ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ (ι)


(CYNECHEIA APO   11/1/15)

Εις Μούσας και Απόλλωνα

Ας αρχίσω από τον Απόλλωνα, τις Μούσες και τον Δία.

γιατί απο τις Μούσες και τον Απόλλωνα προέρχονται

όσοι είναι επί χθονί αοιδοί και κιθαριστές

κι απο τον Δία οι βασιλιάδες. κι ευτιχισμένος είναι όποιον

οι Μούσες αγαπούν. λόγος γλυκός απο το στόμα του κυλά.

Να έχετε χαρές, του Δία τέκνα, και τιμήστε το τραγούδι μου.

εγώ εσάς και σε άλλο τραγούδι μου θα σας μνημονεύσω.

Μουσάων ἄρχωμαι Ἀπόλλωνός τε Διός τε:
ἐκ γὰρ Μουσάων καὶ ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
ἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθονὶ καὶ κιθαρισταί,
ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες: ὃ δ’ ὄλβιος, ὅν τινα Μοῦσαι 5
φίλωνται: γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.
χαίρετε, τέκνα Διός, καὶ ἐμὴν τιμήσατ’ ἀοιδήν:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.

 

Εις Διόνυσον (β)

Αρχίζω να τραγουδώ τον κισσόμαλο, βαρύβροντο Διόνυσο,

το λαμπρό γιο του Δία και της πολυξάκουστης Σεμέλης,

που τον δέχτηκαν παρά του πατρός άνακτος οι ομορφόμαλλες

νύμφες στις αγκαλιές τους, τον ανάτρεφαν και τον φρόντιζαν

στης Νύσας τις κοιλάδες. Αυτός μεγάλωνε χάρη στον πατέρα

μέσα σε ευωδιαστό άντρο εκτιμημένος απο τους αθανάτους.

Αφού τον ανέθρεψαν αυτές να γίνει πολυύμνητος,

τότε πια άρχισε να πηγαίνει συχνά σε δεντροφυτεμένα μέρη

στολισμένος με δάφνη και κισσό. τον ακολουθούσαν ξοπίσω

νύμφες κι εκείνος πήγαινε μπροστά. βούιζε το ατέλειωτο δάσος.

κι εσύ έτσι να έχεις χαρές Διόνυσε πολυστάφηλε.

χάρισέ μας να φτάσουν χαρούμενοι πάλι στις καλές εποχές.

κι απο τις εποχές ας πάμε πάλι σε πολλά πολά χρόνια.

κισσοκόμην Διόνυσον ἐρίβρομον ἄρχομ’ ἀείδειν,
Ζηνὸς καὶ Σεμέλης ἐρικυδέος ἀγλαὸν υἱόν,
ὃν τρέφον ἠύκομοι Νύμφαι παρὰ πατρὸς ἄνακτος
δεξάμεναι κόλποισι καὶ ἐνδυκέως ἀτίταλλον
Νύσης ἐν γυάλοις: ὃ δ’ ἀέξετο πατρὸς ἕκητι 5
ἄντρῳ ἐν εὐώδει μεταρίθμιος ἀθανάτοισιν.
αὐτὰρ ἐπειδὴ τόνδε θεαὶ πολύυμνον ἔθρεψαν,
δὴ τότε φοιτίζεσκε καθ’ ὑλήεντας ἐναύλους,
κισσῷ καὶ δάφνῃ πεπυκασμένος: αἳ δ’ ἅμ’ ἕποντο
Νύμφαι, ὃ δ’ ἐξηγεῖτο: βρόμος δ’ ἔχεν ἄσπετον ὕλην. 10
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε, πολυστάφυλ’ ὦ Διόνυσε:
δὸς δ’ ἡμᾶς χαίροντας ἐς ὥρας αὖτις ἱκέσθαι,
ἐκ δ’ αὖθ’ ὡράων εἰς τοὺς πολλοὺς ἐνιαυτούς.

 

Εις Άρτεμιν (β)

Τραγουδώ την Άρτεμη τη χρυσόβελη και πολυθόρυβη,

τη σεβαστή παρθένα, την ελαφοτοξεύτρα, που ρίχνει τα βέλη της,

τη δίσυμη αδερφή του χρυσόσπαθου Απόλλωνα, αυτήν που

μέσα σε σκοτεινά βουνά και σε ανεμόδαρτες κορυφές

χαίρεται με το κυνήγι και τεντώνει τα ολόχρυσα τόξα της

εξαπολύοντας βέλη στεναχτικά. τραντάζονται οι κορυφές

των υψηλών βουνών και αντηχούν τα ολοϊσκιωτα δάση

φοβερά απο τις φωνές των αγριμιών. φρικιάζει η στεριά

και η γεμάτη ψάρια θάλασσα. ωστόσο εκείνη με δυνατή ψυχή

τριγυρίζει παντού και εξαφανίζει τα γένη των αγρημιών.

Όταν πια ευχαρηστηθεί η κυνηγήτρα των αγριμιών

κι ευχαριστήσει το νου της, χαλαρώνει τα εύκαμπτα

τόξα της και πάει στο μεγάλο ναό του αδερφού,

του Φοίβου, στον πλούσιο τόπο των Δελφών, να ετοιμάσει

τον όμορφο χορό για τις Μούσες και για τις Χάριτες. Εκεί

κρεμάει τα τεντωμένα τόξα της και τα βέλη της κι έχοντας

χαριτωμένα στολίδια γύρω στο κορμί της τραβάει μπροστά

κάνοντας την κορυφαία του χορού. κι αυτές αθάνατη φωνή

βγάζουντας υμνούν την ομορφόποδη Λητώ, πως γέννησε παιδιά

που είναι τα έξοχα άριστα παιδιά στις σκέψεις και στα έργα.

Να έχετε χαρές, παιδιά του Δία και της ομορφόμαλης Λητώς.

κι εγώ σε άλλο τραγούδι μου εσάς θα μνημονεύσω.

Ἄρτεμιν ἀείδω χρυσηλάκατον, κελαδεινήν,
παρθένον αἰδοίην, ἐλαφηβόλον, ἰοχέαιραν,
αὐτοκασιγνήτην χρυσαόρου Ἀπόλλωνος,
ἣ κατ’ ὄρη σκιόεντα καὶ ἄκριας ἠνεμοέσσας
ἄγρῃ τερπομένη παγχρύσεα τόξα τιταίνει 5
πέμπουσα στονόεντα βέλη: τρομέει δὲ κάρηνα
ὑψηλῶν ὀρέων, ἰάχει δ’ ἔπι δάσκιος ὕλη
δεινὸν ὑπὸ κλαγγῆς θηρῶν, φρίσσει δέ τε γαῖα
πόντος τ’ ἰχθυόεις: ἣ δ’ ἄλκιμον ἦτορ ἔχουσα
πάντη ἐπιστρέφεται θηρῶν ὀλέκουσα γενέθλην. 10
αὐτὰρ ἐπὴν τερφθῇ θηροσκόπος ἰοχέαιρα,
εὐφρήνῃ δὲ νόον, χαλάσασ’ εὐκαμπέα τόξα
ἔρχεται ἐς μέγα δῶμα κασιγνήτοιο φίλοιο,
Φοίβου Ἀπόλλωνος, Δελφῶν ἐς πίονα δῆμον,
Μουσῶν καὶ Χαρίτων καλὸν χορὸν ἀρτυνέουσα. 15
ἔνθα κατακρεμάσασα παλίντονα τόξα καὶ ἰοὺς
ἡγεῖται χαρίεντα περὶ χροὶ̈ κόσμον ἔχουσα,
ἐξάρχουσα χορούς: αἳ δ’ ἀμβροσίην ὄπ’ ἰεῖσαι
ὑμνεῦσιν Λητὼ καλλίσφυρον, ὡς τέκε παῖδας
ἀθανάτων βουλῇ τε καὶ ἔργμασιν ἔξοχ’ ἀρίστους. 20
χαίρετε, τέκνα Διὸς καὶ Λητοῦς ἠυκόμοιο:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.

(SYNECHIZETAI)

Oι Ομηρικοί Ύμνοι αποτελούν μια συλλογή αρχαίων ελληνικών ύμνων σε μέτρο δακτυλικό εξάμετρο, το ίδιο που χρησιμοποιείται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Στην Αρχαιότητα, οι ύμνοι αυτοί αποδίδονταν στον Όμηρο: η πρώτη αναφορά σε αυτούς σε γραπτό κείμενο γίνεται από τονΘουκυδίδη (iii.104). Ορθώς ο Wolf στα PROLEGOMENA AD HOMERUM έβγαλε το συμπέρασμα ότι αυτοί οι ύμνοι χρησίμευαν στους ραψωδούς ως προεισαγωγή στις επικές απαγγελίες.
Οι παλαιότεροι από αυτούς γράφτηκαν κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. κι έτσι βρίσκονται ανάμεσα στα αρχαιότερα μνημεία της ελληνικής λογοτεχνίας. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι Ομηρικοί ύμνοι γράφτηκαν κατά την Αρχαϊκή περίοδο (7ος-6ος αιώνας π.Χ.), μερικοί θεωρούνται ως έργα της Ελληνιστικής Περιόδου.
Οι ύμνοι ποικίλουν σε μέγεθος: κάποιοι είναι σύντομοι και τελειώνουν σε τρεις ή τέσσερις σειρές, ενώ άλλοι καλύπτουν μέχρι και πεντακόσιους στίχους. Οι μεγαλύτεροι ύμνοι περιλαμβάνουν επίκληση, εγκώμιο και αφήγηση, κάποιες φορές εκτεταμένη. Τα περισσότερα σωζόμενα χειρόγραφα από τα Βυζαντινά χρόνια ξεκινούν με τον Τρίτο Ύμνο. Μια τυχαία ανακάλυψη το 1777, στη Μόσχα, έφερε στο φως τους δυο ύμνους που βρίσκονται στην αρχή της συλλογής, τον Ύμνο προς το Διόνυσο και τον Ύμνο προς τη Δήμητρα. Περιέχονται σε ένα μοναδικό χειρόγραφο του 15ου αιώνα και σώζονται σε αποσπασματική μορφή.
Οι 33 ύμνοι είναι αφιερωμένοι στους εξέχοντες θεούς της Ελληνικής μυθολογίας

 

Η Σοφία και η Φιλοσοφία κατά τον Πυθαγόρα [Ιάμβλιχος «Περί Πυθαγορικού βίου, 59»]

“Κάλλιστη είναι η θέα του σύμπαντος ουρανού και των εν αυτώ φερούμενων αστέρων, εάν κάποιος μπορεί να διακρίνει την τάξη. Με την μετουσία βεβαίως του Πρώτου και του νοητού έγινε αυτός ωραίος. Το Πρώτο εκείνο ήταν των Αριθμών και των Λόγων η φύση που διαπερνά τα πάντα, βάσει των οποίων όλα έχουν τακτοποιηθεί επιμελώς και έχουν διακοσμηθεί ευπρεπώς, ενώ σοφία είναι η όντως επιστήμη, η ασχολούμενη περί τα ωραία και τα πρώτα και [τα] θεία και ακήρατα και αυτά που ήταν ίδια πάντοτε και κατά τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονταν, στα οποία θα μπορούσε κανείς να πει, συμπεριλαμβάνονται και όλα τα άλλα. Φιλοσοφία, λοιπόν, είναι η μετά ζήλου επιδίωξη της θεωρίας αυτής των πάντων”.

Φιλοσοφία κατά Σωκράτη [«Πολιτεία, 521.c.6»]

«η περιαγωγή της ψυχής από μία σκοτεινή ημέρα στην αληθινή, επάνοδος δηλ. στο όντως ΟΝ, είναι αυτό ακριβώς που θα πούμε πως είναι η αληθινή Φιλοσοφία».

η Φιλοσοφία κατά τον νεοπλατωνικό Ιεροκλή («υπόμνημα στα χρυσά Έπη του Πυθαγoρα, 1.1 – 2.1»)

«Η φιλοσοφία ἐστὶ ζωῆς ἀνθρωπίνης κάθαρσις καὶ τελειότης, κάθαρσις μὲν ἀπὸ τῆς ὑλικῆς ἀλογίας καὶ τοῦ θνητοειδοῦς σώματος, τελειότης δέ, τῆς οἰκείας εὐζωΐας ἀνάληψις, πρὸς τὴν θείαν ὁμοίωσιν ἐπανάγουσα. ταῦτα δὲ πέφυκεν ἀρετὴ καὶ ἀλήθεια μάλιστα ἀπεργάζεσθαι, ἡ μὲν τὴν ἀμετρίαν τῶν παθῶν ἐξορίζουσα, ἡ δὲ τὸ θεῖον εἶδος τοῖς εὐφυῶς ἔχουσι προσκτωμένη».

Ο Φιλοσόφος, κατά Σωκράτη [Πολιτεία, 484.b.3+ και 485b.1+]

«Φιλόσοφοι είναι όσοι μπορούν να εφάπτονται του παντοτινά αμετάβλητο», ενώ «δεν διαφέρουν από τυφλούς όσοι δεν έχουν πραγματικά γνώση της ουσίας κάθε πράγματος και δεν έχουν στην ψυχή τους κανένα εναργές υπόδειγμα των ιδεών». «Για την φύση δε των φιλοσόφων πρέπει να ομολογήσουμε ότι αυτοί είναι ερωτευμένοι παντοτινά με την γνώση που αποκαλύπτει την ουσία την αεί υπάρχουσα και μη μεταβαλλόμενης από την γένεση και την φθορά.»

Τα Μαθηματικά, κατά Πυθαγόρα [Ιάμβλιχος «Περί Πυθαγορικού βίου, 31»]

Τα Μαθηματικά και η σχετική θεωρία και οι επιστήμες, όσα δηλ. ανοίγουν πραγματικά τα όμματα της ψυχής και καθαρίζουν τον νου απο την τύφλωση των άλλων απασχολίσεων εμφυτεύθηκαν στους Έλληνες απο τον Πυθαγόρα με τον σκοπό να μπορούν να βλέπουν τις πραγματικές αρχές και αιτίες των πάντων!

Η Γεωμετρία, κατα Σωκράτη («Πολιτεία», 527.b)

Η Γεωμετρία αποβλέπει στην γνώση του αεί Όντος και όχι εκείνου που γεννιέται κάποτε ως κάτι και κατόπιν χάνεται. Η γεωμετρική γνώση αναφέρεται στο ΑΕI ΟΝ. Ώστε, φίλε μου, θα έχει τη δύναμη να τραβήξει την ψυχή προς την αλήθεια και να κάνει ικανή την διάνοια του φιλοσόφου να στρέφεται προς τα άνω, προς το όντως ΟΝ, ενώ τώρα είναι στραμμένη προς τα κάτω.

η νόσος της ψυχής – Πρόκλος «Εις τον Τίμαιο του Πλάτωνος, 3.352.7»

η μεγαλύτερη νόσος της ψυχής είναι η αμάθεια, η οποία ξεριζώνει και τυφλώνει το όμμα της ψυχής. Επίσης κατά τον Σωκράτη : Κακὸν ἐστὶν ἡ τοῦ βελτίστου ἄγνοια καὶ τὸ ἀγνοεῖν τὸ βέλτιστον.

Η Σοφία, κατά τον Πλάτωνα [«Όροι, 414.b. 5 – 6»]

«ἐπιστήμη ἀνυπόθετος. ἐπιστήμη τῶν ἀεὶ ὄντων. ἐπιστήμη θεωρητικὴ τῆς τῶν ὄντων αἰτίας»

Το «πάντων σοφώτατον» – Πρόκλος στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 259.13 – 259.18».

Ο Πυθαγόρας «τῶν μὲν ὄντων πάντων σοφώτατον ἔλεγεν εἶναι τὸν ἀριθμόν, δεύτερον δὲ εἰς σοφίαν τὸ τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα τιθέναι». Διότι νους είναι ο πρώτος αριθμός και μετά από αυτόν η νοητική ψυχή που είναι η των Ειδών θεωρητική, ενώ το Έν είναι πριν από την ψυχή και πριν από τον αριθμό, διότι γεννά τον αριθμό!

Η Θεολογία των Ελλήνων – Πρόκλος «Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας, βιβλίο Α’, 25.26»

Ολόκληρη η Θεολογία των Ελλήνων είναι έκγονος της Ορφικής μύσταγωγίας, καθώς πρώτος ο Πυθαγόρας από τον Αγλαόφημο διδάχτηκε τα όργια των Θεών και δεύτερος ο Πλάτωνας δέχτηκε την παντελή περί τούτων επιστήμη από τα πυθαγόρεια και τα ορφικά συγγράμματα.

ο πρώτιστος σκοπός μας – Πρόκλος «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 277. 13 – 17 και 278. 4 -7»,

ο πρώτιστος σκοπός μας είναι η επαναγωγή μας «εἰς τὴν ἑαυτῶν γνῶσιν» και η κατάδειξη της υποστασιοποιημένης «ἐν εἴδεσι καὶ Λόγοις» ουσίας μας. Ουσία που γεννά «πάσας τὰς ἐπιστήμας ἀφ᾽ ἑαυτῆς» και τα εν αυτή περιεχόμενα «θεῖα πάντα καὶ τὰ τῆς φύσεως εἴδη» γνωρίζει. Πρέπει η ψυχή να αποκτήσει πρώτα γνώση του εαυτού της, έπειτα να εξετάσει τις δυνάμεις που τις έλαχαν, έπειτα την ουσία της, έπειτα πως ξεκινώντας απο τα ατελέστερα προχωρεί μέχρι τα πρώτα αίτια.

Γνώθι Σ’αυτόν & Φιλοσοφία, κατά Πρόκλο (Εις τον Πλάτωνος πρώτων Αλκιβιάδη, 1.1 – 2.10)

Των Πλατωνικών διαλόγων και πάσης της φιλοσοφικής θεωρίας η κυριότερη και σταθερότερη αρχή είναι η διάγνωση της Ουσίας του Εαυτού μας. Που άπαξ και αυτή τοποθετηθεί ορθώς, θα μπορέσουμε σε κάθε περίπτωση να κατανοήσουμε ακριβέστατα το αγαθό που μας ταιριάζει όπως και το κακό που το αντιμάχεται. Άλλωστε χαρακτηριστικό εκάστου όντως, πέρα από το διαφορετικό Είναι, είναι και η τελείωσή τους, άλλη για το ένα και άλλη για το άλλο, κατά την καθοδική πορεία της Ουσία!

παγαν  https://eleysis69.wordpress.com/

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in religious themes and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s