Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ (B)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 16/11/16)

TΟΤΕ η Αλμήτρα είπε:

Μίλησέ μας για την Αγάπη.

Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντί-κρυσε το λαό, κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.Και με φωνή μεγάλη είπε: Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την,Μ’ όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιάκι απότομα.Κι όταν τα φτερά της σ’ αγκαλιάσουν,παραδώσου, μ’ όλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί  να σε πληγώσει.Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την, μ’ όλοπου η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει ταόνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τονκήπο.Γιατί, όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει.

Κι όπως είναι για το μεγάλωμά σου, είναι και για το κλάδεμά σου.Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρε-μοσαλεύουν στον ήλιο, Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλλησή τους στο χώμα.Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει. Σε κο-σκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου. Σε αλέθει για να σε λευκάνει. Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά  της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού τοάγιο δείπνο. Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για ναμπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου, και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομ-μάτι της καρδιάς της ζωής.Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης.

Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω απότο αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στονχωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου, και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τονεαυτό της, και δεν παίρνει τίποτα παρά απότον εαυτό της.Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται,γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Όταν αγαπάς, δε θα ‘πρεπε να λες: «Ο Θεός είναι στην καρδιά μου», αλλά μάλλον«Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού.»Και μη πιστέψεις οτι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη,αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία έκτος από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα. Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας. Να πληγωθείς από την ίδια τη γνώση σου της αγάπης.Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα. Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη ναπετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης.

Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης· Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο μ’ ευγνωμοσύνη στην καρδιά.Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σουκαι μ’ έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

MΕΤΑ η Αλμήτρα μίλησε ξανά και είπε, Και τι έχεις να πεις για το Γάμο,δάσκαλε;

Κι εκείνος αποκρίθηκε έτσι:Γεννηθήκατε μαζί, και θα είστε παντοτινά μαζί.Θα είστε μαζί κι όταν τα άσπρα φτεράτου θανάτου σκορπίσουν τις μέρες σας. Ναι, θα είστε μαζί ακόμα και μέσα στησιωπηλή ανάμνηση του Θεού.Αφήστε όμως να υπάρχουν αποστάσεις στην ένωσή σας.Κι αφήστε τους ανέμους του ουρανού να χορεύουν ανάμεσά σας.Αγαπάτε ο ένας τον άλλο, αλλά μην κάνετε δεσμά από την αγάπη:Αφήστε την αγάπη να είναι σα μια κινούμενηθάλασσα ανάμεσα στις ακτές των ψυχών σας.Γεμίστε τις κούπες ο ένας του άλλου, αλλά μην πίνετε από την ίδια κούπα.Δίνετε ο ένας στον άλλο από το ψωμί σας αλλά μην τρώτε από το ίδιο κομμάτι.Τραγουδάτε και χορεύετε μαζί και χαρείτε, αλλά ας μένει ο καθένας μόνος του,Καθώς οι χορδές του λαγούτου είναι μόνες,παρ’ όλο που δονούνται με την ίδια μουσική.Δώσετε τις καρδιές σας, όχι όμως στη φύλαξη ο ένας του άλλου.

Γιατί μόνο το χέρι της Ζωής μπορεί νακρατήσει τις καρδιές σας. Να στέκεστε μαζί, κι ωστόσο όχι πολύ κοντά μαζί:

Γιατί οι κολόνες του ναού στέκονται χώρια,Και η βαλανιδιά και το κυπαρίσσι δε φυ-τρώνουν το ένα στη σκιά του άλλου.

KAΙ μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της είπε,Μίλησέ μας για τα Παιδιά.Κι εκείνος είπε:Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας.Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας,άλλα όχι από σας,Και μ’ όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουνσε σας.Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,όχι όμως και τις ιδέες σας,Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους,όχι όμως και την ψυχή τους,Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι τουαύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε στα όνειρά σας.Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιά-σετε, αλλά μη γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν.Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες.Εσείς είστε τα τόξα απ’ όπου τα παιδιά σας σα ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά.Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στομονοπάτι του άπειρου, και σας λυγίζει με τη δύναμή του ώστε τα βέλη του να τιναχτούνγοργά και μακριά.Το λύγισμά σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά.Γιατί όπως αυτός αγαπά τα βέλη που πετουν, έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά.

Κι εκείνος απάντησε:Δίνετε αλλά λίγο, όταν δίνετε από τα απο-κτήματά σας.Μόνο όταν δίνετε από τον εαυτό σας, δί- νετε πραγματικά.Γιατί τι είναι τα αποκτήματά σας έκτοςαπό πράγματα που κρατάτε και φυλάτε απόφόβο μη τα χρειαστείτε αύριο;Αλλά το αύριο, τι θα φέρει το αύριο στοπολύ προνοητικό σκυλί που θάβει κόκκαλαστη χωρίς σημάδια άμμο καθώς ακολουθεί τους προσκυνητές προς την ιερή πόλη;Και τι άλλο είναι ο φόβος της ανάγκηςαπό την ίδια την ανάγκη;Δεν είναι ο φόβος της δίψας όταν το πη-γάδι σας είναι γεμάτο, η δίψα που είναι αξε-δίψαστη;Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν λίγα απότα πολλά που έχουν – και τα δίνουν για α- ναγνώριση, και αυτή η κρυφή τους επιθυμίακάνει τα δώρα τους μισερά.Και υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγα και τα δίνουν όλα.Αυτοί είναι εκείνοι που πιστεύουν στηζωή και στην αφθονία της ζωής, και το σεν-τούκι τους δεν αδειάζει ποτέ.Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν με χαρά,και η χαρά αυτή είναι η άνταμοιβή τους.

MΕΤΑ μίλησε ένας πλούσιος και είπε,Μίλησέ μας για το Δόσιμο

Κι εκείνος απάντησε:Δίνετε αλλά λίγο, όταν δίνετε από τα αποκτήματά σας.Μόνο όταν δίνετε από τον εαυτό σας, δίνετε πραγματικά.Γιατί τι είναι τα αποκτήματά σας έκτος από πράγματα που κρατάτε και φυλάτε από φόβο μη τα χρειαστείτε αύριο;Αλλά το αύριο, τι θα φέρει το αύριο στο πολύ προνοητικό σκυλί που θάβει κόκκαλα στη χωρίς σημάδια άμμο καθώς ακολουθεί τους προσκυνητές προς την ιερή πόλη;Και τι άλλο είναι ο φόβος της ανάγκης από την ίδια την ανάγκη;Δεν είναι ο φόβος της δίψας όταν το πη-γάδι σας είναι γεμάτο, η δίψα που είναι αξεδίψαστη;Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν λίγα από τα πολλά που έχουν  και τα δίνουν για αναγνώριση, και αυτή η κρυφή τους επιθυμία κάνει τα δώρα τους μισερά.Και υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγα και τα δίνουν όλα.Αυτοί είναι εκείνοι που πιστεύουν στη ζωή και στην αφθονία της ζωής, και το σεν-τούκι τους δεν αδειάζει ποτέ.Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν με χαρά,και η χαρά αυτή είναι η άνταμοιβή τους.

Και υπάρχουν εκείνοι που δίνουν με πόνο και ο πόνος αυτός είναι το βάφτισμά τους.Και υπάρχουν εκείνοι που δίνουν και δε νιώθουν πόνο στο δόσιμο, ούτε γυρεύουν χαρά, κι ούτε σκέφτονται την αρετή·Αυτοί δίνουν όπως η μυρτιά στο λιβάδι εκεί κάτω αναδίνει την ευωδιά της στο διάστημα.Με τα χέρια τέτοιων ανθρώπων μιλάει ο Θεός, και πίσω από τα μάτια τους ο Θεός χαμογελάει στη γή.Είναι καλό να δίνεις όταν σου το ζητούν,αλλά είναι καλύτερο να δίνεις χωρίς να στο ζητήσουν από κατανόηση.

Και για τον απλόχερο άνθρωπο η αναζήτηση εκείνου που θα δεχτεί είναι χαρά μεγα-λύτερη από το δόσιμο.Και υπάρχει τάχα κάτι που θα έπρεπε να κρατήσεις; Όλα όσα έχεις κάποια μέρα θα δοθούν.

Γι’ αυτό δώσε τώρα, ώστε ο καιρός της προσφοράς να είναι δικός σου, κι όχι των κληρονόμων σου.Πολλές φορές λες, «Θα ήθελα να δώσω,αλλά μόνο σ’ αυτούς που αξίζουν».Τα δέντρα του περιβολιού σου δε μιλούν έτσι, ούτε τα κοπάδια στο λιβάδι σου.Δίνουν για να μπορέσουν να ζήσουν, γιατί το να κρατήσουν είναι θάνατος.

Σίγουρα αυτός που είναι άξιος να δέχεται τις μέρες και τις νύχτες του, είναι άξιος και για κάθετι άλλο από σένα.Και αυτός που αξιώθηκε να πιει από τον ωκεανό της ζωής, αξίζει να γεμίσει την κούπα του από το μικρό ρυάκι σου.Και ποια θα υπάρξει μεγαλύτερη αξία από κείνη που βρίσκεται στο θάρρος και στην πίστη η καλύτερα στην ευσπλαχνία της αποδοχής;Και ποιός είσαι εσύ που θα ‘πρεπε οι άνθρωποι να ανοίξουν το στήθος τους και να ξεσκεπάσουν την περηφάνια τους, για να μπορέσεις να δεις την αξία τους γυμνή και τηνπερηφάνια τους αντρόπιαστη;Δες πρώτα αν εσύ ο ίδιος είσαι άξιος να γίνεις δότης, και όργανο του δοσίματος.Γιατί, στην πραγματικότητα, είναι η ζωή που δίνει στη ζωή – ενώ εσύ, που ονομάζεις τον εαυτό σου δότη, δεν είσαι παρά ένας μάρτυρας.Και σεις αποδέκτες – και είστε όλοι σαςαποδέκτες – μη δέχεστε φορτίο ευγνωμοσύνης, για να μη βάλετε δεσμά πάνω στον εαυτό σας και σ’ αυτόν που δίνει.Καλύτερα να ανυψώνεστε μαζί με το δότη πάνω στα δώρα του, ωσάν να ήταν φτερά.

Γιατί αν σκέφτεστε πολύ το χρέος σας είναι σα να αμφιβάλλετε για τη γενναιοδωρία του, που μητέρα της είναι η ανοιχτόκαρδη γη, και πατέρας της ο Θεός.

YΣΤΕΡΑ, ένας γέρος, που είχε πανδοχείο, είπε, Μίλησέ μας για το Φαγητό και το Πιοτό.Κι εκείνος αποκρίθηκε:Μακάρι να μπορούσατε να ζείτε με το άρωμα της γης, και σαν αέρινα φυτά να τρέφεστε από το φως.Αλλά αφού πρέπει να σκοτώνετε για να τρώτε, και να κλέβετε από τα νεογέννητα ζώα το γάλα της μητέρας τους για να ξεδι-ψάσετε, ας γίνεται αυτό σα μια πράξη λατρείας,Κι ας είναι το τραπέζι σας σα βωμός όπου θυσιάζονται το αγνό και το αθώο του δάσους  και του κάμπου γι’ αυτό που είναι πιο αγνό και πιο αθώο μέσα στον άνθρωπο. Όταν σκοτώνετε ένα ζώο πείτε του, μέσα στην καρδιά σας:«Η ίδια δύναμη που σκοτώνει εσένα, σκοτώνει και μένα κι εγώ επίσης θα φαγωθώ.Γιατί ο νόμος που παράδωσε εσένα στο χέρι μου θα παραδώσει και μένα σ’ ένα δυνατότερο χέρι.Το αίμα σου και το αίμα μου δεν είναι τίποτ’ άλλο από το χυμό που τρέφει το δέντρο του ουρανού».Κι όταν κομματιάζεις ένα μήλο με τα δόντια σου, πες του, μέσα στην καρδιά σου:

«Οι σπόροι σου θα ζήσουν μέσα στο σώμα μου,Και τα μπουμπούκια τ’ αυριανά σου θ’ανθίσουν μέσα στην καρδιά μου,Και η ευωδιά σου θα γίνει ανάσα μου,Και μαζί θα χαιρόμαστε όλες τις εποχές.»

Και το φθινόπωρο, όταν μαζεύετε τα στα-φύλια από τ’ αμπέλια σας για το πατητήρι,πείτε μέσα στην καρδιά σας:«Είμαι κι εγώ ένα αμπέλι, κι ο καρπός μου θα μαζευτεί για το πατητήρι,Και σαν το καινούργιο κρασί θα μπώ στα δοχεία της αιωνιότητας.»Και το χειμώνα, όταν ρουφάτε το κρασί,ας είναι ένα τραγούδι μέσα στην καρδιά σας για κάθε κούπα.

Και μέσα στο τραγούδι ας είναι μια ανά-μνηση για τις φθινοπωρινές μέρες και γιατ’ αμπέλι, και για το πατητήρι.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ  ΒΙΒΛΙΟΥ  ΑΠΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.