Συρία – γερμανικές οφειλές – Τραπεζίτες


A)Συρία

Η Ρωσία εάν και εφόσον οι ΗΠΑ αποφασίσουν να χτυπήσουν στη Συρία θα απαντήσει με κάθε τρόπο, διότι πολύ απλά, όπως προκύπτει από τα λόγια του πλέον γνωστού γεωπολιτικού της χώρας, δεν έχει άλλη επιλογή με βάση τη γεωπολιτική, από το να προσπαθήσει να σβήσει μία φωτιά η οποία εάν αφεθεί χωρίς κανέναν έλεγχο θα κάψει και το δικό της σπίτι.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη /2013

Ενώ λοιπόν τα τύμπανα του πολέμου φαίνεται, προς το παρόν, να έχουν βάλει «σιγαστήρα» – φυσικά ΔΕΝ έχουν σιγήσειο καθηγητής Αλεξάντερ Ντούγκιν, που φέρεται ως ένας από τους πλέον στενούς συμβούλους και «κατηχητές» του Προέδρου Πούτιν στην έννοια του «Ευρασιατισμού» (θεωρία που δείχνει να ακολουθεί στην ρπάξη η Ρωσία του Πούτιν, όπως ο Ερντογάν εμπνεύστηκε από τη θεωρία του Νταβούτογλου…), με τον δικό του μοναδικό τρόπο μιλάει για την κρίση στη Συρία και χρησιμοποιώντας την ακαδημαϊκή αναλυτική του ικανότητα, λέει κάποιες αλήθειες, τις οποίες εάν δεν τις λάβουμε σοβαρά υπόψη, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τον ρωσικό τρόπο σκέψης, ούτε όμως και γενικότερα τα τεκταινόμενα στη δραματικό «σίριαλ Συρία» και πιο συγκεκριμένα στο πως αντιμετωπίζουν το θέμα οι δύο κύριες αντιμαχόμενες πλευρές δηλαδή η Ουάσιγκτον και η Μόσχα

Πριν όμως προχωρήσουμε στη σύντομη ανάλυση των δηλώσεων Ντούγκιν, ας πούμε δύο λόγια για τον συγκεκριμένο άνθρωπο και για ποιον λόγο τα λεγόμενά του θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη από τον κάθε ενδιαφερόμενο: Ο καθηγητής Ντούγκιν, γεννημένος το 1962 είναι ένας από τους πλέον γνωστούς πολιτικούς σχολιαστές και θεωρητικούς της ιστορίας των ιδεών στον τομέα της πολιτικής της πατρίδας του.

Διδάσκει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας ενώ είναι ο σύγχρονος εμπνευστής και ηγέτης του κινήματος του «Ευρασιατισμού», δηλαδή της άποψης ότι η Ρωσία δεν ανήκει ούτε στην Δύση ούτε στην Ανατολή αλλά είναι μία καθαρά Ευρασιατική χώρα, η οποία θα πρέπει μέσω της «Χερσαίας Ισχύος» (Land Power) να αντιταχθεί στις «Ναυτικές Δυνάμεις» (Naval Powers), τις «Ατλαντικές» όπως τις αποκαλεί και να ελέγξει τον τεράστιο χώρο της Ευρασίας μέσω της «εκπαραθύρωσης» των Αγγλοσαξονικών δυνάμεων από την περιοχή. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω της ένωσης των λαών της Ευρασίας, υπό τη σκέπη της Μόσχας (θυμίζει κάτι στη σημερινή πολιτική της Μόσχας μήπως;).

Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό, η θεωρία του «Ευρασιατισμού» από μόνη της αποτελεί ένα τεράστιο ακαδημαϊκό – και όχι μόνο – ζήτημα, το οποίο άπτεται θεμάτων ταυτότητας, κουλτούρας, θρησκείας, κοινωνιολογίας, ανθρωπολογίας, γεωπολιτικής και Ιστορίας. Η συγκεκριμένη προσέγγιση συζητείται όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και σε άλλες χώρες της περιοχής με προεξάρχουσα την Τουρκία, ενώ στην Ελλάδα λίγοι μπορούν να το παρουσιάσουν με έναν ολοκληρωμένο και κατανοητό τρόπο. Ο Α. Ντούγκιν υπό τον μανδύα του πολιτικού φιλοσόφου και του γεωπολιτικού ακτιβιστή είναι για πάνω από δέκα χρόνια στο πλευρό του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, με αποτέλεσμα η εξωτερική πολιτική της χώρας να επηρεάζεται άμεσα από τις συμβουλές που δίνει στον Ρώσο πρόεδρο.

Και ακριβώς στο σημείο αυτό περνάμε στην τοποθέτηση Ντούγκιν αναφορικά με τη σχέση των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την πολιτική των προέδρων Ομπάμα και Πούτιν. Η πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο θέμα εστιάζεται στην παρατήρηση, ότι για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ο πρόεδρος Ομπάμα είναι στην ουσία «διαχειριστής» ενός εκτεταμένου και ανεπτυγμένου μηχανισμού, ο οποίος έχει μάθει να είναι τόσο αποτελεσματικός, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει «στον αυτόματο», ενώ για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, ο πρόεδρος Πούτιν είναι «τα πάντα», διότι από αυτόν περνάνε όλες οι σημαντικές αποφάσεις.

Η συγκεκριμένη παρατήρηση του Α. Ντούγκιν με λίγα λόγια υπογραμμίζει το γεγονός ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι ένας «νοήμων οργανισμός» ο οποίος εάν πιστεύει ότι τα συμφέροντά του θα πρέπει να λειτουργήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση κανένας πρόεδρος δεν θα είναι σε θέση να το αποτρέψει. Στις ΗΠΑ το «σύστημα» είναι ισχυρό, αφού έχει μάθει να λειτουργεί ακόμα κι εάν ένας πρόεδρος δεν θα είναι τόσο «ισχυρός». Από την άλλη πλευρά το πολιτικό σύστημα της Ρωσίας είναι «προσωποπαγές» – έτσι ήταν από την εμφάνιση των Ρώσων στην Ιστορία… – με αποτέλεσμα να απαιτεί την παρουσία ενός «ισχυρού προσώπου», του οποίου ο λόγος είναι νόμος και χωρίς αυτόν κάθε απόφαση πολύ απλά δεν μπορεί να ληφθεί και να εκτελεστεί με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο.

Εάν γίνει αναγωγή στη σημερινή κατάσταση με τη Συρία, είναι προφανές ότι ο Α. Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ακόμα και εάν ο πρόεδρος Ομπάμα δεν θέλει τον πόλεμο, εάν το σύστημα που τον υποστηρίζει τον προωθεί, στο τέλος θα γίνει αυτό που θέλει ο «μηχανισμός» και όχι αυτό που θέλει ο πρόεδρος. Από την άλλη πλευρά όλα εξαρτώνται από το πώς θα αντιληφθεί τα πράγματα ο πρόεδρος Πούτιν, και γι’ αυτό τον λόγο ο Ρώσος διανοητής υποστηρίζει, ότι όλο το «δυτικότροπο μπλοκ» στη Μόσχα έχει πέσει πάνω του για να τον πείσει να μην κινηθεί σε βοήθεια της Συρίας. (Από την τοποθέτηση αυτή αντιλαμβανόμαστε ακόμα και για τη σημασία των απόψεων του ίδιου του Ντούγκιν αφού έχει μία προνομιακή σχέση με τον μόνο πόλο εξουσίας στη Ρωσία).

Ο Α. Ντούγκιν αναφέρει, ότι η Ρωσία από τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας, στην ουσία έχει κάνει τη μεγάλη επιστροφή στην παγκόσμια κονίστρα, ενώ επισημαίνει ότι πλέον η Μόσχα ένα αναλάβει την «γεωπολιτική ταυτότητα» της παγκόσμιας «χερσαίας δύναμης», η οποία αντιτίθεται στις ναυτικές δυνάμεις της Δύσης και ειδικότερα των Αγγλοσαξόνων. Ο καθηγητής αναφέρει, ότι η σύγκρουση λαμβάνει τις διαστάσεις ενός «παιγνίου μηδενικού αθροίσματος» κάτι το οποίο δραματοποιεί τη κατάσταση, αφού η Ρωσία θα πρέπει να αντιδράσει αποφασιστικά, ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει ότι η Μόσχα θα πρέπει να επιβεβαιώσει τον παγκόσμιο ρόλο της ο οποίος και της αποδόθηκε πλήρως τον Αύγουστο του 2008 μέσω του πολέμου με τη Γεωργία.

Μετά την Τσετσενία και τη Γεωργία ο «τρίτος γύρος» και ίσως «ο τελευταίος» είναι αυτός της Συρίας αφού «όλα κρίνονται» από την έκβασή του: «Εάν η Ουάσιγκτον δεν επέμβει και αποδεχτεί τις θέσεις της Ρωσίας και της Κίνας, αυτό θα σημάνει και το τέλος της μονοκρατορίας των ΗΠΑ σε έναν μονοπολικό κόσμο», αναφέρει με έμφαση και συνεχίζει ότι «αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο νομίζω ότι ο Ομπάμα θα πάει μακριά στη Συρία». Εάν από την πλευρά της η Ρωσία κάνει πίσω τότε θα δεχτεί μία «μεγάλη ήττα» ως χερσαία δύναμη, ενώ η επόμενη κρίση θα έχει να κάνει «με το Ιράν και μετά θα έρθει η σειρά του βόρειου – Ρωσικού – Καυκάσου». Εάν «η Συρία πέσει, θα ξεκινήσουν (Αγγλοσάξονες, Ισραηλινοί και Σαουδάραβες) άμεσα πόλεμο στη Ρωσία, την πατρίδα μας». Έτσι, σύμφωνα με την άποψή του, «δεν μπορούμε να παρατήσουμε τον Άσαντ, διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε γεωπολιτική αυτοκτονία της Ρωσίας» και παρατήρησε ότι «ίσως αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέγιστη κρίση της μοντέρνας γεωπολιτικής ιστορίας».

Καλό θα ήταν αυτή η σύντομη τοποθέτηση να απασχολήσει όλους τους ενδιαφερόμενους και ειδικά εκείνους που κατηγορηματικά υποστηρίζουν, «σιγά μην κάνει η Ρωσία πόλεμο για τη Συρία». Κάτι παρόμοιο έλεγαν και κάποιοι δικοί μας αναλυτές και πολιτικοί για τα Ίμια, με το αμίμητο, «σιγά μην κάνουμε πόλεμο για δύο βράχους». Το τι είναι σημαντικό για μια χώρα και γιατί, είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη εξίσωση…

Φυσικά, τόσο η Ρωσία όσο και οι ΗΠΑ – ακόμα και με μία τόσο διαφορετική πολιτική και στρατηγική κουλτούρα – είναι σοβαρά κράτη και αντιλαμβάνονται την έννοια του Εθνικού Συμφέροντος με την απαραίτητη ευρύτητα πνεύματος και την αναγκαία συνολική στρατηγική αντίληψη. Εδώ στην Ελλάδα ακόμα παλεύουμε με τις ιδεοληψίες του παρελθόντος και όταν η πυρκαγιά θα φουντώσει για ακόμα μία φορά θα κοιτάμε τον ουρανό να δούμε… το Beriev να έρχεται να μας γλιτώσει. Το «όπως στρώνεις κοιμάσαι» δεν ισχύει μόνο για τα άτομα, αλλά και σε κοινωνίες, λαούς και κράτη…

B)Οι πτωχεύσεις της Γερμανίας

Η πρόσφατη ανάδειξη του ζητήματος των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας δεν είναι ούτε τυχαία ούτε περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα. Ένα συνέδριο που έλαβε χώρα προ ημερών στις Βρυξέλλες με κεντρικό θέμα τις γερμανικές οφειλές προς τη Ρουμανία από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συμμετοχή κοινοβουλευτικών και ακαδημαϊκών από διάφορες χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, αναδεικνύει μια πραγματικότητα που το Βερολίνο πασχίζει μάταια να αποφύγει: την εξόφληση ενός μεγάλου παλιού λογαριασμού.

Αν υπάρχει Γερμανία σήμερα, αυτό οφείλεται αφενός στη διορατικότητα των ΗΠΑ, οι οποίες θυσίασαν τεράστια ποσά ύστερα από δυο παγκοσμίους πολέμους, κι αφετέρου στην καλή θέληση των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες παρόλο το βαρύτατο οικονομικό τίμημα που υπέστησαν από τη βιαιότητα των ναζί, έβαλαν στην άκρη τις όποιες απαιτήσεις για αποζημίωση. Η παραπάνω διαπίστωση δεν ανήκει σε κάποιον λαϊκιστή αντι-γερμανό, αλλά στον εξέχοντα Γερμανό οικονομολόγο-ιστορικό και νυν καθηγητή στο London School of Economics, Άλμπρεχτ Ριτσλ.

Ο τελευταίος έχει συχνά προειδοποιήσει για τους κινδύνους που απορρέουν από την αγνωμοσύνη του Βερολίνου προς τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης που εδώ και περίπου 60 χρόνια βάζουν πλάτη για να ευημερεί ο λαός της Γερμανίας. Για ακόμα μια φορά έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου την περασμένη εβδομάδα, σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες, με βασικό θέμα τις πολεμικές αποζημιώσεις της Γερμανίας προς τη Ρουμανία.

Όπως επισήμανε ο κ. Ριτσλ, οι Γερμανοί ξεχνούν ότι η χώρα τους είναι ο χειρότερος κακοπληρωτής στην ιστορία, έχοντας χρεοκοπήσει συνολικά τρεις φορές μέσα στα τελευταία 100 χρόνια! Υπενθυμίζει στους συμπατριώτες του ότι από το 1924 ως το 1929, η Γερμανία ζούσε και πλήρωνε τις αποζημιώσεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με δανεικά από τις ΗΠΑ. Δημιούργησε τότε μια τεράστια «φούσκα» χρέους που έσκασε μετά το Μεγάλο Κραχ, το 1931. Αυτά τα δανεικά η Γερμανία δεν τα γύρισε ποτέ στις ΗΠΑ, οι οποίες φυσικά ποτέ δεν απαίτησαν από το Βερολίνο αιματηρή λιτότητα για την αποπληρωμή του χρέους του.

Η επαναφορά του ζητήματος των πολεμικών επανορθώσεων της Γερμανίας από την Ελλάδα αντανακλά τη διάθεση των χωρών του Νότου να βάλουν το μεγαλύτερο οφειλέτη της Γηραιάς Ηπείρου να πληρώσει επιτέλους τον λογαριασμό που του αναλογεί: Σύμφωνα με τον κ. Ριτσλ, η Γερμανία πολύ δύσκολα θα αποφύγει να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Ο ίδιος καλεί το Βερολίνο να προλάβει τις εξελίξεις και να δώσει τώρα λύση.

ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΖΩΗΣ

Η ιστορία επαναλήφθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ΗΠΑ διασφάλισαν να μην επαναληφθεί η καταβολή αποζημιώσεων από την (ξανά) ηττημένη Γερμανία. Για την τελευταία, τονίζει ο κ. Ριτσλ, αυτή ήταν μια χειρονομία-ζωής που έθεσε τις βάσεις για το «οικονομικό θαύμα» του Βερολίνου.

Παράλληλα, όμως, σήμαινε ότι τα θύματα της γερμανικής κατοχής στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, έπρεπε να εγκαταλείψουν τις απαιτήσεις τους. Το… κερασάκι ήλθε το 1953 με το «κούρεμα» των οφειλών της Γερμανίας στις ΗΠΑ σε μηδαμινά επίπεδα.

Αυτές οι κινήσεις οδήγησαν τη Γερμανία σε πλεονεκτική οικονομική θέση, την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη καλούνταν να σηκώσει το βάρος των συνεπειών της γερμανικής κατοχής.

Η τρίτη φορά που η Γερμανία γλίτωσε από το χρέος της, ήταν το 1990, όταν αρνήθηκε να πληρώσει τις αποζημιώσεις που προβλεπόταν σε περίπτωση επανένωσής της.

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ’30

Σύμφωνα με τον κ. Ριτσλ, μόνο η γερμανική χρεοκοπία του ’30 είχε κόστος για τις ΗΠΑ ανάλογο με αυτό της κρίσης του 2008! Συγκριτικά, μια διαγραφή σήμερα του χρέους της Ελλάδας είναι ασήμαντη, το δε χρηματοδοτικό πρόβλημα της Κύπρου αστείο. Ο κ. Ριτσλ αντιπροσωπεύει μια όχι μεγάλη, είναι αλήθεια, μερίδα Γερμανών ακαδημαϊκών που τάσσονται κατά της σημερινής πολιτικής που ασκεί το Βερολίνο, το οποίο αποποιείται κάθε ευθύνης για τη δημιουργία μιας φούσκας χρέους στην Ευρωζώνη.

Οι φωνές τους έρχονται να προστεθούν σε ένα ολοένα διογκούμενο κύμα αγανάκτησης κατά της Γερμανίας, η οποία σήμερα εμφανίζεται να θέλει και την πίτα ανέγγιχτη και το σκύλο χορτάτο.

Για να αντιστραφεί η σημερινή εμπορική ανισορροπία στην Ευρώπη, θα έπρεπε για πάρα πολλά χρόνια, η Γερμανία να περιορίσει κατά πολύ τις εξαγωγές της στην Ευρώπη και να αυξήσει κατακόρυφα τις εισαγωγές της. Θα έπρεπε π.χ. να γεμίσουν οι δρόμοι της με Fiat, Seat και… Dacia, όπως ακριβώς έχουν γεμίσει με VW και Mercedes οι δρόμοι της περιφέρειας. Αυτό θα έπρεπε να συμβαίνει σε μια ουσιαστική οικονομική ένωση.

ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ

Η Γερμανία, όμως, όχι μόνο δεν συζητά κάτι τέτοιο, αλλά σε αντίθεση με την ευνοϊκότατη μεταχείριση που έτυχε από τους πιστωτές της στην πρόσφατη ιστορία της, αρνείται πεισματικά κάθε έννοια διαγραφής των χρεών του νότου. Η συναίνεσή της για παροχή οικονομικής βοήθειας στις υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, γίνεται στη βάση δανείου που θα της αποφέρει κέρδη από την καταβολή τόκων, κι όχι στη βάση διαγραφής χρέους που οφείλεται στο ίδιο το Βερολίνο ή δωρεάν παροχής κεφαλαίων.

Το σκεπτικό της γερμανικής κυβέρνησης είναι ότι δεν θα πρέπει με τίποτα να επιβαρυνθούν οι Γερμανοί φορολογούμενοι. Αυτό, από μόνο του αποτελεί ιστορική ύβρι, καθώς έρχεται σε ευθεία αντιδιαστολή με την τεράστια επιβάρυνση που υπέστησαν οι φορολογούμενοι των ισοπεδωμένων από τη γερμανική πολεμική μηχανή χωρών, οι οποίες δέχτηκαν να διαγραφούν γερμανικά χρέη και να μην καταβληθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις για να μη δοθεί η χαριστική βολή στο Βερολίνο.

ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΝΕΜΕΣΙΣ

Όπου υπάρχει ύβρις, όμως, αργά ή γρήγορα έρχεται η νέμεσις. Στην Ευρωζώνη, χρειάστηκαν τρία χρόνια σκληρής λιτότητας υπό τη μορφή «προγραμμάτων προσαρμογής» γερμανικής έμπνευσης σε διάφορες χώρες της Ευρωζώνης, με αποκορύφωμα την Ελλάδα, και η μέγιστη ύβρις όλων -η διάλυση της Κύπρου- για να επαναλειτουργήσουν τα αντανακλαστικά των πολιτικοοικονομικών ελίτ του Νότου που βλέπουν με τρόμο μια, προς μια τις κοινωνίες τους να αποδιαρθρώνονται.

Η επαναφορά του ζητήματος των πολεμικών επανορθώσεων της Γερμανίας από την Ελλάδα αντανακλά τη διάθεση των χωρών του Νότου να βάλουν το μεγαλύτερο οφειλέτη της Γηραιάς Ηπείρου να πληρώσει επιτέλους τον λογαριασμό που του αναλογεί: Σύμφωνα με τον κ. Ριτσλ, η Γερμανία πολύ δύσκολα θα αποφύγει να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Ο ίδιος καλεί το Βερολίνο να προλάβει τις εξελίξεις και να δώσει τώρα λύση. Αν δεν το κάνει, προειδοποιεί, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπο με ένα μαζικό κύμα απαιτήσεων από τον καιρό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ισοδύναμο με ολόκληρο το ΑΕΠ της Γερμανίας.

Το στημένο παιχνίδι εντός της Ευρωζώνης

Τι κοινό έχουν 1 δισ. μάρκα του Γ’ Ράιχ (σημερινά 20 δισ. ευρώ) που ενώ είχαν προορισμό το Βουκουρέστι παραμένουν «κλειδωμένα» εδώ και περίπου 80 χρόνια στη γερμανική κεντρική τράπεζα με μια φρεσκοαγορασμένη Mercedes στην Αθήνα; «Τα πάντα», απαντά ο Ράντου Γκόλμπαν, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Τιμοσοάρα, στη Ρουμανία, ο οποίος είχε ρόλο-κλειδί σε ένα διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο οικονομικές διεκδικήσεις της Ρουμανίας από τη ναζιστική Γερμανία.

Προπολεμικά, εξηγεί ο κ. Γκόλμπαν, το Βερολίνο είχε εκπονήσει ένα σχέδιο οικονομικής ηγεμονίας του στην Ευρώπη, που προέβλεπε την υπογραφή συμφωνιών ισόποσων εμπορικών ανταλλαγών με διάφορες χώρες της Ευρώπης. Μια τέτοια συμφωνία υπέγραψε και με τη Ρουμανία, η οποία ξεκίνησε καλοπροαίρετα να αγοράζει γερμανικά προϊόντα πληρώνοντας στο νόμισμά της (λέι). Η Γερμανία προβλεπόταν να αγοράζει ίσης αξίας προϊόντα από τη Ρουμανία πληρώνοντας σε μάρκα του τότε Γ’ Ράιχ.

Σύντομα, όμως, το Βερολίνο καταστρατήγησε τη συμφωνία μην καταβάλλοντας τα χρήματα για τις εισαγωγές από τη Ρουμανία και συνεχίζοντας να εξάγει εκβιαστικά. Σύντομα η Ρουμανία βρέθηκε με τεράστιο εμπορικό έλλειμμα που αναγκάστηκε να χρηματοδοτεί με δανεικά. Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία πετύχαινε να επιδοτεί την ευημερία της σε βάρος των λαών της Ευρώπης. Σήμερα, τονίζει ο κ. Γκόλμπαν, η Γερμανία εφαρμόζει το ίδιο μοντέλο, τελειοποιημένο, εντός του ευρώ.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Πάρτε για παράδειγμα, λέει, τη διαδικασία που ακολουθείται για την αγορά μιας Mercedes από έναν Έλληνα: Η παραγγελία γίνεται στην αντιπροσωπεία της Αθήνας, η εμπορική τράπεζα του αγοραστή πληρώνει για το αυτοκίνητο έχοντας πιστωθεί από την Τράπεζα της Ελλάδος. Η «μαμά» Mercedes πληρώνεται από τη δική της εμπορική τράπεζα στη Γερμανία, η οποία πιστώνεται άμεσα από την κεντρική τράπεζα (Bundesbank). Η Bundesbank δίνει λεφτά στη Mercedes πριν λάβει τα χρήματα από την Αθήνα στη φυσική της μορφή. Αν η Ελλάδα είχε τη δραχμή, η Mercedes θα ήταν αναγκασμένη να περιμένει τα χρήματα να έρθουν από την Αθήνα για να πληρωθεί. Επίσης, η Αθήνα θα μπορούσε να πληρώσει για εισαγωγές ανάλογα με τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα. Επομένως, θα είχε ένα «πλαφόν» στις εισαγωγές που θα μπορούσε να κάνει.

ΕΠΙΔΟΤΕΙ ΤΙΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ

Τι σημαίνει αυτό; Ότι εντός ευρώ, εξηγεί ο κ. Γκόλμπαν, η Γερμανία επιδοτεί τις εξαγωγές της χωρίς να χρειάζεται να λαμβάνει πιστώσεις από τις χώρες που εισάγουν τα προϊόντα της: απλά η Bundesbank εμφανίζει ένα έλλειμμα στον ισολογισμό της. Για τις χώρες που εισάγουν, όπως η Ελλάδα, η συνέπεια είναι να δημιουργούνται εμπορικά ελλείμματα, που για να τα χρηματοδοτήσουν αναγκάζονται να δανείζονται όλο και περισσότερο.

Αυτό έχει δύο συνέπειες, την υπερχρέωσή τους και τη δημιουργία πληθωρισμού. Η δεύτερη συνέπεια, ο πληθωρισμός, τονίζει ο κ. Γκόλμπαν, ανησυχεί ιδιαίτερα το Βερολίνο, καθώς συνιστά χρήμα που γεννιέται στη χώρα του εισαγωγέα και απειλεί να φουσκώσει τις τιμές και εντός της Γερμανίας. Πώς μπορεί να εξουδετερωθεί; Με υψηλή φορολογία. Γι’ αυτό, λέει ο κ. Γκόλμπαν και η Γερμανία ήταν τόσο κάθετη στην επιβολή Μνημονίων ανά την Ευρώπη: βάζεις τους «εταίρους»-πελάτες σου να τυπώνουν χρήμα, τους δημιουργείς πληθωρισμό, τον οποίο «αποστειρώνεις» με υψηλή φορολογία και σκληρή λιτότητα, μεταρρυθμίσεις για μια «δήθεν» ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας που έχει ως πραγματικό στόχο να αποτρέπει την αύξηση των τιμών στη Γερμανία κι επομένως να ενισχύει την ανταγωνιστικότητα των δικών της εξαγωγών. Έτσι, δεν μένει καμία άλλη διέξοδος για τους λαούς της Ευρώπης από το να επιδοτούν το γερμανικό πλούτο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται 80 χρόνια μετά…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΟΣ / εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ

C) ΕΚΤ – Τραπεζίτες μεθόδευσαν την κατάρρευση!

Οι πιο σκοτεινές ημέρες του Ελληνισμού φαίνεται πως ήταν αυτές του Δεκέμβρη το 2009. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το κλειδί της υποδούλωσης Ελλάδας και Κύπρου μέσω ενός εφιαλτικού σκηνικού που ξεδιπλώνεται στις σελίδες της έκθεσης του οίκου Alvarez & Marsal, που διέρρευσε πριν λίγες ώρες στο διαδίκτυο.

Υπόγειες αγορές Ελληνικών ομολόγων από Κυπριακή τράπεζα, μία ημέρα μόλις μετά την «πανηγυρική» ανακοίνωση της για την μη έκθεση σε Ελληνικά ομόλογα που λόγω των ύποπτων χειρισμών της κυβέρνησης Παπανδρέου, εκείνη ακριβώς την περίοδο άρχισαν να θεωρούνται «τοξικά».

Το σημαντικότερο εύρημα όμως της έκθεσης (όπως διέρρευσε στο olympia.gr) είναι η «περίεργη» χρηματοδότηση της τράπεζας από την ΕΚΤ, η οποία φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε για αυτές τις αγορές. Αυτή η ενέργεια ζημίωσε την Κυπριακή τράπεζα με το ιλιγγιώδες ποσό που άγγιξε τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ! Αυτός είναι και ο λόγος της κατάρρευσης που πήρε διαστάσεις ντόμινο.

Όπως αναλύεται στην έκθεση, οι αγορές ομολόγων ανήλθαν σε 2,4 δις ευρώ. Εδώ όμως έρχεται και η πραγματική «βόμβα»: Στις 16 Δεκεμβρίου του 2009, η τράπεζα αιτήθηκε και έλαβε χρηματοδότηση από την ΕΚΤ στο ποσό των 3 δισ. ευρώ, το οποίο δεν ήταν απαραίτητο -όπως ρητά αναφέρεται- για να καλύψει ανάγκες του ισολογισμού, αλλά διατέθηκε για την αγορά ομολόγων!

Μια χρηματοδότηση λοιπόν με σκληρούς, μνημονιακούς όρους, που έγινε αποκλειστικά για να διευκολύνει την εξαγορά των «τοξικών» ομολόγων!

Το πόρισμα θέτει σοβαρότατα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα:

– Γιατί η αγορά των Ελληνικών ομολόγων έγινε σε καθεστώς αδιαφάνειας;

-Ποιος ή ποιοι έδωσαν την εντολή;

-Γιατί δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες αποτίμησης της επικινδυνότητας;

-Ποια η γνώμη των ελεγκτικών αρχών;

-Γιατί δεν αγοράστηκαν παράλληλα CDS για να μειωθεί η έκθεση σε αυτά τα ομόλογα;

Ερωτήματα που αυτομάτως πρέπει να εγερθούν και στην Ελλάδα, παραπέμπουν δε στις διαδοχικές ερωτήσεις του Προκόπη Παυλόπουλου, που έμεναν επί μήνες αναπάντητες, έως ότου ο κεντρικός τραπεζίτης Γιώργος Προβόπουλος με μία επιστολή γεμάτη αλαζονεία περιέπλεξε περισσότερο την κατάσταση.

Η έκθεση της Alvarez & Marsal πιθανόν να δίνει απάντηση και για αυτή την ασύδοτη συμπεριφορά των κεντρικών τραπεζιτών: Η ΕΚΤ στην ουσία συνήργησε στο ξεφόρτωμα των ομολόγων, ειδικά από τις ξένες τράπεζες! Η χρηματοδότηση προς το Ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν έφτανε ποτέ στην Ελλάδα, αλλά μείωνε την έκθεση των ξένων τραπεζών στα «τοξικά» ομόλογα που κατέληγαν στην Ελλάδα. Το Ελληνικό χρέος εκτοξευόταν με τους επαίσχυντους νέους όρους δανεισμού και έπαιρνε ως αντίτιμο «χαρτιά», πράγμα που γνώριζε και η ΕΚΤ!

Την ίδια στιγμή, πωλούσε τα CDS, που όπως προκύπτει από την έκθεση, θα ήταν ασπίδα προστασίας, που όμως κάποιοι απεμπόλησαν! Την ίδια σκοτεινή περίοδο του Δεκεμβρίου του 2009, για την οποία τόσα έχουν ακουστεί.

Όπως φαίνεται, δεν είναι τυχαία η αποσιώπηση της έκθεσης της BlackRock, αφού η αντίστοιχη της A&M για την Κύπρο, υποδηλώνει ένα σκοτεινό παιχνίδι στις πλάτες του Ελληνισμού. Που οφείλει πλέον να αναζητήσει τους ενόχους και να αποδώσει ευθύνες.

eucharistoomen DIONYSIE ITALIKE ,George Konstantinidis,

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s