ΜΙΑ ΥΣΤΕΡΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ ΠΕΡΙ ΓΛΩΤΤΗΣ


Οι Ινδοευρωπαίοι ή αλλιώς άριοι είχαν ως αρχική κοιτίδα την περιοχή μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας (αν και υπάρχει και η θεωρία πως η αρχική κοιτίδα τους ήταν στην Ασία). Οι Ινδοευρωπαίοι χωρίστηκαν μάλλον μετά την 5η χιλιετία π.Χ. σε μικρότερες ομάδες και οι φυλές που τις απαρτίζανε απλώθηκαν στην Ευρώπη και στην δυτική Ασία. Οι Έλληνες από το 2200 – 2100 π.Χ. μετακινούνταν κατά κύματα από τη σημερινή Ουγγαρία και Σερβία, και κατέληγαν στην Ελλάδα. Η μετανάστευση των αρίων συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες. Σημειώνεται πως σύμφωνα με τους γλωσσολόγους η ινδοευρωπαϊκή ομοεθνία φαίνεται και στις γλώσσες των χωρών. Η ινδοευρωπαϊκή διάλεκτος είναι η ρίζα της ινδοϊρανικής (ζενδική στο αρχαίο Ιράν, σανσκριτική στην αρχαία Ινδία), της χετιτικής (των Χετταίων – οι Χετταίοι ή Χιττίτες ήταν αρχαίος λαός της Μεσοποταμίας, Συρίας και Μ. Ασιάς που ήκμασε περί το 2000 π.Χ.), της αρμενιακής, της τοχαρικής, της αλβανικής, της ελληνικής, της ιταλικής, της κέλτικης, της γερμανικής και της βαλτοσλαβικής γλώσσας. Αυτό φαίνεται από ομοιότητες στις λέξεις που δείχνουν κοινή ρίζα τους. Όμως, υπάρχει και η άποψη της μετάδοσης της ελληνικής γλώσσας. Άλλωστε, ακόμα και τους λατινικούς χαρακτήρες οι Έλληνες της Εύβοιας τους επινόησαν. Σημειώνεται πως η αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι ήταν η ανατολική ή ιωνική – αττική, η αχαϊκή, η βορειοδυτική ή δωρική και οι ανάμεικτες: μακεδονική και παμφυλιακή (η Παμφυλία ήταν περιοχή της Μ. Ασίας μεταξύ Λυκίας και Κιλικίας). Οι πρωτοελληνικές διάλεκτοι ήταν αυτές που ομιλούνταν πριν τον 11ο αιώνα π.. Χ. Παράδειγμα είναι οι γλώσσες που αναπαριστάνονταν με τα σύμβολα της γραμμικής Ά (Κρήτη, παλαιότερη επιγραφή στον δίσκο της Φαιστού: 1700 π.Χ.) και Β΄ (επιγραφές: Κρήτη, Πύλος και σε άλλα μέρη).

Η πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ή ιαπετική (ο Ιαπετός ήταν τιτάνας, υιός του Ουρανού και της Γαίας, πατέρας του τιτάνα Προμηθέα ο οποίος ήταν πατέρας του Δευκαλίωνα, γενάρχη του ανθρωπίνου γένους) γλώσσα διασπάστηκε αρχικά σε δύο διαλεκτικές ομάδες: τις δυτικές ή Centum γλώσσες (ελληνική, ιταλική, γερμανική, κέλτικη, χεττιτική και τοχαρική) όπου τα ουρανικά σύμφωνα (κ, γ, χ) προφέρονται πράγματι ως ουρανικά, και στις ανατολικής ή Sat9m (ινδοϊρανική, αρμενιακή, αλβανική και βαλτοσλαβικές) όπου τα ουρανικά σύμφωνα προφέρονται ως συριστικά [συριστικό είναι το σ(ς)]. Αξίζει να αναφερθεί πως η ινδοευρωπαϊκή γλώσσα είναι μία από τις 9 κύριες ανθρώπινες γλώσσες: ινδοευρωπαϊκή, ουραλοαλταϊκή (αναφέρεται στα Ουράλια όρη και στα Αλτάια όρη της Σιβηρίας), σημιτοχαμιτική, (οι Σημίτες είναι λαός λευκής φυλής της αραβικής χερσονήσου και οι Χαμίτες είναι λαός της βορειοανατολικής Αφρικής που αναμείχθηκε με τους μαύρους), σινοθιβετική (Κίνα και Θιβέτ), ιαπωνοκορεατική, μαλαισιοπολυνησιακή, ινδιάνικη, δραβιδική (οι Δραβίδες κατοίκησαν πριν από τους αρίους στην Ινδία και στην βόρεια Σρι Λάνκα) και νεγροαφρικάνικη.

Αναφέρθηκε πριν πως η Κάτω Ιταλία και η Σικελία είχαν αποικηθεί από τους Έλληνες “επίσημα΄΄ από τον 8ο αιώνα π.Χ. (προφανώς είχαν αποικηθεί πολλούς αιώνες πιο πριν, ίσως από το 2000 π.Χ.). Ήταν τόσο έντονη η ελληνική επίδραση στην Ιταλία που υπάρχουν ακόμα και σήμερα χωριά στη νότιο Ιταλία (όπως το Καλημέρα, η Στερνατία και το Γκαλιτσιάνο) και στη Σικελία στα οποία οι ντόπιοι χρησιμοποιούν ακόμα ελληνικές λέξεις στη γλώσσα τους!!! Ακόμα και η Καλαβρία (νοτιοδυτική χερσόνησος της Ιταλίας), όπως προαναφέρθηκε, πρέπει να είχε σχέση με την ελληνική Καλαβρία ή Καλαυρία, τον σημερινό Πόρο! Το όνομα αυτό δόθηκε στην περιοχή Βρεττία τον Μεσαίωνα, αλλά προφανώς δεν είναι τυχαίο. Επί τη ευκαιρία η λέξη “πόρος΄΄ (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “περώ΄΄) σημαίνει πέρασμα, δίοδος / χρηματικοί πόροι. Προφανώς το νησί Πόρος ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν εύπορο.

Οι Έλληνες κάτοικοι της Κύμης (περιοχή της Εύβοιας) μετέφεραν στην ομώνυμη αποικία τους Κύμη που ίδρυσαν το 754 π.Χ. στην Κάτω Ιταλία, το χαλκιδικό αλφάβητο που περιείχε 7 γράμματα του λατινικού αλφαβήτου: C, D, F (δίγαμμα), L, P, R, S!!! Σημειώνεται ότι γενικά στην Εύβοια ομιλούσαν την ιωνική διάλεκτο που ανήκε στην ελληνική διάλεκτο. Η ελληνική διάλεκτος περιείχε την αχαϊκή (βλ. Αχαιοί), την αττική – ιωνική (βλ. Ίωνες) και την δωρική διάλεκτο (βλ. Δωριείς). Οι διάλεκτοι αυτοί προήλθαν από τους Πρωτοέλληνες – Ινδοευρωπαίους που κατέβηκαν από τον βορά στην Ελλάδα, τον 21ο αιώνα π.Χ.

Σχετικά με την δημιουργία του λατινικού αλφαβήτου από τους Έλληνες, αυτή ουσιαστικά δεν ξεκίνησε μόνον από την Κύμη, αλλά μεταδόθηκε ακόμη παλαιότερα. Τα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου περιέχονται στη γραφή γραμμική Β΄ της υστεροελλαδικής ή μυκηναϊκής εποχής (1600 – 1100 π.Χ.) και θεωρείται ότι μεταδόθηκαν με το εμπόριο ή την ίδρυση εμπορικών σταθμών, ήδη από τον 15ο αιώνα π.Χ. Στην Πύλο βρέθηκαν πινακίδες γραμμικής Β΄ που ανάγονται στο 1200 π.Χ. Αυτές αποκρυπτογραφήθηκαν το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα και γλωσσολόγο Μάικλ Βέντρις (1922 – 1956). Η γραφή αυτή αποτελείται από 87 σύμβολα, κυρίως συλλαβών. Η γραμμική Β΄ ανάγεται στους Αχαιούς που κατέβηκαν στην Ελλάδα δημιουργώντας τον υστεροελλαδικό πολιτισμό και μετέδωσαν τη γραφή αυτή και σε άλλα μέρη της Ελλάδος (Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Αμύκλες, Ορχομενός, ακρόπολη του Γλα στην Κωπαΐδα και Πύλος), καθώς και στην Κρήτη – όταν την κατέλαβαν, περίπου το 1450 π.Χ.

Στη γραμμική Β΄ παρατηρούνται ήδη γράμματα που μετά τα υιοθέτησαν οι Λατίνοι – όπως φαίνεται στις λέξεις Wάναξ / qa-si-re-u (=βασιλιάς) και EΛAWON (=λάδι). Τα υπόλοιπα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου είναι κοινά με τα αντίστοιχα ελληνικά, ακόμα και τα γράμματα S (ως κεφαλαίο το έγραφαν έτσι οι αρχαίοι Έλληνες), L και V, όπως έχουν διασωθεί σε επιγραφές, παπύρους, περγαμηνές, πινακίδες και γράμματα χαραγμένα σε αγγεία. Οι μελέτες των Σ. Δωρίκου και Κ. Χατζηγιαννάκη (79) ανέφεραν, για παράδειγμα, ότι η λατινική λέξη “aqua΄΄ (=νερό) προήλθε από το πελασγικό (Πελασγοί λέγονταν οι Έλληνες πριν το 2000 π.Χ) “aq*a΄΄ ή το μυκηναϊκό (μυκηναϊκός πολιτισμός: 16ος – 11ος αιώνας π.Χ.) “aqa΄΄ που έδωσε και το άκα / άχα / άα = νερό (με ουρανικό θεματικό φωνήεν)!!!

Η αρχαιοελληνική λέξη “εκατόν΄΄ (ε + κατόν = ε + δέκα), δηλαδή το δέκα με πρόθεμα το “ε΄΄ που σημαίνει (ε)αυτό, δηλαδή σημαίνει δέκα. Άρα δέκα (το πρόθεμα ε –) επί δέκα ίσον εκατόν!!! Το ε – που δηλώνει επανάληψη του β΄ συνθετικού ετυμολογείται από το: σε – / sa – / ος / ο = αυτός, ο ίδιος, ο όμοιος. Στα λατινικά ο όμοιος είναι “similis΄΄ και στα αγγλικά “similar΄΄. Προέρχονται από το αρχαιοελληνικό “ομού΄΄ / άμα΄΄ = μαζί. Το ελληνικό “δέκα΄΄ αντιστοιχεί στο αρχαίο γερμανικό “zehen΄΄, το γοτθικό “taihun΄΄, το αρμενικό “tash΄΄, το λατινικό “decem΄΄ και το αρχαίο ινδικό “dasa΄΄. Δηλαδή έχουμε μετατροπή του ελληνοπελασγικού “δ΄΄ σε λατινικό και ινδικό “d΄΄ και του “κ΄΄ σε c, s, h και s, αντίστοιχα. Σε ό, τι αφορά το “h΄΄, αυτό είναι εξέλιξη του “s΄΄ όπως φαίνεται από το λατινικό “sol΄΄ (=ήλιος) από το οποίο προήλθαν και τα αγγλικά “sun΄΄ και “solar΄΄, καθώς και το κυμβρικό “haul΄΄.

Τα παραπάνω αναφέρθηκαν με στοιχεία για τους γλωσσολόγους. Παρακάτω θα αναφερθούν οι ελληνικές ρίζες λέξεων χωρίς να γίνεται πλήρης γλωσσολογική ανάλυση. Όποιος ενδιαφέρεται για γλωσσολογική ανάλυση, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον έγκριτο Έλληνα γλωσσολόγο όπως τον πρύτανη του πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιο Μπαμπινιώτη (γενν. 1939). Σε ό, τι αφορά τους μη Έλληνες γλωσσολόγους, πολλοί γράφουν αντιεπιστημονικά πράγματα και από φθόνο προς την Ελλάδα δεν αναγνωρίζουν ότι τα πάντα, γλωσσολογικά, ξεκινάνε από αυτήν. Aπό την ελληνοπελασγική ρίζα Fυδ – προήλθε το γερμανικό “Wasser΄΄ και το αγγλικό “Water΄΄ που σημαίνουν νερό, και προφανώς και το αγγλικό “fjord΄΄(=φιόρδ).

Από την ελληνοπελασγική ρίζα “Fορ΄΄ προήλθε το ινδικό “var΄΄ που σημαίνει νερό. Από την ομηρική λέξη “εέρση΄΄ η οποία προήλθε από την ελληνοπελασγική λέξη “εFέρση΄΄ (στην δωρική διάλεκτο των αρχαίων Ελλήνων ήταν “έρσα΄΄) προήλθε το ινδικό “varsam΄΄ (=βροχή) και το ιταλικό “versare΄΄ (=χύνειν). Επίσης, από την ελληνική λέξη “κοινός΄΄(κοιν – ός) προήλθαν οι λατινικές ρίζες cum – και com – που σχημάτισαν λατινικές λέξεις όπως το “communis΄΄ και στα αγγλικά έχουμε παραδείγματα όπως το “common΄΄ και το “communist΄΄. Από το ελληνικό ρήμα “σκάπτω΄΄ και το ρήμα “κόπτω΄΄ προήλθε το λατινικό “scabo΄΄ (=ξύνω), το λατινικό “capo΄΄ (=εκτομίας, δηλαδή ευνουχισμένος), τα αρχαιά γερμανικά “hammer΄΄ και “hamal΄΄ (=ανάπηρος, κολοβός) και προφανώς το αγγλικό “hammer΄΄ που σημαίνει σφυρηλατώ / προσπαθώ με κόπο.

Ο καθηγητής N. Josephson βρήκε ελληνικές επιδράσεις ακόμα και στις γλώσσες της Πολυνησίας!!! Καταρχάς, ακόμα και το αγγλικό Polynesia προέρχεται από το ελληνικό Πολυνησία (= ομάδα νησιών) όπως και το Indonesia από το ελληνικό Ινδονησία. Ενά παράδειγμα γλωσσικής επίδρασης στην Πολυνησία είναι, στο νησί του Πάσχα, το αγγλικό ρήμα “behove΄΄ που σημαίνει επιβάλλεται, αρμόζει. Προέρχεται από το παλαιοαγγλικό “behof΄΄ (= χρήση, όφελος, ανάγκη) που αντιστοιχεί στο νεοαγγλικό “behoove΄΄ (= χρειάζομαι, αρμόζω). Το behove ανάγεται στο ελληνικό “κάπτειν΄΄ (= αρπάζω, πιάνω, συλλαμβάνω).

Το hove στο behove προέρχεται τη ρίζα “κωπ –΄΄ του ρήματος “κάπτω΄΄(εξ ου και η “κώπη΄΄ = κουπί και το “κωπώ΄΄ = η ράβδος που έφεραν στην εορτή της δαφνοφορίας). Με το ίδιο σκεπτικό που αναφέρθηκε για το “hove΄΄, προήλθε και η γερμανική λέξη “(hand)habe΄΄ που σημαίνει (χειρο)λαβή, το γνωστό αγγλικό ρήμα “have΄΄ (= έχω, κατέχω / συγκρατώ) και οι αγγλικές λέξεις “behold΄΄ (= βλέπω, παρατηρώ) και “beholden΄΄ (= υπόχρεος, ευγνώμων). Από το αρχαιοελληνικό “κάπτειν΄΄ προήλθε το λατινικό ρήμα “capio΄΄ (=συλλαμβάνω) με την ίδια σημασία, και φυσικά το αγγλικό “captive΄΄ (αιχμάλωτος, συλληφθείς). Από την ρίζα “κωπ –΄΄ του αρχαιοελληνικού ρήματος “κόπτω΄΄ που μεταγενέστερα έγινε κόβω, ίσως να προέρχεται και το λατινικό όνομα “Iacobvs΄΄ που αντιστοιχεί στο ελληνικό όνομα “Ιάκωβος΄΄ και στα αγγλικά μετετράπη σε “Jacob΄΄ και “James΄΄ – με μετατροπή του I σε J.

Από την αρχαιοελληνική λέξη “κάπη΄΄(=φάτνη) προήλθε το λατινικό “capsa΄΄ (= θήκη, κουτί), το λατινικό “captus΄΄ (=συλληφθείς) και προφανώς το αγγλικό “capsule΄΄ (=κάψουλα). Το θέμα καπ – του “κάπη΄΄ βρίσκεται και στο “κάπτειν΄΄. Προφανώς σχετίζεται και με το αγγλικό “captain΄΄(= καπετάνιος, αρχηγός). Ομοίως με το “behove΄΄ στο νησί του Πάσχα, προήλθαν το αγγλικό “behoof΄΄, το δανικό “behov΄΄ και το σουηδικό “behova΄΄, τα δύο τελευταία με την σημασία της ανάγκης, της απαίτησης. Από το αρχαιοελληνικό ρήμα “κάπτειν΄΄ προήλθαν επίσης το λατινικό “capulus΄΄ (= σαρκοφάγος, σορός), το ιταλικό “capana΄΄ (=καλύβα), τα αλβανικά “Kep΄΄ (= συρράπτω κάτι για να συγκολληθεί) και “Kap΄΄ (= πιάνω, συλλαμβάνω). Στην ίδια αρχαιοελληνική λέξη ανάγεται το λατινικό “recuperate΄΄ και το αγγλικό “recuperate΄΄ (= συνέρχομαι, αναρρώνω), το αγγλικό “chase΄΄ (= κυνηγώ), οι αγγλικές λέξεις “deceive΄΄ (= εξαπατώ, αποτρέπω κάποιον να συλλάβει κάτι με τον ορθό τρόπο), “perceive΄΄ (= κατανοώ, αντιλαμβάνομαι), “inception΄΄ (=έναρξη), “capable΄΄ (= ικανός), “capacious΄΄ (=ευρύχωρος), “occupy΄΄ (= καταλαμβάνω, κατέχω), “heave΄΄ (=σηκώνω) κ. ο. κ.

Το ελληνικό ρήμα “ειμί΄΄ (=είμαι), στα σανσκριτικά (αρχαία ινδικά) είναι “asmi΄΄, στη ζενδική γλώσσα (αρχαία ιρανικά) “ahmi΄΄, στα λατινικά “sum(i)΄΄, στα αρχαία γερμανικά “(im)΄΄, στη λιταυική γλώσσα “esmi΄΄, στην αρμενική γλώσσα “jem΄΄, στα περσικά “im΄΄ και στα αρχαία σλοβένικα (κυριλλική γλώσσα) “jesmi΄΄!!! Η αρχέγονος ελληνική λέξη για τον αδελφό ήταν “φράτωρ/ φρατήρ/ φρητήρ΄΄ (από την “φατρία΄΄, αδελφός = μέλος της “φρατρίας΄΄ = φατρίας = αδελφότητος). Στα σανσκριτικά είναι “bhratar΄΄, στη ζενδική γλώσσα “pratar΄΄, στην περσική “prader΄΄, στη γοτθική (αρχαία γερμανική διάλεκτος) “brothar΄΄, στην αρχαία γερμανική γλώσσα “bruαder΄΄, στην κέλτικη “brathor/ brathair΄΄, στη σλαβική “bratru΄΄ και στη ρωσική “bratusca΄΄!!! Από την αρχέγονη ελληνική λέξη για τον αδελφό “φράτωρ/ φρατήρ/ φρητήρ΄΄ προήλθε, επίσης, το ιταλικό “fratello΄΄ και το αγγλικό “brother΄΄ (μετεξέλιξη του κέλτικου “brathor/ brathair΄΄ που έχει ελληνική ρίζα). Επί τη ευκαιρία, η λέξη “αδελφός΄΄ πήρε τελικά την ετυμολογία της από το αθροιστικό “α΄΄ + δελφύς (=κοιλιά, εννοώντας εδώ τη μήτρα), με την έννοια του ατόμου που έχει κοινούς γονείς ή γονέα με κάποιο άλλο άτομο. Ακόμα και στην αιγυπτιακή γλώσσα υπάρχουν αρχαιοελληνικές επιδράσεις. Για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν (τουλάχιστον από τον 8ο αιώνα π.Χ.) τους Έλληνες με το όνομα “Ουΐνιμ΄΄ που προέρχεται από το όνομα “Ουίν΄΄ και τη σημιτική (οι Σημίτες ήταν λαοί της λευκής φυλής της Αραβικής Χερσονήσου) κατάληξη “im΄΄. Το “Ουίν΄΄ είναι παραφθορά της λέξεως Ίων (οι Ίωνες ήταν αρχαιοελληνική Αρία φυλή που κατέβηκε από τον βορά στην Ελλάδα τον 21ο αιώνα π.Χ.). Το “Ουίν΄΄ εμφανίζεται και στην αρμενική γλώσσα και (ακόμα και σήμερα) σημαίνει “Έλλην΄΄ και “Ουινιστάν΄΄ (το “σταν΄΄= τόπος, είναι περσική κατάληξη) σημαίνει Ελλάδα!!! Το “Ουίν΄΄ στα περσικά έγινε “Ιουνάν΄΄ ή “Γιουνάν΄΄ και η Ελλάδα αποκαλείται στα περσικά “Γιουνανιστάν΄΄, γλωσσικός τύπος που πέρασε και στην τουρκική γλώσσα!!!

Από τα αρχαιοελληνικά ρήματα “μαίνω΄΄ (= εξοργίζω, τρελαίνω κάποιον) και “μέμνημαι΄΄ ή αλλιώς “μιμνήσκω΄΄ (= θυμίζω, υπενθυμίζω, θυμάμαι) προέρχεται το νεογερμανικό “mahnen΄΄ (=υπενθυμίζειν), το αρχαίο ινδικό “manyate΄΄ (=σκέπτεται) και “manati΄΄ (=μνημονεύει), το αρμενικό “i-manam΄΄(=εννοώ) και το αρχαία σλαβικά “menjo΄΄ και “meneti΄΄ που σημαίνουν νομίζω, πιστεύω. Από την άλλη μεριά, αρχαίες ελληνικές λέξεις επηρέασαν και την γλώσσα των …Ίνκα, μιας και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φθάσει με τα πλοία τους στην Αμερική. Με βάση τις μαρτυρίες του αρχηγού της φυλής, Λόνκο Κιλαπάν, η γλώσσα των Αραουκανών της Χιλής κατατάσσεται στην δωρική (αρχαιοελληνική) διάλεκτο!!! Μιας και γίνεται αναφορά στην δωρική διάλεκτο, αναφέρεται πολλές φορές στο βιβλίο αυτό η αποικία της ελληνικής φυλής των Δωριέων Τάραντας, στην Κάτω Ιταλία, το σημερινό Taranto. Η λέξη “Τάρας΄΄ (γενική: του Τάραντος) σημαίνει άποικος από την Λακωνία! Τα παραπάνω δεν προέρχονται, φυσικά, μόνον από γλωσσολογικές μελέτες Ελλήνων γλωσσολόγων, αλλά και μη Ελλήνων όπως του καθηγητή Colin Renfrew, του J. B. Hofmann, του N. S. Josephson που αναφέρθηκε στη μελέτη του για την ελληνική γλωσσολογική επίδραση στην Πολυνησία, του καθηγητή A. J. VAN Windekens κ. α.

Oι ιστορικοί θα υποστηρίξουν ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητό τους από τους Φοίνικες. Οι Φοίνικες είχαν 22 σύμβολα συμφώνων στα οποία οι Έλληνες προσέθεσαν τα φωνήεντα. Πάντως, τα παραπάνω δείχνουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες μετέδωσαν την αλφάβητό τους στους Φοίνικες και όχι το αντίστροφο. Αυτό, δεν είναι άποψη του γράφοντα, αλλά μια θεωρία που υποστηρίζουν αρκετοί ιστορικοί και γλωσσολόγοι. Άλλωστε, η ελληνοπελασγική γραφή και η γραμμική Β΄ που προαναφέρθηκαν δεν είναι, φυσικά, φοινικική γραφή. Το φοινικικό αλφάβητο εμφανίστηκε μόλις τον 13ο αιώνα π.Χ., ενώ οι Αχαιοί που δημιούργησαν τον μυκηναϊκό (υστεροελλαδικό) πολιτισμό (16ος – 10ος αιώνα π.Χ.), με την γραφή: γραμμική Β΄, κατέβηκαν στην Ελλάδα από τον βορά περίπου τον 16ο αιώνα π.Χ.!!! Επίσης, οι πρωτοελλαδικές – ινδοευρωπαϊκές φυλές (Δαναοί, Άβαντες, Ίωνες, Αιολείς, Βοιωτοί και Αρκάδες) κατέβηκαν από τον βορά μεταξύ 2100 και 1900 π.Χ. Σε ό, τι αφορά την εμφάνιση των Ελλήνων ως Πελασγών, αυτή ανάγεται από το 3000 π.Χ. ως το 2000 π.Χ. Φυσικά και αυτοί είχαν την γλώσσα τους και την ελληνοπελασγική γραφή. Στην μινωική Κρήτη (2800 – 1100 π.Χ.) υπήρχε η γραφή γραμμική Α΄. Όταν οι Αχαιοί κατέλαβαν την Κρήτη το 1450 π.Χ., υιοθέτησαν την γραφή της και την απλοποίησαν στην γραμμική Β΄ που αργότερα συγχωνεύτηκε με τις διαλέκτους των άλλων φυλών. Τώρα, τι σχέση έχουν οι Φοίνικες με όλα αυτά, ο γράφων αδυνατεί να το καταλάβει.

Γεγονός είναι ότι, πέρα από το λατινικό αλφάβητο που προήλθε από τους αρχαίους Έλληνες, σε όλες οι δυτικές και σε πολλές ανατολικές γλώσσες υπάρχουν λέξεις που έχουν αρχαιοελληνική ρίζα. Λέγεται ότι πάνω από το 60 % των αγγλικών λέξεων έχουν αρχαιοελληνικές ρίζες. Το ίδιο παρατηρείται στις περισσότερες γλώσσες. Για παράδειγμα η πόλη Ρώμη σχετίζεται με την ελληνική λέξη “ρώμη΄΄ που σημαίνει δύναμη / θάρρος. Η πόλη Νεάπολη βρίσκεται στη θέση της αρχαίας ελληνικής αποικίας Νεάπολις που σημαίνει νέα πόλις. Το όνομα Βούδας, όπως προαναφέρθηκε, προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “οίδα΄΄ που σημαίνει γνωρίζω! Η αγγλική λέξη “cinema΄΄ προέρχεται από την ελληνική “κίνημα΄΄(από το αρχαιοελληνικό ρήμα “κινέω΄΄ – “κινώ΄΄), ως συντόμευση της ελληνικής λέξεως “κινηματογράφος΄΄. Η αγγλική λέξη “petrol΄΄ αντιστοιχεί στην ελληνική “πετρέλαιο΄΄, αν και σημαίνει βενζίνη. Το “πετρέλαιο΄΄ αντιστοιχεί στις αγγλικές λέξεις “oil΄΄ και “petroleum΄΄. Η προέλευση της λέξεως “petrol΄΄ είναι από τις λατινικές λέξεις “petra΄΄ και “oleum΄΄ (στα αγγλικά έγινε “olive΄΄) που αντιστοιχούν στις αρχαιοελληνικές λέξεις “πέτρα΄΄ (συναντάται στον Όμηρο) και “έλαιον΄΄ η οποία, όπως προαναφέρθηκε, ήταν ΕΛΑWΟΝ στην γραμμική Β΄.

Ενδεικτικά, οι αγγλικές λέξεις: chimpanzee, martyr, urea, utopia, mania, hysteria, hygiene, hypothesis, hypocrisy, hypnosis, thesis, hydro – gen /plane /phobia, phlegm, phobia, telephone, telex, television, telegraph, telescope, telepathy, archeology, climate, pathos, chaos, psyche, psychiatry, analysis, demon, philosophy, helicopter, aeroplane και airplane, theme, idiot, emphasis, phase, phantom, pause, phallic, scene, scenario, pedagogue, paedophilia και pederasty, ego, egocentric, lyceum, anthropology, palaeontology, palaeolithic, bibliography, magnet, magnetic, anchor, cord, plastic, logic, orthocentre, metre, phenomenon, episode, alcohol, kinesiology, biology, biomechanics, chemistry, physics, architecture, policy, political, topography, geography, mechanic, physiognomy, physiological, psychology, megatherium, megaphone, air, technology, technique, arachnophobia, galaxy, star, planet, asteroid, trilogy, lyric, cynic, epilogue, canal και channel, sceptic, abyss, tiger, dragon και colosseum αντιστοιχούν στις ελληνικές λέξεις: χιμπαντζής, μάρτυρας, ουρία, ουτοπία, μανία, υστερία, υγιεινή, υπόθεσις, υποκρισία, ύπνωση, θέσις (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “τίθημι΄΄), υδρογόνο / υδροπλάνο / υδροφοβία (λύσσα), φλέγμα, φοβία, τηλέφωνο, τηλέτυπο, τηλεόραση, τηλέγραφος, τηλεσκόπιο, τηλεπάθεια, αρχαιολογία, κλίμα, πάθος, χάος, ψυχή, ψυχιατρική, ανάλυση, δαίμων, φιλοσοφία, ελικόπτερο, αεροπλάνο, θέμα, ιδιώτης (με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξεως), έμφασις, φάσις, φάντασμα, παύση, φαλλικός, σκηνή, σενάριο, παιδαγωγός, παιδοφιλία, παιδεραστία, εγώ, εγωκεντρικός, Λύκειον, ανθρωπολογία, παλαιοντολογία, παλαιολιθικός, βιβλιογραφία, μαγνήτης, μαγνητικός, άγκυρα, χορδή, πλαστικό, λογική, ορθόκεντρο, μέτρο, φαινόμενον, επεισόδιο, αλκοόλη, κινησιολογία, βιολογία, βιομηχανική, χημεία, φυσική, αρχιτεκτονική, πολιτική, πολιτικό, τοπογραφία γεωγραφία, μηχανικός, φυσιογνωμία, φυσιολογικός, ψυχολογία, μεγαθήριον, μεγάφωνο, αήρ (αέρας), τεχνολογία, τεχνική, αραχνοφοβία, γαλαξίας, άστρο (το “star΄΄ είναι αναγραμματισμός του “άστρο΄΄), πλανήτης, αστεροειδής, τριλογία, λυρικός, κυνικός, επίλογος, κανάλι (από το αρχαιοελληνικό “κάννα΄΄ = καλάμι), σκεπτικιστής, άβυσσος, τίγρη (στα αρχαία ελληνικά: “τίγρις΄΄), δράκων (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “δέρκομαι΄΄ = ρίχνω βλέμμα οξύ, απαστράπτω) και κολοσσαίο (από το αρχαιοελληνικό: “κολοσσός΄΄).

Ακόμα και το δοξαστικό αγγλικό επιφώνημα “hallelujah΄΄ (=αλληλούια) ανάγεται στην αρχαιοελληνική αντωνυμία “αλλήλων΄΄ που σημαίνει αμοιβαία. Η αγγλική λέξη “police΄΄ (= αστυνομία) έχει σχέση με την αρχαιοελληνική λέξη “πόλις΄΄. Το “cop΄΄ που χρησιμοποιείται ως αργκό στα αγγλικά για τον αστυνομικό έχει φυσικά σχέση με την ρίζα – κωπ του αρχαιοελληνικού ρήματος “κάπτω΄΄(= αρπάζω, πιάνω, συλλαμβάνω) το οποίο αναλύθηκε παραπάνω. Η αγγλική λέξη “lecture΄΄ (= διάλεξη) σχετίζεται με την αρχαιοελληνική “λέξις΄΄ (=λόγος, ομιλία). Επίσης, οι πλανήτες και οι αστερισμοί έχουν, ως επί το πλείστον, ελληνικό όνομα. Ομοίως και πολλές πόλεις του κόσμου – όπως η Φιλαδέλφεια στις ΗΠΑ: στα αγγλικά Philadelphia!!!

Οι αγγλικοί αριθμοί one, two, three (ιταλικά: uno, due, tre) αντιστοιχούν στους ελληνικούς: ένα, δύο, τρία που στα αρχαία ελληνικά ήταν είς – μία – εν, δις, τρείς ή τρία. Η αγγλική λέξη “call΄΄ που σημαίνει καλώ και κλήση, προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “καλέω – καλώ΄΄. Η αγγλική λέξη Τιτανικός (γνωστή και από την ομώνυμη χολιγουντιανή ταινία) προέρχεται από τους Τιτάνες, μυθολογικές αρχαιοελληνικές οντότητες. Ήταν παιδιά του Ουρανού και της Γης, που είχαν γιγάντιες διαστάσεις. Μάλιστα, πολέμησαν με τους θεούς και ο Δίας τους νίκησε οδηγώντας τους στα Τάρταρα, μέρος πιο βαθιά άπο τον Άδη. Η ιταλική λέξη “avanti΄΄ ή “avante΄΄ (= εμπρός) προέρχεται από την λέξη Άβαντες που ήταν πρωτοελληνική φυλή που κατέβηκε (το κατέβηκε συνδέεται νοηματικά με το “εμπρός΄΄ της ιταλικής λέξης) στην Ελλάδα από τον βορά, μεταξύ των ετών 2100 – 1900 π.Χ. Από αυτούς προέρχεται και το όνομα του μυθικού (μπορεί και πραγματικού) βασιλιά του Άργους, Άβαντα.

Η αγγλική λέξη “history΄΄ αντιστοιχεί στην ελληνική λέξη “ιστορία΄΄ που προέρχεται από το αρχαιοελληνική λέξη “ίστωρ΄΄ η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το ρήμα “οίδα΄΄ που σημαίνει γνωρίζω! Η λέξη γυμναστήριο, στα αγγλικά “gymnasium΄΄ – εν συντομία “gym΄΄, προήλθε από την αρχαιοελληνική λέξη “γυμνάσιον΄΄ που ήταν γυμναστήριο στο οποίο γυμνάζονταν τα αγόρια και οι άνδρες γυμνοί. Από την λέξη γυμνός προήλθαν οι λέξεις γυμνάσιο, γυμνάζομαι και γυμναστήριο. Γυμνάσια υπήρχαν σε όλες τις πόλεις της αρχαίας Ελλάδος και των αποικιών της. Ακόμα και στα ελληνιστικά χρόνια υπήρχαν σε όλες τις πόλεις που ίδρυσε ο Μεγάλος Αλέξανδρος και οι διαδόχοι του. Η αγγλική λέξη “school΄΄ προέρχεται από την αντίστοιχη ελληνική “σχολείον΄΄ που με τη σειρά της προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “σχολή΄΄ που σημαίνει οκνηρία, απραξία. Δηλαδή, για τους αρχαίους Έλληνες η λέξη σχολή ήταν η απραξία! Κάτι σαν την ξεκούραση. Επίσης, πολλές ελληνικές προθέσεις εμφανίζονται στα αγγλικά όπως το ανά – στο analysis, το διά – στο diabolism και το diacritical, το προ – στο probability, το μετά – στο metamorphosis, το περί – στο peripheral, το αντί – στο antibiotic, το επί – στο epitome και το epicenter, το υπo – στο hypocrisy, το υπέρ – στο hypermarcet, το νεο – στο neolithic (το “lithic΄΄ από το ελληνικό “λίθος΄΄) κ. α.

Η αγγλική λέξη “million΄΄ (= εκατομμύριο) προέρχεται από την αρχαιοελληνική “μυρίοι΄΄ (= αμέτρητοι). Η λατινική λέξη “homo΄΄ (= άνθρωπος), στα αγγλικά “human΄΄, μάλλον προέρχεται από την ελληνική λέξη “όμοιος΄΄, πιθανώς με την σημασία αυτών που ανήκαν στο ίδιο είδος: το ανθρώπινο. Άλλη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “χους” (=χώμα), βασισμένο στην αρχέγονη αντίληψη περί πρωτοπλάστων. Η αγγλική λέξη “father΄΄ (=πατέρας) είναι παραφθορά της αρχαιοελληνικής λέξεως “πατήρ΄΄, ενώ το “mother΄΄ αντιστοιχεί στην αρχαιοελληνική λέξη “μήτηρ΄΄ (=μητέρα). Το επίθετό μου, Μανός, προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “μανός΄΄ που σημαίνει οκνηρός, νωθρός και από αυτή προέρχεται και το γαλλικό όνομα Μανό! Η καταγωγή της οικογενείας μου από τη μεριά του πατέρα είναι από τις Μυκήνες, ενώ από τη μεριά της μητέρας είναι από την Κορινθία. Στις Μυκήνες το όνομα Μανός είναι συνηθισμένο. Εγώ έχω ένα περίεργο συναίσθημα ότι είμαι απόγονος του Αγαμέμνονα! Τουλάχιστον, οι πρόγονοί μου ανήκαν στο βασιλικό γένος των Ατρειδών! Το λέω μεταξύ σοβαρού και αστείου, αφού ξέρω ότι, λόγω τον επιμειξιών των Ελλήνων με τις δεκάδες βαρβαρικές φυλές που ήλθαν στην Ελλάδα (ιδίως στην Πελοπόννησο) κατά την βυζαντινοκρατία και την τουρκοκρατία, είναι ελάχιστη η πιθανότητα της γενετικής ομοιότητας των Νεοελλήνων (νέα συνομοταξία) με τους αρχαίους Έλληνες. Το μανός έχει επίσης και τη σημασία του χαλαρός – απαλός, καθώς και του αραιός (εξ ου και το μανόμετρον) και μάλλον με την τελευταία αυτή σημασία πήρε το όνομά της η περιοχή Μάνη της νότιας Πελοποννήσου (με τη σημασία της περιοχής χωρίς πολλά δένδρα, άγονη).

Μιας και έγινε πριν αναφορά στις Μυκήνες, αξίζει να αναφερθεί πως ο γενάρχης των Ατρειδών, ο Ατρέας, ήταν βασιλιάς των Μυκηνών και πατέρας του βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα και του βασιλιά της Σπάρτης, Μενελάου [ βλ. Σημειώσεις το (84) ]. Ο Μενέλαος ήταν ο σύζυγος της ωραίας Ελένης για τα μάτια της οποίας έγινε ο τρωικός πόλεμος στον οποίο ο αρχιστράτηγος των Αχαιών ήταν ο Αγαμέμνων. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι οι πρόγονοί μου έζησαν σε έναν από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς: τον μυκηναϊκό ή υστεροελλαδικό (16ος – 11ος αιώνας π.Χ.). Κατά την μυθολογία η πρώτη δυναστεία των Μυκηνών ήταν οι Περσείδες, απόγονοι του Περσέα (υιός του Δία και της Δανάης – κόρης του βασιλιά του Άργους, Ακρισίου). Πέρα από τους Περσείδες υπήρχαν και οι Ηρακλείδες, οι απόγονοι του Ηρακλή (υιός του Δία και της Αλκμήνης), που ήταν γενάρχες των ηγεμόνων των Δωριέων. Γενικά, σε όλες τις ελληνικές πόλεις οι ηγεμόνες θεωρούνταν ότι προέρχονταν από ήρωες της ελληνικής μυθολογίας και κυρίως ότι ήταν απόγονοι των Ηρακλειδών.

Στη Γαλλία, γλωσσολόγοι βρήκαν ελληνικές ρίζες σε λέξεις που φαινομενικά δεν θύμιζαν σε τίποτα ελληνικές λέξεις. Το ίδιο συνέβη και σε άλλες γλώσσες. Τα αγγλικά τα ονόματα Helen, Anna, Tomas, Paul, Andrew, Sofia, George, Dean, Αjax, Anastasia, Chris, Christine και Christ αντιστοιχούν στα ελληνικά ονόματα Ελένη (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “ελεέω΄΄ – “ελεώ΄΄ = ευσπλαχνίζομαι), Άννα, Θωμάς, Παύλος (μάλλον προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “παύω΄΄ < παύλα, σαν να δείχνει άτομο που διακόπτει συνέχεια τους άλλους), Ανδρέας (από την αρχαιοελληνική λέξη “ανήρ΄΄ – μτγν. άνδρας), Σοφία (αρχαιοελληνική λέξη), Γεώργιος (από το αρχαιοελληνικό “γεωργέω΄΄ – “γεωργώ΄΄ =είμαι γεωργός), Κωνσταντίνος ή Ντίνος, Αία(ντα)ς, Αναστασία (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “ανίστημι΄΄ που σημαίνει εγείρω και σχετίζεται, ως λέξη, με την ανάσταση Του Χριστού), Χρίστος, Χριστίνα και Χριστός. Τα 3 τελευταία προέρχονται από την αρχαιοελληνική λέξη “χρηστός΄΄ (= ηθικός, τίμιος, αγαθός, ωφέλιμος) που προέρχεται με τη σειρά του από το αρχαιοελληνικό ρήμα “χρήομαι΄΄ – “χρώμαι΄΄ (= μεταχειρίζομαι, έχω, συναναστρέφομαι). Ο Χριστός έχει την έννοια: αυτός που πήρε το χρίσμα από τον Θεό.

Το αγγλικό όνομα Στέφανι, στα γαλλικά Στεφανί, προέρχεται από την ελληνική λέξη “στεφάνι΄΄! Επίσης, το αγγλικό όνομα Timothy (εν συντομία: Tim) προέρχεται από το αντίστοιχο αρχαιοελληνικό όνομα Τιμόθεος (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “τιμάω΄΄ – “τιμώ΄΄ και την λέξη Θεός). Το ιταλικό όνομα Leonardo προέρχεται από το “leon΄΄ (από το “λέων΄΄ – “lion΄΄ στα αγγλικά) και το “ardo΄΄ από αναγραμματισμό του “ανήρ΄΄ (άνδρας), γενική του ανδρός! Το όνομα Νικόλαος (στα αγγλικά Nicolas) σημαίνει νίκη του λαού και αντιστοιχεί στο αρχαιοελληνικό όνομα Νικόδημος (δήμος = λαός). Το όνομα Αριστοτέλης κατά παράδοξο τρόπο εμπεριέχει την φιλοσοφία του Αριστοτέλη!!! Προέρχεται από τα συνθετικά “άριστος΄΄ και “τέλος΄΄ (= σκοπός). Δηλαδή υπάρχει ένα τελεολογικό κριτήριο ακόμα και στο όνομα του Αριστοτέλη!!! Το όνομα Δημήτριος προέρχεται – όπως και το όνομα Δήμητρα – από τα συνθετικά: γη + μήτρα. Υπενθυμίζεται πως η Δήμητρα ήταν η θεά της γεωργίας και της γονιμότητος. Στην αρχαία Ελλάδα ονομαζόταν και Δηώ. Γενικά, τα περισσότερα ονόματα – στις περισσότερες χώρες – σήμερα ανάγονται σε αντίστοιχα αρχαιοελληνικά ονόματα που είχαν, ως επί το πλείστον, μια συγκεκριμένη ετυμολογική ερμηνεία. Για παράδειγμα ο Σωφρονίσκος προέρχεται από το ρήμα “σωφρονίζω΄΄ (= συνετίζω), ο Περικλής από το ρήμα “περικλείω΄΄, ο Αγάθων και ο Αγαθοκλής από το “αγαθός΄΄(τα παραθετικά του αγαθός είναι: αμείνων, άριστος), ο Αριστοφάνης από τα συνθετικά “άριστος΄΄ και “φημί΄΄ (= λέγω, φανερώνω, πιστεύω), ο Αλέξανδρος από το αρχαιοελληνικό ρήμα “αλέξω΄΄ (= βοηθώ, προφυλάσσω, υπερασπίζω, απομακρύνω) και το άνδρας – με την σημασία του άνδρα που βοηθάει και υπερασπίζεται τους συμπολίτες του ή κατά άλλους ο άνδρας που απομακρύνει τους άλλους άνδρες κ.ο.κ.

Σχετικά με τη σλαβική γλώσσα, αυτή δημιουργήθηκε από δύο Έλληνες ιεραποστόλους: τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο, αδέλφια από την Θεσσαλονίκη. Το 820 μ.Χ. προχώρησαν στο ιεραποστολικό τους έργο στην Κριμαία και τη Μοραβία και μετά σε όλες τις σλαβικές περιοχές στις οποίες εκχριστιάνισαν τους Σλάβους. Ο Κύριλλος δημιούργησε το σλαβικό αλφάβητο που περιέχει στοιχεία της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού αλφάβητου! Ο γράφων θεωρεί πως η μετάδοση ελληνικών λέξεων στις παραπάνω περιοχές ξεκίνησε ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ, τον αιώνα του “επίσημου΄΄ ελληνικού αποικισμού. Πάντως, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φθάσει σε αυτά τα μέρη – και σε άλλα μακρινά μέρη – και είχαν ιδρύσει και αποικίες, από τον 15ο ή ίσως και από τον 20ο αιώνα π.Χ. Οι αρχαίοι Έλληνες έφθασαν ακόμα και στην Κριμαία, στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο.

Επιστρέφοντας στους Σλάβους, το πρώτο κείμενο της σλαβικής γλώσσας ήταν η Βίβλος που μεταφράστηκε από τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Σήμερα παρατηρούμε το ελληνικό αλφάβητο και ελληνικές επιδράσεις στους λαούς των Βαλκανίων, της βόρειας Ευρώπης και της Ρωσίας. Όλα ανάγονται στο σλαβικό αλφάβητο που δημιούργησε ο Κύριλλος και που επεκτάθηκε στις σλαβικές χώρες. Η σλαβικές γλώσσες χωρίζονται στις ανατολικές (ρωσική, λευκορωσική και ουκρανική), στις δυτικές (πολωνική, πολαβική, δοραβική, σλοβένικη και τσέχικη) και στις βόρειες (βουλγάρικη, σερβοκροάτικη, και σλοβένικη). Έτσι, ερμηνεύεται η δημιουργία και η μετάδοση της σέρβικης γλώσσας που κατασκεύασε ο Κύριλλος το 820 μ.Χ. Συνεπώς, οι σλαβικές γλώσσες που ομιλούνται στις παραπάνω χώρες ανάγονται και αυτές στην ελληνική γλώσσα, αφού περιέχουν στοιχεία της.

Στην αγγλική γλώσσα χρησιμοποιούν παρά πολλές λέξεις με ελληνική ρίζα, μερικές ακόμα και αυτούσιες. Για παράδειγμα το democracy είναι από την ελληνική λέξη “δημοκρατία΄΄ που σημαίνει: η εξουσία γίνεται από τον δήμο, τον λαό (δημοκρατία < δήμος + κρατώ). Επίσης η λέξη “ethics΄΄ προέρχεται από την ελληνική λέξη “ηθική΄΄ που επινόησε ο Αριστοτέλης (23). Η λέξη ηθική προέρχεται από το “έθος΄΄ (< ήθος) που προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “έξις΄΄ που σημαίνει συνήθεια. Η λέξη “έξις΄΄ προέρχεται από το ελληνικό ρήμα “έχω΄΄! Οι αντίστοιχες ξένες λέξεις που σημαίνουν ηθική και έχουν ρίζα στην ελληνική αυτή λέξη είναι: η λατινική “ethica΄΄, η αγγλική “ethics΄΄, η γερμανική “ethik΄΄, η ιταλική “etica΄΄, και η γαλλική “ethique΄΄! Ο σχηματισμός της λέξης ηθικής από την λέξη “έξις΄΄ (=συνήθεια) έγινε από τον Αριστοτέλη.

Στις επιστήμες, οι περισσότερες ορολογίες είναι ελληνικές λέξεις. Επίσης τοπωνύμια και ονομασίες γεωγραφικών χαρακτηριστικών όπως ποταμοί, λίμνες, όρη, οροπέδια, δάση, κοιλάδες, χερσόνησοι, όρμοι, κόλποι, λιμάνια, ακρωτήρια, πελάγη και ωκεανοί είναι ελληνικές ή έχουν ελληνικές ρίζες. Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα όπως ο ποταμός Έβρος (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “εύω΄΄) στην Ισπανία (λέγεται εκεί “Ebrο΄΄, από το ελληνικό “Έβρος΄΄) και στην Ελλάδα (ο Έβρος ποταμός επεκτείνεται από την Θράκη στην Βουλγαρία), στα Βαλκάνια ο ποταμός Αξιός (από το αρχαιοελληνικό ρήμα “αξιόω΄΄ – “αξιώ΄΄ που σημαίνει κρίνω κάποιον άξιο /εκτιμώ) και ο ποταμός Στρυμόνας.

Ο Στρυμόνας ποταμός πρέπει να έχει σχέση με το αρχαιοελληνικό ρήμα “στρώννυμι΄΄ που σημαίνει απλώνω, εκτείνω και προφανώς σχετίζεται με την μεγάλη έκταση του ποταμού. Από το ρήμα αυτό μάλλον προέρχεται και το λατινικό “struma΄΄ που σημαίνει βρογχοκήλη, δηλαδή κήλη των βρόγχων που – όπως πίστευαν οι παλιοί ιατροί – απλωνόταν στο λαιμό! Στην πραγματικότητα η βρογχοκήλη είναι η μεγέθυνση του θυρεοειδή αδένα από υπερθυρεοειδισμό, ιωδιοπενία στην ενδημική βρογχοκήλη κ. τ. λ. Άλλα παραδείγματα τοπωνυμιών είναι στην Ασία οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης που από την ελληνική ονομασία τους αποκαλούνται στα αγγλικά: “Tigris΄΄ και “Euphrates΄΄, αντίστοιχα. Η λέξη Τίγρης είναι ελληνική. Η λέξη Ευφράτης προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “ευφραίνω΄΄ που σημαίνει προξενώ χαρά, μιας και ο ποταμός έκανε εύφορο τον τόπο, προκαλώντας χαρά στους κατοίκους της περιοχής. Στην Μ. Ασία υπάρχει η χερσόνησος της Μυκάλης (στα αγγλικά είναι Mykalis), απέναντι από τη Σάμο. Η λέξη Μυκάλη προέρχεται, μάλλον, από το αρχαιοελληνικό ρήμα “μυκάομαι΄΄ – “μυκώμαι΄΄ που σημαίνει μουγκρίζω, ίσως από το “μουγκρητό΄΄ των κυμάτων καθώς χτυπούσαν στα βράχια.

Πιο εντυπωσιακές είναι η σχέσεις της ελληνικής γλώσσας με την σανσκριτική που είναι η αρχαία ινδική γλώσσα. Η σανσκριτική επηρεάστηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα. Για παράδειγμα το αρχαιοελληνικό όνομα “Προμηθέας΄΄ (ήταν ένας από τους Τιτάνες, δημιουργός του ανθρώπινου πολιτισμού, βλ. προηγ. κεφ.) σχετίζεται με το σανσκριτικό “pramantha΄΄. Η αρχαιοελληνική λέξη “εστία΄΄ (= οικία, βωμός, εστία) σχετίζεται με την σανσκριτική ρίζα “vas΄΄ που σημαίνει κατοικείν και επίσης αυτό που λάμπει. Επίσης, σχετίζεται με τη σανσκριτική ρίζα “usch΄΄ που σημαίνει αυτό που καίει. Η αρχαιοελληνική θεά Αθηνά σχετίζεται, κατά τον Μαξ Μύλλερ, με την σανσκριτική λέξη “Ahana΄΄ που σημαινει καυστήρας και προφανώς σχετίζεται με την γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία! Κατά τον Μύλλερ, η σανσκριτική λέξη “Ahana΄΄ προέρχεται από την αρχαιοελληνική θεά “Ηώ΄΄! Κατά τον Schwartz, το όνομα Αθηνά σημαίνει αστραπή.

Η Ηώ ήταν θεά – προσωποποίηση της αυγής και ήταν αδελφή των θεών Ηλίου (έφερνε την ημέρα οδηγώντας ένα άρμα με 4 φτερωτά άλογα που έβγαζαν πύρινη πνοή) και Σελήνης, παιδιά του Τιτάνα (οι Τιτάνες ήταν υιοί του Ουρανού και της Γης) Υπερίωνα και της Θείας. Ο Ήλιος με την Ωκεανίδα Κλυμένη απέκτησε τον Φαέθοντα. Η Κλυμένη ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος που ήταν Τιτανίδα (οι Τιτανίδες ήταν κόρες του Ουρανού και της Γης και ήταν αδελφές και σύζυγοι των Τιτάνων), σύζυγος του Ιαπετού (Τιτάνας) και μητέρα του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Άτλαντα. Η Τηθύς με τον αδελφό της Ωκεανό απέκτησαν τις Ωκεανίδες. Ο Φαέθων κατά τον Ησίοδο δεν ήταν υιός του Ηλίου και της Κλυμένης, αλλά υιός του Κέφαλου (άριστος κυνηγός, ήρωας της Κεφαλληνίας και του αττικού δήμου Κεφαλή – σημερινή Κερατέα, υιός του Ερμή και της Έρσης που ήταν κόρη του Κέκροπα, του ιδρυτή της Αθήνας) και της Ηούς. Ο Φαέθων θέλησε να οδηγήσει για μία ημέρα το άρμα του Ηλίου, παρά την αντίρρηση και τον όρκο του πατέρα του. Τελικά πήρε το άρμα, όμως δεν ήξερε πώς να το οδηγήσει, με αποτέλεσμα να αρχίσει να φλέγεται το σύμπαν από τις φλόγες του άρματος. Έτσι, ο Δίας αναγκάστηκε να ρίξει κεραυνό στον Φαέθοντα ο οποίος γκρεμίστηκε νεκρός κοντά στον ποταμό Ηριδανό. Ο Ηριδανός ήταν μυθικό ποτάμι στα πέρατα του κόσμου κοντά στον οποίον κατοικούσαν οι Εσπερίδες (νύμφες, κόρες της Νύκτας και του Έσπερου, φύλαγαν τα χρυσά μήλα που προσεφέρθησαν από την Γαία στην Ήρα ως γαμήλιο δώρο). Για την κοσμογονία και την θεογονία βλ. Σημειώσεις: Χάροντας (97).

Ο αρχαιοελληνικός θεός Ερμής – Ερμείας, σχετίζεται με την βεδική (οι Βέδες είναι ιερά βιβλία των Ινδών) λέξη “Sarameya΄΄ που παράγεται από το “Sarama΄΄ που σημαίνει ακατάπαυστη καταιγίδα. Κατά τον Μύλλερ, η λέξη “Sarama΄΄ προέρχεται και αυτή από την αρχαιοελληνική θεά Η?! Ο Άδαλβερτ Κουν υποστήριξε ότι ο Ερμής σχετίζεται με την αρχαιοελληνική λέξη “ορμή΄΄, που στα σανσκριτικά είναι “σαρ΄΄ και από εκεί βγήκε και η βεδική λέξη “Sarama΄΄. Ο Welcker λεει ότι ο Ερμής προέρχεται από την “ορμή΄΄, με την έννοια της ζωοποιού κίνησης, των μεταβολών του ουρανού, την ημέρα, τη νύκτα, την αγρυπνία, τον ύπνο, τη ζωή και τον θάνατο. Η αρχαιοελληνικές θεότητες Ερινύες (66) σχετίζονται με τη σανσκριτική λέξη “Saranyuu΄΄. Κατά τον Άδαλβερτ Κουν και τον Σόννε, η λέξη “Saranyu΄΄ σημαίνει θυελλώδη νεφέλη (νεφέλη είναι το σύννεφο), ενώ κατά τον Μύλλερ, πάλι προέρχεται από την αρχαιοελληνική θεά Ηώ! Επιπλέον η ελληνική λέξη “ωκεανός΄΄ (ο Ωκεανός ήταν μυθολογική θεότητα, γιος του Ουρανού και της Γης) σχετίζεται με την σανσκριτική λέξη “ugha΄΄ που σημαίνει συναγωγή υδάτων!!!

Η επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στην σανσκριτική γλώσσα σχετίζεται με τα ταξίδια των αρχαίων Ελλήνων στις Ινδίες και κυρίως με την επέκταση της κυριαρχίας του νεαρού Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι και τις Δυτικές Ινδίες. Έγινε πριν αναφορά στους Καλλάς και στις άλλες φυλές που ζουν σήμερα. Οι φυλές αυτές, πέρα από τα ελληνικά ήθη και έθιμα, χρησιμοποιούν και ελληνικές λέξεις – άλλοτε αυτούσιες, άλλοτε παραφθαρμένες – στη γλώσσα τους. Η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου επεκτάθηκε στη νοτιοδυτική Ασία και στην Αίγυπτο. Στις περιοχές αυτές οι πολιτισμικές επιδράσεις από τους Έλληνες, τους οποίους ποτέ δεν τους είδαν ως κατακτητές οι ντόπιοι, ήταν τεράστιες. Οι επιδράσεις αυτές φαίνονται μέχρι σήμερα και στη γλώσσα, κάτι που συνήθως είναι δύσκολο ο μη γλωσσολόγος να διακρίνει.

Οι Καλλάς, για παράδειγμα, αναφέρθηκε ότι είναι φυλή που ζει σήμερα στο βόρειο τμήμα του Πακιστάν και στην οποία παρουσιάζονται έντονες ελληνιστικές επδράσεις. Το όνομά τους προέρχεται, προφανώς, από τον στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Κάλλας!!! Οι Καλλάς χρησιμοποιούν πολλές παραφθαρμένες ελληνικές λέξεις. Καλοσωρίζουν τους ξένους με τη λέξη “ισπάτα΄΄ που προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “ασπάζομαι΄΄! Ο “υιός΄΄ στην γλώσσα του λέγεται “ζαγός΄΄ (παραφθορά του υιός για όσους δεν το κατάλαβαν) και το “τραγούδι΄΄ λέγεται “αλόλ΄΄ που είναι παραφθορά του αρχαιοελληνικού ρήματος “λαλέω΄΄ – “λαλώ΄΄. Επίσης, στη γλώσσα τους ο “δήμος΄΄ λέγεται “ντίμο΄΄, το “έλα΄΄ λέγεται “είλα΄΄, το “λίγο – λίγο΄΄ λέγεται “λίκο – λίκο΄΄, το “κρατερός΄΄ (σημαίνει ισχυρός και προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “κρατέω΄΄ – “κρατώ΄΄ = γίνομαι κύριος, επικρατώ, κυριεύω) λέγεται “κρατά΄΄, ο “χειμώνας΄΄ λέγεται “χεμάν΄΄, το “χαίρε΄΄ λέγεται “χαίρε΄΄, τα “δόντια΄΄ λέγονται “δοντούγια΄΄ κ. ο. κ. Το “εδώ΄΄ λέγεται “υώ΄΄ και …μας θυμίζει πάλι την Ηώ!

Μιας και έγινε αναφορά στον ελληνιστικό πολιτισμό (323 – 30 π.Χ.), αξίζει να γίνει συγκεκριμένη μνεία για την γλώσσα που μετέδωσαν οι Έλληνες στους βαρβάρους λαούς (οι Έλληνες αποκαλούσαν τους μη Έλληνες βάρβαρους, λόγω της περίεργης γλώσσας τους που ηχούσε σε αυτούς σαν: – βαρ, βαρ). Οι ασιατικοί λαοί και ο λαός της Αιγύπτου, όταν εκπολιτίστηκαν από τους Έλληνες Μακεδόνες, υιοθέτησαν ως επίσημη γλώσσα την κοινή αττική ή αλλιως Κοινή. Η γλώσσα αυτή ήταν εξέλιξη, σε απλούστερη μορφή, της αττικής διαλέκτου που από τον 4ο αιώνα υιοθέτησαν οι Μακεδόνες. Αργότερα, με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την μετέδωσαν στους λαούς της Αιγύπτου και της νοτιοδυτικής Ασίας. Από τους αλεξανδρινούς (Έλληνες της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου) φιλολόγους δημιουργήθηκαν τα πνεύματα και οι τόνοι στη γραφή, αυτά τα καπελάκια – όπως τα αποκάλεσε αστειευόμενος ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς (80), βυζαντινολόγος και ειδικός στη μεσαιωνική ελληνική γλώσσα.

Τα σημάδια τονισμού δημιουργήθηκαν για την ικανοποίηση της ανάγκης των σπουδαστών των φιλολογικών και γενικά των επιστημονικών σχολών (στην Ελλάδα, στην Αίγυπτο και στην νοτιοδυτική Ασία) να προφέρουν σωστά άγνωστες για την εποχή λέξεις παλαιότερων κειμένων όπως των ομηρικών. Ο Αριστόδημος από το Βυζάντιο (σημερινή Κωνσταντινούπολη) τον 3ο αιώνα π.Χ. ήταν ο φιλόλογος που επινόησε την οξεία και την περισπωμένη στη γραφή. Η Κοινή γλώσσα διατηρήθηκε ως τον 6ο αιώνα μ.Χ. Μετά πήρε τη μορφή της μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας ως την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς. Έκτοτε συνεχίστηκε ως νεοελληνική γλώσσα.

Στην Κοινή γλώσσα γράφτηκε η Καινή Διαθήκη (με εξαίρεση το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο που γράφτηκε στην αραμαϊκή γλώσσα και έπειτα μεταφράστηκε στην ελληνική) και μεταφράστηκε η Παλαιά Διαθήκη. Στην Κοινή γλώσσα γράφτηκαν οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Μάλιστα, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε το βιβλίο της Αποκαλύψεως στο ελληνικό νησί της Πάτμου. Σημειώνεται ότι ακόμα και οι πρώτες χριστιανικές εκκλησίες (πριν το 200 μ.Χ.) ιδρύθηκαν σε ελληνικές πόλεις (Αθήνα, Κόρινθος, Θεσσαλονίκη, Φίλιπποι, Έφεσσος, Αντιόχεια, Σμύρνη, Λαοδίκειο και Κολοσσές). Όταν ο Απόστολος Παύλος (10 – 67 μ.Χ.) ταξίδεψε στην Ελλάδα, έκπληκτος είδε ότι υπήρχαν επιγραφές μαρμάρων προς των άγνωστο Θεό!!! Ο χριστιανισμός στην Ιταλία έφθασε αργότερα.

Σήμερα ανευρίσκονται λέξεις της Κοινής διαλέκτου στις γλώσσες πολλών λαών όπως των Αρμενίων, των Ισραηλινών, των Αιθιόπων, των Σύρων, των Κοπτών (οι Κόπτες είναι χριστιανοί μονοφυσίτες της Αιγύπτου) και άλλων. Σε αιγυπτιακούς παπύρους που βρέθηκαν, από τα 15000 ονόματα που αναφέρονταν, τα 8000 ήταν ελληνικά! Ελληνικά ονόματα είχαν γενικά πολλοί Αιγύπτιοι και πολλοί κάτοικοι της νοτιοδυτικής Ασίας. Ελληνικά ονόματα βρέθηκαν για παράδειγμα σε πινακίδες στη Μεσοποταμία και στην Παλαιστίνη. Στην Παλαιστίνη (τότε Ιουδαία) βρέθηκαν ελληνικά ονόματα ακόμα και Εβραίων αρχιερέων! Στις Ινδίες, η ελληνική γλώσσα διατηρήθηκε ως το 2ο αιώνα μ.Χ. Σημειώνεται ότι ο τελευταίος Έλληνας βασιλιάς των Ινδιών, Ερμαίος, πέθανε το 25 π.Χ.!

Από την αρχαιοελληνική λέξη “Ινδός΄΄ – “ινδικός΄΄ προέρχονται οι λέξεις ινδικός ωκεανός – Indian Ocean στα αγγλικά, Ινδονησία – Indonesia στα αγγλικά και οι λέξεις Ινδός και Ινδιάνος – Indian και τα δύο στα αγγλικά, γιατί ο Χριστόφορος Κολόμβος όταν ανακάλυψε την Αμερική, νόμιζε ότι ανακάλυψε τις Ινδίες! Επίσης, το αγγλικό China αντιστοιχεί στο ελληνικό Κίνα (ίσως από το αρχαιοελληνικό ρήμα “κινέω΄΄ – “κινώ΄΄). Ακόμα και η λέξη Περσία (Ιράκ), αγγλιστί Persia, είναι ελληνική και σχετίζεται με το αρχαιοελληνικό ρήμα “πέρθω΄΄ που σημαίνει (εκ)πορθώ. Αυτό γιατί οι Πέρσες θεωρούνταν ως λαός πορθητές. Άλλωστε, τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Πέρσες είχαν καταλάβει τη Μ. Ασία, τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Συρία, τη σημερινή Αρμενία και και είχαν φθάσει ως τον Δούναβη! Προφανώς και η ονομασία Πάρθοι (αρχαίος ιρανικός λαός) προέρχεται από το “πέρθω΄΄! Άλλο παράδειγμα λέξης με ελληνική ρίζα είναι η αποικία Ολβία, αποικία των Ελλήνων στη Μαύρη Θάλασσα που ιδρύθηκε το 646 π.Χ. από τη Μίλητο (και αυτή ήταν ελληνική αποικία στην Μ. Ασία). Η Ολβία πρέπει να έχει σχέση με το αρχαιοελληνικό ρήμα “όλβιος΄΄ που σημαίνει ευτυχής / πλούσιος. Πράγματι, σε ανασκαφές από Ρώσους αρχαιολόγους βρέθηκαν θαυμαστά ευρήματα που δείχνουν τον πλούτο της αποικίας!

Ακόμα και ο σκύλος “μολοσσός΄΄ πρέπει να έχει σχέση με την περιοχή της αρχαίας Ελλάδας “Μολοσσίς΄΄ που βρισκόταν στην σημερινή Ήπειρο και στην σημερινή μισή Αλβανία ή αλλιώς Βόρεια Ήπειρο! Αρχικά στην βόρεια Ήπειρο κατοικούσε η ελληνική φυλή των Παροναέων. Η περιοχή Μολοσσίς ονομάστηκε έτσι από τον μυθικό βασιλιά Μολοσσό που ήταν υιός του Νεοπτόλεμου (82) και της Ανδρομάχης (83). Το βασίλειο της Ηπείρου το ίδρυσε ο Νεοπτόλεμος. Από το βασιλικό γένος των Μολοσσών καταγόταν ο ήρωας του τρωικού πολέμου Αχιλλέας, καθώς και η Ολυμπιάδα, η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου (7)!!! Οι γλωσσολόγοι μπορούν να αναφέρουν δεκάδες παραδείγματα ξένων λέξεων που έχουν ελληνική ρίζα, ιδίως στην αγγλική γλώσσα, αλλά και στις άλλες γλώσσες.

Η ελληνική γλώσσα είναι η πιο πλούσια στον κόσμο, όχι μόνο σε λήμματα, αλλά και σε νόημα και περιεχόμενο. Τα περισσότερα αγγλικά λήμματα μεταφράζονται με 5-6 ελληνικά! Είναι, επίσης, γνωστό ότι στην επιστήμη όταν ανακαλύπτουν ή επινοούν κάτι καινούργιο οι επιστήμονες, τότε προστρέχουν στην ελληνική γλώσσα να βρούνε όνομα για να το βαπτίσουν. Αυτό, για παράδειγμα, έγινε με την ορμόνη “λεπτίνη΄΄ που σχετίζεται με την παχυσαρκία. Η λέξη “λεπτίνη΄΄ προέρχεται από την ελληνική λέξη “λεπτός΄΄. Μιας και αναφερόμαστε στην ιατρική ορολογία, οι περισσότερες λέξεις έχουν ελληνική ρίζα! Το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες επιστήμες.

Στην ιατρική, για παράδειγμα, οι αγγλικές λέξεις thorax, larynx, gynaecology, duodenum, phalanx, pharynx, clone, antibiotic, anthrax, edema, trauma, paralysis, diagnosis, endemic, endoblast, endothelium, epiderm, derm(a), cholecyst, chondral, cyst(is), chorion, toxin, cardiac, cardiogram, encephalogram, paediatrics, embryo, tarsus, metatarsus, metacarpus, embolism, metabolism, pleura, valve, aorta, artery, arteriol, phlebitis, nerve, colon, tendon, muscle, urethra, lymph, tomography, physiology, anatomy, optic/al, optometrist, ophthalmology, anthropology, orthopaedics, osteoblast, osteal, chondral, adenic, acromegalia, leiomyoma, phagocyte, leukocyte, lymphocyte, erythrocyte, therapy, physiotherapy, diabetes, atheromatosis, gene, genotype και ph(a)enotype αντιστοιχούν στις ελληνικές λέξεις: θώραξ, λάρυγξ, γυναικολογία, δωδεκαδάκτυλο, φάλαγγα, φάρυγξ, κλώνος, αντιβιοτικό, άνθρακας (βάκιλος), οίδημα, τραύμα, παράλυση, διάγνωσις, ενδημικός, ενδοβλάστη (το ενδόδερμα στην εμβρυολογία), ενδοθήλιο (το εσωτερικό στρώμα των αγγείων και της καρδιάς), επιδερμίδα, δέρμα, χοληδόχος κύστη, χόνδρινος, κύστις, χόριον (στα έμβρυα), τοξίνη, καρδιακός, καρδιογράφημα, εγκεφαλογράφημα, παιδιατρική, έμβρυο, ταρσός, μετατάρσιο, μετακάρπιο, εμβολή, μεταβολισμός, πλευρά (όμως η λέξη “pleura΄΄ σημαίνει υπεζωκότας που σχετίζεται ανατομικά με τα πλευρά), βαλβίδα, αορτή, αρτηρία, αρτηριόλιο, φλεβίτις, νεύρο, κόλον, τένων (τένοντας), μυς, ουρήθρα, λέμφος, τομογραφία, φυσιολογία, ανατομία, οπτικός, οπτομέτρης, οφθαλμολογία, ανθρωπολογία, ορθοπαιδική, οστεοβλάστη, οστικός, χόνδρινος, αδενικός, ακρομεγαλία, λειομύωμα, φαγοκύτταρο, λευκοκύτταρο, λεμφοκύτταρο και ερυθροκύτταρο, θεραπεία, φυσικοθεραπεία, διαβήτης, αθηρωμάτωσις, γονίδιο, γενότυπος (γονότυπος) και φαινότυπος.

Η αγγλική λέξη “doctor΄΄ αντιστοιχεί στην ελληνική λέξη “δόκτορας΄΄ η οποία προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα “διδάσκω΄΄. Στα λατινικά έγινε “doctor΄΄ με την σημασία του διδάκτορα (ακόμα και σήμερα έχει την σημασία του κατόχου του διδακτορικού διπλώματος: στα αγγλικά “doctorate΄΄) και του ιατρού – από το αρχαιοελληνικό ρήμα “ιάομαι΄΄ – “ιώμαι΄΄ που σημαίνει θεραπεύω, γιατρεύω. Το ρήμα αυτό είναι ρίζα και του ονόματος του Ιησού (Jesus), με τη σημασία ότι ιάτρευε το σώμα και την ψυχή αυτών που πίστευαν. Επίσης, οι καταλήξεις σε – itis σημαίνουν φλεγμονή και αντιστοιχούν στην ελληνική κατάληξη – ίτις. Για παράδειγμα οι αγγλικές λέξεις encephalitis, meningitis, arthritis, ostitis, chondritis και tendinitis αντιστοιχούν στις ελληνικές λέξεις: εγκεφαλίτις, μηνιγγίτις, αρθρίτις, οστίτις, χονδρίτις και τενοντίτις. Οι καταλήξεις σε – algia σημαίνουν πόνο και αντιστοιχούν στην ελληνική κατάληξη – αλγία (από το άλγος = πόνος). Για παράδειγμα οι αγγλικές λέξεις ostalgia, myalgia, neuralgia και tenalgia αντιστοιχούν στις ελληνικές λέξεις: οστεαλγία, μυαλγία, νευραλγία και τενονταλγία.

PAGAN globalusers.com

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.