Πρακτικά του τμήματος Μπλαβάτσκυ


ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

31 Ιανουαρίου 1889

Ερ.: Αναφερόμενοι στην sloka (6), όπου μιλάει για τους «Επτά Κυρίους», αφού η σύγχυση μπορεί να μας εμποδίσει να κατανοήσουμε την ορθή χρήση των όρων, ποια είναι η διάκριση μεταξύ των Ντχιάνι-Τσόχαν, των Πλανητικών Πνευμάτων, των Δομητών και των Ντχιάνι-Μπούντχα;

Απ.: Ως συμπλήρωμα, δύο τόμοι της Μυστικής Δοξασίας θα χρειαζόταν για να εξηγήσουν όλες τις Ιεραρχίες. Συνεπώς, πολλές αναφορές σε αυτές έχουν παραληφθεί από τις Stanza και τα Σχόλια. Κάποιοι σύντομοι, όμως, προσδιορισμοί μπορούν να επιχειρηθούν. Ντχιάνι-Τσόχαν είναι ένας γενικός όρος για όλους τους Ντεβά, ή ουράνια όντα. Ένα Πλανητικό Πνεύμα είναι κυβερνήτης ενός πλανήτη, ένα είδος πεπερασμένου ή προσωπικού θεού. Υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη διαφορά, όμως, μεταξύ των Κυβερνητών των Ιερών Πλανητών και των Κυβερνητών των μικρών «αλυσίδων» των κόσμων όπως ο δικός μας. Δεν θα υπήρχε σοβαρή αντίρρηση να πούμε ότι η γη έχει, παρ’ όλα αυτά, έξι αόρατους συντρόφους και τέσσερα διαφορετικά επίπεδα, όπως κάθε άλλος πλανήτης, γιατί η διαφορά μεταξύ αυτών είναι ουσιώδης σε μεγάλο βαθμό. Η Γη μας ποτέ δεν συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των επτά ιερών πλανητών των αρχαίων, αν και στην εξωτερική, λαϊκή αστρολογία είχε θέση ως αναπληρωτής για έναν μυστικό πλανήτη τώρα χαμένο για την αστρονομία, γνωστός στους μυημένους. Ούτε ήταν ο Ήλιος και η Σελήνη μεταξύ τους, αν και είναι αποδεκτοί από την σύγχρονη αστρολογία, γιατί ο Ήλιος είναι ένα Κεντρικό Αστέρι και η Σελήνη ένας νεκρός πλανήτης.

Ερ.: Ήταν κάποια από τις έξι σφαίρες της γήινης αλυσίδας μεταξύ αυτών των ιερών πλανητών;

Απ.: Καμία. Οι τελευταίοι ήταν όλοι πλανήτες πάνω στο δικό μας πεδίο, και μερικοί από αυτούς έχουν ανακαλυφθεί αργότερα.

Ερ.: Μπορείς να μας πεις κάτι για αυτούς τους πλανήτες των οποίων τα υποκατάστατα είναι ο Ήλιος και η Σελήνη;

Απ.: Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό σε αυτό, αν και οι σύγχρονοι αστρολόγοι αγνοούν αυτούς τους πλανήτες. Ένας είναι ενδιάμεσος μεταξύ του Ήλιου και του Ερμή, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει ανακαλυφθεί και ονομάστηκε Ήφαιστος (Βουλκάν), και ο άλλος ένας πλανήτης με ανάδρομη κίνηση, μερικές φορές ορατός σε μια σταθερή ώρα της νύχτας και φανερά δίπλα στην Σελήνη. Η απόκρυφη επίδραση αυτού του πλανήτη μεταβιβάζεται από την Σελήνη.

Ερ.: Τι είναι αυτό που κάνει αυτούς τους πλανήτες ιερούς ή μυστικούς;

Απ.: Η απόκρυφή τους επίδραση, απ’ όσο ξέρω.

Ερ.: Τότε, τα Πλανητικά Πνεύματα από τους Επτά Ιερούς Πλανήτες ανήκουν σε άλλη ιεραρχία από ότι αυτή της Γης;

Απ.: Προφανώς, αφού το πνεύμα της Γης δεν είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το πλανητικό πνεύμα δεν έχει καμιά σχέση με τον πνευματικό άνθρωπο, αλλά με καταστάσεις της ύλης και κοσμικές υπάρξεις. Οι θεοί και οδηγοί της Γης μας είναι κοσμικοί Οδηγοί, κατ’ ουσία αυτοί σχηματίζουν πρότυπα και διαμορφώνουν την κοσμική ύλη, για αυτό αποκαλούνται Κοσμοκράτορες. Αυτοί δεν είχαν καμιά σχέση με το πνεύμα. Οι Ντχιάνι-Μπούντχα, ειδικά, ανήκοντας σε μια αρκετά διαφορετική ιεραρχία, είναι συσχετισμένοι με το πνεύμα.

Ερ.: Αυτά τα Πλανητικά Πνεύματα δεν έχουν συνεπώς να κάνουν τίποτα με την Γη εκτός της παρέμβασης της τύχης;

Απ.: Αντιθέτως, τα «Πλανητικά» – τα οποία δεν είναι οι Ντχιάνι-Μπούντχα – έχουν να κάνουν με ο,τιδήποτε σχετικό με την Γη, φυσικά και ηθικά. Αυτοί οδηγούν την μοίρα και το πεπρωμένο των ανθρώπων. Αυτοί είναι οι Κοσμικοί μεσολαβητές.

Ερ.: Έχουν κάποια σχέση με την πέμπτη αρχή – το ανώτερο Μάνας;

Απ.: Όχι, δεν έχουν καμία σχέση με τις τρεις ανώτερες αρχές. Έχουν, όμως, κάτι να κάνουν με την τέταρτη. Για να συνοψίσουμε, συνεπώς, ο όρος «Ντχιάνι-Μπούντχα» είναι ένας γενικός όρος για όλα τα ουράνια όντα. Οι «Ντχιάνι-Μπούντχα» σχετίζονται με την ανθρώπινη ανώτερη τριάδα με ένα μυστήριο τρόπο τον οποίον δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε εδώ. Οι «Δομητές» είναι μια τάξη που αποκαλείται, όπως ήδη έχουμε πει, Κοσμοκράτορες, ή οι αόρατοι αλλά νοήμονες Κτίστες, οι οποίοι διαμορφώνουν την ύλη σύμφωνα προς το ιδεατό σχέδιο διαθέσιμο για αυτούς σε αυτό που αποκαλούμε Θεϊκή και Κοσμική Ιδεοπλασία. Αυτοί αποκαλούνταν από τους πρώιμους Μασόνους «ο Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος» συλλογικά, αλλά τώρα οι σύγχρονοι Μασόνοι κάνουν από αυτόν μία προσωπική και ξεχωριστή Θεότητα.

Ερ.: Δεν είναι, επίσης, αυτοί Πλανητικά Πνεύματα;

Απ.: Κατά μία έννοια είναι – όπως η Γη είναι επίσης ένας Πλανήτης – αλλά μιας χαμηλότερης τάξης.

Ερ.: Ενεργούν αυτοί κάτω από τη καθοδήγηση του Γήινου Πλανητικού Πνεύματος;

Απ.: Έχω μόλις πει ότι αυτοί ήταν συλλογικά ότι το ίδιο το Πνεύμα. Εύχομαι να καταλάβετε ότι αυτοί δεν είναι μια Οντότητα, ένα είδος προσωπικού Θεού, αλλά Δυνάμεις της φύσης που δρουν κάτω από έναν αμετάβλητο Νόμο, στην φύση των οποίων, βεβαίως, είναι χρήσιμο για εμάς να συλλογιζόμαστε.

Ερ.: Αλλά δεν υπάρχουν Δομητές του Σύμπαντος, και Δομητές του Συστήματος, όπως υπάρχουν και Δομητές της Γης μας;

Απ.: Φυσικά υπάρχουν.

Ερ.: Τότε οι γήινοι Δομητές είναι ένα Πλανητικό «Πνεύμα» όπως οι υπόλοιποι από αυτούς, απλά μόνο κατώτεροι στο είδος;

Απ.: Φυσικά.

Ερ.: Είναι αυτοί κατώτεροι σύμφωνα με το μέγεθος ή σύμφωνα με την ποιότητα;

Απ.: Στην δεύτερη όπως έχουμε πει. Βλέπετε, οι αρχαίοι στερήθηκαν την σύγχρονή, και ειδικά την θεολογική μας, έπαρση, η οποία κάνει αυτήν την δική μας μικρή κουκίδα λάσπης (την Γη) να μοιάζει κάτι ανείπωτα μεγαλύτερο από οποιοδήποτε από τα αστέρια και τους πλανήτες που είναι γνωστά σε εμάς. Αν, για παράδειγμα, η Εσωτερική Φιλοσοφία μας διδάσκει ότι το «Πνεύμα» (συλλογικά πάλι) του Δία είναι κατά πολύ ανώτερο από το Γήινο Πνεύμα, αυτό δεν είναι γιατί ο Δίας είναι πολύ περισσότερες φορές μεγαλύτερος από την Γη μας, αλλά γιατί η ουσία του και η σύστασή του είναι πολύ περισσότερο εκλεπτυσμένες και ανώτερες από της Γης. Και είναι λόγω αυτής της ποιότητας που οι Ιεραρχίες των αντιστοίχων «Πλανητικών Δομητών» αντανακλούν και δρουν σύμφωνα με τις ιδεοπλασίες που βρίσκουν σχεδιασμένες για αυτούς στην Παγκόσμια Συνείδηση, τον πραγματικό Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος.

Ερ.: Την Ψυχή του Κόσμου, ή «Άνιμα Μούντι»;

Απ.: Ονόμασέ το κι έτσι, αν σου αρέσει. Είναι το Αντίτυπο αυτών των Ιεραρχιών, οι οποίες είναι οι διαφοροποιημένοι τύποι του. Ο ένας απρόσωπος Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος είναι το ΜΑΧΑΤ, ο Παγκόσμιος Νους. Και το Μαχάτ είναι ένα σύμβολο, μία αφηρημένη έννοια, μία όψη η οποία προσέλαβε μία ασαφή, ουσιαστική μορφή σε όλες τις αντικειμενοποιημένες αρχές του ανθρώπου.

Ερ.: Ποια είναι η πραγματική διαφορά μεταξύ των Ντχιάνι-Μπούντχα στις ορθόδοξες κι στις εσωτερικές συλλήψεις;

Απ.: Πολύ μεγάλη, φιλοσοφικά. Αυτοί ονομάζονται – ως ανώτεροι Ντεβά – από τους Βουδιστές, Μποντχισάττβα. Εξωτερικά είναι πέντε, ενώ στις εσωτερικές σχολές είναι επτά και όχι ατομικές Οντότητες αλλά Ιεραρχίες.

Έχει δηλωθεί στην Μυστική Δοξασία ότι πέντε Μπούντχα έχουν έρθει και ότι δύο θα έρθουν στην έκτη κι έβδομη φυλή. Εξωτερικά ο αρχηγός τους είναι ο Βαζρασάττβα, η «Υπέρτατη Διάνοια» ή «Υπέρτατος Μπούντχα», αλλά περισσότερο υπερβατικός είναι ο Βαζραντχάρα, ακόμη και ως Παραμπράχμα υπερβαίνει τον Μπράχμα ή το Μαχάτ. Έτσι οι εξωτερικές και αποκρυφιστικές σημασίες των Ντχιάνι-Μπούντχα είναι εντελώς διαφορετικές. Εξωτερικά ο καθένας είναι μία τριάδα, τρεις σε ένα, όλοι οι τρεις εκδηλωμένοι ταυτόχρονα σε τρεις κόσμους – ως ένας ανθρώπινος Μπούντχα στην γη, Ντχιάνι-Μπούντχα στον κόσμο των αστρικών μορφών, και έναν άμορφο Μπούντχα στο ανώτερο Νιρβανικό βασίλειο. Έτσι για έναν ανθρώπινο Μπούντχα, μία ενσάρκωση από έναν από αυτούς τους Ντχιάνι, η παραμονή στην Γη περιορίζεται από επτά σε επτά χιλιάδες χρόνια σε διάφορα σώματα, αφού ως άνθρωποι υπόκεινται στις ανθρώπινες συνθήκες, ατυχήματα και θανάτους. Στην Εσωτερική Φιλοσοφία, από την άλλη, αυτό σημαίνει ότι μόνο πέντε από τους «Επτά Ντχιάνι-Μπούντχα» – ή μάλλον, οι Επτά Ιεραρχίες αυτών των Ντχιάνι, οι οποίες, στον Βουδιστικό μυστικισμό, είναι ταυτόσημες με τις ανώτερες ενσαρκωμένες Διάνοιες, ή οι Κουμαρά των Ινδουιστών – πέντε μόνο έχουν έως τώρα εμφανιστεί στην Γη στην κανονική σειρά των ενσαρκώσεων, οι τελευταίοι δύο θα έρθουν κατά την διάρκεια της έκτης κι έβδομης Ρίζας – Φυλής. Αυτό είναι ξανά ημι-αλληγορικό, αν όχι εντελώς έτσι. Γιατί η έκτη κι έβδομη Ιεραρχία έχουν ήδη ενσαρκωθεί στην Γη μαζί με τις υπόλοιπες. Αλλά καθώς αυτές έφτασαν, σχεδόν από την αρχή της τέταρτης Ρίζας-Φυλής, τους ειπώθηκε να αναπαυθούν έως τότε σε συνειδητή ευτυχία και ελευθερία έως την αρχή του Εβδόμου Γύρου, όταν θα οδηγήσουν την Ανθρωπότητα ως μία νέα φυλή των Μπούντχα. Αυτοί οι Ντχιάνι συνδέονται μόνο με την Ανθρωπότητα, και , μιλώντας ακριβέστερα, μόνο με τις ανώτερες «αρχές» των ανθρώπων.

Ερ.: Οι Ντχιάνι-Μπούντχα και τα Πλανητικά Πνεύματα που έχουν την επίβλεψη των σφαιρών μπαίνουν στην πραλάγια όταν οι πλανήτες μπαίνουν σε αυτήν την κατάσταση;

Απ.: Μόνο στο τέλος του εβδόμου Γύρου, και όχι ανάμεσα σε κάθε Γύρο, γιατί αυτοί πρέπει να επιτηρούν την εργασία των νόμων κατά την διάρκεια αυτών των μικρότερων πραλάγια. Περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτό το θέμα έχουν ήδη δοθεί στον τρίτο τόμο της Μυστικής Δοξασίας.

Αλλά όλες αυτές οι διαφορές στην πραγματικότητα είναι μερικώς λειτουργικές, γιατί αυτές είναι όλες όψεις της μίας και ίδιας ύπαρξης.

Ερ.: Οι ιεραρχίες των Ντχιάνι, των οποίων η δικαιοδοσία είναι να επιθεωρούν έναν Γύρο, επιθεωρούν κατά την περίοδο της δραστηριότητας όλη την σειρά των σφαιρών ή μόνο μία ειδική σφαίρα;

Απ.: Υπάρχουν ενσαρκωμένοι και υπάρχουν και επιτηρούντες Ντχιάνι. Για τις λειτουργίες των πρώτων έχουμε πει, οι δεύτεροι εμφανίζουν να κάνουν την εργασία τους συνετά. Κάθε τάξη ή ιεραρχία αντιστοιχεί σε έναν από τους Γύρους, η πρώτη και κατώτερη ιεραρχία στον πρώτο και λιγότερα αναπτυσσόμενο Γύρο, η δεύτερη στον δεύτερο, συνεχίζοντας έτσι μέχρι τον έβδομο Γύρο, ο οποίος είναι κάτω από την επίβλεψη της ανώτερης Ιεραρχίας των Επτά Ντχιάνι. Στο τέλος, θα εμφανιστούν στην Γη, καθώς επίσης και κάποια Πλανητικά Πνεύματα, γιατί ολόκληρη η ανθρωπότητα θα έχει γίνει Μποντχισάττβα, οι δικοί τους «Γιοι», οι «Γιοι» της δικής τους Ουσίας και Πνεύματος ή – αυτοί οι ίδιοι. Έτσι υπάρχει μόνο μία λειτουργική διαφορά ανάμεσα στους Ντχιάνι και τα Πλανητικά Πνεύματα. Οι πρώτοι είναι εντελώς θεϊκοί, οι άλλοι αστρικοί. Οι πρώτοι μόνο ονομάζονται Ανουπαντάκα, χωρίς γονείς, επειδή ακτινοβολούνται κατ’ ευθείαν από αυτό που δεν είναι ούτε Πατέρας ούτε Μητέρα αλλά ο ανεκδήλωτος Λόγος. Αυτοί είναι στην πραγματικότητα τα πνευματικά Σεφιρόθ (τα τρία ανώτερα όντας υπερκοσμικές αφαιρέσεις και ευδαιμονίες στην Καμπάλα), και συνθέτουν τον Ουράνιο άνθρωπο, ή Αδάμ Κάδμον. Ντχιάνι είναι ένα γενικό όνομα στον Βουδισμό, μία συντόμευση για όλους τους θεούς. Ακόμη πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι αν και είναι θεοί, ωστόσο δεν πρέπει να λατρεύονται.

Ερ.: Γιατί, όχι, αν είναι θεοί;

Απ.: Γιατί η Ανατολική φιλοσοφία αρνείται την ιδέα μιας προσωπικής και επιπρόσθετης κοσμικής θεότητας. Και σε αυτούς που το αποκαλούν αυτό αθεϊσμό, θα έλεγα ότι είναι παράλογο να λατρεύεις έναν τέτοιο θεό, γιατί, όπως λέγεται στην Βίβλο «Υπάρχουν Κύριοι πολλοί και Θεοί πολλοί». Συνεπώς, αν η λατρεία είναι επιθυμητή, εμείς έχουμε να επιλέξουμε είτε την λατρεία των πολλών θεών, ο καθένας όντας ούτε καλύτερος ή λιγότερο περιορισμένος από τον άλλον, δηλαδή όπως στον πολυθεϊσμό και στην ειδωλολατρία, είτε να επιλέξουμε, όπως οι Ισραηλίτες έχουν κάνει, έναν φυλετικό ή εθνικό θεό ανάμεσα σε αυτούς, και ενώ πιστεύουν στην ύπαρξη πολλών θεών, αγνοούν και δείχνουν περιφρόνηση για τους άλλους, και όσον αφορά τον δικό τους τον θεωρούν τον υψηλότερο και τον «Θεό των Θεών». Αλλά αυτό είναι παράλογο και αδικαιολόγητο, γιατί ένας τέτοιος θεός δεν μπορεί να είναι ούτε άπειρος ούτε απόλυτος, αλλά πρέπει να είναι πεπερασμένος, κατ’ ουσία, πεπερασμένος και σχετικός μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Με την Πραλάγια ο φυλετικός Θεός εξαφανίζεται, και ο Μπράχμα και όλοι οι Ντεβά, και οι θεοί συγχωνεύονται μέσα στο Απόλυτο. Συνεπώς, οι αποκρυφιστές δεν λατρεύουν ούτε προσεύχονται, γιατί αν το κάναμε, θα έπρεπε είτε να λατρεύουμε πολλούς θεούς, είτε να προσευχόμαστε στο Απόλυτο, το οποίο, μην έχοντας χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να έχει αυτιά να μας ακούσει. Ο λάτρης ακόμη και των πολλών θεών πρέπει αναγκαστικά να είναι άδικος με όλους τους άλλους θεούς, όσο και να προεκτείνει την λατρεία του, είναι απλά αδύνατο γι’ αυτόν να λατρεύει τον κάθε ένα χωριστά, και στην άγνοιά του, αν επιλέξει κάποιον θεό συγκεκριμένα, ίσως δεν θα επιλέξει τον καλύτερο. Συνεπώς, θα ήταν πολύ καλύτερο να θυμάται ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν θεό μέσα του, μια άμεση ακτίνα από το Απόλυτο, μία ουράνια ακτίνα από το Ένα, ότι έχει τον «θεό» του μέσα του, όχι έξω από τον εαυτό του.

Ερ.: Υπάρχει κάποιο όνομα το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πλανητική Ιεραρχία ή το πνεύμα, που επιτηρεί ολόκληρη την εξέλιξη της δικής μας σφαίρας όπως Μπράχμα για παράδειγμα;

Απ.: Κανένα, εκτός το γενικό όνομα, μιας και είναι μια επταδικότητα και μία Ιεραρχία, εκτός αν πράγματι, την αποκαλούμε όπως κάνουν κάποιοι Καμπαλιστές – «το Πνεύμα της Γης».

Ερ.: Είναι πολύ δύσκολο να θυμάσαι όλες αυτές τις άπειρες Ιεραρχίες των θεών.

Απ.: Όχι περισσότερο απ’ όσο ένας χημικός που θυμάται τα ατελείωτα σύμβολα της χημείας, αν αυτός είναι Ειδικός. Στην Ινδία μόνο υπάρχουν πάνω από 300 εκατομμύρια θεών. Οι Μάνου και οι Ρίσι είναι επίσης πλανητικοί θεοί, γιατί ειπώθηκε ότι έχουν εμφανιστεί στην αρχή των ανθρωπίνων φυλών για να επιβλέπουν την εξέλιξη τους, και ότι έχουν ενσαρκωθεί και κατεβεί στην γη διαδοχικά με σκοπό να διδάξουν την ανθρωπότητα. Επί πλέον, υπάρχουν οι Σάπτα Ρίσι, οι «Επτά Ρίσι» , που λέγεται εξωτερικά ότι κατοικούν στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Υπάρχουν επίσης πλανητικοί θεοί.

Ερ.: Είναι αυτοί ανώτεροι από τον Μπράχμα;

Απ.: Εξαρτάται από ποια όψη κάποιος βλέπει τον Μπράχμα. Στην εσωτερική φιλοσοφία αυτός είναι η σύνθεση των επτά Λόγων. Στην εξωτερική θεολογία αυτός είναι μία όψη του Βίσνου με τους Βαϊσνέβα, για άλλους είναι κάτι άλλο, όπως μέσα στην Τριμούρτι, την Ινδουιστική Τριάδα, αυτός είναι ο Δημιουργός, ενώ ο Βίσνου είναι ο Συντηρητής, και ο Σιβά ο Καταστροφέας. Στην Καμπάλα αυτός είναι φυσικά ο Αδάμ Κάδμον – ο «ανδρόγυνος» άνθρωπος του πρώτου κεφαλαίου της Γένεσης. Γιατί οι Μάνου απορρέουν από τον Μπράχμα όπως τα Σεφιρόθ απορρέουν από τον Αδάμ Κάδμον, και αυτοί είναι επίσης επτά και δέκα, όπως οι περιστάσεις το απαιτούν.

Αλλά μπορούμε να περάσουμε σε άλλη Sloka των Stanzas που θέλετε να εξηγηθεί.

Sloka (9) ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Ο ΝΤΑΝΓΚΜΑ ΟΤΑΝ Ο ΑΛΑΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΜΑΡΤΧΑ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΡΟΧΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΟΥΠΑΝΤΑΚΑ;

Ερ.: «Αλάγια» σημαίνει αυτό το οποίο ποτέ δεν εκδηλώνεται και δεν διαλύεται, και έχει προέρθει από το «α», το αρνητικό άρθρο, και το «λάγια»;

Απ.: Αν αυτό είναι έτσι ετυμολογικά – και είμαι φυσικά απροετοίμαστη να σου απαντήσω αν είναι έτσι ή αλλιώς – αυτό θα σήμαινε το αντίθετο, αφού αυτή η ίδια η λάγια είναι ακριβώς το μη εκδηλωμένο, συνεπώς αυτό θα δήλωνε αυτό το οποίο δεν είναι ανεκδήλωτο. Οποιαδήποτε κι αν είναι η ετυμολογική δομή της λέξης, αυτό είναι απλά η «Ψυχή του Κόσμου», Άνιμα Μούντι. Αυτό φαίνεται από την προσεκτική διατύπωση της Sloka, η οποία μιλάει για το Αλάγια όντας μέσα στο Παραμάρτχα. – δηλαδή , στη Απόλυτη Μη – Ύπαρξη και Ασυνείδητο, όντας ταυτόχρονα απόλυτη τελειότητα ή αυτή η ίδια η Απολυτότητα. Αυτή η λέξη, όμως, αποτελεί το μήλο της έριδος ανάμεσα στην Γιογκατσάρια και την Μαντχιαμίκα Σχολή του Βόρειου Βουδισμού. Ο σχολαστικισμός της δεύτερης κάνει από το Παραμάρτχα (Σατγιά) κάτι εξαρτημένο, και, συνεπώς, σχετικό με τα άλλα πράγματα, ως εκ τούτου ακυρώνει την όλη μεταφυσική φιλοσοφία της λέξης Απολυτότητα. Η άλλη Σχολή πολύ σωστά αποκρούει αυτήν την ερμηνεία.

Ερ.: Δεν διδάσκει η Εσωτερική Φιλοσοφία τα ίδια δόγματα όπως και η Σχολή Γιογκατσάρια;

Απ.: Όχι τελείως. Αλλά, ας συνεχίσουμε.

STANZA II

Sloka (1) … ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙ ΔΟΜΗΤΕΣ, ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΟΙ ΓΙΟΙ ΤΗΣ ΜΑΝΒΑΝΤΑΡΙΚΗΣ ΑΥΓΗΣ; … ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ ΑΧ-ΧΙ ΠΑΡΑΝΙΣΠΑΝΝΑ ΤΟΥΣ. ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗ-ΜΟΡΦΗ – ΤΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΟΙ ΝΤΕΒΑΜΑΤΡΙ ΚΑΙ ΣΒΑΜΠΧΑΒΑΤ, ΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΗ-ΥΠΑΡΞΗΣ.

Ερ.: Είναι «οι φωτεινοί γιοι της Μανβανταρικής αυγής» τέλεια ανθρώπινα πνεύματα της τελευταίας Μανβαντάρα, ή είναι πάνω στον δρόμο προς την ανθρώπινη ύπαρξη σε αυτήν ή σε μια επόμενη Μανβαντάρα;

Απ.: Σε αυτήν την περίπτωση, η οποία είναι αυτή της Μάχα-Μανβαντάρα μετά μια Μαχα-Πραλάγια, αυτοί είναι το δεύτερο. Αυτοί αποτελούν τις πρωταρχικές επτά ακτίνες οι οποίες θα εκπέμψουν στην πορεία τους όλες τις φωτεινές και μη-φωτεινές ζωές, είτε Αρχάγγελους, Δαίμονες, ανθρώπους ή πιθήκους. Κάποιοι έχουν γίνει και κάποιοι μόνο τώρα θα γίνουν ανθρώπινες υπάρξεις. Είναι μόνο μετά την διαφοροποίηση των επτά ακτινών και αφού οι επτά δυνάμεις της φύσης τις έχουν πάρει στα χέρια τους και δουλεύουν επάνω τους, που αυτοί γίνονται θεμέλιοι λίθοι, ή απορριφθέντα κομμάτια του πηλού. Καθετί συνεπώς είναι μέσα σε αυτές τις επτά ακτίνες, αλλά είναι αδύνατο να μιλήσεις για αυτούς σε αυτήν την φάση , διότι δεν είναι ακόμη διαφοροποιημένοι και εξατομικευμένοι.

Ερ.: Στο ακόλουθο απόσπασμα:

«Οι «Δομητές» οι «Γιοι της Μανβανταρικής Αυγής» είναι οι πραγματικοί δημιουργοί του Σύμπαντος, και σε αυτό το δόγμα, το οποίο έχει να κάνει με το Πλανητικό μας Σύστημα, αυτοί ως οι Αρχιτέκτονες του Πλανητικού Συστήματος, αποκαλούνται επίσης «Παρατηρητές» των Επτά Σφαιρών, οι οποίοι εξωτερικά είναι οι επτά πλανήτες και εσωτερικά οι επτά γαίες ή σφαίρες (πλανήτες) της δικής μας αλυσίδας επίσης».

Με το πλανητικό σύστημα εννοείται το ηλιακό σύστημα ή η αλυσίδα στην οποία ανήκει η γη μας;

Απ.: Οι Δομητές είναι εκείνοι οι οποίοι χτίζουν και σχεδιάζουν διαμορφώνουν σε μία μορφή. Ο όρος εφαρμόζεται εξίσου στους Δομητές του Σύμπαντος και των μικρών σφαιρών (μπαλονιών) όπως αυτές της δικής μας αλυσίδας. Με το πλανητικό σύστημα μόνο το ηλιακό σύστημα εννοείται.

Sloka (2) … ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΣΙΩΠΗ; ΠΟΥ Τ’ ΑΥΤΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΙΣΘΑΝΘΟΥΝ; ΟΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΣΙΩΠΗ, ΟΥΤΕ ΗΧΟΣ. ΤΙΠΟΤΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΗ ΑΙΩΝΙΑ ΠΝΟΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ.

Ερ.: Με αναφορά το επόμενο απόσπασμα:

«Η ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν να παύσουν να υπάρχουν και ακόμη να ΕΙΝΑΙ, είναι ένα θεμελιώδης δόγμα της Ανατολικής ψυχολογίας. Κάτω από την φαινομενική αντίθεση στους όρους, εκεί στηρίζεται ένα γεγονός στην Φύση και το γεγονός είναι να το κατανοήσουμε νοητικά μάλλον παρά να διαφωνήσουμε σχετικά με τις λέξεις. Ένα σύνηθες παράδειγμα ενός αντίστοιχου παράδοξου παρέχεται μέσω ενός χημικού δεσμού. Το ερώτημα εάν το Υδρογόνο και το Οξυγόνο παύουν να υπάρχουν, όταν συνδυάζονται για να σχηματίσουν το νερό, είναι ακόμη υπό συζήτηση.» (Μ.Δ. Ι, 54).

Θα ήταν σωστό να πούμε ότι αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε είναι ένα διαφορετικό «στοιχείο» της ίδιας ουσίας ; Για παράδειγμα, όταν μια ουσία είναι σε αεριώδη κατάσταση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή είναι το στοιχείο Αέρας το οποίο είναι αντιληπτό, και ότι όταν βρίσκεται στην μορφή του νερού, το οξυγόνο και υδρογόνο εμφανίζονται κάτω από την όψη του στοιχείου Νερό, και όταν είναι σε στερεά κατάσταση, πάγος, εμείς αντιλαμβανόμαστε το στοιχείο Γη;

Απ.: Ο αμαθής κρίνει για όλα τα πράγματα από την εμφάνισή τους και όχι από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Σε αυτήν την γη, φυσικά, το νερό είναι ένα στοιχείο αρκετά ευδιάκριτο από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο, χρησιμοποιώντας τον τελευταίο όρο με την σημασία των διαφορετικών εκδηλώσεων ενός στοιχείου. Τα βασικά στοιχεία, Γη, Νερό, Αέρας, Πυρ, είναι πολύ περισσότερο περιεκτικές καταστάσεις της διαφοροποίησης. Αυτή όντας η περίπτωση, στον Αποκρυφισμό, η Μεταστοιχείωση γίνεται μια δυνατότητα, δεδομένου ότι τίποτε που υπάρχει δεν είναι, στην πραγματικότητα, αυτό το οποίο υποτίθεται ότι είναι.

Ερ.: Αλλά το οξυγόνο το οποίο συνήθως βρίσκεται στην αεριώδη του κατάσταση, μπορεί να είναι υγροποιημένο και ακόμη να είναι στερεοποιημένο. Όταν το οξυγόνο, τότε, βρίσκεται στην αεριώδη κατάσταση, είναι αυτό το απόκρυφο στοιχείο Αέρας το οποίο είναι αντιληπτό, και όταν είναι στην υγρή του κατάσταση το στοιχείο Νερό, και στην στερεή του κατάσταση το στοιχείο Γη;

Απ.: Βεβαίως κι είναι έτσι: εμείς έχουμε πρώτα από όλα το Στοιχείο Πυρ, όχι την κοινή Φωτιά, αλλά την Φωτιά των Μεσαιωνικών Ροδόσταυρων, την μία φλόγα, την φωτιά της Ζωής. Στις διαφοροποιήσεις αυτό γίνεται πυρ σε διαφορετικές όψεις. Ο Αποκρυφισμός εύκολα λύνει το παζλ σύμφωνα προς το εάν το οξυγόνο και το υδρογόνο παύουν να υπάρχουν όταν συνδυάζονται στην μορφή του νερού. Τίποτε στο Σύμπαν δεν μπορεί να εξαφανιστεί από αυτό. Για τον χρόνο όντας, τότε, αυτά τα δύο αέρια όταν σχηματίζουν το νερό, είναι σε αφάνεια αλλά δεν έχουν πάψει να είναι. Γιατί, αν είχαν αυτά εκμηδενιστεί, η Επιστήμη, με την ανάλυση του νερού ξανά σε οξυγόνο και σε υδρογόνο, θα έχει δημιουργήσει κάτι από το τίποτε, και συνεπώς δεν θα έχει διαμάχη με την Θεολογία. Άρα, το νερό είναι ένα στοιχείο, αν εμείς επιλέγουμε να το αποκαλούμε έτσι, μόνο πάνω σε αυτό το επίπεδο. Με τον ίδιο τρόπο, το οξυγόνο και το υδρογόνο στην πορεία τους μπορούν να χωριστούν σε άλλα πιο λεπτοφυή στοιχεία, όντας όλα διαφοροποίηση ενός στοιχείου ή παγκόσμια ουσία.

Ερ.: Τότε όλες οι υποστάσεις στο φυσικό πεδίο είναι πράγματι τόσες πολλές συσχετίσεις και συνδυασμοί αυτών των βασικών στοιχείων, και εν τέλει ενός στοιχείου;

Απ.: Περισσότερο από βέβαιο. Στον αποκρυφισμό είναι πάντοτε καλύτερο να προχωράς από το καθολικό προς το μερικό.

Ερ.: Προφανώς, τότε, ολόκληρη η θεμελίωση του αποκρυφισμού βρίσκεται σε αυτό, ότι υπάρχει μια κρυμμένη δύναμη μέσα σε κάθε άνθρωπο η οποία του δίνει μία αληθινή γνώση, μία δύναμη αντίληψης της αλήθειας, η οποία τον καθιστά ικανό να έχει σχέσεις από πρώτο χέρι με τα καθολικά αν αυτός θα είναι απαρέγκλιτα λογικός και αντικρίζει τα γεγονότα. Έτσι εμείς μπορούμε να προχωρούμε από τα καθολικά προς τα μερικά με αυτήν την εσωτερική πνευματική δύναμη η οποία είναι σε κάθε άνθρωπο.

Απ.: Έτσι είναι: αυτή η δύναμη είναι έμφυτη σε όλα, αλλά παραλύει με τις μεθόδους μας της εκπαίδευσης, και ειδικά με τις μεθόδους του Αριστοτέλη και του Μπέικον. Η Υπόθεση τώρα κυριαρχεί θριαμβευτικά.

Ερ.: Είναι περίεργο να διαβάζεις Σοπενχάουερ και Χάρτμαν και να σημειώνεις πώς, βήμα με βήμα, με μία ακριβή λογική και άψογα επιχειρήματα, αυτοί έφτασαν στις ίδιες βάσεις της σκέψης στις οποίες είχαν φτάσει αιώνες πριν οι μύστες στην Ινδία, ειδικά στο σύστημα της Βεντάντα. Θα είναι, όμως, αντικειμενικό ότι αυτοί έχουν φτάσει με την επαγωγική μέθοδο. Αλλά στην περίπτωση του Σοπενχάουερ, πάντως, δεν είναι έτσι. Αυτός αναγνωρίζει για τον εαυτό του ότι η ιδέα έρχεται σ’ αυτόν σαν μία λάμψη. Έχοντας έτσι πάρει την θεμελιώδη του ιδέα αυτός αρχίζει δραστήρια την εργασία να διευθετεί τα γεγονότα του, έτσι ώστε ο αναγνώστης φαντάζεται ότι αυτό που είναι στην πραγματικότητα μία διαισθητική ιδέα, είναι ένα λογικό πόρισμα βγαλμένο μέσα από τα γεγονότα.

Απ.: Αυτό δεν ισχύει μόνο για την φιλοσοφία του Σοπενχάουερ, αλλά επίσης και για όλες τις ανακαλύψεις της εποχής μας. Πώς, για παράδειγμα, ο Νεύτων ανακάλυψε τον νόμο της βαρύτητας; Αυτό δεν έγινε με την απλή πτώση ενός μήλου, και όχι με μία εργαστηριακή σειρά πειραμάτων; Ο χρόνος θα έρθει όπου η Πλατωνική μέθοδος δεν θα είναι εντελώς άγνωστη και οι άνθρωποι θα κοιτάζουν με εύνοια τις μεθόδους της εκπαίδευσης οι οποίες θα τους καθιστούν ικανούς να αναπτύσσουν αυτήν την περισσότερο πνευματική ικανότητα.

PAGAN THEOSOPHY.GR

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in PHILOSOPHICAL THEMES and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.