some criticism for saying that there is indeed a technical basis for their peculiar chant voice. My point is that the voice can be understood and that there is no need to perpetuate myths about it. The Tibetan voice is a powerful and beautiful thing, valid in its own right, and not in need of romanticizing.
The actual technique simply involves the use of the ventricular folds in addition to the vocal folds, and often a lowering of the
larynx/trachea, enhancing the deep sound by lengthening the air column of the vocal system.
Conversations with Tibetan monks and ex-monks still point to learning by exposure to and imitation of the elder monks. Some can produce the sounds as young boys, prior to joining the monasteries. Some, including some very highly regarded monks, cannot chant in the low chordal voice.
The Tibetans DO sometimes mention a reincarnational propensity towards various practices, such as memorizing texts or being good at chanting. Some have mentioned a belief that I may have been a monk in a prior life, hence my skill at producing the tones and teaching.”

This “clash” of cultures, the ancient, esoteric tradition against the Western democratic, practical way of life, is indeed refreshing and hopeful. (This remind me of a similar story: The outstanding Chinese martial arts fighter, Bruce Lee, developed from the secret tradition a new style in USA available for anyone, not only for the initiated Chinese.)
Unfortunately, I am not able to perform polyphonic chanting myself, so I am limited to second hand information, which I in the following have clean out for most of the wail of mysticism.
However, I am aware of the law of being: a lower being can not recognize a higher being. Hence, their might be a world of difference in level of being and conscousness, concealed in the different traditions.
One thing is the actual technique of producing the chordal voice, which many has shown is relatively simple. There might be other more subtle shades in the voice, which only can be produced by beings of a certain level. It is my belief, that the sound one emits is a reflection of ones being. This does also applies to the states where something bigger than oneself is taking place and one experience oneself as a channel or a vessel for something more sublime and mighty. The ability to be a channel is also a reflection of a clean being.
This is not meant as sitting in judgment over monks versus secular singers. The benefit from the chanting can be of great value for anybody, who want to work on themselves and explore the power of sound. In The Power of Harmonics I have tried to elaborate on that subject.

The Tibetan One voice chord

Religion is sound. This is how the high priests of Tibetan Buddhism describe the importance of music in their worship.
The goal of Buddhism is to reach enlightenment by practicing the path to liberation. To this end, the life of a Gyuto monk involves practicing compassion for all people with the studying and memorization of sacred texts at the core of this practice. This memorization is carried out by constant oral repetition to the tune to which it is later chanted. One important reason for the vocal recitation is the fact that Tibetans believe that gods and spirits live in trees, houses, rocks, etc. By speaking aloud, these entities can hear and benefit from the Buddha’s teachings. Once these texts have been committed to memory, chanting is continued as a form of worship. It reminds one of the Dharma, the truth or right path, as well as making positive karma. 

In 1950 Communist China invaded Tibet and began a brutal colonization with the aim to destroy the powerful and deep rooted religious life. Dalai Lama and several of his monks escaped to India, where they continued their tantrum rituals. In addition they began to communicate to the free Western world with the aim to find a way for a return of Dalai Lama and a possibility to practice their religion in their homeland.  

The Tibetan chanting was first experienced by Western listeners in 1967, but since then, the monks have traveled around the world, performing in such prestigious places as Carnegie Hall and The Sydney Opera House. A number of CD’s with Tibetan chanting has since been released. On the Web there are many sound samples of Throat singing.

Tibetan multiphonic chanting has its own characteristic sound. Gyuto monks are able to chant in three octaves simultaneously. The sound has been compared to the Australian digeridoo or resonance of a drum.  The chants are usually metrical, in both symmetrical and anti-symmetrical measures, and the chant is produced by a close-throated, constricted style, deep in pitch. The chants can be monotone or a pattern of three to seven notes and glottal slides are sometimes added.

Another interesting feature of Tibetan chant is the insertion of meaningless syllables between the main syllables. This was done to prevent uninitiated outsiders from hearing the sacred texts. This practice is not unique to Tibet however, it was also done in sacred Hebrew and Byzantine texts. Other words are mumbled or omitted because they are part of secret mantras that novices must work they way up to.

Single monks can perform chants as a form of devotion, or a choir of monks may chant as part of a liturgical ritual. Studies measuring the frequencies of the throat singing and the brain waves of the monks have shown synchronicity in the brain, causing it to emit similar waves to those found in studies of silent meditation.

The Tibetan monks believe, that in the creation of the ‘One Voice Chord’, the monks do not ‘make’ the sound. Rather, they become a vehicle through which the sacred sound may manifest. This is a basic principle contained in the Tibetan Buddhist teachings of sacred sound. The chanting of the Gyuto and Gyume monks embodies this understanding of sound and their powerful multi-phonic chanting exemplifies the application of this principle. The harmonics which they create are a result of their becoming one with sacred sound.

Tibetan chanting employs mantric formulas which make up their sacred texts. These are mantras which are fundamental to their spiritual practices. Each sacred scripture is an invocation to a specific deity or a collection of deities. The chanters visualize these deities while creating a Mandala, a circular cosmological painting which they inwardly visualize in archetypal symbols. These mandalas may involve over 150 deities and entities, all in specific placement. This combination of vocalization and visualization allows the monks to become the embodiment of the energies they are invoking.

Mongolian Hoomi singing

Comparisons are often made between the ’One Voice Chord’ of Tibetan chanting and the Hoomi or throat-singing style found in the Tuvic region of Mongolia. This is natura1 since these two traditions are foremost in their use of harmonics as an integral part of their sacred sounding. The ’Kargiraa’ style of Mongolian overtone chanting is characterized by an extremely low fundamental pitch sung with much resonance deep in the chest. Using vowel sounds, singers produce the low pitch and create harmonics two and a half to three and a half octaves above that note. 

Before Buddhism became the religion of Tibet, the religion of the country was an animistic shamanic practice known as ‘Bon’ (a Tibetan word meaning ‘to chant’). Most likely the Buddhists has been inspired by the much older Mongolian shamans tradition. Little  information exists about the exact nature of the Bon chanting techniques, but there are indications that it was similar to chanting styles utilized by Mongolian shamans in which open vowels were used to create harmonics.

The Tibetan Buddhist path to self-realization involves the understanding of the Three Mysteries. These are the Mysteries of Body, Speech and Mind, whose experience has been condensed into the mantric formula OM-AH-HUM. Speech is the interconnector between the Mind and the Body. Speech is the understanding of sound as the creative force and incorporates the knowledge of using mantra as a sacred tool for summoning up the appearance of gods and the forces of the universe. Through the creation of several tones at the same time, the ‘One Voice Chord’ may be a further condensation of the Three Mysteries into an expression of Body, Speech and Mind as pure tone.


As earlier stated by Western practician such as Steve Sklar, “the actual technique simply involves the use of the ventricular folds in addition to the vocal folds, and often a lowering of the larynx/trachea, enhancing the deep sound by lengthening the air column of the vocal system.”

However, to obtain the sound a “harmonic transmission” is needed. The student have to be in directly vibratory presence of an expert in order to transfer the power of sound.
The way the Tibetan monks learned to create this voice was by being in the presence of other monks, who already had the voice.
As Steve Sklar points out, it is not a condition of creating the sound, that one is a Buddhist or mastering deep meditation. Some have the ability, some have not in spite of being a life long Buddhist monk.
I have, however, come across other statements from scholars, who claimes that “only those who have reached a certain stage in this meditation can become open enough to be vessels of this sound.” Do not take such type of statements too literally. Find someone who can perform the chord and try. 


‘Mantra’ is a Sanskrit word meaning ‘the thought that liberates and protects’. Mantras are sounds or words which when recited have the ability of changing the consciousness of the reciter. In the Hindu tradition, there are literally thousands of mantras, each with a different purpose and intention. Some mantras are designed to unite the reciter with a particular deity or energy form. Other mantras are designed to empower the reciter with specific ‘siddhas’ or powers. Still other mantras are utilized to resonate and activate the chakras of the reciter.


Chakras are energy centres located along the centre of the body. Clairvoyants and others with the ability of seeing these subtle energy centres are able to view them as vortices of shifting colors, sounds and densities. Indeed, the meaning of chakra (a Sanskrit word) is ‘wheel’, and they are seen as spinning wheels of energy. Knowledge of chakras is by no means limited to Eastern traditions, though it is from the Hindu and Tibetan systems that the greatest information about chakras has come. Many esoteric and occult traditions talk of energy centres along the body and it seems that anyone with real sensitivity can sense. 


Subtle energy is energy that seems to bypass the normal measurable aspects of energy such as heat which can easily be measured by a thermometer. Subtle energy may be electro-magnetic in nature or it may be something else. It is, for the most part, energy that cannot be easily seen, felt or perceived either by normal people or instrumentation. However, individuals with heightened sensitivity can perceive this energy and new scientific instrumentation is being invented which can now measure this energy.

Nearly fifty years ago in Russia, Semyon and Valentina Kirlian were experimenting with photographic plates which were exposed to high-frequency electrical fields. They observed that when a subject placed a finger or hand on the plate, there appeared some unknown substance surrounding the physical organ. This substance often varied in brightness, depth and size, depending upon the health and vitality of the subject. The Kirlians speculated that they had found a way of measuring the ‘aura’ of the body, long claimed to be visible by psychics, seers and sages.

Within the last decade, Dr. Hiroshi Motoyama, a Japanese scientist, has invented instrumentation for measuring aspects of the subtle body, including acupuncture points and chakras. Using highly sensitive photoelectric equipment, Dr. Motoyama measured advanced masters of yoga as they activated their chakras. He was able to detect light being emitted from the chakras of his subjects. With other instrumentation designed to measure minute changes in electric current, Motoyama was able to show changes in skin current at acupuncture points, As more and more instrumentation becomes available, other scientists are making rapid progress in the ability to measure subtle energy and the existence of the subtle energy centres known as chakras.

The concept of subtle energy is nothing new. If we perceive that all is in a state of vibration, the varying degrees of this vibration would cause things to have different densities. Working with sound, and particularly harmonics, enhances the ability to affect many of these subtle energies. The chakras may be influenced by sound.


Chakras seem to be the focal point of manifestation for energy which makes up the subtle body. From the chakras, the energy is thought to become more dense, first appearing as the points utilized in acupuncture and then, as they become even denser, this energy actually makes up the physical body. In most traditions, there are seven major chakras which are centrally located along the front of the body.

The chakras are said to be related to the endocrine system, the 7 ductless glands of the physical body. The chakras also influence and affect the area of the physical body where they are located. Many physical imbalances may be perceived as being the result of imbalanced chakras. The following is a short summary of the chakras: 


7. The CROWN chakra or HEAD chakra is positioned at the top of the head. It is associated with cosmic awareness, highest spirituality, and complete integration with Source.
VIOLET is the color of the crown chakra and the musical note is B. – 123.47 Hz (the note B is also called H)
6. The THIRD EYE chakra is located in the center of the forehead. This chakra is also called the AJNA center. It is associated with intuition, understanding, visualization, and inner vision.
DARK INDIGO BLUE is the color of the third eye chakra and the musical note is A. – 110.00 Hz
5. The THROAT chakra is positioned in the base of throat. It is associated with communication, expression and speaking one’s truth.
AZURE BLUE is the color of the throat chakra and the musical note is G. – 98.00
4. The HEART chakra is positioned in the center of the chest, usually shown to be even with the nipple line. The heart is associated with compassion, friendship, empathy and the ability to give and receive love.
GREEN is the color of the heart chakra and the musical note is F. – 87.31 Hz
Sometimes the heart chakra is shown as pink, especially in relation to sending love out from the heart.
3. The SOLAR PLEXUS chakra or THIRD chakra is located midway between the end of the breastbone and the navel. It is associated with issues of personal power, emotions (especially blocked emotions), passion for living, and the ability to protect oneself from being the target of negative or aggressive emotions.
YELLOW is the color of the solar plexus chakra and the musical note is E. – 82.41 Hz
2. The SACRAL chakra, also called the SECOND chakra or the SEXUAL chakra, is positioned in the area between the navel and the pubic bone. Depending on which sources you read, it can be shown to be centered on the navel itself or to be aligned with the sexual organs – ovaries in women and testes in men. It is associated with creativity, sexuality, relationship, and reproduction.
ORANGE. is the color of the sacral or second chakra and the musical note is D. – 73.42 Hz
1. The ROOT chakra, also called the FIRST or BASE chakra, is located at the base of the spine. It is associated with issues of survival, drive, ambition, grounding one’s energy in the physical dimension, your life forces, and balancing experiences that create “fight or flight”.
RED is the color of the root chakra and the musical note is C. – 65.41 Hz.
(by permission of Hugo Hein, engineer & inventor)

Composed by Thomas Váczy Hightower, 2004.

SOURCE  http://vaczy.dk

Posted in Music | Tagged , , , | 1 Comment