OIKOI TOON HELLEENOON ROOMAIOON AKOLOUTHOON TEES AIRESAIOOS TOON PISTOON (ISLAM) RUM MUSULMAN (4)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 30/06/14)

Ενώ η Ρωμιοσύνη αρχίζει να θυμίζει σύγχρονη Ελλάδα από εδαφική και γλωσσική άποψη, το υπόλειμμα της αυτοκρατορίας των Παλαιολόγων δέχεται σειρά απανωτών πληγμάτων: 

https://kamateros.files.wordpress.com/2017/01/kontatos.jpg

μισθοφόροι στην υπηρεσία του βασιλέως αυτοκράτορος των Ρωμαίων

https://kamateros.files.wordpress.com/2017/01/oi_ystatoi_foideratii.png

Ρωμιός/Ρωμαίος κοντάτος καβαλάριος

–> 1) Ενώ οι αυτοκράτορες αρχίζουν να βασίζουν την ισχύ τους σε μισθοφορικές στρατιές, και μάλιστα φοιδεράτες ( = αυτοδιοικούμενες), οι Χοσπιταλιέροι Ιππότες, που κατακτούν Ρόδο & νότιες Σποράδες (1306-09), αλλά και διάφοροι άλλοι Δυτικοί καιροσκόποι, λυμαίνονται ανενόχλητα πλέον τις χώρες των Ρωμιών. Οι γενοβέζικοι οίκοι των Γατιλούζων και των Ζακκαρία δραστηριοποιούνται σε Φώκαια, Χίο & Λέσβο. Οι Βενετσιάνοι προσαρτούν την Κέρκυρα το 1386. Γενικά οι «Λατίνοι» κερδοσκοπούν εις βάρος της Ρωμανίας, η οποία κυριολεκτικά μπαίνει αμανάτι το 1343, με την ενεχυρίαση των αυτοκρατορικών κοσμημάτων στην Βενετία από την βασιλομήτωρ Άννα της Σαβοΐας, για 30.000 Δουκάλια (Δουκάτα) βενετσιάνικα. Επιπλέον, δυτικός ναυτικός συνασπισμός, που περιλαμβάνει Χοσπιταλιέρους και Γενοβέζους, τσακίζει το εμιράτο του Αϊντινιού, κατακτώντας και την πρωτεύουσά του, Σμύρνη (1344), ενώ τελικά φονεύει και τον δυναμικό εμίρη του, τον Ουμούρ «Αρσλάν» Αηντόνογλου (1348), παρόλο που αυτός αποτελούσε παλαιό σύμμαχο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄, νυν σύμμαχο του αυτοκράτορα Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού, αλλά και θανάσιμο εχθρό του οθωμανού μπέη Ορχάν Γαζή Οσμάνογλου. Η ζώνη επιρροής του Ουμούρ προσδιορίζεται μέχρι τις μέρες μας από την πολιτιστική ζώνη του ζεϊμπέκικου χορού.

Έχοντας χάσει έτσι τον ζωτικό του σύμμαχο, Ουμούρ, ο Ιωάννης Στ΄ θα στραφεί στη συνέχεια στην ολέθρια προσέγγιση του Ορχάν Γαζή, στον οποίο και θα δώσει ως σύζυγο την κόρη του, Θεοδώρα (1346). Βέβαια, ο Ορχάν μπέης έχει ξαναπαντρευτεί Ρωμιά, την Νίλουφερ Χατούν, κόρη του διοικητή του φρουρίου Γιαρ (Γιαρ Χισάρ), την οποία και την είχε αρπάξει κατά την διάρκεια της άλωσης της πολίχνης Βηλόκωμα (Μπίλετσικ), σύμφωνα με τον θρύλο την ίδια στιγμή που αυτή παντρεύονταν με τον άρχοντα του Βηλοκώματος. Παιδί της Νίλουφερ είναι και ο κατοπινός Οθωμανός εμίρης, ο εξίσου πολεμοχαρής, αλλά ευγενικός, Μουράτ Α’(1359-89), o οποίος και θα γεννηθεί το 1326, στην νεοκαταληφθείσα Προύσα, την πρώτη πόλη που καταφέρνουν να κατακτήσουν οι Οθωμανοί από τους Ρωμιούς.  

Ρωμιός Προνοιάριος ιππέας αντιμετωπίζει πεζή, 

ιπποτοξότη-εισβολέα αλταϊκής προέλευσης

ενώ ετοιμάζεται να επέμβει από το προτείχισμα και Ρωμιός Πεζικάρης

–> 2) Θρησκευτικές έριδες, τέσσερις μεγάλοι ενδοδυναστικοί εμφύλιοι –και αρκετοί μικρότεροι– πόλεμοι (π.χ οι διαμάχες των 2 Ανδρονίκων (1321, 1322, 1327-28), των 2 Ιωαννών (στην αρχή το διάστημα 1341-47, παράλληλα με το κίνημα των Ζηλωτών στην Σαλονίκη (1342-50), αλλά και αργότερα, στο διάστημα 1352-54), και το πραξικόπημα του Ανδρονίκου Δ’ το 1373) ταλαιπωρούν το ανθρώπινο δυναμικό της Ρωμανίας, αποσταθεροποιούν τις αυτοκρατορικές δομές και κατασπαταλούν τους πόρους της Ρωμανίας. Μόλις το 1310 καταστέλλεται οριστικά το κίνημα των Αρσενιτών, με τίμημα την ουσιαστική απώλεια του ασιατικού τομέα της Ρωμανίας.

Το 1328, ο Ανδρόνικος (Γ’) ανατρέπει τον παππού του, βασιλέα αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β’ Παλαιολόγο, και αναιρεί με εμπάθεια τα επιτεύγματά του. Πάντως, ο Ανδρόνικος Γ’ εξαπολύει με επιτυχία νέο κατακτητικό πόλεμο στα Βαλκάνια, όπου των νικηφόρων φοσσάτων ηγείται ο Ελληνο-Κουμάνος στρατηγός Συργιάννης Παλαιολόγος, ο οποίος προσαρτά μέχρι και τα Γιάννινα, την πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής Ρωμανίας. Όμως έτσι εξασθενούν περαιτέρω οι ήδη ισχνοί πόροι του ευρωπαϊκού τομέα της Αυτοκρατορίας, το «δεσποτάτο της Ηπείρου», που έτσι καθίσταται πιο ευάλωτο στην επεκτατικότητα Σέρβων πολέμα ροών από τον Βορρά, όπως και Φιορεντινέζων τραπεζιτών που εξορμούν απ’την όψιμη επένδυσή τους, το Παλατινό Κομιτάτο Κεφαλονιάς και Ζακύνθου. 

Επιπλέον, ο επόμενος βασιλεύς αυτοκράτωρ, ο ανίκανος Ιωάννης Ε’ Παλαιολόγος θα κυβερνήσει την παραπαίουσα Ρωμανία για 50 έτη, και για τρεις γενιές (1341-91..!), αρχικά υπό την κηδεμονία της δυναμικής Ιταλίδας μητέρας του, της Άννας της Σαβοΐας. Ο Ιωάννης Ε’ θα παραγκωνιστεί τρεις φορές, μία σε κάθε γενιά

        i. από τον πεθερό του Ιωάννη Στ’ Καντακουζηνό (1347-54), και τον γιο του πεθερού του, Ματθαίο Ασάνη Καντακουζηνό (1353-57)

        ii. από τον μονόφθαλμο γιο του, Ανδρόνικο Δ’ Παλαιολόγο (1376-79), τον οποίο και είχε τυφλώσει από το ένα μάτι, όταν αυτός συνωμότησε ανεπιτυχώς, μαζί με τον Οθωμανό εραστή του, τον Σαυτσή μπέη, κατά των πατεράδων τους (Ιωάννη Ε’ και Μουράτ Α’), το 1373. 

        iii. από τον εγγονό του, Ιωάννη Ζ’ Παλαιολόγο, το 1390.συμβασιλεύων με τους Παλαιολόγους
ο οίκος των Καντακουζηνών προσθέτει 
υστερόβουλα δυο στέμματα στον Δικέφαλο 
της αυτοκρατορικής cημαίας. 

https://kamateros.files.wordpress.com/2018/08/usvkuvflw5w01.png

Διαρκώς διψασμένος για εξουσία, ο Ιωάννης Στ’ Καντακουζηνός (1347-54) βλάπτει την Ρωμανία, εκχωρώντας προνόμια και χάρες σε περιστασιακούς του συμμάχους όπως οι Αϊδινίδες Τούρκοι, οι Σέρβοι, και οι Οθωμανοί. Ειδικά οι Οθωμανοί, θα κατακτήσουν το φρούριο της Τζύμπης (1352), στην Χερσόνησο της Καλλίπολης, ενώ ύστερα από καταστρεπτικό για τα τείχη της πόλης σεισμό, θα κυριεύσουν και την ίδια την Καλλίπολη (1354).

Ρωμιοί πολεμιστές

3. Σαγιτάρης (τοξότης)

1. Καβαλάρης ή Αναβάτης (ιππέαςμε ζάβα (= αλυσιδωτός θώρακας), και 

2. Σκουτάρης (οπλίτης πεζικάριος) με σκουτάρι (= ασπίδα) στ’αυτοκρατορικά χρώματα

–> 3) Έχοντας πια επιβληθεί στην Νέα Φραγκία, η Καταλανική Εταιρεία -και λίγο αργότερα η Αραγωνική– στρέφονται στην μητρόπολη, το ρηγάτο της Αραγόνας, παραδίδοντας σε αυτό την κυριαρχία των Αθηνών και τμημάτων της Αχαΐας.

https://i1.wp.com/explorethemed.com/Images/Maps/Aragon1330.jpg

–> 4) Εκλείπει η διαλλακτική μογγολική δυναστεία των Ιλχανιδών το 1335, επί της ουσίας με τον θάνατο του Αμπού Σαΐντ – Μπαχαντούρ Χαν, που συμπέφτει χρονικώς με μαζική εισβολή του Οζ Μπεγ, χάνου του Οίκου Ζότσι. Οι σαρωτικές Κυμτσάκ ορδές του Οζ Μπεγ από τον Βορρά αποκρούονται τελικά, αλλά και οι Ιλχανίδες εξακολουθούν να υπάρχουν και να δρουν, όμως το χανάτο τους καταρρέει ραγδαία, με την ισχύ του να διαμοιράζεται, μεταξύ άλλων σε Τσομπανίδες, Τζαλαγιρίδες, Μουζαφαρίδες, Καρτίδες, Ινζουΐδες, Μιχραμπανίδες, Σαρμπαδάρους! 

Στον ισλαμικό τομέα της Ανατολίας, η σταθερότητα της Μογγολικής Αρχής οφείλεται στους Οϊγούρους Ερετνίδες, που με έδρα την Σεβάστεια, αποτελούν αγωγούς των ήπιων πολιτικών των Ιλχανιδών. Δυστυχώς όμως, η εξουσία των Ερέτνα αμφισβηστείται ανοικτά από έτερους πολέμαρχους, όπως οι Τσομπανίδες (12271309), οιΤσανταρΟγκιουλαρί (1292-1461), οι Καραμάνοι/Καραμανλάρ (1256-1461), και οι Οθωμανοί/Σογουτλάρ (1288-1924). 


–> 5) Οι άρχοντες των Σέρβων διεκδικούν την πορφύρα και την ηγεμονία ανάμεσα στους λαούς της Ρωμανίας (1331-46), για πρώτη φορά, και με αξιοσημείωτο δυναμισμό, αν και σε πολύ κακή χρονική στιγμή. Τους Σέρβους θα τους βοηθήσουν οι άριστες σχέσεις τους με το ελληνικό έθνος, που πιστοποιούνται και από την ύπαρξη διγενών, ή τουλάχιστον δίγλωσσων, αρχόντων, όπως ο Γιοβαν Ολιβερ Γκρτσινιτς, όπως και η καθοριστική αποστασία του αυτοκρατορικού τοποτηρητή στα Βαλκάνια, του πανίσχυρου Κουμανο- Ρωμιού δεσπότη (με οικόσημο έναν γρύπα, κοινό πολιτισμικό σύμβολο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κεντρική Ασία)Συργιάννη Παλαιολόγου, πριν αυτός φονευτεί από τον συνάδελφό του, τον στρατηγό Σφραντζή Παλαιολόγο, εντός σερβικού στρατοπέδου. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι όπως συνέβη και με τους Κομνηνούς, έτσι και το «Παλαιολόγος» ενδύεται τώρα με εξαιρετική αίγλη, και ως εκ τούτου η χρήση του ως επώνυμο δεν σημαίνει και άμεση συγγένεια με την αυτοκρατορική δυναστεία. Στους χρόνους της παντοδυναμίας των Παλαιολόγων, εμφανίζονται πλείστοι Παλαιολόγοι, αλλοεθνείς μέσω επιγαμιών, ή απλώς κουμπάροι τους, ή ακόμα και βασσάλοι του κυβερνώντος οίκου, ή κάτι παρόμοιο. Στην κατηγορία αυτή, των άμεσα άσχετων με την δυναστεία εμπίπτουν και ο Συργιάννης Παλαιολόγος, και ο Σφραντζής Παλαιολόγος, όπως και ο οίκος Γραίτζα Παλαιολόγων, αν και όλοι βέβαια συνήθως στηρίζουν το παλαιολόγειο καθεστώς.


η στέψη του πανύψηλου μεγάλου ζουπάνου Στεφάνου Ουρώς Δ΄ Ντουσαν στα Σκόπια,ως «κράλη και αυτοκράτορα Σέρβων και Ρωμιών»

Πάντως η διεκδίκηση της αυτοκρατορικής υπεροχής, που αποτελεί επίτευγμα του Σέρβου φέρελπι αυτοκράτορα Στεφάνου Ουρώς Δ΄ Ντούσαν (1331-55), εγγονού του Βούλγαρου τσάρου & αυτοκράτορα Σμίλετς, θα εκμηδενιστεί, αφού πολύ γρήγορα η Σερβική Αυτοκρατορία θα διασπαστεί σε τουλάχιστον 7 διάδοχα μορφώματα. Ένας από τους επιγόνους του πρώτου Σέρβου κράλη & αυτοκράτορα, είναι ο ανηψιός του, Κωνσταντίνος Ντραγκάς, δεσπότης της ανατολικής Δρουγουβιτίας (1355-95), γιος του σεβαστοκράτορα Ντεγιάννη, παππούς του τελευταίου αυτοκράτορα, του Κωνσταντίνου ΙΒ΄ Δραγάση Παλαιολόγου, αλλά και πατέρας του εξισλαμισμένου Γιακούπ (Ιάκωβος), ο οποίος και θα τον διαδεχτεί όταν αυτός θα πεθάνει πολεμώντας μαζί με το συνάδελφό του, Μάρκο Мрњавчевић (Mrnjavčević)δεσπότη της δυτικής Δρουγουβιτίας, με έδρα στο Πρίλαπον (επίσης, Πρίλεπον ή Περλεπές), τους εχθρούς του αφέντη τους πλέον, του σουλτάνου Γιλντιρίμ Μπαγιαζίτ, κοντά στην Κράϊοβα της Μαύρης Βλαχίας, στην σημερινή Ρουμανία.  

Προς τιμήν του Σέρβου δεσπότη Κωνσταντίνου Ντραγκάς, η πρωτεύσουσά του, Βελέβουσδος, ονομάστηκε και Κωνσταντινούπολη, ενώ μέχρι σήμερα αποκαλείται «Κιουστεντίλ», ύστερα από παραφθορά του «Κωνσταντινούπολη» από τους τουρκόφωνους του 14ου αι. Δεύτερη σύζυγός του Κωνσταντίνου Ντραγκάς ήταν η Ευδοκία, κόρη του Αλεξίου Γ΄ ΜεγαλοΚομνηνού, βασιλέα αυτοκράτορα των Ποντίων. 

Η νεόκοπη Αυτοκρατορία της Σερβίας χρησιμοποιεί και αλβανικά στελέχη, εν μέσω των απανωτών συμφορών κατά την διάρκεια του 14ου αι:

i. κάθοδος Καταλανικής Εταιρείας, 

ii. εμφύλιοι σπαραγμοί των Ρωμιών,

iii.επέλαση Οθωμανών

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σταδιοδρομία του γιου του αυθέντη (–> αφέντης) Αργυροκάστρου & Δελβίνου, Πέτρου Μπούα Σπάτα. 

Είναι ο Γκίνης (Γιάννης) Μπούας Σπάτας, που αρχικά θα καταστεί πρωτοβεστιάριος(=πρωθυπουργόςτου Σέρβου κράλη & αυτοκράτορα, Στεφάνου Ουρώς Δ’ Ντουσαν. 
Λίγο αργότερα, και συγκεκριμένα κατά την διάρκεια της βασιλείας του Σέρβουδεσπότη Ρωμανίας (με έδρα τα Τρίκαλα)Συμεών Ούρεση, γνωστού και ως «βασιλέα Ρωμαίων, Σέρβων και παντός Αλβάνου», όπως και γαμπρού του Ρωμιού δεσπότη του Μοριά, Ιωάννη Παλαιολόγου, υφίσταται συμβίωση μεταξύ Σέρβων, Ελλήνων και Αλβανών, υπό την απειλή τόσο της πανούκλας όμως, όσο και του οθωμανικού στρατού που επιχειρεί πλέον και στα Βαλκάνια, με ορμητήριο του Τουρκορωμιού στρατάρχη Νικηφόρου Ουρανού(ουτς μπεγί Γαζί Εβρενός), τα Γιαννιτσά (Γενιτσέ ι Βαρντάρ, ήτοι Νέο Βαρδάρι, στην θέση του μσν Βαρδαρίου)
Οι ηπειρωτικές κτήσεις των Σέρβων, σε Ήπειρο Μεγαλοβλαχία, θα μοιραστούν φεουδαλικά σε συνεργάτες του δεσπότη Συμεών Ουρώς:

Έτσι, ο Γκίνης Μπούας Σπάτας θα καταστεί διοικητής στην Μικροβλαχία, κυβερνώντας τις περιοχές Αχελώου (π. Άσπρος ή Αχελώος) & Αγγελοκάστρου (1358-99), ο Πέτρος Λιόσας θα καταστεί διοικητής της συμπρωτεύουσας Άρτας και του φρουρίου των Ρωγών (πέριξ της Πρεβέζης), αν και στο μεγαλύτερο τμήμα, με έδρα τα Γιάννενα, διοικητής θα καταστεί ο Σέρβος γαμπρός του δεσπότη Συμεών Ουρώς, ο Θωμάς Πρελιουμποβιτς. Στη συνέχεια, ο Γκίνης Μπούας Σπάτας θα επικρατήσει και σε Άρτα και Ναυπάκτο (1375-99), διεκδικώντας παράλληλα και τον τίτλο του «δεσπότη της Ρωμανίας», ανταγωνιζόμενος τον δεσπότη της Ρωμανίας (Γιάννενα), πλέον, Θωμά Β’ Πρελιουμποβιτς(1366-84)

 Βέβαια επίδοξος δεσπότης της Ρωμανίας, παραμένει και ο έτερος διαπρεπής Αλβανός πολέμαρχος, ο Πέτρος Λιόσας. Όταν το 1416/7 οι Αλβανοί θα εκδιωχθούν από την Μικροβλαχία (Αιτωλία – Ακαρνανία – Ευρυτανία), από τον νέο Ιταλό δεσπότη της ΡωμανίαςΚάρολο Α’ Τόκκο, ενώ λίγο αργότερα θα εκδιωχθούν και από την Μεγαλοβλαχία (Θεσσαλία – Φθιώτιδα), φάρες όπως αυτές των Σπάτα, των Λιόσα και των Μαλακάσα θ’αναζητήσουν καταφύγιο νοτιότερα. Συγκεκριμένα, το δουκάτο των Αθηνών των Acciaioli/Ατζαγιόλων, αλλά και τα δεσποτάτα του Μορέως των Παλαιολόγων, θα ενθαρρύνουν την μετανάστευσή τους στις κτήσεις τους. Απόγονοι αυτών των αλλογλώσσων Χριστιανών Ρωμιών μετοίκων είναι οι «Αρβανίτες».

Ο οθωμανός δυνάστης Μουράτ Α’ θα εκμηδενίσει την αυτοκρατορική ψευδαίσθηση των Σέρβων ύστερα από την μάχη του Τσερνομιανού (στην κοιλάδα του π. Έβρου), και τον θάνατο του Στεφάνου Ουρώς Ε΄ Ντουσαν του Ασθενούς το 1371, ενώ και το 1389, στην μάχη του Κοσσυφοπεδίου (στις πεδιάδες του Κοσόβου), το ασκέρι του θα συντρίψει την επιβλητική στρατιά Σέρβων, Αλβανών, Βόσνιων, Βλάχων και Βουλγάρων, της οποίας θα ηγείται ο Σέρβος πρίγκηπας Λάζαρος, αν και ο ίδιος ο Μουράτ Α’ θα φονευτεί στην σκηνή του. Όμως ο Οσμανλής διάδοχος, Μπαγιαζίτ, θα εκτελέσει τον Λάζαρο, διαψεύδοντας οριστικά τις φιλοδοξίες των Σέρβων. 

Η κυριαρχία των Οθωμανών επί των υποτελών κρατών θα είναι πλέον ολοκληρωτική, αν και αρχικώς διακριτική, περίπου όπως ήταν η κυριαρχία της Ρώμης επί των κρατών της Ανατολής ύστερα από τον Αντιοχικό Πόλεμο (192-188 π.Χ.). Όμως, η χωρίς άδεια επίσκεψη του Σέρβου πρίγκηπα Μανουήλ στην Κωνσταντινούπολη, θα προκαλέσει την οργή του εκρηκτικού Μπαγιαζίτ, ο οποίος θ’ ακυρώσει εκστρατεία του εναντίον της Ουγγαρίας, για να προβεί σε στραγγαλιστική πολιορκία της Βασιλεύουσας, από ξηρά και θάλασσα, το 1391. Σημειωτέον ότι αυτά συνέβησαν, παρόλο που ο Μανουήλ είχε βοηθήσει καθοριστικά τον αφέντη του, Μπαγιαζίτ, κατά την διάρκεια της εκστρατείας εναντίον των Τούρκων της Καραμανίας.

1328(πηγή/source)

ιππέας του Ιλ Χανάτου (πηγή ~ source)

–> 6) Την ίδια εποχή σημειώνεται και ο Γ΄ Βενετο – Γενουατικός Πόλεμος (1347-55), που διαδραματίζεται πάνω στο κουφάρι της Ρωμανίας. Οι Βενετοί δέχονται ισχυρό πλήγμα, με την καταστροφή του στόλου τους στην Γλαρέντζα (σημ. Κυλλήνη). Γενικά όμως βγαίνουν κερδισμένοι αφού αποσπούν την Τένεδο από τους Ρωμιούς, αποκρούουν τους Γενοβέζους στην Πόλα της Ιστρίας και συνθηκολογούν με την ταταρική Ορδή του Γιάννη Μπεγ. Βέβαια η ανατροπή αυτή μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι η πανούκλα πλήττει χειρότερα τους Έλληνες, τους χορηγούς τους, τους Γενουάτες, και τους συμμάχους αυτών, τους Τάταρους της ΔεξιάςΟρδής.

https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/13th-c/1265/Shepherd_1265.jpg?attredirects=0

1265 η εδαφική εξέλιξη της Ρωμανίας από την ίδρυση του εμιράτου Μεντεσέ το 1261, μέχρι το 1341, με γεωπολιτικό ζενίθ στο Σωτήριον Έτος 1282.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

PAGAN  https://sites.google.com , WIKI

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in HISTORIC THEMES and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.