ΠΕΡΙ ΑΙΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΥΡΟΣ (2)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 12/06/15)

Π.Γ.: Νωρίτερα έλεγες ότι θα μας πεις για κάποια έργα στην Αργεντινή, όπου γίνονται για να παρακολουθήσουν συμβάντα από άλλες διαστάσεις…
Ι.Φ.: Πριν μερικά χρόνια, στην Αργεντινή, στήθηκε το μεγαλύτερο αστεροσκοπείο του κόσμου, το οποίο αποτελείται από τεράστιες μεταλλικές πλάκες, σε μια έκταση χιλιάδων στρεμμάτων, ένας παράλογος αριθμός, το οποίο είναι ένα τεράστιο αυτί πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη, που ο σκοπός του είναι να εντοπίσει τη δημιουργία Μαύρων Τρυπών, στη στρατόσφαιρα και στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας, από την κάθοδο των κοσμικών ακτινών που συγκρούονται με τα νετρίνα, κ.λ.π., κι ο σκοπός τους υποτίθεται ότι είναι για να δουν κατά πόσο οι κοσμικές ακτινοβολίες επηρεάζουν καθοριστικά τον πλανήτη, ένας εντοπισμός ακτινών που έρχονται εδώ από πολύ μακριά. Είπαν όμως, ότι για να δουλέψει αυτό το «αυτί» χρειάζεται ένα παρόμοιο αντιδιαμετρικό αστεροσκοπείο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του πλανήτη, στους αντίποδες της Αργεντινής. Όσο και αν ψάξεις όμως, π.χ. στο Ιντερνετ, δεν θα βρεις να αναφέρεται πουθενά η ακριβής τοποθεσία αυτού του άλλου «τηλεσκοπίου», παρ’ όλο που αναφέρονται στην ύπαρξη του. Σας ανακοινώνω ότι αυτό βρίσκεται στην Ινδονησία, όπου και εργάζονταν πριν οι άνθρωποι που κάνουν τώρα τις βυθίσεις των οπτικών ινών στη Μεσόγειο.
Π.Γ.: Σε μια προσωπική συζήτησή μας, είχες αναφερθεί στον Αλντεμπαράν. Μίλησε μας γι’ αυτό…
Ι.Φ.: Ο Αλντεμπαράν, το άστρο αυτό, είναι ο Λαμπαδίας, ονομάζεται και έτσι. Αν ψάξετε τη χριστιανική μυθολογία, θα δείτε ότι ο Λαμπαδίας είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Και αν ψάξετε περί Λαμπαδία και Μιχαήλ, θα βρείτε ότι υποτίθεται πως εστιάζεται ως ουράνιο σώμα αόρατο ή ως «νέφος», μόνο στο Αιγαίο Πέλαγος, πάνω από το Αιγαίο. Εγώ, επιπλέον, πιστεύω ότι στο Αιγαίο εστιάζονται ειδικές αστροφυσικές και χημικές ενώσεις, και δημιουργούν μία παγκόσμια ιδιαιτερότητα στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο.
Η Δήλος, η «φανερωμένη», και τα νησιά που επιπλέουν στο Αιγαίο, είναι τοποθεσίες πολύ ιδιαίτερες… Πάντα υποστήριζα ότι τα νησιά των Κυκλάδων δεν είναι γήινα τμήματα άλλα είναι μετεωρίτες που έχουν πέσει στο Αιγαίο, είναι ξένα σώματα στον πλανήτη μας. Έχω εντοπίσει αναφορές σε εκατοντάδες αρχαία κείμενα, αλλά και σε χριστιανικά, που υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι, μετά από αυτό που λέμε Αρμαγεδδώνα ή παγκόσμια καταστροφή, μόνο όσοι φτάσουν στα νησιά των Κυκλάδων θα σωθούν, διότι δεν μπορούν να βυθιστούν. Έχω όλες τις πηγές και είναι στη διάθεσή σας…
Δεν είναι τυχαίο που ο Λαμπαδίας πάντα εμφανίζεται λαμπρός πάνω από το Αιγαίο κατά την περίοδο του Πάσχα, και γι’ αυτό έλεγα πάντοτε ότι δεν πρέπει να λέμε τη γιορτή αυτή «Πάσχα» αλλά πρέπει να τη λέμε «Λαμπρή». Ο ανήσυχος αναγνώστης πρέπει να ψάξει τι εννοούμε όταν λέμε «λαμπάδα» και γιατί γίνεται η λαμπαδηφορία την Λαμπρή, τι είναι το «Δεύτε Λάβετε Φως», κ.λ.π., κ.λ.π. Και να σας θυμίσω τη μεγάλη σύνοδο των πλανητών που συνέπεσε με την Ανάσταση φέτος, για την οποία δεν αναφέρθηκε σχεδόν τίποτε στα μέσα ενημέρωσης…
Π.Γ.: Ποια είναι η προσωπική σου σχέση με το Αιγαίο;
Ι.Φ.: Για μένα είναι χώρος κάθαρσης. Το ξέρω αυτό και από προσωπική πείρα. Από τον καιρό που πείστηκα για κάποια πράγματα, μετά από ό,τι είδα και αντιμετώπισα στον Όλυμπο, μπήκε μέσα μου η πεποίθηση, φαινομενικά παράλογη, ότι για να επισκεφτείς ιερούς τόπους πρέπει πρώτα να πας στο Αιγαίο να καθαρθείς. Εγώ μόνο πάρα πολύ σπάνια κάνω μπάνιο στη θάλασσα, τα τελευταία δέκα χρόνια είχα κολυμπήσει στη θάλασσα μόνο μία φορά. Και πήγα σχετικά πρόσφατα στην Κάλυμνο, και έκανα δέκα μπάνια, και ένιωσα τελείως εξαγνισμένος, ανανεωμένος, τελείως καθαρός ψυχικά και πνευματικά. Και θυμάσαι που σου έλεγα ότι δεν πάω στο Άγιο Όρος γιατί δεν νιώθω καθαρός. Για να επισκεφτείς ιερούς τόπους, είτε ο Όλυμπος είναι αυτός είτε το Άγιο Όρος, πρέπει να καθαρθείς πρώτα, αλλιώς είσαι ξένο σώμα…
Κι έτσι πήγα στο Άγιο Όρος και βρήκα εκείνο το σύμβολο που λέγαμε…
Π.Γ.: Θέλεις να μας διηγηθείς την ιστορία της πρόσφατης επίσκεψής σου στο Άγιο Όρος και τις έρευνες που έκανες εκεί;…
Ι.Φ.: Ναι, ευχαρίστως, αν και είναι παράξενα πράγματα αυτά για τους καθημερινούς ανθρώπους… Λοιπόν, πάμε στον Όλυμπο με κάποιους φίλους. Πάμε στα Πριόνια, βλέπουμε τον Ενιπέα εκεί που είναι η λιμνούλα. Εκεί μου λένε: «εδώ από κάτω είναι ένα μοναστήρι, η μονή του Αγίου Διονυσίου, έλα να πάμε». Πρόκειται για ένα μικρό κατεστραμμένο μοναστήρι, που το γκρεμίσανε οι Γερμανοί, όπου μένει τον περισσότερο καιρό ένας καλόγερος μοναχός του. Εγώ αρνήθηκα, έτσι, δογματικά. Λοιπόν, εκεί στα Πριόνια, στέκουμε πάνω στην ξύλινη γεφυρούλα, και παρατηρούμε τα νερά. Εκεί αφοσιώνομαι για λίγη ώρα, και ανεξήγητα μου έρχεται η παρόρμηση να απαγγείλω μέσα μου τον Ύμνο προς τον Δία του Καλλίμαχου του Αλεξανδρινού.
Λέω από μνήμης μερικούς στίχους του ύμνου, και καθώς στέκω εκεί, από πάνω μου στον ουρανό αρχίζει να εμφανίζεται ένα σύννεφο. Δεν δίνω σημασία, προχωράμε λίγο παρακάτω και ξαφνικά μου λένε οι άλλοι έκπληκτοι «κοίτα στον ουρανό εκείνο το σύννεφο»! Κοιτώ και βλέπω το σύννεφο να έχει σχηματίσει στον ουρανό ένα τεράστιο Έψιλον (Ε) από πάνω μας! Το φαντάζεσαι; Ένα τέλεια σχηματισμένο Έψιλον! Οι φίλοι μου πρόλαβαν και του έβγαλαν αρκετές φωτογραφίες, τις οποίες και σου τις έχω δείξει, και νομίζω πως πρέπει κάποια στιγμή να τις δημοσιεύσουμε, έτσι, ως παράξενο φαινόμενο. Μέχρι να μπούμε στο αυτοκίνητο μας, δεν υπήρχε τίποτε, είχε εξαφανιστεί… Καθώς επιστρέφουμε, μου ξαναλένε να πάμε στο μοναστήρι και στον καλόγερο, αλλά εγώ πάλι αρνήθηκα. Τέλος πάντων, κοιμόμαστε στην Κατερίνη, και μετά, την άλλη μέρα, επιστρέφουμε με το αυτοκίνητο στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην εθνική οδό, μου έρχεται ένας εσωτερικός καταιγισμός επιπλήξεων και κατηγοριών γιατί αρνήθηκα να πάω στο μοναστήρι. Προσπαθώ να αποφύγω τις σκέψεις και επιπλήξεις, που ήταν σαν να μην ήταν δικές μου, βάζω μουσική, κάνουμε καλαμπούρι, τίποτε, εγώ εκεί, σκέφτομαι συνέχεια αυτό. Αργότερα, στο σπίτι στην Αθήνα, συνεχίζεται αυτή η εσωτερική αναταραχή, ανεξήγητα, για μέρες και μέρες, σε σημείο που μου γίνεται αβάσταχτη. Έτσι, λέω στον γιο μου τον Τάλω, θέλω να πάμε μέχρι την Κατερίνη, μη ρωτάς γιατί, να οδηγήσουμε να πάμε. Ο Τάλως δέχεται, ξεκινάμε και πάμε, παίρνουμε και τους φίλους μας από την Κατερίνη, και φτάνουμε ξανά στον Όλυμπο. Φτάνουμε στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου.
Βλέπω ένα μοναστηράκι κατεστραμμένο, την εκκλησία του την έφτιαχνε η αρχαιολογική υπηρεσία, ανάβουμε ένα κερί, και συναντάμε εκεί τον καλόγερο εκείνο, ο οποίος είναι ο μοναδικός που μένει εκεί, αλλά όχι όλο το χρόνο. Μας κερνάει ο καλόγερος έναν καφέ, ο οποίος με εμπνέει πολύ ως φυσιογνωμία. Λοιπόν, καθόμαστε λίγο εκεί, συζητάμε κάποια πράγματα, κι έπειτα φεύγουμε, επιστρέφουμε στην Αθήνα. Η πρώτη θετική για μένα έκβαση της κατάστασης, ήταν ότι, στην όλη διαδρομή, μου δόθηκε η ευκαιρία να κουβεντιάσω χαλαρά και εκ βαθέων με το παιδί μου, κάτι το οποίο ποτέ δεν ήταν εύκολο μέσα στις πιέσεις της καθημερινότητας της Αθήνας, των ασχολιών μου και των υποθέσεων της οικογένειας. Ήταν η πρώτη φορά που επικοινωνήσαμε τόσο βαθιά, και από τότε έχουμε βιώσει οι δυο μας πολλές αλλαγές…
Τέλος πάντων, λήγουν όλα αυτά, και μου ξαναμπαίνει μία ιδέα. Ξέρεις, εγώ πλέον -είχα γίνει πολύ δογματικός πάνω σ’ αυτό- είχα καταλήξει να μην πηγαίνω σε ιερούς τόπους, ούτε στον Παρθενώνα πλέον, ούτε στους Δελφούς, ούτε στο Άγιο Όρος, ούτε πουθενά, διότι δεν ένιωθα σωματικά και ψυχικά καθαρός. Λοιπόν, μου μπαίνει μια ιδέα, μια φωνή που μου λέει «πήγαινε στο Αιγαίο να καθαρθείς». Πάω, λοιπόν, όπως είπαμε, στην Κάλυμνο, και τελικά νιώθω καθαρός και ανανεωμένος, νιώθω εξαγνισμένος, μια ευλογία, άλλος άνθρωπος. Κι από εκεί έπειτα βρίσκομαι στη Βέροια όπου κάνω μία ομιλία, και τη νύχτα, καθώς κοιμόμαστε στο ξενοδοχείο, στις πέντε η ώρα το χαράματα, με ξυπνάει ο Τάλως και μου λέει σήκω, πάμε να φύγουμε, και με σηκώνει με το ζόρι και κυριολεκτικά με φορτώνει στο αυτοκίνητο, και μου λέει «πάμε στο Άγιο Όρος…».
Ως την ημέρα εκείνη είχα δεχθεί αλλεπάλληλες προσκλήσεις να επισκεφτώ το ‘Άγιο Όρος και από ηγουμένους των μονών, και ειδικά από παρέα Μοναχών με τους οποίους είχα συναντηθεί κατ’ επανάληψη στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και στην Κρήτη, και είχαμε κάνει ομηρικές συζητήσεις για τον Ηράκλειτο, τον οποίον μελετούν επισταμένα. Πάμε λοιπόν στο Άγιο Όρος, το οποίο επισκέπτομαι για πρώτη φορά, στη Μονή Ιβήρων. Δυστυχώς δεν πρέπει αυτήν τη στιγμή να συζητήσουμε πολύ για το ταξίδι μου αυτό, για το σκοπό του και τις συνέπειές του και για τα αποκαλυπτικά του αποτελέσματα. Πάντως, ο βασικός μου στόχος ήταν ο εντοπισμός ενός συγκεκριμένου συμβόλου, η έρευνα περί αυτού και ο αποσυμβολισμός του. Έψαχνα να βρω αυτό το σύμβολο στο Άγιο Όρος. Όταν στη συγκεκριμένη Μονή αναζήτησα το σύμβολο αυτό, οι Μοναχοί τους οποίους ερώτησα σχετικά με πού υπάρχει αυτό, με διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει τέτοιο σύμβολο εκεί. Απογοητεύτηκα, λοιπόν, και έπαψα τη μάταιη αναζήτησή του. Διέκοψα τη συγκεκριμένη μου αναζήτηση και άρχισα μια κάποια πρώτη έρευνα στη φημισμένη βιβλιοθήκη της Μονής.
Π.Γ.: Μην υπεκφεύγεις και το προσπερνάς. Πες μας γι’ αυτό το σύμβολο. Θα επιμείνω όσο χρειαστεί… Τι ήταν αυτό το σύμβολο;…
Ι.Φ.: Εντάξει, έψαχνα ένα συγκεκριμένο και σημαντικότατο για μένα σύμβολο, την «Οκτάδα». Όλοι όμως, μη εξαιρουμένου και του ηγούμενου, αρνούνταν επίμονα ότι υπάρχει εκεί. Εγώ όμως επέμενα, έστω και διαισθητικά. Αυτοί λένε ότι δεν υπάρχει και ότι «αν υπήρχε θα το ήξεραν». Νόμιζα πως εάν πράγματι ήξεραν για την ύπαρξη του θα μου το έλεγαν, ήθελα να πιστεύω πως δεν θα μου έλεγαν ποτέ ψέματα και πως μου είχαν κάποια εμπιστοσύνη…
Π.Γ.: Το σύμβολο αυτό, έχει κάποια σχέση με τους εννέα γυμνούς ή τους εννέα αόρατους; Με τους Εξαγωνίτες και τους Οκταγωνίτες; Με την Οκτάβα και τη Μουσική των Σφαιρών; Είναι αρχαίο; Τι ακριβώς είναι αυτό το σύμβολο; Γιατί το ερευνάς;…
Ι.Φ.: Δεν ξέρω, εσύ τα λες αυτά. Δεν θέλω προς το παρόν να το συζητήσουμε. Ας πούμε απλά ότι πρόκειται για το διπλό Οκτώ… Εγώ έψαχνα να το εντοπίσω, οι Μοναχοί με διαβεβαίωναν ότι δεν ξέρουν τίποτε περί αυτού, κι εγώ ήμουν υποχρεωμένος να πιστεύω πως δεν μου έλεγαν ψέματα, αν και είναι πολύ μορφωμένοι και ενημερωμένοι καλά σε πολλά ζητήματα και θα έπρεπε να το έχουν εντοπίσει… Τέλος πάντων, εγώ εκείνο το μεσημέρι δεν πρόλαβα το φαγητό στην τραπεζαρία, η οποία κλείνει έπειτα από κάποια ώρα. Αφού δεν πρόλαβα το φαγητό, πήγα και κάθισα στο αίθριο της Μονής, δίπλα σε ένα σωρό από πεπόνια, παλεύοντας με τον πειρασμό να σπάσω και να φάω ένα χωρίς να με δουν. Κάθομαι εκεί και καπνίζω, μπροστά μου είναι οι λαχανόκηποι, πιο αριστερά το εργοστάσιο ξυλείας του μοναστηριού και στη συνέχεια των κήπων, απέναντι, είναι η θάλασσα. Από εκεί που κάθομαι στο αίθριο, κοιτώ το δρόμο που περνάει μπροστά από την παραλία, κι έχει ένα τοιχάκι που τον χωρίζει απ’ αυτήν. Τότε, ξαφνικά βλέπω έναν Μοναχό να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, να αναδύεται από τα νερά! Εμφανίστηκε από το πουθενά και αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα, προχωρώντας μέσα στο νερό προς την ακτή. Ανέβηκε το τοιχάκι, διέσχισε τον παραλιακό δρόμο και πήρε το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από την ακτή προς το μοναστήρι και περνά δίπλα από το αίθριο όπου καθόμουν. Όταν τον είδα να βγαίνει από το νερό νόμισα πως είναι μία παραίσθηση μου. Αμέσως όμως σκέφτηκα πως εκεί πάντα υπάρχουν πολλοί Μοναχοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο ξυλείας, που εργάζονται στα χωράφια, που ψαρεύουν, κ.λ.π., και σκέφτομαι μήπως βγήκε μέσα από κάποια βάρκα που δεν πρόλαβα να τη δω και την τραβήξανε πίσω από το τοιχάκι, έξω από το οπτικό μου πεδίο. Ο Μοναχός βγαίνει από τη θάλασσα και παίρνει το ανηφορικό δρομάκι που βγαίνει προς το μοναστήρι, και έρχεται προς το μέρος μου στο αίθριο, εκεί που κάθομαι. Μου λέει: «τις ευλογίες σου αδελφέ Ιωάννη…» και σκύβει να μου ασπασθεί το χέρι, εγώ φυσικά το τράβηξα τελείως σαστισμένος, σοκαρισμένος διότι γνώριζε το όνομα μου και το επίθετό μου, όσο και για την παρουσία στο μοναστήρι του γιου μου Τάλω, για τον οποίο έκανε κάποια φευγαλέα αναφορά. Πριν προλάβω να συνέλθω από το αρχικό σοκ, ο Μοναχός μου λέει: «αυτό που αναζητάτε, αδελφέ, βρίσκεται εκεί…» και μου υποδεικνύει το ακριβές σημείο όπου βρίσκεται το σύμβολο που αναζητούσα! Πριν προλάβω να του μιλήσω περισσότερο, γυρίζει και παίρνει την κατηφόρα, μπαίνει πάλι μέσα στη θάλασσα και χάνεται! Μπήκε πάλι στο νερό και εξαφανίστηκε από τα μάτια μου… Τώρα, μέσα στη σαστιμάρα μου, διότι ήταν ένα σοκ για μένα να έρθει κάποιος και να μου πει πού βρίσκεται αυτό που αναζητούσα, η εντύπωση που μου άφησε ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μοναχός που είχα συναντήσει στη Μονή του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο! Ήταν το φαινότυπό του, και μέσα μου μέχρι τώρα επιμένω πως ήταν αυτός, νομίζω πως ήταν το ένα και το αυτό φυσικό πρόσωπο… Γνωρίζουμε, φυσικά, πολλά για την πολυστασία, και ίσως μπορούμε να δώσουμε μία ερμηνεία σ’ αυτό το φαινόμενο… Αφού κατόρθωσα να συνέλθω, πηγαίνω κατευθείαν στο σημείο που μου υπέδειξε, και πράγματι εντοπίζω το σύμβολο που αναζητούσα, το οποίο αγνοούσαν πλήρως οι Μοναχοί. Περί αυτού, όμως, και ποιους ενημέρωσα σχετικώς, τίποτε άλλο προς το παρόν. Το μόνο που μπορώ τώρα να αναφέρω είναι: Μετά τα όσα εβίωσα, είδα και παρατήρησα, ύστερα από την επίσκεψη μου στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο, και φυσικά στο Αιγαίο και στο Άγιο Όρος, μου δημιουργήθηκε η έντονη εσωτερική τάση να επισκεφθώ ξανά το μοναστήρι αυτό στον Όλυμπο, και να εκπληρώσω κάποιο τάμα μου. Μεθαύριο κιόλας θα πραγματοποιήσω αυτήν την προσκυνηματική επίσκεψη κι αυτό το χρέος μου, μαζί με τα τη σύζυγό μου και μερικούς φίλους μου από τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια και την Κατερίνη. [σ.σ. η συζήτησή μας γίνεται στη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο δεκαήμερο του Μαΐου ]…
Π.Γ.: Αφού μιλάμε για σύμβολα, νομίζω πως ήρθε η ώρα να μας πεις τι είναι όλη αυτή η ιστορία με τον περιβόητο “Λωτό”. Όπως γνωρίζω, αλλά και εσύ το γνωρίζεις καλύτερα από εμένα, σε διάφορους στενούς κύκλους κυκλοφορεί η φήμη ότι πρόκειται για το σύμβολο της διαδοχής του επικεφαλής των Έψιλον(!), το οποίο το κατέχει κάποιος «φύλακας», αλλά κανείς δεν ξέρει πολλά περί αυτού. Τι είναι αυτός ο Λωτός; Τι συμβαίνει με αυτήν τη νεφελώδη υπόθεση αυτήν την εποχή; Θέλεις να προσπαθήσεις να μας εξηγήσεις;
Ι.Φ.: Είναι μια πολύ μπερδεμένη και προς το παρόν «απαγορευμένη ιστορία», όλα αυτά τα περί «Λωτού». Σε μερικές – πραγματικές και μη – ελληνοκεντρικές οργανώσεις και ομάδες, έχει διαδοθεί πολύ έντεχνα και σαφώς γκεμπελικά, μία κατασκευασμένη παραμυθολογία περί των Έψιλον, που λέει ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη ομάδα που αποτελείται από φυσικά (γνωστά και άγνωστα) πρόσωπα, η οποία «είναι η πραγματική ανώτατη ηγεσία των Έψιλον». Αυτό το ζήτημα καλλιεργείται ξανά, αφού πρώτα έχει διαδοθεί από συγκεκριμένους κύκλους και έντυπα, ακόμη και βιβλία, η ιδέα ότι δήθεν «ο ιδρυτής των Έψιλον και οραματιστής της αναγέννησης του Ελληνισμού και της Ελλάδας» ήταν ο αρχιμασόνος Σπυρίδων Νάγος. Σας θυμίζω κάποιες αόριστες αναφορές σε δημοσιεύματα, για ένα βοσκόπουλο από την Αρκαδία που υποτίθεται πως το 1840 «ενώ έβοσκε τα πρόβατα του, του παρουσιάστηκε ο Θεός Απόλλωνας και του ανέθεσε την εντολή της δημιουργίας του κινήματος αναγέννησης του Ελληνισμού και της Ελλάδας, καθώς και της διάχυσης του Απολλώνιου Φωτός», κ.λ.π… Έρχονται τώρα να μας πουν ότι το βοσκόπουλο αυτό ήταν ο Σπυρίδων Νάγος, και πως οι Έψιλον ιδρύθηκαν αποκλειστικά από τη Μασονία. Εκτός από το ότι είναι αμφίβολη η ύπαρξη ενός φυσικού προσώπου με το ονοματεπώνυμο Σπυρίδων Νάγος, είναι βέβαιο ότι στην Αθήνα υπάρχει μασονική στοά με τίτλο της αυτό το ονοματεπώνυμο, και γι’ αυτήν τη στοά και για τον ανθελληνικό της ρόλο αναφέρω πολλά στο βιβλίο μου Σιωνιστικές Συνωμοσίες το οποίο κυκλοφόρησε πριν από 24 χρόνια. Συγκεκριμένα εκεί αποκαλύπτω ότι η τότε ηγεσία της στοάς αυτής πίεσε το μέλος της Παττακό στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Τώρα. οι ίδιοι μασονικοί κύκλοι, διαδίδουν με δημοσιεύματα και βιβλία ότι ο Νάγος πήρε εντολή από τον Απόλλωνα και ήρθε από την Αρκαδία στην Αθήνα, όπου ίδρυσε διάφορους εθνικο-πνευματικούς κύκλους, οργάνωσε και κινήματα, και δήθεν ανάμεσα τους και την Ομάδα Έψιλον και όλο το κίνημα της αναγεννήσεως του Ελληνισμού, δηλαδή ότι όλα αυτά είναι μασονικής προελεύσεως. Δηλαδή πως η παρατηρούμενη, κυρίως την τελευταία δεκαετία, αφύπνιση των Ελλήνων είναι αποκλειστικό έργο της μασονίας! Μάλιστα, κυκλοφορούν και κάποια δήθεν «κατηχητικά» βιβλία του Νάγου για την αναγέννηση του Ελληνισμού, τα οποία φυσικό γράφτηκαν τα πέντε τελευταία χρόνια και όχι από τον δήθεν Νάγο…
Επιπλέον, κάποιοι γνωστοί και συγκεκριμένοι μασονικοί και προτεσταντικοί κύκλοι, προσπαθούν να με εκβιάσουν, εμμέσως πλην σαφώς, να αποκαλύψω γνώσεις μου και σημαντικές πληροφορίες μου περί των Έψιλον, με κατηγορούν δήθεν πως ενώ κάποιο συγκεκριμένο και γνωστό πρόσωπο μου έδωσε και μου δίνει τις πληροφορίες περί των Έψιλον που έχω αναφέρει σε βιβλία μου και συνεντεύξεις μου, δεν έχω ποτέ αναφέρει το ονοματεπώνυμό του…
Π.Γ.: Τα δημοσιεύματα αυτά υπονοούν αυτόν τον Νάγο;…
Ι.Φ.: Όχι. Υπονοούν δήθεν ένα άλλο πρόσωπο, υπαρκτό πρόσωπο, έναν θεσσαλονικιό, ο οποίος ισχυρίζεται ότι έχει το “Λωτό”, και αυτός έχει και σε μένα τον ίδιο διατυπώσει αυτόν τον ισχυρισμό του. Ο Λωτός αυτός υποτίθεται ότι είναι το σύμβολο του “αρχιερέα” των Έψιλον, του πνευματικο-πολιτικού ηγέτη των Έψιλον. Το σύμβολο της διαδοχής του ιερατείου των Έψιλον. Το σύμβολο αυτό της διαδοχής του ιερατείου των Έψιλον, το είχε ο αείμνηστος Ελευθέριος Πρόκος, και αυτός το μεταβίβασε στο άτομο αυτό, όχι για να ανακηρυχθεί αυτό επικεφαλής των Έψιλον, αλλά για να το φρουρεί ως Φύλακας του Λωτού, για να το δώσει στον αρχηγό ή τον αρχιερέα ή τον πνευματικό ηγέτη ο οποίος θα εμφανιστεί στην κατάλληλη στιγμή. Το άτομο αυτό, ο υποτιθέμενος Φύλακας του Λωτού, είναι ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος, ένας πολύ μοναχικός άνθρωπος ο οποίος είναι τυφλός, και όπως μου έχει πει ο ίδιος, έχει πολλές καλές σχέσεις με τους ραβίνους της Θεσσαλονίκης και με πάρα πολλούς άλλους κομβικούς ανθρώπους, και όπως είπα είναι ένα πολύ αξιοσέβαστο πρόσωπο. [σ.σ. Ο κ. Φουράκης μας είπε το όνομα του προσώπου αυτού, αλλά επιλέγουμε να μην το δημοσιεύσουμε μέχρι να ερευνήσουμε περισσότερο την υπόθεση αυτή… ]
Φυσικά, θα πρέπει να αναφέρω ότι είναι αδιανόητο μια θρησκευτική, φιλοσοφική ή εθνικοπολιτική ομάδα συγκροτούμενη από Έλληνες να χρησιμοποιεί το Λωτό ως σύμβολο της. Είναι αδιανόητο αυτό, διότι ο Λωτός είναι ένα από τα θρησκευτικο-φιλοσοφικά σύμβολα του Βουδισμού αλλά και του Ινδουισμού…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό STRANGE τεύχος 45 ΙΟΥΝΙΟΣ 2002

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s