ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ Η ΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ Κ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΥ,ΥΠΕΡΕΓΩ ΥΠΕΡ-ΕΧΟΝΤΟΣ (XXII)


(Σκεφτήκατε ποτέ πόσο τραγικά μόνος ήταν ο Ιησούς;-BEING CONTINUED FROM  05/02/18)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ

TA ΜΑΡΙΑΚΑ

Η ΜΕΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ από νόθο πληβείο σε αριστοκράτη είχε καιμιαν άλλη συνέπεια: Από γιος της Μαρίας και αγνώστου πατρός,μεταπήδησε σε γιο του Θεού και αποσιωπούμενης μητέρας.Επί τέσσερις τόσους αιώνες, τους πρώτους, η Μαρία του Ιωσήφ, καιιστορικά βεβαιωμένη μητέρα του Ιησού, θα εξαφανιστεί σχεδόν από το επίσημο προσκήνιο. Η ιστορική ύπαρξη της Μαρίας κρίθηκε αρχικάενοχλητική. Στα ευαγγέλια αναφέρεται μόνο όπου αυτό κρίνεταιαπαραίτητο. (Άσε που βγάλε βγάλε δε θά ‘μενε τελικά τίποτα). Και οίδιος ο Παύλος, φανατικός μισογύνης, δεν την αναφέρει ούτε μιαφορά στις Επιστολές του. Η ταπεινή καταγωγή του Ιησού και τοσκάνδαλο της γέννησης του δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν,φυσικά, από κείνον ιδιαίτερα που ήταν συγκαιρινός του. (Πολλοίερευνητές ισχυρίζονται ότι έλαβε μέρος στη σταύρωση, αλλά ταντοκουμέντα τους δεν είναι πειστικά, ακόμη).

Οτρόπος όμως πουείχε αρχίσει ο Παύλος να εμφανίζει το σήριαλ του Κυρίου, πουαπεσταλμένος από τον ουράνιο πατέρα είχε ενσαρκωθεί σε ταπεινόάνθρωπο για να σώσει τους αμαρτωλούς, προϋπέθετε πως σιγά σιγάθ’ άφηνε να ξεχαστούν μέσα στη σιωπή όλα τα στοιχεία τηςιστορικής ύπαρξης του Ιησού, τα σχετικά με το οικογενειακό τουπεριβάλλον. Αυτό που κυρίως ενδιέφερε κείνα τα χρόνια ήταν ν’αποσυνδεθεί όχι μονάχα από την πληβεία καταγωγή του, αλλά καιαπό το εσσαιικό κίνημα που απλωνότανε όλο και περισσότεροαπειλητικό στην Παλαιστίνη. Το ηθικό πρόβλημα της γέννησηςδημιουργεί στον Παύλο οπωσδήποτε αμηχανία, γι’ αυτό και τοαποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι. Θεωρεί την εκκλησία σανδεύτερη Εύα, σύζυγο και μητέρα του νέου Αδάμ, ενωμένους σεσάρκα μία (Εφεσ., ε’, 22).Και για νά ‘μαστε δίκαιοι, ο ευαγγελισμός, τα κρίνα κι όλα ταθεαματικά περί την Μαρία είναι κατασκευάσματα άλλων, μετα-γενέστερων του Παύλου.

Ως τον τέταρτο αιώνα, οι απολογητές του χριστιανισμού είναι κάπωςπροσεχτικοί, γιατί έχουν αντιμέτωπο τον ελληνικό ορθολογισμό καιαποφεύγουν με κάθε τρόπο να δώσουν λαβή σε σαρκαστικά σχόλια.Στα αρχαιότερα χριστιανικά κείμενα του Didache, του Κλήμεντα τηςΡώμης, του Αγίου Πολύκαρπου κ.ά., δε βρίσκουμε καμιά αναφοράσχετικά με τη Μαρία-Παρθένο. Με εξαίρεση τις ελάχιστες νύξεις τουΑγίου Ιγνατίου, του Αγίου Ιουστίνου και του μάρτυρος Ειρηναίου.Την αγνοούν και στην πραγματικότητα τόσο πολύ, ώστε κανείς δενείναι σε θέση να δώσει την παραμικρή πληροφορία για το πως έζησεκαι το πότε πέθανε.Στο τέλος του 2ου αιώνα, όμως, κάνει την εμφάνιση του ο πρώτοςμύθος. Το σώμα της Μαρίας, τη στιγμή του θανάτου της,μεταφέρθηκε πάνω σ’ ένα σύννεφο στην Ιερουσαλήμ και κει,μπροστά στους αποστόλους, ήρθε πάλι ο αρχάγγελος Γαβριήλ (είναιαυτός που της είχε φέρει και τον κρίνο) πήρε την ψυχή της και τηνπήγε στον παράδεισο. Όταν μετά οι απόστολοι θέλησαν να θάψουντο «θνητό» κορμί της Μαρίας σ’ έναν τάφο στην κοιλάδα τουΓιοσαφάτ, εμφανίζεται πλέον ο ίδιος ο Ιησούς, αυτοπροσώπως κρατάει την ψυχή, που τού ‘φερε πίσω από τον παράδεισο οαρχάγγελος Μιχαήλ μ’ έναν άγγελο βοηθό, και την ενώνει με τοσώμα…133

Ο Άγιος Επιφάνειος διαψεύδει απερίφραστα τον παραπάνω μύθο,που αποδιδότανε στον Άγιο Μελίτωνα των Σάρδεων: «Ψάξτε σε όλεςτις Γραφές», γράφει, «δε θα βρείτε πουθενά το θάνατο της Μαρίας.Ούτε αν πέθανε ούτε αν δεν πέθανε, ούτε αν θάφτηκε ούτε αν δεθάφτηκε· ουδείς γνωρίζει το τέλος της».134Επί έξι ολόκληρους αιώνες η άγνοια και η σιωπή καλύπτουν τοθάνατο της.

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ

Ο Παύλος πρώτος θα μεταθέσει έντεχνα, όπως πιστεύει, τη μη-τρότητα στην εκκλησία, δίδοντας μια ερμηνεία αλληγορική στοβάπτισμα που μεταβάλλει τον βαπτιζόμενο σε παιδί της Παρθένου-Μητέρας Εκκλησίας. «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, καρπός τηςΠαρθένου, δεν είπε ότι είναι οι μαστοί των γυναικών ευλογημένοι,ούτε και πως τους χρησιμοποίησε για τροφή του, αλλά πως ο Λόγοςο ίδιος γίνηκε η τροφή των καλών ανθρώπων! Οποίο μυστήριο καιοποίο θαύμα! Δεν υπάρχει παρά ένας Πατέρας, ένας Λόγος, ένα ΆγιοΠνεύμα για όλους, δεν υπάρχει παρά μια Παρθένα-Μητέρα καιαπονέμω αυτό το όνομα στην Εκκλησία».135

Εδώ η πρόθεση εκτόπισης της γυναίκας είναι σαφέστατη. Θα τοφωνάξει στη συνέχεια σε μια άλλη κρίσιμη στιγμή και ο Κλήμης τηςΑλεξάνδρειας: «Δεν υπάρχει παρά μία Παρθένος Μητέρα: Αποδίδωαυτό το όνομα στην Εκκλησία: Αυτή είναι η μόνη μητέρα που δενκατέβασε γάλα γιατί δεν υπήρξε γυναίκα… τρέφει τα παιδιά της μετο γάλα του Λόγου»,136και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μόνο πουξεχνούν, οι Νονοί αυτοί, σε ποιο κοινό απευθύνθηκε ο χριστιανισμόςκαι σε ποιες τάξεις ρίζωσε αρχικά.Και πραγματικά, οι γυναικούλες είναι πολύ συγκινημένες και πολύκοντά στη Μαρία, θες γιατί την αποπλάνησε κάποιος, θες γιατί γέννησε διωγμένη στο σταύλο… κι ύστερα να της το πάρουν το παιδίοι φονιάδες και να της το κρεμάσουν!…Γιατί το στοιχείο Μητέρα είναι αναπόσπαστος πυρήνας όλων ταλατρειών και αξερίζωτος από τις συνειδήσεις τώρα και χιλιετίες. Είτεγια τη Δήμητρα επρόκειτο ή την Κυβέλη ή την ‘Ίσιδα, ή ακόμη καιγια την ουράνια Ιερουσαλήμ που ο Ησαΐας και ο Παύλος θέλουνπαγκόσμια μητέρα που έτρεφε τα παιδιά που γέννησε. Στο εβραϊκόζεύγος, του τρομερού Ιαχβέ και της συζύγου του (που είναι ηεβραιοσύνη-το εβραϊκό έθνος), προσπαθεί ο Παύλος να κολλήσεικαι το διάδοχο ζεύγος, Ιησού συζύγου της εκκλησίας-Μητέρας όλωνκαι δεύτερης Εύας.Αλλά η ειδωλολάτρισσα Μητέρα-Θεά, που επιβίωσε στους ιστορικούςχρόνους παρ’ όλο το ξερίζωμα της μητριαρχίας και την άτεγκτηπολιτική της πατριαρχίας, αποδείχτηκε ακατανίκητη.

Η Μητέρα-Θεάθεωρείται η εκπρόσωπος της ίδιας της Γης: Και οι δυο γεννούν χάρηστις υπερφυσικές δυνάμεις που περικλείουν μέσα τους. Η γυναίκατην ίδια τη ζωή και η Γη όλα τα αγαθά που συντηρούν τη ζωή.Αυτή την πεποίθηση και το δέος δύσκολα θα τα εκτοπίσει ακόμη καιη γνώση πως συμμετέχει και ο σερνικός στη γονιμοποίηση. Τοσύνολο της ανθρωπότητας βρίσκεται ακόμα πολύ ανώριμο για νασυλλάβει αυτό το μέγιστο process. Ο σερνικός θα αγωνιστεί πολύ,από κάποια στιγμή κι έπειτα, να διεκδικήσει τη θέση του δίπλα της.Κανείς δεν μπορεί να κλονίσει από το βάθρο της τη Μεγάλη Ιέρεια. ΟG. Thomson μας προσφέρει μια πολύτιμη σκέψη του, πάνω στηδυσκολία που αντιμετώπισαν οι σερνικοί να διεκδικήσουν μια θέσηκοντά της στην αρχή, ώσπου να την εκτοπίσουν οριστικά καιαμετάκλητα από το βάθρο της Ιέρειας. Εξηγώντας πως δεν είναιτυχαίο το ότι σ’ όλα τα πλάτη της Γης οι ιερείς φορούν χιτώνες ηράσα που είναι στην πραγματικότητα γυναικεία ενδύματα. Γιατί,εξηγεί, ήθελαν να μην πληγώσουν το δημόσιο αίσθημα. Ενώαντίθετα εμφανιζόμενοι με γυναικεία ρούχα στις τελετουργίες, έδινανκαιρό στα πλήθη να συνηθίσουν στην παρουσία τους. Ο άνθρωποςσυνηθισμένος χιλιάδες χρόνια να βλέπει τη Μητέρα-Θεά να εκτελείτα χρέη της Ιέρειας, θά ‘βλεπε την αντικατάστασήτης από τονσερνικό σαν προσβολή και ιεροσυλία. Έτσι ο σφετερισμός τουπρονομίου θα γίνει βαθμιαία και με πολλή διστακτικότητα. Αυτή ημεταμφίεση των σερνικών σε γυναίκες ιέρειες δείχνει για τον G.Thomson ότι η οργάνωση της ζωής σ’ όλη τη Γη στηρίχτηκε στηγυναίκα. Στον υπέρλαμπρο θρόνο της, από τους υστερο-μινωικούςχρόνους κι έπειτα, θα σταθεί δίπλα της, λίγο χαμηλότερα πάντα οσερνικός, γιος κι άντρας της και συχνά βασιλιάς, που θα πεθαίνεικάθε χρονιά, είτε αλληγορικά ή και πραγματικά σε πιο πρωτόγονεςπεριόδους, για ν’ αναστηθεί παράλληλα με τη Φύση την αθάνατη,που εκπροσωπούσε η Μεγάλη Μητέρα και Βασίλισσα.

Προηγείται λοιπόν η διάρκεια του πένθους των αιματηρών θυσιώνκαι τα εκστατικών οργίων. Στην αγρύπνια που ακολουθεί γίνεται ηιερογαμία, όπου ο νέος ευνοούμενος της Βασίλισσας (η και ο παλιόςαν τον θέλει ακόμη) ενώνεται μαζί της και ακολουθούν οι χαρές τηςΑνάστασης.Αλλά ο σφετερισμός περιορίζεται μόνο στις τελετουργίες. Η Μητέρα-Θεά στέκει ακλόνητη στην ανθρώπινη συνείδηση.Φυσικά τα πατριαρχικά καθεστώτα θα θελήσουν να εξουδετερώσουνολοκληρωτικά τις γυναικείες θεότητες και την τεράστια δύναμη καιγοητεία που ασκούσαν στις μάζες. Οι τελευταίες όμως θα μείνουνπεισματικά γαντζωμένες στις Δήμητρα, Περσεφόνη, Κυβέλη, Ίσιδα,Άγδιστη, και τους έφηβους αγαπητικούς τους, κι ας λένε οι Αρχές!Και επειδή πολλοί σερνικοί θεοί τις συναγωνίστηκαν, αλλά μάταια,προσαρμόστηκαν τελικά οι πατριαρχικοί θεσμοί στις ακατάλυτεςπαραδόσεις. Είδαν κι απόειδαν και για νά ‘χουν τις μάζες του χεριούτους-κι αυτό δεν επιτυγχάνεται ευκολότερα παρά καλλιεργώνταςτις αναπηρίες τους-πάντρευαν με τις αθάνατες θέαινες τους θεούςπου ήθελαν να προβάλουν σαν βεντέτους. Ακόμα και ο Διόνυσος, οολότελα χειραφετημένος από τη μητριαρχία θεός, δε θα επιβιώσειπαρά μέσα από την ιερογαμία, που στην περίπτωση του όμως,αντιστρέφεται με τον Δία γεννήτορα. Ο Διόνυσος είναι ο πρώτος πουαπολαμβάνει τον τίτλο του «νυμφίου»-χωρίς τη μαμά του τηΣεμέλη από δίπλα, αφού τα κανόνισε ο Δίας και την έκαψε. Κι όμως!Σε κάποια γωνιά της Μυθολογίας θα βρούμε τη Σεμέλη να επιβιώνεικαι να συμβιώνει το ζευγάρι Σεμέλη-Διόνυσος.137

Δεν είναι λοιπόν τόσο η γέννηση του νόθου Ιησού που θέλουν νακαλύψουν οι πρωτοχριστιανοί Εβραίοι, με την εκτόπιση της Μαρίας.Θέλουν να προλάβουν την εισβολή της Μεγάλης ειδωλολάτρισσαςΜητέρας στον εβραϊκό μύθο. Και την απορρόφηση του απ’ αυτήν. Ηγέννηση ενός νόθου θεού ήταν ό,τι πιο νόμιμο στο ειδωλολατρικόπάνθεο.Οι πρώτες αιρέσεις που απειλούν την παραποίηση του χριστιανισμούμε παγανιστικά στοιχεία είναι των Οφιτών και Νικολαϊτών, που μόνοαπό αναφορές άλλων γνωρίζουμε, μια και, καλοί Πατέρες, φρόντισανν’ αφανίσουν τα κείμενα τους. Και τί δε θα χρειαστεί ν’ αφανίσουν,να κάψουν, να θάψουν η να σβήσουν με αίμα από κει κι έπειτα.Στα μισά του 2ου αιώνα εμφανίζεται στην περιοχή της Φρυγίας έναάλλο αιρετικό κίνημα, των Μοντανιστών. Ο Μοντάνους, ο αρχηγός,μύστης μιας ειδωλολατρικής εκστατικής λατρείας, γίνεται χριστιανός, αλλά, όλα κι όλα, με δική του παντιέρα. Έχει και δυο προφήτισσες,τη Μαξιμίλλα και την Πρίσκα. Οι δυο, όπως και ο αρχηγός τους,ισχυρίζονται πως είναι προικισμένες με τη δωρεά. Κατά συνέπειααποτελούσαν το σύνδεσμο της θείας χάρης, γεγονός που αποδείκνυετον ερχομό του αγίου πνεύματος μέσα τους, που ο Ιησούς Χριστόςείχε υποσχεθεί να στείλει στους ανθρώπους.

Οι Μοντανιστές έφτανανσε εκστατικές καταστάσεις και σε εκδηλώσεις θείας μανίας. ΟιΦρύγες, συνηθισμένοι από τα λατρευτικά όργια της Κυβέλης, βρήκανακόμη πιο ενδιαφέροντα το χριστιανισμό των Μοντανιστών, πουπεριλάμβανε τις λατρείες τους και κάτι ασυνήθιστο, εκτός τιςπροφητείες: ασκητισμό, μαζοχιστικές απολαύσεις, που προσφέρουνοι λογής λογής στερήσεις και βασανισμοί, και τη λατρεία τουμαρτυρίου γενικά.ΟΜοντανισμός ξαπλώνεται με ταχύτητα και επιτυχία από τηνΑνατολή στη Γαλατία, στην πεδιάδα του Ρήνου, τη Βιέννη, τη Λυώνκαι παραδίδει τη λατρεία του σε γυναικεία χέρια. Με την Πρίσκαπρώτη βεντέτα της εποχής. Ο Ιησούς, ισχυρίζεται η ίδια, τηνεπισκέπτεται τις νύχτες και κοιμάται δίπλα της στην Pepuza, αλλάμεταμορφωμένος σε γυναίκα, με εκθαμβωτικό φόρεμα, όπου μουεμφύτευσε τη Σοφία του και μου αποκάλυψε ότι αυτός ο τόπος είναιιερός και ότι είναι εδώ που κατεβαίνει η ουράνια Ιερουσαλήμ» (στησυνεύρεση τους ο Ιησούς υποτίθεται πως ήταν ο Σύζυγος της κάθεγυναίκας που την κατοικούσε το άγιο πνεύμα).Οι χριστιανο-εβραίοι πατέρες τραβούσαν τα μαλλιά τους. Γιατί όλατούτα βέβαια θύμιζαν τις ανατριχιαστικές μπερμπαντιές τουανενδοίαστου Δία και τις αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις του ώσπουνα καταφέρει να γκαστρώσει την κάθε ομορφονιά που επιθυμούσε.Οι πρώτες βοήθειες έρχονται από τον Τερτυλλιανό που ουρλιάζει«για την παρθενικότητα της εκκλησίας, μητέρας όλων μας, πουκαμιά μοιχεία δεν μπορεί να μολύνει», όπως είπε ο Παύλος.Ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας δεν τολμάει βέβαια ν’ αποκαλύψει τηδιαστροφή της Πρίσκας, που θέλει τον Χριστό της γυναίκα, ουρλιάζειόμως ότι άλλη Μητέρα από την εκκλησία δεν υπάρχει, κι αυτήπαρθένος, και τρέφει τα παιδιά της με το γάλα του Λόγου…Αλλά μια τέτοια επιχειρηματολογία-αερολογία στην πραγματικότητα-θα αποδειχτεί ανίσχυρη να κλονίσει τον λαϊκό, ειδωλολατρικόρεαλισμό και την ομαδική φαντασίωση. Τώρα και αιώνες, οι μάζεςέχουν συνηθίσει να γοητεύονται από τα καπρίτσια τα θεών τους. Καιόχι μόνο στις λαϊκές τάξεις. Βασικά, καμιά καθώς πρέπει κυρία τηςαρχαιότητας δεν αισθανόταν καταξιωμένη στον καλό κόσμο αν δεγεννούσε τουλάχιστον ένα παιδί σπαρμένο από θεό. Και οι σύζυγοιτους νιώθανε πολύ κολακευμένοι από την τιμή. Και ποιος μεγάλος άνδρας της αρχαιότητας γεννήθηκε από το σύζυγο της μάνας του;

Άσε που οι σεξουαλικές δραστηριότητες τα θεών σώζανε ταπροσχήματα των άτακτων συζύγων η θυγατέρων. Με αποτέλεσμα ν’αποκτούν και αριστοκρατική γενεαλογία, γιατί όλο και κάποιος θεόςη ημίθεος η και ήρωας γεννιόταν από τις χαϊδεμένες τους.

Πώς γεννήθηκε ο Θησέας; Κάποτε ο Αιγέας επισκέφτηκε τον Πιτθέα,μας λέει ο Πλούταρχος (Θησεύς, 3). Που «έπεισε η παρεπλάνησε τονΑιγέα να συνευρεθεί με την θυγατέρα του Αίθραν». Το γιατί δε μαςτο λένε. Φαίνεται όμως πως η καημένη η Αίθρα θά ‘χε κάποιοκουσούρι και δε θα βλεπότανε. Γιατί, λέει ο Πλούταρχος, όταν οΑιγέας συνήλθε τό ‘σκασε ξυπόλητος και χωρίς το ξίφος του, γιατίυποπτεύθηκε ότι την είχε γκαστρώσει.Σαν έφτασε η ώρα να γεννήσει, την πήγε ο πατέρας της στο λιμέναΚελένδερι, στη θέση Δίνη, που τη μετονόμασε Γενέθλιον. Και πουείχε γλυκό νερό, παρά το ότι πήγαζε από τη θάλασσα, κι ίσως γι’αυτό ήταν αφιερωμένη στον Ποσειδώνα. Εκεί πήγε κι άφησε οΠιτθέας την κόρη του να γεννήσει, γιατί έτσι, λέει, θα πιστευόταν ότιτο παιδί ήταν του Ποσειδώνα.Ο μύθος είναι από τους αθωότερους. Ο καθένας, στα ευτυχισμένακείνα χρόνια, γεννούσε απ’ όπου και όπως του γούσταρε. Από τομπούτι του Δία, μέχρι την αγαμία της Ήρας, όλα ήταν θεμιτά. Γιατί ηΉρα, κείνη η λεβέντισσα και σαφώς μητριαρχική, δεν καταδέχτηκεκαν να δικαιολογήσει τη σύλληψη του Ηφαίστου. Έτσι, είπε,τσακώθηκε με τον Δία και από την τσαντίλα της συνέλαβε μόνη της!Ο δικός μας «μαρμαρωμένος βασιλιάς» της Πόλης, στους αρχαίουςΑιγυπτίους γίνηκε φίδι κάποια παρόμοια ώρα συμφοράς. Αρχιερέαςτου Άμμωνα. Παντρεύεται ο Φίλιππος την Ολυμπιάδα, που είναι ήδηιέρεια του Άμμωνα Δία. Από την παραμονή του γάμου της, λοιπόν,είδε κείνη να κουλουριάζεται δίπλα της ένα φίδι και όπωςισχυρίζεται, είναι ο Άμμωνας που τη διάλεξε για μητέρα του γιου του,γι’ αυτό δεν αφήνει τον Φίλιππο να μπει στην κάμαρα της (ήταν καικουτσός). Λένε μάλιστα πως μια μέρα πού ‘σκυψε να δει από τηνκλειδαρότρυπα, τί κάνει η ωραία του Ολυμπιάδα με κείνο το θεϊκόφίδι, ο θεός του τρύπησε το μάτι για την ιεροσυλία. Τελικά όμωςφχαριστήθηκε κι αυτός γιατί έτσι γεννήθηκε ο υπερφυσικόςΜεγαλέξανδρος.

Και να μη θυμηθούμε κείνη την Πηνελόπη που λύσσαξε το πα-τριαρχικό κατεστημένο ν’ αποκαταστήσει την τιμή του, κάνοντας τηνσύμβολο της συζυγικής πίστης. Και πολύ που την ένοιαζε. Αυτήπάντως χάρηκε τους σαράντα παίδαρους-μνηστήρες και γέννησε τονΠάνα, απ’ όλους. Οι ποιητές, πάντα ιππότες, ξεκαθάρισαν το κομφούζιο, αποδίδοντας την πατρότητα ο Απολλόδωρος και οΗρόδοτος στον Ερμή και ο Πίνδαρος στον Απόλλωνα.Έτσι η λαϊκή φαντασία της εποχής του Ιησού βρίσκει στα μέτρα τηςτην παραλλαγή του κρίνου, του αρχάγγελου κλπ. και αρκετάπρωτότυπη μάλιστα, γιατί ο Δίας ποτέ δεν είχε σοφιστεί τον κρίνο γιανα ξεπλανέψει κάποια. Η Μαρία ταυτίζεται άνετα με την ακούραστημετανάστρια Μεγάλη Μητέρα, πού ‘φτάσε στην Ελλάδα από τημακρινή Ανατολή από τον 5οπ.Χ. αιώνα. Η χωριατοπούλα τηςΝαζαρέτ Μαρία βαφτίζεται σε Βασίλισσα τα Ουρανών. Η εβραιοσύνηβρίσκεται μπλοκαρισμένη από δικό της λάθος. Ηαποπρολεταριοποίηση του Ιησού και η μετάταξη του σε γιο του θεούπροϋπόθετε σαν απαραίτητο εξάρτημα του μια Μητέρα βασίλισσα,αλλά δημιούργησε απρόβλεπτους κινδύνους για το χριστιανισμό, σανβγήκε από τα σύνορα του Ιαχβέ.Οι μάζες δεν ενδιαφέρονταν τόσο αν ο Σωτήρας που τουςπαρουσίαζαν ήταν Εβραίος, αλλά ποιά ήταν η μάνα του. Αν αυτήαποτελούσε τη συνέχεια τα πανάρχαιων παραδόσεών τους. Τίεκκλησία, Μητέρα και Παρθένα τους τσαμπουνούσαν!

Λεκατσάς, Φαιακία, κεφ. 2, σελ. 15.

Η ουσιαστική, η μεγάλη ά ν τ ι π α λ ο ς του χριστιανισμού ήταν ηγυναίκα.Η Δήμητρα, περνώντας μέσα από χίλιες δυο μετονομασίες, επιβίωνεάτρωτη χιλιετίες ολόκληρες, σαν Μητέρα-Γη, σκαλισμένη, τριάνταχιλιάδες χρόνια πριν, στις σπηλιές με τα ευλογημένα στήθια τηςτεράστια, καθώς και το θαυματουργό αιδοίο της. Το άλφα και τοωμέγα της επιβίωσης και της ανθρώπινης λογικής. Κανείς γιος δενμπορούσε να την εκτοπίσει.Μάταια πιστέψανε οι μανιακοί Εβραίοι πως θα θάβανε τον ελληνικόπολιτισμό και την ποίηση της ειδωλολατρίας του στον τάφο πουβρήκαν κενό από τον Ιησού οι ευαγγελιστές. Μάταια για την ώραεκείνη!Ο βασιλιάς, ο γιος, ο σύνευνος μπορούσε να πεθάνει. Αλλά και ν’ανασταίνεται. Αθάνατη έμενε η Μάνα, η ρίζα και η πηγή της ζωής,που ενσάρκωνε τη Μητέρα-Γη.Στο δεκαήμερο τα παθών της Κυβέλης και τα διαδόχων της θεαινών,που ο συγκρητισμός επέβαλε κατά καιρούς, γινόταν στους ναούς αφήγηση-εξιστόρηση της τραγικής περιπέτειας της θεάς (που ζητάέξαλλη το γιο της, καβάλα σ’ ένα λιοντάρι), κάτι σαν την ανάγνωσητα ευαγγελίων στις χριστιανικές εκκλησίες με ύμνους συγκινητικούς.Ώσπου ακουόταν από τον μεγάλο ιερέα το χαρμόσυνο μήνυμα τηςΑνάστασης,«Θαρσείτε μύσται του Θεού σεσωσμένου· έσται γάρ υμίν εκ πόνωνσωτηρία».

Ο θνήσκων θεός και η λύτρωση του, μέσα από την Ανάσταση,θρησκευτική παράσταση που σκόρπισε τόση γοητεία σαν Ίσις-Όσιρις,Κυβέλη-Άττις, Σεμέλη-Διόνυσος, Αφροδίτη-Άδωνις και που, σιγά καισταθερά, θα βρει μονοπάτια για να ξαναζήσει στο θνήσκοντα καιανασταινόμενο Ιησού.«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας»έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στις φυσιολατρικές προϊστορικέςπαραστάσεις του Μυστηρίου. Και επιμένω προϊστορικές, γιατίπιστεύω, όσο κι αν θεωρηθώ τολμηρή, ότι η πρωταρχική μορφήζεύγους-πριν από τα ερωτικά-αιμομικτικά ζεύγη-δεν είναι άλληαπό τη μητριαρχική δυάδα της Δήμητρας και της Κόρης.138Που, απ’ όταν αποκαλύπτεται ότι η γυναίκα δε γεννάει μόνη της αλλά με τησυμβολή του σερνικού, αντικαθίσταται η Κόρη από τον σύνευνο καιγιο.Ας μην παραπονιόμαστε. Τελικά, πάλι με τα δικά μας γεννητικάόργανα γονιμοποιήθηκε ο ιουδαϊσμός.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

133De Obitu S. DominaeκαιDe transitu Virginis Mariae liber (  Απόκρυφα ),Biblioth. PatrumMaximaII, 2 Partie, p. 212. Αναφέρ. Ε. Ο. JamesστοΗ  λατρεία της Μητέρας Θεάς, στην ιστορία των Θρησκειών (αμετάφραστο),κεφ. VII, σελ. 232 κ.π. απ’ όπου αντλώ πολλά απότα στοιχεία τούτου τουκεφαλαίου,Ed. Payot, 1960.

134Pananon 78: 11, 24,ο.π.,σελ. 233.

135 Paedagogus, I, 6, 40,ο.π.,σελ. 215.

136Paedagogus, I, 6, 42,ο.π.,σελ. 215.

137 Η αρχαία θεότητα Ζεμέλω η Γη γίνεται η βασιλοκόρη Σεμέλη (Λεκατσάς, Διόνυσος,σελ. 178).

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.