The species known as Ramapithecus was found in the Siwalik foothills of the northwestern Himalayas. This species believed to be the first in the line of hominids lived some 14 million years ago. Researches have found that a species resembling the Australopithecus lived in India some 2 million years ago. Scientists have so far not been able to account for an evolutionary gap of as much as 12 million years since the appearance of Ramapithecus.

The people of India belong to different anthropological stocks.  According to Dr. B. S. Guha, the population of India is derived from six main ethnic groups:

(1) Negritos: The Negritos or the brachycephalic (broad headed) from Africa were the earliest people to inhabit India. They are survived in their original habitat in the Andaman and Nicobar Islands. The Jarewas, Onges, Sentelenese and Great Andamanis tribes are the examples. Studies have indicated that the Onges tribes have been living in the Andamans for the last 60,000 years. Some hill tribes like Irulas, Kodars, Paniyansand Kurumbas are found only in patches among the hills of south India on the mainland.

(2) Pro-Australoids or Austrics: This group was the next to come to India after the Negritos.  They represent a race of people, with wavy hair  plentifully distributed over their brown bodies, long heads with low foreheads and prominent eye ridges, noses with low and broad roots, thick jaws, large palates and teeth and small chins.  Austrics tribes, which are spread over the whole of India, Myanmar and the islands of South East Asia, are said to  “form the bedrock of the people”.  The Austrics were the main builders of the Indus Valley Civilisation. They cultivated rice and vegetables and made sugar from sugarcane. Their language has survived in the Kol or Munda  (Mundari) in Eastern and Central India.

(3) Mongoloids: These people have features that are common to those of the people of Mongolia, China and Tibet.  These tribal groups are located in the Northeastern part of India in states like Assam, Nagaland and Meghalya and also in Ladakh and Sikkim. Generally, they are people of yellow complexion, oblique eyes, high cheekbones, sparse hair and medium height. 

(4) Mediterranean or Dravidian: This group came to India from the Southwest Asia and appear to be people of the same stock as the peoples of Asia Minor and Crete and the pre-Hellenic Aegeans of Greece. They are reputed to have built up the city civilization of the Indus Valley, whose remains have been found at Mohenjodaro and Harappa and other Indus cities. The Dravidians must have spread to the whole of India, supplanting Austrics and Negritos alike. Dravidians comprise all the three sub-types, Paleo-Mediterranean, the true Mediterranean and Oriental Mediterranean. This group constitutes the bulk of the scheduled castes in the North India. This group has a sub-type called Oriental group.

(5) Western Brachycephals: These include the Alpinoids, Dinaries and Armenois.  The Coorgis and Parsis fall into this category.

(6) Nordics: Nordics or Indo-Aryans are the last immigrants into India. Nordic Aryans were a branch of Indo-Iranians, who had originally left their homes in Central Asia, some 5000 years ago, and had settled in Mesopotamia for some centuries. The Aryans must have come into India between 2000 and 1500 B.C. Their first home in India was western and northern Punjab, from where they spread to the Valley of the Ganga and beyond. These tribes are now mainly found in the Northwest and the Northwest Frontier Province (NWFP). Many of these tribes belong to the “upper castes”.

Indian Tribal

India has habitually upheld its tradition and has sufficed as a home to umpteen cultures and people. `Unity in diversity` is one of the most spectacular features amongst the population of India. Among the diversified population, a significant portion comprises the tribal people, the aboriginal inhabitants of the primeval land. Tribal culture of India, their traditions and practices interpenetrate almost all the aspects of Indian culture and civilisation.
The different tribes in India if ever counted can move up to a mind boggling number, with all their ethnicities and impressions. In India almost a new dialect can be witnessed each new day; culture and diversification amongst the tribals can also be admired from any land direction. The tribal population is also pretty much varied and diversified. Quite manifestly, Indian tribal culture should assimilate and mirror a definitive section of the society. The current tribal population of India is approximately 20 million altogether. Each of the tribes is a distinctive community, either migrated from a different place or the original denizens of the land. These various tribes still inhabit the different parts, especially the seven states of the North-eastern region and almost each and every nook of the country. The speciality of the Indian tribes lies in their customs, cultures, beliefs and, in particular, the harmony in which they survive in unanimity with nature. Tribal living perfectly portrays a well-balanced environment, a procedure that in no way upsets the ecological balance.
In order to entirely comprehend tribal culture in India, to understand the uniqueness of their culture, a detailed study is very much required by travelling within the society. Affectionate hospitality, undemanding ways of living and earnest judgement of the opinions are some of the characteristic traits that earmark tribal cultures of India. Their customs mirror their confidence in simplicity. Most of the tribes in India possess their own gods and goddesses, reflecting the dependence of tribal people on nature and animism. Except for the few, most of the tribes in India are affable, hospitable and fun-loving, coupled with potent community bonding. Some of the tribes share patriarchal cultural ties and some of the tribal societies are inclined towards women-oriented issues. They thus have their own festivals and celebrations.
Tribal people generally firmly cling to their identity, despite external influences that had threatened tribal culture, especially after the post-independence chaotic period. However it is observed that Christianity has brought about a change that can be termed as a `total transformation` in tribal lifestyle and outlook, particularly in the North-eastern states of India.

Indian Scheduled Tribes are the group of tribal communities and was given the name `Scheduled Tribes` during the post- Independence period, under the rule of Indian Constitution. The primary criteria adopted for delimiting Indian backward communities as “Scheduled Tribes” include, traditional occupation of a definitive geographical area, characteristic culture that includes a whole range of tribal modes of life, i.e., language, customs, traditions, religious beliefs, arts and crafts, etc., archaic traits portraying occupational pattern, economy, etc., and lack of educational and economic development. The first prerequisite of Indian Scheduled Tribes in relation to a particular State or Union Territory is through a notified order of the President, after consultation with the concerned State Government. These orders can be modified consequently only through an Act of Parliament.
According to Article 342 of the Constitution of India, the President, after consulting with the State Governments concerned, has promulgated nine orders so far. This promulgation has clearly specified the Scheduled Tribes in relation to the concerned State and Union Territories. India can proudly be called the largest “tribal” population in the world. The scheduled tribes in India constituted 8.2 percent of India`s population according to 2001 census. This interprets into eighty two million people. In all, six hundred and ninety eight scheduled tribes exist at present in India. The word “scheduled tribe” is an administrative coinage, used for purposes of giving out constitutional privileges, security and benefits in independent India. Indian tribal imprint is noticeably visible in the Hindu tradition. Much of Hindu civilisation possesses tribal forerunners. The tribal element aided in delimiting the Sanskritic inheritance, as the Arthashastra, the Mahabharata and Ramayana suggest. And yet due to reasons of geography, colonial history and a number of shortcomings in post-independence era, the scheduled tribes are yet to become sophisticated and see the light of day.
The Indian scheduled tribes collectively owned property in keeping with their tradition. The colonial authorities had introduced a land administration where others infringed into traditional tribal lands on the grounds that such lands were “terra nullius”, i.e. no man`s land. This led to a series of tribal revolts against British colonial rule. And these tribal revolts have been legendary in Indian history, referring to the Malpahariya uprising in 1772, the turbulence in Kutch in 1815 and 1832, the Bhil revolt of 1818, the uprising of the Mers in Rajputana in 1820, the rebellion of the Hos in Chota Nagpur in 1831, the uprising of the Khonds in Orissa in 1846 and the Santhal rebellion in Bihar in 1855. Heroes like Birsa Munda, Kanhu Santhal and Tantya Bhil stand out valiantly in the chronicles of Indian nationalism. Indian scheduled tribes account for 55 percent of the total displaced population in India.
The Fifth and Sixth Schedules under Article 244 of Indian Constitution in 1950 provided for self-governance in particular tribal majority areas. The then governmental administration issued a draft National Policy on Tribals in 1999 to meet the developmental needs of tribal populations, including the scheduled tribes. Prominence was laid on education, forestry, health care, land rights, language policy and resettlement. Efforts were also made to differentiate tribal languages such as Bodo language, Gond language and Santhali language. The then Government had established a Ministry of Tribal Affairs. It designated out the states of Chhattisgarh and Jharkhand in acknowledgment of tribal sentiment. The subsequent governmental administration drafted the `controversial` Scheduled Tribes (Recognition of Forest Rights) Bill in 2005 to deal with their needs.
The Scheduled Tribes in India, also referred to as adivasis (original inhabitants), are spread across the central, northeast, and southern regions of India. These various tribes resided in India long before the Aryans had arrived roughly in 1500 B.C. The tribals were however socially and geographically isolated, following the entry of the Aryans and then consequently the Muslims and the British. More than six hundred and fifty tribes that make up the Scheduled Tribes speak a multitude of languages. They are also religiously diverse, with some following animism, while others have adopted Hinduism, Islam, or Christianity. The social traditions of most tribals make them stand out from the country`s mainstream Hindu population.
Along with being geographically and socially isolated, the tribal groups have historically been politically under-represented. Their regions of residence also have been economically underdeveloped. Scheduled tribe status under the Indian Constitution has designated reserved seats for tribals in political forums, such as the parliament, along with job reservations in the civil service and educational institutions. Some of the noted scheduled tribes in India comprise: Andamanese, Bodo, Bhils, Chakma, Dhodia Tribes of Gujarat, Gonds, Khasis, aboriginal people of  Lakshadweep, Kurichiya, Kurumbar, Tripuris, Mizos, Mundaris, Nagas, Nicobarese, Oraon, Santals, Todas, Maldharis of Gujarat, Cholanaikkan, Warli, Kisan Tribe, Dongria Kondh, Bonda, Kutia Kondh, and Bishapus A`Mishapus.

Composition and Location – India tribal Population

Indian tribes constitute roughly 8 percent of the nation’s total population, nearly 68 million people according to the 1991 census. One concentration lives in a belt along the Himalayas stretching through Jammu and Kashmir, Himachal Pradesh, and Uttar Pradesh in the west, to Assam, Meghalaya, Tripura, Arunachal Pradesh, Mizoram, Manipur, and Nagaland in the northeast (see fig. 1). Another concentration lives in the hilly areas of central India (Madhya Pradesh, Orissa, and, to a lesser extent, Andhra Pradesh); in this belt, which is bounded by the Narmada River to the north and the Godavari River to the southeast, tribal peoples occupy the slopes of the region’s mountains. Other tribals, the Santals, live in Bihar and West Bengal. There are smaller numbers of tribal people in Karnataka, Tamil Nadu, and Kerala, in western India in Gujarat and Rajasthan, and in the union territories of Lakshadweep and the Andaman and Nicobar Islands.
The extent to which a state’s population is tribal varies considerably. In the northeastern states of Arunachal Pradesh, Meghalaya, Mizoram, and Nagaland, upward of 90 percent of the population is tribal. However, in the remaining northeast states of Assam, Manipur, Sikkim, and Tripura, tribal peoples form between 20 and 30 percent of the population. The largest tribes are found in central India, although the tribal population there accounts for only around 10 percent of the region’s total population. Major concentrations of tribal people live in Maharashtra, Orissa, and West Bengal. In the south, about 1 percent of the populations of Kerala and Tamil Nadu are tribal, whereas about 6 percent in Andhra Pradesh and Karnataka are members of tribes.
There are some 573 communities recognized by the government as Scheduled Tribes and therefore eligible to receive special benefits and to compete for reserved seats in legislatures and schools. They range in size from the Gonds (roughly 7.4 million) and the Santals (approximately 4.2 million) to only eighteen Chaimals in the Andaman Islands. Central Indian states have the country’s largest tribes, and, taken as a whole, roughly 75 percent of the total tribal population live there.
Apart from the use of strictly legal criteria, however, the problem of determining which groups and individuals are tribal is both subtle and complex. Because it concerns economic interests and the size and location of voting blocs, the question of who are members of Scheduled Tribes rather than Backward Classes (see Glossary) or Scheduled Castes (see Glossary) is often controversial. The apparently wide fluctuation in estimates of South Asia’s tribal population through the twentieth century gives a sense of how unclear the distinction between tribal and nontribal can be. India’s 1931 census enumerated 22 million tribal people, in 1941 only 10 million were counted, but by 1961 some 30 million and in 1991 nearly 68 million tribal members were included. The differences among the figures reflect changing census criteria and the economic incentives individuals have to maintain or reject classification as a tribal member.
These gyrations of census data serve to underline the complex relationship between caste and tribe. Although, in theory, these terms represent different ways of life and ideal types, in reality they stand for a continuum of social groups. In areas of substantial contact between tribes and castes, social and cultural pressures have often tended to move tribes in the direction of becoming castes over a period of years. Tribal peoples with ambitions for social advancement in Indian society at large have tried to gain the classification of caste for their tribes; such efforts conform to the ancient Indian traditions of caste mobility (see Caste and Class, ch. 5). Where tribal leaders prospered, they could hire Brahman priests to construct credible pedigrees and thereby join reasonably high-status castes. On occasion, an entire tribe or part of a tribe joined a Hindu sect and thus entered the caste system en masse. If a specific tribe engaged in practices that Hindus deemed polluting, the tribe’s status when it was assimilated into the caste hierarchy would be affected.
Since independence, however, the special benefits available to Scheduled Tribes have convinced many groups, even Hindus and Muslims, that they will enjoy greater advantages if so designated. The schedule gives tribal people incentives to maintain their identity. By the same token, the schedule also includes a number of groups whose “tribal” status, in cultural terms, is dubious at best; in various districts, the list includes Muslims and a congeries of Hindu castes whose main claim seems to be their ability to deliver votes to the party that arranges their listing among the Scheduled Tribes.
A number of traits have customarily been seen as establishing tribal rather than caste identity. These include language, social organization, religious affiliation, economic patterns, geographic location, and self-identification. Recognized tribes typically live in hilly regions somewhat remote from caste settlements; they generally speak a language recognized as tribal.
Unlike castes, which are part of a complex and interrelated local economic exchange system, tribes tend to form self-sufficient economic units. Often they practice swidden farming–clearing a field by slash-and-burn methods, planting it for a number of seasons, and then abandoning it for a lengthy fallow period–rather than the intensive farming typical of most of rural India. For most tribal people, land-use rights traditionally derive simply from tribal membership. Tribal society tends to be egalitarian, its leadership being based on ties of kinship and personality rather than on hereditary status. Tribes typically consist of segmentary lineages whose extended families provide the basis for social organization and control. Unlike caste religion, which recognizes the hegemony of Brahman priests, tribal religion recognizes no authority outside the tribe.
Any of these criteria can be called into question in specific instances. Language is not always an accurate indicator of tribal or caste status. Especially in regions of mixed population, many tribal groups have lost their mother tongues and simply speak local or regional languages. Linguistic assimilation is an ongoing process of considerable complexity. In the highlands of Orissa, for example, the Bondos–a Munda-language-speaking tribe–use their own tongue among themselves. Oriya, however, serves as a lingua franca in dealings with Hindu neighbors. Oriya as a prestige language (in the Bondo view), however, has also supplanted the native tongue as the language of ritual. In parts of Assam, historically divided into warring tribes and villages, increased contact among villagers began during the colonial period and has accelerated since independence. A pidgin Assamese developed while educated tribal members learned Hindi and, in the late twentieth century, English.
Self-identification and group loyalty are not unfailing markers of tribal identity either. In the case of stratified tribes, the loyalties of clan, kin, and family may well predominate over those of tribe. In addition, tribes cannot always be viewed as people living apart; the degree of isolation of various tribes has varied tremendously. The Gonds, Santals, and Bhils traditionally have dominated the regions in which they have lived. Moreover, tribal society is not always more egalitarian than the rest of the rural populace; some of the larger tribes, such as the Gonds, are highly stratified.


SOURCE  http://davidson604.blogspot.be/

Posted in LAOGRAPHIA | Tagged , , , , | Leave a comment

SCOTOS LAAS lingua et cultu nationeque Graeci

Σκωτία. Η χώρα των Ελλήνων





Corwall.Υπάρχει στην Αγγλία(ΕΓΓΛησμένοι Land),αλλά ποια είναι η ιστορία του,όπως και άλλα ονόματα που υπάρχουν στην Αγγλία;Η γλώσσα όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα λέει την αλήθεια.Όταν οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι ‘ψάχναν να βρουν κασσίτερο,βρήκαν και σε μεγάλη ποσότητα μάλιστα στα νησιά βόρεια των Ηρακλείδων Στηλών.Αυτά τα νησιά ονόμασανΚασσιτερίδες Νήσους.
Οι Έλληνες φτάνοντας εκεί,στο νότιο-δυτικό μέρος της Αγγλίας τους έπιανε πάντα δυνατός αέρας,και έτσι ονομάσαν την χερσόνησο Κέρας του Αιόλου.Όταν οι Ρωμαίοι αργότερα είχαν την κυριαρχία της περιοχής,δώσαν το ίδιο όνομα στην περιοχή,με την διαφορά ότι οι Ρωμαίοι το κέρατο το λένε  horn(Horn- Aiolou).Από εκεί με λίγη παραφθορά,Corn-Αιόλη, -Cοrn-oυάλη,εφτασέ σε εμάς σήμερα να λέγεται Cornwall.Πιο επάνω την Σκωτία οι Έλληνες την ονομάσαν έτσι από την ομίχλη και το σκότος που επικρατούσε.
Όταν οι Βρετανοί χαρτογραφούσαν την περιοχή,και ρώτησαν τους ντόπιους πως λέγονται τα νησιά,οι ντόπιοι τους απαντούσαν Τριςνήσοι!!.Οι Εγγλέζοι μη γνωρίζοντας τι ακριβώς σημαίνει δώσαν το όνομα Iland,στον πλυθηντικό Isles,και έχουμε το όνομα TRESHNISH ISLES!!!!Λίγο πιο κάτω έχουμε την ΊονάExclamation mark,λίγο δεξιά την περιοχή ΑργύλουExclamation mark και πιο κάτω την πόλη Αύρ(α).(Δείτε σχετικούς χάρτες).Και μερικές λέξεις: Δονησις=dance,Οροφή=Roof, Όρος=το μεταλευμα που εβγαινε απο το ορος=ΟRE,ΣκύλοςHappyog=Δαγγώνει=ΔΑΓΓ εξωστρακίστηκε λiγουσα παραληγουσα και το Δ εγεινε D.
(σ.σ.”Βισάλτης”:Είναι γεγονός ότι Σκωτζέζοι και Ιρλανδοί θεωρούν βάση της μυθολογίας τους ,προγόνους τους, τους Μυκηναίους!!Επίσης Το 1991 στις εκβολές του ποταμού Έμς στο κόλπο του Μπίγκσμπερυ -Ν. Αγγλία- ανακαλύφθηκαν τα απομεινάρια ενός ναυαγίου το οποίο μετέφερε ράβδους Κασσιτερίτη (. Η χρονολόγηση με τη μέθοδο Άνθρακα-14 προσέγγισε τη χρονολογία στο 4.000 ΠΧ περίπου. Μινωικές επιγραφές (Της 2ης Χιλιετηρίδας) έχουν κατά καιρούς ανεβρεθεί από την Ανατολία και την Ιβηρική Χερσόνησο, έως και το ακρωτήρι Μέτκαλφ στις Ανατολικές ακτές των ΗΠΑ!Ακόμα ο Άγγλος Καθηγητής , Barry Cunliffe, υποστηρίζει ότι το εμπόριο ήλεκτρου ήταν πολύ κοινό μεταξύ των Βόρειων λαών και των Ελλήνων ήδη από το 2.000 ΠΧ και σε αυτό συνηγορούν πολυάριθμα ευρήματα από το Γουέσσεξ της Αγγλίας, τις Μυκηναϊκές πόλεις και στις ακτές τις Γαλλίας και Γερμανίας .Μεγάλη ιστορία που δεν πρόκειται να γραφτεί ποτέ.)
Του ”Βισάλτης”  Στ.Μανάκος(Νιού Χάμσα’ι’ρ-Η.Π.Α)


Tι κοινό έχει ένας Πατάν-Ταλιμπάν με το σαλβάρι του και το σαρίκι του, με έναν
Σκωτσέζο των Χάιλαντς με την καρό φουστίτσα του, το κιλτ; Τίποτα απολύτως θα μπορούσε  να πει κανείς, εκτός από δύο πράγματα που είναι θεμελιωδώς βασικά, τη γκάιντα και την  πίστη ότι οι προγονοί τους ήταν οι Έλληνες! Άλλωστε η γκάιντα δεν είναι τυχαίο όργανο,είναι η άσκαυλος των αρχαίων Ελλήνων, πανάρχαιο ελληνοθρακικό μουσικό όργανο  συνδεδεμένο με τη λατρεία του Διονύσου και του Ορφέα!
Ενώ όμως οι Παστούν ή οι Πατάν στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν έχουν πλήρη επί-
γνωση της καταγωγής τους από τους στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου -την οποία βέβαια συγχέουν και με την πιθανή καταγωγή τους από κάποιες από τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ-οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι δεν το έχουν ως κοινή λαϊκή συνείδηση, παρά μόνο ως γνωστή  μυθολογική αναφορά… ένα λαϊκό παραμύθι. Ανάμεσα τους όμως, κάποιοι διανοούμενοι αλλά  και μεγάλες φατρίες (clans) το έχουν ως βαθιά πεποίθηση ζωής.
Το κελτοβρετανικό παρελθόν είναι πάρα πολύ πλούσιο σε μύθους, οι οποίοι έχουν
δεθεί με το απώτατο παρελθόν των βρετανικών νησιών, αλλά και με την κελτική
χριστιανοσύνη, η οποία με την ιδιαίτερη φόρμα και μορφή της, ως ορθοδοξία του
Βορρά, δημιούργησε μια τρομακτική ασκητική και εξερευνητική εποποιία, πριν
οδηγηθεί στον βίαιο εκλατινισμό της.
Πέντε είναι τα στοιχεία τα οποία εμπλέκουν στην πανέμορφη αυτή μυθολογία, την
τόσο άγνωστη στην Ελλάδα -αν εξαιρέσει κανείς τον Αρθούρο, τον Μέρλιν και τους
ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης- που αποτελούν όμως ένα όψιμο δείγμα και καμία
σχέση δεν έχουν με την ομορφιά των πρώιμων δειγμάτων.
Τα στοιχεία που συνθέτουν αυτήν τη μυθολογία μπορούν να συνοψιστούν στα
α) Στην πρώιμη μυθολογία των κελτικών και πικτικών λαών που κατοικούσαν στα
βρετανικά νησιά και που έχει να κάνει με γίγαντες, δαίμονες, νεράιδες, στρίγγλες και
β) Τους Έλληνες από τη… Σκυθία, αλλά και από την Αθήνα, τη Λακεδαιμόνια, τη
Μίλητο και τη… Λυδία, οι οποίοι κατά κύματα έφθασαν στα βρετανικά νησιά και
αποτέλεσαν τη βάση του πολιτισμού τους!
γ) Τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ, τον οίκο του Δαυίδ και τον Ιωσήφ της
Αριμαθαίας, οι οποίοι φέρνουν στη Βρετανία μια κρυφή ισραηλιτική παράδοση.
δ) Τους Ιρλανδούς μοναχούς, όπως οι άγιοι Μπρένταν, Κολούμπα, Νίνιαν κλπ, οι
οποίοι αναζητώντας την πνευματική τους ολοκλήρωση στα πιο απόμακρα νησιά του
Ατλαντικού ωκεανού έγιναν εξερευνητές του Αρκτικού Βορρά,
ε) Το πρόσωπο του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, ο οποίος μάλλον επισκέφθηκε
βορειότατο άκρο της Βρετανίας και μέσω των λειψάνων του που μεταφέρθηκαν από
την Πάτρα, έγινε ο προστάτης των Σκώτων.
Τα πρώτα μεγάλα κείμενα ή έπη που συνδέθηκαν με αυτές τις παραδόσεις στην
πραγματικότητα αποτέλεσαν μια επιτομή όλων των π γούμενων παραδόσεων από
κάποιους συγγενείς, οι οποίοι είτε ήταν οι ίδιοι μοναχοί είτε υπήρξαν στενά
συνδεδεμένοι με την Εκκλησία. Η καταγραφή των παραδόσεων αυτών έγινε στην
αρχή του 9ου αι. και κράτησε μέχρι τα μέσα του 14ου αι., κατ’ αρχήν στη λατινική
γλώσσα και μετά στα αγγλοσαξωνικά. Θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια ματιά σε
αυτές τις παραδόσεις οι οποίες ουσιαστικά είναι αυτές που στήριξαν τη γένεση της
βρετανικής υπερεθνικής ταυτότητας. Εμείς βέβαια θα περιοριστούμε στο τμήμα που
μας αφορά και δεν είναι άλλο από τις ελληνικές αναφορές στους βρετανικούς

Στην ιστορία των βασιλέων της Βρετανίας, ο διάσημος Τζέφρι του Μόνμαουθ
«… τώρα Ίσως μπορείτε πια να μάθετε πώς οι μεγάλοι γίγαντες πρωτοήρθαν στο νησί
αυτό, τον αριθμό τους και τη ρίζα τους. Ήταν οι πρώτοι που πήραν την Αγγλία, που τότε
ήταν γνωστή ως Αλβιών. Και τώρα άκουσε με προσοχή και θα σου πω συνοπτικά την
ιστορία ολόκληρη των γιγάντων, ακριβώς όπως την άκουσα από έναν σοφό άνθρωπο,
που ήταν καλά ενημερωμένος στις γραφές για τις περιπέτειες των παλιών καιρών
Τρεις χιλιάδες εννιακόσιους και εβδομήντα χρόνους μετά την χτίση του κόσμου ζούσε ένας  ισχυρός βασιλέας στην Ελλάδα, που ήταν τόσο γενναίος, ευγενής και περήφανος που ξεπέρασε  όλους τους άλλους βασιλιάδες. Είχε μια όμορφη καλοαναθρεμμένη βασίλισσα με την οποία ανέστησε τριάντα θυγατέρες. Όλοι τις είχαν για πανέμορφες και όλες μεγαλώνανε μαζί. Ο  πατέρας και η μητέρα ήταν ψηλοί και τα παιδιά τους αναπτύχθηκαν όπως και εκείνοι. Δεν  μπορώ να σας πω τα ονόματα τους εκτός από εκείνο της μεγαλύτερης, μιας πανύψηλης και  πανέμορφης κόρης που την έλεγαν Αλβίνα. Μόλις φτάσανε στη ηλικία της παντρειάς ο βασιλιάς   και η βασίλισσα τις πάντρεψαν με βασιλιάδες σπουδαίους και τρανούς…
Αλλά αν και καθεμιά τους πήρε έναν βασιλιά και ήταν βασίλισσα με κάθε δικαίωμα, από υπερηφάνεια αλλά και χαρακτήρα κατέστρωσαν ένα μεγάλο έγκλημα. Δεν πίστευαν ότι κάτι ήταν   δυνατό να φανερωθεί από τους σχεδιασμούς τους, έτσι μαζεύτηκαν όλες μαζί και έκαναν  μυστικό συμβούλιο. Και συμφωνήσαν μεταξύ τους ότι καμιά από αυτές δεν θα υπαγόταν στην   εξουσία άλλου, ακόμα και αν αυτός ήταν ο κύριος τους ή γείτονας ή συγγενής ή κάθε άλλος   αφέντης: “Αλλά να που οι άντρες μας ολημερίς μας κρατάνε σε υποταγή και μας κυβερνούν  όπως τους ευχαριστεί”.
Γιατί ήταν θυγατέρες ενός μεγάλου βασιλιά και δεν είχαν ποτέ υποταχτεί σε κάποιον, ούτε και   επιθυμούσαν, ούτε και ήθελαν να έχουν κάποιον για αφέντη και δεν ήθελαν σε τίποτα κανείς να   τις υποχρεώνει. Και μάλλον προτιμούσαν να κυβερνούν αυτές τους άντρες τους και ό,τι εκείνοι   κατείχαν.
Η ιδέα ότι κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε πια να τις διατάξει έφερε χαρά σε όλες και καθώς   δεν ήθελαν να κάνουν καθώς τις ορμηνεύανε οι άντρες τους και να τους υπακούνε και να τους   εκτελούν όλα τους τα βίτσια, έκαναν συμφωνία και ορκίστηκαν σε όρκο τρομερό, η καθεμιά της  να δολοφονήσει τον Ίδιο της τον άντρα, την ίδια μέρα που αυτός θα ερχότανε σε αυτήν με ιδιωτικές προθέσεις και την αγκάλιαζε και αναζητούσε το ιδιαίτερο δωμάτιο… Βάλανε μια ημερομηνία για να κάνουν αυτό που σκέφτηκαν και όλες συμφώνησαν, εκτός από την νεότερη· αυτή   δεν ήθελε να κάνει κακό στον κύριο της αφού τον αγαπούσε βαθιά από καρδιάς. Και μόλις το
συμβούλιο ολοκληρώθηκε, όλες γυρίσανε στις διάφορες χώρες τους. Η συνωμοσία όμως δεν   ευχαριστούσε τη νεότερη από όλες γιατί αγάπησε τον κύριο της…»
Έτσι λοιπόν από την αδυναμία της νεαρότερης κόρης εξαρθρώθηκε αυτή η φεμινιστική
συνωμοσία και οι πρωτόγονες εκείνες σουφραζέτες συνελήφθησαν από τους άντρες τους και   οδηγήθηκαν σιδηροδέσμιες στον εξαγριωμένο πατέρα τους. Βρέθηκαν έτσι αντιμέτωπες με  τους δικαστές τους, κλεισμένες σε μία φυλακή:
«Αλλά οι δικαστές ήσαν σοφοί. Επειδή οι κατηγορούμενες έρχονταν από ευγενική γέννα και   οι δικαστές δεν επιθύμησαν να δυσφημίσουν και να ντροπιάσουν τις οικογένειες της μητέρας   τους και του πατέρα τους, ο οποίος βασίλευε σε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, ούτε κι ήθελαν να  ντροπιάσουν τις οικογένειες των κυρίων των πλούσιων γαιών που εκείνες είχαν παντρευτεί.
Και έτσι δεν τις καταδίκασαν σε θάνατο αλλά διέταξαν αντί γι’ αυτό, ότι θα έπρεπε να εξοριστούν από τη χώρα της γέννησης του δια παντός χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής».Το ονομαστό κάστρο Eilean Donan της Σκωτίας: ένα από τα πιο όμορφα σημεία του  σκωτικού τοπίου. Το κάστρο είναι χτισμένο στην όχθη της λίμνης Αλς, λέξη που στα  ελληνικά σημαίνει θάλασσα και διατηρήθηκε αυτούσια σε αυτή την περίπτωση.
Τις οδήγησαν έτσι στο λιμάνι και τις κλείδωσαν μέσα σε ένα καράβι χωρίς
προσωπικό και τρόφιμα. Οι αδελφές έκλαιγαν πικρά και ικέτευαν για έλεος, αλλά
κανείς δεν τις άκουσε γιατί θεωρήθηκαν τρομερές γυναίκες αφού ήθελαν να κάνουν
τέτοιο ανόσιο έγκλημα. Έτσι, παρασυρμένες στην τύχη από τον άνεμο και τις θύελλες
που σηκώθηκαν, και πεινώντας τρομερά, αφού δεν είχαν τίποτα να φάνε, από κάποια
παράξενη εύνοια της μοίρας, μια παλίρροια τις έβγαλε σε μια γη γεμάτη φρούτα και
Πρώτη αποβιβάστηκε η Αλβίνα, γι’ αυτό και η γη εκείνη ονομάστηκε Αλβιών. Έφαγαν τα   χορταρικά και τα φρούτα που βρήκαν σε αφθονία -καρύδια, κάστανα, σόρβα, αχλάδια, μήλα-κι ύστερα θυμήθηκαν τις παλιές τους τέχνες και επειδή δεν είχαν όπλα, έστησαν παγίδες και  έπιασαν ζώα και έφαγαν. Στη γη αυτή δεν κατοικούσε κανείς άνθρωπος, όμως σ’ αυτές τις   γυναίκες ξύπνησε μια ξέφρενη σεξουαλική επιθυμία και αυτή την επιθυμία εκμεταλλεύθηκαν   οι Ινκούμπι, κάποιες δαιμονικές οντότητες που πήραν τη μορφή του άνδρα, κοιμήθηκαν μαζί   τους και μετά χάθηκαν. Οι γυναίκες γέννησαν γιους από αυτά τα αιθερικά όντα και επειδή   δεν υπήρχαν άλλες γυναίκες στο νησί, κοιμήθηκαν με τα ίδια τους τα παιδιά και γέννησαν   κορίτσια και αγόρια. Έτσι, από αυτές τις ανίερες ενώσεις, γεννήθηκε το γένος των γιγάντων.
Και αυτοί οι πανύψηλοι άνθρωποι παρέμειναν στην Αλβιώνα και κυρίως επάνω στα βουνά.
«Αυτή η ράτσα κράτησε τη γη μέχρις ότου ήρθαν οι Βρετανοί, και αυτό έγινε 1.136 χρόνια   πριν ο Κύριος μας γεννηθεί, είμαι σίγουρος γι’ αυτό».
Έτσι λέει ο Μονμάουθ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι Βρετανοί πήραν το όνομα τους από τον   αρχηγό τους τον Βρούτο και οι οποίοι ήσαν Τρώες που έφυγαν από την κατεστραμμένη Τροία και ήρθαν στο νησί 260 χρόνια μετά την Αλβίνα. Ο Βρούτος έσφαξε όλους τους  γίγαντες εκτός από τον αρχηγό τους, τον Γωγμαγώγ, ο οποίος και διηγήθηκε την ιστορία με   λεπτομέρειες και ο Βρούτος την κατέγραψε.
Σύμφωνα λοιπόν με τις κελτοβρετανικές παραδόσεις, ενώ στην Ιρλανδία και στη Σκωτία  εγκαθίστανται Έλληνες που είναι πρόγονοι των Ιρλανδών και των Σκώτων, στη Βρετανία  εγκαθίστανται Τρώες, οι οποίοι αποδιώχνουν τους απόγονους των Ελληνίδων που ζούσαν  εκεί. Έτσι λοιπόν, φαίνεται ότι οι Τρώες μετά την καταστροφή της Τροίας, αποίκισαν την  Έγεστα είναι οι πρόγονοι των Ελύμων) στη Σικελία, τη Ρώμη με τον Αινεία και τη Βρετανία   με τον Βρούτο.
Όσο για τους Έλληνες, ο Γαίθηλος, η Αιγύπτια γυναίκα του, Σκώτα και ο γιος τους, βηρ,
ζουν ακόμα στα ονόματα των Κελτών των βρετανικών νησιών. Από τον Γαίθηλο, κρατάει το   όνομα Γκάελ-Γαελικός που έχουν όλοι οι Κέλτες της Βρετανίας (ακόμα και η γλώσσα τους   λέγεται γαελικά). Από τη Σκώτα κρατάει το όνομα της Σκωτίας και από τον Ίβηρα κρατάει το   άλλο όνομα της Ιρλανδίας, Υβέρνια…1

Είναι πολλά τα έπη και πολλές οι παραδόσεις! που αναφέρονται στην καταγωγή των
Σκωτσέζων από τους Έλληνες. Μια από τις παλαιότερες καταγραφές και ίσως η πιο
ενδιαφέρουσα είναι στην Άκτα Σανκτόρουμ, δηλαδή τον βίο των Αγίων της Ιρλανδίας, όπως   καταγράφηκε από τον Κόλγκαν τον 11ο αι. στα λατινικά, στο κεφάλαιο που αφορά στη ζωή  του Αγίου Καντρού και στο οποίο συνοψίζονται όλες οι παραδόσεις για την καταγωγή των  Σκωτσέζων από τους Έλληνες. Αυτό το κείμενο ίσως αποτελεί και την πρωιμότερη εκδοχή  των ιρλανδέζικων μιλησιανών μύθων που αναφέρονται σε σχέση και την καταγωγή των  Ιρλανδών από Έλληνες.
Στον Βίο του Αγίου Καντρού γράφεται επί λέξει ότι οι Σκωτσέζοι ήταν ένας λαός από τις
περιοχές της Λυδίας της Μικράς Ασίας, στον ποταμό Πακτωλό και από το Χωρισκόν, της
περιοχής Χωρία, οι οποίοι κατά τη γλώσσα και| τη θρησκεία ήταν ελληνικής  εθνικότητας   («lingua et cultu nationeque Graeci»).
Η σκέψη μας αμέσως μπορεί να πηγαίνει ότι στη Λυδία και στον Πακτωλό δεν υπήρχαν
Έλληνες. Μελετώντας όμως πιο προσεκτικά τους σκωτσέζικους μύθους θα διαπιστώσουμε  ότι με τον όρο «Ελλάδα» οι Σκωτσέζοι αναφέρονται στην μινω-μυκηναϊκή επικράτεια. Και  ως «Έλληνες» χαρακτηρίζουν τους Μινωίτες της Κρήτης και της αυτοκρατορίας της, αλλά   και όλους τους Αχαιούς οι οποίοι συμμετείχαν στην μυκηναϊκή ομοσπονδία.
Αυτές οι απόψεις, ότι δηλαδή οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι αλλά και οι κατοπινοί
κλασικοί Έλληνες αποτελούσαν μια ενιαία λαότητα η οποία δεν ήταν χωρισμένη σε
προ-ινδοευρωπαίους και Ινδοευρωπαίους, στην κελτική μυθολογία δεν υφίστανται.
Και παραδόξως οι σύγχρονες επιστημονικές απόψεις έρχονται να καταδείξουν ότι οι
Κρήτες με τη θαλάσσια αυτοκρατορία τους, που εκτεινόταν μέχρι την ιβηρική
χερσόνησο, τον ουκρανικό Νότο, τη μικρασιατική ενδοχώρα και την παλαιστινιακή1
Η Σκωτία είναι συνδεδεμένη με τα κάστρα της, όπως περίπου η Ελλάδα με τους ιερούς τόπους της. Μπορεί  να συναντήσει κανείς δεκάδες 4 και εκατοντάδες κάστρα σε διάφορους βαθμούς εγκατάλειψης. Για τα  περισσότερα από αυτά, υπάρχουν θρύλοι με φαντάσματα, τέρατα, μυστηριώδη φαινόμενα και τρομακτικά   γεγονότα. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πέρα από την εκπληκτική ομορφιά των τοπίων, τη μαγεία που
περικλείουν οι τόποι αυτοί που συνεχίζουν ακόμη και στη σύγχρονη, ορθολογιστική εποχή μας να ασκούν έντονη   γοητεία στους επισκέπτες τους. Μένει να αποκαλυφθούν τα μυστικά που κρύβουν. Στη φωτογραφία βλέπουμε το   κάστρο Strom.
Φανταστείτε τώρα το επιβλητικό κάστρο της κάτω φωτογραφίας στη μέση μιας αρχαίας λίμνης. Και όμως δεν  είναι σκωτσέζικο κάστρο. Είναι η θρυλική και πανάρχαιη Γλα της Βοιωτίας… Εδώ, σύμφωνα με την σκωτική   παράδοση, γεννήθηκε, στην ενδιάμεση εποχή μεταξύ της Αργοναυτικής εκστρατείας και του Τρωικού πολέμου, ο  φοβερός Γαίθηλος Γκλας, αυτός που έμεινε να τον θυμούνται οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι ως Γκαϊντέλ!γη των Φιλισταίων δεν ήταν προελληνικός πολιτισμός αλλά ελληνικός. Γι’ αυτό και
στην Παλαιά Διαθήκη, στη μετάφραση των Εβδομήκοντά, η λέξη «Φιλισταίος»
(«φιλιστήν» στα εβραϊκά) μεταφράζεται αλλού ως Κρητικός, αλλού ως Καππαδόκης
και αλλού ως Έλληνας… Αλλά και γνωστοί επιστήμονες, όπως ο Ρώσος Σεργκέι
Ριάπτσικοφ, ισχυρίζονται ότι ο κρητικός εποικισμός της Κριμαίας και του Δον στην
πραγματικότητα ήταν ενιαίος με τον μυκηναϊκό και δημιούργησε την υποδομή για
την έλευση του ελληνικού αποικισμού.
Τέτοιες απόψεις, ότι δηλαδή η κοιτίδα των ινδοευρωπαίων βρίσκεται ανατολικά και
δυτικά του Αιγαίου, εκφράζονται και από μεγάλους πλέον επιστήμονες διαφόρων
ειδικοτήτων. Ειδικότερα εμφανίζονται στο βιβλίο των Times, Η Ιστορία του Κόσμου, το
οποίο ουσιαστικά παρουσιάζει και συνοψίζει τις τελευταίες θεωρίες για την ιστορία του
Βλέπουμε λοιπόν ότι σύμφωνα και με την ελληνική μυθολογία και με τη σκωτσέζικη
μυθολογία, αλλά και με τις απόψεις την ελληνιστικής εποχής και τις μεσαιωνικές βρετανικές, υπήρξε μια παρουσία ελληνικών λαοτήτων στον βόρειο Εύξεινο Πόντο, στην κυρίως Ελλάδα, στη δυτική, στη νότια και στην κεντρική Ασία και στην Παλαιστίνη, η οποία αποτέλεσε και    τη μήτρα μιας μεγάλης εξάπλωσης προς τον ευρωπαϊκό Βορρά και προς την ινδική Ανατολή, μεταξύ του 2000 και του 1000 π.Χ. Είναι οι    «απερίθμητοι» της Παλαιάς Διαθήκης, οι Γιαβάνας των Ινδών, οι Γελωνοί των Σκυθών (αυτοί που έφεραν τη λατρεία του θεού –ταύρου   Ροντ στους Σλάβους και τους Σκύθες), οι Γραικοί των Βρετανών. Η ιρλανδική μυθολογία μας   βοηθάει να κατανοήσουμε αυτό το σχήμα που μέχρι τώρα εξέφραζαν κάποιοι περιθωριακοί  ελληνοκεντρικοί
Στον Βίο του   Αγίου Καντρού   λοιπόν, Έλληνες τοποθετούνται στη  Λυδία, όπως
ακριβώς αναφέρεται και στην  ελληνική   μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο
γενάρχης τους, ο  Λυδός, ήταν  εγγονός του Ηρακλή και της  Ομφάλης, πράγμα
που πιθανώς να  σημαίνει ότι οι  Λυδοί ως έθνος   είχαν προέλθει από την επιμιξία
κάποιων αυτοχθόνων Μικρασιατών με  ηρακλειδείς Γραικούς, οι οποίοι  είχαν εγκατασταθεί  κοντά στον Πακτωλό ποταμό και οι οποίοι κατά παράξενο τρόπο έγιναν γενάρχες των Σκωτσέζων.
Χρησιμοποιούμε εδώ τη λέξη Γραικός συνειδητά, όπως και η ιρλανδική μυθολογία
(Greek) γιατί και κατά τον Αριστοτέλη και κατά τον Αλκμάνα και κατά το Πάριο Μάρμαρο, οι Γραικοί είναι οι πατέρες των Ελλήνων ή οι Έλληνες παλαιότερα αποκαλούνταν Γραικοί  («Έλληνες το πρότερον Γραικοί καλούμενοι -Γραίκες οι των Ελλήνων μητέρες»). Βέβαια   φτάσαμε, οι ημιμαθείς, να ντρεπόμαστε για το όνομα Γραικοί-Greeks ή για το όνομα  Γιουνανίδες-Ίωνες, χωρίς ό αναγνωρίζουμε ότι αυτά είναι τα πανάρχαια ονόματα που είχε ο   λαός μας, πριν ακόμα στις αφικτυονίες και στους Δελφούς πάρει το ηλιακό, απολλώνιο   όνομα Έλληνες.
Το όνομα «Γραικός» μας τιμά πιο πολύ από το «Έλληνας» γιατί συνδέεται με την
πανάρχαια στόρια του αιγαιακού, βαλκανικού και μικρασιατικού χώρου. Και κανείς ξένος   δεν μας προσβάλει όταν μας αποκαλεί Γραικούς, αφού έτσι μας συνδέει όχι μόνο με το   ελληνικό πολιτιστικό φαινόμενο, αλλά και με το «προελληνικό», μινωικό-πελασγικό και με   το βυζαντινό (γριέκ αποκαλούνται όλοι οι βυζαντινοί και οι ελληνορθόδοξοι στη σλαβική  γραμματεία, αλλά και Γραικοί αποκαλούνται όλοι οι μη-σλάβοι ορθόδοξοι αλλά και όλοι οι  Ουνίτες διεθνώς) και με το νεο-ελληνικό («εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω»).
Αυτοί λοιπόν οι Χωρισκιοι έφτιαξαν καράβια και πήγαν στη Θράκη, όπου ενώθηκαν με
ανθρώπους της Περγάμου (προφανώς Πισιδούς, οι οποίοι και αυτοί ανήκαν στην κρητι-:ή αυτοκρατορία) και Λακεδαιμονίους. Από εκεί, οδηγημένοι από τον βόρειο άνεμο, πήγαν στην   Έφεσσο, στη νήσο Μήλο, στις Κυκλάδες και στην Κρήτη.
Αυτή η διαδρομή δεν είναι καθόλου τυχαία και ίσως είναι μια μακρινή ανάμνηση της
προετοιμασίας κάποιας εκστρατείας της κρητικής αυτοκρατορίας προς την Παλαιστίνη και   την Αίγυπτο, όπως διασώθηκε στους ιρλανδοσκωτικούς μύθους, μιας εκστρατείας που έμεινε   γνωστή στις χιττιτικές, ασσυριακές και αιγυπτιακές πηγές ως η φρικτή και τρομακτική   κάθοδος των λεγομένων Λαών της θάλασσας, η οποία και ανέτρεψε για πάντα το 5ΐ3ΐυ$ α,υο   της Μέσης Ανατολής.

Οι Χωρίσκιοι περάσανε στην αφρικανική θάλασσα και, σύμφωνα πάντα με το κείμενο και  χωρίς άλλες λεπτομέρειες, έφθασαν στις Βαλεαρίδες νήσους και αφού πέρασαν την Ισπανία   και τις στήλες του Ηρακλέως προς την απομονωμένη Θούλη, αποβιβάστηκαν στο  Κρουάτσαν Φέλι στην Ιρλανδία. Το νησί, εκείνο τον καιρό, κατοικούσαν οι Πίκτες, τους   οποίους κατανίκησαν σε μια περιοχή που από τότε λέγεται Άρτμαχα. Πρόκειται για μια λέξη   που παραδόξως θα μπορούσε να έχει ελληνική προέλευση, αφού «μάχα» στα δωρικά είναι η   μάχη (οι Λακεδαιμόνιοι μετείχαν στο απόσπασμα αυτό και δεν ξέρουμε αν οι Δωριείς ήταν  τελικά άλλο φύλο από τους Αχαιούς Λακεδαιμόνιους, όλα υπό συζήτηση είναι) και το «αρτ» μπορεί να προέρχεται από τη λέξη «άρτος», αλλά και τη λέξη «άρτηση» που σημαίνει τροφή, αφού κατά τον μύθο αυτό, οι εισβολείς πολέμησαν τους ΠΊκτες μαγεμένοι από το μέλι και το   γάλα που έρεε στην περιοχή τους.
Οι Έλληνες κατέλαβαν την περιοχή μεταξύ του Λοχ Έρνε και του Έθιοχ, μετά
πήραν το Κιλντέαρ και το Κορκ και έφτασαν και πολιόρκησαν το Μπάνγκορ. Πολλά
χρόνια μετά πέρασαν απέναντι στη Σκωτία, στην περιοχή της Ρόσιας, κοντά στον
ποταμό Ρόσι και κατέλαβαν τις πόλεις Ρέγκνομαθ και Μπέλεθορ. Στην αρχή
ονόμασαν τη χώρα τους Χωρισκία αλλά μετά την αποκάλεσαν Σκωτία, επειδή ο
αρχηγός των εισβολέων ήταν ο Λακεδαιμόνιος Νέωλος, ο οποίος παντρεύτηκε την
Αιγύπτια κόρη Σκώτα, όταν οι εισβολείς είχαν παραμείνει για ένα διάστημα στην
Αίγυπτο. Αυτό είναι και μια εισαγωγική καταγραφή των μύθων, τους οποίους θα
παρουσιάσουμε πιο κάτω και είναι σαφέστατοι όσον αφορά στα πρόσωπα και τα
Ποιοι ήταν όμως οι Πίκτες που οι Έλληνες συνάντησαν στην Ιρλανδία και τη Σκωτία;
Είναι ένας από τους πιο παράξενους λαούς της αρχαιότητας. Ονομάστηκαν έτσι από τους   Ρωμαίους, επειδή ήταν γεμάτοι τατουάζ («πίκτουμ» στα λατινικά σημαίνει «ζωγραφίζω»).
Μάλιστα φαίνεται ότι ήταν από τους πιο σκληρούς και πολεμικούς λαούς του κόσμου. Δεν ήταν Κέλτες, αφού η γλώσσα τους δεν ήταν κατανοητή από τους Κέλτες ορθοδόξους
ιεραποστόλους. Κατά τον Μεσαίωνα ή τις λεγόμενες Σκοτεινές Εποχές (Dark Ages) και
αφού σφαγιάστηκαν οι ευγενείς τους με προδοσία, ο λαός τους ενσωματώθηκε στους
Σκωτσέζους. Μερικοί τους συνδέουν με ιούς Βάσκους, τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο πέρα  από το ότι υπήρξαν και εντυπωσίασαν.
Το Σκότις Χρονικόν, δηλαδή το χρονικό του σκωτικού έθνους, το οποίο συνέγραψε ο
μεγάλος Βρετανός επικός, Ιωάννης του Φορντάν, το 1345, είναι πολύ σαφέστερο ως προς τη  μυθική αυτή εκστρατεία των Ελλήνων στην Ιρλανδία. Αυτός ο άνθρωπος με μεγάλη  επιμέλεια συνέλεξε όλους τους μύθους και τις παραδόσεις που έχουν να κάνουν με τον  αποικισμό της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από τους Έλληνες και τις παρουσίασε στο έπος του   το οποίο και αποτέλεσε τον κορμό της εθνικής αναφοράς των Σκωτσέζων.
Από ό,τι φαίνεται, οι Έλληνες πήγαν στα βρετανικά νησιά σε δυο κύματα. Το πρώτο
αναφέρεται στο θρυλικό έπος τους, το Τουάθα Ντε Ντανάν. Αναφέρεται στον   Έλληνα Παρθόλωνα, ο οποίος έχει όντως ελληνικότατο όνομα που σημαίνει   «πορθητής των όλων». Αυτός αποτελεί και τον πρώτο οικιστή της Ιρλανδίας, ο οποίος πολέμησε το σκοτεινό γένος των δαιμόνων Φιρ Μπολγκ και εγκατέστησε τον  πολιτισμό στην Ιρλανδία. Το έπος αυτό που θα δούμε πιο κάτω ίσως αναφέρεται στις
αρχαίες εκείνες συγκρούσεις μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων οικιστών και των Πικτών,
οι οποίοι είχαν μια χθόνια λατρεία δαιμόνων.
Το δεύτερο αναφέρεται στο κείμενο που συζητάμε τώρα και είχε αρχηγούς τους τον
Νέωλο ή Ηώλαο -και κατά τα κείμενα Γαίθηλο -ο οποίος έμεινε γνωστός στους Ιρλανδούς ως   Γκαιντέλ, και τη σύζυγο του, η οποία ήταν κόρη του Φαραώ και ονομάστηκε Σκώτα. Αξίζει  όμως να αφεθούμε στη μαγεία του κειμένου του Ιωάννη Φορντάν.2

«Κατά την Τρίτη εποχή στις μέρες του Μωυσέως, ένας κάποιος βασιλιάς μιας από τις
κόρες της Ελλάδας, ο Νέωλος ή Ηώλαος (σ.σ.: Νέωλος προέρχεται προφανώς από τις λέξεις  ναυς και λαός, είναι σαφώς αρχαιοελληνικό όνομα και σημαίνει αυτός που είναι μέλος τους   λαού που έρχεται με καράβια. Ηώλαος είναι επίσης ελληνικό όνομα και αναφέρεται σε αυτόν   ιτου είναι λαός από την Ανατολή ή από την Ηώ δηλαδή την χώρα της αυγής, της ανατολής] με το όνομα, είχε έναν γιο, ωραίο στην κοφιά αλλά ταραχοποιό κατά το πνεύμα, που τον  λέγαν Γαίθηλο στον οποίο δεν επέτρεψε καμιά εξουσία στο βασίλειο του.
Σπρωγμένος στην οργή και με την υποστήριξη πολλών συμμοριών από νέους, ο Γαίθηλος
τάραξε το βασίλειο του πατέρα του από πολλές εγκληματικές ανόσιες πράξεις και αγρίεψε   ιόν πατέρα του και τον λαό του με την απρεπή συμπεριφορά του. Έτσι και γι’ αυτόν τον λόγο  διώχθηκε με τη βία έξω από την πατρική του γη και έπλευσε προς την Αίγυπτο όπου τον  ξεχώρισαν για το κουράγιο και την τόλμη του. Αλλά και επειδή ήταν γέννημα βασιλιά  παντρεύτηκε την Ικώτα, την κόρη του Φαραώ.
Ένα άλλο χρονικό μας λέει ότι εκείνες τις μέρες την Αίγυπτο την είχαν καταλάβει
οι Αιθίοπες (σ.σ. πρόκειται για την Μεροητική δυναστεία των μαύρων Φαραώ, που
από το σημερινό Σουδάν και τη Μερόη κατέλαβε την Αίγυπτο) οι οποίοι σύμφωνα με
τις συνήθειες | ιούς ερήμωσαν την χώρα από τα βουνά μέχρι την πόλη της Μέμφιδος2
Η λίμνη (Λοχ) Νες αποτελεί το πλέον διάσημο μέρος της Σκωτίας. Ο θρύλος του τέρατος που κρύβει κάτω από  τα νερά της, έχει εξάψει τη φαντασία πολλών γενεών και έχει παρουσιαστεί σε παραδοσιακά κείμενα και τραγούδια. Αλλά και η ίδια η λέξη «λοχ» έχει ελληνική ρίζα (λακ, εξου και λάκκος, όπως ανέφερε ο καθ. Θ. Σπυρόπουλος στο άρθρο του για τη Λακεδαιμόνα). Να σημειώσουμε ότι οι Λακεδαιμόνιοι σχετίζονται με τους
Σκωτσέζους και ότι πιθανόν η ρίζα «λακ» να πέρασε στις ευρωπαικές γλώσσες από εδώ.και της Μεγάλης θάλασσας. Έτσι ο Γαίθηλος, ο γιος του Νέωλλου (σ.σ. εδώ ο
Νέωλος παρουσιάζεται με δύο λάμδα σε αντίθεση με πριν], ένας από τους συμμάχους
του Φαραώ, εστάλη για βοήθεια του με έναν μεγάλο στρατό και ο βασιλιάς του
έδωσε τη μοναδική του κόρη σε παντρειά για να σφραγίσει την συμφωνία.
Είναι γραμμένο στην παράδοση του Αγίου Μηρένταν ότι ένας κάποιος πολεμιστής, στον
οποίο οι αρχηγοί του έθνους του παρέδωσαν την εξουσία, κυβέρνησε την Αθήνα στην
Ελλάδα (Greece). Ο γιος του, ο Γαίθηλος κατά το όνομα, νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του
Φαραώ βασιλέα της Αιγύπτου, τη Σκώτα, από την οποία επίσης οι Σκωτσέζοι πήραν το
όνομα τους. Και αυτός, δηλαδή ο Γαίθηλος, ο οποίος ήταν διάσημος για τη δύναμη του και   την τόλμη του, εξαγρίωσε τον πατέρα του και όλους από την επιθυμία του για φασαρίες και   έφυγε επειδή απέτυχε στις επιθυμίες του και όχι επειδή ήταν αυτή η θέληση του και  αποσύρθηκε στην Αίγυπτο όπου τον υποστήριξε μια τολμηρή συμμορία νεαρών.
Ένα άλλο χρονικό πάλι λέει ότι ένας κάποιος Γαίθηλος, ο εγγονός, λέγεται, του Νέμπριχτ, επειδή δεν είχε τη θέληση να κυβερνήσει με το δίκαιο της διαδοχής ή επειδή ο λαός του υποστηριζόμενος από τα γειτονικά έθνη δεν στήριξε την τυρρανία του εγκατέλειψε την πατρίδα  του ακουλουθουμενως από ένα πλήθος νέων ανδρών, με ένα στρατό. Κατά μήκος της διαδρομής του τάραξε με πολλούς πολέμους διάφορους τόπους και εξαναγκασμένος από την έλλειψη ανεφοδιασμού και προμηθειών ήρθε στην Αίγυπτο όπου ενώθηκε με τις δυνάμεις του  βασιλιά Φαραώ και πάσχισε μαζί με τους Αιγυπτίους να κρατήσει τα παιδιά του Ισραήλ σε  αιώνια δεσμά και στο τέλος νυμφεύθηκε τη μονάκριβη θυγατέρα του Φαραώ, τη Σκώτα, με   πρόθεση να διαδεχθεί τον πεθερό του στον θρόνο της Αιγύπτου…
Αυτός ο Φαραώ, που αναφέραμε πιο πάνω, πνίγηκε μαζί με τον στρατό του από εξακόσια  άρματα, πενήντα χιλιάδες άλογα και διακόσιους χιλιάδες πεζούς. Ενώ οι επιζήσαντες είχαν  παραμείνει στα σπίτια τους και ήλπιζαν να απαλλαγούν από τον φόρο των σιτηρών που είχε   παλαιότερα καθιερωθεί από τον Ιωσήφ τον καιρό της πείνας. …Ο γαμπρός του Φαραώ, Γαίθηλος Γκλας είχε αρνηθεί να κυνηγήσει τους αβοήθητους Εβραίους, έτσι οι συνασπισμένοι Αιγύπτιοι με βιαιότητα έδιωξαν από ανάμεσα τους όλους τους ευγενείς των  Ελλήνων καθώς και όλους τους ευγενείς των Αιγυπτίων που η άπληστη θάλασσα δεν είχε  καταπιεί.
Διαβάζουμε σε ένα άλλο χρονικό ότι μετά που ο στρατός έφυγε, ο Γαίθηλος παρέμεινε
πίσω στην πόλη Ηλιόπολη ακολουθώντας ένα σχέδιο που συμφωνήθηκε μεταξύ αυτού και  του βασιλέα Φαραώ σε περίπτωση που θα έπρεπε να τον διαδεχτεί στο βασίλειο του. Αλλά  αυτοί που είχαν απομείνει από τον αιγυπτιακό λαό, οι οποίοι έβλεπαν τι απέγινε στα βασίλεια   τους και επειδή είχαν απομείνει χωρίς φρουρά και έχοντας κάποτε υποταχθεί σε μια ξένη  τυραννία, σκέφθηκαν ότι δεν θα μπορέσουν να αντέξουν δεύτερη τυραννία για άλλη μία  φορά. Ένωσαν λοιπόν τις δυνάμεις τους και έστειλαν γράμμα στο Γαίθηλο ότι αν δεν  επισπεύσει το συντομότερο δυνατόν την αναχώρηση του από το βασίλειο, θα ξεκινήσει ένας  ατελείωτος πόλεμος μεταξύ αυτών και αυτού χωρίς καθυστέρηση…».
Το κείμενο αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί αποτελεί μια επισταμένη καταγραφή και
ουσιαστικά καταλογογράφηση των χρονικών και των παραδόσεων που αναφέρονται σε
εκείνον τον διαβόητο Γαίθηλο, ο οποίος από ένα ιταμό πρόσωπο σε κάποια ελληνική χώρα  (το πλήρες όνομα του: Γαίθηλος Γκλας, παραπέμπει στην μυκηναϊκή πόλη του Γλα) έγινε  σημαντικό πρόσωπο στη χώρα του Φαραώ την εποχή του Μωυσή.
Το πολύ ενδιαφέρον στην ιστορία μας είναι ο κομμάτι που αφορά στη σύγκρουση του
Γαίθηλου με τους Αιθίοπες. Ο Φλάβιος Ιώσηπος όμως μας διασώζει ότι και ο ίδιος ο
Μωυσής, πριν συγκρουστεί με τον Φαραώ για τα δίκαια του ισραηλιτικού λαού, υπήρξε
στρατηγός του στον πόλεμο του κατά των Αιθιόπων εισβολέων. Μάλιστα συνέτριψε τους  Αιθίοπες και η βασιλοπούλα Θαρμπίς από αυτούς, ζήτησε και έγινε γυναίκα του, πράγμα για  το οποίο ο Μωυσής κατακρίθηκε αργότερα από τα αδέρφια του, τον Ααρών και τη Μύριαμ.
Έτσι μπορούμε να πούμε, με κάθε βέβαια επιφύλαξη, ότι αν ο Ιωάννης Φορντάν και ο
Φλάβιος Ιώσηπος λένε αλήθεια, τότε ο Γαίθηλος υπήρξε συμπολεμιστής του Μωυσή στον
στρατό εκείνου του βιβλικού Φαραώ, στον πόλεμο εναντίον των μαύρων αυτοκρατόρων του  Κους και της Μερόης. Ο πόλεμος αυτός μόλις τις τελευταίες δεκαετίες αρχίζει να γίνεται γνωστός χάρη στις αρχαιολογικές εργασίες και μελέτες που έγιναν στη Μερόη και στην ^άπατα, τις πρωτεύουσες του αιθιοπικού βασιλείου του Κους, που βρισκόταν εκεί που σήμερα είναι το Σουδάν (και όχι η Αιθιοπία).
Ποιος ήταν όμως ο βιβλικός Φαραώ της εξόδου; Τη σημαντικότερη, νομίζω, παρουσίαση
:χει κάνει ένας προτεστάντης βιβλιστής, ο Τζον Αργκουμπράιτ, ο οποίος προσπαθώντας να  αποδείξει την αλήθεια της Βίβλου -Παλαιάς και Καινής Διαθήκης- με αξιοσημείωτα
πραγματικά αρχαιολογικά ντοκουμέντα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Φαραώ αυτός είναι  ο Γούθμωσις ο III, ο οποίος έζησε στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ. Εάν οι συλλογισμοί του  είναι σωστοί και αν το χρονικό του Φορντάν αποδίδει σωστά την ιστορία των Σκωτσέζων, τότε ο Γαίθηλος, αυτός που έμεινε να τον θυμούνται οι Ιρλανδοί και οι Σκωτσέζοι ως  Γκαιντέλ, γεννήθηκε στην ενδιάμεση εποχή μεταξύ της Αργοναυτικής εκστρατείας και του  Τρωικού πολέμου, κατ” άλλους στην Αθήνα, κατ” άλλους στη Σπάρτη (τότε μυκηναϊκή) και  κατ” άλλους σε κάποιο απροσδιόριστο ελληνικό βασίλειο του ελλαδικού χώρου, ίσως και στην καστροπολιτεία Γλα.
Υπάρχει κάποια μνήμη όμως στην ελληνική μυθολογία για τέτοιου είδους έξοδο προς την
Αίγυπτο, τη Νιγηρία και τα βρετανικά νησιά; Όπως έχει συνοψίσει ο Κύπριος Ρ. θ.
Κυριακίδης, υπήρξαν επαφές μεταξύ Μυκηναίων και Βρετανών, σύμφωνα με αρχαιολογικές   μαρτυρίες από τα βρετανικά νησιά, ενώ έχει αποδειχτεί ότι ο κυπριακός ορείχαλκος  εισαγόταν από τις Κασσιτερίδες Νήσους, δηλαδή τα βρετανικά νησιά, ήδη από το 2050 π.Χ.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης δηλώνει ότι ούτε ο Διόνυσος ούτε ο Ηρακλής εξεστράτευσαν
εναντίον των βρετανικών νησιών. Υπάρχουν όμως όλες αυτές οι ιστορίες για τη χώρα ίων  Υπερβορείων και για τη σχέση αυτής της χώρας με το Αιγαίο. Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία  στον ελλαδικό χώρο. Όμως η παρουσία των Μυκηναίων Ελλήνων στα βρετανικά νησιά αρχίζει να αποκαλύπτεται από πολύ γνωστούς Άγγλους ιστορικούς και αρχαιολόγους, όπως οι Α. Ρ. Μπερν, Χόμερ Λ. Τόμας, Ρ. ‘Ατκινσον, Ρ. ,άτσινσον, Τ. Φιλντ και Α. Γούντιεντ, κ.ά.
Όσο για το όνομα-λέξη Γαίθηλος, που είναι μια πανάρχαια και θαυμάσια ελληνική λέξη,
μπορεί να ετυμολογηθεί άνετα από τις λέξεις «γαία» και «θηγάνω» (το «γ» στα αρχαία
ελληνικά πολλές φορές εκτρέπεται σε «λ», π.χ., μόγις-μόλις), που σημαίνει αυτός που
προκαλεί σε αιματοχυσία τη γη! Μπορεί να προέρχεται και από το θέμα «γαυ» και όχι τη  «γαία», αφού στη σκωτική γραμματεία έχει διατηρήσει τη γραφή Gaythelus. Έτσι συνδέεται  με την λέξη «γαυριώ» που σημαίνει επαίρομαι και περηφανεύομαι και έχω επιθυμία  για συνουσία, οπότε Γαΐθηλος ή Γαΐθηγος είναι ο άνθρωπος που από την
υπερηφάνεια του και τις ορμές του παροξύνει σε αιματοχυσία τη γη, όπως ακριβώς
δηλαδή περιγράφεται στα αρχαία σκωτικά χρονικά!
Συνεχίζει λοιπόν ο Ιωάννης Φορντάν στο χρονικό του ότι ο Γαΐθηλος με τη  γυναίκα του, τη Σκώτα, όλη την οικογένεια του και τους δικούς του Έλληνες και  Αιγυπτίους ευγενείς, οι οποίοι έφτιαχναν έναν αρκετά πολυάριθμο στρατό, αποφάσισε να φύγει από την Αίγυπτο. Επειδή δεν μπορούσε πλέον με κανέναν τρόπο   να γυρίσει στην Ελλάδα ξεκίνησε και πήγε στη Νουμιδία, τη σημερινή Τυνησία και  από εκεί άρχισε να περιπλανιέται σε διάφορες περιοχές της δυτικής Μεσογείου.
Και ο Ιωάννης χαρακτηριστικά λέει ότι όπως ο γενάρχης των Εβραίων σαράντα χρόνια
περιπλανιόταν στην έρημο, έτσι και ο γενάρχης των Ιρλανδών περιπλανιόταν σε διάφορες  χώρες με τα καράβια του, ώσπου πέρασε τις Ηράκλειες Στήλες και έφθασε στη χώρα των  Βάσκων.
Σε μία περιοχή στον ποταμό Ίβηρα κατέκτησε την πόλη Μπριγκάνσια. Αυτή η αναφορά
υπάρχει σε όλα τα χρονικά, ακόμη και στον βίο του Αγίου Μπρένταν. Κάποια στιγμή μερικοί   από τους δικούς του ανακάλυψαν ένα νησί στον ωκεανό με όλα τα καλά, την Ιρλανδία, και  τότε ο Γαΐθηλος αποφάσισε να ανοιχτεί στον ωκεανό και να κατακτήσει το νησί αυτό. Όμως  ο θάνατος τον πρόλαβε αιφνίδια και τη δουλειά ανέλαβε ο γιος του, ο Ίβηρ, αλλά τελικά ούτε   αυτός μπόρεσε να ολοκληρώσει το έργο του.

Κάποιο χρονικό λέει ότι το έργο ολοκλήρωσε ο Παρθόλων ή Παρθόλομος, ο οποίος 250
χρόνια μετά τον θάνατο του Γαίθηλου πήρε τους δικούς του και την οικογένεια του, άφησε   την ισπανική ακτή και πολεμώντας τους αυτόχθονες της Ιρλανδίας εγκαταστάθηκε για πάντα  εκεί.
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι η σκωτική-κελτική γλώσσα ανήκει στις λεγόμενες «0.»
κελτικές γλώσσες, οι οποίες έχουν σαφέστατα προέλευση από την Ισπανία, όπως έχει δείξει  και ο Ντέηβιντ Ντέηλ στο βιβλίο του, Η Ιστορία των Σκωτσέζων, των Πικτών και των  Βρετανών, αλλά και όπως παραδέχονται οι εγκυρότερες γλωσσολογικές θεωρίες. Άρα η  μελέτη των γλωσσικών πηγών και των διαλέκτων δείχνει ότι αυτός ο μύθος έχει όντως βάση.
Ποιος όμως ήταν ο Παρθόλων; Ο άνθρωπος αυτός εκτός του ότι έχει ελληνικό όνομα,
σύμφωνα με το μεγάλο ιρλανδικό έπος, Τουάθα Ντε Ντανάν και το Βιβλίο της κατάκτησης  της Ιρλανδίας (Λέμπορ Γκαμπάλα Έρρεν), καταγόταν από τους Έλληνες! Έτσι λοιπόν οι  μιλησιανοί μύθοι λένε ότι ήταν απόγονος του βασιλιά Μιλήσιου της Μπριγκάνσια, ο οποίος  ήταν κι αυτός κατ’ ευθείαν απόγονος του Γαΐθηλου.
Ο Παρθόλων ήταν και ο πρώτος μεγάλος εκπολιτιστής της Ιρλανδίας, ο οποίος εγκατα-
στάθηκε στο νησί και πολεμώντας κάποιον αυτόχθονα δαιμονικό λαό, έφερε την ελληνική  κυριαρχία στο νησί. Όμως από μια τρομακτική αρρώστεια που ήρθε στους Έλληνες, εκείνος   ο πρώτος εποικισμός έληξε άδοξα χωρίς να σωθεί ούτε ένας από τους εποίκους, μέχρι που στην Ιρλανδία ήρθε ο Αγκνομέν ή Αγνώμων, αρχηγός των Ελλήνων της Σκυθ’ιας, ο οποίος  κατέλαβε το νησί και το παρέδωσε στους Έλληνες μαχητές του.
Ποιος ήταν όμως αυτός ο παράξενος λαός με το όνομα Έλληνες ή Γραικοί της Σκυθίας;
Υπήρχαν Έλληνες στις ρωσικές-ευρωπαϊκές και στις ουκρανικές στέπες κατά τη
μινωμυκηναϊκή εποχή; Την απάντηση μας τη δίνει ο ίδιος ο Ηρόδοτος. Έτσι λοιπόν ο
μεγάλος Έλληνας ιστορικός μας λέει ότι στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, αλλά και  στα δέλτα του Δούναβη, του Δνείπερου και του Δον και βαθιά μέσα στις στέπες, κατά μήκος   των ποταμών Δον και Δνείπερου, αλλά και του Βόλγα, ζούσε κατά την εποχή του ένας  παράξενος λαός, ο οποίος έμοιαζε σκυθικός αλλά δεν ήταν ακριβώς σκυθικός. Σε αντίθεση με  τους Σκύθες που ήταν Όμάδες, αυτοί ήταν μόνιμα εγκατεστημένοι σε πόλεις από ξύλο, με   ξύλινα τείχη, ξύλινους ναούς και ξύλινα αγάλματα. Αυτό είναι λογικό βέβαια, αν σκεφθεί   κανείς ότι το μόνο οικοδομικό υλικό, που βρίσκεται σ’ αυτές τις περιοχές των δέλτα και των  στεπών, δεν είναι η πέτρα που σπανίζει, αλλά το ξύλο από τα μεγάλα δέντρα που φυτρώνουν  κατά εκατομμύρια στις όχθες τους.
Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονταν Γελωνο και κατά τον Ηρόδοτο, ήταν απόγονοι των
Ελλήνων της Αργοναυτικής εκστρατείας και μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο. Διέφεραν δε   από τους συνοίκους τους, τους Σκύθες, και κατά το χρώμα των ματιών τους και των μαλλιών  και κατά τη διατροφή. Γενάρχης τους ήταν ο Γελωνός, γιος του Ηρακλή και της βασίλισσας   Έχιδνας. Κεντρική ιούς πόλη ήταν ο Γελωνός, μια ξυλούπολη με ξύλινα ιερά θεών και  αγάλματα τα οποία ήταν όμοια ή παρεμφερή με τα ελληνικά. Ο λαός αυτός παρέμεινε στην   περιοχή και φαίνεται ότι κατά τη διάρκεια του κλασικού ελληνικού εποικισμού, όταν όλος ο  Εύξεινος Πόντος είχε γίνει μια τεράστια ελληνική λίμνη, με όλα τα παράλια ου γεμάτα  ελληνικές πόλεις, βοήθησε τους Έλληνες στην εγκατάσταση τους στην περιοχή και στο  εμπόριο τους με τους Σκύθες. Οι Γελωνοί παρέμειναν στην περιοχή καταπλήττοντας τους  περιηγητές μέχρι τα πρώτα βυζαντινά χρόνια.
Μάλιστα ο Σεργκέι Ριάπτσικοφ, αυτός ο μεγάλος σύγχρονος Ρώσος ιστορικός από το
(ράσνουνταρ, λέει ότι οι Γελωνοί ήσαν αυτοί που μέσα από τις εγκαταστάσεις τους στον
Δνείπερο έφεραν τη λατρεία του ταύρου από τη μινωική Κρήτη προς τα βάθη των ρωσικών   στεπών και το σκυθικό Βορρά! Είναι ο ταυροκέφαλος θεός Ροντ των Σλάβων και των  Σκυθών, που προς τιμήν του μεταξύ του Ιου π.Χ. και του 1ου μ.Χ. αιώνα ιδρύθηκε η  σλαβοσκυθική πόλη Ρόντενι στον Δνίπερο.
Όμως με τη λατρεία του ταύρου, που απ’ ό,τι μας έχει διασώσει ο μύθος του Θησέα και
του Μινώταυρου ήταν μάλλον κάποια χθόνια κρητική θεότητα που έχει να κάνει με τη
γονιμότητα [ης γης, συνδέεται και η ιβηρική χερσόνησος με ας ταυρομαχίες της. Δεν είναι λίγοι οι σύγχρονοι ερευνητές και κυρίως Ισπανοί, οι οποίοι θεωρούν ότι οι ταυρομαχίες και οι  γιορτές με τους ταύρους στην Ισπανία και στην Πορτογαλία έχουν έρθει στην ιβηρική  χερσόνησο μαζί με τούς πανάρχαιους Κρητικούς αποίκους. Κάποιοι δε από αυτούς συνδέουν  με τους Κρήτες την αρχαία ιβηρική πόλη της Ταρτησού. Άλλωστε ένας πορτογαλικός μύθος  διασώζει ότι η Λισσαβόνα χτίστηκε από τον Ιδιο τον Οδυσσέα, από τον οποίο πήρε και το  όνομα της (Ουλΐσες + Μπόα)! Γι” αυτό και στην είσοδο της πόλης σήμερα στέκει το  μεγαλόπρεπο άγαλμα του…
Ο κορυφαίος Ουκρανός καθηγητής αρχαιολογίας, Βλαντιμίρ Σαγιάν, στην τελευταία του  έρευνα για την ερμηνεία των ταυροκέφαλων σκυθικών ιερών παραστάσεων λέει:«… τα  επιχρυσωμένα κέρατα χαρακτηρίζουν τους θυσίαζόμενους ταύρους επειδή επιχρύσωναν τα   κέρατα τους ή πριν ή μετά τη θυσία. Έχουμε γι’ αυτό στοιχεία, όχι μόνον από τον ίδιο τον  Όμηρο, αλλά αυτό φαίνεται καλά και από τις αρχαιολογικές ανασκαφές που αφορούν στην   προ-ομηρική περίοδο. Έχουμε υπ’ όψη μας τον όμορφο ταύρο από τις Μυκήνες, το κεφάλι  του οποίου ήταν από μασϊφ χρυσό, με προσαρτημένα χρυσό κέρατα και με ένα  εκφραστικότατο σύμβολο του ηλίου σε σχήμα ροζέτας στο μέτωπο του. Κανείς από τους  επιστήμονες δεν αμφιβάλλει ότι αυτό αποτελεί αντικείμενο λατρείας. Η μυκηναϊκή και η  κρητική (μινωική) κουλτούρα για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούνταν προελληνική ή την ονόμαζαν δήθεν “μεσογειακή” κουλτούρα αγνώστου λαού ή λαών. Σήμερα, ουδόλως τίθεται   θέμα επιστημονικής αμφισβήτησης ότι αυτή ήταν η αρχαία ελληνική κουλτούρα».
Θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την αιγαιακή-μινωική-μυκηναϊκή περίοδο,
αν μπορέσουμε να τη δούμε μέσα στα πλαίσια μιας ενιαίας εθνοφυλετικής συνέχειας
κάποιων αυτοχθόνων λαών, οι οποίοι σαφώς μιλούν ελληνική γλώσσα και δημιουργούν τρεις   αλλεπάλληλες ναυτικές αποικιακές αυτοκρατορίες, με επίκεντρο το Αιγαίο, την Κρήτη, τα  νοτιότερα Βαλκάνια (Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο) και τη δυτική Μικρά Ασία.
Οι αυτοκρατορίες αυτές κατά καιρούς επεκτείνονται μέχρι τον βόρειο Εύξεινο Πόντο και
την ενδοχώρα του (Δον, Δνείπερος, ακόμα και Βόλγας), την κοιλιά της Μικράς Ασίας
(Λυδία, Καππαδοκία, Κιλικία και Συρία), την Παλαιστίνη Φιλισταίοι), τη νότια Ιταλία
(Σικανοί, Ιάπυγες και Σικελοί) και την ιβηρική χερσόνησο Ταρτησός). Βρίσκονται σε μία
συνεχή και γόνιμη σχέση με την Αίγυπτο και αποτελούν τη μήτρα από την οποία ξεκινούν οι  λεγόμενοι Λαοί της θάλασσας. Ευθύνονται δε για την κατάρρευση του χιττιτικού πολιτισμού.
Από αυτές τις αυτοκρατορίες, τολμηρότατοι ναυτικοί ξεκινούσαν μετά από δυναστικές έριδες  στην Ελλάδα και κατέληγαν ή μισθοφόροι σε στρατούς ξένων βασιλέων ή ανοίγονταν στον  ωκεανό, πέρα από τις στήλες του Ηρακλέους, προκειμένου να ελέγξουν το εμπόριο του ορειχάλκου. Κάποιοι από αυτούς τους τολμηρούς Έλληνες ήσαν οι οικιστές της Ιρλανδίας κοίτης   Σκωτίας, οι προπάτορες των Ιρλανδών και Σκώτων, όπως τουλάχιστον παραδέχεται η ίδια  τους η μυθολογία!

Γιώργος Αλεξάνδρου
ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, Σεπ. 2003, σελ. 26-32

Posted in LAOGRAPHIA | Tagged , , , | Leave a comment





The Mudiraj – Mudiraja – Muthuraja warrior community is one of the ancient royal community of South India which obsorbed all kinds of warrior tribes into its fold. But the back bone population of this community came from Bhil, Bhil variants, Kolis, and Koli variants with hunting & fishing background. There are also their mixed blood clans / rajputs resulting from matrimonial alliances with Aryans and Scythians. Some of them having mixed blood became agriculturilists. These were the people of wild, militant, ferocious and warrior in their character. They were basically soldiers, commandos, daredevils, suicide squad members, administrators, ministers, chiefs, chieftains, kings and also emperors. It is a community that can not be easily forced to submit to alien rule and domination. When these warriors failed to win in open wars, they launched to gorilla warfare. Even they could dare to commit crimes against their enemies.
Dravidian Warrior Tribes were the sole rulers of ancient India till Aryans and Scythians (Sakas) arrived into this country. After their arrival, the native Dravidian tribes got mixed up with with them and developed matrimonial relations. Thus the Dravidian Bhils, Aryans, Scythians, Indo-aryans and Indo-Scythians ruled this country just like native Indians.These Indian and Indianised Hindu rulers resisted the Muslim invaders and the imperial British as they these new alien forces started grabbing their land, forests & country and also started imposing their religion, culture & customs on the native Indians reducing them to slaves.
It has been observed that the Mudiraj community of South India always fought with their enemies to protect their country, religion, culture and customs. They believe in freedom of worship and practice of their own tribal culture and customs. Mudiraja tribes became Hindus but they never stopped worshipping mother Goddess, the essence of tribal warrior religion. The great quality of these dravidian tribal sections is that they can accept all kinds of religious faiths in the world but they never forget their mother Goddess.
Many sections of Mudiraj ( Muthuraja ) community of South India include several Warrior Tribes that spread across the country from Sindhu River to Kaveri River Basins. A great many Mudiraja & related kings laid down their lives in opposing the Islamic invaders who tried to destroy Hinduism and their Hindu culture. The Mudiraja warriors also opposed and revolted against the British rule in India. They were all declared as Criminal Tribes by British when they miserably failed to control them from fighting against British Rule. Muthracha, Kallars, Maravars, Bedars, Pardhis, Kaikadis, Kuruvars, korawas, Boyars, Erukalas, etc are some Warrior Tribes of Mudiraja who were labelled as Criminal Tribes to deal with them mercilessly through oppressive methods.
Veera Pandya Katta Bommana, Rana Pratap Singh, Rani Abbakka are some of the great patriotic rulers belonging to Bunt – Mudiraja – Muthuraja warrior community & block. Hence, we must declare them as the first freedom fighters of India and salute them for inspiring our leaders like Mangal Pande, Bhagat Singh, Subhas Chandra Bose, Mahatma Gandhi, Jawaharlal Nehru, and so on during British rule.

The Kallars, Maravars & agamudayars of Tamil coutry are part of Tamil Muthurajas. They were the three clands who ruled Chola, Chera & Pandyan dynasties of South India. The Kallar and Maravar who had been referred to as the military tribes of the southern provinces by early British writers were classified as criminal tribes towards the end of the nineteenth century. Piranmalai Kallars were in the list of criminal tribes. Servaikarars, Kallars and Marwars subcastes of Tamil Muthuraja community and they not only fought against Muslim Invaders but also revolted against British imperialists.
The Kallar, Maravar and Agamudaiyar communities constitute the Kshatriya or warrior class of Tamil Nadu, South India. They are all believed to have originated from an ancient people called Kalabhrar.
Kallars, Marvars and Agamudayars together form the Mukkulathor ( three clans) group of warrior community who once uprooted and ruled the chola, chera and pandyan countries. That is why that these clans are believed to be the descendants of Kalabhras. The clan name “Kallar” seems to be gradual modification of the name “Kalabhra”. The kallars and kalvars seem to be one and the same people who descended from Kalabhras or kalappalars. Many historians believe that Mutharayars are the descendants of Kalabhras.
Kalabeera => Kalabira => Kalabra => Kalabhra
Kalabra => Kalbra => Kalbar => Kalvar => Kallar
Dr Spencer Wells and Dr. Pitchappan have found an ancient DNA marker in the blood of Kallar that links them to the very first modern humans who migrated out of Africa about 60,000 years ago and travelling through the southern coastline of Asia had eventually reached Australia. Based on this theory, it is assumed that the Piramala Kallars are the oldest human inhabitants of the subcontinent.
It is believed that the Maravar, Agamudayars, Thanjai Cholarkula Kalla Nattars, Pandiya Vellalars, Chola Vellalars, Chera Vellalar, Vellala Mudaliyars, Agamudaya Mudaliars, Conjeevaram Mudaliars and, Udayars have all descended from Kallars. The surnames used by the kallar people are Ambalakarar, Servai, Vandaiyar, Thalaivar, Nattaar (not Nadar), etc. Women use the title Nachiyaar and it is a general practice in Southern Tamil Nadhu to address a Thevar woman as “Nachchiyaar”. As per Chola – Mutharayar research center, the Ambalakarar and Servaikarar are surnames of Tamil Muthuraja.
The Kallars of Dindigul, Trichy, Thanjavur, Theni, Madurai, Sivaganga, Pudukottai and Ramnad Districts have very distinct surnames. Some of the most common names are Sendapiriyar, Alathondamar, Ambalam, Aarsuthiyar, Kaadavaraayar, Kalingarayar, Vandaiyaar, Thanjaraayar, Chozhangaraayar, Kandiyar, Pursaar, Vaanavaraayar, Mazhavaraayar, Pallavaraayar, Ponnapoondar, Pullavaraayar, Servai, Karaimeendar,Vanavarayar,Vairayar,Ponpethiar,Gopalar, Thondaimaan, Thevar, Kandapillai, Vayaadiyar, Vanniar, Nattar, Alankara Priyar, Munaiyatriyar,Keerudayar, Saaluvar, Manraayar,Kaadavaraayar, Madhavarayar, Onthiriyar, Serumadar, Vambaliar, Thenkondaar, Mankondaar, Kaaduvetiyaar, Sozhagar, Chozanga Nattar etc. There are over 700 surnames in use. Many of these surnames can be seen in the surname list of Tamil Muthurajas.
Kallars are found largely in Madurai, Sivagangai, Pudukkottai, Thanjavur, Trichy, Theni and Ramanathapuram districts of Tamil Nadu. One of their popular deities is Kallazhagar who is a warrior form of Lord Thirumala or Venkadavan. Kalabhras are said to belong Thirupathi region and attacked the Tamil country.
Kallar is one of the three communities which constitute the Mukkalathor confederacy. European eyewitnesses of the 18th century have made mention of Kallars as “a fearless tribe show many signs of independence and non-submission to any form of subjugation”. They were expert soldiers and constituted the bulk of Chola and Pandya armies.
One of the principal weapons of the Kallars is the boomerang. This has evoked comparisons with the Australian aborigines and vouch for the theory that Kallars were one of the earliest people to inhabit the Indian subcontinent. The principal occupation of Kallars is farming.
Ambalakarars of Muthuraja are Kallars : There are various sub-castes of Kallars, amongst whom the Ambalakarar is the most important. Ambalakarar is also one of the surnames of Tamil Muthuraja community and this indicates that Muthurajas are the descendants of Kalabeeras. They were a warlike people who strongly resisted every British attempt to subjugate them. They are found in Madurai and Sivaganga districts. In these districts, each village is headed by an Ambalakarar (president of an assembly) and the Ambalakarars took upon themselves the power to adjudicate disputes that arose among the inhabitants in the “nadu”, belonging to different castes. They used to hear complaints, hold inquiries and punish the offenders. They wielded considerable powers to intervene in any kind of transaction or transfer of property among the people. No land could be alienated from one man to another without the permission of the Ambalakarars.
Piramalai Kallars : Another important Kallar subcaste is the Piramalai Kallar. They are highly conservative and have preserved their customs and traditions to the present day. They are also believed to be the oldest inhabitants of the Tamil country with reports of their presence going back to Tamil literary works of the 4th century B.C. They are found mainly in the districts of Madurai and Theni. Their popular deity is Amman, the Mother Goddess.
Portions of the Madura and Tanjore districts are divided into areas known as nadus, a name which, as observed by Mr. Nelson, is specially applicable to Kallan tracts. On the whole there were 37 “nadus” in the two districts, of which 14 were said to be in the Sivaganga region. Kallan or Kallar denotes a caste group, which is part of the Mukkulathor, now a dominant caste in the southern districts of Tamil Nadu. Maravar and Agamudaiyar are the other components of the Mukkulathor community. The Chola country of Tanjore is stated to be the original abode of the Kallars before they migrated to the Madurai region, the then Pandya kingdom. Agriculture was said to be their major occupation. “Nadu” was a group of villages under the Chola administrative system. This Nadu was known as Mutha in Telugu speaking lands and the head of Mutha was Mutharacha ( Mudira).
Nadu = Mutha

Unlike many other martial castes of the subcontinent, the Kallar and the Maravar were not yeoman peasants who dropped the plough for the sword only in times of war. They had to seek battles even when their king or chieftain was not at war. Most of the hero-stones found in Tamilnadu commemorate such battles between groups of Kallar or Maravar.
Some of the warrior gods who are worshipped to this day in southern Tamil Nadu are Maravar, who distinguished themselves in such battles which took place even after the British began to abolish the culture of predatory war. The bow-song of Eena Muthu Pandian, a Tamil demigod, describes the martial life and heroic deeds of that Maravar warrior who lived in British times. The warrior’s virtue was to desire the bliss of the hero’s heaven; it was degrading for him to seek fertile lands. The Purananooru (an anthology of Tamil heroic poems) derides the newly arisen kings for their interest in rice yielding fields. War was the sole occupation and aim of the Tamil warrior clans. A mother describes the Tamil martial ethos � ‘To bring forth and rear a son is my duty; To make him a warrior is the father’s duty’. To make spears for him, is the blacksmith’s; to bear bright sword and do battle, to butcher enemy’s elephants and return, that is the young man’s duty” .
The most important structure which gave the Kallar and Maravar immense power in the Tamil country-side was the system of kaval. It was abolished in 1832. This has been the traditional means by which the Kallar, Maravar and Ahampadiyar derived their livelihood in times of peace when they were not employed as soldiers. Many efforts were taken to put a stop to the kaval services of the Tamil military castes in the countryside in the first half of th nineteenth century, culminating in the organization of a new police system in 1860, which recruited mostly from among castes which were considered favourable to the British. The Nadu-Ambalakarar institution of the Kallar by which justice was traditionally dispensed in regions dominated by them was also abolished to make way for the penal and judiciary system introduced by the British. Deprived of their traditional occupations of kaval and soldiering and in some instances of their lands, a large section of the Tamil military castes became, in the eyes of the colonial government, a delinquent mass, a danger to the rural social order.

Vandayars are mostly Kallars
Vandayar’s are basically from Tamilnadu and Andhra pradesh ( before seperation of Madra state). The name Vandayar is native to Tanjore District and it spread all over the world. The surname belongs to kallar & Maravar castes of “mukkulathore” clans probably called in the nation DEVAR. The kings with the name Thondaiman / Vandayar are all from kallar community. These are called “PATTA PEYAR”. Further, it is well known that Kallars are the deescendants of Kalabhras. It is also agreed by many historians that Muthurajas are also the descendants of Kalabhras. A large number of Ambalakarars are part of Kallar and Maravar clans.
Kalabhras => Kalabras => Kalabars => Kalbars => Kallars.
Vandayar nickname is very popular in Tamil Nadu particularly in Thanjavur District.There are thousands of families having the same Nickname ‘Vandayar’ in and around Tamilnadu.It is a belief that the Vandayar Families belong to same blood relation and hence they are all considered to be Brothers and Sisters.
VANDAYAR name seems to be a modification of the name VANRAYAR
Vanarayars ruled parts of Tamilnadu and Karnataka. The name or title could be due to gradual modification of Vanrayar. Thevar – Pillai – Mudali are all same once & Many Pillai Kings were there. Kaduvetti Muttara is known to belong to Banarayars lineage. Even Mahabali Chakravarty too hailed from the same lineage.
Bana = Vana = Forest
Rayar = Raya = Raja = King or Chief
Banarayar => Vanarayar => Vanrayar => Vandayar
Vandayars could be Thondaimans from Thirupathi Region
The kings with the name Thondaiman / Vandayar are all from kallar community. These are called “PATTA PEYAR”. The Pallava kings at several places are called Thondamans or Thondaiyarkon. A King named Akasa Raja who belonged to the Lunar race was ruling over Thondamandalam (Thirupathi). Akasha Raja also had a brother named Thondaman. Akasharaja was the son of King Mitravarman of Thondamandalam.Balaji, Lord of the Seven Hills, Vishnu himself, got married to Princess Padmavati, beautiful daughter of King Akasaraja of Thondamandalam and Queen Dharanidevi.
Vellore District was also known as ” Thondamandalam Region” in early History of South India. In Second half of the Ninth Century A.D. Vellore District formed part of the pallava kingdom. The Chola emperor, Raja Raja Chola, renamed “Thondamandalam” as “Jayamkonda Chola mandalam” after one of his titles.
Thondamandalam was a prosperous land. Its capital was Kanchipuram. Thondaman built Mahabalipuram : Mamallapuram is a small town on the east coast of India and is 58 km away from Chennai.The monuments here are among the oldest in the south and belong to ancient Thondamandalam. They were created under the patronage of the Pallava Kings who ruled North Tamilnadu from their capital at Kancheepuram between 500 and 700 A.D. The five rathas and the shore temple at Mamallapuram rank high among the best specimens of ancient Indian architecture. During that period, Mamallapuram was one of the main sea ports on the East Coast.
The demilitarization of the Tamil region did not spare even the Kallar caste which had rendered valuable service to the British in the important wars of the Carnatic,by which they subjugated the whole of south India.The hereditary chiefs of this military caste were the kings of Pudukottai � the Thondamans, who had sided with the British against Hyder Ali and later his son, Tippu Sultan. In many of the early wars, the British fought on behalf of the Nawab of Arcot in south India, the Kallar had made up a sizeable portion of their forces. But the Kallar and the other Tamil military castes had to be disfranchised to rid Tamil society of its ancient habits and culture of predatory warfare.
After the fall of the Cholas of Thanjavur in the 14th century the area came under the rule of the Madurai kings, Pallavarayars and Thondaimans of Pudukottai according to J. Raja Mohammed, Curator of the Pudukottai Government Museum. The Thondaimans of Pudukkottai rose to power by about the end of 17th century. In the year 1640 Ragunatha Raya Thondiman formed Pudukkottai State. The Thondaimans of Pudukkottai came to rule with full sovereignty over the Pudukkottai area from the middle of the 17th century till its amalgamation with the rest of India after Indian Independence in 1947.The royal family of Thondaimans ruled upto 1948. Pudukkottai province became a part of Tiruchirappalli district.
In later centuries, the Thondaiman rulers, while nominally feudatories of the Ramnad state, often pursued an independent foreign policy, a trend common in all parts of India at that time. Certainly the most consequential of such ventures was their alliance with the BritishRaj in the 18th century, first against the Nawab of Arcot and later against the Kingdom of Mysore. Pudukkotai finally came under formal British protection in 1763. This was arguably unavoidable, since the Thondaimans were much menaced in that period by a resurgent Mysore ruled by Hyder Ali and Tipu Sultan. Tipu Sultan had sought to leverage the power of the France against his United Kingdom adversaries, and Pudukkotai, in common with its neighbours such as Thanjavur and Travancore, found it expedient to ally with the British.
The ancestors of the Pudukkottai ruling line of Thondaimans, are migrants from Thirupathi region in the Thondaimandalam, the northern stretch of the ancient Tamil Kingdom, along with the Vijaynagar army, which was in engagement in this part of territory in the early 17th century. It is probable that one among them got some lands assigned to him by the local Pallavarayar chieftain and settled down at Karambakudi and Ambukovil area, and became the chieftain of the area, later came to be called as the progenitor of Thondaimans of Pudukkottai ruling house. According to the legendary account found in a Telugu poem, Thondaiman Vamasavali, the Thondaimans belonged to Indravamsa and the first ruler was Pachai Thondaiman.
Aranthangi is ruled by Thondaimans (Different from Pudukkottai Thondaimans) in earlier days.Not much is known about the Aranthangi Thondaimans who were ruling Aranthangi from the 15th to 18th century, as fuedal chiefs under the Pandyas, Sethupathis of Ramanathapuram, Nayaks of Thanjavur and Vijayanagar kings. Though there are references to the Aranthangi Thondaimans in the inscriptions in the temples in Avudayarkovil, Alappiranathan, Pillaivayal, Aranthangi, Kovilur, Paramandur, Palankarai, Piranmalai, Thiruvarankulam, Kurumbur, details of these rulers are rather sketchy.
Though there are references 60 Thondaimans as ruling chiefs, administrative and military chiefs, royal personages etc., in quite a few places, at different points of time, it was very difficult to bring them all under a single clan, or connect one another ethnically or politically. Similarly the Aranthangi Thondaimans were an independent line of chieftains, ruling from Aranthangi, and their reign flourished even about 200 years before the rule of the Thondaimans of Pudukottai (which started in about 1640). Aranthangi Thondaimans were the chief patrons of the Avudayarkovil temple, and had liberally donated to the maintenance of the temple, as indicated by copper plates in the possession of the Tiruvavaduthurai Adheenam.
An inscribed granite pillar, giving details of the hitherto little known Aranthangi Thondaimans, and also of the establishment of a `Thannerpandal’ (drinking water centre) for pilgrims proceeding to Rameswaram, has been discovered by Mr. Raja Mohamed, curator of the Pudukottai Museum, and secretary of the Pudukottai History Forum. It was customary in those days to inscribe in copper plates, the gifts of land made by Thondaimans, and which had already been inscribed in granite stones. Such corrobarative inscriptions in granite and copper plates prove the genuineness of the gifts. The inscriptions also refer to the donation of land for the presiding deity, Lord Thyagaraja, of Tiruvarur. The pillar has recently been shifted to the Pudukottai musuem.
They had gifted lands etc. to Tiruvarur, Rameswaram, Kanchipuram and also Benares temples. About 25 copper plates grants of Aranthangi Thondaimans have been recorded so far, and 16 of them are in the Thiruvavaduthurai Adheenam. No places or forts have been found in Aranthangi, except a few remains of the dilapidated walls of an old fort. Attempts are being made to study in depth, about Aranthangi Thondaimans. Ancient granite pillar with inscriptions which was found in Nattani village in Pudukottai district recently.
The famous ‘Thondai kingdom’ (which lies to the north of Tamil Nadu), which had been ruled by the Thondaimans had many scholars to its credit. To the south west of Kanchi (Kanchi is considered the Holiest of the seven holy places of pilgrimage for attaining salvation) lies a holy place called ‘Sumangali’
Pandya king – Muttarasa Tirumalei Maha Vilivanathi Rayar was a Vandiyar
In 1451, it is said a Nayakkan named Lakkana brought to Madura four persons, who he declared to be the true Pandya stock, and set them, or one of them upon the throne. The names of these four are given as follows, namely :

  • (1) Sundara Tol Maha Vilivanathi Rayar (Suntara tora mavili vanathi rayer)
  • (2) Kaleiyar Somanar ( kaliyar somanar)
  • (3) Anjatha Perumal ( Anjatha Perumal)
  • (4) Muttarasa Tirumalei Maha Vilivanathi Rayar( Muttarasatirunali mavili vanathi rayer)

These kings can be seen with titles Muttarasa, Mavili and Vanathirayar and from the following information they seem to belong Kallar branch of Thevar (Mukkulathor) clans. For more details on Kallars and Vandiyars, readers may like to refer to webpage “WAR-TRIBES” in this website “MUDIRAJA”
Mahabali => Mahavali => Mavali => Mavili => Vili
Vanathirayar => Vanadirayar => Vandiyar
Mahavali + Vanathirayar => Maha Vilivanathi Rayar
The surnames used by the Thevar people are Ambalakarar, Servai, Vandaiyar, Mannaiyar, Nattar (not Nadar), etc. The Kallars of Dindigul, Trichy, Thanjavur, Theni, Madurai, Sivaganga, Pudukottai and Ramnad Districts have very distinct surnames.Some of the most common names included are Vanathirayar, Ambalam, Kalingarayar, Vandaiyaar, Thanjaraayar, Vaanavaraayar, Pallavaraayar, Servai, Vanavarayar, Thondaimaan, Thevar, Vanniar, Nattaar, Saaluvar, Onthiriyar, Kaaduvetiyaar, ,olivarayar etc. There are over 700 surnames in use.Now it is clear that the present day Vandayars (Kallars) are the descendants of ancient or vanarayars or vanars or vanathirayars.
Vaanavaraayar => Vanavarayar => Vanarayar
Vanarayar => Vanrayar =>Vandayar => Vandiyar
Vanarayar => Vanadirayar => Vanathirayar
It is said that “Vanar” or “Banar” were called “Vanathirayar” and they claimed to have won over all the three Moovendar and briefly ruled Madurai after chasing away “Pandyans”. If it is so, these Bana kings could be the part of Kalabhras who invaded South India displacing the then Chola, Chera & Pandya kings. . The title Muttarasa used by some of these kings too point to this fact that they could be kalabhras as it is widely believed that Muthurajas are the descendants of Kalabhras. Even the name ” Kallar ” it self is a modification of the word Kalabrar or Kalabar or Kalabhra.
Kalabra => Kalabrar => Kalabar => Kalbar => Kallar
Vanarayas and Bana kings were one and the same
Bana : is a gotra of Jats found in Rajasthan and Uttar Pradesh in India. Banas are descendants of King Banasur. Their capital was at Bayana in Bharatpur. Vana Ganga river gets name from Banas. The princess of Bayana was Usha married to Anirudh. There is a temple at Bayana constructed in memory of Usha. Virkvansi Jats and Sinsinwar Jats of Bharatpur later on occupied Bayana. Bana is a rigvedic ruling clan. Byawar near Ajmer and Bhadawar, Kadiyar Khanda in Bikaner, Giradhpur, Chitauli, and Chandaudi etc famous villages of Meerut are inhabited by Bana jats.Bana is a village in Churu district inhahited by Bana gotra Jats.this village established by bhoj who is bana .
Thiru Narayanapuram :
Location: Thottiam taluk, Trichy district. 1 km from Varadaraja puram.
Main Deity: Veda Narayanar, in lying posture with Sridevi, & Bodhevi thayar
Importance: Swayambu Veda Narayana Perumal on Adi seshan with 10 heads. Sridevi & Bhodevi doing seva.Prahaladha as a small boy. Brahma got his veda upadesam in this place.
Story: Once Mahabala chakravarthy Vanarayar was travelling towards Mysore from this place to fight and expand his kingdom. At night they had to halt here and he had a dream. Vedanarayana perumal under the mud was to be removed and installed in a temple built by him. After doing the pooja he should proced further then he will be the King without any effort. The King as he was told and his wish was fulfilled.
Another in the purana is Arayar ( Muthuraja ) family came to worship here. That day fire broke and the temple with temporary structure got fire and Arayar to save god from fire he with his family lay on the idol and attained moksha. Prahaladha is seen in the temple. After Hirnya vadham, Perumal was in anger prahaladha worshipped him and asked him to be in santha swaroopam in this place forever. Brahma was of ego that only he can create and perumal wanted to teach him a lesson so he created an ugly person and sent him to Brahma. Looking at this person. brahma was confused as to who could have done. To clear his doubt. he asked Veda Narayana perumal, who could be. Perumal replied him that since Brahma is the god of creation it could be no one else. Then suddenly the ugly person disappeared, and his ego was destroyed. Brahma asked Narayana to preach veda to him. This was the place, where veda was preached to Brahma, so we see the right palm of perumal is kept open as giving upadesa to Brahma. There are 4 vedas as pillows to Veda Narayanar here which is unique. Anjeneya in the front pillar is important because people here keep him as a judge for every matter. The temple is a small one but well maintained.
Bali or Mahabali may also be written or said as “Vali” or “Mahavali”. Bali – founder of the varnas; descendant of Yayati. Mahabali (Daitya) – Chakravarti (noble king) who sacrificed his kingdom to Vamana, a.k.a. “Vairochana Bali” (son of Virochanab Bali), “Mabali” and “Mavali”; descendant of Turvasu lineage. Mahabali Banarasa (Bana) – King of the Bana tribe in Gandanadu.

Bana Kingdom
Kaduvetti Muttaraja is said to belong Bana lineage as per some insciptions. The Bana kings ruled parts of South India. In many cases as subordinate position and some times taking major roles. The Banas had their capital at various places at different times, including Kolar. Kolar was a capital city of Western Ganga Muttarasa kings. Bana Vidhyadhara, son of Malladeva (Married a grand-daughter of the Ganga King Siva maharaja ( Shivamara ?) , who reigned between 1000 and 1016AD) .
The Bana kingdom , records of which in canarese are chiefly to be found in the Eastern fringe of Myand in Punganor, was established early in 8th century in a tract of country of which the North and South boundaries roughly corresponded to to those of present district of Chittor, while it extended from Kolar on the West to Kalahasti on the East. Later in the Century, this kindom evidently increased rapidly in the power and absorbed large terretories to the North. Bana inscriptions of _this period boast of possessing “the country west of the Andhra Dominions” or all the country West of the “road to the Telugu country, ” by which must be meant the East coast road from Conjeevaram to Nellore.These Bana Muttaras kins seems to be defeated Vijayalaya Chola.

Vandiyars and Pandiyars could be one and the same
Mukkulathor, Mukulathar or Mukulathor is a name for a group of three related social groups or castes of Tamil Nadu state of India. The related castes are Kallar, Maravar and Agamudaiyar. The commonly used titles & surnames of this community, are Thevar, Nattaar, Padaiyachee, Thalaivar, Ambalakarar, vandiyars, salvars, kaduvettiar..this title differ according to the region they live .etc These people could be the decendents of the Pandiars who are still live today in South India.
Vanarayar => Vanrayar => Vandayar => Vandiyar
Vandiyar => Pandiyar => Pandiyan => Pandian
Vandiyar => Pandiyar => Pandiyan => Pandiya => Pandya
Most of the Vandayars or Vandiyars are Kallars. It appears that the title Vandiyar gradually modofied to Pandiyar. This could be possible as Kallars claim to be the descendats of rulers of Pandyan kingdom. Pandiyars are said to have taken over MADURAI in around 300BCE according to Sangam Literature.
The Maruthu Pandiyar brothers (Periya Maruthu & Chinna Maruthu) ruled Sivagangai, Tamil Nadu during the last part of the 18th century and they were the first to issue a proclamation of independence from the British rule from Trichy Thiruvarangam Temple, Tamil Nadu on June 10, 1801, which is 56 years before the North Indian rebellion – Sepoy mutiny of 1857.

Inscriptional references to Bana or Vana kings
Tamil Inscriptions – part – iii – Inscriptions of the CHOLA DYNASTY
No. 76. Udayendiram Plates of Prithivipati II. Hastimalla- Prithivipati II. was a dependent of Parantaka I. and received from him the dignity of ‘lord of the Banas’ (v. 21), who had been conquered by the Chola king (v. 9). He defeated the Hill-chiefs (Girindra) and the Pallavas (v. 23) and bore the titles ‘lord of Parivipuri’ and ‘lord of Nandi,’ i.e., of the Nandidurga hill near Bangalore.
Ganga king Prithivipati II was conferred “lord of the Banas” by Parantaka I Chola. Banas are mentioned in Tamil Nadu as late as 13th and 15th century. Banas had different titles in different regions at different times. Some of them include, Vanar/ Vanara/ Vanavarayar/ Vanakovarayar/ Ponparappinan, etc.
MISCELLANEOUS INSCRIPTIONS IN KANNADA -VOLUME IX – Part – I -CHOLAS -No. 299. -(A.R. No. 332 of 1912.) -ON A SLAB SET UP IN A FIELD AT KARSHANAPALLE, PUNGANUR ZAMINDARI, CHITTOOR DISTRICT.-The record is not dated. It refers itself to the reign of Sembiyan Mahabali-Banarasa and to the rule of Vikkiyanna over Pulinadu sixty. It records the death of Vikki and another hero in a battle with Pallvi(a)-Dhavala and that the hero’s brother Kundiga set up stone in their memory. Sembiyan Mahabali-Banarasa was a subordinate of the Chola king Parataka I.
Volume_23/pandya_1.html – No. 430 (Page No 327) – (A. R. No. 430 of 1907) – Sinnamanaur, Periyakulam Taluk, Madurai District – Rajasimhesvara temple � on the same wall – Jat. Vira-Pandya (I) : year 26 : 1278-79 A.D. (?) – This seems to record a similar gift of an impost on certain articles of merchandise like betal-nut, pepper and rice agreed to contributed by the members of the community Padinenvishayattar of the four nagaram for a festival in Margali in the temple of Rajasimhesvaramudaiya-Nayanar at Arikesarinallur in Ala-nadu. Mention is also made of a bazaar to the east of Valangai -mikaman-tirumandapam built by (an officer) Pandiyadaraiyar in the name of Pillai Kulasekhara -Mahabali-Vanarayar. The members are stated to have met for their deliberation in the temple of Vikramapandisvaramudaiya -Nayanar at Sivallavan-padaividu.
INSCRIPTIONS COLLECTED DURING THE YEAR 1906-07 – PANDYA – No. 127 (Page No 99 ) (A. R. No. 127 of 1907) – Pappankulam, Ambasamudram Taluk, Tirunelveli District – Sidhajnanesvara temple — on the same wall – Mar. Kulasekhara – is is also an inscription of the same king. The regnal year is lost but the details of date can be read as (Makara) ba. 14, Thursday, Anushanm. It registers another sale of land in their village by the same Uravar of Vikramapandya-nallur to the temple for 928 Danapala -guligai -panam. This also refers to a previous mortgage of the land made in the 8th year of the king. With two individual by name Vanarayar and Sulapanippillai for 728 panam which seems to have been paid back now to the mortgages out of this sale amount.
South Indian Inscriptions : 23. We are not quite so certain of the identity of Jatavarman Vira-pandya whose inscriptions from Sinnamanur and Kallidaikkurichchi (Nos.430 and 117) are respectively dated in the 26th and 28th years of his reign, but do not begin with any preamble giving his exploits. The former refers to a hall in the temple built by an officer of the king and called the vangai-Mikaman-Mandapam after the surname of one Pillai Kulasekhara-Mahabali-Vanarayar. No. 117 registers an endowment for a feeding house made by a certain Tirunilakantan Rajakkanayanar alias Tondaimanar of Puduvur in Ala-nadu.
SOUTH INDIAN INSCRIPTIONS – No. 6 – (A.R. No. 327 of 1912.) -ON A SLAB SET UP IN A FIELD AT KARSHNAPALLE, SAME SAMINDARI AND DISTRICT – This is not dated and refers itself to the reign of the Bana king Banarasa, who was also in charge of the Ganga six-thousand province when Ballaha i.e., the Rashtrakuta king led a campaign against Kaduvetti, for not paying tribute. On this occasion a certain servant of Banatattaran, himself a servant of Vijayitta, while returning on a horse near Kuntiala, died after slaying Ganamurti. Since the characters of the record are of the 9th century A.D. it may be assigned to the time of Vijayaditya II.
No. 7. (A.R. No. 313 of 1912.) – ON A VIRAGAL SET UP IN THE BACK-YARD OF A HOUSE IN CHALAMANGALA, SAME ZAMINDARI AND DISTRICT – This id damaged and not dated. It refers itself to the reign of king Banarasa of the Mahavali Bana family and seems to record the death of a warrior in a battle.
No. 8 (A.R. No. 323 of 1912.) -ON A SLAB BUILT INTO THE NADI-MANDAPA IN THE ARKESVARA TEMPLE AT KARSHANAPALLE, SAME ZAMINDARI AND DISTRICT – The record is not dated and is damaged. It mentions Banarasa of the Mahavali kula ruling over [Ganga] six-thousand province.
No. 11 – (A.R. No. 543 of 1906.) – ON A SLAB SET UP IN A FIELD IN FRONT OF THE VILLAGE CHADALLA, ON PUNGANUR-CHDUM ROAD, SAME ZAMINDARI AND DISTRICT – This undated record refers itslef to the reign of the Bana king Mahaali-Banarasa. It states that when some one was ruling Valla, situated in Badugavali, and when Banarasa led a campaign on behalf of Permanadigal against the Nolamba, Rachamalla and Mayindadi, Madhavarasa of Kinganur fought and, having slaing a number of men and horses in the battle of Soremadi, died. In recognition of his service the king bestowed (upon his family) land of three khamba.

MORE AT  http://www.mudiraja.com/mudiraju_warriortribes.html


Posted in LAOGRAPHIA | Tagged , , , | Leave a comment


a)Βοιωτία: Οβελίας πριν 2600 χρόνια


b)Οικισμός 8.000 ετών στην Κασσαβέτεια Μαγνησίας

Οικισμός 8.000 ετών στην Κασσαβέτεια Μαγνησίας

Χρονολογείται στο β΄ μισό της 6ης π. Χ. χιλιετίας

Ενα νεολιθικό οικισμό εντόπισε στην Κασσαβέτεια της Μαγνησίας η αρχαιολογική έρευνα που διενεργήθηκε εν όψει της ανέγερσης νέων φυλακών στην περιοχή. Ο οικισμός χρονολογείται στο β΄ μισό της 6ης π. Χ. χιλιετίας και σύμφωνα με τους αρχαιολόγους καταλαμβάνει έκταση 25 στρεμμάτων περίπου από τα οποία όμως έχουν ερευνηθεί μόνον 200 τ. μ.
Οπως φαίνεται εξάλλου, ο οικισμός βρίσκεται κοντά μεν στην έκταση όπου θα ανεγερθούν τα κτίρια των φυλακών, όχι όμως τόσο, ώστε να υποστεί βλάβη από τη γειτνίαση με αυτά. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε κατόπιν αυτών την κατασκευή δύο κτιρίων των νέων φυλακών Κασσαβέτειας με συνολική κάλυψη επιφάνειας 55.000 τ. μ. και με χωρητικότητα για το καθένα από αυτά, 400 άτομα.



c)Μεγάλο τείχος των κλασικών χρόνων αποκαλύφθηκε στην Παλαίπαφο

Σε μικρή απόσταση ανατολικά του ιερού της Παφίας Αφροδίτης

Μεγάλο τείχος των κλασικών χρόνων, το οποίο ορίζει και προστατεύει τη βόρεια όψη μνημειακού οικοδομήματος, που ερμηνεύεται ως το ανάκτορο της τελευταίας βασιλικής δυναστείας της Αρχαίας Πάφου, έφεραν στο φως οι ανασκαφές του Πανεπιστημίου Κύπρου στην Παλαίπαφο, σε μικρή απόσταση ανατολικά του ιερού της Παφίας Αφροδίτης.

Το τείχος, η τοιχοδομία του οποίου είναι εξαιρετικής ποιότητας και σώζεται σε ύψος πέραν του ενάμισι μέτρου, αναπτύσσεται σε όλο το μήκος της βόρειας πλαγιάς του οροπεδίου του Χατζηαπτουλλά και ξεπερνά τα 80 μέτρα.

Πρόκειται για ένα σύνθετο έργο αμυντικής αρχιτεκτονικής, το οποίο αποτελείται από ένα βασικό τείχος πλάτους τριών μέτρων, στο οποίο εδράζονται στενές και μακριές αντηρίδες που φτάνουν στην άκρια της πλαγιάς. Μέχρι στιγμής έχουν εντοπισθεί δυο άνδηρα, αλλά φαίνεται να υπάρχει και τρίτο πιο χαμηλά, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι όλη η φυσική κλιτής είχε ενσωματωθεί σε αυτό το μεγαλόπνοο έργο.

Τα διαμερίσματα που δημιουργούνται ανάμεσα στις αντηρίδες και τα άνδηρα δεν είναι νεκροί χώροι, αφού εκεί φιλοξενούνται οι αποθήκες και οι βιοτεχνικές εγκαταστάσεις του ανακτόρου. Η αποστολή έχει συλλέξει μεγάλο αριθμό θραυσμάτων από αποθηκευτικά αγγεία (ντόπια και εισηγμένα) και εντόπισε κατά θέση δύο πίθους, καθώς και λίθινους αγωγούς και λεκάνες. Στους τοίχους σώζονται κονιάματα, ενώ σε κάποια διακρίνεται ακόμη και χρώμα.

Η ανασκαφική έρευνα, υπό τη διεύθυνση της Καθ. Μαρίας Ιακώβου, διήρκεσε πέντε εβδομάδες, χάρη στις χορηγίες της Alpha Bank και των κ.κ. Χριστάκη Αγαθαγγέλου και Στέφανου Στεφάνου από τα Κούκλια, οι οποίοι επωμίστηκαν το κόστος διαμονής και σίτισης των φοιτητών, που εργάζονται εθελοντικά στο ερευνητικό πρόγραμμα κάθε χρόνο. Στόχος του αρχαιολογικού προγράμματος Παλαιπάφου, το οποίο διευθύνει η κα Ιακώβου, είναι η αποσαφήνιση του αστικού ιστού της πρωτεύουσας του βασιλείου της Αρχαίας Πάφου που αναπτύσσεται στα οροπέδια γύρω από το ιερό της Αφροδίτης.

PAGAN  naftemporiki.gr

Posted in ARCHAEOLOGIE | Tagged , , , , | Leave a comment


A)Homer (c. 8th cent. BC) is generally accepted as the author of the Iliad and the Odyssey, regarded as the two greatest epic poems of ancient Greece. A recent  study of the Greek used by Homer has enabled scientists from the University of Reading to confirm that the language used is compatible with that used in the 8th century BC, in fact dating it to around 762 BC(i)

Almost nothing is known of his life. He has been variously described as mad, blind and even mythical. Andrew Dalby, the English linguist, has gone so far as to claim[591] that the author of the two famed epics was in fact a woman!  While in 1897, Samuel Butler the novelist, was even more  specific when he proposed that Homer was a Sicilian woman(j).

For centuries it was assumed that the content of these Homeric poems was the product of his imagination, just as the historical reality of Homer himself has been questioned. In 1795, F.A. Wolf, a German academic declared that ‘Homer’ was in fact a collective name applied to various poets whose works were finally combined into their present form in the 6th century BC. Wolf’s ideas sparked furious argument among Greek scholars that still resonates today.

The identification of the site at Hissarlik in modern Turkey as Troy by Heinrich Schliemann led to a complete re-appraisal of Homer’s work and, of course, further controversy. Homer’s Iliad is the story of the Trojan War and it has been suggested that in fact he had compressed three or more Trojan wars into one narrative.

Kenneth Wood and his wife Florence have built on the research of his mother-in-law, the late Edna Leigh, and produced, Homer’s Secret Iliad[391], a book that attempts to prove that the Illiad was written as an aide memoire for a wide range of astronomical data.

Scholars have generally supported the idea that Homer’s works have a Mediterranean backdrop with regular attempts to reconcile his geography with modern locations, such as the claim in 2005 of Robert Brittlestone, a British investigator to have located the site of Ithaca, the homeland of Odysseus, on the Greek island of Cephalonia.

Nevertheless, there has been a growing body of opinion that insists that this Mediterranean identification is impossible. A range of alternative regions has been proposed(f) as the setting for the epics, which extend from Portugal as far northward as the Baltic.

In his Odyssey (VII: 80), Homer wrote about the island of Scheria in the western sea. His description of the island has been compared with Plato’s description of Atlantis and has led to the theory that they refer to the same place. There is little doubt that both the detailed geography and climatic descriptions given by Homer cannot be reconciled with that of the Mediterranean. Consequently, the Odyssey has had many interpretations, ranging from Tim Severin’s conclusion[392] that it refers entirely to the Eastern Mediterranean to Iman Wilkens’ book, Where Troy Once Stood [610], that has the voyage include the west coast of Africa, then across to the West Indies and following the Gulf Stream returns to Troy which he locates in Britain. Location is not a problem exclusive to the writings of Plato. Wilkins views are a reflection of similar ideas expressed by Théophile Cailleux[393] in the 19th century. Gilbert Pillot has also argued for voyages of Ulysses having taken him into the North Atlantic[742]. In 1973, Ernst Gideon wrote in a similar vein in Troje Lag in Engeland.

E.J. de Meester also argues for the British Isles as the location of many of Homer’s references. It struck me as quite remarkable that the level of debate regarding the date, source and geographical details of Homer’s works is rather similar to the controversy surrounding Plato’s Atlantis in Timaeus and Critias. The late Edo Nyland was another researcher who had also opted for a Scottish backdrop to the Odyssey and has recently published his views[394].

Felice Vinci also supports[019] a Northern European background to the Iliad and Odyssey. However, in Vinci’s case, Scandinavia, and in particular the Baltic Sea, is identified as the location for the adventures in Homer’s classics. An English language synopsis of his book is available on the Internet. The persuasiveness of Vinci’s argument has recently renewed interest in the idea of a Baltic Atlantis. The assumption being that if Troy could be located in the Baltic, so might Atlantis.

However, a scathing review of Vinci’s book can be found on the Internet(d) and in issue 216 (2006) of Fortean Times written by Marinus Anthony van der Sluijs.

Further support for a Northern European Troy has come from the historian Edward Furlong, a former naval navigation officer, who has advocated for over twenty years that the journey of Odysseus went as far north as Norway. His particular views are outlined on theInternet(c) .

Other writers, such as the late Henrietta Mertz [396/7], have suggested that Homer’s epic refers to a trip to North America. Professor Enrico Mattievich Kucich of Lima University is also certain that the ancient Greeks discovered America America[400]. However revolutionary this idea may seem it shows how this particular subject is growing and would probably justify a reference book of its own.

In 1973 James Bailey proposed in his well-received The God-Kings and the Titans[149] that the Odysseus recorded a trans-Atlantic trip. Evidence exists for large-scale mining as early of the 5th millennium BC. Bailey maintained that the Europeans imported enormous quantities of copper and tin from Central and South America to feed the demands of the Old World Bronze Age, an idea that was later heavily promoted by Frank Joseph.

Finally, the Atlantis connection with this entry is that if, as now appears to be at least a possibility, Homer’s Odyssey was about a journey to the North Sea then the possibility of a North Sea influence on the Atlantis story is somewhat reinforced.

A recent book[395] by Steven Sora has developed the Atlantic notion further with the suggestion that not only was Troy located outside the Strait of Gibraltar but that both Homer’s Trojan war and Plato’s Atlantean war are two versions of the same war with the understandable distortions and embellishments that can occur with a narrative, probably involving some degree of oral transmission and then written down hundreds of years after the events concerned.

Ukraine is soon to be added to the growing list of alternative locations for the setting of Homer’s epics with the publication of, Homer. Immanent Biography, a book by A.I. Zolotukhin(g). He follows the views of Karl Ernst von Baer (1792-1876) who believed that most of Odysseus’s travels took place in the Black Sea rather than the Mediterranean.

An interesting paper(e) by the German historian, Armin Wolf, relates how his research over 40 years produced 80 theories on the geography of the Odyssey, of which around 30 were accompanied by maps. In 2009 he published, Homers Reise: Auf den Spuren des Odysseus[669] a German language book that expands on the subject.

Perhaps the most radical suggestion has come from the Italian writer, Michele Manher, who has proposed(h) that Homer’s Iliadoriginated in India where elements of it can be identified in the Mahabharata!

(c) http://www3.sympatico.ca/nimbus/z24j.htm
(d) http://mythopedia.info/Vinci-review.pdf
(e) http://www.ine-notebooks.org/index.php/te/article/viewPDFInterstitial/119/175
(f) http://codexceltica.blogspot.com/search?q=atlantis
(g) http://www.cnw.mk.ua/pushkin/english/homer.htm

(h) http://www.migration-diffusion.info/article.php?id=100

(i) http://www.heritagedaily.com/2013/03/homers-great-literary-masterpieces-dated-by-study-of-greek-language-evolution/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+HeritageDaily+%28Heritage+Daily+-+Archaeology+%26+Palaeontology+News%29

(j) http://www.sacred-texts.com/cla/aoto/

Published June 1, 2010

Enrico Clemente Mattievich Kucich is of Italian descent and lectures at Lima  University, in Peru. Professor Kucich follows the work of Henriette Mertz and is convinced that the ancient Greeks discovered America and that a local Peruvian language, Chuetsua, is based on classical Greek. In his book[400] he locates Troy in America and then equates Atlantis with Troy. In 1986 he wrote a paper(a) that focussed on orichalcum, which he claimed were mined in the Atlas Mountain that was located in the Peruvian Andes. Originally published in Portuguese his book has been translated into Greek as  well as English.

SOURCE  http://atlantipedia.ie/


Many believe that the Greek Mythology is a figment of the vivid imagination of the ancient Greeks.
Consequently, the Greek Myths are all fantastic stories. In my opinion, this view is erroneous, at least  on the subject concerning the geographic and physical-oceanographic characteristics of the Atlantic  Ocean, as these were described mainly by Homer, Hesiod, the Orphics and Plutarch.
In the present paper (i) some of the references made by the above mentioned authors are selectively  reported, and (ii) the physical and geological validation is given, based on the present-day scientific  views and knowledge.
Namely, the prehistoric Greeks knew about the Hyperboreans, the island of Ierne (Ireland), the  British isle etc., by the Orphics.
From the writings of Plutarch, they knew (i) the relative position of the present-day Iceland (Ogygia)  and its distance from Britain, (ii) that to the west of Iceland, three other islands are located, where  the sun sets for only an hour a day, (iii) that further to the west there is a “great continent”, which  surrounds the Ocean and more.
Homer and Hesiod wrote that (i) the Ocean is a “river” that flows continuously, (ii) that this river  encircles the Earth and (iii) that its flow is turbulent not only on the surface, but in depth as well.
Unfortunately, all this knowledge was gradually forgotten by all. This is the reason why Odyssey is considered  just an entertaining poem and Ulysses’ nostos a fantastic story, with no trace of historic reality.
Key words: Greek Mythology, Cronus, Ogygia, Atlantic Ocean, Oceanus, Gulf Stream, Heracles.

1. Introduction
Many believe that the Greek Mythology is a figment of the vivid imagination of the ancient Greeks.
Consequently, until the end of the 19th century, all the experts – scientists and especially the archaeologists  and the historians, believed that every writing of the ancient authors, such as Hesiod, Plato,Strabo, Diodorus Sicilus and mainly Homer, connected to mythology, lacked even a seed of truth.
Consequently, the Greek Myths were all fantastic stories. It was only after the excavations of Schliemann,that it was proven that all of Homer’s writings concerning Troy were true, and not only that,but that in Greece, cities like the Mycenae existed and they were the opponents of the Trojans, etc.
Nevertheless, even nowadays, many believe that all included in these writings do not correspond to the  truth. Our own research, concerning the accuracy of many physical and geological descriptions, given  by various ancient authors, and especially by Homer, Hesiod, the Orphics, Diodorus Sicilus, Plutarch  and others, has shown that the prehistoric Greeks knew many on the physical-oceanographic characteristics  of mainly the Atlantic Ocean. Of course, all the above, for unknown reasons, are not described  in a way that are easily understood by everyone, but as a myth, part of the Greek Mythology.
In this paper, the object of the geomythological analysis is the Atlantic Ocean and its relation to the  great Titans of Greek Mythology, mainly Oceanus, Atlas, and Cronus.
All these refer to a very old era and in any case, at least to the beginning of the 3nd millennium B.C.,until the end of the 2nd one, that is until the end of the Mycenaean period.

2. Mythological period
2.1 General
The long history of the human being, of Homo sapiens, is divided into two long periods: the historic  period, that starts with the invention of writing, and the prehistoric one. The prehistoric period should  be further divided into two sub-periods, specifically during the period when Homo sapiens is in the hunting and gathering stage (a food gatherer) and a later one, when Homo sapiens is a food producer,i.e. after the initiation of agriculture and mainly after the cultivation of wheat.
The Mythological period is the prehistoric period that refers to the acts of Gods, deities and heroes,which have not been written down but have remained in the memory of different people, either  through tradition, or as it has later been recorded by various authors, but definitely in a very ancient period. These texts constitute the different Mythologies. Such characteristic texts are the Gilgamesh  epic, which refers to the people of the Prehistoric Mesopotamia and Hesiod’s “Theogony” that represents  the Mythology of the Ancient Greeks.
But when we are speaking about Mythology, which is the mythological period or mythological era?
The mythology is always connected to the human. But to which human, to Homo sapiens and/or to Homo neanderthalensis?
We are going to deal mainly with the era of Homo sapiens – not the Homo  neanderthalensis (older).
It is undeniable that the borders between myth and reality are vague. Generally speaking, we can say  that some of the mythological heroes are historic persons, some others ARE NOT. But, all, or rather  NEARLY ALL of them represent something.

I believe that it is a MISTAKE to consider the Greek Mythology as a beautiful fairytale. The Greek Mythology is actually the most ancient history of the peoples who have lived at the land which was  later named Hellas (Greece). This land is the Aegean and the peri-Aegean area. The Greek Mythology  constitutes the Pre-history of the first Hellenes.

2.2 What is Geomythology?
Geo-mythology is a branch of the Geosciences, dealing with the physical-geological conditions during mythological era and, through this to find the interrelation between Geology and Mythology. My  experience, as a geologist who has spent his life studying the Geology of Greece, has shown that a  great part of the Greek Mythology is indirectly influenced by the physical – geological processes of  the Aegean and Peri-Aegean areas.

The presentation is based on writings of ancient authors AND ONLY ON THESE and mainly on the  Ilias and Odyssey of Homer, on the “Theogony” and “Works and Days” of Hesiod, on the Argonautica  of Orphics, on Plutarch’s (50 – 120 A.D.) Moralia and other well known writers.
The texts of all the above-mentioned authors have been translated, analyzed, commented on, and  evaluated mainly by scholars, linguists, poets, historians, archaeologists, art historians, theologists,politicians, both Greeks and foreigners – in other words representatives of humanistic sciences. The  result of their efforts? All or almost all of what is about to be mentioned is fantasy = myth.



Mariolakos I.D.1
1 National and Kapodistrian University of Athens, Faculty of Geology and Geoenvironment,
Department of Dynamic, Tectonic & Applied Geology, Panepistimioupoli, Zografou,
157 84, Athens, Greece, mariolakos@geol.uoa.gr

SOURCE  Bulletin of the Geological Society of Greece, 2010,Proceedings of the 12th International Congress Patras, May, 2010

Posted in ARCHAEOLOGIE | Tagged , , , , , | Leave a comment


Όσα μας έχουν διδάξει σχετικά με την προέλευσή μας είναι ισως ένα ψέμα

Ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το από πού προερχόμαστε και για το πώς έρχονται σε αντίθεση όλα όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα με πρόσφατες ανακαλύψεις για το θέμα, δημοσίευσε πρόσφατα ο Graham Pick στην ιστοσελίδα maltanow.

Σε αυτό αναφέρεται στα λεγόμενα Ooparts ή αλλιώς τα «εκτός τόπου αντικείμενα», τα οποία θέτουν νέα ερωτήματα σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου αλλά και για το για πόσα χρόνια υπάρχει ανθρώπινη ζωή πάνω στη γη. Όπως σημειώνει:

«Τον Ιούνιο του 1936 Max Hahn και η σύζυγός του Emma έκαναν μια βόλτα δίπλα σε ένα καταρράκτη κοντά στην πόλη Λονδίνο του Τέξας, όταν παρατήρησαν ένα βράχο με ένα ξύλο να προεξέχει από τον πυρήνα του. Αποφάσισαν να πάρουν το αντικείμενο αυτό στο σπίτι τους και αργότερα το έσπασαν, ανοίγοντάς το με ένα σφυρί και ένα καλέμι. Αυτό που βρήκαν μέσα συγκλόνισε την αρχαιολογική και επιστημονική κοινότητα. Ενσωματωμένα στο βράχο ήταν αυτό που φαινόταν να είναι κάποιο είδος αρχαίου σφυριού.

Μια ομάδα αρχαιολόγων το ανέλυσε και προσδιόρισε την εποχή που δημιουργήθηκε. Ο βράχος που περιέβαλλε το σφυρί χρονολογήθηκε πως ήταν πάνω από 400 εκατομμυρίων χρόνων. Το ίδιο το σφυρί αποδείχθηκε να είναι περισσότερο από 500 εκατομμυρίων ετών. Επιπλέον, ένα τμήμα της ξύλινη λαβή είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε άνθρακα. Το κεφάλι του σφυριού, δημιουργημένο από πάνω από 96% σίδηρο, είναι πολύ πιο καθαρό από οτιδήποτε θα μπορούσε να επιτύχει η φύση χωρίς τη βοήθεια από σχετικά σύγχρονες μεθόδους τήξης.

400 million year old hammer

Ενα χειροποίητο σφυρί μέσα σε πέτρα, που χρονολογείται άνω των 500 ετών

Το 1889 κοντά Nampa, στο Αϊντάχο, ενώ οι εργαζόμενοι έφτιαχναν ένα τεχνητό πηγάδι, ένα μικρό ειδώλιο φτιαγμένο από ψημένο πηλό αναδύθηκε από βάθος 320 ποδιών. Για να επιτευχθεί αυτό το βάθος οι εργάτες έπρεπε να σκάψουν πάνω από 15 πόδια βασάλτης λάβας και πολλά άλλα στρώματα κάτω από αυτή. Αυτό από μόνο του δεν φαίνεται αξιοσημείωτο, έως ότου κάποιος θεωρεί ότι η πολύ ανώτερο στρώμα της λάβας έχει χρονολογηθεί τουλάχιστον 15 εκατομμυρίων ετών!

Είναι σήμερα αποδεκτό από την επιστήμη και τη γεωλογία ότι ο άνθρακας είναι ένα υποπροϊόν της αποσύνθεσης της βλάστησης. Η βλάστηση θάβεται με το πέρασμα του χρόνου και καλύπτεται με ιζήματα. Αυτό ιζήματα γίνονται αρχικά απολιθώματα και τελικά μετατρέπονται σε βράχους. Αυτή η φυσική διαδικασία σχηματισμού άνθρακα διαρκεί έως και 400 εκατομμύρια χρόνια για να επιτευχθεί.

Οτιδήποτε βρίσκεται μέσα σε κομμάτια του άνθρακα ή σε φλέβα άνθρακα κατά τη διάρκεια της εξόρυξης, έπρεπε να έχουν τοποθετηθεί ή έχει πέσει μέσα στη βλάστηση πριν αυτή θαφτεί μέσα στα ιζήματα.

Το 1944, ως ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Newton Anderson, έριξε ένα κομμάτι κάρβουνο στο υπόγειο του και έσπασε στα δύο, καθώς χτύπησε το πάτωμα. Αυτό που ανακάλυψε μέσα αψηφά κάθε εξήγηση που βασίζεται στην τρέχουσα επιστημονική ορθοδοξία.

Στο εσωτερικό του άνθρακα ήταν μία χειροποίητη καμπάνα από κράμα ορείχαλκου με μια κλακέτα σιδήρου και γλυπτή λαβή.

Όταν διεξήχθη η απαιτούμενη ανάλυση ανακαλύφθηκε ότι η καμπάνα έγινε από ένα ασυνήθιστο μείγμα μετάλλων, διαφορετικό από οποιαδήποτε γνωστή σύγχρονη παραγωγή κραμάτων (συμπεριλαμβανομένου του χαλκού, ψευδαργύρου, κασσιτέρου, το αρσενικό, το ιώδιο, και σελήνιο).

Η φλέβα μεταλλεύματος από όπου αυτή η μάζα άνθρακα εξορύχτηκε εκτιμάται ότι πρέπει να ήταν 300 εκατομμύρια χρόνια παλιά!

A hand crafted bell found in a 300 million year old lump of coal!

Η χειροποίητη καμπάνα που βρέθηκε μέσα σε άνθρακα ηλκίας άνω 300 εκατομμυρίων χρόνων

Αυτές οι αξιοσημείωτες ανακαλύψεις αν και παράξενες, δεν είναι μοναδικές ή ακόμα και ασυνήθιστες. Υπάρχουν κυριολεκτικά χιλιάδες από αυτές που μαζεύουν σκόνη, κλειδωμένες μακριά από τον δημόσιο έλεγχο στα θησαυροφυλάκια των μουσείων σε όλο τον κόσμο.

Υπάρχουν πολλά άλλα ασυνήθιστα ευρήματα συμπεριλαμβανομένων των εξής:

Η εφημερίδα Ιλινόις Times, στις 11 Ιουνίου, 1891, αναφέρει πως η κυρία S.W. Culp βρήκε μία κυκλική χρυσή αλυσίδα οκτώ καρατίων, περίπου 10 ίντσες μακριά, η οποία ήταν ενσωματωμένη σε ένα κομμάτι άνθρακα το οποίο έσπασε. Η αλυσίδα αυτή χαρακτηρίζεται ως «αντίκα» και «ιδιόρρυθμης κατασκευής.”

Σε ένα μουσείο στο Glen Rose, του Τέξας, εκτίθεται ένα δοχείο από χυτοσίδηρο το οποίο φέρεται να βρέθηκαν σε ένα μεγάλο κομμάτι άνθρακα το 1912 από έναν εργαζόμενο τροφοδοσίας κάρβουνου μέσα στον κλίβανο ενός πυρηνικού σταθμού. Όταν έσπασε το κάρβουνο ο εργαζόμενος είπε ότι το δοχείο έπεσε έξω, αφήνοντας το αποτύπωμά της στο κάρβουνο.

Ωστόσο, μια άλλη έκθεση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Epoch Times έλεγε πως ένας αγρότης στο Κολοράντο το 1800 έσπασε ένα κομμάτι κάρβουνου, το οποίο είχε εξορυχτεί από μία φλέβα περίπου 300 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, και ανακάλυψε μια «περίεργη δακτυλήθρα σιδήρου».

A cast iron pot found in a lump of coal.

Το χειροποίητο δοχείο χυτοσίδηρου που βρέθηκε μέσα σε άνθρακα

Ο κύβος του Σάλτσμπουργκ είναι ένα ακόμη αρχαίο παζλ το οποίο βρέθηκε από έναν εργαζόμενο που ονομαζόταν Reidl, σε ένα αυστριακή χυτήριο το 1885. Όπως κι οι άλλοι, αυτός ο άνθρωπος έσπασε ένα κομμάτι κάρβουνου και βρήκε ένα μεταλλικό κύβο ενσωματωμένα μέσα. Πρόσφατη ανάλυση καθόρισε πως το αντικείμενο ήταν από σφυρήλατο σίδερο και προφανώς χειροποίητο. Ο άνθρακας βρέθηκε πως ήταν εκατομμυρίων ετών.


Ο κατάλογος αυτών των στοιχείων είναι μεγάλος.

Καλώς ήλθατε στον κόσμο των Ooparts, ή αλλιώς τον αντικειμένων που βρέθηκαν σε λάθος μέρος.

Τα εκτός τόπου αντικείμενα (Ooparts) ονομάζονται έτσι επειδή η συμβατική επιστημονική σοφία (σχήμα οξύμωρο, αν ποτέ υπήρξε) δηλώνει ότι αυτά τα έργα δεν πρέπει να υπάρχουν με βάση αυτήν την περίοδο αποδεκτές πεποιθήσεις σχετικά με την προέλευση και την ιστορία μας. Αυτές οι ανακαλύψεις είναι «εκτός τόπου» στο ορθόδοξο χρονοδιάγραμμα της ανθρώπινης ιστορίας.

Οι συνήθεις μέθοδοι της κομφορμιστικής επιστημονικής κοινότητα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τέτοιες ανωμαλίες είναι να προσπαθήσει να απομυθοποιήσει την αναφερόμενη ηλικία τους, ή ίσως να προσπαθήσει να δυσφημίσει την πηγή της έκθεσης ή ακόμα και τον δημοσιογράφο. Αν η προσέγγιση αυτή αποτύχει, τότε συνήθως τα ευρήματα εξορίζονται στα σκιερά θησαυροφυλάκια των μουσείων και των αποθηκών, ώστε κανείς να μην τα δει ποτέ ξανά.

Αν ένα τέτοιο ασυνήθιστο αντικείμενο αναφερόταν μία φορά, τότε ίσως κάποιος θα μπορούσε να συγχωρεθεί που αποδέχθηκε την άποψη η οποία υιοθετήθηκε από την επικρατούσα τάση της επιστημονικής και αρχαιολογικής κοινότητας, ότι δηλαδή πρόκειται για φάρσες ή εσφαλμένες ιστορίες. Ωστόσο, όταν κάποιος συνειδητοποιεί ότι χιλιάδες και χιλιάδες από αυτά τα ανώμαλα ευρήματα έχουν ανακαλυφθεί και αναφερθεί όλα αυτά τα χρόνια, τότε μπορεί να χρειαστεί να επαναξιολογήσει την αποδοχή της ακεραιότητας της επικρατούσαν αρχαιολογίας και επιστήμης.

Μερικές φορές μια ειλικρινής αρχαιολόγος θα προσπαθήσει να αποκαλύψει στο κοινό την πραγματική ηλικία και την προέλευση αυτών των ανώμαλων αντικειμένων. Θα αμφισβητήσει τις αποδεκτές πεποιθήσεις της κυρίαρχης τάσης των συναδέλφων του. Συνήθως αυτοί ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι η καριέρα τους τελειώνει πολύ απότομα.

Δυστυχώς, η πλειοψηφία απλά αποδέχεται αυτά που διδάσκονται στο σχολείο και πανεπιστήμιο χωρίς καμία ερώτηση. Ετσι έχει σχεδιαστεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν ενθαρρύνει την ατομικότητα και την πρωτοτυπία. Είναι ένα σύστημα βασισμένο στις καθιερωμένες πεποιθήσεις και σε δόγματα.

Αν κάποιος απαιτεί αποδεικτικά στοιχεία αυτής της «κυρίαρχης» νοοτροπίας, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ μακριά παρά να ρίξει μια ματιά στην σφαίρα της ψυχιατρικής. Η σύγχρονη ψυχιατρική προσπαθεί να δαιμονοποιήσει και να κηρύξει ψυχικά άρρωστους όποιους αποκλίνουν από αυτό που θεωρείται ως ο κανόνας.

Οι λεγόμενοι «επαγγελματίες της ψυχικής υγείας‘ έχουν εφεύρει ακόμη μια νέα ψυχική διαταραχή που ονομάζεται αντιπολιτευτική προκλητική αναταραχή, ή ODD.

Η πρόσφατα αυτή επινοημένη κατάσταση αναφέρεται στην τελευταία λίστα του Διαγωνιστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών, ή DSM, η οποία αποκαλεί τους ανθρώπους που δεν συμφωνούν με ό, τι οι υπεύθυνοι δηλώνουν ότι είναι φυσιολογικό, ως διανοητικά παράφρονες.

Αλλά ας συνεχίσουμε.

Στη μία πλευρά του γηπέδου έχουμε τις δαρβινιστές και τη θεωρία της εξέλιξης τους, προσπαθώντας να αποδείξει την εξαιρετικά λανθασμένη άποψη που έχουμε πως κάπως εξελιχθήκαμε σε ιδιαίτερα ευφυή και αισθανόμενα όντα από μια αρχέγονη άμορφη μάζα, που ως εκ θαύματος έφερε στη ζωή μία ηλεκτρική καταιγίδα πριν από δισεκατομμύρια χρόνια πριν. (Ίσως ένα από τους οπαδούς αυτής της θεωρίας θα μπορούσε να μας εξηγήσει πως εξελίχθηκε η «συνείδηση»).

Από την άλλη πλευρά έχουμε τους δημιουργιστές με την πεποίθηση ότι κάποιο αόρατο, παντοδύναμο ον που ζει στα σύννεφα, κούνησε το μαγικό ραβδί του, περίπου 7.000 χρόνια πριν και δημιούργησε τη γη και τα πάντα σε αυτή. Και πάλι οι οπαδοί αυτής της εξίσου λανθασμένης θεωρίας βασίζονται σε τίποτα περισσότερο από ένα βιβλίο που ονομάζεται Αγία Γραφή ως «απόδειξη» αυτής της θεωρία. Το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο έχει παραποιηθεί κατά τη διάρκεια των τόσων πολλών μεταφράσεών του κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της, έχει ξαναγραφεί σύμφωνα με ορισμένες προσωπικές σε ορισμένες περιπτώσεις, και πολλές φορές ολόκληρα κεφάλαια παραλείπονται, είναι άσχετο με τους οπαδούς του. Το μόνο που απαιτείται είναι η «πίστη». Τα αποδεικτικά στοιχεία δεν αποτελούν προϋπόθεση!

Κανείς δεν θα μπορούσε να βρει δύο πιο αντίθετες πεποιθήσεις ακόμα και προσπαθούσε, και τα δύο στρατόπεδα τηρούν τις πεποιθήσεις τους αχόρταγα, και με ακλόνητη θέρμη. Όμως, κανένα από αυτά δεν βασίζεται σε κάποιου είδους πραγματικά ή ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία.

Η πραγματικότητα είναι ότι η προέλευση της ανθρώπινης φυλής είναι ένα αίνιγμα. Κανείς, οπουδήποτε, στην πραγματικότητα δεν ξέρει πόσο χρονών είναι η ανθρωπότητα ή το πώς και από πού προήλθε. Είναι ένα πλήρες μυστήριο. Ωστόσο, από τη γέννηση κάποιος κατηχείται σε μία από τις δύο παραπάνω ομάδες, χωρίς ερωτήσεις ή εναλλακτικές απόψεις να επιτρέπονται.

Το πρόβλημα που έχει η κυρίαρχη τάση με τα Ooparts είναι ότι αμφισβητούν κάθε εδραιωμένη πεποίθηση που υπάρχει σχετικά με το παρελθόν μας.

Φαίνεται ότι όπου κοιτάμε, βλέπουμε πράγματα που έρχονται σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής ορθοδοξίας σήμερα. Η επιστημονική κοινότητα δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει ή να παραδεχθεί ότι αυτά τα έργα είναι αυθεντικά. Για να γίνει αυτό θα ήταν να παραδεχθεί ότι είναι εντελώς λάθος για την προέλευσή μας, και, κατά συνέπεια, να ακυρώσει όλα τα βιβλία που χρησιμοποιούνται τόσα χρόνια για να κατηχήσουν εμάς και τα παιδιά μας.

Η ανακάλυψη των Ooparts εκμηδενίζει πλήρως την (συγκριτικά πρόσφατη) θεωρία της εξέλιξης. Αν, όπως αυτή η υπόθεση θέλει να πιστέψουμε, οι σύγχρονοι άνθρωποι εξελίχθηκαν μόλις 200.000 χρόνια πριν (ή περίπου), ας αναρωτηθούμε πώς θα μπορούσαν να εξηγηθούν τα τεχνητά αντικείμενα που βρέθηκαν σε υποστρώματα και τα οποία προέρχονται από εκατομμύρια χρόνια πριν;

Εναλλακτικά, οι υπέρμαχοι του δημιουργισμού έχουν ένα πολύ γραφικό τρόπο στην «αναγνώριση» της ύπαρξη των Ooparts, και παραδόξως, πραγματικά πιστεύουν ότι τα Ooparts τεκμηριώνουν την κοσμοθεωρία τους.

Οι δημιουργιστές απλά αγνοούν εντελώς τις καθιερωμένες μεθόδους χρονολόγησης, και θεωρούν κάθε αναγνωρισμένη αρχαιολογική και γεωλογική διαδικασία άκυρη. Αν μπορούσαν θα μας έκαναν όλους να πιστεύουμε πως η φλέβα άνθρακα, τα πετρώματα, τα απολιθώματα, τα μέταλλα, οι πολύτιμοι λίθοι πολύτιμους λίθους και κάθε άλλο στοιχείο προκατακλυσμιαίο, πήρε μόνο μερικές χιλιάδες χρόνια για να σχηματιστεί.

Χωρίς αμφιβολία, θα υπάρχουν αναγνώστες που, παρομοίως με τους προβλέψιμους συντηρητικούς αρχαιολόγους, και κατά πάσα πιθανότητα κάτι που θα οφείλεται στο σύστημα της πίστης τους, θα απορρίψουν επίσης τα προαναφερθέντα Ooparts ως φάρσες ή πλαστογραφήσεις. Ίσως θα ήθελαν να εξετάσουν και να προσφέρει μια εξήγηση για το επόμενο.

Είναι κοινώς αποδεκτή η πεποίθηση ότι δεν συνυπήρχαν οι άνθρωποι και οι δεινόσαυροι. Σύμφωνα με τη συμβατική ακαδημαϊκή κοινότητα, οι δεινόσαυροι περιπλανιόταν στη γη μεταξύ 65 και 225 εκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ τα παλαιότερα όρθια ανθρωποειδή δίποδα, οι λεγόμενοι homo erectus, εμφανίστηκαν μόνο περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Ωστόσο, το 1968 ένας παλαιοντολόγος που ονομάζεται Stan Taylor ξεκίνησε ανασκαφές απολιθωμένων ίχνη δεινοσαύρων που είχαν ανακαλυφθεί στην κοίτη του ποταμού Paluxy κοντά στο Glen Rose, του Τέξας. Το τι έφερε στο φως σόκαρε και άφησε άναυδη την επιστημονική κοινότητα. Παράλληλα με τα αποτυπώματα δεινοσαύρων, ακριβώς στα ίδια απολιθωμένα στρώματα, ήταν καλά διατηρημένα ανθρώπινα αποτυπώματα.

Human footprints crossing 3 toed dinosaur footprints fossilised in the Paluxy river bed.

Ανθρώπινα αποτυπώματα μαζί με αυτά των δεινοσαύρων

Η άμεση αντίδραση των εξελικτικών, των αρχαιολόγων και των επιστημόνων γενικότερα, ήταν να καταρρίψουν το εύρημα ως φάρσα. «Θα ήταν σκαλισμένα στο βράχο από φαρσέρ» ή «Δεν είναι ανθρώπινα αποτυπώματα, αλλά περισσότερο πατημασιές δεινοσαύρων που έχουν διαβρωθεί έτσι ώστε να τα βλέπουμε για ανθρώπινα» ήταν τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν.

Ωστόσο, η συλλογιστική τους γραμμή δεν μπορεί να εξηγήσει την ερώτηση του γιατί μόνο τα ανθρώπινα αποτυπώματα έχουν διαβρωθεί και όχι και τα αποτυπώματα των δεινοσαύρων με τα 3 δάκτυλα; Επιπλέον, πρέπει κανείς να εξετάσει, εάν τα ανθρώπινα αποτυπώματα είχαν λαξευτεί ως φάρσα, πώς οι φαρσέρς κατάφεραν να χαράξει ανθρώπινες πατημασιές που συνεχίστηκε κάτω από βράχο που αργότερα αφαιρέθηκε από την πλευρά της κοίτης του ποταμού;

Από την αρχική ανακάλυψη, εκατοντάδες περισσότερα ανθρώπινα αποτυπώματα έχουν ανακαλυφθεί και έχουν έλθει στο φως, τόσο στην πόλη Paluxy και σε πολλά άλλα μέρη σε όλο τον κόσμο. Είτε αυτοί οι φαρσέρς είχαν απεριόριστο χρόνο και τον προϋπολογισμό – ή κάποιος λέει βλακείες!

Στη συνέχεια κάποιος πρέπει να εξετάσει ένα άλλο εύρημα που ανακαλύφθηκε σε ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών ασβεστόλιθο. Πρόκειται για ένα απολιθωμένο ανθρώπινο δάχτυλο που βρέθηκε μαζί με ένα δόντι παιδιού και ανθρώπινα μαλλιά. Αυτό το δάκτυλο έχει υποβληθεί σε πολυάριθμες επιστημονικές δοκιμές και αναλύσεις. Τομές αποκάλυψαν την τυπική δομή πορωδών οστών που κάποιος περιμένει να βρει σε ένα ανθρώπινο δάκτυλο. Επιπλέον, μια αξονική και μία μαγνητική τομογραφία εντόπισαν αρθρώσεις και τένοντες σε όλο το μήκος του απολιθώματος. Αυτό είναι ένα εύρημα το οποίο η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ως φάρσα.

Cat-scan of a human fossilised finger shows dark areas showing the interior of bones and bone marrow, along with tendons.

Η ακτινογραφία του ανθρώπινου δακτύλου

Υπάρχει όμως και μια άλλη ανακάλυψη των τελευταίων.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, οι ανθρακωρύχοι κοντά στην μικρή πόλη του Ottosdal στη Δυτική Transvaal, στη Νότια Αφρική, έχουν να ανασύρουν εκατοντάδες μυστηριώδεις μεταλλικές σφαίρες. Αυτές οι σφαίρες είναι μεταξύ 25 και 100 mm σε διάμετρο, και μερικές έχουν χαραγμένους πάνω τους τρεις παράλληλους αύλακες γύρω τους.. Δύο τύποι σφαιρών έχουν βρεθεί. Ο ένας αποτελείται από ένα στερεό γαλαζωπό μέταλλο με κηλίδες λευκού, ο άλλους είναι κούφιος και γεμάτος με μία σπογγώδη λευκή ουσία.

Αυτές οι σφαίρες είναι σύμφωνα με πληροφορίες έχουν τόσο λεπτή ισορροπία που ακόμα και με τη σύγχρονη τεχνολογία, θα πρέπει να δημιουργηθούν σε ένα περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας για την επιτευχθούν αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτά τα αντικείμενα έχουν γίνει γνωστά ως σφαίρες Klerksdorp.

A Klerksdorp sphere

Μία από τις σφαίρες Klerksdorp

Γεωλόγοι προσπάθησαν να καταρρίψουν αυτά τα αντικείμενα ως φυσικούς σχηματισμούς ή συμπήξεις λειμωνίτη. Αδυνατούν να εξηγήσουν επαρκώς το πώς έγιναν αυτοί οι σχηματισμοί φυσικά με τα αυλάκια γύρω από τα κέντρα τους να βρίσκονται σε τέλεια ευθεία και απόσταση μεταξύ τους.

Ίσως ο πραγματικός λόγος για μια τέτοια απόπειρα ένθερμης απομυθοποίησης από την επιστημονική κοινότητα, είναι ότι ο βράχος στον οποίο οι σφαίρες αυτές βρέθηκαν είναι Προκάμβριας – και χρονολογείται στα 2,8 δισ. έτη!

Είτε κάποιος θέλει να αποδεχθεί αυτά τα εκτός τόπου αντικείμενα ως γνήσια ή όχι, έγκειται στις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Οι εξελικτικοί αρνούνται να τα αποδεχθούν γιατί αν το έκαναν θα σήμαινε την εκ νέου αξιολόγηση ολόκληρου του συστήματος της πίστης τους. Είναι διατεθειμένοι να δημιουργήσουν φανταστικές ιστορίες στην προσπάθειά τους να καταρρίψουν αυτές τις ανακαλύψεις. Αν αυτό αποτύχει, τότε θα προσποιηθούν ότι δεν υπάρχουν, και στη συνέχεια θα τα κρύψουν μακριά – για πάντα.

Οι δημιουργιστές από την άλλη πλευρά θα τα αποδεχθούν πρόθυμα ως κάποιο περίεργο είδος της απόδειξης ότι το σύμπαν είναι μόνο περίπου 7.000 ετών, και θα αγνοήσει εντελώς τα αποδεικτικά στοιχεία, από οποιαδήποτε πηγή, που θα υποστηρίζουν το αντίθετο. Συνεχίζουν να προσκολλώνται σε ένα μεσαιωνικό σύστημα πεποιθήσεων που βασίζεται καθαρά στην τυφλή πίστη.

Ό, τι έχουμε διδαχθεί στα σχολεία και τα πανεπιστήμια μας για την προέλευση και την ιστορία μας, βασίζεται στην κερδοσκοπία και την υπόθεση. Δεν υπάρχει μια ενιαία αποδείξιμη πραγματικότητα εκεί έξω που απαντά πειστικά στο ερώτημα από πού προερχόμαστε».

Πηγή:  maltanow

Posted in ARCHAEOLOGIE | Tagged , , , , , | Leave a comment


Technological sophistication of the earliest toolmakers

One study reported at the meetings brought to mind a growing literature on the sophistication of Pliocene archaeological assemblages, grouped as “Oldowan” or “pre-Oldowan.” Most Oldowan tools lack a standardized form, and the assemblages are dominated by flakes, core tools with one sharp edge or point, and unmodified manuports or hammerstones. The lack of standardized tools (such as handaxes) lead easily to the conclusion that Oldowan technical assemblages are simple, so that anyone could make one who could chip rock.

But a number of recent sources illustrate that this perception isn’t accurate. The Oldowan encompasses a variation of manufacturing complexity and other elements, but cannot be said to be merely rocks that have been carried or bashed together. The most interesting studies have examined the issue of raw material exploitation and the actual processes used to reduce stone into useful tools.

David Braun gave a presentation that relates to this topic at the 2005  Paleoanthropology Society meetings. In an analysis of the lithic remains at the Kanjera South site (Kenya), the group found that the intensity of the reduction sequence varied with source material.
Kanjera South, dating to around 2.2 million years, preserves one of the largest early records of material culture. According to Plummer et al. (2001:810):

Hominins at Kanjera South utilized a wider variety of lithic raw materials than found at most Oldowan sites, some of which (chert, quartz, quartzite) must have been transported from outside the immediate vicinity of the deposits since they are not present in the local clast population.

In the study by Braun et al. (2005), fine-grained quartzite, which had a nearest source outcrop a long distance away from the site, was reduced more intensively than locally available rock. This reduction involved more flakes taken per core, and occasional retouch. They hypothesized that this difference was due to the hardness of the quartzite and its ability to hold an edge, which makes tools made on quartzite potentially more useful. The hominids apparently recognized these qualities in the raw materials and exploited the quartzite. We can probably infer that the transport distance was a result of this recognition as well.

Stout and colleagues (2005) report on the use of raw materials at Gona, which is at present the earliest site at which stone tools are found, dating to around 2.6 million years. This study sampled unmodified stone taken from conglomerates that represent natural accumulations. If stone were taken merely from local sources without selectivity, the modified stone assemblages from the site would be expected to match these conglomerates. As described by Stout et al. (2005:366-367), the past understanding of Oldowan toolmakers has suggested that they may not have exhibited a clear understanding of the technical qualities of their raw materials:

At Koobi Fora, the high frequency of basalt in local conglomerates (i.e. ancient stream channels) is closely mirrored by its predominance in the artifact assemblages (Toth, 1985; Schick, 1987; Isaac et al., 1997). Although quartz, chert and glassy volcanics are “reasonably easily available” in the conglomerates, these material types do not appear to have been specifically selected for (Isaac et al., 1997:268).

This paper gives an excellent review of the history of raw material choice. In brief, the literature review indicates that early toolmakers at Koobi Fora may have exercised some degree of selectivity by avoiding certain kinds of stone (vesicular lavas and weathered cobbles). By Olduvai Bed II (after 1.7 million years ago), some toolmakers were clearly going out of their way to acquire certain stone materials:

The increased use of chert at Olduvai around 1.65 Myr was clearly occasioned by the temporary exposure of rich sources of this material by the retreating waters of the paleo-lake (Hay 1976). Hominid toolmakers at this time readily appreciated the superior flaking properties of chert, leading to the formation of the earliest known special-purpose quarry site at MNK CFS (Stiles et al. 1974; Stiles 1998) (Stout et al. 2005:367).

So when did this technical knowledge really originate? Was it a skill that developed gradually over the million years between Gona and Olduvai Bed II?

Stout and colleagues find that the materials used for tools at Gona do not match the natural cobbles that were available in a number of respects. In essence, the hominids ignored many kinds of stone that had fracture patterns or other properties that made them less suitable as raw materials. They (2005:368) state the conclusion most clearly at the end of their introduction:

The strong pattern of raw material selection seen at Gona demonstrates that low levels of selectivity are not universal in the Oldowan. The fact that the assemblages from Gona are the oldest known in the world also argues against an overarching temporal trend toward increasing selectivity within the Oldowan.

The flaking skill of early hominids is the subject of a paper by Roche and colleagues (1999) in Science. At the two localities of Lokalalei 1 and 2C, both dating to 2.34 million years ago on the west shore of Lake Turkana, this study accomplished refits of stone flakes and cores to directly inspect the reduction sequence. They found that this sequence was quite complicated in many of the instances of manufacture at the two localities:

At LA2C, the dominant reduction sequence consists of these more reduced cores. Unidirectional or multidirectional removals are flaked on a single debitage surface, from natural or prepared platforms. This knapping system allows the production of a long series of removals without changing the volumetric structure of the core. The repeated application by the knappers of the same technical principles to a whole series of cores, and during the reduction of each core, indicates an elaborate debitage scheme, implying motor precision and coordination. These principles include an appreciation of the quality of the collected raw materials, a judicious exploitation of the natural morphology of the blocks and the maintenance of adequate flaking angles during the entire debitage sequence. These show that the notion of production was already assimilated by a group of hominids in this particular area. This notion is integrated within a real debitage strategy, here well-mastered and unprecedented for this time period (Roche et al. 1999:59).

Upon this description and analysis of the debitage, the study bases the following conclusion:

Overall simplicity and similarities between assemblages are the two main arguments recently put forward to substantiate a technological stasis hypothesis between the 2.6 and 1.6 Myr time periods, and to merge the related assemblages into a single vast ‘Oldowan’ technocomplex. The stasis hypothesis cannot hold out against the detailed technological analysis of the LA2C lithic assemblage. There can be no doubt about the elaborate character of the LA2C debitage schemes, which are far more sophisticated than at any other Pliocene site (Roche et al. 1999:59).

In total, these studies attest to the technological expertise of some early toolmakers. It is perhaps important to remember that the archaeological record should be expected to reflect an average technical competence much less than that possible (or possibly even typical) of early hominids. For example, every instance of stone flaking by an expert toolmaker certainly was preceded by novice flaking by the same individual earlier in his life. Considering the early mortality evidenced by australopithecine (and early human) remains, many potential toolmakers must have died before reaching proficiency. And toolmaking expertise was probably not uniformly distributed among social groups, so that some individuals had the opportunity to learn by observation some relatively complex reduction sequences and material properties, while others would have had to acquire the same knowledge by long trial and error, if at all.

In this framework, later changes in the archaeological record may reflect social and life history changes as much as ecological changes or brain evolution. Toolmaking intensifies later in the Oldowan, raw material selectivity increases, and some standard forms and more technically sophisticated artifacts, such as bifaces, routinely occur. The increased mental complexity of Pleistocene hominids may be a cause, but the behavioral changes have no obvious anatomical, life history, or other correlate. The apparent sophistication of the earliest toolmakers argue against the hypothesis that the later Oldowan represents a fundamentally more intelligent hominid species, with specialized adaptations to tool manufacture lacking in earlier hominids. Instead, I would suggest that later Oldowan hominids had on average a greater retention of cultural knowledge as a function of more stable groups and a longer life history than australopithecines. This shift might or might not have been accompanied by an increase in the capacity to learn, as might be evidenced by a greater length of the juvenile growth period.

From a conceptual perspective, there is necessarily a real limit on the standardization that is possible within any “technocomplex,” and particularly one that spans a million years or longer. The kind of information that is ultimately transmissible (either horizontally or vertically) among hominids over this extreme time period is of the most rarified form imaginable. A model of early archaeological assemblages that incorporated the probable manner and form of information transfer among groups (along with their global demography) would predict both a global lack of complexity and a great extent of variability within that simple context. The evidence of technical skills therefore may inform directly about the demography of groups and their relationships with each other. The extent to which such variability may be consistent with cultural diffentiation among groups in other primate species (such as chimpanzees) I take to be a testable hypothesis.


Most references within the featured articles below:

Plummer T, Ferraro J, Ditchfield P, Bishop L, Potts R. 2001. Late Pliocene Oldowan excavations at Kanjera South, Kenya. Antiquity 75:809-810.

Roche H, Delagnes A, Burgal JP, Feibel C, Kibunjia M, Mourre V, Texler PJ. 1999. Early hominid stone tool production and technical skill 2.34 Myr ago in West Turkana, Kenya. Science 399:57-60.

Stout D, Quade J, Semaw S, Rogers MJ, Levin NE. 2005. Raw material selectivity of the earliest stone toolmakers at Gona, Afar, Ethiopia. J Hum Evol 48:365-380.

SOURCE  http://johnhawks.net/

Posted in ARCHAEOLOGIE | Tagged , , , | Leave a comment