ΔΙΑΦΟΡΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΙ ΤΟΥ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ (ΙII)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 17/02/15)

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ

ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

ΠΛΕΥΡΑ Α

ΠΡΟΤΑΣΗ 1

ός όταν ότεων όσψια πόλιν φέστο όσο έσο

Α1=ός

Ος/η,ο. (αναφ.αντων.).= όστις, ο οποίος όστις=(ως αόριστος αντων.) οποιοσδήποτε, <<όποιος>>, πάς όστις, όποιος και αν, όποιος τυχόν, κάποιος.

Α2=όταν

όταν, αντί ότ’άν (ότε άν), ισοδύναμο προς το επ. ότε κεν (ότε+άν). Επίρρημα και συνδ. χρόνου με υποθέτ. δύναμη, όπως και τώρα, όταν, οποτεδήποτε, καθ’ήν περίπτωσιν, οσάκις, εάν.

Α3=ότεων

όστις, ήτις, ό,τι . αρσεν. και ότις και όττις, ουδέτ. και ότι και όττι. (αναφ.αντων.) ΚΛΙΣΗ:(γεν.πληθ.) ώντινων και ότεων και αττ.τ. ότων. ΣΗΜ. ο οποίος, εκείνος πού, αυτός πού.

Α4=οσψία

δοτική του θυλικού οσψία.

Η λέξη είναι σύνθετη από την αναφορική αντωνυμία -ος- =όποιοσ-δήποτε και από την λέξη ψιάς. Ψιάς, -άδος = ψακάς ή ψεκάς. Ψακάς μτγν. ψεκάς , -άδος = πάν μικρόν τεμάχιον (κόκκος, <<ψίχουλο>> κλπ.) αποτριβόμενον ή αποκοπτόμενον εκ μεγαλυτέρου όγκου. Ψάω και ψέω = διαλύομαι εις κόνιν, εξαφανίζομαι, καταρρέω. Επίσης και ψίω=σχίζω ή κόπτω σε τεμάχια, κατατρίβω.

Α5=πόλιν

αιτιατική του θηλυκού, πόλις.

πόλις, -εως. ιων. πόλις. ότι και σήμερα, πόλις, πολιτεία. όταν πόλις και άστυ εκφέρονται ενωμένα, πόλις είναι το σύνολο των πολιτών, άστυ τά οικήματα των, οι κατοικίες των. Στην Αθήνα πόλη έλεγαν την ακρόπολη, σε αντιδιαστολή προς το υπόλοιπο μέρος πού ονομαζόταν άστυ. Η αρχική σημασία τής λέξης πόλις ήταν κάστρο, φρούριο. Η λέξη δήλωνε αρχικά την ακρόπολη, το μέρος όπου βρίσκονται τα ιερά, ενώ στη συνέχεια εξελίχθηκε στη σημασία κράτος, κοινωνία, σύνολο ανθρώπων πού απαρτίζουν μία πολιτικοθρησκευτική κοινότητα. Σύμφωνα με τα προηγούμενα όταν ο Όμηρος ονομάζει την Κρήτη <<εκατόμπολιν>>, θα πρέπει να εννοεί ιερά κορυφής, όπως ακριβώς το ιερό κορυφής στο Γιούκτα με τα οικήματα. Όλα τα ιερά κορυφής της Κρήτης ανταποκρίνονται στην αρχική σημασία της λέξης αυτής. Δικαιολογημένα δε ο Όμηρος στην Οδύσσεια αναφέρει ενενήντα, αφού ήδη έχουν εγκαταλειφθεί από τους μυκηναίους ορισμένα μινωικά ιερά.

Α6=φέστο

φέστο: τρίτο ενικό παθητικού υπερσυντέλικου -έστο- του ρήματος έννυμι ή εννύω.

έννυμι η εννύω από το αρχικό FΕ’Ω = FΕ’ΣΘΩ, μέλ. έσω, εππ. έσσω. εππ. αόρ. έσσα. Παθητ. πρκ. είμαι, είσαι, είται . υπερσ. είμην, αλλά β ενικ. έσσο, γ ενικ. έστο (Fέστο). Ενδύω κάποιον, ενδύω τον εαυτό μου με κάτι, φορώ κάτι, περιβάλλομαι κάτι. Παθητ. είμαι ενδεδυμένος τι (καλυμμένος), περικαλύπτω (περιτυλίσσω ) εμαυτόν μέ τί {είς τί).

Το ρήμα συντάσσεται α) με δύο αιτιατικές, β) με αιτιατική και δοτική οργανική. Εδώ το ρήμα έχει συνταχθεί με δυο αιτιατικές, τις λέξεις οσψία και πόλιν.

Α7=όσο

όσος, όση, όσον. επί διαστήματος, τόσο μακρόν όσον….

αναφ. αντων. με διάφορα μόρια ως μία λέξη. Οσοδήποτε, όσο και άν.

Α8=έσο

έσο. Ειμί. Προστακτικη ίσθι, επ. μετά μέσης μορφής έσο, έσσο, έστω. Είμαι, υπάρχω. (λεξικό Ι.Σταματάκου)

 

ΠΡΟΤΑΣΗ 2

όταν πόλιν ωσύ ιπί

Α9=όταν

όπως Α2

Α10=πόλιν

όπως Α5

Α11=ωσύ

ώς άν-> ωσάν -> ωσύ -> ώς. Το υ στην Αιολική απαντά επίσης και αντί τού α: κατύ (κατά), σύρξ (σάρξ), ωσύ (ωσάν).

ΩΣ/επίρρημα. Δεικτικό επιρρ. τρόπου, ώς (τονιζόμενο) = ούτως, ούτω, κατά τούτο τόν τρόπο, έτσι. Αναφορικό επίρρ.τρόπου (άτονο), ως= ‘οπως, καθώς. Εδώ σ’αυτήν την πρόταση το -ωσύ- έχει τονισθεί από τους γραφείς τού δίσκου τής Φαιστού, επομένως μεταφράζεται ,——έτσι-. (λεξικό Ι.Σταματάκου)

Α12=ιπί

ίπος, ό καί ή. οποιοδήποτε βάρος, φορτίο, καθετί πού βαρύνει πού πιέζει. Το ρήμα ιπώ, -όω. 1)καταπιέζω, συνθλίβω, συμπιέζω. 2.(παθ) ιπούμαι, -όομαι. πιέζομαι, συνθλίβομαι (<<ιπούμενος ρίζαισιν Αίτναίαις ύπο>>. συνθλιβόμενος, πιεζόμενος κάτω από τις ρίζες τής Αίτνας, Αισχύλ.).

 

ΠΡΟΤΑΣΗ 3

πόλι όταν οψέει όλο σεί

Α13=Πόλι

όπως Α5

Α14=όταν

όπως Α2

Α15=οψέει

ορώ, -άω . 1)βλέπω, θωρώ, κοιτάζω 2.(το παθ.) ορώμαι. είμαι ορατός, είμαι θεατός, φαίνομαι, διακρίνομαι. Από το θ. του ενεστ. έχουν σχηματιστεί ο παρατατικός εώρων και οι παρακ. και ύπερσ. εόρακα, εοράκειν. Οι παρακ. και ύπερσ. όπωπα, όπώπειν ανάγονται σε θ. οπ- δηλωτικό συντελικής ενέργειας, πού αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στο αντικείμενο της ενέργειας, στη θέα, στο τι βλέπει κανείς. Από το θ.οπ- έχουν σχηματιστεί και οι μέλλ. όψομαι, παθ. μέλλ. και αόρ. οφθήσομαι. ώφθην και παθ. παρακ. ώμμαι (πρβλ. και όψις, όμμα οφθαλμός). Εδώ το οψέει είναι ασυναίρετο Β ενικό Μεσ. Μελλ. του ρήματος οράω, -ώ. Οψέομαι, οψέη ή οψέει, οψέεται κ.λ.π.

Α16=όλο

όλος, -η, -ο. Το ουδέτερο ως επίρρημα, όλο. διαρκώς, πάντοτε (κάθε τόσο).

Α17=σεί

σείω. κινώ κάτι προς τα εδώ και προς τα εκεί κατ’επανάληψη, ανα-κινώ, ταλαντεύω, ταρακουνώ, δονώ. (απρόσ.) σείει. γίνεται σεισμός. Εδώ παρατηρούμε ότι ο γραφέας χρησιμοποιεί το Ε, Κορίνθου- Μεγάρων-Αιτωλίας, το οποίο είναι <<βητό-σχημο>> (β) και δήλωνε από κοινού το βραχύ και το μακρό ανοικτό e.Τό ίδιο γράμμα χρησιμοποιείται και στο δεύτερο ε της λέξης Β9 (ΟΣΕΕΝΩΝ)της Β πλευράς του δίσκου. Παράλληλα όμως ο γραφέας χρησιμοποιεί και τον κανονικό τύπο του έψιλον το οποίο δηλώνει το μακρό κλειστό e, τη νόθο δηλ. δίφθογγο. Επίσης χρησιμοποιεί εδώ τον ταχυγραφικό τύπο του ε (F),το οποίο παραδίδεται από την Ελεύθερνα της Κρήτης

 

ΠΡΟΤΑΣΗ 4

ερφέφει οέων μύσν

Α18=ερφέφει

ερώ, ιων. και επ. ερέω, μέλ.(φημί, λέγω και αγορεύω χρησιμο-ποιούνται ως ενεστώτες και ο είπον ως αόρ. β) από την ίδια ρίζα σχηματίστηκε ο παρακμ. είρηκα. 1)Θά είπω, θά ομιλήσω. 2)θά αφυγηθώ, θά αναγγείλω, θά διακηρύξω.

Λέγω, πρτ. έλεγον, μέλ. λέξω και ερώ, αόρ. έλεξα και είπα, αορ.β είπον, πρκ.είρηκα. Το ρήμα είναι ελλειπτικό .

Το φημί συναντάτε πολλές φορές με συνώνυμο ρήμα, ώς έφη λέγων, έλεγε φάς, κλπ.Εδώ έχομε συγχώνευση δύο συνωνύμων ρημάτων σε μία λέξη.

Α19=οέων

εάω, συνηρ. εώ, επ.ειώ, πρτ.είων, επικ.έων. αφίνω, επιτρέπω.

Α20=μύσν

μυώ, -έω. 1)Εισάγω κάποιον στα μυστήρια θρησκείας, κατηχώ, προσηλυτίζω. 2)αποκαλύπτω σε κάποιον τούς σκοπούς μιάς μυστικής οργάνωσης η κίνησης και τον καθιστώ οπαδό της.

 

ΠΡΟΤΑΣΗ 5

εμφέο ότεων Σόλων όψοι άστυ

Α21=εμφέο

Η λέξη πρέπει να είναι σύνθετη από τις λέξεις εμαυτόν και φέο (φεύγω). Φεύγω = όπως και τώρα, φεύγω, τρέπομαι σε φυγή, εξορίζομαι. Φεύγω υπό τινος = εξορίζομαι υπό τινος. Εμαυτόν φεύγω = αυτοεξορίζομαι. Εδώ πιστεύομε ότι η σύνθετη λέξη αποτελεί Κρητικό ιδιωματισμό.

Α22=ότεων

όπως Α3

Α23=Σόλων

Πολιτικός τής αρχαίας Αθήνας, γνωστός και ως ένας από τούς Επτά Σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, γεννήθηκε περί το 640 και πέθανε περί το 560 π.Χ..Ο Σόλων ορίστηκε άρχων για το έτος 594/593 π.Χ.,οι νόμοι του δημοσιεύθηκαν περί το 592/591 π.Χ. Για να αποφύγει ο Σόλων την υποχρέωση υπεράσπισης των νόμων του και παραιτέρω εξήγησης τους, έφυγε από την Αθήνα, αρχίζοντας μια σειρά ταξιδιών και ανα-λαμβάνοντας την υποχρέωση να μην επιστρέψει πριν περάσουν δέκα χρόνια. Στα μέρη πού επισκέφθηκε περιλαμβάνονται η Αίγυπτος και η Κύπρος. Η παραμονή του στους τόπους αυτούς τεκμηριώνεται στα ποιήματα του. Για πρώτη φορά μαθαίνομε από το κείμενο αυτό του δίσκου τής Φαιστού, ότι ήλθε και στην Κρήτη (μάλλον μαζί με τον φίλο του Επιμενίδη, τόν οποίο είχε καλέσει στην Αθήνα για να απαλλάξει αυτήν από το Κυλώνειον άγος). Σίγουρα πριν καταλήξει στη Φαιστό πέρασε και από άλλες Κρητικές πόλεις, η τουλάχιστον γνώριζε γι’αυτές, όπως θα αντιληφθούμε από το κείμενο τής Β πλευράς του δίσκου, όπου αναφέρονται οι Στιαίοι (ελληνικός Μακεδονικός κλάδος, που ήλθε από την θεσσαλική Εστιαιώτιδα και συγκεκριμένα από την περιοχή του Ληθαίου ποταμού, στην πεδιάδα της Μεσσαράς γύρω στα 1130-1120 π.Χ., αφού πέρασε από την Μαγνησία), και η πόλη Υρσώ.

Α24=όψοι

Όπως η λέξη Α15

Α25=άστυ

Όπως η λέξη Α5

 

ΠΡΟΤΑΣΗ 6

Ορφέω των ότεων εόσο όμνων

Α26=Ορφέω

Ορφείος,-εία,-ον. 1) αυτός πού αναφέρεται στον Ορφέα 2)(το αρσ. ως κύριο όνομα) ο Ορφείος. ονομασία μήνα στη Μυτιλήνη.

Α27=των

Γεν.πλυθ. του αρθρ. Ο

Α28=ότεων

όπως το Α3

Α29=εόσο

εός, εή, εόν. κτητ. αντων. γ προσ. αυτού, αυτής, αυτού, ιδικός του, ιδικός των και σπαν. ιδικός σου.

Α30=όμνων

όμνυμι η ομνύω. = ορκίζομαι. Μεσ. και Παθ. όμνυμαι.

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ  http://www.kairatos.com.gr/

Advertisements
Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , , , , | Leave a comment

MYCENAEAN (Linear b) – ENGLISH Glossary (IVLast)

(BEING CONTINUED FROM  16/02/15)

image

image

 

THE END

EUCHARISTOOMEN PROSELEENIE

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , | Leave a comment

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ (Δ)

(CYNECHIZETAI APO 15/02/15)

2.1 Σημεία

image

image

image

image

image

image

image

γράμματα του ελληνικού και λατινικού αλφαβήτου, προέρχονται από εικονικά σημεία των αιγυπτιακών ιερογλυφικών. «Σύμβολα του γραπτού λόγου μπορεί να μην είναι κατανοητά από αυτούς που δεν ανήκουν στο συγκεκριμένο πολιτισμό, αλλά κάθε σύμβολο μέσα σ’αυτό τον πολιτισμό μεταφέρει αναγκαστικά μιαν ολόκληρη ιστορία αναπαράστασης, σύνδεσης και σχέσης» (Barry 1997, 119). Κατά συνέπεια, μερικοί θεωρητικοί επιμένουν ότι «τα σημεία δεν είναι ποτέ αυθαίρετα» (Kress & van Leeuwen 1996, 7), δίνοντας έμφαση στην κινήτρωση των χρηστών των σημείων μάλλον παρά του ιδίου του σημείου (Hodge & Kress 1988, 21-2).

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Αλέξανδρος Α. Αλεξανδρίδης

Επιβλέπων Καθηγητής
Παναγιώτης Σπύρου

Αθήνα, Ιούνιος 2010

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ &
ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ – ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ & ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΤΜΗΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ & ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΓΩΓΗΣ

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , , , | Leave a comment

ENGLISH WORDS OF NO APPARENT GREEK ORIGIN (MEROS ICT)

(CONTINUED FROM  12/02/15)
Α)Ι ΝΟΣΤΡΙ ΔΙΑΛΕΤΤΙ ΣΟΝΟ ΙΝ ΣΚΡΙΤΤΙ ΚΙ ΟΥΖΑΝΟ ΛΕΤΤΕΡΙ ΔΙ ΑΛΦΑΒΕΤΙ  ΧΑΛΚΙΔΙΤΣΙ,   ΙΟΝΙΤΣΙ Ε ΚΙΡΙΛΙΤΣΙ

Β)DEN  PROSPATHOUME NA  APODEIKSOUME OTI TA PANTA PROERCHONTAI APO TOYS HELLEENAS ALLA NA TONISOUME,OTI SCHEDON OLA TA LEKSIKA STAMATOUN STEEN GALLIKEEN EE STEEN LATINIKEE LEKSIN KAI DEN ANAPHEROUN TEEN PRAGMATIKEE RIZA.

Γ)УИ  ДОНТ  ТРАИ ТО ПРУВ  ДАТ ЕВЕРИТИНГ  КОМЅ  ФРОМ ДЕ ГРИКС  БАТ УИ  ЕНТОНЕ  ДАТ АЛМОСТ ОЛ  ЛЕКСИКА-ДИКТИОНАРИЅ  СТОП ОН ФРАНЦ ОР  ЛАТИН УОРД ЕНД  АРЕН’Т  МЕНТИОНИНГ ДЕ РЕАЛ РУТ .

Origin of the word cheap
The word cheap comes from the old English ceap (n.; traffic, bargain, a purchase) from the Germanic ceapian (v.; trade) from the Latincaupo (gen. cauponis; petty tradesman, huckster), which derives from the Greek cape (stall for provisions, a small piece; Gr.: κάπη) andcapilos (synonym to caupo; vintner, huckster, petty tradesman; Gr: κάπηλος].

 

In modern Greek (Romeika):
a) capilos: huckster, monger [Gr: κάπηλος]
b) capilio: wineshop, pothouse [Gr: καπηλειό]
c) capilia: exploitation, trading (on sth) [Gr: καπηλεία]

 

 

Origin of the word camomile

The word camomile comes from the French camomille from the Latin chamoemelon, which is a transliteration of the Greek chamaimelon[camomile, lit. earth-apple; Gr.: χαμαίμηλον] from chamai (on the ground; Gr: χαμαί) + melon (apple; Gr: μήλον). So called because of the apple-like scent of the plant.

 

In modern Greek :
a) hamοmili: camomile [Gr: χαμομήλι]
b) hamo: on the ground [Gr: χάμω]
c) milo: apple [Gr: μήλο]

___
http://en.wiktionary.org/wiki/camomile

Origin of the word wolf .
The word wolf is probably related to the Latιn lupus (wolf), which derives from the Greek lycos (wolf; Gr: λύκος).

In modern Greek (Romeika):

a) lycos: wolf [Gr: λύκος]

b) lycophilia: a spurious/sham friendship [lit.: friendship between wolfs (lycos+philia); Gr.: λυκοφιλία]

 


 

Can – word origin.

The word can (cup, vessel, container) comes from the old english canne (a cup, container) from the Germanic kanna, an early borrowing from late Latin canna (container, vessel), from the Latin canna (reed, reed pipe, small boat), from the Greek canna (reed; Gr.: κάννα).

http://www.etymonline.com/index.php?search=can&searchmode=none

 

Canister – word origin.

Canister (basket, vessel for liquids, container) comes from the Latin canistrum (wicker basket for bread, fruit, flowers, etc.), which is a transliteration of the Greek canistron/canastron (basket made from reed) from canna (reed; Gr: κάννα).

In modern Greek (Romeika):

a) canistro or canistra: canister [Gr: κάνιστρο or κανίστρα]

 


http://www.etymonline.com/index.php?search=canister&searchmode=none

Origin of the word cannon
The word cannon comes from the old French canon, from the Italian cannone (large tube) from the Latin canna (reed, tube), which is a transliteration of the Greek canna (cane, reed; Gr: κάννα).

In modern Greek (Romeika):
a) cannoni: cannon [Gr: καννόνι]

 

Origin of the word cinnamon

The word cinnamon comes from the old French cinnamone from the Latin cinnamomum/cinnamum (cinnamon) [also used as a term of endearment], which is a transliteration of the Greek cinnamomon (cinnamon; Gr.: κιννάμωμον).


 

Origin of the word chop (to cut)
Τhe word chop (to cut) comes from the old French coper (to cut, cut off), which, most probably, is derived from the Greek verb copto (to cut; Gr: κόπτω).

In modern Greek (Romeika):
a) copto or covo: to cut [Gr.: κόπτω or κόβω]
b) copi: cutting [Gr.: κοπή]

Post 168

 

Origin of the word chop (shift quickly)
The word chop (shift quickly) comes from the old English ceapian (to bargain) from the Latin caupo from the Greek cape .

 

Origin of the word disaster

The word disaster comes from the Middle French désastre from the old Italian disastro, which  comes from the Greek pejorative prefixdis– (bad; Gr: δυσ-) + aster (star; Gr: ἀστήρ). So disaster lit. means “bad star”. The sense is astrological, of a calamity blamed on an unfavorable position of a planet.
In modern Greek (Romeika):
a) asteri or aster: star [Gr: αστέρι or αστήρ]

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Disaster

 

Origin of the word chameleon
The word chameleon comes from the Latin chamaeleon, which is a transliteration of the Greek chamaileon from chamai (on the ground; Gr: χαμαί] + leon [lion; Gr: λέων].

 

In modern Greek (Romeika):
a) hameleon: chameleon [Gr: χαμαιλέων]
b) hamo: on the ground [Gr: χάμω]
c) leon or liontari: lion [Gr: λέων or λιοντάρι]
___

___
__

Origin of the word saliva.

The word saliva comes from the Latin saliva (spittle), from the Greek sialon (saliva, spittle; Gr: σίαλον).

 

In modern Greek (Romeika):

a) salio or sialos or sielos: saliva [Gr: σάλιο or σίαλος or σίελος]

b) sielogonos: salivary [Gr: σιελογόνος]

c) sielorrhea: salivation [Gr: σιελόρροια]

 

Post 175.


 

Origin of the word misery
The word misery comes from the French miserie from the Latin miseria (wretchedness) from miser (wretched), which is a transliteration of the Greek miseros/misaros (abominable, despicable, wretched; Gr: μυσαρός) from misos (evrything that cause abhorrence, repulsion, revulsion; Gr: μύσος).

From the same root:
English: miserable, miser, miserly
French: misere, miserable, miserieux, misericorde, miserere
Italian: miseria, misere, miserabile, misericordia, misserimo
Spanish: miseria, misero, miserable, misericordia, miserere

In modern Greek (Romeika):
a) mizeria: misery [Gr: μιζέρια; loanword]
b) mizeros: miserable, wretched [Gr: μίζερος]

 

 

Origin of the word salary

Salary derives from the French salarie from the Latin salarium (salary, stipend, originally soldier’s allowance for the purchase of salt) fromsal (salt), which comes from the Greek als (salt; Gr: άλς).

From the same root: salt, salad, salami

 

In modern Greek (Romeika):

a) alas or alati: salt [Gr: άλας or αλάτι]

b) salata: salad [Gr: σαλάτα]

c) salami: salami [Gr: σαλάμι]


 

Word origin of the name Christ
Christ comes from the Greek word Christos (Gr: Χριστός), which means “the anointed one”. It was a translation of the Jewish word Messiah.

Jesus Christ, Saint Catherine’s Monastery, Mount Sinai.
From the same root:

Christmas, Christian, Christianity, Christology.

In modern Greek (Romeika):
a) Christos: Christ [Gr: Χριστός]
b) Christianos: Christian [Gr: Χριστιανός]
c) Christugenna: Christmas [Gr: Χριστούγεννα; lit. Christ’s birth]
d) Christologia: Christology [Gr: Χριστολογία]
e) Christianismos: Christianity [Gr: Χριστιανισμός]

Origin of the word austere

Austere comes from the Latin austerus (dry, harsh), which is a transliteration of the Greek austeros (bitter, harsh; Gr.: αυστηρός).

From the same root: austerity

In modern Greek (Romeika):

a) afsteros: austere [Gr: αυστηρός]

b) afsterotita: austerity [Gr.: αυστηρότητα]

 

Origin of the word pectoral

The word pectoral (pertaining to the breast), comes from the Latin pectoralis from pectus (breast, chest), fom the Greek pectos (compact, firm; Gr.: πηκτός)

 

 

(TO BE CONTINUED ) JENFEMAR11

Some sources

1. Lemon GW. English Etymology or, a Derivative Dictionary of the English Language: in two Alphabets. Robinson G eds. London M.DCC.LXXXIII.
2. Valpy F.E.J. Dictionary of the Latin Language. Longman and Co. London, 1828.
3. Κούβελας ΒΑ. Ετυμολογικό και Ερμηνευτικό Λεξικό της Λατινικής Γλώσσας. Μακεδονικές Εκδ. Αθήνα, 2002, [ISBN 960-319-224-4].
4. Online Etymology Dictionary [ http://www.etymonline.com/ ]
5. Σταματάκος Ι. Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Εκδ. Δεδεμάδη. Αθήνα, 2006.
6. Τζιροπούλου-Ευσταθίου Α. Έλλην Λόγος. Εκδ Γεωργιάδης. Αθήνα, 2003, [ISBN 960-316-190-Χ].

PAGAN  http://ewonago.wordpress.com/

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

ΠΕΡΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Α)

A)Γραικοὶ καὶ Ἕλληνες (Ὅμηρος, Ἀριστοτέλης)

Γράφει ἡ Λαμπρινὴ Θωμᾶ:

«Sigoyra Makednos shmainei oreinos (Highlander;-) ) symfwna me ton Hammond, ki h pio endiaferoysa 0ewria poy exw akoysei (ap ton P.Xrhstoy) gia thn proeleysh ths le3ews Ellhn, einai Sell-oi ek ths rizas sal- , e3 oy kai sal-os dhl. trellos. Pantws h onomasia Selloi-Ellhnes einai apo th Dwdwnh (logiko) ki h onomasia ths perioxhs toy Soylioy-Selianhs 0ewreitai diaswsh toy arxaioy onomatos.»

Na 8umisoume ti leve o Omnros kai o Aristotelns.

Ὁμήρου «Ἰλιάς», Π 233-235:

«Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων,
Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου· αμφί δε Σελλοί
σοι ναίουσ’ υποφήται ανιπτόποδες χαμαιεύναι.»

(Dia, basilia Dwdwvaie, Pelasgike, pou ka8esai makrua kai prostateueis tn Dwdwvn pou exei baru xeimwva` gurw de oi Selloi katoikouv, oi ermnveutes twv xrnsmwv sou, pou koimouvtai kataxama kai exouv avipta podia.)

Ἀριστοτέλους «Μετεωρολογικά», 1 352 a:

«περί την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ’ εστίν η περί την Δωδώνην και τον Αχελώον… Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες.»

Oi le3eis Ellas-Ellnv emfavizovtai kai stov Omnro, movo gia tnv perioxn tns F8ias omws.

Ὁμήρου «Ἰλιάς», Β 681-685:

«Νυν αυ τους όσσοι το πελασγικόν Άργος έναιον,
οι τ’ Άλον οι τ’ Αλόπην οι τε Τρηχίνα νέμοντο,
οι τ’ είχον Φθίην ηδ’ Ελλαδα καλλιγύναικα,
Μυρμιδόνες δε καλεύντο και Έλληνες και Αχαιοί,
των αυ πεντηκοντα νεών ην αρχός Αχιλλεύς.»

(ekeivous pali pou katoikousav sto Pelasgiko Argos, pou kateixav tnv Alov, tnv Alopn kai tnv Traxiva, pou eixav tnv F8ia kai tnv Ellada me tis omorfes guvaikes (!), pou legovtav Murmidoves kai Ellnves kai Axaioi, autwv arxngos nto o Axilleus me pevnvta ploia.)

Ἐγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Larousse-Britannica»:

«Σελλοί: Κάτοικοι τῆς Δωδώνης, fulakes tou mavteiou tou Dios, pou ntav upoxrewmevoi va zouv askntika. Agvwstns etumologias. Kata mia apoyn, prokeitai gia illuriko tupo me snmasia ierourgos-8utns, pou suvdeetai me to γοτθικὸ saljan = προσφέρω- θυσιάζω. Στράβων, Ι’ 328, «Μέγα Ἐτυμολογικόν»: To ovoma twv Sellwv proerxetai apo ta eln pou meta tov kataklusmo sugkevtrw8nkav stnv perioxn tns Ἑλλοπίας, ἢ ἀπὸ τὸν ποταμὸ Σελλήεντα.»

B)Ἕλληνες, Γραικοὶ ἢ Ῥωμαῖοι; Hellenes ἢ Greeks;

[...] εκολλησαν εκτοτε  εις
> το Εθνος  μας  και  την  ΔΥΣΑΠΑΛΛΑΚΤΟΝ  ΚΗΛΙΔΑ ,  το ονομα ΡΩΜΑΙΟΙ,
> ΡΩΜΙΟΙ, το οποιον θα επρεπε ν'αποφευγομεν  ΕΠΙΜΟΝΩΣ  και ΦΑΝΑΤΙΚΩΣ,
> αναλαμβανοντες το ΠΑΤΡΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΟΝΟΜΑ ΗΜΩΝ [...]

   Ο Κεραμοπουλος εμφορειται απο πατριωτικα αισθηματα, πλην ομως βλεπει
το πραγμα μαλλον περιοριστικα. Μετα την απελευθερωση προσπαθησαμε να
ξαναβρουμε και να ενισχυσουμε την σχεση μας με το ενδοξο Αρχαιοελληνικο
παρελθον μας, πραγμα θετικο κατ' αρχην βεβαιως. Να θυμισουμε οτι ο
Κοραης επροτεινε να ονομαζομαστε "Γραικοι, διοτι ετσι μας αποκαλουν
τα φωτισμενα εθνη της Δυσης" (sic). Το θεμα ποιο ειναι; Οτι αντι να
ξαναβρουμε, να συνειδητοποιησουμε, να ενισχυσουμε την ιστορικη μας
συνεχεια στην ολοτητα της, κινδυνεψαμε (κυριως κατα το πρωτο ημισυ
του 19ου αι., αν και το ζητημα συνεχιζεται υφισταμενο και εκτοτε) να
μην κανουμε τιποτε αλλο εκτος απο το να απεκδυθουμε την αυτοκρατορικη
μας κληρονομια των μεσων χρονων. Παιζοντας το παιχνιδι των Δυτικων
ουσιαστικα. Και τι καταφεραμε, να γινουμε οι ενδοξοι απογονοι και
κληρονομοι των αρχαιων Ελληνων; Οχι, να γινουμε ενα απο τα "βρωμερα
Βαλκανικα φυλα, για τα οποια ουτε ενας Γερμανος στρατιωτης δεν αξιζει
να χασει τη ζωη του" (Βισμαρκ). (Παρα το φιλελληνικο κλασσικιστικο
πνευμα της Γερμανιας). Περιοριζομενοι και εδαφικως και εθνικως και
πολιτιστικως και ως προς το διεθνες δικαιο ακομα. Εκει κατηντησε
λοιπον το "Βασιλικον Γενος των Ρωμαιων".
   Χωρις μαλιστα ποτε να παυσει να ζει, εστω και υπογειως, το ονομα των
Ελληνων, η χρηση του ονοματος της Ρωμης ειναι δυνατον να ερμηνευεται ως
ομολογια ραγιαδισμου; Δεν νομιζω. Εμενα στο κατω-κατω μου φερνει στο
νου τον εξελληνισμο της Ρωμης οχι τον εκρωμαϊσμο της Ελλαδος, για να
χρησιμοποιησω το σχημα της φρασεως του Ορατιου.

[Σημ. 1:    Το κατά καιρούς κατηγορηθέν (αδίκως) Πατριαρχειο λέγει, επί
τουρκοκρατίας, στον διεξαχθέντα διάλογο με τους Βρετανούς
προτεστάντες:
   "...πάλαι μεν Ελλήνων, νυν δε Γραικών και Νέων Ρωμαίων δια την
Νέαν Ρώμην καλουμένων..."
   Δηλ. οι Ρωμαίοι-Ρωμιοί-"Νέοι Ρωμαίοι" απόγονοι και συνέχεια των
"πάλαι καλουμένων Ελλήνων", καλούμενοι σήμερα ούτως εκ της Νέας Ρώμης,
όχι της Πρεσβυτέρας, δηλωτικό επομένως το όνομα του εξελληνισμού της
Ρώμης, της νίκης της Ελλάδος, και όχι του εκλατινισμού της Ελλάδος,
της νίκης της Ρώμης, και άρα κάθε άλλο παρά μειωτικό.]

[Σημ. 2: Πλουταρχος, "Βιος Ρωμυλου": "Το μεγα της Ρωμης ονομα
[οι Πελασγοι] επι πλειστα της οικουμενης πλανηθεντες, λεγεται αυτοθι
κατοικησαι και δια την εν οπλοις ρωμην ουτως ονομασαι την πολιν."
Ελληνες και Ρωμαιοι συγγραφεις θεωρουν την Ρωμη παναρχαια Ελληνικη
αποικια. (Βασικως Αρκαδικη· ο μυθικος Ευανδρος απο το Παλλαντιον της
Αρκαδιας εγκατεσταθη στο Παλλαντιον, οπως ονομασθηκε, της Ρωμης.
Αλλα κ.α. παναρχαιοι Ελληνες αποικισαν την Ιταλικη χερσονησο (Κρητες,
Τυρρηνοι, Οινωτρος, Ηρακλης, Οδυσσευς κ.α.).) Ο μαθητης του Πλατωνος
Ηρακλείδης Ποντικος στο "Περι ψυχης" γραφει "πολιν Ελληνιδα Ρωμην".]

Και ανεξαρτητως των ακραιων αποψεων του στυλ
"εμεις ειμαστε οι Ρωμαιοι" (βλ. π.χ. http://www.romanity.org ), νομιζω
οτι εκεινο που εχει σημασια ειναι η κατισχυση του Ελληνισμου κατα τους
μεσους χρονους και οχι τα στοιχεια που τον εβλαψαν. (Τα οποια και
ασφαλως και δεν πρεπει να παραγνωριζουμε, αντιθετως να τα επισημαινουμε
για να τα ξεπερνουμε. Αλλα να μην παθαινουμε και διαστροφη, του στυλ
"ο Χριστιανισμος και το Βυζαντιο εξαφανισαν τον Ελληνισμο". Μηπως,
χωρις το Βυζαντιο, το Ελληνικο Εθνος, αντι θεμελιο και κορμος της
Αυτοκρατοριας, θα ηταν ενα εξαφανισμενο, μυστηριο, αρχαιο παρελθον,
οπως το των Σουμεριων ή των Ετρουσκων;)
   Το ονομα των Γραικων δεν επεσημαναν, ανεξαρτητως της προελευσεως
του, οι μελετητες οτι μας εδωθη απο τους Λατινους; Συνεπως τι λογο
εχουμε εμεις να αποκαλουμαστε ετσι; Ασχετως του οτι κατ' αρχην δεν
ειναι υποτιμητικο. 

[Σημ. 3: Πώς και γιατι επεκρατησε και πώς λειτουργησε;
Το "Γραικος" επανεισηχθη απο τους Ρωμαιους, οταν ηταν κυριοι της
Ελλαδος. Στα χριστιανικα χρονια επεκρατησε ως φυλετικος προσδιορισμος,
διοτι το μεν "Ελλην" ειχε παρει την εννοια θρησκευτικου προσδιορισμου,
ως πολιτικος προσδιορισμος δε του πολιτη της Αυτοκρατοριας
εχρησιμοποιειτο βεβαιως το "Ρωμαιος". Πλην ομως οι Φραγκοι επιχειρωντας
να σφετερισθουν την ελληνορωμαικη κληρονομια, χρησιμοποιουσαν για τους
Ελληνες και την Αυτοκρατορια τον ορο "Γραικος", με υποτιμητικη μαλιστα
σημασια, αιρετικος ("graeci haeretici"), κατωτερος, ουτε Ρωμαιος ουτε
Ελλην προφανως. Συνεχιζοντας την τακτικη των αρχαιων Ρωμαιων (Λατινων),
οι οποιοι το χρησιμοποιουσαν επισης πολυ συχνα υποτιμητικα, κανοντας το
καμμια φορα και "γραικυλος".]

   Οσο για το οτι "το Πατριαρχειο ονομαζεται στην Τουρκια "Πατριαρχειο
των Rum", παρ' ολο που καμμια σχεση δεν εχει με την Ρωμη"... Μα, το
Πατριαρχειο αν ειναι "Οικουμενικο" και οχι λιγων "Βαλκανιων", ειναι
εν αναφορα με την "Κωνσταντινουπολη και Νεα Ρωμη" (οπως αναφερεται
στον επισημο τιτλο του Πατριαρχη), με την Πολη, την Αυτοκρατορια,
και τον ιδρυτη της.
   Συνοψιζοντας, παρ' ολο που δεν ταυτιζομαι με τους Ρωμανιδικους
( http://www.romanity.org ), νομιζω οτι καποιες παρατηρησεις τους
ειναι πολυ σημαντικες.

[Σημ. 4: Αστηρικτη ειναι και η αποψη οτι το "Ρωμιος" εγινε αποδεκτο
ως ευνοικοτερο εναντι του υποτιμητικου "γκιαουρης", ως η ευνοικοτερη
δηλ. απο τις δυο ονομασιες με τις οποιες εκαλουντο υπο των Οθωμανων οι
υποδουλοι Ελληνες. Αστηρικτη, διοτι, βεβαιως, οι πολιτες της Ρωμανιας
οναμαζαν υπερηφανως εαυτους "Ρωμαιους" πριν την εμφανιση των τουρκων.
   Ο σπουδαίος Φαναριώτης λόγιος Δ. Καταρτζής (ένα πνεύμα ικανό να
αντιλαμβάνεται τα μηνύματα των νέων καιρών, χωρίς όμως να αποκόπτεται
από την παλαιά Φαναριώτικη παράδοση), το 1783 εξακολουθεί να προτιμά
το όνομα "Ρωμιός" αντί του "Έλλην", καθώς, λέει, "όξ' απ' τους
σπουδαίους μας οπού είπα, όλο το έθνος μας τώρα, όταν λεν Έλληνα,
νοούνε ειδωλολάτρη. Πως είχαμε προγονούς τους Έλληνες τιμή μεγαλωτάτη,
χωρίς να πρετεντέρουμε τ' όνομα". Και επισημαίνει:
   "Αφ' ου ένας Ρωμηός συλλογιστή μια φορά πως κατάγεται από τον
Περικλέα, Θεμιστοκλέα και άλλους παρόμοιους Έλληνες, ή απ' τους
συγγενείς του Θεοδοσίου, του Βελισαρίου, του Ναρσή, του Βουλγαροκτόνου,
του Τζιμισκή, κ' άλλων τόσων μεγάλων Ρωμαίων, ή έλκει το γένος του
από κανέναν άγιο, ή από κανέναν του συγγενή, πώς να μην αγαπά τους
απογόνους εκείνων κ' αυτωνών των μεγάλων ανθρώπων; Πώς να μην τό 'χη
χαρά του να δυστυχή σε τέτοια πολιτική κοινωνία που συναπαρτίζουν
αυτοί; Πώς να μην πονή αιωνίως το έδαφος που τους ανάθρεψ' εκείνους
κ' αυτουνούς; Και τραβώντας ασμένως τον δούλειο του ζυγό, πώς να μη
βρέχη με δάκρυα τον τόπο που έβαψαν με το αίμα τους, εκείνοι για δόξα,
κ' αυτοί για τη σωτηρία τους;
   Όντας λοιπόν κ' εμείς οπωσούν ένα έθνος, κ' έχοντας πατρίδα φίλον
έδαφος..."
(Βλ. "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", 1975, τ. ΙΑ', σελ. 349 και
σελ. 443, υπό Κ.Θ. Δημαρά.)]

        
Αντώνιου Κεραμοπουλου
 Καθηγητου του Πανεπιστημιου Αθηνών. ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΥ

 

C) "Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίοι;",
Τότε, 1996:

"Ελ ή Ηλ και δωριστί Αλ σημαίνει υψηλό. Έτσι οι Αλβανοί και
οι Ελβετοί που ζούσαν σε ψηλά βουνά, ονομάσθηκαν Αλ-λουανοί και
Ελ-ουήτιοι ή Ελ-βήτιοι αντιστοίχως, όπως και οι Ιλ-λυριοί. Επίσης
Ελ-λοπία, η ψηλή περιοχή γύρω από την Δωδώνη (Ελ-λωτίς και Ελ-λώτια
λεγόταν η Κρήτη ως ορεινή-υψηλή. Οι Ασιάτες ονόμαζαν την Κύπρο
Αλ-ασία.) όπου ζούσαν οι Ελ-λοί ή Έλ-λοπες (και (Σ)ελλοί). Αλλά και το
Π-ελ-ασγοί περιέχει το ελ.
Ο ήλιος βρίσκεται ψηλά στον ουρανό, γι' αυτό Ήλ-ιος ή Α(έ)λιος
(δωρική). Το ανώτατο δικαστήριο ονομάσθηκε Ηλ-ιαία και η ανωτάτη
συνέλευσις των Δωριέων Αλ-ία.
Ο Ύψιστος Θεός ήταν ο Ηλ (που το γράφουν Ιλ) ή Ελ και Αλ απ' όπου
και η Μπαμπ-ιλί (Βαβυλών = Πύλη του θεού), το εβραϊκό Ελ-ωίμ=θεοί, το
αραβικό Αλ-λάχ.
Το ιερό της Δωδώνης λεγόταν Έλ-λα (Ησύχιος) δηλ. Θεού πέτρα (λα=
πέτρα, εξ' ου λατομείο και λαός = οι άνθρωποι που προήλθαν από τις
πέτρες που πετούσαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα).
Έλ-λα λοιπόν = η πέτρα στην οποία κάθεται ο Θεός = έδρα Θεού. Αυτό
σημαίνει και το Ελλάς = η χώρα όπου εδρεύει ο Θεός, θεϊκή γη.
Το όνομα Ελλάς αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (Β 683-85) που χαρακτηρίζει
τον Αχιλλέα αρχηγό "όσων κατοικούν στην Φθία και στην Ελλάδα". Αυτή
η Ελλάς του Ομήρου υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις (τις αναφέρει ο Ι.
Κορδάτος) ότι βρισκόταν στη Λακωνία ή στη Μεσσηνία, πιθανότερα στην
Μάνη. (Ο Αγαμέμνων τάζει στον Αχιλλέα μια περιοχή της Μεσσηνίας. Στο
Ταίναρο υπήρχε λιμάνι Αχίλλειον. Η Καρδαμύλη δόθηκε στον Αχιλλέα και
εκεί παντρεύθηκε ο υιός του την κόρη του Μενελάου και της Ελένης. Ιερό
του Αχιλλέως υπήρχε στην Ηλίδα και η μητέρα του Θέτις λατρευόταν στη
νότια Λακωνία. Εκεί υπήρχε και το Ιερό "Ελλήνιον" όπου λατρευόταν ο
Έλλην, υιός του Δευκαλίωνος, γενάρχης των Ελλήνων. Σ' αυτό ελήφθη
η απόφασις για εκστρατεία κατά της Τροίας. (Παυσ. III,12,5)) Στην
Κρήτη υπήρχε ποταμός Έλλην. Ο Όμηρος χρησιμοποιεί ήδη και την λέξη
"Πανέλληνες" (Β 530). Την επαναλαμβάνει ο Αρχίλοχος (απόσπ. 54).
Ο Ησίοδος, αργότερα, ομιλεί για την "ιερή Ελλάδα" ("Έργα και
Ημέραι", 653) ως την χώρα από την οποία έγινε η εκστρατεία των
"Πανελλήνων" (528) κατά της Τροίας.
Ο υιός του Δευκαλίωνος, Έλλην, ήταν γενναίος και "φιλοπόλεμος"
("Ηοίαι", 27), όπως ακριβώς οι άνδρες του Αχιλλέως, οι Μυρμιδόνες-
Έλληνες.
Στην Αίγινα υπήρχε το Πανελλήνιον όρος, όπου ο Αιακός προσευχήθηκε
στον πατέρα του Ελλάνιον ή Πανελλήνιον Δία. (Απολ. Γ,6 - Ισοκρ. 9,14,
15 - Παυσ. 2,29,6).
Η προέλευσις λοιπόν της ονομασίας Έλλην πρέπει ν' αναζητηθεί σ' ένα
συνδυασμό του Έλλας της Δωδώνης, της Ελλάδος του Αχιλλέως με τους
καλύτερους πολεμιστές και του Έλληνος του υιού του Δευκαλίωνος."

Κατά τον Σημαιοφόρο Αν. Θεολόγο ("Το Ελληνικό Αλφάβητο
αποκαλύπτεται: Μυστικός κώδικας της Ελληνικής Γλώσσας και Μυθολογίας",
1995· "Κωδικόν λεξιλόγιον" (ο συλλαβικός κώδικας της Ελληνικής
γλώσσας), Ρα-Μα-Φα, 1997), κάθε γράμμα (και συλλαβή) έχει μια εγγενή
σημασία και το νόημα κάθε λέξεως αποκρυπτογραφείται με βάση τις
σημασίες των γραμμάτων/συλλαβών της. (Την ίδια άποψη υποστηρίζει ο
Η.Λ. Τσατσόμοιρος ("Ιστορία γενέσεως της ελληνικής γλώσσας", Δαυλός,
1991).) Έτσι:
Λ = Ήλιος, Φως
Ν = Νους, Νόμος
Οπότε:
Έλλην = ο φωτισμένος-φωτεινός νους

 Γ.Κ. Γεωργαλάς

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , , , | Leave a comment

ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΝΟΥΣ 4

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 09/02/15)

Μέρος 4ον: Δομή και Νόμοι Ελληνικής Γλώσσης. Παραδείγματα.

Ως λέξι, νοούμε σύνολο γραμμάτων εκφραζόντων αυτοτελή έννοια. Μόνον στην Ελληνική γλώσσα οι λέξεις έχουν το χαρακτηριστικόν της απολύτου σχέσεως μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου, δηλαδήαυτό που λένε αυτό εννοούν, πράγμα που έγινε εμφανές στα προηγούμενα.
Επίσης, όλες μα όλες οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας έχουν ένα χαρακτηριστικό. Είναι σύν-θετες. Ακόμη και οι μονοσύλλαβες λέξεις συντίθενται εκ γραμμάτων τα οποία έχουν αυτοτελές νοηματικόν υπό-βαθρον. Η σύνθεσις είναι μία διαδικασία μαθηματικής υφής η οποία ακολουθεί αναλόγους κανόνες, με αποτέλεσμα να παράγει και να κωδικοποιεί τον τεράστιο αριθμό των ελληνικών λέξεων (~6.000.000) με αριστουργηματική δομή και ακρίβεια.
Εν συνόψει  (με βάσι και τα προηγούμενα) η κατασκευή μιας λέξεως ακολουθεί το πρότυπο:

image

Παρενθετικώς κάνουμε μία άμεση σύγκρισι της δομής, στην κωδικοποίησι των ελληνικών λέξεων σε σχέσι με την (ανύπαρκτη) κωδικοποίησι των αγγλικών.
γράφω/ write θέτω/ put βαίνω/ walk
ανα-γράφω/ write on ανα-θέτω/ assign ανα-βαίνω/ climb (go up)
αντί-γράφω/ copy αντι-θέτω/  reverse αντι-βαίνω/ violate
δια-γράφω/ delete δια-θέτω/ dispose δια-βαίνω/ cross
επι-γράφω/ inscribe επι-θέτω/ attack επι-βαίνω/ to board
κατα-γράφω/ register κατα-θέτω/ deposit κατα-βαίνω/ descent (go down)
παρα-γράφω/ annul παρα-θέτω/ set side by side παρα-βαίνω/ to break
Παρατηρούμε ότι δεν υφίσταται καμμία μα καμμία δομή κωδικοποιήσεως ούτε έστω και στοιχειώδους ομοιομορφίας. Η κωδικοποίησις βοηθάει και στην απομνημόνευσι. Έτσι ένας μαθητής π.χ. στα αγγλικά θα πρέπει εκτός των 3 ρημάτων του παραδείγματος να αποστηθίσει άλλα 18. Και λέγοντας αποστήθισι κυριολεκτούμε, διότι αν κάποιος αγνοεί τη λέξη «delete» επί παραδείγματι θα δυσκολευτεί να βρεί μία αντίστοιχη. Αντιθέτως στην ελληνική γνωρίζοντας την δυναμική της προθέσεως «δια» μπορεί έστω και συνειρμικώς να παράξει το «διαγράφω».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα επιθήματα (-ιστής, -ιστικός, -ισμός, -ινος, -ειδής), τα οποία όταν δεν απουσιάζουν εντελώς, απλώς χρησιμοποιούνται αμετάφραστα.
Π.χ.   άνθρωπος / man ή human εκ του λατ. humus = χθών=γη (εκ του χαμαί, χους=χώμα),
ανθρωπ-ιστής / human-ist
ανθρωπ-ιστικός / human-istic
ανθρωπ-ισμός / human-ism
ανθρώπ-ινος / human
ανθρωπο-ειδής /  human like ή anthrop-oid με την επί πλέον παρατήρησι ότι για τον Έλληνα ο προσδιορισμός του είδους του προέρχεται από την «υψηλή» έννοια του «άνω» + «θρώσκω» (προς τα άνω ορώ) ενώ για τους λοιπούς Ευρωπαίους από την «χαμηλή» έννοια του  «χθονίου-χωμάτινου».
Με βάση τα παραπάνω η Ελληνική γλώσσα καθίσταται ευκολότερη στην εκμάθησί και στον χειρισμό της απ’ ότι οι διάλεκτοί της. Αυτό ίσως ξενίζει διότι από μικροί ακούμε ότι «η αγγλική είναι μία εύκολη γλώσσα», ή «η ιταλική έχει εύκολη γραμματική» κτλ.
Η ευκολία όμως δεν είναι συνάρτησις της απλοϊκότητος (κάτι που ισχύει στις λατινογενείς γλώσσες), αλλά της δομής και της κωδικοποιήσεως. Επίσης αυτό σχετίζεται με την στρωτή ροή κατά την εκφορά πολύπλοκων ή μακρόσυρτων εκφράσεων εκμηδενίζοντας την πιθανότητα παρεξηγήσεων και παρερμηνεύσεων, ως και το εύηχον της προφοράς.
Στις περιπτώσεις τώρα όπου δεν φαίνεται η λέξις να μπορεί να ανα-λυθεί περαιτέρω, έρχονται τα επίμερους συνθετικά που είναι τα γράμματα (τα ά-τομα ή ά-τμητα του οργανισμού που καλείται«λέξις») να λύσουν το μυστήριον. Στο κάθε γράμμα εμ-περι-κλείεται το σύνολον των κυρίων ιδιοτήτων και βασικών πληροφοριών που αυτό θέλει να μεταφέρει. Δεν είναι επί του παρόντος να αναφερθούμε σε αυτό  το τεράστιο θέμα στο οποίον ο Ηλίας Τσατσόμοιρος είχε κάνει εκτενέστατη, αξιολογότατη και ίσως την πλέον τεκμηριωμένη έρευνα. (βλ. «Ιστορία γενέσεως της Ελληνικής γλώσσας» εκδ. ΔΑΥΛΟΣ) Αξίζει όμως να δούμε  δύο-τρία παραδείγματα. Το θέμα γράφ- αναλύεται ως εξής:
ΓΡΑΦ = Γ + Ρ + Α + Φ =
Γ: το χαρακτηριστικόν εργαλείον της χαράξεως (χάραγμα=χαρακτηριστικόν της γραφής)
Ρ: του Ρηματικού-Ρέοντος λόγου της
Α: Ανθρώπινης
Φ: Φωνής
Το ΥΔΩΡ =
Υ: Η Υγρά
Δ: Δύναμις
Ω: η εκ του Ω-ρανού (ΟΟ-Ου/ρανού)
Ρ : Ρέουσα
Η ΟΔΟΣ =
Ο: από συγκεκριμένον χώρον Ο
Δ: Διεύλευσις
Ο: προς άλλον συγκεκριμένον χώρον Ο
Σ: παλινδρομώντας

Το κάθε γράμμα παρατηρούμε ότι εμπερικλείει το σύνολον των βασικών πληροφοριών για το ποιόν του, και εκφράζεται:
·         Ως φώνημα, φθόγγος  (Ι = ι, Η = χε Ο = ο Ω=οο κλπ.)
·         Ως συχνότητα ακουστική επιδρούσα επί των όντων (Ν=ννν νανούρισμα, Κ =κκκ κρότος, Β=βββ βοή κλπ. ) Αποδεδειγμένον ότι η συχνότης του «Νι» επιδρά ευεργετικώς εις την ψυχοσωματικήν ανάπτυξιν των μωρών. Φαναταστείτε μία μάνα να «νανουρίζει» το μωρό της με ήχους όπως «γκρρρρ», «βρρρ» κλπ.
·          Ως γραφική παράστασις (Ι= ευθύτητα, Σ =  παλινδρόμισις, ταλάντωσις, Ρ =  ροή  – προσομοιάζον με πίπτουσα σταγόνα κλπ.)
·         Ως αριθμός. α’ = 1, β’ = 2 κ.ο.κ. Η αριθμητική (σημερινά μαθηματικά) είναι γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των ανθρώπων.
·         Ως μουσική νότα. Η μουσική είναι  γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των όντων. Στην αρχαιότητα ήταν δεδομένη η ταύτισις γράμματος-αριθμού-μουσικού φθόγγου. Γι’ αυτόν τον λόγον ένα μουσικό κομμάτι μπορεί να προκαλέσει αναστάτωσι, χαρά, λύπη κλπ, σε ανθρώπους που αν και δεν ομιλούν την ίδια γλώσσα αντιλαμβάνονται τις ίδιες συχνότητες.
Το εκπηκτικότερον όλων είναι ότι υπάρχει άμεση σχέση όλων αυτών. Το σχήμα τους π.χ. αντιστοιχεί σε κατασκευές που προσομοιάζουν τις ιδιότητές τους. (π.χ. Γ – γύης = άροτρον και χαρακτικόν εργαλείον, Τ – τύπτω – σφυρί, Υ – δοχείον ύδατος.) Ειδικώς για τα φωνήεντα το σχήμα τους αποτυπώνται στο σχήμα του στόματος και των χειλιών (Ο , Ι , Ε) όταν αυτό προφέρεται.
Ακούγοντας ότι κάποιος Ελβετός ερευνητής σε πείραμά του κατάφερε να σχηματοποιήσει τα φωνήεντα εκφέροντας την σωστή προφορά τους με έβαλε σε πειρασμό με έναν φίλο να προβώ σε αντίστοιχο πείραμα. Με την βοήθεια ενός μικροφώνου, ενός ενισχυτή, ενός επίπεδου ηχείου και μικρής ποσότητος κόκκων άλατος που σκορπίσαμε επάνω στο ηχείο, διαπιστώσαμε προς έκπληξίν μας ότι: Προφέροντας τους ήχους Ο, Η, και Ι, οι κόκκοι του άλατος σχηματοποιούσαν τα αντίστοιχα γράμματα επάνω στην επιφάνεια του ηχείου!!! Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να προχωρήσουμε σε περαιτέρω διαπιστώσεις.
Γάλλοι ερευνητές υλοποίησαν πρόγραμμα σε Η/Υ το οποίον μετατρέπει τους φθόγγους σε μουσικές νότες, βάσει διασωθέντος πίνακος όπου εμφαίνονται οι αντιστοιχίες. Θέτοντας λέξεις ή και προτάσεις ολόκληρες το πρόγραμμα τα μετατρέπει σε μουσική. Το εκληκτικόν είναι ότι λέξεις ανορθόγραφες ή με ελλειπή γράμματα βγάζουν ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ. Αφαιρώντας το τελικόν «ν» π.χ. από την λέξιν «Άπειρο-ν» το αποτέλεμα ήταν μία απότομη διακοπή της μουσικής ακολουθίας.
Με το ίδιο σκεπτικό δυνάμεθα να «παίξουμε» σε οποιοδήποτε μουσικό όργανο τις σχέσεις (λόγους διαστημάτων) οποιασδήποτε γεωμετρικής ή αρχιτεκτονικής κατασκευής. Επί παραδείγματι ο λόγος «διαγώνιος κανονικού πενταγώνου  / πλευρά κανονικού πενταγώνου = φ = 1,618 = «ο αριθμός της χρυσής τομής» ακούγεται μελωδικός σε σχέσι με τον αντίστοιχον λόγον που προκύπτει από μη κανονικόν πεντάγωνον!
Αυτός και μόνον ο λόγος είναι αρκετός για να κατανοήσουμε την αξία της ορθογραφίας, και ότι οι λεγόμενες εξαιρέσεις είναι καθαρά μαθηματικής – μουσικής υφής. Για να καταλάβουμε την έννοια των κανόνων και των εξαιρέσεων είναι σαν να λέμε ότι σε ένα κλάσμα «α/β» τα «α» και «β» μπορούν να λάβουν οποιαδήποτε τιμή από το σύνολον των ακεραίων όπου όμως «β =/0». Διότι το «0» στον παρανομαστή δεν  ορίζεται, δεν έχει νόημα.
Βάσει όλων αυτών καταλαβαίνουμε ότι κατ’ ουσίαν είναι ΗΛΙΘΙΟΝ εάν όχι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΝ οι λέξεις ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΑ.
Εννοείται  ότι τα γράμματα ως κατασκευές και οι λέξεις ως συνθέσεις δεν προέκυψαν ξαφνικά. Γενικά θεωρείται ότι τα στάδια της γραφής ακολουθούν την σειρά ιδεογραφική-ιερογλυφική-συλλαβική-φθογγική.
Κατ’ εμέ ό,τι συνέβει αλλά και συμβαίνει με όλες τις εφευρέσεις και τις κατασκευές, τα επιμέρους στοιχεία και οι ξεχωριστές τους ιδιότητες συμπυκνώνονται σε ένα ενιαίο σύνολο. Π.χ. δείτε ένα όχημα του 1900 όπου όλα του τα στοιχεία είναι διακριτά (φανάρια, χερούλια, φτερά). Συγκρίνετέ το με ένα όχημα του 2000 όπου όλα αυτά έχουν κυριολεκτικώς ενσωματωθεί σε ένα καλλίγραμμο ενιαίο σύνολο. Αυτό ακριβώς θεωρώ ότι συνέβει και με τα γράμματα.
Κάτι ανάλογο ως προς την «κατασκευή» νέων λέξεων γίνεται σήμερα ειδικώς στην αγγλική   π.χ. CD- ROM (Compact Disk- Read Only Memory), DOS (Disk Operating System), NATO (North Atlantic Treatment Organization) ή Ελληνική (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΗΕ)
Φανταστείτε λοιπόν μεταγενέστερους ερευνητές ύστερα από μια ενδεχόμενη καταστροφή όλων των λεξικών και αρχείων μνήμης του σημερινού πολιτισμού να προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν το σκεπτικό του τάδε ερευνητή ή διοικητικού στελέχους ή αποφάσεως κάποιου οργανισμού.
Σημειωτέον ότι η ύπαρξις μιας λέξεως σηματοδοτεί την ανάγκη εκφράσεως μιας εννοίας. Είναι αδύνατον για κάποιον να εφεύρει ή να κατασκευάσει μία λέξι στην ουσία να ονοματοδοτήσει μία έννοια εάν προηγουμένως δεν την έχει αντιληφθεί. Ονοματίζοντας λοιπόν κάποιος (ο αρχαίος λεξιπλάστης εν προκειμένω) «κάτι», είτε συγκεκριμένο είτε αφηρημένο, σημαίνει ότι γνωρίζει σε τι αναφέρεται. Γνωρίζει τις ιδιότητες και την ουσία του αναφερομένου και δύναται να το περιγράψει.
Εάν δεν το έχει αναγνωρίσει δεν δύναται  να το ονοματίσει παρά μόνον να το αντιγράψει.
Εξ’ άλλου η λέξις «όνομα» προέρχεται από το ρήμα   «γνοέω – γνώναι» = «γιγνώσκω»   λατ.   «nosco» = «know» αγγλιστί.  Έτσι απαντάται και το ερώτημα «γιατί στα περισσσότερα λεξιλόγια του κόσμου βασικές έννοιες ως και οι περισσότερες επιστημονικές έχουν ελληνική ρίζα».
Διευκρινίζουμε ότι πολλοί «λεξιπλάστες» σε πολλές γλώσσες μπορεί να έχουν αντιληφθεί την αυτήν έννοια π.χ. στην κινεζική ή ιαπωνική, με μία διαφορά. Οι «λέξεις» αυτές δεν είναι λέξεις με την σημασία της Ελληνικής, αλλά  συμβατικές απεικονίσεις. Σε μία οποιαδήποτε γλώσσα η  λέξις «υπουργός» φερ’ ειπείν, θα μπορούσε να σηματοδοτηθεί με αναρίθμητους εναλλακτικούς τρόπους.
Ειδικώς και μόνον στην Ελληνική γλώσσα όμως, η ηχητική απόδοσις και η οπτική απεικόνισις (γραφή) ταυτίζεται όχι συμβατικώς με την αποδιδόμενη έννοια αλλά αιτιοκρατικώς. Υπάρχει σαφής σχέσις  αίτιου – αιτατού δηλαδή σημαινομένου και σημαίνοντος. Έτσι  «υπουργός» = «ο υπό το έργον τιθέμενος», δύναται να αποδοθεί δια της συνθέσεως της προθέσεως  «υπό» =  «κάτω από» και της λέξεως  «έργον» = Ε + Ρ + Γ + Ο + Ν = «Ενέργεια Ρέουσα προς αποτύπωσιν-αναγραφήν (Γράψιμον – χάραξιν) εις συγκεκριμένον Οικείον χώρον  Νομοτελειακώς».
Εντελώς αυθαιρέτως βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αντί για «υπουργός» θα λέμε «μίνιστερ» ή «μινίστρος» ή «καλούλης» ή «χοντρούλης» ή «σακδφηγκδφηγεκθρ» ή… όπως αλλιώς. Ναι, θα μπορούσε αλλά ποιο το νόημα;
Συνοψίζοντας τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι τα γράμματα αποτελούν το τελικόν στάδιον μιας εξελικτικής πορείας η οποία συμπυκνώνει τις ιδιότητες και εκφράσεις των πτυχών του κόσμου μας σε απλές αλλά όχι απλοϊκές κατασκευές – βασικά στοιχεία.
Σε αυτό το σημείο έχουμε όλο το δικαίωμα να κάνουμε την εξής αντιπαραβολή. Να αντιπαραβάλουμε την δομή της ελληνικής γλώσσας με την δομή της ύλης:
Και πιο συγκεκριμένα:
ΔΟΜΗ ΥΛΗΣ ΔΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
ΥΠΟΑΤΟΜΙΑΚΑ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ <–> ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
ΑΤΟΜΑ <–> ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΜΟΡΙΑ <–> ΛΕΞΕΙΣ
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ <–> ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ <–> ΒΙΒΛΙΑ
ΣΥΜΠΑΝ <–> ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
Αυτή ακριβώς είναι η δομή της «αρχής της αυτοομοιότητος» που στα μαθηματικά καλείται και «δομή φράκταλς». Κατ’ αυτήν την αρχή το εκάστοτε  «μέρος» αποτελεί υποσύνολο του εκάστοτε  «όλου» το οποίο όμως διατηρεί αυτούσια χαρακτηριστικά του όλου κ.ο.κ.
Δεν έχουμε ακλόνητες αποδείξεις για το ποιοί και πότε έδωσαν αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά στην ελληνική γλώσσα. Οι απόψεις ποικίλουν από εξωγήϊνους ανώτερης ευφυίας μέχρι αμιγώς φυσιολογική διαμόρφωσι στην πορεία των αιώνων.  Όπως και να έχει όμως, αυτό που φαίνεται είναι ότι τα γράμματα μεμονωμένα, το αλφάβητον και κατά συνέπειαν η Ελληνική γλώσσα, αποτελούν το ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ όλων των εποχών.
Για καλύτερη εποπτεία ας συνοψίσουμε τους νόμους της Ελληνικής γλώσσας.
·         Τα γράμματα είναι ΣΥΜΠΑΚΤΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ δηλαδή αντιστοιχούν σε ΣΥΜΠΑΓΕΣ ΣΥΝΟΛΟΝαποθηκευμένων πληροφοριών.
·         ΟΛΕΣ οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας είναι ΣΥΝΘΕΤΕΣ.
·         Η λέξις (ΣΗΜΑΙΝΟΝ) βρίσκεται σε πλήρη ταύτισι με την έννοια (ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ).
·         ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΞΙΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ παρά μόνον ηχητικά συμπλέγματα, είτε ηχομημιτικά είτε εντελώς συμβατικά.
·         Η ΔΟΜΗ της Ελληνικής βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την ΥΛΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΔΟΜΗ του Σύμπαντος.

Ευρύμαχος

PEEGEE  SCHIZAS

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , , , , | Leave a comment

ETYMONS GRECS ET LATINS DU VOCABULAIRE SCIENTIFIQUE FRANÇAIS (Θ)

(en suivant de  14/02/15)

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

(ETRE CONTINUE)

PAR   Danielle DE CLERCQ

Conçu par Danielle De Clercq – Douillet et réalisé par Philippe Delsate
pour le Centre de Documentation pour l’Enseignement Secondaire et Supérieur, LLN

Posted in GLOSSOLOGY | Tagged , , | Leave a comment