ΓΕΩΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ (α)


ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ TOY EIPHNIKOY: H APXH TOY ΑΠΕΙΡΟΥ

Παρά τις αντιγνωμίες και τις διαμάχες, φαίνεται ότι ο πολιτισμός του ερχόμενου αιώνα θα έχει ως κέντρο βαρύτητας την περιοχή του Ειρηνικού. Το νέο πεδίο μάχης στο διεθνές εμπόριο, την οικονομία και την τεχνολογία θα είναι η τεράστια έκταση που απλώνεται
από την Ιαπωνία ως την Καλιφόρνια. Και τότε, μήπως θα έχει φτάσει η στιγμή της Μεγάλης Εξόδου στο Διάστημα;

Του Θανάση Βέμπου

Είναι περιττό να επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά ότι οι κοσμογονικές αλλαγές που σημειώνονται συνέχεια στον κόσμο,οδηγούν στη διαμόρφωση ενός νέου είδους πολιτισμού. Κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο. Μέχρι όμως να γίνει η νέα μετακίνηση
δυνάμεων και να διαμορφωθούν οι νέες παγκόσμιες ισορροπίες,μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε σχετικά με το πως θα είναι η κατάσταση των πραγμάτων μετά από μερικές δεκαετίες, όταν πια οι κατακλυσμικές δυνάμεις που απελευθερώθηκαν, διοχετευθούν σε
προβλέψιμα κανάλια.
Μια άποψη που φαίνεται να έχει κάποια σημαντική πιθανότητα επαλήθευσης, είναι η εξής: την αυγή του 21ου αιώνα, και στις δεκαετίες που θα την ακολουθήσουν, η περιοχή της λεκάνης του Ειρηνικού Ωκεανού, θα αποτελέσει ένα νέο πεδίο ανάπτυξης σε
κάθε τομέα. O οικονομικός οργασμός που συντελείται στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, η κινητικότητα που φαίνεται να βγάζει τη Λατινική και Νότια Αμερική από την χρόνια υποανάπτυξή τους, η _επεκτατικότητα_ της πανίσχυρης οικονομικά Ιαπωνίας, καθώς και πλήθος άλλων γεγονότων φαίνεται να ισχυροποιούν την άποψη ότι ο 21ος αιώνας, θα είναι ο Αιώνας του Ειρηνικού.
Παρά τις μεγάλες προσδοκίες και τους ευσεβείς πόθους, φαίνεται ότι η Ενωμένη Ευρώπη που τόσο διαφημίστηκε την περασμένη δεκαετία, θα δυσκολευτεί πολύ μέχρι να βρει το δρόμο προς την ουσιαστική ολοκλήρωση. Κι αυτό δεν θα οφείλεται τόσο στην αστάθεια των χωρών που την περιτριγυρίζουν από Νότο και Ανατολή, όσο σε μια γενικότερη και βαθειά ανομοιομορφία,παγιωμένη εδώ και αιώνες. ‘Ισως η Ευρώπη να έχει χάσει
οριστικά το παιχνίδι και ο Ατλαντικός να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, πέντε αιώνες μετά το ιστορικό ταξίδι του Κολόμβου.
Από την άλλη μεριά, η Αμερική φαίνεται _ζαλισμένη_ και χωρίς αντίπαλο, μετά από δεκαετίες Ψυχρού Πολέμου και μιας βολικής όσο και επικίνδυνης Ισορροπίας του Τρόμου. Οι τάσεις εσωστρέφειας και απομονωτισμού που παρατηρούνται είναι τα
συμπτώματα της κρίσης. H ιδέα της παρακμής έχει αναχθεί σε  κίνημα στις ΗΠΑ.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Αμερική παρακμάζει και εκφυλίζεται,έχοντας πλέον χάσει τα σκήπτρα της παγκόσμιας ηγέτιδας, ότι απομονώνεται και κλείνεται στον εαυτό της, μετά από δεκαετίες εξωστρέφειας.
Οι παρακμιολόγοι όμως φαίνεται να ξεχνούν μερικά βασικά χαρακτηριστικά που παραμένουν αναλλοίωτα στην Αμερική: τις τεράστιες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της, την επιχειρηματική φύση της ανοιχτής οικονομίας της και τη μαζική
μετανάστευση. Ειδικά αυτό το τελευταίο -ο κακός δαίμονας της Ευρώπης και το αξεπέραστο ταμπού της Ιαπωνίας- αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία για τον επόμενο αιώνα:
από τη δεκαετία του 1970 και μετά, οι ΗΠΑ έχουν δεχθεί περισσότερους μετανάστες απ’ ότι κάθε άλλη χώρα.
‘Ετσι η χώρα έχει σήμερα πληθυσμό πιο νέο και πιο δυναμικό απ’ότι οι βασικοί ανταγωνιστές της. Ακόμη σημαντικότερο, τα πρόσφατα μεταναστευτικά κύματα προέρχονται κυρίως από την Ασία και τη Λατινική Αμερική. ‘Ετσι οι ΗΠΑ, από κοινωνία στην οποία κυριαρχούν τα ευρωπαϊκά στοιχεία, μεταβάλλεται ταχέως σε πραγματικό χωνευτήρι φυλών – ένα παγκόσμιο έθνος που συνδέεται φυλετικά με όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου.
O νέος πολιτισμός θα έχει σχιστά μάτια;
_Στον Ειρηνικό υπάρχει πλέον ένας νέος πολιτισμός, ο οποίος αν και προσηλωμένος σε όλα τα στοιχεία που συνιστούν την πρωτοτυπία του, γνωρίζει να αξιοποιεί κάθε καλή ιδέα που του έρχεται από τις άλλες περιοχές του κόσμου.
Κατά συνέπεια οι χώρες του Ειρηνικού θα εκμεταλλευθούν όσο γίνεται καλύτερα την άνοδο των διεθνών συναλλαγών και τη διεθνοποίηση των πληροφοριών_.
Αυτά υπογραμμίζει ο γνωστός Αμερικανός κοινωνιολόγος και συγγραφέας ‘Αλβιν Τόφλερ, που είχε δημιουργήσει συζητήσεις και αντιγνωμίες όταν πριν από είκοσι και πλέον χρόνια είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο του _Το Σοκ του Μέλλοντος_. Το σοκ αυτό
έχει ήδη ταρακουνήσει ολόκληρο τον πλανήτη – με απρόβλεπτες μέχρι στιγμής συνέπειες.
Μισό σχεδόν αιώνα μετά τη συντριβή της, η Ιαπωνία έχει  μεταβληθεί στη δεύτερη ίσως οικονομική δύναμη του κόσμου και σύντομα θα ξεπεράσει και την ίδια την Αμερική. Οι δραστήριοι και εφευρετικοί Γιαπωνέζοι έχουν σημειώσει εντυπωσιακές επιτυχίες σε όλα τα πεδία των διεθνών αγορών και η επιτυχία τους έχει θορυβήσει την Ευρώπη και τρομοκρατήσει την Αμερική.
Μετά το τέλος της πρωτοκαθεδρίας της στρατιωτικής ισχύος ως παράγοντα επικυριαρχίας, η οικονομία και οι γνώσεις είναι αυτές που θα διαμορφώσουν το πρόσωπο του κόσμου του 21ου αιώνα. Και η Ιαπωνία διαθέτει αυτούς τους δύο παράγοντες σε υπέρμετρη αφθονία.
Εκτός αυτού, οι ιαπωνικές οικονομικές επενδύσεις στο  γεωγραφικό χώρο του Ειρηνικού είναι σημαντικότατες και το Τόκιο δημιουργεί μια ζώνη κυριαρχίας του γιεν που ξεκινά από την Ιαπωνία και καταλήγει στη Σεούλ και στο Σίδνεϋ. H  κυριαρχία της Αμερικής φθάνει και στην Λατινική Αμερική που φαίνεται να ξυπνά από το λήθαργό της: μέχρι το 1995 θα υπάρχουν περίπου 1000 ιαπωνικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις στο
Μεξικό, ενώ η Κορέα επενδύει και αυτή στην ίδια χώρα. H Ιαπωνία είναι ο κύριος καταναλωτής των δασικών προϊόντων της Χιλής και έχει επενδύσει στην ίδια χώρα, στο μεγαλύτερο σχέδιο εξόρυξης χαλκού του κόσμου. H Ταϊβάν αναπτύσσει μια ζώνη
εξαγωγών στην Κόστα Ρίκα…
Αλλά και οι τέσσερις _δράκοντες_ του Ειρηνικού (Χονγκ Κονγκ,Νότια Κορέα, Ταϊβάν, Σιγκαπούρη) αναδεικνύονται σε χώρες με οικονομική και εμπορική ισχύ, που δραστηριοποιούν γειτονικές αγορές και επικράτειες όπως η Ινδονησία, η Μαλαισία και η
Ταϊλάνδη. Σύντομα η Κίνα και το Βιετνάμ θα αναγκαστούν να προσχωρήσουν στο συνασπισμό αυτό. ‘Ηδη, μολονότι τα πολιτικά σύνορα στη NA Ασία δεν έχουν ακόμα υποχωρήσει και στρατιωτικές εντάσεις αναζωπυρώνονται πότε-πότε στις δύο Κορέες και στην Ταϊβάν, όμως το εμπόριο μεταξύ των χωρών της περιοχής δεν  γνωρίζει σύνορα. O εμπορικός τζίρος των οκτώ χωρών της περιοχής της NA Ασίας για το 1990 ήταν 5 φορές μεγαλύτερος από εκείνον του 1985 και 135 (!) φορές μεγαλύτερος του 1971.
‘Ετσι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της σταδιακής δημιουργίας ενός  συγκροτήματος που θα μεταβάλλει τη λεκάνη του Ειρηνικού σε μια Μεσόγειο με πλανητικές διαστάσεις. ‘Ηδη η περιοχή αυτή αναφέρεται ως _Δακτύλιος του Ειρηνικού_ (Pacific Rim).
Στο συνασπισμό αυτό θα προσχωρήσουν αργότερα και οι δυτικοστρεφείς Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. H γένεση της αυτοκρατορίας του Ειρηνικού δεν θα είναι απαραίτητα απειλή για τις ΗΠΑ: οι τελευταίες θα εμβολιαστούν με τεράστια ισχύ σε όλα τα επίπεδα και θα στρέψουν το πρόσωπό τους προς το νέο, γεμάτο υποσχέσεις ωκεανό. H μεταπολεμική Ιαπωνία οικοδομήθηκε χάρη στην αφομοίωση δυτικών αξιών. Σήμερα δεν υπάρχει άλλη χώρα που να έχει υποστεί με τόση δεκτικότητα και να έχει αξιοποιήσει με
τόση αποτελεσματικότητα την πολιτιστική επιρροή της Δύσης.
Αλλά πρέπει να παρατηρηθεί ότι η δυτικοποίηση της Ανατολής προχωρεί, ταυτόχρονα παρατηρείται και μια ανατολικοποίηση της Δύσης, η οποία είναι εμφανέστερη στην Αμερική.
Πού θα επενδύσει η Ιαπωνία μετά τον Ειρηνικό;
Μέσα σε όλες αυτές τις επαναστατικές αναμορφώσεις και επαναπροσδιορισμούς δυνάμεων, τί θέση θα έχει η διαστημική προσπάθεια;
Ασφαλώς ριζικά διαφορετική και ελπίζουμε μεγαλύτερης  προτεραιότητας. Σήμερα, μόνο οι ΗΠΑ διατηρούν ένα σημαντικό διαστημικό πρόγραμμα με επανδρωμένες εκτοξεύσεις, μεγάλα κονδύλια, εξερευνητικές μη επανδρωμένες αποστολές κ.λπ. H πρώην Σοβιετική Ένωση, προσπαθεί να διατηρήσει έστω και ένα μικρό κλάσμα του πάλαι ποτέ δραστήριου διαστημικού της προγράμματος. ‘Οσο για την Ευρώπη, μετά τις πρόσφατες
διαφωνίες (κυρίως εκ μέρους της Γερμανίας) για την πορεία των προγραμμάτων, το μίνι διαστημικό λεωφορείο Ερμής θα πρωτοπετάξει επανδρωμένο μόλις το 2001 (αν τελικά
κατασκευαστεί). Μέχρι το 2010, η Ευρώπη θα διαθέτει ένα τριθέσιο διαστημικό λεωφορείο με δυνατότητες σαφώς πολύ μικρότερες από εκείνες του αμερικανικού (που πετά από το 1981) και ίσως ένα μίνι διαστημικό σταθμό.

Θα έχει δηλαδή δυνατότητες παρεμφερείς με εκείνες που είχε η πρώην Σοβιετική
‘Ενωση το 1980 – ή και ακόμα παλιότερα! Κάθε καλόπιστος παρατηρητής πρέπει να παραδεχτεί ότι η Ευρώπη έχει πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να μετατραπεί σε αξιόλογη διαστημική δύναμη, παρά τις προσδοκίες και τα μεγαλόσχημα λόγια.
Στην άλλη μεριά του κόσμου, η Ιαπωνία δεν διαθέτει προς το  παρόν επανδρωμένο σύστημα μεταφοράς στο διάστημα, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι πραγματοποιεί σημαντική εργασία με μικρά κονδύλια. Οι δραστήριοι και διορατικοί Γιαπωνέζοι έχουν
εκπονήσει σχέδια για σεληνοβάσεις και διαστημικούς σταθμούς,ενώ τα αντίστοιχα σχέδια των ΗΠΑ παραπαίουν ανάμεσα στις μάχες για τον προϋπολογισμό στο Κογκρέσο και τις εκάστοτε πολιτικές βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες. Ας μην ξεχνάμε εξ άλλου ότι και  το ίδιο το λαμπρό πρόγραμμα Απόλλων στη δεκαετία του 1960,ήταν μια απελπιστικά βραχυπρόθεσμη προοπτική που συνέλαβε ο Τζον Κέννεντυ μετά το φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων.
_H Αμερική κοιτάζει δέκα λεπτά μπροστά. H Ιαπωνία όμως δέκα χρόνια_, λέει ο ‘κιο Μορίτα, ο ιδρυτής και πρόεδρος της πανίσχυρης Σόνυ, στο βιβλίο που έγραψε με τον Σιντάρο Ισιχάρα με τίτλο: _H Ιαπωνία που μπορεί να πει ‘Οχι_.
Στο άρθρο μας _Οι Σαμουράι του Διαστήματος_ (Πτήση,Φεβρουάριος 1991)pεριγράψαμε το διαστημικό πρόγραμμα και τις προοπτικές της χώρας του Ανατέλλοντα Ηλίου. ‘Οσο το διάστημα και η συναφής τεχνολογία παίζουν ένα συνεχώς αυξανόμενο ρόλο στην παγκόσμια οικονομία, αναμένεται ότι η ποικιλόμορφη κινητικότητα στο Δακτύλιο του Ειρηνικού θα επηρεάσει ακόμα και τη μορφή της διαστημικής προσπάθειας.
Οι Δυτικοί οικονομολόγοι έχουν προσπαθήσει πολλές φορές να  αναλύσουν μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις βιομηχανικής και εμπορικής μεγέθυνσης της ανθρώπινης ιστορίας – της μεταπολεμικής Ιαπωνίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ιαπωνικές
εταιρίες ακολουθούν ένα παράξενο δρόμο ανάπτυξης ριζικά  διαφορετικό από τις δυτικές. O Αμερικανός οικονομολόγος ‘λαν Μπλίντερ λέει τα εξής στο Washington Economic Reports (27.11.1991).
_Οι ιαπωνικές εταιρίες αψηφούν τη συμβατική οικονομική σοφία,επενδύοντας στην ανάπτυξη και στα μερίδια της αγοράς ακόμα και  όταν τα οφέλη που θα αποκομίσουν από μια τέτοια επένδυση θα είναι απαράδεκτα χαμηλά για τα δυτικά στάνταρντ_.
Μια τέτοια αντίληψη περί οικονομικής ανάπτυξης, επιτρέπει στους Γιαπωνέζους να στοχεύουν μακριά: να έχουν βλέψεις ακόμα και πέρα από τα όρια αυτού του πλανήτη! Οι εταιρίες Σιμίζου και Ομπαγιάσι σχεδιάζουν σεληνιακές ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις για το έτος 2020 ή και ακόμη αργότερα. H εταιρία Ταϊσέι έχει ακόμα πιο μεγαλεπήβολα σχέδια: δημιουργία αέρα στη Σελήνη. Οι σεληνιακές αποικίες που οραματίζονται οι Γιαπωνέζοι θα είναι βέβαια πανάκριβες, αλλά ίσως η δημιουργία τους να είναι απαραίτητη για μια παγκόσμια οικονομία που θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην επέκταση ή στο μαρασμό.
_Κατά τη γνώμη μου_, λέει ο Χιντέζο Κομπαγιάσι, μάνατζερ του τμήματος διαστημικής ανάπτυξης της Ταϊσέι, _οι σεληνιακές αποικίες θα αξίζουν και με το παραπάνω τα είκοσι τρισεκατομμύρια γιεν (152 δισεκατ. $) που θα απαιτηθούν για την ανοικοδόμηση της πρώτης από αυτές γύρω στο 2020. Στην πραγματικότητα μια τέτοια τεράστια δαπάνη είναι απαραίτητη για τη σταθεροποίηση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος_.
O Κομπαγιάσι παρομοιάζει μια τέτοια πολυεθνική επένδυση με την  οικουμενική εκδοχή ενός σχεδίου Μάρσαλ, όπου τεράστια πλεονάζοντα κεφάλαια θα διοχετευθούν σε ένα μαζικό προϊόν προστιθέμενης αξίας (π.χ. ανάπτυξη της Σελήνης), η οποία σε
αντάλλαγμα θα αυξήσει την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα και  το βιοτικό επίπεδο.

Διαστημικό πρόγραμμα: το νέο φετίχ
Από την άλλη όχθη του Ειρηνικού, διάφορες εταιρίες, οργανισμοί και οραματιστές, σχεδιάζουν το επόμενο αποφασιστικό βήμα του ανθρώπου στο διάστημα μετά την κατάκτηση της Σελήνης. O Μπρους Ροθ είναι ιδρυτής και πρόεδρος μιας μικρής ιδιωτικής διαστημικής εταιρίας που εδρεύει στην Αριζόνα: της Orbital  Transport Services (OTS). O Ροθ, είναι ο τυπικός εκπρόσωπος μιας ομάδας _ριζοσπαστών_ που διαφωνούν με τους εκπροσώπους του διαστημικού κατεστημένου, εδώ και χρόνια. H ομάδα αυτή ισχυρίζεται ότι μόνο με την ανάπτυξη δεύτερης γενιάς διαστημοδρόμιων και ριζοσπαστικών τεχνολογιών εκτόξευσης, η ανθρωπότητα θα μπορέσει να κάνει το επόμενο άλμα στο διάστημα.
Τα μεγαθήρια τύπου ακρωτήριου Κανάβεραλ και οι στρατιές των  τεχνικών και επιστημόνων που τα επανδρώνουν, ίσως να είναι βραχύβιοι δεινόσαυροι που λειτουργούν ανασταλτικά στην επέκταση της ανθρωπότητας στο διάστημα και κρατούν το κόστος της μεταφοράς ωφέλιμου φορτίου σε τροχιά, σε κολοσσιαία –και  απαγορευτικά- ύψη. Τα τελευταία χρόνια λέγονται και γράφονται πολλά για πιθανά σχέδια που αφορούν πτήσεις στον ‘ρη και αποικισμό της Σελήνης, αλλά όλοι συμφωνούν ότι οι δαπάνες που θα απαιτηθούν, θα είναι κολοσσιαίες. Στη δεκαετία του 1960
απαιτήθηκαν 75 δισεκατομμύρια δολάρια (σημερινές τιμές) για  την αποστολή μιας φούχτας ανθρώπων στη Σελήνη. Στο άμεσο μέλλον (μέχρι το 2015) θα απαιτηθεί τουλάχιστον μισό τρισεκατομμύριο δολάρια για την εγκατάσταση μιας μικρής προφυλακής στη Σελήνη και για επανδρωμένες πτήσεις στον ‘ρη.
Τα τεράστια αυτά κονδύλια είναι ίσως περισσότερο απαραίτητα για το _νοικοκύρεμα_ ενός πλανήτη που βρίσκεται σε οικολογική αναστάτωση. O Τζέη Μίλερ, σύμβουλος σε διαστημικές επιχειρήσεις, λέει χαρακτηριστικά: _H Σελήνη και ο ‘Αρης θα
παραμείνουν εκτός εμβέλειας μέχρις ότου κατασκευαστούν  συστήματα χαμηλού κόστους_.
Το νέο πεδίο ανάπτυξης και κατασκευής διαστημοδρομίων  εξελιγμένης γενιάς είναι η λεκάνη του Ειρηνικού. Στην πραγματικότητα, διορατικοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας όπως ο ‘ρθουρ Κλαρκ, είχαν τοποθετήσει τέτοια διαστημοδρόμια
σε νησιά του Ειρηνικού στα μυθιστορήματά τους (Prelude to Space, Childhood’s End, Islands in the Sky κ.α.), αλλά και στον πραγματικό κόσμο η ιδέα ανάγεται στη δεκαετία του 1960.
Το 1961 η NASA εξέτασε πιθανές τοποθεσίες στον Ειρηνικό για  την κατασκευή διαστημοδρόμιου. Εκείνες τις γεμάτες πυρετό  ημέρες, η NASA προσπαθούσε να φέρει εις πέρας τη δέσμευση του  Τζον Κέννεντυ (άνθρωπος στη Σελήνη μέχρι το τέλος της
δεκαετίας), και εξέτασε δύο πιθανές τοποθεσίες: μία στα Νησιά  των Χριστουγέννων και άλλη μία στο νότιο τμήμα της Χαβάης. H ομάδα αποφάσισε ότι οι περιοχές αυτές ήταν κατάλληλες, αλλά έκρινε ότι το κόστος ήταν απαγορευτικά υψηλό. Το ακρωτήριο
Κανάβεραλ, που χρησιμοποιείτο ήδη από την Πολεμική Αεροπορία
για την εκτόξευση πυραύλων θα κόστιζε μόνο τα μισά κονδύλια  για να λειτουργήσει ως διαστημοδρόμιο μεγάλης κλίμακας.
Αλλά οι καιροί άλλαξαν. Το πρώτο σύμπτωμα ήταν ο Νόμος περί Εμπορικών Διαστημικών Εκτοξεύσεων που ψηφίστηκε στις ΗΠΑ το 1984. O νέος νόμος αφορούσε την άρση ορισμένων απαγορεύσεων που εμπόδιζαν την πρόσβαση του ιδιωτικού τομέα στις διαστημικές εκτοξεύσεις. Με την πάροδο του χρόνου, οι φιλόδοξοι – διαστημικοί επιχειρηματίες αντιλήφθηκαν ότι στη λεκάνη του Ειρηνικού ανοιγόταν μία μεγάλη και πολλά υποσχόμενη αγορά: τα αναπτυσσόμενα έθνη της ασιατικής όχθης του ωκεανού.
H ίδια η Ιαπωνία για παράδειγμα, έχει διαστημικό πρόγραμμα με  πυραυλικούς φορείς που στο άμεσο μέλλον θα είναι ανταγωνίσιμοι του ευρωπαϊκού Αριάν και των αμερικανικών Τιτάν, Δέλτα και ‘Ατλας. H ιαπωνική διαστημική προσπάθεια αποσκοπεί στη δημιουργία ενός μίνι διαστημικού λεωφορείου (HOPE) και ενός  μίνι διαστημικού σταθμού. Στα τέλη της τρέχουσας δεκαετίας, η  Ιαπωνία θα διαθέτει ένα δικό της διαμέρισμα-όχημα στο διαστημικό σταθμό Φρήντομ.
Αλλά δεν είναι μόνο η Ιαπωνία η χώρα που ενδιαφέρεται και  ασχολείται με το διάστημα: η Ταϊβάν και η Νότια Κορέα σκοπεύουν να ασχοληθούν και αυτές με διαστημικές επιχειρήσεις μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Είναι επίσης πολύ πιθανό μέχρι
τότε, η Νότια Κορέα να έχει ενοποιηθεί με τη Βόρεια,σχηματίζοντας μια δυνητική περιφερειακή υπερδύναμη στην ‘πω Ανατολή που θα αποτελέσει άμεσο στρατηγικό, οικονομικό (αλλά και διαστημικό) αντίπαλο της Ιαπωνίας.
Από την άλλη μεριά, οι Κινέζοι έχουν αξιοσημείωτους  βαλιστικούς πυραύλους και έχουν εκτοξεύσει δικό τους δορυφόρο με δικό τους πύραυλο από το 1970. Οι σημερινοί κινεζικοί
πυραυλικοί φορείς έχουν δυνατότητα τοποθέτησης 1,4-4 τόννων σε  γεωσύγχρονη τροχιά, ενώ ο CZ-4 θα έχει δυνατότητα τόννων σε χαμηλή τροχιά. Με τέτοιες δυνατότητες, οι Κινέζοι σκέπτονται σοβαρά την επανδρωμένη διαστημική προσπάθεια: σχεδιάζουν να εκτοξεύσουν ένα διαστημικό σταθμό και μια τετραθέσια  επανδρωμένη κάψουλα μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.
Τέτοια φιλόδοξα σχέδια φανερώνουν ότι τα έθνη της λεκάνης του  Ειρηνικού θεωρούν την πρόσβαση σε τροχιά, οικονομική αναγκαιότητα. Και πράγματι, καθώς το αναπτυξιακό δυναμικό φτάνει σε κορεσμό στους τομείς των ηλεκτρονικών και των
αυτοκινήτων, το διάστημα θα αποτελέσει το νέο τεχνολογικό σύνορο. Αλλά και η εγκατάσταση σε αυτό αποτελεί σήμα κατατεθέν υψηλού γοήτρου και φήμης. O Τζων Πάικ, διαστημικός ειδικός της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων, λέει: _’Ενα από τα _φετίχ_μιας χώρας που θέλει να βρίσκεται στην πρωτοπορία, είναι ένα
διαστημικό πρόγραμμα. Είναι σαν το θωρηκτό πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο_.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

PAGAN http://library.techlink.gr/ ,ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Η ΠΤΗΣΗ 1992

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in NEWS FROM SYNPAN and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s