ΜΙΑ ΩΔΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΚΩΦΩΝ-Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν (ΙI)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 2/05/15)

Ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος ποὺ ἔβλεπε πλατύτερα καὶ δυνατώτερα, εἶδε ὅτι ὅλα αὐτὰ στὸν ἄγριο Κόσμο εἶνε σὰν μπουκέτο σταχύων κοντὰ σὲ στόμα γαϊδάρου, ὅτι διὰ νὰ διατηρηθοῦν αὐτὰ ἐχρειάζετο ἕνας μέγιστος ἑλληνικὸς θώραξ, γράφων τὸν μέγιστον δυνατὸν κύκλον φρουρήσεως περὶ αὐτά, ὅτι ἡ Φυλὴ ἔπρεπε νὰ ἐκταθῇ μέχρι τῶν ἄκρων ὁρίων της διὰ νὰ εἶνε ἀσφαλής, καὶ εἶδε κατακάθαρα ὅτι δὲν εἶνε σκοπός της νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ καὶ νὰ εἶνε μεγάλη, ἀλλὰ Σκοπός της μοιραῖος εἶνε ὁ Κόσμος, ὁ Ἐξανθρωπισμὸς τοῦ Κόσμου, ἡ Πραγματικὴ κυριαρχία καὶ ἡ Πνευματικὴ κυριαρχία τῆς Γῆς, ἡ Γνῶσις καὶ τακτοποίησις τοῦ Πραγματικοῦ καὶ Πνευματικοῦ Κόσμου. Καὶ οὕτω εἶδε κατακάθαρα τὴν ΑΝΑΓΚΗΝ Τρισμεγίστου Ἑλληνισμοῦ.

Διότι ἐὰν ἔπαυε νὰ ὑπάρχῃ τοιοῦτος ἐπὶ μακροτάτην σειρὰν αἰώνων, ἔστω καὶ διὰ μίαν στιγμήν, καὶ τοιοῦτος πολεμῶν λυσσωδῶς ἐναντίον ὅλων τῶν στοιχείων, μέχρις ὅτου, ὦ Φράγκοι Δασκάλοι, ἔλθετε ἡ εὐγενεία Σας, ὁ Πολιτισμός μας ποὺ ψέλνετε καὶ ἑπομένως ὁ Πολιτισμός Σας καὶ ὁ Πολιτισμὸς τῆς Γῆς θὰ ἦτο ἐξαφανισμένος.

Λοιπὸν ὅπως ὁ Ἀριστοτέλης ἔφτιανε τὸν Κόσμο στὸ χαρτί, ὁ Ἀλέξανδρος ἐθεμελίωνε καὶ ἀρχιτεκτονοῦσε κατὰ τὸν Ἑλλ. τρόπο καὶ διὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, διὰ πάντα, τὸν Κόσμον στὴ Γῆ.

Καὶ σύμφωνα πρὸς αὐτά, διὰ νὰ γίνουν αὐτά, ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνουν, δὲν ἐχρησίμευε τίποτε ὁ Λόγος τοῦ Περικλέως. Ἐχρειάζετο πρωτίστως, μία ΒΟΥΒΗ στερεὰ ΦΑΛΑΓΞ, γαρνιρισμένη μὲ μακρύτατες μύτες ἀπὸ σίδερο, σουβλερότατο, ξεκοιλιαστικοτάτη τῶν αἰωνίων Παλιορωμηῶν. Ὁ Ἀλέξανδρος εἶνε ὁ: ΩΡΑΙΟΣ-ΤΡΟΜΕΡΟΣ. Διότι τὸ Ἐθνικὸν Καλὸν κατορθώνεται εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Κόσμον μόνον καὶ μόνον διὰ τῆς ἐπιβολῆς τῆς ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΔΥΝΑΜΕΩΣ. Αὐτὰ πρέπει νὰ ξεύρουν οἱ ΜΕΛΛΟΝΤΕΣ Βασιλεῖς, ἂν εἶνε καὶ οἱ ΘΕΛΟΝΤΕΣ, διὰ νὰ κατορθώσουν τίποτε μεταξὺ Ἑλλήνων. Λένε ὅτι ὁ Ἕλληνας ζυγὸ δὲν ὑποφέρει στὸν λαιμό του. Πρόληψις. Αὐτοκολακεία. Τὸ γεγονὸς εἶνε ὅτι πετᾷ μὲν τὸν κακοβαλμένο ζυγό, ἀλλ᾿ ὅταν τὸν καργάρῃς καλὰ στὸ λαιμό του, κανένας Λαὸς δὲν τὸν βαστᾷ φρονιμότερα. Διότι ὁ Ἕλλην εἶνε μὲν κατεργάρης, ἀλλὰ εἶνε καὶ ΣΟΦΟΣ. -Λένε ὅτι ὁ Ἕλληνας εἶνε Δημοκράτης. Ἐνῷ, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἐβασιλεύθη καὶ Αὐτοκρατορεύθη περίφημα, τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ Ἀβασίλευτα Πολιτεύματά του καὶ τὰ Παμπάλαια καὶ τὰ Χθεσινὰ τοῦ Ζυγοῦ καὶ τοῦ Ἀγῶνος ἦσαν μᾶλλον Ὀλιγαρχικὰ Ἀριστοκρατικά. Ὁ δὲ γενικὸς τύπος τῆς Κοινότητος εἶνε μᾶλλον, ὀλιγαρχικὴ Ἀριστοκρατία. Οὕτω τὸ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΝ ἔργον ἀρχίζει, μὲ ἕνα ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΝ ΑΛΩΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ. Ὀλίγιστοι Στρατιῶται, ἀφωσιωμένοι, πιστεύοντες ὀλίγοι Ἥρωες, μὲ ὀλίγους ποιητὰς καὶ καλλιτέχνας καὶ Σοφοὺς περὶ ἕνα ἅρμα Θεοῦ. Καὶ ἡ Βάρβαρος Οἰκουμένη παντοῦ ὅπου ἡ θεία ὄψις τοῦ ἐπιφανεῖ, γονατίζει, καὶ οἱ Βάρβαροι Λαοὶ προσκυνοῦν τὸν: ΑΠΟΛΛΩΝΑ.

ΕΛΛ. Φυλὴ τί φωνάζεις; Μπῆκαν κλέφτες στὸ μανδρί; Ἐὰν Σοῦ βαστᾷ ἔμπα διώχτους.

Σημειωτέον, ὅτι τίποτε δὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ εἰς τὸν δρόμον του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ἔχει νὰ φοβηθῇ μόνον τοὺς ὀλίγους Ρωμιοὺς ποὺ θὰ εὑρῇ εἰς τὰ ἐχθρικὰ στρατόπεδα καὶ τοὺς πολλοὺς Ρωμιοὺς ποὺ ἀφίνει πίσω του. Καὶ πράγματι μόνον σ᾿ αὐτοὺς ἔχει τὴν προσοχή του. Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς μέσα του ἔχει τὰ στοιχεῖα τῆς ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. Καὶ ὁ Ἕλλην μέσα του ἔχει τὸ μικρόβιον τῆς ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ. Ὅλα τὰ ἔξωθεν αἴτια τὰ ὁποῖα φωνάζει, ὁ δαιμόνιος ψεύτης καὶ τρομερὸς Ἠθοποιός, εἶνε ὅλα πάντοτε δευτερεύοντα. Τὰ πρῶτα εἶνε πάντα δικά του. Καὶ πάντα ψεύδεται λέγων ὅτι τοῦ λείπουν οἱ Ἄνθρωποι. Καὶ πάντα ἔχει καὶ πάντα τοὺς ξέρει περίφημα. Ἀλλὰ τὸν ζυγὸν τοῦ Ἕλληνος, τοῦ Ἑαυτοῦ του, τοῦ Μεγαλείου του, τὸν δέχεται δυσκολοτέρα ἀπὸ κάθε ἄλλον. Εὐκολότερα δὲ ὅλων τὸν ΞΕΝΟΝ ΖΥΓΟΝ.

Ἀλλ᾿ ἐπάνω εἰς πελώριον πυραμίδωμα, θησαυρῶν, τροπαίων, θριάμβων μὲ Σῶμα Λυσιππείου Ἀλκῆς καὶ Εὐμορφιᾶς, Σῶμα φύσει εὐωδιάζον σὰν ἄνοιξις, τρομερὰ ΩΡΑΙΟΣ καὶ τρομερὰ ΝΕΟΣ πεθαίνει ὁ μόνος ἄξιος τοῦ ὀνόματος: ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΩΡ ποὺ εἶδεν ἡ Γῆ. Ὁ Παρθενώνειος Τύπος τοῦ Κοσμοκράτορος. Καὶ πεθαίνει ΠΑΙΔΙ.

Ὁ Κόσμος δὲν ξαναεῖδε ἀκόμη, παρὰ ἀποπείρας μεταφράσεων ἀπὸ προστυχορωμαίους Καίσαρας, παρὰ ἀγενεῖς τιποτένιους, κοντοχόντρους, χασαπομανεῖς θεατρίνους Ναπολέοντας, ἀφήνοντας πίσω των μόνον αἵματα καὶ ἐρείπια. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἀνθρωπάκιδες τοῦ Τωρινοῦ Κόσμου, ποὺ φουσκώνουν καὶ κάνουν τὰ λεοντάρια στὰ περιβόλια των, μὲ τοὺς μπερντέδες τοῦ σπητιοῦ των γιὰ πορφύρες, θυμίζουν μόνον τὰ παραμύθια, ποὺ λένε ἡ γρηὲς Γερμανές, κατὰ τὰ μπουμπουνίζοντα σκοτάδια τῶν νυκτῶν, στὰ ἀγγελοχάσκοντα Γερμανόπαιδα.

ΕΛΛ. Φυλὴ εἶσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οἱ Φραγκικοὶ Στρατοὶ καὶ Στόλοι νὰ Σοῦ φυλᾶν τ᾿ ἀμπέλια ΣΟΥ.

Οἱ Φράγκοι Βιβλιαράδες μᾶς εἶπον ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος δὲν ἦτο Ἕλλην. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἐσυζητήθη! καὶ δὲν εὑρέθη κανεὶς νὰ τοὺς εἰπῇ: Τὸν κακόν σας τὸν καιρό. Μᾶς εἶπον ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος ἐζουρλάθη, ἐξΑσιανίσθη… Διότι οἱ Φράγκοι Καλαμαράδες καὶ οἱ κάθε Βιβλιοφάγοι, εἶνε ζῳύφια στενοχονδροκέφαλα, ΚΟΥΤΑΒΙΑ θεόστραβα εἰς τὴν ἀντίληψιν τῆς Πολυμόρφου φύσεως τῶν Ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Διότι, βράστον τὸν Βασιληὰ ἅμα δὲν στέκεται ψηλά. Διότι ἂν δὲν ἀστράφτει πάγχρυσος ὁ Βασιλεὺς στὴν Ἀνατολὴ καὶ δὲν πατήσῃ τὸ χρυσό του πόδι στὸ σβέρκο τοῦ ἀνατολίτη, κανεὶς δὲν τὸν παίρνει γιὰ Βασιληά. Καὶ τὰ λένε αὐτὰ οἱ Φράγκοι, ποὺ ντένουν τοὺς Βασιλεῖς των αὐτὴν τὴν ὥρα, μὲ τὰ Μεσαιωνικά τους μασκαραλίκια κατὰ τὰς ἀνωτάτας των ἑορτάς. Οἱ ἴδιοι ποὺ δὲν θὰ πίστευαν ποτὲ στὸν μόνον ἀληθινὸν Φραγκοκράτορα, τὸν Παπαδιάβολο τῆς Ρώμης, ἂν δὲν τοὺς κολοῦσε δι᾿ αἰῶνας τὴν παντοῦφλα του στὸ στόμα των. Καὶ ἐλέχθησαν αὐτὰ καὶ χίλια χειρότερα, διότι ὁ Ἑλληνισμὸς ἐκατάντησε ἕνα ζαγάρι τρέμον τὸν ἀφέντη του, τὸν Φράγκο καὶ φοβούμενον νὰ πῇ: Λέτε ὅ,τι θέλετε. Πιστέψτε ξεπιστέψτε ὅ,τι θέλετε, ἀφοῦ στὸ τέλος θέλτε δὲ θέλτε, θ᾿ ἀναγκασθῆτε πάντα νὰ πιστεύσετε τὰ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Ὁ Ἀλέξανδρος τίποτε παράδοξα δὲν ἔκαμε. Τὸ ἔργον του τὸ ἐπέβαλεν ἡ Λογική, ἡ Φύσις, ἡ Φορά, ἡ Ὥρα τῶν Πραγμάτων. Καὶ ὁσονδήποτε κολοσσαῖα δι᾿ ἐμᾶς τοὺς τότε καὶ διὰ τὸν πολιτισμὸν τοῦ κόσμου, ὁσονδήποτε μεγάλα καὶ ζωντανὰ καὶ φρεσκότατα ἕως τὴν ὥραν αὐτήν, εἴπέρ ποτε αὐτήν, εἶνε τὰ ἀποτελέσματα καὶ τὰ διδάγματα, τὸ Ἔργον του εἶνε τὸ Νεανικὸν τὸ πρῶτον του βῆμα. Ἡ πρώτη σελὶς ζωῆς ποὺ ἐκόπη. Τρέξας καὶ πιάσας ἀπὸ τὰ θαυμάσια μοσχοβολάτα γένεια τὸν Πέρση, σκάσας αὐτὸν κατὰ γῆς καὶ πατήσας τὴν γιασεμόλευκη κοιλιά του, σπᾷ τὴν Βάρβαρον Δύναμιν ποὺ αἰώνια ἐμπόδιζε τὸ δρόμο καὶ ἀπειλοῦσε κάθε λίγο νὰ χυθῇ καὶ πνίξῃ τὴ Φυλή, ἀνοίγει τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴν Ἀσία εἰς τὸ Ἐμπόριον καὶ τὸ Πνεῦμα. Ὁ Ἑλληνισμὸς τότε, ὁ ἀπό της προσωρινῶς Μυθολογικῆς λεγομένης ἐποχῆς, εὐρισκόμενος εἰς τὰς αὐτὰς περίπου Γεωγραφικὰς ἐκτάσεις, μὲ ἄλλα μόνον ὀνόματα καὶ ἄλλα φορέματα, ἐγκαθίσταται τότε ἐπισήμως ὡς ἄρχων καὶ πρωτεύων παντοῦ ὅπου ἦτο, καθιεροῦται μόνον καὶἑδραιοῦται διὰ παντὸς καὶ ἐπεκτείνεται εἰς ὅλον τὸν ΦΥΣΙΚΟΝ ΚΥΚΛΟΝ τῆς προαιωνίου, τῆς καθ᾿ ὅλην τὴν ἔκτοτε ἱστορικὴν περίοδον τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς ἕως τώρα ὑπάρξεως καὶ ἐνεργείας του, ἀπὸ τὴν ὁποίαν τίποτε ἕως τώρα καὶ τίποτε εἰς κανένα μέλλον δὲν θὰ κατορθώσῃ νὰ τὸν ξεκολλήσῃ, νὰ τὸν ξεριζώσῃ, διότι εἶνε στὸ σπῆτι του, ἐκτὸς τῶν συνήθων κατὰ τὰ ἀνθρώπεια ἀνακατεύματα μετατοπίσεων, ὑποχωρήσεων, κυνηγημάτων, σπρωξιμάτων, τὰ ὁποῖα δυνατὸν νὰ τοῦ κάμουν κατὰ διαφόρουςἱστορικὰς στιγμάς, σὰν τὴν ἐκ Ρωμαίων -Κύριε ἐλέησον τὸ μυαλὸ τῆς Ἱστορίας- ἕλκουσαν τὸ γένος εὐγενῆ Ρουμανίαν, δηλαδὴ τὴν γνωστὴν Βλάχα ποὺ καββαλικεύουν αἰῶνες τώρα τὰ ἑλληνικὰ μπακαλόπουλα, σὰν τοὺς ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΑΣ τῆς Μακεδονίας ποὺ ὁ Θεὸς νὰ τοὺς σῴζῃ καὶ τοὺς διαφωτίζῃ ἕως ὅτου μᾶς ξυπνήσουν ἐντελῶς μὲ τὶς μαχαιριές των, τῶν ὁποίων ὅλων ἄλλως τε πραγματικὸς αἴτιος εἶνε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὶς δουλίτσες του, καὶ τὶς τεμπελιές του καὶ τοὺς ὕπνους του καὶ τὶς ἀδιαφορίες του καὶ τὶς ἀτολμίες του καὶ τὶς ἀνανδρίες του, τὶς ἀφιλοτιμίες του καὶ τὶς διαλείψεις του, θάρρους καὶ μυαλοῦ. Δηλαδὴ ὁ Ἑλληνισμὸς-Ὀδυσσεύς, δηλαδὴ ὁ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ -λέγε ΦΥΣΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΟΣ τωρινὲ Βλάκα- δηλαδὴ ὁ προμυθικὸς Γορτύνιος καὶ ὁ Βολιώτης, δηλαδὴ ὁ μπακάλης, δηλαδὴ ὁ γεωργός, εἴτε τῆς Πελοποννήσου εἴτε τῶν Νήσων, δηλαδὴ ὁ κάθε τι τοῦ κάθε Ἑλληνικοῦ μέρους, ποὺ ἔχει προαιώνια τὸ ΕΝΣΤΙΚΤΟΝ τῆς κινήσεως καὶ μετατοπίσεως, ὁ εὐκολότατα, ὁ ἕτοιμος νὰ πάῃ στὰ ἄκρα τῆς Γῆς σὰν νὰ εἶνε σπῆτι του, εἰς κάθε ἱστορικὴν στιγμήν, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΕΙΝΕ ΕΥΚΟΛΟΝ, ὁ ἕτοιμος νὰ γίνῃ γιατρός, μανάβης, μηχανικός, χαμάλης, ξενοδόχος, πρίγκιψ, παπάς, κάθε τι κάθε περίδρομον, νὰ μπογιατίσῃ τὸ κορμί του ἀκόμη καὶ νὰ κάνῃ ἔπειτα στὴν κουτὴ Εὐρώπη καὶ τὸν Ἀνθρωποφάγο. Ὁ Ἑλληνισμὸς ποὺ θὰ εἶνε αἰώνια στὴν Αἴγυπτο λόγου χάριν σὰ στὸ σπῆτι του, πραγματικὸς κατακτητὴς ἀλλὰ καὶ πραγματικὸς ἐκπολιτιστὴς καὶ φίλος τοῦ Ἰθαγενοῦς, ὅπως ἦτο πολὺ πρὶν ὁ γνωστὸς Ἀβραὰμ τῆς Γραφῆς τῆς Γρηᾶς πουλήσει τὴν γυναῖκα του στὸν Φαραώ, γιὰ νὰ τρυπώσῃ στὸ παλάτι του καὶ τοῦ κλέψῃ καὶ τὰ πιάτα, ὅπως εἶνε αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅπως κατὰ τὴν ἀγύριστον μοῖραν, θὰ ἰδῇ αὐτὸς τὸν Ἄγγλον, τωρινὸν χωροφύλακα, ποὺ τὸν ἔστειλλε ἡ ἀείμνηστος ἡ Βιττώρια, μόνον καὶ μόνον ἀπὸ εὐσπλαγχνίαν διὰ νά…. ἐξαπλώσῃ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Πολιτισμόν!… ἀλλὰ καὶ νὰ καταπιῇ τὸν Νεῖλον μὲ ὅλο του τὸ μπαμπάκι, θὰ τὸν ἰδῇ νὰ φεύγῃ καὶ νὰ μένῃ πάντα μόνος αὐτός.

Κυρὰ τ᾿ ἀμπέλια Σου φύλατα μόνη Σου κι᾿ ἄφηνε τὸν Κόσμον ἥσυχον.

Ὁ Ἀλέξανδρος εἶνε ὁ Ὥριμος Ἀνδρικὸς Ἐγκέφαλος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως καὶ αὐτὸς ὁ Ἑλληνισμὸς εἶνε ἤδη Ἀνήρ. Μὲ μάτι Θεοῦ διατρέχει τὸν Κόσμον, σπείρει σοφώτατα τὸν Ἑλλ. ΣΠΟΡΟΝ, ριζώνει καὶ ἀναπτύσσει καὶ πολλαπλασιάζει τὰς χιλιάδας χιλιάδων Κοινότητας, τὰς καθιερώνει καὶ τὰς ἑδραιώνει, παντοῦ ὅπου ἦσαν ἀνέκαθεν καὶ παντοῦ ὅπου δὲν ἦσαν ἀκόμη. Μὲ μάτι Θεοῦ βλέπων τὰ ναυτικά, ἐμπορικά, συγκοινωνικὰ καὶ ἐκπολιτιστικὰ σημεῖα τῆς Γῆς, ἱδρύει καὶ στήνει τὰς Ἑλλ. Πόλεις, ΦΑΡΟΥΣ ἀληθινοὺς Κινήσεως, Προόδου, Φωτὸς καὶ Πολιτισμοῦ διὰ τὸν δρόμον τῆς Ἀνθρωπότητος. Δημιουργεῖ ἕνα τελειότατον δίκτυον Ἑλλ. Πολιτισμοῦ. Αἱ Πόλεις δὲ αὐταὶ καὶ αἱ ἀνέκαθεν οὗσαι καὶ αἱ νέαι ἅπαξ ἑδραιωθεῖσαι καὶ καθιερωθεῖσαι διὰ τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ Γοήτρου, σχεδόν, δυνατὸν εἰπεῖν, δὲν εἶχον ἀνάγκην πλέον οὔτε Διαδόχων οὔτε μεγάλου Κράτους διὰ νὰ ὑπάρξουν, διὰ νὰ ἐκτελέσουν τὸν προορισμόν των. Διότι τὸ κάθε καλὸν εἰς τὸν κόσμον εἶνε μισὸ καλὸ καὶ μισὸ κακό, ὅπως δὲν ὑπάρχει κακό, τοῦ ὁποίου τὸ μισὸ νὰ μὴν εἶνε καλό. Οὕτω ὁ Ἐγωϊσμὸς τοῦ Ἕλληνος καὶ τοῦ ὁμίλου τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀποτελοῦν τὰς Κοινότητας, τὰ Ἄστεα, τὰς Πόλεις, ὁ Καταστρεπτικὸς διὰ τὴν ἑνότητα τοῦ ὅλου, τὴν συστηματικήν του συγκέντρωσιν, ὀργάνωσιν καὶ Προχώρησιν, αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶνε ὁ ἰσχυρότατος λόγος τῆς ὑπάρξεως καὶ διασώσεως τῆς Φυλῆς, διότι -ὁλόκληρος ἡ Ἱστορία τὸ σαλπίζει καὶ εἶνε ἐντελῶς ἀνεξήγητος ἄλλως- κάθε ΧΟΥΦΤΑ Ἑλλήνων πεταμένη ὁπουδήποτε τῆς Γῆς, ἀποτελοῦσα Κοινότητα, ἔχει μέσα της τὰ στοιχεῖα καὶ τὰς δυνάμεις ἑνὸς Ἔθνους ὁλοκλήρου, ἀκριβῶς ὅπως ὁ φυτικὸς Σπόρος ἔχει μέσα του, ἐν δυνάμει καὶ μικρογραφίᾳ, ὁλόκληρον τὸ δένδρον, ὁλόκληρος δὲ ἡ Ἱστορία μᾶς σαλπίζει, ὅτι δὲν ὑπῆρξε ποτὲ Κατάκτησις γενικὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Κατακτηταὶ ἠναγκάσθησαν νὰ συμβληθῶσι σχεδὸν μὲ κάθε μίαν καὶ μὲ κάθε μίαν Κοινότητα σχεδὸν διαφορετικά, σὰν κάθε μία νὰ ἦτο ἕνα μικροσκοπικὸν Ἐθνάριον, ἄλλο. Καὶ εἶνε Διότι ἔχει μέσα της, φυσικά, ἑτοίμους νὰ πεταχθοῦν σὲ κάθε περίστασι καὶ μεγάλους καὶ ἀπαραμίλλους: Τὸν Στρατηγό, τὸν Πολιτικό, τὸν Ρήτορα, τὸν Πρεσβευτή, τὸν Διπλωμάτη, τὸ κάθε τι καὶ ὅλας τὰς ἠθικὰς καὶ πνευματικὰς δυνάμεις ἑνὸς Ἔθνους. Οὕτω τότε μόνον ἡ Φυλὴ ἐκσπᾷ εἰς μίαν ἁλματικὴν ἀκμὴν καὶ ἄνθησιν γενικήν, γενικωτάτην. Εἰς τὴν Ἀνατολὴν εἰσέρχεται Κυρίαρχος ἡ Κίνησις. Ἡ ἀκίνητος Ἀνατολή, φαίνεται κινουμένη, διότι τὴν κινοῦμεν ἐμεῖς. Τὸ Νεκρὸν Ἐμπόριόν της, ἡ τὸ διαρκῶς ἐμποδιζόμενον ὅλοι οἱ Νεκροὶ θησαυροὶ τῶν Βαρβάρων Λαῶν, περιέρχονται εἰς χεῖράς μας καὶ κινοῦνται καὶ διοχετεύονται διὰ τοῦ μεγάλου Ἐμπορικοῦ δικτύου ποὺ ἐγκαθίσταται κυρίαρχον. Τὸ Ἐμπόριον Ἰνδιῶν, Ἀφρικῆς, Συρίας, Μεσοποταμίας, Αἰγύπτου, Ἀραβίας, Ἀρμενίας εἶνε εἰς χεῖράς μας καὶ διὰ τῆς ὑγρᾶς ὁδοῦ διασπείρεται παντοῦ καὶ ὁ πλοῦτος ρέει εἰς ὅλον τὸν Ἑλλ. Κόσμον, φθάνει μέχρι τῆς ἐδῶ Ἑλλάδος διὰ πρώτην φορὰν καὶ διὰ πρώτην φορὰν ὁλόκληρον τὸ Ἑλληνικὸν εὐημερεῖ.

Ἀλλὰ δὲν εἴμεθα ἐμεῖς οὔτε Ἄγγλοι οὔτε Γερμανοὶ ΜΠΑΚΑΛΗΔΕΣ. Ἡ Ἐμπορικότης μας δὲν εἶνε σκοπὸς ὅπως ὅλων αὐτῶν τῶν Ἀγριογουρουνικῶν Λαῶν, τῶν Τωρινῶν. Εἶνε μέσον μόνον. Ὁλόκληρος ἡ Ἱστορία μας τὸ βροντοφωνάζει. Ὁ Πλοῦτός μας, εἶνε μόνον μέσον καὶ βάθρον, διὰ νὰ ὑψώνωμεν ἀμέσως τὸ Φῶς καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Πολιτισμόν, διὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ τοὺς γύρω μας Λαούς, ὅπου καὶ ἂν εὐρισκόμεθα ἐγκατεστημένοι. Καὶ ὁ ἀνδρικὸς Νοῦς ἡμῶν, τῶν τότε, μετὰ τὸ Νεανικὸν Ἀθηναϊκὸν γλέντι καὶ ᾆσμα, τρέπεται ἀμέσως πρὸς τὴν σοβαρὰν Ἐπιστήμην, πρὸς τὴν Συστηματικὴν Ὀργάνωσιν τοϋ Πνευματικοῦ κόσμου. Οὐδέποτε ἡ βαθεία Σκέψις καὶ ἐξέτασις τῶν Πραγμάτων τῆς Γῆς, ἡ Πραγματικὴ Σκέψις, ἄνθησε περισσότερον καὶ γενικότερον εἰς τὴν Φυλήν μας. Οὐδέποτε τὸ ὀργανωτικόν μας Πνεῦμα καὶ ἡ συναίσθησις τοῦ προορισμοῦ μας ὑπῆρξε βαθύτερον αἰσθητὴ εἰς ἐμᾶς τοὺς ἰδίους. Τότε ἔχομεν διὰ πρώτην φορὰν τὴν ἐντελῆ συναίσθησιν ὅτι ἐργαζόμεθα διὰ τὸν Κόσμον ὁλόκληρον, ὅτι τὸ μέλλον τῆς Ἀνθρωπότητος ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, ὅτι εἴμεθα οἱ Τακτοποιοί, Ὀργανωταί, Ρυθμισταί, Ὁδηγηταὶ καὶ Διευθυνταὶ τοῦ Πραγματικοῦ καὶ τοῦ Πνευματικοῦ Κόσμου τῆς Οἰκουμένης. Ἔχομεν τὴν συναίσθησιν ὅτι ἡ Τύχη τῆς Οἰκουμένης εἶνε στὰ χέρια τὰ δικά μας. Καὶ τὰ τότε γεγονότα λέγουν, ὅτι οὐδέποτε ἡ Συστηματικὴ σκέψις καὶ ἡ ὀργανωτικὴ Ἐργασία ἄνθησε δυνατότερα εἰς τὴν Φυλήν μας καὶ οὐδέποτε ἀποτελέσματα τὸ ἔδειξαν καθαρότερα.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΑΓΑΝ http://www.pheidias.gr/

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in PHILOLOGIE and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s