Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ (C)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 26/10/17)

MΕΤΑ, ένας γεωργός είπε, Μίλησέ μας για τη Δουλειά.

εκείνος απάντησε, λέγοντας:
Δουλεύετε για να συμβαδίζετε με τη γη και την ψυχή της γης.
Γιατί το να είσαι άνεργος σημαίνει να είσαι ξένος με τις εποχές, και να βγαίνεις έξω
από την πορεία της ζωής που βαδίζει μεγαλόπρεπα και περήφανα αλλά και με υποταγή
προς το άπειρο.
Όταν δουλεύετε, είστε μια φλογέρα που μέσα από την καρδιά της ο ψίθυρος των ωρών
μετατρέπεται σε μελωδία.
Ποιός από σας θα ήθελε να είναι ένα καλάμι, βουβό και άφωνο, όταν όλα τ’ άλλα τρα-
γουδούν μαζί ενωμένα;
Από πάντα σας έλεγαν ότι η δουλειά είναι κατάρα κι ο μόχθος δυστυχία.
Αλλά εγώ σας λέω ότι όταν δουλεύετε πραγματοποιείτε ένα μέρος από το πιο μακρι-
νό όνειρο της γης που ανατέθηκε σε σας όταν το όνειρο αυτό γεννήθηκε,
Κι όταν ζείτε με τη δουλειά, αγαπάτε πραγματικά τη ζωή,
Κι όταν αγαπάτε τη ζωή μέσα από το μόχθο της δουλειάς σημαίνει ότι επικοινωνείτε
με το πιο κρυφό μυστικό της ζωής.
Αλλά αν μέσα στον πόνο σας ονομάζετε 37

τη γέννηση πόνο και τη συντήρηση της σάρκας μια κατάρα, που είναι γραμμένη στο μέ-
τωπό σας, τότε σας απαντώ οτι τίποτ’ άλλο εκτός από τον ιδρώτα του μετώπου σας δε θα
σβήσει αυτό που είναι γραμμένο.
Σας έχουν ακόμα πει πως η ζωή είναι σκοτάδι, και μέσα στην απελπισία σας επανα-
λαμβάνετε σαν ηχώ αυτό που ειπώθηκε από τον απελπισμένο.
Κι εγώ λέω ότι η ζωή είναι πραγματικά σκοτάδι, εάν δεν υπάρχει πάθος,
Και κάθε πάθος είναι τυφλό, εάν δεν υπάρχει γνώση.
Και κάθε γνώση είναι μάταιη, εάν δεν υπάρχει δουλειά,
Και κάθε δουλειά είναι άδεια, εάν δεν υπάρχει αγάπη·
Και όταν δουλεύετε με αγάπη ενώνεστε με τον εαυτό σας, ο ένας με τον άλλο, και με
το Θεό.
Και τι σημαίνει να δουλεύεις με αγάπη;
Σημαίνει να υφαίνεις το ύφασμα με κλωστές που τράβας από την καρδιά σου, σα να
‘ταν να φορέσει το ύφασμα αυτό η αγαπημένη σου ψυχή.
Σημαίνει να χτίζεις ένα σπίτι με στοργή,σα να ‘ταν να κατοικήσει στο σπίτι αυτό η
αγαπημένη σου ψυχή.

Σημαίνει να σπέρνεις σπόρους με τρυφερότητα και να μαζεύεις τη σοδειά με χαρά,
σα να ‘ταν να φάει τον καρπό η αγαπημένη σου ψυχή.
Σημαίνει να δίνεις σ’ όλα τα πράγματα το δικό σου νόημα με μια ανάσα από το πνεύμα
σου,Και να ξέρεις ότι όλοι οι ευλογημένοι νεκροί στέκονται γύρω σου και σε κοιτάζουν.
Πολλές φορές σας άκουσα να λέτε, σα να μιλούσατε στον ύπνο σας, «Αυτός που δου-
λεύει το μάρμαρο, και βρίσκει την έκφραση της ψυχής του στην πέτρα, είναι ανώτερος
από αυτόν που οργώνει τη γη.
Κι αυτός που πιάνει τα χρώματα του ουράνιου τόξου και τα βάζει πάνω σ’ ένα πανί
με ανθρώπινες μορφές, αξίζει περισσότερο απ’αυτόν που φτιάχνει σαντάλια για τα πόδια μας.»
Αλλά εγώ λέω, όχι στον ύπνο μου, αλλά ολόξυπνος στο καταμεσήμερο, ότι ο άνεμος
δεν τραγουδά πιο γλυκά στις γιγάντιες βαλανιδιές απ’ ότι στο πιο μικρό και ταπεινό χορ-
τάρι.
Και μεγάλος είναι μόνο εκείνος που μετατρέπει τη φωνή του ανέμου σε τραγούδι που
το κάνει πιο γλυκό με την αγάπη του.
Η Δουλειά είναι αγάπη φανερωμένη.
Κι αν δεν μπορείτε να δουλεύετε με αγάπη παρά μόνο με αηδία, καλύτερα να παρατή-
σετε τη δουλειά σας και να καθίσετε στην πύλη του ναού και να παίρνετε ελεημοσύνες
από εκείνους που δουλεύουν με χαρά.Γιατί αν ψήσεις το ψωμί με αδιαφορία,
ψήνεις ένα πικρό ψωμί, που δε χορταίνει παρά τη μισή μόνο πείνα του ανθρώπου.
Κι αν αγανακτείς με το πάτημα των σταφυλιών, η αγανάκτησή σου στάζει δηλητή-
ριο στο κρασί.
Κι αν τραγουδάς σαν τους αγγέλους, και δεν αγαπάς το τραγούδι, βουλώνεις τα αφτιά
του ανθρώπου στις φωνές της μέρας και τις φωνές της νύχτας.

MEΤΑ, μια γυναίκα είπε, Μίλησέ μας για τη Χαρά και τη Λύπη.

Κι εκείνος απάντησε:
Η χαρά σας είναι η λύπη σας χωρίς μάσκα.
Και το ίδιο το πηγάδι από όπου ανεβαίνει το γέλιο σας πολλές φορές γεμίζει με τα
δάκρυά σας.
Και πως αλλιώς μπορεί να είναι;
Όσο πιο βαθιά σκάβει στο είναι σας η λύπη, τόση περισσότερη χαρά μπορείτε να
δεχτείτε.
Μήπως η κούπα που δέχεται το κρασί σας δεν είναι η ίδια εκείνη κούπα που κάηκε στο
φούρνο του αγγειοπλάστη;
Και η φλογέρα που ησυχάζει το πνεύμα σας δεν είναι το ίδιο εκείνο ξύλο που τρυπή-
θηκε με μαχαίρια;
Όταν είσαι χαρούμενος, κοίταξε βαθιά μέσα στην καρδιά σου και θα δεις ότι μονάχα
εκείνο που σου έχει δώσει λύπη είναι εκείνο που σου δίνει τη χαρά.
Όταν είσαι λυπημένος, κοίταξε ξανά μέσα στην καρδιά σου, και θα δεις ότι πραγμα-
τικά κλαις για εκείνο που υπήρξε η χαρά σου.
Μερικοί από σας λέγουν, «Η χαρά είναι ανώτερη από τη λύπη» κι άλλοι λένε, «Όχι,
η λύπη είναι ανώτερη».
Αλλά εγώ σας λέγω, τα δυο αυτά είναι αχώριστα.

Έρχονται πάντα μαζί, κι όταν το ένα κάθεται μόνο του δίπλα σου στο τραπέζι, θυμή-
σου ότι το άλλο κοιμάται στο κρεβάτι σου.
Πραγματικά, ταλαντεύεστε σαν τους δίσκους της ζυγαριάς ανάμεσα στη λύπη σας
και στη χαρά σας.
Και μόνο όταν είστε άδειοι από κάθε φορτίο, είστε ήρεμοι και ισορροπημένοι.
Αλλά όταν ο θησαυροφύλακας σας χρησιμοποιεί για να ζυγίσει το χρυσάφι και τ’
ασήμι του, αναγκαστικά θ’ ανέβει ή θα κατέβει η χαρά σας ή η λύπη σας.

TΟΤΕ, βγήκε μπροστά ένας χτίστης και είπε, Μίλησέ μας για τα Σπίτια.

Κι εκείνος αποκρίθηκε και είπε:
Χτίστε από τη φαντασία σας ένα κιόσκι στην ερημιά, πριν χτίσετε ένα σπίτι μέσα
στα τείχη της πόλης.
Γιατί όπως αγαπάτε το γυρισμό στο σπίτι σας το σούρουπο, έτσι κι ο οδοιπόρος που
είναι μέσα σας αγαπά το μακρινό και το μοναχικό.
Το σπίτι σας είναι το μεγάλο σώμα σας.
Ζει με τον ήλιο και κοιμάται στην ησυχία της νύχτας· κι ο ύπνος του δεν είναι δίχως
όνειρα. Μήπως δεν ονειρεύεται το σπίτι σας;
κι όταν ονειρεύεται, δε φεύγει από την πόλη για να βρεθεί στα περιβόλια και τις λοφο-
κορφές;
Μακάρι να μπορούσα να μαζέψω τα σπίτια σας μέσα στη χούφτα μου, και σα σπο-
ρέας να τα διασκορπίσω στα δάση και στα λιβάδια.
Μακάρι οι κοιλάδες να ήταν οι δρόμοι σας, και τα πράσινα μονοπάτια οι α λ έ ε ς
σας, για να πηγαίνετε ο ένας στον άλλο μέσα από τα αμπέλια, και να έρχεστε με το άρω-
μα της γης στα ρούχα σας.
Αλλά αυτά δεν είναι ακόμα η ώρα για να γίνουν.
Μέσα στο φόβο τους οι πρόγονοί σας σας μάζεψαν πολύ κοντά μαζί. Κι αυτός ο φόβος
θα κρατήσει λίγο ακόμα. Λίγο ακόμα τα τείχη της πόλης θα χωρίζουν τα τζάκια σας από τα χωράφια σας.
Και πείτε μου, λαέ της Ορφαλεζίας, τι έχετε μέσα σ’ αυτά τα σπίτια; Και τι φυλάτε
πίσω από τις αμπαρωμένες πόρτες;
Έχετε ειρήνη, έχετε την ήσυχη ορμή που φανερώνει τη δύναμή σας;
Έχετε αναμνήσεις, αστραφτερά τόξα που συνδέουν τις κορυφές της ψυχής;
Έχετε ομορφιά, που οδηγεί την καρδιά από τα πράγματα που φτιάχτηκαν από ξύλο
και πέτρα προς το ιερό βουνό;
Πείτε μου, έχετε αυτά τα πράγματα στα σπίτια σας;
Ή έχετε μόνο άνεση, και την ηδονή της άνεσης, αυτό το ύπουλο πράγμα που μπαίνει
στα σπίτια σας σαν καλεσμένος, ύστερα γίνεται φιλοξενούμενος, και μετά αφέντης;
Ναι, κι ύστερα γίνεται δαμαστής, και με το μαστίγιο και το άγκιστρο κάνει τους πιο
μεγάλους σας πόθους σα φοβισμένα κουτάβια.
Μ’ όλο που τα χέρια του είναι μεταξοντυμένα, η καρδιά του είναι σιδερένια.
Σας νανουρίζει και σας αποκοιμίζει μόνο για να στέκεται πλάι στο κρεβάτι σας και να εμπαίζει την αξιοπρέπεια της σάρκας.

Εξευτελίζει τις γερές αισθήσεις σας, και τις ακουμπά στην ψίχα του αγκαθιού σαν
εύθραυστα αγγεία.
Πραγματικά, ο πόθος για άνεση σκοτώνει το πάθος της ψυχής σας, και ύστερα βαδίζει
μορφάζοντας άγρια στην επικήδεια πομπή σας.
Αλλά εσείς, παιδιά του διαστήματος, εσείς που δεν αναπαύεστε στην ανάπαυση, δε θα
παγιδευτείτε, ούτε θα δαμαστείτε.
Το σπίτι σας δε θα είναι άγκυρα, αλλά κατάρτι.
Δε θα είναι λαμπερό κάλυμμα που σκεπάζει μια πληγή, αλλά βλέφαρο που προστα-
τεύει το μάτι.
Δε θα μαζεύετε τα φτερά σας για να περνάτε από τις πόρτες, ούτε θα σκύβετε τα κε-
φάλια σας για να μη χτυπήσουν στο ταβάνι,ούτε θα φοβάστε να ανασάνετε για να μη ρα-
γίσουν και πέσουν οι τοίχοι.
Δε θα κατοικείτε σε τάφους που έφτιαξαν οι νεκροί για τους ζωντανούς.
Και μ’ όλη τη μεγαλοπρέπεια και λαμπράδα του, το σπίτι σας δε θα φυλά τα μυστικά
σας, ούτε θα στεγάζει τις λαχτάρες σας.
Γιατί, αυτό πού είναι άπειρο μέσα σας,κατοικεί στα δώματα του ουρανού, που πόρ-
τα του είναι η πρωινή πάχνη, και παράθυρά του τα τραγούδια και η σιωπή της νύχτας.

KAΙ ο υφαντής είπε, Μίλησέ μας για τα  Ρούχα.

Κι εκείνος απάντησε:
Τα ρούχα σας κρύβουν πολλή από την ομορφιά σας, κι ωστόσο δεν κρύβουν την
ασχήμια σας.
Και μ’ όλο που γυρεύετε στα ρούχα την ελευθερία της ατομικότητας, μπορεί αυτά να
γίνουν χαλινάρι και αλυσίδα σας.
Μακάρι να μπορούσατε να ανταμώνατε τον ήλιο και τον άνεμο πιο πολύ με το κορμί σας
και λιγότερο με τα ρούχα σας.
Γιατί η ανάσα της ζωής βρίσκεται στο φως του ήλιου και το χέρι της ζωής είναι ο άνεμος.
Μερικοί από σας λένε, «Είναι ο βοριάς που ύφανε τα ρούχα που φορούμε.»
Κι εγώ λέγω, ναι, ήταν ο βοριάς,Αλλά ο αργαλειός του ήταν η ντροπή σας,
και τα νήματά του το αδυνάτισμα των νεύρων σας.
Κι όταν τέλειωσε τη δουλειά του, γέλασε μέσα στο δάσος.
Μη λησμονείτε ότι η σεμνότητα είναι σα μια ασπίδα ενάντια στο μάτι του ακάθαρτου.
Κι όταν δε θα υπάρχει πια ακάθαρτος,τι θα ήταν η σεμνότητα παρά δεσμά και βρώ-
μισμα της ψυχής;
Και μη ξεχνάτε πως η γη χαίρεται να αγγίζει τα γυμνά σας πόδια και οι άνεμοι πο-
θούν να παίζουν με τα μαλλιά σας.

KAΙ ένας έμπορος είπε, Μίλησέ μας για την Αγορά και την Πώληση.

Κι εκείνος αποκρίθηκε και είπε:
Η γη σας δίνει τους καρπούς της, κι εσείς δεν τους θέλετε παρά μόνο αν ξέρετε πως να
γεμίσετε τις τσέπες σας.
Μονάχα με την ανταλλαγή των δώρων της γης θα βρείτε αφθονία και ικανοποίηση.
Αλλά αν δεν κάνετε την ανταλλαγή αυτή με αγάπη, καλοσύνη και δικαιοσύνη, αυτή
θα οδηγεί μερικούς στην απληστία κι άλλους στην πείνα.
Όταν εσείς, εργάτες της θάλασσας, των αγρών και των αμπελιών συναντάτε στην α-
γορά τους υφαντές, τους αγγειοπλάστες και τους συλλέκτες των μπαχαρικών,
Καλέστε το κυρίαρχο πνεύμα της γης,να έρθει ανάμεσά σας, ν’ αγιάσει τις ζυγαριές
και τους λογαριασμούς που εξισώνουν τις αξίες.
Και μην αφήσετε τον άνθρωπο με τα στείρα χέρια να πάρει μέρος στις συναλλαγές
σας, να σας πουλήσει τα λόγια του και να πάρει το μόχθο σας.
Σ’ έναν τέτοιον άνθρωπο, θα ‘πρεπε να πείτε:
«Έλα μαζί μας στο χωράφι, ή πήγαινε με τ’ αδέρφια μας στη θάλασσα και ρίξε το
δίχτυ σου.

Γιατί το χωράφι και η θάλασσα θα δώσουν και σε σένα την αφθονία τους όπως και
σε μας.»
Κι αν έρθουν στην αγορά οι τραγουδιστές,οι χορευτές και οι οργανοπαίχτες, – αγο-
ράστε κι από τα δώρα τους.
Γιατί κι αυτοί είναι συλλέκτες καρπών και θυμιαμάτων, και αυτό που κουβαλούν,
μ’ όλο που είναι φτιαγμένο από όνειρα, είναι ρούχο και τροφή για την ψυχή σας.
Και πριν φύγετε από την αγορά, κοιτάξτε κανείς να μη φύγει με άδεια χέρια.
Γιατί το κυρίαρχο πνεύμα της γης δε θα κοιμηθεί ειρηνικά πάνω στα φτερά του ανέ-
μου ώσπου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες και του πιο ταπεινού από σας.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ  ΒΙΒΛΙΟΥ  ΑΠΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗ

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.