Η φτώχεια K ο Δέξιππος


Η φτώχεια του Ν. Πλαστήρα δεν λέει τίποτε στους πολιτικούς κηφήνες!

“Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο (!)”, είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος…


Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! “Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο”, είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος.

Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος –έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα… Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: – Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. – Μα θα προσβληθεί… – Δεν πειράζει… Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ…».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

Ζητείται Δέξιππος!

Ο Δέξιππος Ερένιος ήταν επώνυμος άρχων και βασιλεύς των Αθηνών, κατά το έτος 267μ.Χ., όταν η πόλη κυριεύθηκε από τους Έρουλους και τους Γότθους.
Ο Δέξιππος υπήρξε ακόμη και μια σπουδαία μορφή των γραμμάτων, γράφοντας μάλιστα παγκόσμια ιστορία, που ξεκινούσε από τα πανάρχαια χρόνια, ως το 270μ.Χ. Το έργο αυτό, ʽʼη Χρονική Ιστορίαʼʼ, δυστυχώς δεν διεσώθη.
Όταν οι βάρβαροι κατέλαβαν την Αθήνα, οι Αθηναίοι έχοντας χάσει από αιώνες την δόξα και την μαχητικότητά τους, όντας απόλεμοι, ήταν εύκολη λεία για τους Γότθους. Οι βάρβαροι αφού κατέστρεψαν και λεηλάτησαν τα μνημεία, ετοιμάζονταν να κάψουν και την
Βιβλιοθήκη, όταν ένας πολεμιστής τους, τους απέτρεψε λέγοντας: ʼʼΑφήστε τα βιβλία, όσο ασχολούνται μ΄αυτά οι Έλληνες, παραμελούν τον πόλεμο και έτσι θα τους υποτάξουμε ευκολότεραʼʼ.
Ο άρχοντάς τους όμως ο Δέξιππος, συνάθροισε λίγους περισωθέντες μαχητές σε ένα άλσος, τους ενθάρρυνε και έτσι επέπεσαν πάνω στους Γότθους, αιφνιδιάζοντάς τους , και κατάφεραν να τους εκδιώξουν από ξηράς και από θαλάσσης.
Οι Αθηναίοι επειδή ζούσαν στην μαλθακότητα και την τρυφή, παραλίγο να χάσουν την πατρίδα τους. Είχαν την τύχη όμως εκείνη την περίοδο να κυβερνά ο Δέξιππος, που πέρα από σοφός, ήταν και μαχητικός και ικανός άρχοντας, και έτσι έσωσαν την πόλη τους.
Οι Ταραντίνοι πάλι, οι οποίοι ζούσαν μέσα στον πλούτο και τις διασκεδάσεις, όταν κινδύνεψαν από τους πειθαρχημένους, φιλόδοξους Ρωμαίους, έστειλαν αντιπροσωπεία με πλούσια δώρα στον βασιλιά Πύρρο, για να ζητήσουν την βοήθειά του.
Υπόσχονταν στον Πύρρο, ότι θα συγκεντρώσουν και οι ίδιοι στρατό, από 350.000 και με άλλους συμμάχους από τις γειτονικές πόλεις, θα πολεμήσουν στο πλευρό του Ηπειρώτη βασιλιά. Τον Μάιο του 280π.Χ., ο Πύρρος αποβιβάζεται στην Σικελία-έπειτα μάλιστα από μια καταστροφική για τον στόλο του, καταιγίδα-, αλλά δεν άργησε να καταλάβει, ότι οι Ταραντίνοι δεν είχαν σκοπό να πολεμήσουν. Συνέχισαν τα γλέντια, τις γιορτές, ντύνονταν με ρούχα διαφανή και δεν έβλεπαν κατάματα την πραγματικότητα.
Ο Πύρρος αναγκάζεται να τους επιστρατεύσει, έκλεισε τα γυμναστήρια και τα θέατρα, απαγόρευσε τους χορούς και τα συμπόσια, έκλεισε τις πύλες της πόλης βάζοντας φρουρούς, και προσπάθησε να τους εκπαιδεύσει στα όπλα. Στο τέλος βέβαια ο Τάρας έπεσε στα χέρια των εμπειροπόλεμων Ρωμαίων, και οι Ταραντίνοι έχασαν την ανεξαρτησία τους, εξαιτίας του τρόπου ζωής τους. (Περισσότερα στο ʽʼΕγώ ο Πύρροςʼʼ του Ρήγα-Γεωργίου Σκουτέλα, Εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη).
Ίδιας ιδιοσυγκρασίας ήταν και οι Συβαρίτες, που χάρις στο εμπόριο και την ευφορία της γης, οι κάτοικοι ζούσαν μέσα στην χλιδή και την αμεριμνησία.
Κάποτε, λέει η ιστορία, ένας Συβαρίτης που φιλοξενούνταν σ΄ένα φίλο του, δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη τη νύχτα, γιατί ένα ροδοπέταλο, από τα πολλά που είχε απλώσει ο φίλος του στο κρεβάτι, είχε διπλώσει και τον ενοχλούσε στην πλάτη. Ακόμη λένε ότι είχαν σφάξει τα κοκόρια της πόλης για να μην τους ξυπνάνε το πρωί.
Είναι γνωστή η μοίρα της Σύβαρης, (αποικία των Αχαιών από τον 8ο π.Χ. αιώνα), και η νοοτροπία των κατοίκων, ο γνωστός ʽʼσυβαριτισμόςʼʼ, μας θυμίζει τι αποτελέσματα έχει.
Η πόλη καταστράφηκε από τους Κροτωνιάτες το 510 π.Χ. Αργότερα ο Περικλής, δημιούργησε δίπλα στη Σύβαρη, μια αθηναϊκή αποικία, και όλη η περιοχή πήρε το όνομα, Θούριοι.
Βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις, εδώ και μήνες τι γίνεται στη Συρία, με όλες αυτές τις αγριότητες και το αίμα που χύνεται.
Κάποτε η μεγάλη τους πόλη, η Αντιόχεια, που πήρε το όνομά της από τον γιο του Σέλευκου, Αντίοχο, ήταν η πιο λαμπρή και πλούσια πόλη της περιοχής. Με Ελληνικό και εξελληνισμένο ντόπιο πληθυσμό, με ελληνικό τρόπο σκέψης, παιδεία και φιλοσοφία, πατρίδα και του σπουδαίου ρητοροδιδασκάλου, Λιβάνιου.
Τον Ιούλιο του 362μ.Χ.φθάνει και εγκαθίστανται στην Αντιόχεια ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός, για να ετοιμάσει την εκστρατεία κατά των Περσών του Σαπώρ.
Οι Αντιοχείς είχαν καταντήσει φιλήδονοι, θηλυπρεπείς, με ροπή προς όλων των ειδών τις διασκεδάσεις της εποχής (ιππόδρομος, θέατρα, οινοποσία, άσεμνα θεάματα και έρωτες), είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό, χωρίς να διστάζουν όμως να παρακολουθούν και τις τελετές των λεγόμενων Εθνικών.
Ο Ιουλιανός φρόντισε να προμηθεύσει τους κατοίκους σιτάρι, ακόμη και από τα προσωπικά του αποθέματα, τιμώρησε τους κερδοσκόπους εμπόρους που ανέβαζαν τις τιμές των προϊόντων, μείωσε τους φόρους, ανέπτυξε τις κουρίες, αυξάνοντας σε άλλες 200 θέσεις τους βουλευτές, έφερε από την εξορία Χριστιανούς επισκόπους, που είχε διώξει ο Αρειανιστής Κωνστάντιος (ο γιός του Μ. Κωνσταντίνου, και ξάδελφος του Ιουλιανού), και γενικά όσους μήνες κάθισε στην πόλη, κυβέρνησε με πραότητα και δικαιοσύνη.
Εν τούτοις επέσυρε την αντιπάθεια και το μίσος των Αντιοχέων προς το πρόσωπό του.
Άρχισαν να τον λοιδορούν στις αγορές, να μην υπακούουν, τον μισούσαν και οι πλούσιοι, αλλά και οι φτωχοί που τους είχε ευεργετήσει, τον κατηγορούσαν επειδή δεν σύχναζε στα θέατρα και τον ιππόδρομο, πήγαινε και θυσίαζε στους ναούς της παλιάς θρησκείας, αλλά ακόμη γιατί είχε γένια και αχτένιστα μαλλιά.
Ο Ιουλιανός πριν αποχωρήσει από την πόλη, εξαιτίας αυτής της κατάστασης, αλλά και για την εκστρατεία του, κάθισε και έγραψε σε παπύρους, στην αρχή του 363μ.Χ.(τον Ιούνιο του ίδιου έτος σκοτώθηκε στη μάχη), ένα μνημειώδες έργο, τον λόγο για την απέχθεια προς τα γένια, το οποίο αναρτήθηκε στα προπύλαια του παλατιού, για να το διαβάσουν όλοι οι κάτοικοι. (Αξίζει να διαβαστεί και από τους σύγχρονους, είναι ο ʽʼΜισοπώγων ή Αντιοχικόςʼʼ Εκδόσεις ΘΥΡΑΘΕΝ.)
Σ΄αυτό τον λόγο ο Ιουλιανός αφού λοιδορεί και ο ίδιος τον εαυτό του για τα γένια, τα αχτένιστα μαλλιά και τη λιτή ζωή του, όμως με τον κατάλληλο χειρισμό της γραφίδας του-ως γνωστό ήταν πολυμαθέστατος και πολυγραφότατος-, εγκαλεί τους Αντιοχείς για τον τρόπο ζωής τους, όπου ρέπουν προς τις ασωτείες, την απείθεια και το κορδακίζειν (κόρδακας: άσεμνος χορός)
ʽʼΨεύτες και χορευτές και στα χοροπηδήματα πρώτοιʼʼ, αναφέρει.
Οι πλούσιοι Αντιοχείς κατάφεραν να αγοράσουν από τους Ηλείους το δικαίωμα διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Αντιοχεύς γερουσιαστής στην Ρωμαϊκή βουλή, Σωσίβιος, ο οποίος πέθανε το έτος 49π.Χ. στην διαθήκη του, άφησε την περιουσία του στην πατρίδα του την Αντιόχεια, με τον όρο να τελούν αθλητικούς αγώνες.
Μια που οι Ηλείοι όντας υπόδουλοι-όπως και όλοι οι Έλληνες, στους Ρωμαίους-, δεν είχαν την δυνατότητα διεξαγωγής των αγώνων, παραχώρησαν το δικαίωμα αυτό στους Αντιοχείς, με συμβόλαιο για ενενήντα Ολυμπιάδες, μέχρι το 310μ.Χ.
Παρ΄όλα αυτά δεν έπαυσαν στην Ελλάδα οι αγώνες, αλλά πλέον υπήρχαν δύο Ολυμπιακές διοργανώσεις.
Το 393μ.Χ. Ο Θεοδόσιος απαγόρευσε την τέλεση των αγώνων στην Ολυμπία, αν και οι Έλληνες, αδιαφορώντας για τις τιμωρίες τελούσαν τους αγώνες τουλάχιστον μέχρι το 620μ. Χ. Οι Ολυμπιακοί αγώνες της Ασίας δεν απαγορεύτηκαν την ίδια εποχή με τους κανονικούς της Ελλάδας, αλλά συνεχίστηκαν μέχρι το 520μ.Χ. οπότε τους κατήργησε ο Ιουστινιανός.
Οι αγώνες στην Αντιόχεια, είχαν μόνο το όνομα, και καμιά σχέση με το μεγαλείο της σεμνής πανελλήνιας γιορτής, αφ΄ενός η πομπώδης θεατρική φαντασία των Ασιατών, και αφ΄ετέρου οι αιμοχαρείς απαιτήσεις των Ρωμαίων, διέφθειραν τον χαρακτήρα τους.
Οι παρηκμασμένοι πολυεθνικοί της Ανατολής, δεν κατάφεραν να αναδείξουν τους αγώνες αυτούς αντάξιους των Ελληνικών, και μετατράπηκαν σε κάτι μεταξύ αρένας και ρωμαϊκού ιπποδρόμου, μακριά από το ολυμπιακό ιδεώδες.( Περισσότερα στον ʽʼΔΑΥΛΟʼʼαρ.270, Ιούνιος 2004, από άρθρο του Στέφανου Μυτιληναίου.)
Το ίδιο νομίζω συμβαίνει και με τους σύγχρονους αγώνες, όπου το άτοπο ξεκινά από την αφή κιόλας της ιερής φλόγας. Όταν επικαλείσαι ένα Θεό που πια δεν πιστεύεις, να σ΄ανάψει την ιερή φλόγα, όταν οι αγώνες από στεφανίτες που ήταν με έπαθλο ένα στεφάνι αγριελιάς (κότινος), έγιναν χρηματίτες, με σπόνσορες πολυεθνικές, όταν τα ρεκόρ προέρχονται από φάρμακα, σημαίνει ότι έχει χαθεί το Ολυμπιακό πνεύμα.
Εξάλλου η κοιτίδα των Αγώνων είναι η Ολυμπία και μόνο η Ολυμπία. Μπορεί να έφθασαν, τώρα που είμαστε πολλαπλώς αδύναμοι να αμφισβητήσουν αυτή την κοιτίδα, και να διαγράψουν έτσι τον Ηρακλή και τον Ίφιτο, που ήταν οι πρώτοι εμπνευστές και διοργανωτές, όμως οι πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες, μάλλον περιφερόμενους έγχρωμους θιάσους μπορούν να πατρονάρουν και να παρουσιάσουν.
Την μοίρα ποιάς πόλης άραγε εμείς ακολουθούμε;
Το μέλλον θα δείξει αν οι καινοφανείς επικυρίαρχοι- που καθημερινά σαν άλλοι τιμητές Κάτωνες-, λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να καταστραφεί, θα καταφέρουν να μας κατατάξουν ιστορικά, δίπλα στην οργωμένη από τον Σκιπίωνα, Καρχηδόνα, ή θα βρεθεί ένας συνετός και συνάμα αποφασιστικός Δέξιππος, που ʽʼτοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοςʼʼ, θα πράξει το τιτάνιο καθήκον.

Με εκτίμηση,
Αγγελική Π.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΜΕΝ ΔΙΟΝΥΣΙΕ ΙΤΑΛΙΚΕ 2012

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.