ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ- Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΝΗ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ (IΓ)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ  3/04/15)

2. Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ

Τα αίτια και η αφορμή του τρωικού πολέμου
Σύμφωνα με τον Όμηρο, η αφορμή που βρέθηκε, για να ξεκινήσει ο Τρωικός πόλεμος, ο πόλεμος
μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων στην Τροία, ήταν το ότι ο πρίγκιπας της Τροίας Αλέξανδρος ή Πάρις
έκλεψε την ωραία Ελένη, την Ελληνίδα σύζυγο του βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαου, κάτι που θεωρή-
θηκε προσβολή για όλους τους Έλληνες. Τα βαθύτερα όμως αίτια, σύμφωνα με τον Ισοκράτη κ.α.,
ήταν να καταπολεμηθούν τα φύλα της Ασίας (Κάρες, Φοίνικες, Πέρσες κ.α., οι μετέπειτα βάρβαροι),
οι οποίοι έρχονταν στην Ελλάδα, επειδή δεινοπαθούσαν στις χώρες τους και στη συνέχεια έκλεβαν
τις γυναίκες και τις περιουσίες των Ελλήνων με συνέπεια να μην προκόβουν.οι Έλληνες. Σύμφωνα
επίσης με τον Ηρόδοτο και καθώς του είπαν λέει οι Πέρσες:

Α) Η έχθρα μεταξύ Ελλήνων και Βαρβάρων (Περσών, Φοινίκων κ.α.) ξεκίνησε από τις αρπαγές γυ-
ναικών εκατέρων (την Ελληνίδα Ιώ από τους Φοίνικες, την Φοινικιά Ευρώπη- μάνα του Μίνωα- από
τους Έλληνες Κρήτες, τη Μήδεια των Κόλχων από τους Έλληνες και την Ελληνίδα Σπαρτιάτισσα
Ελένη από τους Τρώες), μόνο που οι Έλληνες έδωσαν πολύ σημασία σ’ αυτές τις αρπαγές και κυ-
ρίως της Ελένης και κατέστρεψαν την Τροία, ενώ δεν έπρεπε, γιατί οι γυναίκες αυτές το ήθελαν.
Β) Τα έθνη που κατοικούν στην Ασία (εννοούν Τρώες, Κάρες, Φοίνικες κ.α.), οι Πέρσες τα θεωρούν
δικά τους, ενώ την Ευρώπη και τους Έλληνες κάτι ξεχωριστό και στην άλωση του Ιλίου βρίσκουν τα
αίτια έχθρας τους προς τους Έλληνες και γι αυτό τώρα, εννοεί ο Ηρόδοτος, στρέφονται εναντίον της
Ελλάδας (εννοεί τους Περσικούς Πολέμους με Ξέρξη κ.τ.λ.), πρβλ (μετάφραση από τον Δ.Ν. Μαρω-
νίτη): «Οι γραμματισμένοι Πέρσες («Περέων λόγιο»ι) βρίσκουν τους Φοίνικες αίτιους έχθρας’ λεν δη-
λαδή πως αυτοί, φτασμένοι από τη θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα,
αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας
εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος. Το
Άργος εκείνα τα χρόνια σε όλα ξεχώριζε ανάμεσα στις πόλεις της χώρας που τώρα ονομάζεται Ελ-
λάδα»….. Έτσι διηγούνται οι Πέρσες πως η Ιώ έφτασε στην Αίγυπτο, όχι όπως οι Έλληνες, και πως
αυτό έγινε η αρχή για τα αδικήματα που ακολουθήθηκαν. Μετά από αυτά, λένε οι πέρσες,, κάποιοι
από τους Έλληνες, γιατί δεν ξέρουν να πουν το όνομά τους, πάτησα πόδι στην Τύρο της Φοινίκης
και άρπαξαν τη θυγατέρα του βασιλιά την Ευρώπη. Μπορεί να ήταν Κρήτες. Πως έτσι έγιναν ίσα κι
ίσα, όμως μετά Έλληνες έγιναν αίτιοι της δεύτερης αδικίας. Γιατί μ’ ένα μακρύ καράβι ανέβηκαν τον
Φάση ποταμό στην Αία της Κολχίδας, κι από εκεί πήγαν και πήραν την θυγατέρα του βασιλιά τη Μή-
δεια…. Στην επόμενη γενιά ύστερα από αυτά, λένε πως ο Αλέξανδρος που τα έμαθε και ήθελε να
αποκτήσει γυναίκα από την Ελλάδα με αρπαγή, γνωρίζοντας ότι δεν θα δώσει λόγο, αφού και οι Έλ-
ληνες δεν έδωσαν, άρπαξε την Ελένη… Αυτοί οι Ασιάτες, λεν οι Πέρσες, όταν τους άρπαξαν γυναί-
κες, δεν το πήραν στα σοβαρά, ενώ οι Έλληνες για μια γυναίκα σπαρτιάτισσα ξεσήκωσαν ολόκληρη
εκστρατεία, ήρθαν στην Ασία και αφάνισαν τη δύναμη του Πρίαμου. Πως από τότε πια θεωρούν ότι
οι Έλληνες τους είναι εχθροί. Γιατί την Ασία και τα βάρβαρα έθνη που την κατοικούν, οι Πέρσες θτα
θεωρούν δικά τους, ενώ την Ευρώπη και τους Έλληνες τα έβλεπαν πάντα σαν κάτι ξεχωριστό. Έτσι
λεν οι Πέρσες πως έγινα τα πράγματα και στην άλωση της Ιλίου (Τροίας) βρίσκουν την αιτία έχθρας
τους προς τους Έλληνες. (Ηρόδοτος Α,1- 4)»

Η αξία και τα αποτελέσματα του Τρωικού πολέμου
Σύμφωνα με τον Ισοκράτη, όσοι εκστράτευσαν στην Τροία αξίζουν να τύχουν ευγνωμοσύνης εκ
μέρους όλων των Ελλήνων, γιατί έκτοτε αφενός η Ελλάδα άρχισε να προκόβει και να αυξάνει και
αφετέρου έπαψαν οι βάρβαροι είετε να δημιουργού έκτροπα στην Ελλάδα είτε να έρχονται στην Ελ-
λάδα και να αρπάζουν τμήματά της κ.τ.λ., πρβ: «Εξαιτίας αυτών (των Τρωικών, της νικηφόρου εκ-
στρατείας των Ελλήνων στην Τροία) επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι
βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, αφού έφυγε από την Αίγυ-
πτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νη-
σιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόννησο οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρι-
σε τόση ακμή ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδα-
φικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιο 68 – 69)
«Η εκστρατεία στην Τροία από τον Αγαμέμνονα ήταν πράξη ωφελιμότατη για τους Έλληνες, για να
μην υποστεί η Ελλάδα από τους βάρβαρους δεινά παρόμοια με κείνα που υπέστη παλαιότερα κατά
την κατάληψη όλης της Πελοποννήσου από τον Πέλοπα, του Άργους από το Δαναό και της Θήβας
από τον Κάδμο (Παναθηναϊκός 79-80)

Οι δυνάμεις και τα στρατόπεδα του Τρωικού πολέμου
Σύμφωνα με το Θουκυδίδη (Ιστορία Α, 3 – 18), η εκστρατεία στην Τροία περιλάμβανε 1200 πλοία
και αρχιστράτηγος ήταν ο Αγαμέμνονας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα («Κατάλογος των νηών») αναφέρει
ότι ο εκστρατευτικός στόλος των Ελλήνων πριν ξεκινήσει για την Τροία συγκεντρώθηκε στην Αυλίδα
και αποτελείτο κατά σειρά μεγέθους από τα εξής ναυτικά (που σημαίνει ότι κάπως έτσι ήταν και η
ναυτική πραγματικότητα την εποχή εκείνη): Μυκηνών (αρχηγός ο Αγαμέμνονας) με 100 καράβια,
Πύλου (αρχηγός ο Νέστορας) με 90 καράβια, Κρήτης (αρχηγός ο Ιδομενέας) με 80 καράβια, Αργολί-
δας (αρχηγοί Διομήδης και Σθένελος) με 80 καράβια, Λακεδαιμονίων (αρχηγός ο Μενέλαος) με 60
καράβια, Αρκάδων (αρχηγός ο Αλπήνορας) με 60 Καράβια (είχαν δοθεί από τους Μυκηναΐους), Αθη-
νών (αρχηγός ο Μενεσθέας) με 50 καράβια, Πελασγικού Άργους (αρχηγός ο Αχιλλέας) με 50 κα-
ράβια Βοιωτών με 50 καράβια, κ.α. Σύμφωνα επίσης με τον Όμηρο από πλευράς των Ελλήνων
στην εκστρατεία της Τροίας αρχιστράτηγος ήταν ο Αγαμέμνονας και συνάμα υπήρχαν και έξι Γενικοί
αρχηγοί (πρωτάρχοντες), πρβ: «Ο βασιλιάς-αρχιστράτηγος Αγαμέμνονας θυσίασε ένα παχύ πε-
ντάχρονο βόδι στον παντοδύναμο γιο του Κρόνου και κάλεσε να παρευρεθούν οι Γενικοί αρχηγοί
(πρωτάρχοντες) των ενωμένων Αχαιών, πρώτο απ΄όλους το Νέστωρα, το βασιλιά Ιδομενέα, τους
δυο Αίαντες, το γιο του Τυδέα και έκτο τον Οδυσσέα, που ‘ναι ισότιμος στη σοφία του Δία. (Ιλιάδα, Β
402 – 405).
Η εκστρατεία των Ελλήνων στην Τροία ήταν αφενός ο πρώτος πόλεμος μεταξύ βαρβάρων και Ελ-
λήνων και αφετέρου κατά κάποιο τρόπο παγκόσμιος, αφού:
α) ο Θουκυδίδης λέει ότι η εκστρατεία της Τροίας ήταν η πρώτη κοινή Ελληνική συνεργασία ( «προ
γαρ των Τρωικών ουδέν φαίνεται πρότερον κοινή εργασαμένη η Ελλάς» (Θουκυδίδης Α, 3 – 18),
β) Οι Πέρσες είπαν στον Ηρόδοτο (βλέπε Ηροδότου Ιστορίες Α, 1 – 4) ότι τα αίτια έχθρας τους προς
τους Έλληνες, οι βάρβαροι τα βρίσκουν στην άλωση του Ιλίου και οι Πέρσες θεωρούν ως δικούς
τους όλους τους συμμάχους των Τρώων,
γ) Κατά τον πόλεμο αυτό πήραν μέρος όλοι σχεδόν οι βασιλιάς, όλοι σχεδόν οι λαοί του αρχαίου
γνωστό κόσμου.
Σύμμαχοι των Ατρειδών ήσαν οι: Κρήτες, Αθηναίοι, Ευβοιείς, Μαγνήτες, Κορίνθιοι, Λακεδαιμόνιοι,
Αρκάδες, Κεφαλλήνες κ.α.
Σύμμαχοι των Τρώων ήσαν οι: Λύκιοι, Κάρες, Μαίονες, Φρύγες, Μυσοί, Παφλαγόνες, Κίκονες,
Αλιζώνες, Δάρδανοι κ.α.

Πότε έγινε και πόσο κράτησε ο τρωικός πόλεμος
Η εκστρατεία στην Τροία, σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο, έγινε τρεις γενιές μετά το θάνα-
το του Μίνωα: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι τρωικά» ( Ηρόδοτου, Ιστορία Ζ),
δηλαδή πρώτα ήταν βασιλιάς ο Μίνωας, μετά ο γιος του Δευκαλίωνας και μετά ο εγγονός του ο Ιδο-
μενέας που έλαβε μέρος στο πόλεμο αυτή. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ο Τρωικός πόλεμος διήρ-
κησε δέκα χρόνια και η άλωση της Τροίας έγινε το 954 πριν από το Διόγνητο, άρα το 1218 π.Χ.
Σημειώνεται επίσης ότι:
1) Το ότι ο τρωικός πόλεμος είχε ευτυχή κατάληξη για τους Έλληνες οφείλεται στο Μίνωα, ο οποίος,
καθώς λέει ο Θουκυδίδης και πολλοί άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, πρώτος από τους Έλληνες συ-
γκρότησε πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό έδιωξε από το Αρχιπέλαγος (Κρητικό και Αιγαίο Πέλαγος) και
τα νησιά τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες, με συνέπεια οι Έλληνες να μπορέσουν να
επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να ανοίξουν οι θαλάσσιοι διάδρομοι, να σταματήσουν οι Έλληνες τη
μετανάστευση που τους ανάγκαζαν οι κακοποιοί, να κτιστούν πόλεις, οι Έλληνες να ασχοληθούν και
με ναυτικές εργασίες, να πλουτίσουν κ.τ.λ. και έτσι να μπορέσουν μετά να κάνουν την εκστρατεία
στην Τροία.
2) Ο Όμηρος στην Ιλιάδα μας δίνει συνάμα και μια πλουσιότατη περιγραφή των πλοίων και των
εξαρτημάτων των πλοίων της εποχής, αναφέροντας όρους όπως επηνεγκίδες, πρυμνήσια, υπέρες,
επιτόνους και προτόνους, ιστούς, πρώρα, πρύμνα, ερέτες και πολλές άλλες λεπτομέρειες που δεί-
χνουν ότι η ναυτική τέχνη βρίσκονταν τότε σε υψηλό βαθμό ανάπτυξης. Αναφέρει και ότι τα πολεμι-
κά πλοία που έλαβαν μέρος στον πόλεμο της Τροίας είχαν μαύρο χρώμα («μέλαινες νήες») πλην  του Οδυσσέα, που αυτά είχαν κόκκινες πλώρες («μιλτοπάρηοι»).

Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Η Αργοναυτική εκστρατεία ήταν και αυτή μια κοινή Ελληνική συνεργασία. Πραγματοποιήθηκε λίγα
χρόνια μετά το Μίνωα και πριν από την ναυτική εκστρατεία της Τροίας, αφού τα μέλη του πληρώμα-
τος του πλοίου Αργώ με το οποίο έγινε η εκστρατεία αυτή (όπως π.χ. ο Θησέας, ο Ηρακλής κ.α.)
ήταν λίγο νεώτεροι του Μίνωα. Παράβαλε π.χ. ότι Θησέας νυμφεύτηκε την κόρη του Μίνωα
Αριάδνη, ο Ηρακλής δάμασε τον ταύρο του Μίνωα κ.τ.λ.
Σύμφωνα επίσης με τον Απολλόδωρο, η πρώτη πεντηκόντος ναύς που κατασκευάστηκε ήταν η
Αργώ, το πλοίο των Αργοναυτών, την οποία κατασκεύασε από ξύλο φηγός (δρυς, βελανιδιάς) της
Δωδώνης ο Άργος απ’ όπου πήρε και το όνομά της, πρβ: « επί τούτο πεμπόμενος Ιάσων Άργον πα-
ρεκάλεσε τον Φρίξου, κακείνος Αθηνάς υποθεμένης πεντηκόντορον ναύν κατεσκεύασε την προσα-
γορευθείσαν από του κατασκευάσαντος Αργώ· κατα δε την πρώραν ενήρμοσεν Αθηνά φωνήεν φη-
γού της Δωδωνίδος ξύλον. ως δε η ναύς κατεσκευάσθη, χρωμένῳ ο θεός αυτώ πλειν επέτρεψε συ-
ναθροίσαντι τούς αρίστους της Ελλάδος. (Απολλόδωρος Α 9,16)
Το πλοίο ΑΡΓΩ με το οποίο πραγματοποιήθηκε η αργοναυτική εκστρατεία ναυπηγήθηκε στην Ιωλκό,
όπως μας λέει ο Όμηρος στο κατάλογο των νηών, από το ναυπηγό Άργο (απ΄όπου και το όνομά
του πλοίου) γιο του Φρίξου, είχε 50 κουπιά (πεντηκόντορος), όσο και το πλήρωμα του πλοίου και ο
προορισμός του ήταν η Κολχίδα, με σκοπό να φέρουν πίσω οι Αργοναύτες το χρυσόμαλλο δέρας.
Το πλήρωμα του, που ονομάστηκε «Αργοναύτες» από το όνομα του πλοίου, ήταν από διάφορα
μέρη της Ελλάδας και αρχηγός ήταν ο Ιάσονας. Οι άλλοι ήσαν ο Ορφέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο
Κάστορας, ο Πολυδεύκης, ο Αμφιδάμαντας, ο Ίδας κ.τ.λ.
Σημειώνεται, επίσης, ότι:
1) Σαφώς η εκστρατεία στην Τροία και η Αργοναυτική βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Απλώς
στα έπη τα πρόσωπα της υπόθεσης δεν είναι όλα ανθρώπινα, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά λαμ-
βάνουν μέρος (συμμετέχουν) και θρησκευτικά της εποχής εκείνης και η περιγραφή γίνεται περίπου
ως εξής: Ο Νίκος με τη χάρη του Αγίου Νικολάου έφτασε σώος με το πλοίο του στην Κρήτη.., αντί :
Ο Νίκος με τον Ποσειδώνα κυβερνήτη του πλοίου έφτασε σώος στην Κρήτη….
2) Σύμφωνα με τις απόψεις ορισμένων ερευνητών σήμερα, ο Τρωικός πόλεμος έγινε, για να εγκα-
τασταθούν οι Έλληνες στη Μ. Ασία. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί αφενός η αλήθεια είναι αυτή που
είδαμε πιο πριν και αφετέρου ο Όμηρος και ο Θουκυδίδης (Α, 3 – 19) λένε ότι οι εκστρατεύσαντες
μετά την άλωση της Τροίας γύρισαν στην Ελλάδα.
3) Σύμφωνα με τον Πλούταρχο («Θησεύς». 19), η Αργοναυτική εκστρατεία έγινε, για να καθαρίσουν
οι Αργοναύτες τη θάλασσα από τους ληστές
4) Η Ιλιάδα (η εκστρατείας της Τροίας) του Ομήρου είναι έπος, ένας ύμνος για την πρώτη συνεργα-
σία των Ελλήνων, η οποία να μεν έγινε για τη τιμή της οικογένειας, όμως σηματοδότησε τη σύσφιξη
των σχέσεων μεταξύ των Ελλήνων, τη αποκοπή και ανάδειξη του Ελληνικού έθνους. Ομοίως η
Οδύσσεια (οι περιπέτειες επιστροφής του Οδυσσέα από την Τροία) είναι και αυτή έπος, ένας ύμνος
για τους πανέξυπνους και ικανότατους Έλληνες καπετάνιους. Ο Οδυσσέας είναι η προσωποποίηση
του Έλληνα καπετάνιου που από τη μια νοσταλγεί να γυρίσει στην οικογένειά του και την ιδιαίτερη
πατρίδα του, την Ιθάκη και από την άλλη με την εξυπνάδα του και την ικανότητά του ξεπερνά κάθε
δύσκολο εμπόδιο στη ναυτική του πορεία.
Η Αργοναυτική εκστρατεία είναι επίσης και αυτή ένας ύμνος, ένα ποίημα αφενός για τους πρώτους
κοινούς αγώνες των Ελλήνων και αφετέρου για τους πρώτους τολμηρούς Έλληνες θαλασσοπόρους
που τόλμησαν πρώτοι να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες και άγνωστες χώρες.

3. ΜΕΤΑΜΥΚΗΝΑΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΕΣ
Ηρακλείδες (αρχαία «Ηρακλείδαι») λέγονταν αρχικά οι γιοι και εγγονοί του Ηρακλή και της Δηιάνει-
ρας, οι οποίοι ογδόντα χρόνια μετά την άλωση της Τροίας έχοντας μαζί τους Δωριείς, δηλαδή κατοί-
κους από αυτούς που έμενα στη Δωρίδα της Στερεάς Ελλάδας, κατέβηκαν από τη Στερεά Ελλάδα
στην Πελοπόννησο (εξ ου και «Κάθοδος Δωριέων με τους Ηρακλειδείς») και κατέλαβαν, με το αιτιο-
λογικό ότι επέστρεφαν στα κληρονομικά τους μέρη, τις πόλεις της Πελοποννήσου Άργος, Μεσσή-
νη, Λακεδαιμόνα ή Σπάρτη κ.α.Ακολούθως «Ηρακλείδες» λέγονταν και οι βασιλιάδες που είχαν ως
πρόγονός τους τον ημίθεο Ηρακλή και ως τέτοιοι ήσαν οι βασιλιάδες της Σπάρτης, όμως μόνο αυτοί
μετά την Κάθοδο των Ηρακλειδών με τους Ηρακλείδες, οι Μακεδόνες, οι Ηπειρώτες κ.α.
Ο Ηρακλής ήταν πρωτότοκος γιος της Αλκμήνης, κόρη του βασιλιά και ιδρυτή των Μυκηνών Περ-
σέα, άρα ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Ωστόσο δεν έγινε και το θρόνο πήρε ο αδελφός του πα-
τέρα του και μετά ο γιος του (ο ξάδερφος του Ηρακλή). Μετά το θάνατο του Ηρακλή ήρθαν και πή-
ραν τον θρόνο τα παιδιά του (Ηρακλή). Ειδικότερα γιοι του Περσέα ( ήταν γιος του βασιλιά του Άρ-
γους Ακρίσιου και της Δανάης και ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς των Μυκηνών) και της Ανδρο-
μέδας ήταν ο Ηλεκτρύονας, ο Σθέναλος, η Γοργοφόνη κ.α. Μετά το θάνατο του Περσέα το θρόνο
των Μυκηνών πήρε ο Ηλεκτρύονας που ήταν πατέρας της Αλκμήνης, μάνας του Ηρακλή. Ακολού-
θως ο Ηρακλής με την Διηνάνειρα γέννησαν τον Ύλλο και κείνος άλλους και έτσι δημιουργήθηκε το
γένος των Ηρακλειδών.
Επομένως ο Ηρακλής ήταν ο νόμιμος δικαιούχος του θρόνου, όταν θα πέθανε ο Ηλεκτρύωνας.
Ωστόσο τον Ηλεκτρύωνα εκθρόνισε ο αδελφός του Σθέναλος και μετά το θάνατο του Σθέναλου το
θρόνο πήρε ο γιος του Σθέναλου, ο Ευρυσθέας. Επομένως ο Ευρυσθέας ήταν σφετερισθείς του
θρόνου του Άργους και των Μυκηνών
Στο μεταξύ ο Αμφιτρύωνας σε κάποια στιγμή σκοτώνει από λάθος τον πεθερό του Ηλεκτρύωνα και
παίρνει την Αλκμήνη και τον Ηρακλή και πάνε στη Θήβα, ο λόγος που ο Ηρακλής και η Αλκμήνη
λέγονται Θηβαίοι, προκειμένου να γλιτώσουν από το Ευρυσθέα που ήθελε να τους δολοφονήσει φο-
βούμενος μη του πάρουν τη βασιλεία.
Όταν ο Ηρακλής μεγάλωσε θέλησε να επιστρέψει στο Άργος και να διεκδικήσει το θρόνο, όμως επει-
δή κάποια στιγμή σε παραφροσύνή του σκότωσε την πρώτη του γυναίκα, τη Μεγάρα, το ιερατείο της
εποχής του επέβαλε ως ποινή εξαγνισμού να πάει και να υπηρετήσει τον ίδιο τον Ευρυσθέα που
ήθελε να σκοτώσει. Κάτι που έκανε μέχρι που πέθανε. Απλώς σε κάποια στιγμή παντρεύτηκε τη Δη-
ιάνειρα και μαζί της έκανε τον Ύλλο και πολλά άλλα παιδιά.
Όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοι του, φοβούμενοι να μην τους δολοφονήσει ο Ευρυσθέας κατέφυγαν
στον φίλο του πατέρα τους Καύκα, βασιλιά της Τραχίνας, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να τους βοηθή-
σει. Μετά από εκεί πήγαν στην Αττική και ζήτησαν την βοήθεια του Θησέα. Μάλιστα εκεί με την υπο-
στήριξη των Αθηναίων φόνευσαν τον Ευρυσθέα, όταν αυτός εισέβαλε στην Αττική προκειμένου να
βρει τους Ηρακλείδες και να τους δολοφονήσει. Ακολούθως με αρχηγό το μεγαλύτερο γιο του Ηρα-
κλή, τον Ύλλο, ζήτησαν προστασία του βασιλιά των Δωριέων Αιγιμίου, ο οποίος παραχώρησε στον
Ύλλο το 1/3 της επικράτειάς του, όπως είχε υποσχεθεί παλιότερα στον Ηρακλή, όταν τον βοήθησε
να αποκρούσει κάποιους εχθρούς του. Εκεί οι γιοι του Ηρακλή άρχισαν να στρατολογούν Δωριείς
προκειμένου να επιστρέψουν στην Πελοπόννησο και να πάρουν το θρόνο των Μυκηνών. Τρία
χρόνια μετά ξεκινούν με μικρό στρατό και αρχηγό τον Ύλλο, πρωτότοκο γιο του Ηρακλή, να πάνε
στην Πελοπόννησο. Ωστόσο στον Ισθμό συναντούν στρατό από Ίωνες, Αρκάδες και Αχαιούς, ο
οποίος δεν τους άφηνε να περάσουν. Μπροστά στις συνασπισμένες αυτές δυνάμεις των αντιπάλων
του ο Ύλλος πρότεινε να κριθεί η έκβαση με μονομαχία του ίδιου με ένα από τους αρχηγούς των
αντιπάλων του και αν έχανε θα ανέβαλαν την εκστρατεία κατά της Πελοποννήσου για 100 χρόνια. Η
πρόταση έγινε δεκτή και στη μονομαχία σκοτώθηκε ο Ύλλος και έτσι οι Ηρακλείδε ανέβαλαν την
κάθοδό τους προς την Πελοπόννησο.
Στο μεταξύ και μετά το θάνατο του Ευρυσθέα από τους Αθηναίους, το θρόνο πήρε ο Ατρέας (ήταν
και αυτός γιος του Πέλοπα και αδελφός της γυναίκας του Ευρυσθέα). Γιος του Ατρέα ήταν ο Αγα-
μέμνονας, ο οποίος όταν πήρε το θρόνο αφενός συνένωσε το βασίλειο των Περσειδών με το βασί-
λειο των Πελόπων (συνένωσε δηλαδή τους Δαναούς ή Αχαιούς με τους κατακτητές Πέλοπες) , γι-
νόμενος έτσι πανίσχυρος, και αφετέρου ηγήθηκε τηςνικηφόρου και φημισμένης εκστρατείας εναντίον
της Τροίας.

Ογδόντα χρόνια μετά τα τρωικά, οι απόγονοι του Ηρακλή βλέποντας ότι οι Μυκήνες και τα άλλα
κέντρα της Πελοποννήσου είχαν εξαντληθεί από τον πόλεμο της Τροίας, ανανέωσαν τις απαιτήσεις
τους για την Πελοπόννησο και με αρχηγό τώρα το βασιλιά των Αιτωλών, τον Όξυλο ο οποίος τους
υπέδειξε τη θαλάσσια οδό ως ασφαλέστερο τρόπο προσπέλασης της Πελοποννήσου από Ναύπα-
κτο. Η επιχείρηση στέφτηκε από επιτυχία. Οι Δωριείς που εισέβαλαν με αρχηγούς τους Ηρακλείδες
(Αριστόδημο, Τήμενο και Κρεσφόντη) στην Πελοπόννησο ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς
και οι Δυνάμεις. Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ
τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Στο Άργος, που δόθηκε στον Τήμενο, στη Μεσσήνη,
που έλαβε ο Κρεσφόντης και στη Λακεδαίμονα που πήραν τα δίδυμα αδέλφια Ευρυσθένης και
Πρόκλης, παιδιά του Αριστόδημου, που είχε στο μεταξύ πεθάνει (ο λόγος που η Σπάρτη μετά είχε
δυο βασιλιάδες). Οι γιοι και οι γαμπροί του Τήμενου διαδοχικά (Δειφόντης, Φαλκής, και Κεισός) κα-
τέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες,
ενώ ο γιος του Ηρακλείδη Ιππότη, ο Αλήτης, κατέλαβε την Κόρινθο.

Σημειώνεται ότι:
1) Κατά βάση η έχθρα μεταξύ Ηρακλή και Ευρυσθέα ήταν ότι ο μεν Ευρυσθέας ήταν εγγονός του
Πέλοπα (άρα αυτός εκπροσωπούσε το βασιλικό οίκο των Φρυγών που είχαν έρθει από την Ασία
στην Πελοπόννησο ) και ο Ηρακλής ήταν εγγονός του Περσέα (άρα αυτός εκπροσωπούσε τους
ντόπιους Αχαιούς, καθώς και τους Δαναούς που είχαν έρθει από Αίγυπτο).
2) Για πολλούς η Κάθοδος των Ηρακλειδών «είναι ένας ο μύθος που δημιουργήθηκε από τη μετα-
νάστευση στην Ηπειρωτική Ελλάδα Ελληνικών φύλων στο 110ο π.Χ». Ωστόσο η εκτίμηση αυτή είναι
λάθος, γιατί η κάθοδος αυτή, σύμφωνα με τους Θουκυδίδη (Α, 12), Ηρόδοτο(Α, 57), Ισοκράτη (πα-
νηγυρικός και παναθηναικός) κ.α., είναι πραγματικότητα. Η Κάθοδος των Δωριέων με τους Ηρακλεί-
δες έγινε 700 χρόνια πριν από τον Ισοκράτη, ως λέει ο ρήτορας αυτός ή 80 χρόνια μετά τα Τρωικά,
καθώς λέει ο Θουκυδίδης. Απλώς η ιστορία αυτή συνοδεύεται και από πολλούς και μάλιστα κατα-
πληκτικούς μύθους που σκοπό έχουν είτε να διανθήσουν τα γεγονόταν είτε να τονίσουν άλλα κ.τ.λ
και βεβαίως να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπερ ορισμένων προσώπων.
Σύμφωνα με ένα μύθο, επειδή ο Ηρακλής ήταν παράνομος γιος του Δία, η σύζυγος του Δία Ήρα ζή-
λεψε και προκειμένου να εκδικηθεί τον Ηρακλής καθυστέρησε τον τοκετό της Αλκμήνης, μάνας του
Ηρακλή, και επίσπευσε τον τοκετό της Νικίππης, μάνας του Ευρυσθέα, προκειμένου να γεννηθεί
πρώτος Ευρυσθέας και να πάρει εκέινος τη βασιλεία του Άργους, μια και οι δυο κατάγονταν από τον
Περσέα βασιλιά του Άργους.
Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Αλκμήνη γέννησε δίδυμα, τον Ηρακλή και τον Ιφικλή, όπου ο Ηρακλής
ήταν γιος του Δία και ο Ιφικλής του Αμφιτρύωνα. Την παλιά εποχή, όταν μια μάνα έκανε δίδυμα ή τρί-
δυμα , το ένα μόνο έλεγαν ότι ήταν παιδί του φυσικού πατέρα και το άλλο ή τα άλλα του Θεού, δηλα-
δή τα αφιέρωναν στο Δία. Παρέβαλε ομοίως τους δίδυμους γιους της Λήδας, τους Διόσκουρους
(Κάστορα και Πολυδεύκη), όπου ο ένας λέγονταν ότι ήταν γιος του Δία και ο άλλος του Τυνδάρεω,
συζύγου της Λήδας. Παρέβαλε ομοίως τα τετράδυμα παιδιά του βασιλιά της Κρήτης Αστέριου, όπου
η μεν Κρήτη λέγονταν ότι ήταν κόρη του Αστέριου και τα τρίδυμα: Μίνωας, Ροδάμανθυς και Σαρπη-
δόνας, γιοι του Δία και της Ευρώπης, συζύγου του βασιλιά Αστέριου.
Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή να εκτελέσει τους δώδεκα άθλους, μή-
πως σκοτωθεί και έτσι δεν του πάρει το θρόνο ή προκειμένου να εξιλεωθεί για το φόνο της πρώτης
γυναίκας του, όπως διέταξαν οι ιερείς της εποχής
3) Οι Αθηναίοι, επειδή ήσαν ίδιας φυλής με τους Αχαιούς της Πελοποννήσου απ΄όπου κατάγονταν ο
Ηρακλής και οι γιοι του, στην αρχή δικαιολογούσαν και βοηθήσουν τους Ηρακλείδες και τους Δω-
ριείς για ό,τι έκαναν. Για παράδειγμα βοήθησαν να σκοτωθεί ο Ευρυσθέας και συνάμα έλεγαν ότι οι
Δωριείς ήταν και αυτοί Αχαιοί που είχαν έρθει ως εξόριστοι από την Πελοπόννησο στον Όλυμπο,
πρβ: «Στη διάρκεια όμως των δέκα χρόνων της πολιορκίας της Τροίας, στην πατρίδα κάθε επιτι-
θέμενου τα πράγματα χειροτέρεψαν οι νεότεροι επαναστάτησαν και δεν αποδέχτηκαν όπως έπρεπε
τους στρατιώτες, όταν επέστρεψαν στον τόπο τους. Ακολούθησαν αμέτρητοι φόνοι, σφαγές και εξο-
ρίες. Όσοι διώχτηκαν, ξαναγύρισαν αργότερα με άλλο όνομα. Τώρα λέγονταν Δωριείς αντί Αχαιοί,
γιατί εκείνος που τους συγκέντρωσε στην εξορία κατάγονταν από τη Δωρίδα. (Δωριείς αντ’
Αχαιών κληθέντες, δια το τον συλλέξαντα είναι τότες φυγάς Δωριάς). Πλήρης περιγραφή αυτών που
έγιναν τότε υπάρχει στους μύθους και στην ιστορία των Σπαρτιατών..» (Πλάτων Νόμοι Γ, 682, e)
Μετά, επειδή οι Δωριείς που πήγαν στην Πελοπόννησο δεν ξαναγύρισαν στη Στερεά Ελλάδα και συ-
νάμα δεν λάμβαναν υπόψη τους τους Αθηναίους, οι Αθηναίοι έλεγαν ότι οι Δωριείς και γενικά οι  Σπαρτιάτες δεν ήσαν ούτε καθαρόιαμοι ούτε και καλοί Έλληνες, γιατί αφενός έγιναν κατακτητές άλ-
λων Ελλήνων και αφετέρου αναμείχθηκαν με τους Δαναούς και Πέλοπες.
4) Οι Ηρακλείδες, σύμφωνα με τον Ισοκράτη, Πλάτωνα κ.α., είχαν αυτοεξοριστεί στην Αττική, φο-
βούμενοι μην τους δολοφονήσει ο Ευρυσθέας. Εκεί εκστράτευσε εναντίον τους ο Ευρυσθέας, όμως
οι Αθηναίοι τον φόνευσαν, επειδή έτρεφαν σεβασμό τον Ηρακλή.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ  ΒΙΒΛΙΟ  «ΚΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», Α. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s