ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Α)


Θέατρο για παιδιά: Σύγχρονοι προβληματισμοί στην Ελλάδα της κρίσης. Το παράδειγμα του Θεάτρου Πορεία

Στη δεκαετία του ’70 εντοπίζεται στη χώρα μας, η σημαντικότερη, ίσως, τομή στην ιστορία του θεάτρου που απευθύνεται σε ένα «ειδικό» και παράλληλα ιδιαίτερο κοινό, εκείνο των παιδιών. Η ίδρυση της Παιδικής Σκηνής της Ξένιας Καλογεροπούλου το 1972 αποτέλεσε καθοριστικό γεγονός για τη μετάβαση από το «παιδικό θέατρο» στο «θέατρο για παιδιά», μια μετάβαση βέβαια που πραγματοποιήθηκε σταδιακά και μέσα από διαδικασίες και ζυμώσεις. Σαράντα χρόνια αργότερα και με φόντο την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, η πλειοψηφία των πολλαπλάσιων σε σχέση με το ’70 θιάσων της χώρας μας που απευθύνονται στο παιδικό κοινό μοιάζει είτε να αποφεύγει είτε να μην αναγνωρίζει την ανάγκη επιλογής θεατρικών έργων πολιτικού-κοινωνικού προβληματισμού. Ενώ θα ήταν αναμενόμενο η ελληνική «κρίση» να αποτελέσει την αφορμή αν μη τι άλλο για την αναζήτηση ενός δραματολογίου που θα έθιγε τα νέα δεδομένα της καθημερινότητας των ανήλικων θεατών, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Σημαντική εξαίρεση οι παραγωγές του Θεάτρου Πορεία, στο οποίο από τον Οκτώβριο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2014 παίχτηκαν τα έργα Μια γιορτή στου Νουριάν και Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης του Φόλκερ Λούντβιχ, ιδρυτή του διάσημου πρωτοποριακού γερμανικού θιάσου Grips Theater που δραστηριοποιείται στο χώρο του θεάτρου για παιδιά από τη δεκαετία του ’60 μέχρι τις μέρες μας. Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η αδικία, το ασφυκτικό αστικό περιβάλλον και οι περιορισμοί που αυτό θέτει, ο αγώνας για την ανακατάληψη του δημόσιου χώρου, είναι μερικά από τα ζητήματα που θίγονται μέσα στα δραματικά κείμενα του Λούντβιχ. Εκτός από τον σχολιασμό των πολιτικο-ιδεολογικών διαστάσεων των παραπάνω έργων, στην ανακοίνωσή μας θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε τις άμεσες αναφορές τους στη σύγχρονη Ελλάδα. Παράλληλα, θα αναφερθούμε και στη συνολική αισθητική πρόταση του Πορεία για ένα θέατρο που έχει ως στόχο την εξοικείωση των ανήλικων θεατών με την κριτική σκέψη και τον πολιτικό προβληματισμό.

Ιωάννα Αλεξανδρή, Υποψήφια Διδάκτωρ, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η πόλη στη σκηνή: Επιτελέσεις εντός και διά του αστικού και η συγκρότηση μιας υβριδικής κοινωνικής εμπειρίας.

Στην παρούσα ανακοίνωση επιχειρείται να προσεγγιστεί ο τρόπος με τον οποίο τρεις συγκεκριμένες θεατρικές παραγωγές εγγράφονται στον «αστικό λόγο» («langage urbain», κατά τον Lefebvre), αναδεικνύοντας ζητήματα συγκρότησης του κοινωνικού χώρου της πόλης, ταυτότητας του αστικού σε συνάρτηση με το εθνικό/πολιτισμικό, προσοικείωσης του δημόσιου χώρου και εν τέλει παραγωγής του πολιτικού διαμέσου της επιτελεστικής δυναμικής του αστικού. Οι τρεις παραγωγές που θα αποτελέσουν αφορμή για την ανάπτυξη αυτού του προβληματισμού εκκινούν από διαφορετικές αισθητικές αφετηρίες, ωστόσο συναντώνται σε ένα κοινό σημείο: η πόλη είτε στο φαντασιακό είτε στο πραγματικό επίπεδο καθίσταται ο τόπος παραγωγής του νοήματος για καθεμιά από τις τρεις αυτές υβριδικές θεατρικές/ κοινωνικές εμπειρίες. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται: α. για την παράσταση θεάτρου-ντοκιμαντέρ Προμηθέας των Rimini Protokoll, που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2010 και κατά την οποία η πόλη της Αθήνας εκπροσωπείται επί σκηνής από 103 πολίτες, β. για την performance YapiA verynice place της ομάδας 7, που παρουσιάστηκε εντός του 2013 σε τρεις διαφορετικές εκδοχές, αξιοποιώντας το στοιχείο της περιδιάβασης στον δημόσιο χώρο και γ. για το No mans land του Dries Verhoeven, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του «Fast Forward Festival», το οποίο διοργάνωσε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στην Αθήνα τον Μάιο του 2014 – παραγωγή στην οποία κάθε θεατής κατά μόνας ακολουθεί έναν μετανάστη σε διαδρομές μέσα στην πόλη. Η σύνδεση της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας με τον καταγωγικό μύθο του Προμηθέα στην πρώτη περίπτωση, η ανάδυση μιας προβληματικής περί ιστορικής συνέχειας και ταυτότητας της σύγχρονης Ελλάδας στη δεύτερη περίπτωση, καθώς και η επαφή με την αρχετυπική αφήγηση της μεταναστευτικής εμπειρίας στην τρίτη περίπτωση διαμορφώνουν ένα δυναμικό πεδίο εκδίπλωσης της σύγχρονης εικόνας της Ελλάδας, των κοινωνικών μετασχηματισμών στα χρόνια της κρίσης και του ρόλου του πολίτη απέναντι σε μια παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, τίθενται ζητήματα για την ίδια τη φύση της θεατρικής τέχνης: τα όρια της αναπαραστατικής της λειτουργίας, τις δυνατότητες της αφήγησης, τη δυναμική της συμμετοχικότητας και τον ρόλο της διαμεσικότητας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από διαρκείς μετασχηματισμούς των μέσων και από συνεχείς μετατοπίσεις των ορίων.

Μηνάς Ι. Αλεξιάδης, Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο Nτον Τζοβάννι των Μότσαρτ και Ντα Πόντε: «παλιάνθρωπος» ή ηρωική φιγούρα του Διαφωτισμού;

Ο Μότσαρτ, είχε επηρεαστεί βαθιά από το κίνημα του Διαφωτισμού, από την ιδεολογία της ανερχόμενης τότε αστικής τάξης και τα μηνύματα του ανθρωπισμού, της ισότητας και της ελευθερίας. Ο Ντον Τζοβάννι πραγματεύεται την ανταρσία ενάντια στους κανόνες και την τόλμη της αντίστασης ακόμα και όταν αυτή τιμωρείται με καταδίκη στην κόλαση. Ο Don ως φιγούρα – ήρωας της εποχής του Διαφωτισμού, αντίθετος στις ηθικές, θρησκευτικές επιταγές, ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις, ενάντια στον διαχωρισμό ανάμεσα σε ανώτερες και κατώτερες κοινωνικές τάξεις, σε ευγενείς και χωριάτες: τελικά ένας ασύδοτος επίγειος ευδαιμονιστής, αρνητής της ιδέας του χριστιανικού παραδείσου- ή τελικά ίσως ένας «επικούρειος δημοκράτης» της εποχής;

Σοφία Αλεξιάδου, Λέκτορας, Τμήμα Σκηνογραφίας και Τεχνολογίας Θεάτρου, Ινστιτούτο Παραστατικών Τεχνών του Λίβερπουλ (UK), Υποψήφια Διδάκτωρ, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Κωδικό όνομα Olivier:Η περίπτωση του Josef Svoboda.

Ο Τσεχοσλοβάκος Josef Svoboda, ίσως ο σημαντικότερος σκηνογράφος του 20ου αιώνα, φιλοτέχνησε σκηνικά για περισσότερες από 700 παραστάσεις παγκοσμίως αφήνοντας παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενιές θεατρικών σχεδιαστών πλειάδα από μνημειώδη σχέδια του ως πρότυπα σκηνικής αναπαράστασης. Πρωτοπόρος στη θεατρική χρήση του φωτισμού, προβολών και μηχανικής, το όνομά του έμεινε στην ιστορία της σκηνικής τεχνολογίας μεταξύ άλλων και για την δημιουργία του θεατρικού προβολέα Svoboda. Σκοτεινό σημείο στη λαμπρή του καριέρα η δραστηριότητα του ως πληροφοριοδότη του Καθεστώτος ως αντάλλαγμα της ελευθερίας του να ταξιδεύει εκτός Τσεχοσλοβακίας χωρίς περιορισμούς και να σχεδιάζει για τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Ποια τα όρια μεταξύ της ελευθερίας του ατόμου και της ηθικής του καλλιτέχνη;

Αλεξία Αλτουβά, Λέκτορας, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Εταιρικοί θίασοι: Ένας δημοκρατικός θεατρικός θεσμός στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Η ανακοίνωση κάνει σύντομη αναφορά στην πορεία των Εταιρικών Θιάσων και εστιάζει στην επαναδραστηριοποίησή τους την περίοδο μετά την Μεταπολίτευση. Συγκεκριμένα περιγράφεται το πλαίσιο λειτουργίας του θεσμού, η δράση των θιάσων, η παραστασιογραφία της περιόδου, η ενασχόληση του Τύπου. Ειδικότερα γίνεται αναφορά α) στη δράση του μεταδιδακτορικού θιάσου «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες», β) στη σύσταση άλλων σχημάτων υπό το ίδιο καθεστώς μέχρι το 1980, γ) στους στόχους και τις προοπτικές των εταιρικών θιάσων, όπως διαμορφώθηκαν στο κλίμα γενικών ανακατατάξεων και επαναφοράς της μεταπολιτευτικής περιόδου, δ) στον ρόλο του ΣΕΗ ως ρυθμιστικού οργάνου λειτουργίας του θεσμού, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια να διερευνηθεί η συμβολή του θεσμού στο θεατρικό και γενικότερα πολιτιστικό χώρο της περιόδου.

Κατερίνα Αρβανίτη, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών

Δικτατορία, ιδεολογία και θέατρο: Η ίδρυση του Υπουργείου Πολιτισμού την εποχή της απριλιανής δικτατορίας και οι παραστάσεις τραγωδίας στην Επίδαυρο.

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών ιδρύθηκε –κάτι που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό – κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, το 1971. Η ίδρυσή του αποσκοπούσε προφανώς στην κομψότερη παρέμβαση του καθεστώτος στην καλλιτεχνική δημιουργία και, τελικώς, στον αποτελεσματικότερο έλεγχο των ιδεολογικών μηχανισμών του Κράτους. Λόγω της σημασίας που έδινε το καθεστώς στην αρχαιότητα θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς τη στάση του ιδιαίτερα απέναντι στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας. Στην ανακοίνωση θα προσπαθήσω να διερευνήσω – με αναφορές στην επιλογή έργων τραγωδίας που παραστάθηκαν στην Επίδαυρο (στην οποία, ως γνωστόν, μόνο το Εθνικό Θέατρο είχε το δικαίωμα να ανεβάζει παραστάσεις), στα πρόσωπα και ιδιαίτερα στους σκηνοθέτες που συμμετείχαν, στην αισθητική των παραστάσεων αλλά και στον επίσημο λόγο γύρω από τις συγκεκριμένες παραστάσεις και το φεστιβάλ της Επιδαύρου – εάν και σε ποιο βαθμό η ίδρυση του Υπουργείου Πολιτισμού σήμανε οποιαδήποτε διαφοροποίηση ως προς την αισθητική και την ιδεολογία των παραστάσεων αρχαίας τραγωδίας στην Επίδαυρο και εν γένει ως προς το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος.

Κάτια Aρφαρά, Θεατρολόγος, Διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης (Université Paris 1/Panthéon – Sorbonne), Καλλιτεχνική Διευθύντρια Θεάτρου και Χορού Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών

Διαμεσικές περφόρμανς στο δημόσιο χώρο: Προς ένα νέο πολιτικό θέατρο.

Ποιά είναι τα όρια τέχνης και ακτιβισμού στην παρούσα φάση των κρίσιμων μετασχηματισμών του αστικού χώρου; Ποιός είναι ο ρόλος των παραστατικών τεχνών στο διαμεσολαβημένο από τα media αστικό τοπίο; Mπορεί η σύγχρονη θεατρική «πρωτοπορία» να αρθρώσει έναν κριτικό συλλογισμό πάνω στους μηχανισμούς ελέγχου και επιτήρησης του δημόσιου χώρου; Ποιος είναι ο ρόλος του θεατή σε περιόδους ιστορικών αλλαγών και ακραίων κοινωνικών φαινομένων; Η παρούσα ανακοίνωση θα επιχειρήσει να εξετάσει τα παραπάνω ερωτήματα με αφορμή το 1οFast Forward Festival που διοργάνωσε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τον Μάιο του 2014 και, ειδικότερα, τη διαμεσική (intermedial) παράσταση του Dries Verhoeven No Mans Land. Κινούμενη στα όρια της περφόρμανς, της κοινωνικής χορογραφίας, της εικαστικής εγκατάστασης και του θεάτρου-ντοκουμέντο, η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας σε συνεργασία με μεταναστευτικές κοινότητες και την ΜΚΟ Asante. H δραματουργία της παράστασης εστίασε στην προσωπική σχέση ενός θεατή με έναν μετανάστη και αρθρώθηκε γύρω από είκοσι διαφορετικές διαδρομές με κοινή αφετηρία (το Μοναστηράκι) και κοινή κατάληξη (τον Βοτανικό). Πολύ περισσότερο από μια διάδραση με το κοινό ή μια ακτιβιστικού τύπου καλλιτεχνική παρέμβαση, ο Ολλανδός εικαστικός και σκηνοθέτης επιχείρησε την κριτική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στην αποκαλούμενη «τοποειδή» (sitespecific) τέχνη, τοποθετώντας στο κέντρο της δραματουργίας του τον «χειραφετημένο θεατή» (Jacques Rancière). Από τη στιγμή που επαναπροσδιορίζουμε το ρόλο του θεατή, παρατηρεί ο Rancière, επαναπροσδιορίζουμε τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και κατά συνέπεια, τις σχέσεις τέχνης και πολιτικής – με άλλα λόγια, την ίδια την έννοια του πολιτικού θεάτρου. Με άξονα τη διαλεκτική σχέση των σύγχρονων διαμεσικών πρακτικών με το δημόσιο χώρο, η παρούσα ανακοίνωση θα ανιχνεύσει τις νέες μορφές πολιτικού θεάτρου έτσι όπως διαμορφώθηκαν την τελευταία δεκαετία στη διεθνή σκηνή.

Ιωάννης-Αλέξανδρος Βαμβούκος, Ηθοποιός, Κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο πολιτικός Άρθουρ Μίλερ μέσα από το θεατρικό έργο του Η δημιουργία του κόσμου και άλλες υποθέσεις.

Ο Άρθουρ Μίλερ υπήρξε από την αρχή της συγγραφικής του σταδιοδρομίας συγγραφέας με έντονες κοινωνικές και ηθικές ανησυχίες. Ανδρωμένος τα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης, ερμήνευσε αυτό το ορόσημο της αμερικανικής ιστορίας ως τη διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου στη βάση του οποίου στηρίχθηκαν οι σύγχρονες Δυτικές δημοκρατίες. Αυτή είναι η βάση της δραματουργίας του και της πολιτικής του οπτικής. Στα έργα του, συχνά, μια οικογενειακή κρίση αποτελεί την αφορμή για να τεθούν ευρύτερα ζητήματα ευθύνης και ενοχών: της ευθύνης και των ενοχών για τις προσωπικές επιλογές μας και τις συνέπειες αυτών στο ατομικό και το κοινωνικό επίπεδο. Το ιδιωτικό και το δημόσιο στο έργο του Μίλερ είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους σε μία σχέση διαρκούς αλληλεπίδρασης. Σε κανένα από έργα του δεν αναφύονται αυτοί οι προβληματισμοί πιο ανάγλυφα από ότι στο έργο Η δημιουργία του κόσμου και άλλες υποθέσεις. Δραματοποιώντας τη Γένεση από τη δημιουργία της Εύας έως την αδελφοκτονία του Άβελ και την επακόλουθη φυγή του Κάιν, και διατηρώντας έτσι μία απόσταση από τις τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της εποχής του, ο Μίλερ μας προσφέρει την ιδανική μεταφορά για τη σημασία των προσωπικών επιλογών, την αδιόρατη διαπλοκή του ιδιωτικού με το δημόσιο, καθώς και την ατομική ευθύνη που φέρουμε για τις πράξεις μας τόσο στο μικροσκοπικό οικογενειακό όσο και στο μακροσκοπικό δημόσιο επίπεδο. Στην παρουσίαση αυτή θα εξετάσουμε πώς εμφανίζεται στο έργο η εξουσία στις διάφορες μορφές της (Θεός-Εωσφόρος, άνδρας-γυναίκα, γονείς-τέκνα) και πώς οι μεταξύ τους ισορροπίες επηρεάζουν τις εξελίξεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Θα προβληματιστούμε, τέλος, εάν στον Μίλερ η οικογένεια αναδεικνύεται ως ο δοκιμαστικός σωλήνας της κοινωνικής συμβίωσης και της δημοκρατικής αρχής.

Γωγώ Βαρζελιώτη, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Από την Αθηναϊκή δημοκρατία στη Γαληνοτάτη δημοκρατία της Βενετίας. Η Αναγέννηση του ελληνικού θεάτρου (16ος-17ος αι.).

Ο ερευνητής του θεάτρου διαπιστώνει ότι οι δύο μεγάλες «απαρχές» της ελληνικής δραματουργίας πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια δύο σημαντικών, για την ευρωπαϊκή ιστορία, δημοκρατιών. Η πρώτος μεγάλος σταθμός τοποθετείται στα χρόνια της Αθηναϊκής δημοκρατίας ενώ ο δεύτερος, σε διαμεσολαβημένη συνάφεια με τον πρώτο, πολλούς αιώνες αργότερα. Το αρχαίο δράμα, όπως και το σύνολο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ξαναμελετήθηκε, τυπώθηκε και έγινε ευρύτερα γνωστό στην Ευρώπη, την περίοδο της Αναγέννησης. Η Βενετία, οικονομική, πολιτισμική και πνευματική δύναμη της εποχής, αποτέλεσε κομβικό φορέα για τη διάδοση των νέων ιδεών στις κτήσεις της, ενθαρρύνοντας τη δημιουργία και τη γνώση. Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση απέκτησε ένα παρακλάδι στην Ανατολή, την Κρητική Αναγέννηση, με σημαντικά επιτεύγματα στον πολιτισμό, και ιδιαίτερη έμφαση στη λογοτεχνία και το θέατρο. Τα θεατρικά κείμενα μεταφέρθηκαν στη Βενετία για να τυπωθούν, και οι εκδόσεις, όπως και τα χειρόγραφά τους, ταξίδεψαν στο Αιγαίο πέλαγος και στα Επτάνησα, όπου επηρέασαν τις τοπικές λόγιες και λαϊκές δραματουργίες, ενώ παράλληλα, διακτινίστηκαν στο σύνολο των τουρκοκρατούμενων και βενετοκρατούμενων περιοχών. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται αυτή η πρώτη περίοδος του νεοελληνικού θεάτρου, μέσα στα κοινωνικά της συμφραζόμενα και την ορμητική δημιουργικότητα της Αναγέννησης και της επανανάγνωσης των αρχαίων κειμένων. Επίσης, διερευνάται η σχέση των δραματουργικών κειμένων και των παραστάσεών τους με την εξουσία, αλλά και η απήχησή τους στο σύνολο των κοινωνικών στρωμάτων, στο πλαίσιο των ιδιότυπων δημοκρατικών αρχών της βενετικής διοίκησης.

Αρετή Βασιλείου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών

Το μετέωρο βήμα της δημοκρατίας: Η μορφή του κυβερνήτη Καποδίστρια στη νεότερη ελληνική δραματουργία του 19ου και 20ού αιώνα.

Σύμβολο αντιφατικών μεταξύ τους ιδεολογικών και πολιτικών αντιλήψεων, η μορφή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας χρησιμοποιήθηκε συχνά ως ερμηνευτική συστοιχία του εκάστοτε εθνικού παρόντος. Πάνω στο συγκεκριμένο πρόσωπο και στο πολιτικό σύστημα που αυτό εκπροσωπούσε, αντικαθρεφτίστηκαν διαχρονικά οι κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις των διαφόρων φάσεων της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κυρίως το πρότυπο της πολιτικής οργάνωσης που η χώρα θα έπρεπε να ακολουθήσει. Αυτήν ακριβώς τη συχνά αντιφατική διαδρομή πρόκειται να παρακολουθήσουμε σε οκτώ θεατρικά έργα, τα οποία εκτείνονται χρονικά από το 1844 έως το 1977.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ  Ε´ Πανελλήνιο Θεατρολογικό Συνέδριο 5-8 Νοεμβρίου 2014

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in θεα-τ-ρο=THEA-TER and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.