ΕΝ ΕΞΟΡΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΣΙΝ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΦΟΒΕΡΑ ΔΕ Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ 1


Του Οσίου πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου – ομιλία προ της εξορίας.

Η πρώτη εξορία του ιερού Χρυσοστόμου.

Με πρωταγωνιστή τον επίσκοπο της Αλεξάνδρειας Θεόφιλο, συγκλήθηκε στην τοποθεσία Δρυ, κοντά στη Χαλκηδόνα, σύνοδος (Ιούλιος 403) που κάλεσε τον Ιερό Χρυσόστομο σε απολογία για φανταστικές κατηγορίες. Ο τελευταίος δεν παρουσιάσθηκε στη σύνοδο αυτή, που στο μεταξύ τον καθαίρεσε και τον εξόρισε. Πριν αναχωρήσει για την εξορία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκφώνησε τις ομιλίες Προ της εξορίας και Ότε απήει εν τη εξορία.

Προ της εξορίας.

Στην ομιλία αυτή εξυμνεί τη δύναμη και το αήττητο της Εκκλησίας και επαινεί τους πιστούς για την αφοσίωσή τους προς αυτόν. Στη συνέχεια μιλάει για τη σκευωρία που πλέχθηκε εναντίον του και παραλληλίζει τον εαυτό του με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, ενώ την αυτοκράτειρα Ευδοξία με την Ηρωδιάδα. Παρατηρεί πως όλα τα παθαίνει εξ αιτίας της αγάπης του για τους πιστούς και πως οι ενέργειες του αποβλέπουν στο να μην εισχωρήσει κανείς στην ποίμνη του, ώστε να μείνει ακέραιο το ποίμνιό του. Το κείμενο λαμβάνεται από την Πατρολογία του Migne (52ος τόμος).

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ
ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Πολλά τα κύματα και χαλεπόν το κλυδώνιον˙ άλλ’ ου δεδοίκαμεν, μη καταποντισθώμεν˙ επί γαρ της πέτρας εστήκαμεν. Μαινέσθω η θάλασσα, πέτραν διαλύσαι ου δύναται˙ εγειρέσθω τα κύματα, του Ιησού το πλοίον καταποντίσαι ουκ ισχύει. Τί δεδοίκαμεν, ειπέ μοι; Τον θάνατον; «Εμοί το ζην Χριστός, και το αποθανείν κέρδος». Άλλ’ εξορίαν, ειπέ μοι; «Του Κυρίου η γη, και το πλήρωμα αυτής». Αλλά χρημάτων δήμευσιν; «Ουδέν εισηνέγκαμεν εις τον κόσμον, δήλο ότι ουδέν εξενεγκείν δυνάμεθα»˙ και τα φοβερά του κόσμου εμοί ευκαταφρόνητα, και τα χρηστά καταγέλαστα. Ου πενίαν δέδοικα, ου πλούτον επιθυμώ˙ ου θάνατον φοβούμαι, ου ζήσαι εύχομαι, ει μη δια την υμετέραν προκοπήν. Διο και τα νυν υπομιμνήσκω, και παρακαλώ την υμετέραν θαρρείν αγάπην. Ουδείς γαρ ημάς αποσπάσαι δυνήσεται˙ ο γαρ ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος χωρίσαι ου δύναται. …

Είναι πολλά τα κύματα και φοβερή η τρικυμία. Αλλά δε φοβόμαστε μήπως καταποντισθούμε, γιατί στεκόμαστε πάνω στην πέτρα. Ας μαίνεται η θάλασσα, δεν μπορεί να διαλύσει την πέτρα˙ ας σηκώνονται τα κύματα, το πλοίο του Ιησού δεν μπορούν να το βυθίσουν. Τί φοβόμαστε; Πες μου. Το θάνατο; «Για μένα ζωή σημαίνει Χριστός και θάνατος σημαίνει κέρδος». Μήπως, πες μου, την εξορία; «Στον Κύριο ανήκει η γη και κάθετι που την γεμίζει». Μήπως δήμευση περιουσίας; «Δε φέραμε τίποτε στον κόσμο και είναι φανερό ότι δεν μπορούμε τίποτε να πάρουμε μαζί μας». και τα φοβερά του κόσμου μου είναι ευκαταφρόνητα και τα ευχάριστα καταγέλαστα. Δε φοβούμαι τη φτώχεια, δεν επιθυμώ τον πλούτο˙ δε φοβούμαι το θάνατο, δεν εύχομαι να ζήσω παρά μόνο για τη δική σας προκοπή. Γι’ αυτό και τα τωρινά σας θυμίζω και παρακαλώ την αγάπη σας να έχει θάρρος. Λοιπόν κανείς δεν μπορεί να με αποχωρήσει από σας, γιατί εκείνο που ο Θεός ένωσε, ο άνθρωπος δεν μπορεί να το χωρίσει. …

αʹ. Πολλὰ τὰ κύματα καὶ χαλεπὸν  τὸ κλυδώνιον·  ἀλλ’ οὐ δεδοίκαμεν, μὴ καταποντισθῶμεν·  ἐπὶ  γὰρ τῆς  πέτρας ἑστήκαμεν. Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται· ἐγειρέσθω τὰ κύματα, τοῦ Ἰησοῦ τὸ πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει. Τί δεδοίκαμεν, εἰπέ μοι; Τὸν θάνατον; Ἐμοὶ τὸ ζῇν Χριστὸς, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος. Ἀλλ’ ἐξορίαν, εἰπέ μοι; Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ, καὶ τὸ πλήρωμα  αὐτῆς. Ἀλλὰ χρημάτων   δήμευσιν;  Οὐδὲν  εἰσηνέγκαμεν   εἰς  τὸν   κόσμον,  δῆλον   ὅτι  οὐδὲν ἐξενεγκεῖν  δυνάμεθα·  καὶ  τὰ  φοβερὰ  τοῦ  κόσμου ἐμοὶ  εὐκαταφρόνητα,  καὶ  τὰ χρηστὰ  καταγέλαστα.  Οὐ  πενίαν   δέδοικα,  οὐ  πλοῦτον   ἐπιθυμῶ·  οὐ  θάνατον φοβοῦμαι, οὐ ζῆσαι εὔχομαι, εἰ μὴ διὰ τὴν  ὑμετέραν  προκοπήν.  ∆ιὸ καὶ τὰ νῦν ὑπομιμνήσκω, καὶ παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν θαῤ  ῥεῖν ἀγάπην.Οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς ἀποσπάσαι δυνήσεται· ὃ γὰρ ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος χωρίσαι οὐ δύναται. Εἰ γὰρ περὶ γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς λέγει·

Ἀντὶ τούτου καταλείψειἄνθρωπος  τὸν  πατέρα αὐτοῦ  καὶ τὴν  μητέρα, καὶ προσκολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὃ οὖν  ὁ Θεὸς ἔζευξεν, ἄνθρωπος  μὴ χωριζέτω.  Εἰ γάμον  οὐ  δύνασαι  διασπάσαι, πόσῳ  μᾶλλον  Ἐκκλησίαν  Θεοῦ οὐκ ἰσχύεις καταλῦσαι; ἀλλὰ πολεμεῖς αὐτὴν, οὐ δυνάμενος βλάψαι τὸν πολεμούμενον. Ἀλλ’ ἐμὲ μὲν ἐργάζῃ λαμπρότερον, ἑαυτοῦ δὲ τὴν ἰσχὺν καταλύεις  τῆς πρὸς ἐμὲ μάχης· Σκληρὸν γάρ σοι πρὸς κέντρα ὀξέα λακτίζειν. Οὐκ ἀμβλύνεις τὰ κέντρα, ἀλλὰ τοὺς  πόδας αἱμάσσεις· ἐπεὶ καὶ τὰ κύματα τὴν πέτραν οὐ διαλύει, ἀλλ’ αὐτὰ εἰς  ἀφρὸν   διαλύονται.   Οὐδὲν  Ἐκκλησίας  δυνατώτερον,   ἄνθρωπε.   Λῦσον  τὸν πόλεμον,  ἵνα  μὴ  καταλύσῃ  σου τὴν  δύναμιν·  μὴ  εἴσαγε  πόλεμον  εἰς  οὐρανόν. Ἄνθρωπον  ἐὰν  πολεμῇς,  ἢ  ἐνίκησας,  ἢ  ἐνικήθης.  Ἐκκλησίαν  δὲ  ἐὰν  πολεμῇς, νικῆσαί σε ἀμήχανον· ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ πάντων  ἰσχυρότερος. Μὴ παραζηλοῦμεν τὸν Κύριον; μὴ ἰσχυρότεροι αὐτοῦ ἐσμεν; Ὁ Θεὸς ἔπηξε, τίς ἐπιχειρεῖ σαλεύειν; Οὐκ οἶσθα αὐτοῦ τὴν δύναμιν. Ἐπιβλέπει ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ποιεῖ αὐτὴν τρέμειν· κελεύει, καὶ τὰ σειόμενα ἡδράζετο. Εἰ τὴν πόλιν  σαλευομένην ἔστησε, πολλῷ  μᾶλλον  τὴν Ἐκκλησίαν στῆσαι δύναται. Ἡ Ἐκκλησία οὐρανοῦ ἰσχυροτέρα· Ὁ οὐρανὸςκαὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι. Ποῖοι λόγοι; Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ μου τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς.

βʹ. Εἰ ἀπιστεῖς τῷ λόγῳ, πίστευε τοῖς πράγμασι. Πόσοι τύραννοι  ἠθέλησαν περιγενέσθαι τῆς Ἐκκλησίας; πόσα τήγανα; πόσοι κάμινοι, θηρίων  ὀδόντες, ξίφη ἠκονημένα; καὶ οὐ περιεγένοντο. Ποῦ οἱ πολεμήσαντες; Σεσίγηνται καὶ λήθῃ παραδέδονται. Ποῦ δὲ ἡ Ἐκκλησία; Ὑπὲρ τὸν ἥλιον λάμπει. Τὰ ἐκείνων ἔσβεσται, τὰ ταύτης  ἀθάνατα.  Εἰ ὅτε ὀλίγοι  ἦσαν, οὐκ ἐνικήθησαν,  ὅτε ἡ οἰκουμένη  ἐπλήσθη εὐσεβείας, πῶς νικῆσαι δύνασαι; Ο οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι. Καὶ μάλα εἰκότως· ποθεινοτέρα  γὰρ ἡ Ἐκκλησία τῷ  Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ.  Οὐρανοῦ σῶμα οὐκ  ἀνέλαβεν,  Ἐκκλησίας δὲ  σάρκα ἀνέλαβε·  διὰ  τὴν Ἐκκλησίαν ὁ οὐρανὸς, οὐ διὰ τὸν οὐρανὸν ἡ Ἐκκλησία. Μηδὲν ὑμᾶς θορυβείτω τῶν γενομένων.  Τοῦτό  μοι  χαρίσασθε, πίστιν  ἀπερίτρεπτον.  Οὐκ εἴδετε  τὸν  Πέτρον περιπατοῦντα  ἐπὶ  τῶν  ὑδάτων,  καὶ  ὀλίγον  διστάσαντα,  καὶ  μέλλοντα καταποντίζεσθαι, οὐ διὰ τὴν ἄτακτον τῶν ὑδάτων ὁρμὴν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς  πίστεως; Μὴ γὰρ ἀνθρωπίναις  ψήφοις  ἐνταῦθα  ἤλθομεν;  μὴ γὰρ ἄνθρωπος ἤγαγεν, ἵνα ἄνθρωπος καταλύσῃ; Ταῦτα λέγω οὐκ ἀπονοούμενος, μὴ γένοιτο, οὐδὲ ἀλαζονευόμενος, ἀλλὰ τὸ ὑμῶν σεσαλευμένον στηρίξαι βουλόμενος. Ἐπειδὴ ἔστη ἡ πόλις,  Ἐκκλησίαν  ὁ  διάβολος  ἠθέλησε  σαλεῦσαι. Μιαρὲ καὶ  παμμίαρε  διάβολε, τοίχων  οὐ περιεγένου, καὶ Ἐκκλησίαν προσδοκᾷς σαλεῦσαι; Μὴ γὰρ ἐν τοίχοις  ἡ Ἐκκλησία; Ἐν τῷ πλήθει τῶν  πιστῶν ἡ Ἐκκλησία. Ἰδοὺ πόσοι στῦλοι ἑδραῖοι, οὐ σιδήρῳ δεδεμένοι, ἀλλὰ  πίστει ἐσφιγμένοι.  Οὐ λέγω  ὅτι τοσοῦτον πλῆθος  πυρὸς σφοδρότερον· ἀλλ’ οὔτε, εἰ εἷς ἦν, περιεγένου. Καὶ οἶδας, οἷά σοι τραύματα παρέσχον οἱ μάρτυρες. Εἰσῆλθε πολλάκις κόρη ἁπαλὴ ἀπειρόγαμος· κηροῦ ἦν ἁπαλωτέρα, καὶ πέτρας ἐγένετο στερεωτέρα.

Τὰς πλευρὰς αὐτῆς ἔξεες, καὶ τὴν πίστιν αὐτῆς οὐκ ἔλαβες. Ἠτόνησε τῆς σαρκὸς ἡ φύσις, καὶ οὐκ ἀπηγορεύθη τῆς πίστεως ἡ δύναμις· ἐδαπανᾶτο τὸ σῶμα,ἐνεανιεύετο τὸ φρόνημα· ἀνηλίσκετο δὲ ἡ οὐσία, καὶ ἔμενεν ἡ εὐλάβεια. Γυναικὸς οὐ περιεγένου  μιᾶς, καὶ τοσούτου περιγενέσθαι  δήμου προσδοκᾷς; Οὐκ ἀκούεις τοῦ Κυρίου λέγοντος, Ὅπου δύο ἢ τρεῖς εἰσι συνηγμένοι εἰς τὸ ὄνομά μου, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν; Ὅπου τοσοῦτος δῆμος ἀγάπῃ ἐσφιγμένος, οὐ πάρεστιν; Ἔχω αὐτοῦ ἐνέχυρον· μὴ γὰρ οἰκείᾳ δυνάμει θαῤῥῶ; Γραμματεῖον αὐτοῦ κατέχω. Ἐκεῖνό μοι βακτηρία,  ἐκεῖνό  μοι  ἀσφάλεια,  ἐκεῖνό  μοι  λιμὴν    ἀκύμαντος.  Κἂν  ἡ οἰκουμένη  ταράττηται,  τὸ γραμματεῖον  κατέχω·  αὐτῷ   (f. αὐτὸ) ἀναγινώσκω·  τὰ γράμματα ἐκεῖνα τεῖχος ἐμοὶ καὶ ἀσφάλεια. Ποῖα ταῦτα; Ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς   ἡμέρας  ἕως   τῆς   συντελείας   τοῦ   αἰῶνος.   Χριστὸς  μετ’  ἐμοῦ,  καὶ   τίνα φοβηθήσομαι; Κἂν κύματα κατ’ ἐμοῦ διεγείρηται, κἂν πελάγη, κἂν ἀρχόντων θυμοί· ἐμοὶ ταῦτα πάντα ἀράχνης εὐτελέστερα. Καὶ εἰ μὴ διὰ τὴν ὑμετέραν ἀγάπην, οὐδὲ σήμερον ἂν παρῃτησάμην ἀπελθεῖν. Ἀεὶ γὰρ λέγω, Κύριε, τὸ σὸν θέλημα γενέσθω· μὴ ὅ τι ὁ δεῖνα, καὶ ὁ δεῖνα, ἀλλ’ εἴ τι σὺ βούλει. Οὗτος ἐμοὶ πύργος, τοῦτο ἐμοὶ πέτρα ἀκίνητος· τοῦτο ἐμοὶ βακτηρία ἀπερίτρεπτος. Εἰ βούλεται ὁ Θεὸς τοῦτο γενέσθαι, γινέσθω. Εἰ βούλεται ἐνταῦθα εἶναί με, χάριν ἔχω. Ὅπου βούλεται, εὐχαριστῶ.

γʹ.  Μηδεὶς  ὑμᾶς  θορυβείτω·  ταῖς  εὐχαῖς  προσέχετε.  Ταῦτα  ἐποίησεν  ὁ διάβολος, ἵνα ἐκκόψῃ τὴν σπουδὴν τὴν περὶ τὰς λιτανείας. Ἀλλ’ οὐ προχωρεῖ αὐτῷ· ἀλλὰ σπουδαιοτέρους ὑμᾶς καὶ θερμοτέρους εὑρήκαμεν. Αὔριον εἰς λιτανεῖον ἐξελεύσομαι μεθ’ ὑμῶν. Ἢ ὅπου ἐγὼ, καὶ ὑμεῖς ἐκεῖ· ὅπου ὑμεῖς, ἐκεῖ κἀγώ· ἓν σῶμά ἐσμεν· οὐ σῶμα κεφαλῆς, οὐ κεφαλὴ σώματος χωρίζεται. ∆ιειργόμεθα τῷ τόπῳ, ἀλλ’ ἡνώμεθα  τῇ ἀγάπῃ· οὐδὲ θάνατος  διακόψαι δυνήσεται. Κἂν γὰρ ἀποθάνῃ  μου τὸ σῶμα, ζῇ ἡ ψυχὴ, καὶ μέμνηται τοῦ δήμου· ὑμεῖς ἐμοὶ πατέρες· πῶς ὑμῶν δύναμαι ἐπιλαθέσθαι; ὑμεῖς ἐμοὶ πατέρες, ὑμεῖς ἐμοὶ ζωὴ, ὑμεῖς ἐμοὶ εὐδοκίμησις. Ἐὰν ὑμεῖς προκόψητε, ἐγὼ εὐδοκιμῶ· ὥστε ἐμοὶ ζωὴ πλοῦτος ἐν τῷ ὑμετέρῳ κεῖται θησαυρῷ. Ἐγὼ μυριάκις ὑπὲρ ὑμῶν σφαγῆναι ἕτοιμος (καὶ οὐδεμίαν χάριν παρέχω, ἀλλὰ καὶ ὀφειλὴν  ἀποδίδωμι· Ὁ γὰρ ποιμὴν  ὁ καλὸς τὴν  ψυχὴν  αὐτοῦ τίθησιν  ὑπὲρ τῶν προβάτων),  καὶ  σφαγῆναι  μυριάκις,  καὶ  μυρίας  κεφαλὰς  ἀποτμηθῆναι.  Ἐμοὶ  ὁ θάνατος οὗτος ἀθανασίας ὑπόθεσις, ἐμοὶ αἱ ἐπιβουλαὶ αὗται ἀσφαλείας ἀφορμή. Μὴ γὰρ διὰ χρήματα ἐπιβουλεύομαι, ἵνα λυπηθῶ; μὴ γὰρ δι’ ἁμαρτήματα, ἵνα ἀλγήσω;∆ιὰ τὸν ἔρωτα τὸν περὶ ὑμᾶς· ἐπειδὴ πάντα ποιῶ, ὥστε ὑμᾶς ἐν ἀσφαλείᾳ μεῖναι, ὥστε  μηδένα  παρεισελθεῖν  τῇ  ποίμνῃ,  ὥστε  μεῖναι  ἀκέραιον  τὸ  ποίμνιον.   Ἡ ὑπόθεσις τῶν ἀγώνων  ἀρκεῖ μοι εἰς στέφανον. Τί γὰρ ἂν πάθοιμι ὑπὲρ ὑμῶν; Ὑμεῖς ἐμοὶ πολῖται, ὑμεῖς ἐμοὶ πατέρες, ὑμεῖς ἐμοὶ ἀδελφοὶ, ὑμεῖς ἐμοὶ τέκνα, ὑμεῖς ἐμοὶ μέλη,  ὑμεῖς  ἐμοὶ  σῶμα,  ὑμεῖς  ἐμοὶ  φῶς,  μᾶλλον   δὲ  καὶ  τοῦ  φωτὸς   τούτου γλυκύτεροι. Τί γὰρ τοιοῦτον παρέχει μοι ἡ ἀκτῖνα οἷον ἡ ὑμετέρα ἀγάπη; Ἡ ἀκτῖνα ἐν τῷ  παρόντι  με βίῳ ὠφελεῖ,  ἡ δὲ ὑμετέρα ἀγάπη στέφανόν  μοι πλέκει  ἐν τῷ  μέλλοντι.    Ταῦτα   δὲ   λέγω   εἰς   ὦτα   ἀκουόντων·   τί   δὲ   τῶν   ὤτων    ὑμῶν ἀκουστικώτερον;  Τοσαύτας ἡμέρας  ἠγρυπνήσατε,  καὶ  οὐδὲν  ὑμᾶς  ἔκαμψεν,  οὐ χρόνου μῆκος μαλακωτέρους  ὑμᾶς ἐποίησεν, οὐ φόβοι, οὐκ ἀπειλαί· πρὸς πάντα ἐγένεσθε γενναῖοι.  Καὶ τί  λέγω,  ἐγένεσθε; Τοῦτο ὅπερ ἐπεθύμουν  ἀεὶ, κατεφρονήσατε τῶν βιωτικῶν πραγμάτων, ἀπετάξασθε τῇ γῇ, εἰς τὸν οὐρανὸν μετέστητε· ἀπηλλάγητε  τῶν συνδέσμων τοῦ σώματος, πρὸς τὴν μακαρίαν ἐκείνην ἁμιλλᾶσθε φιλοσοφίαν. Ταῦτα ἐμοὶ στέφανοι, ταῦτα παράκλησις, ταῦτα παραμυθία, ταῦτα ἐμοὶ ἄλειμμα, ταῦτα ζωὴ, ταῦτα ἀθανασίας ὑπόθεσις.

δʹ. Ἀλλ’ ὁρῶ τοῖς ἐμαυτοῦ δόγμασί τινας ἐγκαρτερεῖν με πειθόντων.  Φέρει γὰρ πολλὰ τῶν εὐτυχημάτων εἰς τοὐναντίον· ὅτι οἷς ἐδόκουν ζηλωτὴς εἶναι, περιπέπτωκα τῇ μοχθηρίᾳ· οἱ μὲν κατὰ τὸν τρόπον καθαιροῦντες νικῶσι τὸν ἀγῶνα τῇ διαφορᾷ τῶν πραγμάτων· οὐκ ἠπείλουν, ἀλλὰ παρίσταντο. Ἔστι γὰρ καιρὸς νῦν εἰπεῖν τὰ περὶ τῆς ἐμῆς θλίψεως. Νόμος ἐστὶν, ἀλλ’ ὁ νομοθέτης νικᾶται. Τέκνα, μὰ τὴν  ὑμετέραν  ἀγάπην,  βλέπω  συσκευὴν πολεμοῦσαν, καὶ τὸν  Θεὸν ὑβριζόμενον· βλέπω τὸν ἀγῶνα  πίπτοντα,  καὶ τὸν ἀγωνοθέτην  λυπούμενον· βλέπω τὸ πιθανὸν τῆς ἀληθείας μαραινόμενον, καὶ τὴν συσκευὴν ἀνθοῦσαν. Λέγουσί μοι, ὅτι Ἔφαγες καὶ ἐβάπτισας. Εἰ ἐποίησα τοῦτο, ἀνάθεμα ἔσομαι· μὴ ἀριθμηθείην  εἰς ἐπισκόπων ῥίζαν· μὴ γένωμαι  μετ’ ἀγγέλων·  μὴ ἀρέσω Θεῷ· εἰ δὲ καὶ ἔφαγον  καὶ ἐβάπτισα, οὐδὲν ἄκαιρον τῶν  πραγμάτων  ἐποίησα. Πρόσχες μοι μετὰ ἀκριβείας ὃ λέγω, καὶ λέγων  οὐ  παύσομαι. Ἐμοὶ μὲν  τὸ  λέγειν  οὐκ  ὀκνηρὸν,  ὑμῖν  δὲ  ἀσφαλές.  Ἀλλ’ ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὸ προκείμενον.Λέγουσιν ὅτι ἔφαγον  καὶ ἐβάπτισα. Καθελέτωσαν οὖν Παῦλον, ὅτι μετὰ τὸ δειπνῆσαι ἐχαρίσατο τῷ δεσμοφύλακι τὸ βάπτισμα. Τολμῶ λέγειν, καθελέτωσαν καὶ αὐτὸν τὸν Χριστὸν, ὅτι μετὰ τὸ δεῖπνον  τοῖς μαθηταῖς τὴν κοινωνίαν  ἐχαρίσατο. Ἀλλ’ εἰκότα καὶ μεγάλα ἡμῖν ταῦτα· ταῦτα φαιδρὰ τῆς εἰρήνης· ταῦτα τοῦ λαοῦ τὰ ἐγκώμια. Ἐμοῦ ὁ στέφανος, ὑμῶν ὁ καρπός. Ἀλλ’ οἴδατε, ἀγαπητοὶ, διὰ τί με θέλουσι καθελεῖν. Ὅτι τάπητας οὐχ ἥπλωσα, οὔτε σηρικὰ ἱμάτια οὐκ ἐνεδυσάμην, καὶ ὅτι τὴν γαστριμαργίαν αὐτῶν οὐ παρεμυθησάμην. Ἤνθησαν γὰρ τὰ ἔγγονα τῆς ἀσπίδος, ἔτι περιλέλειπται τῆς Ἰεζάβελ ὁ σπόρος· ἔτι δὲ καὶ ἡ χάρις τῷ Ἠλίᾳ συναγωνίζεται. Φέρε δέ μοι εἰς μέσον τὸν θαυμαστὸν καὶ πλούσιον τῆς ζωῆς κήρυκα, Ἰωάννην  λέγω, τὸν πένητα, καὶ ἕως λύχνου μὴ κτησάμενον· εἶχε γὰρ τὴν λαμπάδα τοῦ Χριστοῦ· οὗ τὴν κεφαλὴν ἐπεθύμησεν ἡ τῆς Εὔας συλλειτουργὸς, ἡ τῶν ἁγίων ἐμπόδιον γενομένη, ἡ τοὺς  προφήτας  διώξασα,  ἡ  τὴν  ἐν  δόλῳ  νηστείαν  κηρύξασα, ἡ  ὁμότιμον  τοῦ ὀνόματος τῆς ἐχίδνης ἐπισταμένη τὴν ὄρχησιν, ἐν τῷ ἀρίστῳ τῷ ἀτελεῖ ὀρχησαμένη. Οὐκ ἐπεθύμησε ζωὴν, οὐκ ἐπεθύμησε χρημάτων  ὄγκον, οὐ βασιλείας ἀξίωμα, οὐκ ἄλλης τινὸς περιουσίας. Ἀλλ’ εἰπέ μοι, ἄνθρωπε, τί ἐπεθύμησε; Κεφαλὴν ἀνθρώπου. Τί δὲ λέγω; Οὐ μόνον ἀνθρώπου, ἀλλ’ εὐαγγελιστοῦ. Ἀλλ’ οὐκ ἐνίκησε λαβοῦσα τὴν κεφαλήν.  Ἔτεμε γὰρ τὴν κεφαλὴν  αἰτησαμένη, τὴν ἄνομον ἐπιθυμίαν  σπουδαίως διὰ πίνακος  δεξαμένη. Βλέπε, καὶ θαύμασον τοῦ Θεοῦ τὴν δύναμιν.  ∆ιήλεγχεν  ὁ ἀναίτιος,   ἀπετμήθη·  ἀλλ’   ὁ  ἀποτμηθεὶς   ἐν  δεξιᾷ  τοῦ  Χριστοῦ,  ἡ  δὲ ἀπαραίτητον  κόλασιν ἐκδέχεται. Πάλιν ἐκείνης τὸ σπέρμα, ὁ σπόρος ὁ ἀκανθώδης ἐπιζητεῖ καὶ σπεύδει. Ἀλλ’ Ἡρωδιὰς Ἰωάννου τὴν κεφαλὴν ζητοῦσα πάλιν ὄρχησιν, οὐχ ἣν τοῖς ποσὶ παίζομεν, ἀλλὰ τὴν τῆς Μαρίας ἐπερειδομένην. Πάλιν βοᾷ καὶ λέγει Ἰωάννης·  Οὐκ ἔξεστί σοι τὴν  γυναῖκα  ἔχειν  τοῦ ἀδελφοῦ  σου.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

PAGAN
https://www.orp.gr

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.