ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΝΟΥΣ 4


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 09/02/15)

Μέρος 4ον: Δομή και Νόμοι Ελληνικής Γλώσσης. Παραδείγματα.

Ως λέξι, νοούμε σύνολο γραμμάτων εκφραζόντων αυτοτελή έννοια. Μόνον στην Ελληνική γλώσσα οι λέξεις έχουν το χαρακτηριστικόν της απολύτου σχέσεως μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου, δηλαδήαυτό που λένε αυτό εννοούν, πράγμα που έγινε εμφανές στα προηγούμενα.
Επίσης, όλες μα όλες οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας έχουν ένα χαρακτηριστικό. Είναι σύν-θετες. Ακόμη και οι μονοσύλλαβες λέξεις συντίθενται εκ γραμμάτων τα οποία έχουν αυτοτελές νοηματικόν υπό-βαθρον. Η σύνθεσις είναι μία διαδικασία μαθηματικής υφής η οποία ακολουθεί αναλόγους κανόνες, με αποτέλεσμα να παράγει και να κωδικοποιεί τον τεράστιο αριθμό των ελληνικών λέξεων (~6.000.000) με αριστουργηματική δομή και ακρίβεια.
Εν συνόψει  (με βάσι και τα προηγούμενα) η κατασκευή μιας λέξεως ακολουθεί το πρότυπο:

image

Παρενθετικώς κάνουμε μία άμεση σύγκρισι της δομής, στην κωδικοποίησι των ελληνικών λέξεων σε σχέσι με την (ανύπαρκτη) κωδικοποίησι των αγγλικών.
γράφω/ write θέτω/ put βαίνω/ walk
ανα-γράφω/ write on ανα-θέτω/ assign ανα-βαίνω/ climb (go up)
αντί-γράφω/ copy αντι-θέτω/  reverse αντι-βαίνω/ violate
δια-γράφω/ delete δια-θέτω/ dispose δια-βαίνω/ cross
επι-γράφω/ inscribe επι-θέτω/ attack επι-βαίνω/ to board
κατα-γράφω/ register κατα-θέτω/ deposit κατα-βαίνω/ descent (go down)
παρα-γράφω/ annul παρα-θέτω/ set side by side παρα-βαίνω/ to break
Παρατηρούμε ότι δεν υφίσταται καμμία μα καμμία δομή κωδικοποιήσεως ούτε έστω και στοιχειώδους ομοιομορφίας. Η κωδικοποίησις βοηθάει και στην απομνημόνευσι. Έτσι ένας μαθητής π.χ. στα αγγλικά θα πρέπει εκτός των 3 ρημάτων του παραδείγματος να αποστηθίσει άλλα 18. Και λέγοντας αποστήθισι κυριολεκτούμε, διότι αν κάποιος αγνοεί τη λέξη «delete» επί παραδείγματι θα δυσκολευτεί να βρεί μία αντίστοιχη. Αντιθέτως στην ελληνική γνωρίζοντας την δυναμική της προθέσεως «δια» μπορεί έστω και συνειρμικώς να παράξει το «διαγράφω».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα επιθήματα (-ιστής, -ιστικός, -ισμός, -ινος, -ειδής), τα οποία όταν δεν απουσιάζουν εντελώς, απλώς χρησιμοποιούνται αμετάφραστα.
Π.χ.   άνθρωπος / man ή human εκ του λατ. humus = χθών=γη (εκ του χαμαί, χους=χώμα),
ανθρωπ-ιστής / human-ist
ανθρωπ-ιστικός / human-istic
ανθρωπ-ισμός / human-ism
ανθρώπ-ινος / human
ανθρωπο-ειδής /  human like ή anthrop-oid με την επί πλέον παρατήρησι ότι για τον Έλληνα ο προσδιορισμός του είδους του προέρχεται από την «υψηλή» έννοια του «άνω» + «θρώσκω» (προς τα άνω ορώ) ενώ για τους λοιπούς Ευρωπαίους από την «χαμηλή» έννοια του  «χθονίου-χωμάτινου».
Με βάση τα παραπάνω η Ελληνική γλώσσα καθίσταται ευκολότερη στην εκμάθησί και στον χειρισμό της απ’ ότι οι διάλεκτοί της. Αυτό ίσως ξενίζει διότι από μικροί ακούμε ότι «η αγγλική είναι μία εύκολη γλώσσα», ή «η ιταλική έχει εύκολη γραμματική» κτλ.
Η ευκολία όμως δεν είναι συνάρτησις της απλοϊκότητος (κάτι που ισχύει στις λατινογενείς γλώσσες), αλλά της δομής και της κωδικοποιήσεως. Επίσης αυτό σχετίζεται με την στρωτή ροή κατά την εκφορά πολύπλοκων ή μακρόσυρτων εκφράσεων εκμηδενίζοντας την πιθανότητα παρεξηγήσεων και παρερμηνεύσεων, ως και το εύηχον της προφοράς.
Στις περιπτώσεις τώρα όπου δεν φαίνεται η λέξις να μπορεί να ανα-λυθεί περαιτέρω, έρχονται τα επίμερους συνθετικά που είναι τα γράμματα (τα ά-τομα ή ά-τμητα του οργανισμού που καλείται«λέξις») να λύσουν το μυστήριον. Στο κάθε γράμμα εμ-περι-κλείεται το σύνολον των κυρίων ιδιοτήτων και βασικών πληροφοριών που αυτό θέλει να μεταφέρει. Δεν είναι επί του παρόντος να αναφερθούμε σε αυτό  το τεράστιο θέμα στο οποίον ο Ηλίας Τσατσόμοιρος είχε κάνει εκτενέστατη, αξιολογότατη και ίσως την πλέον τεκμηριωμένη έρευνα. (βλ. «Ιστορία γενέσεως της Ελληνικής γλώσσας» εκδ. ΔΑΥΛΟΣ) Αξίζει όμως να δούμε  δύο-τρία παραδείγματα. Το θέμα γράφ- αναλύεται ως εξής:
ΓΡΑΦ = Γ + Ρ + Α + Φ =
Γ: το χαρακτηριστικόν εργαλείον της χαράξεως (χάραγμα=χαρακτηριστικόν της γραφής)
Ρ: του Ρηματικού-Ρέοντος λόγου της
Α: Ανθρώπινης
Φ: Φωνής
Το ΥΔΩΡ =
Υ: Η Υγρά
Δ: Δύναμις
Ω: η εκ του Ω-ρανού (ΟΟ-Ου/ρανού)
Ρ : Ρέουσα
Η ΟΔΟΣ =
Ο: από συγκεκριμένον χώρον Ο
Δ: Διεύλευσις
Ο: προς άλλον συγκεκριμένον χώρον Ο
Σ: παλινδρομώντας

Το κάθε γράμμα παρατηρούμε ότι εμπερικλείει το σύνολον των βασικών πληροφοριών για το ποιόν του, και εκφράζεται:
·         Ως φώνημα, φθόγγος  (Ι = ι, Η = χε Ο = ο Ω=οο κλπ.)
·         Ως συχνότητα ακουστική επιδρούσα επί των όντων (Ν=ννν νανούρισμα, Κ =κκκ κρότος, Β=βββ βοή κλπ. ) Αποδεδειγμένον ότι η συχνότης του «Νι» επιδρά ευεργετικώς εις την ψυχοσωματικήν ανάπτυξιν των μωρών. Φαναταστείτε μία μάνα να «νανουρίζει» το μωρό της με ήχους όπως «γκρρρρ», «βρρρ» κλπ.
·          Ως γραφική παράστασις (Ι= ευθύτητα, Σ =  παλινδρόμισις, ταλάντωσις, Ρ =  ροή  – προσομοιάζον με πίπτουσα σταγόνα κλπ.)
·         Ως αριθμός. α’ = 1, β’ = 2 κ.ο.κ. Η αριθμητική (σημερινά μαθηματικά) είναι γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των ανθρώπων.
·         Ως μουσική νότα. Η μουσική είναι  γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των όντων. Στην αρχαιότητα ήταν δεδομένη η ταύτισις γράμματος-αριθμού-μουσικού φθόγγου. Γι’ αυτόν τον λόγον ένα μουσικό κομμάτι μπορεί να προκαλέσει αναστάτωσι, χαρά, λύπη κλπ, σε ανθρώπους που αν και δεν ομιλούν την ίδια γλώσσα αντιλαμβάνονται τις ίδιες συχνότητες.
Το εκπηκτικότερον όλων είναι ότι υπάρχει άμεση σχέση όλων αυτών. Το σχήμα τους π.χ. αντιστοιχεί σε κατασκευές που προσομοιάζουν τις ιδιότητές τους. (π.χ. Γ – γύης = άροτρον και χαρακτικόν εργαλείον, Τ – τύπτω – σφυρί, Υ – δοχείον ύδατος.) Ειδικώς για τα φωνήεντα το σχήμα τους αποτυπώνται στο σχήμα του στόματος και των χειλιών (Ο , Ι , Ε) όταν αυτό προφέρεται.
Ακούγοντας ότι κάποιος Ελβετός ερευνητής σε πείραμά του κατάφερε να σχηματοποιήσει τα φωνήεντα εκφέροντας την σωστή προφορά τους με έβαλε σε πειρασμό με έναν φίλο να προβώ σε αντίστοιχο πείραμα. Με την βοήθεια ενός μικροφώνου, ενός ενισχυτή, ενός επίπεδου ηχείου και μικρής ποσότητος κόκκων άλατος που σκορπίσαμε επάνω στο ηχείο, διαπιστώσαμε προς έκπληξίν μας ότι: Προφέροντας τους ήχους Ο, Η, και Ι, οι κόκκοι του άλατος σχηματοποιούσαν τα αντίστοιχα γράμματα επάνω στην επιφάνεια του ηχείου!!! Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να προχωρήσουμε σε περαιτέρω διαπιστώσεις.
Γάλλοι ερευνητές υλοποίησαν πρόγραμμα σε Η/Υ το οποίον μετατρέπει τους φθόγγους σε μουσικές νότες, βάσει διασωθέντος πίνακος όπου εμφαίνονται οι αντιστοιχίες. Θέτοντας λέξεις ή και προτάσεις ολόκληρες το πρόγραμμα τα μετατρέπει σε μουσική. Το εκληκτικόν είναι ότι λέξεις ανορθόγραφες ή με ελλειπή γράμματα βγάζουν ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ. Αφαιρώντας το τελικόν «ν» π.χ. από την λέξιν «Άπειρο-ν» το αποτέλεμα ήταν μία απότομη διακοπή της μουσικής ακολουθίας.
Με το ίδιο σκεπτικό δυνάμεθα να «παίξουμε» σε οποιοδήποτε μουσικό όργανο τις σχέσεις (λόγους διαστημάτων) οποιασδήποτε γεωμετρικής ή αρχιτεκτονικής κατασκευής. Επί παραδείγματι ο λόγος «διαγώνιος κανονικού πενταγώνου  / πλευρά κανονικού πενταγώνου = φ = 1,618 = «ο αριθμός της χρυσής τομής» ακούγεται μελωδικός σε σχέσι με τον αντίστοιχον λόγον που προκύπτει από μη κανονικόν πεντάγωνον!
Αυτός και μόνον ο λόγος είναι αρκετός για να κατανοήσουμε την αξία της ορθογραφίας, και ότι οι λεγόμενες εξαιρέσεις είναι καθαρά μαθηματικής – μουσικής υφής. Για να καταλάβουμε την έννοια των κανόνων και των εξαιρέσεων είναι σαν να λέμε ότι σε ένα κλάσμα «α/β» τα «α» και «β» μπορούν να λάβουν οποιαδήποτε τιμή από το σύνολον των ακεραίων όπου όμως «β =/0». Διότι το «0» στον παρανομαστή δεν  ορίζεται, δεν έχει νόημα.
Βάσει όλων αυτών καταλαβαίνουμε ότι κατ’ ουσίαν είναι ΗΛΙΘΙΟΝ εάν όχι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΝ οι λέξεις ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΑ.
Εννοείται  ότι τα γράμματα ως κατασκευές και οι λέξεις ως συνθέσεις δεν προέκυψαν ξαφνικά. Γενικά θεωρείται ότι τα στάδια της γραφής ακολουθούν την σειρά ιδεογραφική-ιερογλυφική-συλλαβική-φθογγική.
Κατ’ εμέ ό,τι συνέβει αλλά και συμβαίνει με όλες τις εφευρέσεις και τις κατασκευές, τα επιμέρους στοιχεία και οι ξεχωριστές τους ιδιότητες συμπυκνώνονται σε ένα ενιαίο σύνολο. Π.χ. δείτε ένα όχημα του 1900 όπου όλα του τα στοιχεία είναι διακριτά (φανάρια, χερούλια, φτερά). Συγκρίνετέ το με ένα όχημα του 2000 όπου όλα αυτά έχουν κυριολεκτικώς ενσωματωθεί σε ένα καλλίγραμμο ενιαίο σύνολο. Αυτό ακριβώς θεωρώ ότι συνέβει και με τα γράμματα.
Κάτι ανάλογο ως προς την «κατασκευή» νέων λέξεων γίνεται σήμερα ειδικώς στην αγγλική   π.χ. CD- ROM (Compact Disk- Read Only Memory), DOS (Disk Operating System), NATO (North Atlantic Treatment Organization) ή Ελληνική (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΗΕ)
Φανταστείτε λοιπόν μεταγενέστερους ερευνητές ύστερα από μια ενδεχόμενη καταστροφή όλων των λεξικών και αρχείων μνήμης του σημερινού πολιτισμού να προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν το σκεπτικό του τάδε ερευνητή ή διοικητικού στελέχους ή αποφάσεως κάποιου οργανισμού.
Σημειωτέον ότι η ύπαρξις μιας λέξεως σηματοδοτεί την ανάγκη εκφράσεως μιας εννοίας. Είναι αδύνατον για κάποιον να εφεύρει ή να κατασκευάσει μία λέξι στην ουσία να ονοματοδοτήσει μία έννοια εάν προηγουμένως δεν την έχει αντιληφθεί. Ονοματίζοντας λοιπόν κάποιος (ο αρχαίος λεξιπλάστης εν προκειμένω) «κάτι», είτε συγκεκριμένο είτε αφηρημένο, σημαίνει ότι γνωρίζει σε τι αναφέρεται. Γνωρίζει τις ιδιότητες και την ουσία του αναφερομένου και δύναται να το περιγράψει.
Εάν δεν το έχει αναγνωρίσει δεν δύναται  να το ονοματίσει παρά μόνον να το αντιγράψει.
Εξ’ άλλου η λέξις «όνομα» προέρχεται από το ρήμα   «γνοέω – γνώναι» = «γιγνώσκω»   λατ.   «nosco» = «know» αγγλιστί.  Έτσι απαντάται και το ερώτημα «γιατί στα περισσσότερα λεξιλόγια του κόσμου βασικές έννοιες ως και οι περισσότερες επιστημονικές έχουν ελληνική ρίζα».
Διευκρινίζουμε ότι πολλοί «λεξιπλάστες» σε πολλές γλώσσες μπορεί να έχουν αντιληφθεί την αυτήν έννοια π.χ. στην κινεζική ή ιαπωνική, με μία διαφορά. Οι «λέξεις» αυτές δεν είναι λέξεις με την σημασία της Ελληνικής, αλλά  συμβατικές απεικονίσεις. Σε μία οποιαδήποτε γλώσσα η  λέξις «υπουργός» φερ’ ειπείν, θα μπορούσε να σηματοδοτηθεί με αναρίθμητους εναλλακτικούς τρόπους.
Ειδικώς και μόνον στην Ελληνική γλώσσα όμως, η ηχητική απόδοσις και η οπτική απεικόνισις (γραφή) ταυτίζεται όχι συμβατικώς με την αποδιδόμενη έννοια αλλά αιτιοκρατικώς. Υπάρχει σαφής σχέσις  αίτιου – αιτατού δηλαδή σημαινομένου και σημαίνοντος. Έτσι  «υπουργός» = «ο υπό το έργον τιθέμενος», δύναται να αποδοθεί δια της συνθέσεως της προθέσεως  «υπό» =  «κάτω από» και της λέξεως  «έργον» = Ε + Ρ + Γ + Ο + Ν = «Ενέργεια Ρέουσα προς αποτύπωσιν-αναγραφήν (Γράψιμον – χάραξιν) εις συγκεκριμένον Οικείον χώρον  Νομοτελειακώς».
Εντελώς αυθαιρέτως βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αντί για «υπουργός» θα λέμε «μίνιστερ» ή «μινίστρος» ή «καλούλης» ή «χοντρούλης» ή «σακδφηγκδφηγεκθρ» ή… όπως αλλιώς. Ναι, θα μπορούσε αλλά ποιο το νόημα;
Συνοψίζοντας τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι τα γράμματα αποτελούν το τελικόν στάδιον μιας εξελικτικής πορείας η οποία συμπυκνώνει τις ιδιότητες και εκφράσεις των πτυχών του κόσμου μας σε απλές αλλά όχι απλοϊκές κατασκευές – βασικά στοιχεία.
Σε αυτό το σημείο έχουμε όλο το δικαίωμα να κάνουμε την εξής αντιπαραβολή. Να αντιπαραβάλουμε την δομή της ελληνικής γλώσσας με την δομή της ύλης:
Και πιο συγκεκριμένα:
ΔΟΜΗ ΥΛΗΣ ΔΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
ΥΠΟΑΤΟΜΙΑΚΑ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ <–> ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
ΑΤΟΜΑ <–> ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΜΟΡΙΑ <–> ΛΕΞΕΙΣ
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ <–> ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ <–> ΒΙΒΛΙΑ
ΣΥΜΠΑΝ <–> ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
Αυτή ακριβώς είναι η δομή της «αρχής της αυτοομοιότητος» που στα μαθηματικά καλείται και «δομή φράκταλς». Κατ’ αυτήν την αρχή το εκάστοτε  «μέρος» αποτελεί υποσύνολο του εκάστοτε  «όλου» το οποίο όμως διατηρεί αυτούσια χαρακτηριστικά του όλου κ.ο.κ.
Δεν έχουμε ακλόνητες αποδείξεις για το ποιοί και πότε έδωσαν αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά στην ελληνική γλώσσα. Οι απόψεις ποικίλουν από εξωγήϊνους ανώτερης ευφυίας μέχρι αμιγώς φυσιολογική διαμόρφωσι στην πορεία των αιώνων.  Όπως και να έχει όμως, αυτό που φαίνεται είναι ότι τα γράμματα μεμονωμένα, το αλφάβητον και κατά συνέπειαν η Ελληνική γλώσσα, αποτελούν το ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ όλων των εποχών.
Για καλύτερη εποπτεία ας συνοψίσουμε τους νόμους της Ελληνικής γλώσσας.
·         Τα γράμματα είναι ΣΥΜΠΑΚΤΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ δηλαδή αντιστοιχούν σε ΣΥΜΠΑΓΕΣ ΣΥΝΟΛΟΝαποθηκευμένων πληροφοριών.
·         ΟΛΕΣ οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας είναι ΣΥΝΘΕΤΕΣ.
·         Η λέξις (ΣΗΜΑΙΝΟΝ) βρίσκεται σε πλήρη ταύτισι με την έννοια (ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ).
·         ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΞΙΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ παρά μόνον ηχητικά συμπλέγματα, είτε ηχομημιτικά είτε εντελώς συμβατικά.
·         Η ΔΟΜΗ της Ελληνικής βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την ΥΛΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΔΟΜΗ του Σύμπαντος.

Ευρύμαχος

PEEGEE  SCHIZAS

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s