ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ Η ΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ Κ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΥ,ΥΠΕΡΕΓΩ ΥΠΕΡ-ΕΧΟΝΤΟΣ (XX)


(BEING CONTINUED FROM  30/09/16)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑΤΟ

Ο ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ

Μελετώντας σήμερα από απόσταση τα μέσα που μεταχειρίστηκε ο  χριστιανισμός για να επικρατήσει, μόνο σαν θεομηνία μπορούμε νατον δούμε. Γι’ αυτό είναι τουλάχιστον αφελές να ταυτίζουμε τοχριστιανισμό με τον Ιησού. Γιατί τότε δεχόμαστε τον Ιησού σανυποστηρικτή του κοινωνικού συστήματος που με τόσο πάθοςπολέμησε. Για τους ίδιους λόγους εξάλλου που ο Ιησούςκαταδιώχτηκε από την άρχουσα οικονομική ολιγαρχία της εποχήςτου, για τους ίδιους ακριβώς δε στάθηκε δυνατή η εφαρμογή τωνιδεών του ως τις μέρες μας. Εκείνος που υποστηρίζει το αντίθετο, θαπρέπει να μας φέρει και το άγγελμα της κατάργησης τηςκεφαλαιοκρατίας στις χριστιανοκρατούμενες κοινωνίες.Και για να συνοψίσουμε:Με τον Ιησού εγκαινιάζεται ένα καινούριο κεφάλαιο της Ιστορίας τουανθρώπου. Η συνειδητή πάλη των τάξεων. Τα ντοκουμέντα πουαποδείχνουν τον ισχυρισμό μου είναι τα παρακάτω:Η αποσιώπηση της ύπαρξης των Εσσαίων και της οργάνωσής τουςμέσα στα Ευαγγέλια και τις Πράξεις των Αποστόλων.Η απόκρυψη των σχέσεων Ιησού και Εσσαίων, και η εξαφάνιση όλωντων σχετικών στοιχείων, που αποκαλύπτονται στους πάπυρους τηςΝεκρής θάλασσας.

Το τρίτο και ισχυρότερο, που επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα τουκινδύνου που αντιπροσώπεψε η εμφάνιση του πρώτου θεωρητικούτης κοινωνικής επανάστασης Ιησού, δεν είναι μόνο η καταδίκη τουσε θάνατο, που η ανώτερη τάξη και η ηγεσία της πανικόβλητεςαπαιτούν. Ούτε καν η παραποίηση και ο γλυκερός τρόπος τηςπεριγραφής της εκτέλεσης με τη σταύρωση ανάμεσα σε δύο«ληστές» που στην πραγματικότητα ήταν όμοιοι του. Παντού όπουαναφέρεται ο Ιώσηπος σ’ αυτούς που άναψαν τον Ιουδαϊκό εμφύλιο,τους ονομάζει «ληστές» και σπάνια Ζηλωτές. Αλλά το σημαντικότεροπου αποσιωπάται είναι ο εμφύλιος σπαραγμός και οι καθημερινέςένοπλες συγκρούσεις μέσα στους δρόμους των πόλεων.Είναι, τέλος, η άμυνα που θα οργανώσει η άρχουσα οικονομικήολιγαρχία για να προστατευτεί και στο απώτερο μέλλον από τονκίνδυνο της συνειδητής προλεταριακής αγανάκτησης της μάζας. Το  ανάστημα του αντιπάλου μετριέται σωστά μόνο από τις δυνάμεις πουεπιστρατεύει ο αμυνόμενος για να τον πολεμήσει. Στις«καινοφανείς»

127

ιδέες του κινήματος που συμμετέχει ο Ιησούς, ηοικονομική ολιγαρχία θ’ αντιπαρατάξει επίσης πρωτοφανέρωτα μέσαάμυνας, μακρόπνοης και συστηματοποιημένης, αν κρίνουμε από τ’αποτελέσματα: Η αμυντική της οργάνωση θα τελειοποιηθεί και θ’αποτελέσει τον Χρυσό Κανόνα, που πάνω του θα δομηθούν τααυταρχικά, κεφαλαιοκρατικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα τωναιώνων, για να βρει την τελειότερη έκφραση του στον πουριτανισμότου προτεσταντισμού και στο Ναζισμό. Που όσο κι αν έβαλε ταδυνατά του, μόνο σε λεπτομέρειες κατάφερε να πρωτοτυπήσει, κιαυτό χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας που του εξασφάλισε ταθαυμαστά μέσα προπαγάνδας και μαζικής εξόντωσης.Το γιγάντιο σύστημα της οικονομικής ολιγαρχικής κυριαρχίας, πουισχυρίζεται, ως τις μέρες μας, πως αμύνεται για το χριστιανισμό, μαςπροσφέρει τις δυνατότητες να υπολογίσουμε το πραγματικόανάστημα του Ιησού και της Κοινωνικής Επανάστασης πουεκπροσώπησε.Δεν υπήρξε λοιπόν ο χριστιανισμός μια ιστορική αναγκαιότητα, όπωςήδη ετόνισα, αλλά η αναστολή της ιστορικής αναγκαιότητας πουεκφραζόταν με το εσσαιικό κίνημα, το βαθύτατα επηρεασμένο απότον ελληνικό πολιτισμό και την εξάπλωση του σ’ όλη τη Μεσόγειο ως τα βάθη της Ανατολής κατά την ελληνιστική περίοδο. Οπότε ο«χριστιανισμός» είναι στην πραγματικότητα η αντεπανάσταση,εναντίον του κινδύνου που προκύπτει από τον προβληματισμό τηςμεγάλης μάζας και της ανταρσίας της, σε ορισμένες κυρίως περιοχές,κατά της οικονομικής ολιγαρχίας, της διαφθοράς της και τηςκαταπίεσης που ασκεί πάνω στο λαό, με τη βοήθεια του Ρωμαίουκατακτητή.Μοιραία, βάση και προϋπόθεση για την επικράτηση τηςαντεπανάστασης που, από δω και πέρα, θ’ αποκαλούμε και μεις«χριστιανισμό», είναι το ξερίζωμα του ελληνικού πνεύματος, ηαποδιοργάνωση του και η επιβολή και ο θρίαμβος του σκοταδισμού.Και δω πρέπει να σταθούμε με πολλή προσοχή. Συχνά ο Ιώσηποςαναφερόμενος σε ορισμένους Εβραίους που ηγούνται μιαςεπαναστατικής εκδήλωσης, τους αποκαλεί «σοφιστές», διαχωρίζοντας τους από τους κοινούς αντάρτες που τους αναφέρει σαν«ληστές» και σπάνια «Ζηλωτές». Σ’ ένα σημείο του ΙουδαϊκούΠολέμου (Τ.Α. 648-657) αφηγείται:

200

Ανάμεσα σ’ όλες τούτες τις συμφορές ξεσπά και ένας λαϊκός ξεσηκωμός (δημοτική της επανάστασης). Υπήρχαν στην πόλη δυοσοφιστές διάσημοι για τις γνώσεις τους σχετικά με τις προγονικέςτους παραδόσεις, γι’ αυτό και τους εκτιμούσε όλο το (ιουδαϊκό)έθνος: ο Ιούδας γιός του Σαριφαίου και Ματθίας ο άλλος, γιος τουΜάργαλου. Πλήθος νέων πήγαινε καθημερινά και παρακολουθούσετη διδασκαλία τους σχετικά με το Νόμο. Κι έτσι διαθέτανε μιαστρατιά εφήβων στη διάθεση τους. Είχε ήδη διαδοθεί ότι ο Ηρώδηςβρισκόταν στα τελευταία του και αυτοί μιλώντας στους μαθητέςείπαν πως έφτασε η ώρα της αποκατάστασης του σεβασμού (για ταιερά τους) κι έπρεπε να αφανίσουν όλα τα αγάλματα (τωνΕιδωλολατρών) που στόλιζαν την πόλη κλπ. Στην ώρα πάνωκυκλοφόρησε η φήμη πως ο Ηρώδης είχε ξεψυχήσει και οι σοφιστέςπαρακίνησαν τη νεολαία να πάνε να γκρεμίσουν τον χρυσό ρωμαϊκόθυρεό που είχε αναρτήσει ο Ηρώδης στην κεντρική πύλη του Ναού.

Έτσι κι έγινε, μέρα μεσημέρι και γκρέμισαν το θυρεό. Αλλά οΗρώδης ζούσε, η αστυνομία συνέλαβε αστραπιαία μια σαρανταριάνέους και τους κουβάλησε στο χειμερινό παλάτι της Ιεριχούς όπουβρισκόταν ο Ηρώδης. Άφοβοι και θαρραλέοι ομολόγησαν την πράξητους μπροστά στον φοβερό βασιλιά. Έξαλλος αυτός πήγε στησυναγωγή, παρά την αρρώστια του, να καταγγείλει τους ιερόσυλουςστο λαό και να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία τους».Ακολουθεί μια παράσταση όμοια ακριβώς με του Ιησού και τουΠιλάτου που ρωτάει τί να κάμει στους κατηγορούμενους. Ο Ηρώδηςαπαιτεί την παραδειγματική τιμωρία τους, το πλήθος όμως, αν καιτρομοκρατημένο, προτείνει να τιμωρηθούν μόνο οι εκτελεστές τηςπράξης, που γκρέμισαν με σκοινιά το θυρεό και τους άλλους να τουςαφήσει ο βασιλιάς.«Αλλά ο βασιλιάς δεν κάμφθηκε: έκαψε ζωντανούς τους νέους πουγκρεμίσανε το Θυρεό με τα σκοινιά και τους δυο σοφιστές. Τουςυπόλοιπους κρατούμενους τους παράδωσε για εκτέλεση. Από κείνητη στιγμή κι έπειτα η κατάσταση του Ηρώδη επιδεινώθηκε και πολλέςμαζεμένες αρρώστιες τον πρόσβαλαν (…) όλο του το κορμίφαγωμένο από μια συνεχή φαγούρα, πόνοι συνεχείς στα σπλάχνα,οίδημα στα πόδια, όγκος κάτω από την κοιλιά και γάγγραινα σταγεννητικά του όργανα “σκώληκας γεννώσα”, άσθμα, ασφυκτικάφαινόμενα και σπασμοί σ’ όλα του τα μέλη. Έτσι οι εμπνευσμένοι(περί τα θεία) ισχυρίζονταν ότι όλες αυτές οι αρρώστιες ήταν ητιμωρία για τα μαρτύρια που επέβαλε στους σοφιστές».Το παραπάνω απόσπασμα μας προσφέρει δυο σημαντικά και  πολύτιμα στοιχεία.

201

Τους σοφιστές: Είναι οι μορφωμένοι που παίζουν το ρόλο εθνικώνηγετών που ξεσηκώνουν τα πλήθη.Η εκτέλεση των σαράντα τόσων έφηβων αφήνει αδιάφορα τα πλήθη,έστω και από εθισμό. Εκείνο που θεωρούν εγκληματικό είναι ηθανάτωση των σοφιστών. Και πάλι δεν αναφέρονται τα παιδιά πουκάηκαν μαζί τους, αλλά μόνο οι σοφιστές.Στο (8ο) κεφάλαιο, Άνιση Αναμέτρηση  , αναφέρομαι σ’ ένααπόσπασμα του Πορφύριου, που, γράφοντας για τον Ιησού, λέει«λατρεύουν τον σταυρωμένο τους σοφιστή».Το στοιχείο είναι πολύτιμο και η μοναδικότητα του οφείλεται στηνεξαφάνιση όλων των κειμένων που θα μας έδιναν την ιστορικήπραγματικότητα της εποχής. Όμως ο εξελληνισμένος ΕβραίοςΠορφύριος γνωρίζει τα του λαού του και αναφέρει τον Ιησού σαν«σοφιστή». Οπότε και εξηγείται και η φράση του ευαγγελίου ότι οΙησούς εσταυρώθη εν μέσω δύο ληστών. Ο σοφιστής Ιησούς,λοιπόν, σταυρώθηκε ανάμεσα σε δυο αντάρτες, αν λάβουμε υπόψηότι τόσο ο Πορφύριος όσο και ο Ιώσηπος χρησιμοποιούν τουςτρέχοντες όρους της εποχής τους.Ο θάνατος του προκαλεί πράγματι θλίψη, γιατί οι σοφιστέςσπανίζουν στους Ιουδαίους. Αντίθετα με τους προνομιούχουςμορφωμένους του Ιερατείου που είναι εχθρικοί στο λαό, οι σοφιστέςείναι δικοί τους, με το μέρος τους. Να τα προβλήματα πουδημιουργούν οι μορφωμένοι στην άρχουσα τάξη.Συμπέρασμα: ο Ιησούς πρέπει να διώκεται σαν σοφιστής πουδιαφωτίζει και διεγείρει τα πλήθη κατά της συμβιβασμένης άρχουσαςεβραϊκής τάξης και των Ρωμαίων, γι’ αυτό και εκτελείται. Έτσιεξηγείται και ένα εδάφιο στο Κατά Ιωάννην που αποτελεί συνέχειατης ανάστασης του Λαζάρου, που ασφαλώς μπήκε (το θαύμα) σεαντικατάσταση κάποιου αποκαλυπτικού κειμένου που αποσύρθηκε.Οι Φαρισαίοι λοιπόν συγκάλεσαν συνέδριο (αμέσως μετά την είδησητης ανάστασης) και αναρωτιόντουσαν:…τι ποιούμεν, ότι ούτος ο άνθρωπος πολλά σημεία ποιεί; εάν τοναφήσομε έτσι όλοι θα πιστέψουν σ’ αυτόν και θά ‘ρθουν οι Ρωμαίοικαι θα μας πάρουν και τον τόπον και το έθνος. Ένας δε εξ αυτών,Καϊάφας, που ήταν εκείνη τη χρονιά αρχιερέας τους είπε· εσείς δενξέρετε τίποτα, ούτε σκέφτεστε ότι μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ του λαού παρά να χαθεί όλο το έθνος (…) από κείνητην ημέρα δε, συμφώνησαν να τον σκοτώσουν. Ο Ιησούς λοιπόν δενκυκλοφορούσε πια ανάμεσα στους Ιουδαίους αλλά έφυγε και πήγε σεμια πόλη κοντά στην έρημο, την Εφραίμ κι έμεινε εκεί με τους μαθητές του (…) είχαν δώσει δε εντολήν και οι αρχιερείς και οιΦαρισαίοι εάν κανείς μάθει που βρίσκεται να τους ειδοποιήσει για νατον συλλάβουν (ια’ 48-57).

Τώρα, γιατί οι Ρωμαίοι θα πήγαιναν να επέμβουν στρατιωτικώς στην Παλαιστίνη, επειδή ένας θαυματοποιός υποτίθεται πως ανάστησε τονΛάζαρο, δεν το καταλαβαίνομε. Γνωρίζουμε όμως ότι ενοχλούνταναπό τις αντιρωμαϊκές διαθέσεις του ιουδαϊκού λαού και ότι από τότεακόμα που ζει ο Ιησούς σφάζονται στους δρόμους. Και όταν πια,δέκα χρόνια μετά τη θανάτωση του, όλος ο ιουδαϊκός λαόςξεσηκώνεται οι λεγεώνες των Ρωμαίων αποδεκατίζονται, αλλά τελικάισοπεδώνουν την Παλαιστίνη.Η παρέμβαση, εξάλλου, του Καϊάφα, δείχνει ότι το συνέδριο έχειορισμένους ενδοιασμούς ως προς το να κυνηγηθεί η όχι ο«σοφιστής» Ιησούς. Το να πεθάνει ένας υπέρ του λαού σημαίνεικαλύτερα να θυσιάσουμε έναν, παρ’ όλες τις επιπτώσεις, προκειμένου να σώσουμε το λαό από την επιρροή του, παρά να χάσουμε τοέθνος ολόκληρο.Ο μεγάλος βραχνάς λοιπόν των Εβραίων που κυβερνούν είναι ότιαπό την εποχή ακόμη του Ηρώδη, σπάει η μονοπώληση της γνώσηςτων γραφών τους από τα μέλη της άρχουσας τάξης και εμφανίζονταιστο προσκήνιο νέοι με μεγάλο πνευματικό κύρος στην ιουδαϊκήνεολαία, που τελικά την σπρώχνουν στην επανάσταση. Και στιςεπανειλημμένες εμφανίσεις παρόμοιων άντρων στην αφήγηση του οΙώσηπος τους δίνει πάντα το χαρακτηριστικό «σοφιστής»,γράφοντας με κάποιο δέος γι’ αυτούς, παρ’ όλο που γνώριζε πόσο οιίδιοι τον περιφρονούν σαν συνεργάτη των Ρωμαίων. Δε θα τουςαναφέρει ποτέ σαν δάσκαλους η σοφούς. ο όρος σοφιστήςπροσδιορίζει μια παιδεία υψηλή, αλλά ξενόφερτη, ελληνική.Για πολλούς αιώνες, μετά τον Παύλο, τον πρώτο μεγάλο θεωρητικότης αντιγνώσης, οι πατέρες του χριστιανισμού θα θεωρούν τη μάθηση γνώση σαν την πιο επικίνδυνη αίρεση.Το γεγονός πως ο Ιησούς διάλεξε τους μαθητές του από τηνκατώτερη λαϊκή τάξη, τους ame-ha-hares, που σημαίνει από τους  αγράμματους, θα δώσει ένα ακόμη επιχείρημα διαστρέβλωσης τηςαλήθειας Στον Παύλο, που θα ισχυριστεί πως το μήνυμα της σωτηρίας αφορά μόνο τους αγράμματους, όχι γιατί σαν τέτοιοι είναιαδικημένοι και καταφρονεμένοι, αλλά γιατί η αγραμματοσύνη τουςτάχα τους εξασφαλίζει την εύνοια του θεού.

Η εκλογή του εξάλλου του Παύλου  του αρκετά διαβασμένου, το  ξανάπαμε, αυτό το σκοπό έχει: Να εκμεταλλευτεί το πλέγμα  κατωτερότητος που δημιουργεί ο μορφωμένος στον αμόρφωτο. Αλλάκαι ο αστός στο λαό. Αν όμως ο αστός συνεταιριστεί τον αμόρφωτο,του δίνει ένα αίσθημα σιγουριάς από τη μια, ενώ παράλληλα αυξάνειτην έλλειψη εμπιστοσύνης Στον εαυτό του. ο Ιησούς εγνώριζε καλάτον πανικό που δημιουργούσε στους μαθητές του η επίγνωση τηςαμορφωσιάς τους. Γι’ αυτό τους τονίζει επανειλημμένα: «Και θα σαςοδηγήσουν στα συνέδρια εξαιτίας μου. Μη σκεφτείτε τί θα πείτεκείνη την ώρα. Το πνεύμα θα σας βοηθήσει». Αυτό δεν τουςεμποδίζει να νιώθουν δειλιασμένοι και κατώτεροι. Μετά το θάνατοτου είναι επιπλέον και κυνηγημένοι. Η εμφάνιση του Παύλουανάμεσα τους θα τους εντυπωσιάσει για πολλούς λόγους.Για μια ακόμη φορά, το ανόσια αγκαλιασμένο σύμπλεγμα αφέντη-δούλου θ’ αποδειχτεί σατανικό τέχνασμα, Αλλά και καταλυτικό γιατον δεύτερο.Σκεφτήκαμε ποτέ γιατί εκεί που απέτυχε ο Ιησούς πέτυχε ο Παύλος;Γιατί, ο Ιησούς απέτυχε.

Οι όμοιοι του δεν μπόρεσαν ποτέ να τονδουν σαν ηγέτη. Δεν τον πίστευαν. Τον ρωτούσαν διαρκώς: «Μαείσαι αυτός που περιμένουμε;» Γιατί μέσα τους, ή ίσως και μεταξύτους, αναρωτιόνταν. «Μα είναι δυνατό, κάποιος από μας, σαν καιμας, να είναι ηγετικό στέλεχος της επανάστασης μας;»Πως έπρεπε νά ‘ταν «εκείνος» που περίμεναν; Ο Ιησούς ήξερε πολύκαλά πως τον φαντάζονταν. Θα τους το πει μιλώντας για τον Ιωάννη(Ματθ, ια’, 7-10) σ’ ένα ξεχασμένο απόσπασμα που διασώθηκε:«…τί βγήκατε στην έρημο να δείτε; Καλάμι που το σαλεύει οάνεμος; Αλλά τί βγήκατε να δείτε; άνθρωπο ντυμένο με μαλακάρούχα; να τους αυτούς που φοράνε τα μαλακά (ρούχα), σταανάκτορα των βασιλιάδων βρίσκονται. Αλλά τί βγήκατε να δείτε;»Η επανάληψη της ερώτησης, «τί βγήκατε να δείτε», δε δείχνει μόνοότι οι μαθητές του πρέπει να εκδηλώσανε την απογοήτευση τους,αλλά και ότι η απογοήτευση τους αυτή πρέπει να προκάλεσε το θυμότου Ιησού, καθώς θα ‘χε σχέση με την άθλια εμφάνιση του Ιωάννηκαι τον τρίχινο σάκο που φορούσε. Και πως κατάλαβε, ότι, κατά τηνκρίση τους, ένας το ίδιο φτωχός μ’ αυτούς δε γινόταν νά ‘ναι ηγετικήφυσιογνωμία. Ως τώρα γνώριζαν πως οι εκπρόσωποι του θεού, τοΙερατείο, ήταν μόνο οι άρχοντες και ποτέ κάποιος όμοιος τους. Έτσικι αλλιώς ήταν ανίκανοι να κρίνουν τα πνευματικά του προσόντα. Ανο Παύλος μιλούσε σαν τον Παπαδόπουλο τον δικτάτορα, οι δούλοικαι τότε όπως και τώρα θα τον θαύμαζαν. (Άκουσα συχνά πολίτεςδιαφόρων τάξεων να λένε, «τα λέει όμως ωραία ο Παπαδόπουλος»).Τα πνευματικά προσόντα, γι’ αυτούς, είναι αλληλένδετα με κείνονπου καταφέρνει με οποιοδήποτε τρόπο να σαλτάρει στην εξουσία καινά ‘ναι πλούσιος. Η μόρφωση ταυτίζεται με την αρχοντιά, η αρχοντιά  με τον πλούτο. Ώστε μορφωμένος σημαίνει, καταρχήν, σοφός και άρχοντας-αφέντης. Καλοντυμένος, χορτάτος, παντογνώστης.Πρωτόγονος ακόμη ο άνθρωπος θεοποίησε τον μάγο, τον μεσολαβητή με τα πνεύματα ή το θεό, τον ανακήρυξε ιερέα και ηγέτητης φυλής ή του γένους. Τρέμει μην τον χάσει, τον κανακεύειπροσφέροντας του ό,τι καλύτερο διαθέτει και σαν άτομο και σανομάδα και πρώτα απ’ όλα τις υπηρεσίες του. Μ’ αυτή την ταξικήδιαβάθμιση μπαίνει ο άνθρωπος από την προϊστορική στην ιστορικήπερίοδο: ηγέτης, άρα σοφός -παντογνώστης, οπότε και απαραίτητος, δίκαια αφέντης, φυσιολογικά πλούσιος. Όταν έρχεται οΠρομηθέας και κάνει τη μεγάλη ζημιά, της εκλαΐκευσης της γνώσης,χαλάει το μαγαζί της άρχουσας τάξης.

Το αποτέλεσμα το ξέρουμε(βλ. κεφ. «Προπατορικό αμάρτημα των Ελλήνων»): Ποτέ η άρχουσατάξη δε δέχτηκε στους κόλπους της τη μάζα που μορφωνόταν.Αντίθετα την πολεμούσε μαζί και τους Δασκάλους της, διατηρώνταςτην εξουσία ως τη διάλυση. Για τη μεγάλη μάζα, όπως και τουςκαθυστερημένους λαούς (σαν τους Εβραίους) ο άρχοντας, δηλαδή οηγέτης, εκτός από πλούσιος, ήταν και χαρισματικά σοφός: Αντίθεταη σοφία δεν επιβάλλεται όταν αποτελεί μοναδικό γνώρισμα. Ότανδηλαδή δεν συνοδεύεται από πλούτη και ηγετική θέση. Ούτε καιμπορεί, τώρα πια, ένας απλά «σοφός» (όπως παρουσιάζεται ο Ιησούςσε σύγκριση με τους αγράμματους μαθητές) να διεκδικήσει ηγετικήθέση, στη νοοτροπία του καθυστερημένου Εβραίου.Ό,τι δεν έσωσαν οι Έλληνες ιδεαλιστές, θα αναλάβουν οι Εβραίοι-άρχουσα τάξη-να το σώσουν. Και θα το πετύχουν. Τίποτα δεν άλλαξε -δεν άφησαν ν’ αλλάξει -από την εποχή που ο Ησίοδος  ξαναλουστράριζε τα πορτραίτα των «βασιλιάδων», των άξιων νακυβερνούν τον κόσμο και να μοιράζουν δικαιοσύνη:«Γιατί ’ναι αυτή (η Μούσα Καλλιόπη) τους σεβαστούς τουςβασιλιάδες (άρχοντες κατά τον Λεκατσά) που συντροφεύει. Όποιοναπό τους βασιλιάδες που η δύναμη του Δία τους σκέπει, τιμήσουντου μεγάλου Δία οι θυγατέρες και με καλό το μάτι δουν τη γέννησητου, γλυκιά δροσιά του χύνουνε στη γλώσσα και ρέουν από το στόματου τα λόγια ωσάν το μέλι· ό λ ο ς ο λαός έχει σ’ α υ τ ό ν τα μάτιακαρφωμένα, καθώς με ίσες κρισοδικίες ξεδιαλύνει τις διαφορές κι  αυτός αγορεύοντας με στέρεο λόγο καταπαύει στη στιγμή με τηγνώση του τη μεγάλη φιλονικία -γιατί τούτο φανερώνει τουςφρόνιμους βασιλιάδες, όταν στις συνελεύσεις των λαών τους εύκολακαταφέρνουν ν’ αντιστρέψουν τα πράματα από τους ανθρώπους πουαδικούνται, με καλοσυνάτα παραινώντας λόγια. Αυτόν λοιπόν, σανέρθει στη συνέλευση, τον πανηγυρίζουν καθώς Θεό με σεβασμόαγάπης και διαπρέπει στους συναθροισμένους, τέτοιο το ιερό είναιδώρο των Μουσών προς τους ανθρώπους».128

Λένε ψέματα. Κανείς δεν πίστεψε τον Ιησού σαν Μεσσία όσο ζούσε.Και πολύ περισσότερο αφού πέθανε και, φυσικά, δεν αναστήθηκε. Ταανθρωπάκια (οι μαθητές), κάθισαν ήσυχα και τρομοκρατημένα στοσπίτι τους-το λένε και οι Πράξεις-και πήγαιναν τακτικά και ωραίαστη Συναγωγή τους (όπου ο Ιησούς δεν πήγαινε παρά σαν ήθελε ναβρίσει), για να δείξουν τη νομιμοφροσύνη τους. Ακόμα κι αν τουςπήγαν μια δυο φορές στο Συνέδριο -όχι γιατί δίδασκαν, τί ναδίδασκαν οι κακόμοιροι-θά ‘ταν γιατί τους κατηγορούσαν σανοπαδούς του. Αλλά τους απάλλασσαν μόλις έβλεπαν πόσο αφελείςκαι αγράμματοι ήσαν, ανίκανοι να σταυρώσουν λέξη. (Τέσσερις ήτανψαράδες, ένας εισπράκτορας διοδίων και οι υπόλοιποι από κείνουςπου ο Ιησούς εκδηλώνει ιδιαίτερα τη στοργή του, «τους φτωχούςνηπίους»).

«Θεωρούντες δε την του Πέτρου παρρησία και Ιωάννου καικαταλαβόμενοι ότι άνθρωποι αγράμματοι εισί και ιδιώται (λαϊκοίτύποι) (Πράξεις, 13). Αυτοί δε (το Ιερατείο) αφού τους απείλησαντους απέλυσαν, γιατί δε βρίσκανε τίποτα για να τους τιμωρήσουν»(Πράξεις, 21).Η φωτιά θα ξανανάψει σίγουρα, αλλά όχι εξαιτίας τους: Μόλιςεμφανιστούν οι «Ελληνιστές», σταλμένοι πιθανότατα από τοQumran, και για να τους τονώσουν, αλλά και για να συνεχίσουν το«έργο» του Ιησού. Φαίνεται ότι το ύποπτο πρόσωπο είναι οΣτέφανος, που με την εμφάνιση του θα επιβεβαιωθεί ότι το Κίνημαδεν πέθανε, κι ακόμα ότι, αν σκότωσαν τον Ιησού, στη θέση τουξεφύτρωσαν επτά. Το καταδιωκτικό απόσπασμα του Παύλου θαπιάσει δουλειά. Ο Στέφανος θα λιθοβοληθεί. Οι κακόμοιροι οιΜαθητές δεν θα παραβρεθούν στο λιθοβολισμό, ούτε σαν θεατές.Φαίνεται πάντως ότι οι έξι άλλοι Ελληνιστές θα πάρουν τωνομματίων τους και θα βγουν από τα σύνορα. Γιατί λένε οι Πράξεις·.«Έγινε δε κείνη τη μέρα μεγάλος διωγμός στην εκκλησία τωνΙεροσολύμων.129

Όλοι δε διασκορπίστηκαν στις χώρες της Σαμάρειαςκαι Ιουδαίας, πλην των αποστόλων» {Πράξεις, η’, 1).και,«σήκωσαν τον Στέφανο άνδρες ευλαβείς και τον θάψανε» {Πράξεις,η’, 2).

Όχι οι Απόστολοι. Αυτοί δεν ανακατεύτηκαν πουθενά. Και δε θ’ανακατευτούν ως τη στιγμή που θα παρουσιαστεί ο Παύλος και θατους αγκαλιάσει. Γιατί αυτός έχει ανάγκη από το κύρος τους. Τουςχρειάζεται και τους χρησιμοποιεί σαν πιστοποιητικό.Η υποκλοπή της εμπιστοσύνης τους έχει εξασφαλιστεί. Αόρατεςδυνάμεις έχουν φροντίσει να διαδώσουν σ’ όλη την Ιουδαία τοθαύμα που συγκλόνισε τον Παύλο. Ο ίδιος προσποιείται τον τυφλόγια μερικές μέρες, από τη δύναμη τάχα του ουράνιου φωτός.Επιπλέον ο Παύλος είναι αυτό που θα λέγαμε σήμερα, αστός. Παίζειτο παιχνίδι της άρχουσας τάξης, μια και ανήκει επίσημα στουςΦαρισαίους. Ο πρώτος αστός που εμφανίζεται συγκινημένος από έναλαϊκό κίνημα κι ανακατεύεται, αυτός, ένας άρχοντας, με τουςταπεινούς και καταφρονεμένους. Και μάλιστα πρόθυμος να στηρίξειτα δίκια τους. Πόσοι θα ξαναπαίξουν το παιχνίδι του Παύλου έκτοτε,με τα σημαδεμένα του χαρτιά! Αν ο χριστιανισμός έχει ένανθαυματοποιό, αυτός αλήθεια είναι ο Παύλος.

Υπηρετεί με αφάνταστη συνέπεια τη διπλή αποστολή του:α) Τον αποπροσανατολισμό της μάζας από την εσσαιική ιδεολογία, μετο σκοπό να μετατρέψει το ταξικό μίσος σε θρησκευτικήμισαλλοδοξία κατά του ειδωλολατρισμού, και β) την αξιοποίηση τουεξελληνισμένου εβραϊκού στοιχείου, που θα χρησιμοποιήσει σανπροπαγανδιστή της αντεπανάστασης, δηλαδή του χριστιανισμού.Προορισμός του Παύλου είναι κι αυτός: Να προλάβει τη διάδοση τηςεσσαιικής επανάστασης στην αυθεντική της μορφή. Γι’ αυτό θαχωρίσει τα χωράφια. Στον Πέτρο αναθέτει τη διδασκαλία στουςπεριτμημένους, αφού του δώσει κι αυτουνού «γραμμή», όπως θαδούμε παρακάτω. Ο ίδιος θ’ αναλάβει, «κατόπιν εντολής του θεού»(Γαλατ, β’, 8), τους εθνικούς. ο Πέτρος θα τα βγάλει πέρα με τουςφανατικούς Εβραίους, τους αγράμματους της Συρίας και τηςΠαλαιστίνης. Γιατί ο κίνδυνος είναι οι «εθνικοί», αλλά και οιεξελληνισμένοι Εβραίοι της διασποράς. Η απλοϊκότητα τηςδιδασκαλίας, όπως διαφοροποιείται με την παρέμβαση του Παύλου,είναι πολύ τρωτή. Κι ο αντίλογος που θα προκαλέσει, χρειάζεταιδιαβολική επιδεξιότητα για ν’ αντιμετωπιστεί. Εξάλλου αυτός είναι καιο υψηλός του στόχος: Να καταργήσει τον αντίλογο. Αλλά μια γιαπάντα. Και δεν υπάρχει παρά ένας τρόπος για να το πετύχει:Καταργώντας τον ελληνικό πολιτισμό. Κι αυτό φυσικά δε θα τοαποκαλύψει. Σαν φανατικός Εβραίος όμως, έχει κάθε δικαίωμα νακηρύξει σαν υπ’ αριθμό ένα εχθρό τον ειδωλολάτρη. Οειδωλολάτρης, εκτός από τις γνωστές ιστορικές αλήθειες, είναι οφυσικός του εχθρός. Το άλφα και το ωμέγα του Μωσαϊκού Νόμουείναι: «Δε θα κάμεις ποτέ είδωλο». Αλλά στόχος του μένει οελληνικός πολιτισμός. Ποτέ δε θα μιλήσει για ρωμαϊκό πολιτισμόούτε καν για ελληνορωμαϊκό. όχι μόνο γιατί βρίσκεται σε απόλυτη

207

σύμπνοια με τη Ρώμη. Μα και γιατί γνωρίζει πως ο ελληνικόςπολιτισμός, ανεξάρτητα από την παρακμή της μάνας  -χώρας,επιβιώνει μπολιάζοντας τον κατακτητή της και υποτάσσοντας τονπνευματικά. Κι αν ο ιουδαϊσμός γλίτωσε ως τώρα από τον κίνδυνοτης αλλοτρίωσης του, δε σημαίνει πως θα τα καταφέρνει πάντα, μετούτη την αθάνατη λερναία ύδρα, το ελληνικό πνεύμα. Το κακό θα τ’αρπάξει από τις ρίζες. Το «θείον βρέφος» θα στραγγαλιστεί στο λίκνοτου και θ’ αντικατασταθεί με το ταριχευμένο έκτρωμα του ιουδαϊκούαυταρχισμού και της μοιρολατρικής υποταγής.Ο Τερτυλλιανός θ’ αναδειχτεί αντάξιος του σπιθαμιαίου Ηρακλή τουεβραϊσμού, οργανώνοντας πια, ανάμεσα στα 160-220 τηςχρονολογίας μας, τη γραφτή προπαγάνδα και την ανοικτή επίθεσηκατά της ειδωλολατρίας. Η  Απολογία του, ή Η Άμυνα των χριστιανώνκατά των Εθνικών», θα γίνει στην εποχή του, ό,τι και το ΚόκκινοΒιβλίο του Μάο.

Ας δούμε πως εκφράζεται.«Το πιο μεγάλο αμάρτημα του ανθρώπινου γένους, το έγκλημα πουπεριέχει όλα τ’ άλλα, η πλήρης αιτία της καταδίκης του είναι ηειδωλολατρία (…). ο ειδωλολάτρης είναι ταυτόχροναανθρωποκτόνος. Δολοφόνος όχι ενός ξένου, ούτε ενός εχθρού, αλλάτου εαυτού του. Με ποιά μέσα; Με την τύφλωση του (…). Όλες οιαμαρτίες συναντούνται στον ειδωλολατρισμό κι η ειδωλολατρία σ’όλα τα αμαρτήματα (…). Το Θέατρο είναι αφιερωμένο στηνΑφροδίτη καθώς και στον Βάκχο: αυτοί οι δυο δαίμονες της μέθηςκαι της διαφθοράς, κρατημένοι απ’ το χέρι, περπατούν προκλητικά…μουσική, στίχοι, όργανα και λύρα, όλ’ αυτά είναι υπό την προστασίατων Μουσών, του Απόλλωνα, της Αθηνάς, του Ερμή. Εσύ, ο οπαδόςτου Ιησού Χριστού, δε θα γελάσεις καθόλου γι’ αυτές τις ανοησίες,που δε θα πρέπει να σ’ αποτρέψουν από το να μισείς εκείνους πουτις επινόησαν (:..). Αλλά τους αφήνουμε τα μοντέρνα πράγματα,γιατί, αν ο κόσμος είναι του Θεού, τα έργα του κόσμου είναι τουδαίμονα (…). Μας έχει ρητά διδαχτεί να μισούμε κάθε ακολασία.Αυτή η εντολή κλείνει για μας το Θέατρο, ιδιαίτερα κέντροακολασίας, όπου δεν επιδοκιμάζεται παρά ό,τι αποδοκιμάζεταιπαντού (…) Αν οφείλουμε να περιφρονήσουμε τα συστήματα τηςμοντέρνας επιστήμης130 γιατί δεν είναι στα μάτια του θεού παράεκκεντρισμοί, αυτή η εντολή μας απαγορεύει τελείως τα θεάματα,όπου αναπτύσσεται όλη η μοντέρνα επιστήμη, εννοώ τη σκηνή τηςτραγωδίας και τη σκηνή της κωμωδίας. Η τραγωδία και η κωμωδίαείναι σχολείο εγκλημάτων και ακολασίας, αίματος και διαφθοράς,ασέβειας και βλασφημίας, η επίδειξη βίαιων η επονείδιστωνπράξεων… που εκπορνεύουν αισθήσεις και σώματα. Τί σκάνδαλο πιοκραυγαλέο σ’ όλα τα θεάματα από την πολυτέλεια των φορεμάτων,το ανακάτεμα των φύλων καθισμένων στις ίδιες κερκίδες, τις

 

208

μαγείες, τις συγκεντρώσεις, όπου ανάβουν οι φωτιές της ασέλγειας».(Κατά των Θεαμάτων ).

Σ’ αυτούς τους τρεις τόμους, από πεντακόσιες σελίδες ο καθένας,όλος ο χριστιανισμός του Τερτυλλιανού είναι ένα παραλήρημαεμπάθειας. Τα λόγια του Ιησού, όσα απέμειναν στα ευαγγέλια,διαστρέφονται και μετατρέπονται σε ρομφαίες, για ν’ απειλήσουν, ναεξευτελίσουν, να καταδικάσουν, αλλά και να προαναγγείλουν τηνώρα της επερχόμενης τιμωρίας. Ποιών; Ποτέ φυσικά εκείνων πουεννοούσε με την πολεμική του ο Ιησούς. Τώρα ανοιχτός στόχοςέξαλλης πολεμικής γίνονται οι φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες, οιειδωλολάτρες. Τελειώνοντας το περί Θεαμάτων δοκίμιο, ανοίγει τηναυλαία της Κόλασης που ετοιμάζεται για τους ειδωλολάτρες.«Λαχταράς θέαμα; Τί θαυμαστό και κοντινό θέαμα ο ερχομός τουΚυρίου, αναγνωρισμένου επιτέλους, υπέροχου και θριαμβευτικού!Πόση αγαλλίαση των αγγέλων εκείνη τη μέρα, των αναστημένωναγίων, και τί μεγαλοπρέπεια αυτής της νέας Ιερουσαλήμ, όπου οιδίκαιοι θα βασιλέψουν για πάντα! Αλλά σας μένουν κι άλλα θεάματα,είναι μέρα της κρίσης, μέρα αιώνια, μέρα που τα «έθνη» δενπεριμένουν, μέρα που βλαστημούν, μέρα τέλος, που η γη, με τααρχαία της μνημεία και τα νέα της οικοδομήματα, θ’ αφανιστεί απόμια γενική φωτιά. Ω, απέραντη έκταση παρόμοιου θεάματος!

Τί ναπρωτοθαυμάσω! Που να στρέψω τα μάτια μου; Τί χαρά βλέπονταςτόσους ένδοξους μονάρχες, που η κολακεία ανέβαζε στουςουρανούς, να ουρλιάζουν στα σκοτεινά βάθη της κόλασης μαζί μετον Ποσειδώνα κι όλους τους όμοιους του. Τί ευφροσύνη βλέπονταςτόσους κυβερνήτες, τόσους αξιωματούχους διώκτες του ονόματος”χριστιανός” να βουλιάζουν στις φλόγες (…) Προσθέστε τόσουςπερήφανους φιλόσοφους άλλοτε ένδοξους από τη μάταιη σοφίατους, ταπεινωμένους σήμερα μπροστά στους οπαδούς τους καικαιόμενους μαζί τους. Θά ‘ρθουν επιπλέον αυτοί οι παράλογοιεπιστήμονες, που πείθουν τους ακροατές τους ότι δεν υπάρχειπρόνοια, ότι η ψυχή μας είναι μια χίμαιρα κι ότι δε θα επιστρέψειποτέ στο σώμα που ζωοδοτούσε άλλοτε. Βάλτε, τέλος, τόσουςποιητές να τρέμουν από φόβο, όχι μπροστά σ’ έναν φανταστικό  Ραδάμανθυ ή έναν Μίνωα, αλλά μπροστά στο δικαστήριο του Ιησού,τρομακτικό νεωτερισμό (sic) γι’ αυτούς. Τότε είναι που οι τραγικοίηθοποιοί θα βγάλουν τις πιο γοερές και σπαρακτικές κραυγές μέσαστην απεραντοσύνη της προσωπικής τους τραγωδίας. Τότε οιγελωτοποιοί θα ξεχωρίζουν ακόμη περισσότερο, χάρη στην καινούριαευαισθησία που θ’ αποκτήσουν μέσ’ στις φλόγες. Τότε είναι που οιαρματηλάτες του ιππόδρομου θα τραβήξουν όσο ποτέ την προσοχήμας, κυκλωμένοι στις φλόγες πάνω σε φλεγόμενα άρματα. Τότε είναιπου θα δούμε τους αυλητές να πέφτουν, όχι πια κάτω από ταακόντια του γυμναστηρίου, αλλά κάτω από τα πύρινα βέλη τουουρανού. Αλλά όχι, προτιμώ να παρακολουθώ με μάτια άπληστααυτά τα απάνθρωπα τέρατα που επετέθησαν άλλοτε στον Κύριο. “Νάτον, θα τους πω (…) αυτόν τον καταστροφέα του Σαμπάτ,131αυτόν  τον Σαμαρείτη, αυτόν τον δαιμονισμένο. Νά τον αυτόν, πουξεσκίσατε με τα χτυπήματα σας, που εξευτελίσατε με τα ραπίσματασας, ατιμάσατε με τις φτυσιές σας… αυτόν που οι οπαδοί τουξέθαψαν στα μουλωχτά για να διαδώσουν το ψέμα της ανάστασηςτου, η που κάποιος κηπουρός ξέθαψε κρυφά” (…)

Πώς μπορεί νασυγκριθεί ένα τόσο μεθυστικό θέαμα χαράς με τις γενναιόδωρεςελευθεριότητες ενός ηγεμόνα, ενός συγκλητικού, ενός ποντίφηκα; Κιόμως, αυτό το θεσπέσιο δράμα παίζεται μπροστά μας κατά κάποιοτρόπο, γιατί η πίστη το κάνει ορατό για τη λογική μας (…) Δενυπάρχει αμφιβολία, όλ’ αυτά ξεπερνούν ασύγκριτα τις χαρές τουιππόδρομου, των δυο αμφιθεάτρων, του σταδίου κι ο,τιδήποτε άλλομπορεί κανείς να φανταστεί».Να την η κόλαση έτοιμη! Εδώ στη γη, με τις μπούκες ορθάνοιχτες,ανυπόμονη να καταπιεί πνευματικούς ανθρώπους, φιλόσοφους,καλλιτέχνες, αθλητές, και μαζί τους ολόκληρο τον ελληνικόπολιτισμό. Ο νηφάλιος χειραγωγός είχε πετύχει τέλεια στηναποστολή του. Γύρισε τη φορά της θύελλας, αποπροσανατολίζονταςτο ταξικό μίσος σε αντιπνευματικό φανατισμό. Κανείς ακόμα δενυποψιάζεται ποιά επιδέξια χέρια μετατοπίσανε όλο το βάρος τουαναθέματος από τις πλάτες της οικονομικής ολιγαρχίας στουςμορφωμένους της Γής.Βέβαια ο Ιησούς καταγγέλλει και απειλεί τους σκοταδιστές:«Αλίμονο σε σας τους επιστήμονες, διότι αφαιρέσατε το κλειδί τηςγνώσης.

Κι ούτε σεις μπήκατε και τους άλλους που μπαίνανεεμποδίσατε» (Λουκ. ια’, 52).Αλλά τώρα πια κανείς δε θυμάται τέτοιες λεπτομέρειες. Κι όμως θαψάξουμε μάταια σ’ όλη την Καινή Διαθήκη να βρούμε όποιονυπαινιγμό του Ιησού κατά των ειδωλολατρών. Αντίθετα υπάρχει μιααναφορά στους Έλληνες, αλλά πόσο κολακευτική!11  μοναδική φοράπου ο Ιησούς εμφανίζεται δικαιωμένος Στον αγώνα του, πραγματικάικανοποιημένος, είναι η στιγμή που οι μαθητές του έρχονται να τουαναγγείλουν πως μερικοί Έλληνες ζητούν να τον γνωρίσουν:«Ο δε Ιησούς αποκρίθηκε σ’ αυτούς λέγων: Ήρθε η ώρα για ναδοξαστεί ο υιός του ανθρώπου. Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω. Αν δενπεθάνει ο κόκκος του σιταριού πέφτοντας στη γη, μένει μόνος με τονεαυτό του. Αλλά αν πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό. Όποιος αγαπά τηζωή του, θα τη χάσει. Όποιος δεν αγαπά (μισεί) τη ζωή του μέσαστον κόσμο αυτό θα τη διαφυλάξει στην αιωνιότητα (…) τώρα είμαιταραγμένος και τί να πω; Πατέρα σώσε με από την ώρα αυτή; Αλλά  γι’ αυτό ήρθα, για τούτη την ώρα. Πατέρα σού δικαίωσα τ’ όνομάσου (…) δεν ακούστηκε για μένα αυτός ο λόγος, αλλά για σας. Τώρακρίνεται ο κόσμος τούτος  τώρα θα διώξουμε τον άρχοντα τούτουτου κόσμου. Όσο για μένα (αν υψωθώ εκ της γης), αν ξεκολλήσωαπό την ανωνυμία, θα σας τραβήξω όλους ψηλότερα…» (Ιωάν., ιβ’,28).

Παρ’ όλη την αλλοίωση που γίνεται και στο Κατά Ιωάννην, οθρίαμβος, αλλά και η αναστάτωση που αισθάνεται ο Ιησούς με τηνεπίσκεψη των Ελλήνων δεν κρύβονται. «Τώρα είμαι ταραγμένος».Έκφραση υπέροχη κι ολότελα ανθρώπινη, όπως όταν επισκέπτεται τοσπίτι μας κάποιος πολύ σημαντικός ξένος και τα χάνουμε. Εδώ μιλείένας Ιησούς αποθεοποιημένος, αληθινός, γήινος, που εκφράζεται καινιώθει ανθρώπινα. Η αμέσως επόμενη φράση, «ήρθε η ώρα για ναδοξαστεί ο υιός του άνθρωπου» προδίδει πως περίμενε από καιρόαύτη την ώρα που θα σήμαινε και τη δικαίωσή του από κάποιους πουδε βρίσκονται οπωσδήποτε στους ουρανούς, αλλά όχι και στο δικότου περιβάλλον. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα κείμενα η επίσκεψη τωνΕλλήνων του δίδει τη μοναδική ικανοποίηση που δοκιμάζει στηνάχαρη ζωή του, κατά το διάστημα που καλύπτουν τα Ευαγγέλια. Κιόσο ο μονόλογος του προχωρεί, η επίσκεψη αποκτά κεφαλαιώδη σημασία. Γίνεται ο αποφασιστικός συντελεστής που τον βοηθά ναξεπεράσει κάποιο δίλημμα.Οι Έλληνες λοιπόν φτάνουν σε μια κρίσιμη στιγμή. Με την παρουσίατους ξαναβρίσκει την πίστη του στον εαυτό του, μα και στον αγώνατου, που φαίνεται να τον απασχολεί, αν άξιζε τον κόπο να τονφτάσει ως τα άκρα. «Και τί να πω; Πατέρα σώσε με από την ώρααυτή; Αλλά γι’ αυτό ήρθα, για τούτη την ώρα».Ποια είναι αυτή η ώρα; Που θα εκδηλώσουν οι Έλληνες την επιθυμίανα τον γνωρίσουν; Και η ματαιοδοξία του μόνο αν κολακεύεται, δενείναι αρκετή απόδειξη για το πόσο εκτιμά τους Έλληνες; (Αλλά δενείναι και απόδειξη για τα ψεύδη και τις παραποιήσεις του Παύλου;)Κι όμως, πρόκειται για κάτι πολύ ουσιαστικότερο.Ο Ιησούς είναι ο πρώτος μορφωμένος αντιπρόσωπος της λαϊκήςτάξης των Εβραίων, και φορέας μιας ιδέας που αποβλέπει σ’ έναλαϊκό Κίνημα με κοινωνικές προεκτάσεις, ολότελα πρωτοφανέρωτεςκι αυτές. Κι είναι απόλυτα φυσικό νά ‘χει ανάγκη από τησυμπαράσταση που θα βγάλει τον αγώνα του έξω: Εκτός των τειχώνκαι την απομόνωση τόσο των στενών συνόρων της Ιουδαίας όσο καιτου εαυτού του. Σηκώνει το βάρος της ευθύνης για μιαν Ιδέα  αδοκίμαστη, που δεν μπορεί να μοιραστεί με Κανέναν.

Σκεφτήκατε ποτέ πόσο τραγικά μόνος ήταν ο Ιησούς;

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

127 Υπενθυμίζουμε ότι ο Ιώσηπος ακριβολογεί όταν μιλεί για «καινοφανείς» ιδέες,που δεν έχει βρεθεί η ορολογία τους.

128Ησίοδος, Θεογονία,80-95, μετ. Λεκατσά. (Οι υπογραμμίσεις δικές μου)

129 Καμιά εκκλησία δεν υπήρχε. Κυνηγούσαν τους οπαδούς του Ιησού, του Στέφανου, καιίσως τους ‘Εσσαίους, που ξαφνικά οι Πράξεις τους βαφτίζουν Ελληνιστές.

130 Κουλτούρας, όπως θα λέγαμε σήμερα.

8Σαμπάτ: Σάββατο

Advertisements

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s