επιδημία / ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ 2 /ΛΥΤΡΩΣΗ


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 2/10/15)

A)Ο Τζορτζ Σόρος, το εργαστήριο βιολογικού πολέμου και η επιδημία του Έμπολα

Ο Δρ. Cybil Broderick, ο οποίος είναι Λιβεριανός επιστήμονας και πρώην καθηγητής Φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας, ισχυρίζεται ότι η Δύση, και συγκεκριμένα οι ΗΠΑ, ευθύνονται για το ξέσπασμα της επιδημίας του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική.
Ο Δρ. Broderick προέβη στους παραπάνω ισχυρισμούς σε ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε αποκλειστικά στη λιβεριανή εφημερίδα Daily Observer.
«Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ χρηματοδοτεί τις δοκιμές του ιού Έμπολα σε ανθρώπους. Πρόκειται για μία μελέτη που ξεκίνησε μόλις λίγες εβδομάδες πριν από το ξέσπασμα της επιδημίας στη Γουινέα και τη Σιέρα Λεόνε. Το Υπουργείο Άμυνας έχει αναθέσει τη διεξαγωγή των δοκιμών στην Tekmira, μία καναδική φαρμακευτική εταιρεία, με την οποία έχει υπογράψει συμβόλαιο αξίας 140 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι δοκιμές συνίστανται στην έγχυση του θανατηφόρου ιού σε υγιείς ανθρώπους. Ως εκ τούτου, το αμερικανικό υπουργείο αναφέρεται ως συνεργάτης στην πρώτη κλινική μελέτη του Έμπολα σε ανθρώπους (NCT02041715), η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2014, λίγο πριν την εκδήλωση της επιδημίας στη Δυτική Αφρική», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Λιβεριανός επιστήμονας.
Πώς όμως συνδέεται με όλα αυτά ο αρχιτοκογλύφος Τζορτζ Σόρος; Ας δούμε μερικά βασικά σημεία:
-Το ίδρυμα George Soros χρηματοδότησε το προσωπικό που διεξήγαγε τις μελέτες για την επιδημία του Έμπολα στο εργαστήριο βιολογικού πολέμου της Kenema, ένα εργαστήριο που αναμένεται να κλείσει, προφανώς εξαιτίας των ερευνών γύρω από την υπόθεση.
-Ο εκπρόσωπος Τύπου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Glenn Thomas πιθανότατα ήταν αναμεμειγμένος σε διάφορες δημοσιογραφικές και μη έρευνες σχετικά με το αμφιλεγόμενο εργαστήριο της Kanema. Ήταν o Glenn Thomas ενήμερος για τα αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το εργαστήριο εξέδιδε πλαστές θετικές διαγνώσεις, προκειμένου να εξαναγκάσει τους δήθεν ασθενείς να υποβληθούν σε θεραπεία για τον Έμπολα; Μήπως αρνήθηκε να συμμετάσχει στη συγκάλυψη;
-Τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν αναφέρουν τίποτα για το κλείσιμο του εργαστηρίου βιολογικού πολέμου της Kename, ούτε για την εντολή διακοπής των δοκιμών του ιού Έμπολα στο Πανεπιστήμιο Tulane της Ορλεάνης. Επομένως, από τη στιγμή που και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν δημοσιοποιεί τις πληροφορίες και δεν αναλαμβάνει δράση, δεν απομένουν άλλες πηγές ενημέρωσης του κοινωνικού συνόλου.
-Ο Σόρος διατηρεί δεσμούς με τον Πρόεδρο της Σιέρα Λεόνε (http://blogs.reuters.com/globalinvesting/tag/emerging-emerging-markets-frontier-markets-sierra-leone-africa-investment-george-soros-ernest-bai-koroma-tony-blair-anadarko/)
-Ο Σόρος συνδέεται επίσης με την ακροδεξιά, μη εκλεγμένη ουκρανική κυβέρνηση, η οποία ευθύνεται για τη συντριβή της πτήσης MH-17 των μαλαισιανών αερογραμμών. Στο τραγικό εκείνο δυστύχημα έχασε τη ζωή του και ο Glenn Thomas (http://www.infowars.com/soros-admits-responsibility-for-coup-and-mass-murder-in-ukraine/)
-Το 2004 ο Σόρος παρευρέθηκε στο γάμο του Ολλανδού πρίγκιπα Johan Friso με μία υπάλληλό του (http://www.smh.com.au/articles/2004/04/24/1082719675482.html και http://www.washingtonpost.com/world/europe/johan-friso-dutch-prince-touched-by-scandal-dies-at-44/2013/08/14/96cae1fe-04fc-11e3-9259-e2aafe5a5f84_story.html).
-Μεταξύ των θυμάτων της πτήσης MH-17 υπήρξαν 40 Ολλανδοί. Η κυβέρνηση της χώρας έκανε λόγο για «έγκλημα πολέμου» (http://www.timeslive.co.za/thetimes/2014/07/22/mh17-war-crime-probe).
-Το Ίδρυμα του Σόρος «Open Society » και διάφορα άλλα funds που ελέγχει είναι ενεργά στο αποκαλούμενο «τρίγωνο του θανάτου», δηλαδή τη Λιβερία, τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα.
Αν λοιπόν κανείς λάβει υπόψη όλα τα παραπάνω σημεία, καταλαβαίνει πολύ εύκολα:
-ότι ο Σόρος επιθυμούσε διακαώς να «φιμώσει» τον Glenn Thomas, ώστε να μην διαρρεύσει στα ΜΜΕ το ότι η επιδημία του Έμπολα «ενορχηστρώθηκε» σε ένα εργαστήριο βιολογικού πολέμου που χρηματοδοτούνταν από εκείνον.
-ότι ο Σόρος όχι μόνο ήθελε να «φιμώσει» τον Glenn Thomas, αλλά μάλιστα ήθελε να το κάνει άμεσα.
-ότι ο Σόρος είχε τα μέσα για να «στήσει» ένα αεροπορικό δυστύχημα στην Ουκρανία, ώστε να εξασφαλίσει τη σιωπή του εκπροσώπου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
-ότι ο Σόρος είχε την υποστήριξη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και όλης της παγκόσμιας ελίτ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΜΕΝ ΔΙΟΝΥΣΙΕ ΙΤΑΛΙΚΕ 

Β)Η ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ

Γράφει ο *Αμφικτύων

Μονοπώλειο στα ΜΜΕ

Σε μιά εποχή έκρηξης των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας  που θα έπρεπε να συνοδεύεται από  την έκρηξη της πληροφόρησης και  διάδοσης της γνώσης , το αμαρτωλό κατεστημένο εφάρμωσε ένα ειδεχθές στραγγάλισμα της πληροροφορίας,  με τον πλήρη έλεγχο της. Παράλληλα επεμβαίνει  και  προβαίνει στην διαστροφή ,  παραπληροφόρηση,  αποπληροφόρηση ,  αποσιώπηση, λοιδωρία των αμφισβητιών και τελικά την πλύση  εγκεφάλου της κοινής γνώμης με  βάση τα τελειότερα επιτεύγματα της επιστήμης στον τομέα της ποδηγετήσεως του ανθρώπου, του ελέγχου της συνείδησης  και  της σκέψεως   του , καθώς και των λειτουργιών του εγκεφάλου του και των αντιδράσεων του .  Ετσι έχει επιτύχει την πλύση του εγκεφάλου και την ανάπυξη της προπαγάνδας σαν όπλο χειραγώγηση των μαζών , που θα την ζήλευε ακόμη και ο πατέρας της προπαγάνδας Γκέμπελς. Η μόνη ελπίδα είναι με την αλληλοεπίδραση του Διαδικτύου να μπορέσει η ανθρωπότητα να προχωρήσει στην οθρή και αντικειμενική πληροφόρηση , ώστε να αντιληφθεί την αλήθεια, να  ωριμάσει και να βγει τελικά από το σπήλαιο της άγνοιας που την έχουν ρίξει εδώ και 17 αιώνες  το διεφθαρμένο πολιτικόοικονομικό σύστημα του κατεστημένου.

Μονοπώλειο στα Φάρμακα

Το ειδεχθέστερο όμως έγκλημα των Εβραίων σιωνιστών γίνεται στην εκμετάλλευση των φαρμάκων. Στην Οθωμανική αυτοκρατορία απαγορευόταν η ασκήσεη επαγγέλματος γιατρού στους Εβραίους με το αιτιολογικό ότι με βάση το Ταλμούδ «οι Εβραίοι πρέπει να δολοφονούν τα θύματα τους εάν είναι ΜΗ-Εβραίοι , δηλαδή «goyim». Ορα την θεραπεία του καρκίνου; Χρήση του υδραργύρου; Φθορίωση-Χλωροφθοριοάνθρακες; Θειομερσάλη-εμβόλια; Σκουαλένιο-εμβόλιο γρίππης; Απεμπλουτισμένο ουράνιο για βόμβες; Μολυνση με μόλυβδο (στη Ρωμη και στα παιδιά του Σικάγου) Τα μικρόβια και οι ιοί που μας εξαπολύουν κατά καιρούς (τρελλών αγελάδων, χοίρων , πτηνών, του κάτω Νείλου, aids κλπ)

Πρώτος ο John D. Rockefeller πώλησε το πετρέλαιο σαν θεραπευτικό ελιξίριο πριν ανακαλύψουν ότι ήτο καύσιμη ύλη . Στον Jonas Salk απονεμήθηκε το Βραβείο Νομπέλ για το εμβόλιο που μετέδιδε στον εμβολιαζόμενο πολυομυελίτιδα, μια ψεύτικη αρρώστεια η οποία στην πραγματικότητα ήτο η δηλητηρίαση από τον βιομηχανικό μόλυβδο , γεγονός που απέκρυψαν οι εξαγορασμένοι ιατρικοί επιστήμονες.

Τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι τα ελιξίρια: Gardasil, το οποίον κατέστρεψε τις μελλοντικές γενιές της Αμερικής, το Prozac ο συντομότερος δρόμος για την μεταβολή των ανθρώπωη και των-ακόμη και των παιδιών – σε ζόμπι, η αρρώστεια Morgellon’s, φημολογείται ότι προέρχεται από ψεκασμούς με χημικά και βιολογικά μέσα( chemtrails) Να αναφερθεί ακόμη η απάτη των φαρμακευτικών εταιρειών που πραγματοποιούν κλινικές μελέτες σε τριτοκοσμικές –και όχι μόνον-χώρες με εξαγορασμένους πανεπιστημιακούς γιατρούς-ερευνητές και πληρωμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα και κυβερνήσεις για να βγάλουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Είναι πασίγνωστο το όργιο της συνταγογράφησης των γιατρών των «συμβεβλημένων» με τις εν λόγω φαρμακευτικές εταιρείες, γεγονός που έφερε την χρεωκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και την βαρυτάτη φορολόγηση των ασφαλισμένων.

Η Πολυεθνική του Χριστιανισμού

Το πρότυπο της απάτης που αναπτύχθηκε τα τελευταία 1700 χρόνια είναι η δημιουργία του μύθου του Χριστιανισμού το 325 μ.Χ. Το κεντρικό δίδαγμα στον κόσμο ήταν «αν ραπισθεί από τη μια παριά να στρέφει και την άλλη παριά στον ραπιστή» Ετσι έκαναν παθητικό το άτομο εν προκειμένω στη Μαύρη Χείρα, όταν του βάζει το χέρι στα θυλάκια του και τον ληστεύει εκ του εμφανούς, δίδοντας του μίαν και μόνη αμοιβή: Την μετάβαση του στον επουράνιο παράδεισο όταν αποδημήσει εις Κύριον (Γιαχβέ) Η πίστη είναι κάτι που έχει δημιουργηθεί στον εγκέφαλο του ανθρώπου χωρίς να είναι και αληθινή . Είναι η ίδια διαδικασία που μας κάνει να πιστεύουμε στο τραπεζικό σύστημα που μπορεί να μην είναι αληθινό , αλλά εμείς το πιστεύουμε σαν θρησκεία. Όπως έχουν περάσει το ψέμα ότι η χριστιανική θρησκεία είναι αλήθεια , κατά τον ίδιο τρόπο μας έχουν περάσει και το ψέμα ότι το τραπεζικό σύστημα είναι τίμια επιχείρηση. Όμως αν κάποιος από τους μη-Εβραίους θελήσει να δώσει χρήματα με τόκο , τον κατηγορούν για τοκογλυφία, εκ του φόβου μήπως και τους πάρουν το μονοπώλιο της καταλήστευσης του κόσμου. Επομένως εκκλησία και τράπεζες είναι καμωμένες από την ίδια στόφα και γι’αυτό το Βατικανό –και όχι μόνον-διαθέτει την «αγία τράπεζα» του . Αλλά και ο «άγιος Ιωαννίνων» διαθέτει πλούσια συμμετοχή στο κεφάλαιο της Εθνικής Τράπεζας , ελέω αδελφών Ζωσημάδων, που έβαλαν κληρονόμους την Εκκλησία. Εχετε μας πίστη , είναι το σύνθημα και των δύο. Με την διαφορά ότι στην τράπεζα πληρώνεις τόκο για να πάρεις ένα δάνειο , ενώ στην εκκλησία πληρώ νεις για μια υπόσχεση να πας στον παράδεισο. Κατά τον Αγγλο ιστορικό H.G. Wells η πνευματική και ηθική πρόοδος σταμάτησε το 1770 , από τότε που παρουσιάσθηκε η οικογένεια Rothschild. Εμείς θα λέγαμε από την αναρρίχηση σαν αυτοκράτορα του Βυζαντίου του Μεγάλου Κωνσταντίνου(274337 μ.Χ). Αυτός κατήργησε την ανεξιθρησκεία και καθιέρωσε υποχρεωτικώς τον χριστιανισμό . Εκτοτε άρχισε ο ανηλεής διωγμός και συστηματική καταστροφή του Ελληνισμού. Αργότερα ο Θεοδόσιος Β!(346-392 μ. Χ) και οι διάδοχοι του κατέστρεψαν όλα τα Ελληνικά μνημεία και έκαναν ειδεχθή γεγοντονία στον Ελληνισμό(Σκυθούπολις 20 εκατ. θύματα, Ιπποδρόμιο Θεσσαλονίκης 15.000 νεκροί κ.ο.κ) , κατήργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες , έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές και έκαψε όλα τα Ελληνικά βιβλία,παπύρους και περγαμηνές κ.α. Ο πατριάρχης Κύριλλος Αλεξανδρείας ( 378 – –444μ.Χ) είναι ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της μεγαλύτερης φιλοσόφου όλων των εποχών , της Υπατίας. Το 391, με παρακίνηση του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου, καταστράφηκε ο μεγάλος ναός του Σέραπι και η Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας , ως αποκορύφωμα του διατάγματος της 24ης Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου, επί αυτοκράτορος Θεοδοσίου και σε μια περίοδο που ήδη αρκετά ιερά της υπαίθρου αλλά και οι ναοί των πόλεων και της υπαίθρου στην κυρίως Ελλάδα , Μικρά Ασία, Κάτω Ιταλία-Σικελία και στην Εγγύς Ανατολή καταστράφηκαν από χριστιανούς.

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΝΙΤΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ;

 Για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, λέει ό Νίτσε. πρέπει πρώτα να τον αναζητήσει. Πρέπει λοιπόν να επιστρέψει στις ρίζες, στό «απώτερο παρελθόν». Διότι «το μέλλον ανήκει σ’ εκείνον ό όποίος θα έχει την πιο μακριά μνήμη». 
Το μεγάλο έγκλημα των ηθικολόγων στα μάτια του Νίτσε, είναι ότι έδωσαν στον πόνο μια δηλητηριασμένη εξήγηση: Εάν κανείς υποφέρει, είναι γιατί έκαμε ένα λάθος, μια αμαρτία. Παράλληλα, οι ιερείς «στιγμάτισαν όλα τα αισθήματα της ηδονής, βλέποντας σ’ αυτά την αμαρτία και την γοητεία» «έδωσαν τα ονόματα τα πιο ιερά ατά αισθήματα αδυναμίας» , «παραχάραξαν την Αγάπη για να την κάμουν Εγκατάλειψη και ‘Αλτρουισμό «είδαν στην μεγαλοσύνη μία άρνηση» , «θεώρησαν τήν ζωή σάν τιμωρία, τήν εύτυχία σάν πειρασμό, το πάθος σάν κάτι τό διαβολικό, τήν έμπιστοσύνη σαν ανίερη» (ίδιο έργο).

ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Η ΦΟΒΕΡΩΤΕΡΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ
Για τον Νίτσε, βρισκόμαστε μπροστά σε μία ασθένεια: «την τρομερότερη ασθένεια πού ενδήμησε ποτέ μέσα στους ανθρώπους”, ‘Η καταγωγή της ασθένειας αυτής είναι ή εμφάνιση, σε μια καθορισμένη έθνογεωγραφική περίμετρο, ένός ήθικου τύπου, φορέως μιας νοοτροπίας και μιας προθέσεως, του όποίου ή τελειότερη ενσάρκωση είναι ό ‘Ιερεύς. 
Για τον ‘Ιερέα, οποιοδήποτε γεγονός είναι μία ηθική ένδειξη. ‘Ο κόσμος δεν είναι πλέον γεμάτος γεγονότα αντικειμενικά ουδέτερα, τα όποία αξιολογούνται από τις συγκυρίες. Είναι γεμάτος μόνον από τιμωρίες και ανταμοιβές. Οποιοδήποτε ευτυχές γεγονός είναι ένδειξη μιας άνταμοιβης «γραμμένης” στήν αίωνία τάξη πραγμάτων. ‘Οποιοδήποτε άτυχές γεγονός ειναι ένδειξη μιας τιμωρίας, πού τιμωρεί ένα «ηθικό λάθος» σημερινό, περασμένο, η και μελλοντικό. 
Η προσπάθεια επέτυχε; Είναι γιατί ή θεότης άκουσε τις εκκλήσεις πού της έκαμαν. Απέτυχε; Είναι γιατί οι προσευχές δεν ήσαν αρκετά ευλαβείς, ή γιατί ό ενδιαφερόμενος ήταν άσεβής (δεν ήταν αγνός). Ξεκινά κανείς μία επίμεμπτη πράξη και παρ’ όλα αυτά κερδίζει; Είναι γιατί συγχωρήθηκε. ‘Απέτυχε και πιάστηκε; Τιμωρήθηκε. Έτσι, για κάθε συγκυρία της ζωής, με κατάλληλο χειρισμό της διαλεκτικής και της λογοκοπίας, εγκαλώντας αδιερεύνητα και ανεξέλεγκτα δόγματα, ό ‘Ιερεύς εξηγεί ακάματα το γιατί και το πώς των καταστάσεων πού ό ίδιος φαντάζεται.

ΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΑ ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ
‘Όταν κακομεταχειρίζεται κανείς το σώμα, γράφει ό Νίτσε (στην «Θέληση της δυνάμεως»), δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος για τα αισθήματα ένοχης, δηλαδή μία αρρωστημένη κατάσταση πού χρειάζεται μία εξηγήση. Αυτήν την εξήγηση, ό Ιερεύς την παρέχει με μία θέρμη σχεδόν μονομανιακή, έποφελoύμενoς της ασθένειας και τού υποβόσκοντος 
μαζοχισμού. 
Η κακοδιαθεσία την όποία δημιούργησε ή αμφιβολία είναι το τίμημα πού ό άνθρωπος πρέπει να πλήρωση για την προσβολή πού έκαμε. Συνειδητά ή όχι, προς την θεότητα. Και ή προσβολή πρέπει να εξιλεωθεί μέσω του Ιερέως, ό όποίος ανακαλύπτει την φύση της, αναλύει τις αίτίες της και προτείνει ένα φάρμακο. 
Ο ‘Ιερεύς παρουσιάζεται έτσι ως μεσάζων μεταξύ τού δημιουργού-λυτρωτού και τού αμαρτωλού όντος, μεταξύ του άνθρώπου πού κάνει λάθη και τού Θεού πού είναι τέλειος. 
Χάρις στην μεσίτευση του, στην ικανότητά του (γιατί ξέρει το κακό όπως ό γιατρός ξέρει την ασθένεια και ό ψυχαναλυτής τα συμπλέγματα), ή θεότης θα ευαρεστηθεί να ξεπλύνει την ακαθαρσία, να σταματήσει την οργή της, να εξαφάνιση το λάθος, να πέραση τέλος το όνομα τού θνητού, από τον πίνακα των κολασίμων κατηγοριών από τετράδιο των ουράνιων αμοιβών και των ευλογημένων οραμάτων! 
Ο άνθρωπος «ό όποίος υποφέρει από μία οποιαδήποτε αίτία, φυσιολογική ασφαλώς» αναρωτάτε για τούς λόγους του πόνου του. Τότε συναντά κάποιον που γνωρίζει ακόμη αυτό που είναι κρυφό, τον μάγο του, τον ασκητικό ιερέα, ό όποίος του δίνει μία πρώτη ένδειξη για την αίτία του πόνου του 
Πρέπει να την αναζήτηση στον ίδιο τον εαυτό του, σε ένα λάθος που έκαμε στο παρελθόν. Πρέπει να εξηγήσει τον πόνο του σαν μια τιμωρία… Άκουσε, κατάλαβε ό δυστυχής, τώρα έχει γίνει σαν μία κότα, γύρω από την όποία έχει χαραχθεί μία γραμμή. Δεν μπορεί πλέον να βγει από τις κυκλικές αυτές γραμμές, από άρρωστος, έχει γίνει αμαρτωλός. 
Η συναίσθησης του λάθους μας παρουσιάσθηκε ακατέργαστη κατά κάποιο τρόπο. Στα χέρια του ‘Ιερέως, αυτού του καλλιτέχνη του συναισθήματος του λάθους, αυτό το συναίσθημα άρχισε να παίρνει μορφή! – και τι μορφή! 
Η αμαρτία! γιατί αυτό είναι το όνομα που δίνει ό Ιερεύς στην ζωική «κακή συνείδηση», ή αμαρτία έμεινε ως τώρα το βασικό γεγονός στην ιστορία της άρρωστης ψυχής και αντιπροσωπεύει για μας την πιο ολέθρια επιδεξιότητα της θρησκευτικής ερμηνείας. 
Η έννοια της αμαρτίας ανήκει ειδικά στον ‘Ιερέα. Στο λεξιλόγιο του παλαιού ευρωπαϊκού κόσμου, δεν υπάρχει λέξη για να την ερμηνεύσεις. Στην γλώσσα του Βιργιλίου και του Κικέρωνος, το «πεκάτουμ» θέλει να πει λάθος, έγκλημα, δηλαδή συγκεκριμένα πράγματα ενώ στην ελληνική γλώσσα ή ανάλογη λέξη ήταν «ϋβρις» 
‘Η έννοια της αμαρτίας δεν είναι παρά μία ‘Ιερατική παρέκκλιση, αναλογούσα σε μία ιδέα, την οποίαν ή Αρχαιότητα δεν είχε ποτέ συνειδητοποιήσει, ένα πολύ ειδικό λάθος, βασιζόμενο σε μυστήρια, σε δόγματα και σε αισθήματα ένοχής. ‘Ένα λάθος πού έγινε έναντι της θεότητας μόνον και των δικών της απαιτήσεων και ιεροτήτων. 
Για τον Νίτσε, ή αποθέωση του ηθικού τύπου πού ενσαρκώνεται από τον Ιερέα, είναι το «ασκητικό ιδεώδες». Ο φιλόσοφος επιμένει στον ρόλο του ασκητού, στον όποίον βλέπει «την αντίφαση φτιαγμένη άνθρωπο». 
Υπάρχει σ’ αυτόν ένα αχόρταγο ένστικτο, το όποίο θέλει να τα βάλει με την ζωή, την δική του και των άλλων. Δηλαδή δεν επιβεβαιώνεται παρά με το να αρνείται (ή θέση του δεν είναι παρά μία άρνηση) δεν δέχεται να υπάρχει, παρά για να ρίχνει το ανάθεμα επάνω σε ότι υπάρχει. Δεν έχει παρά μίσος για τον κόσμο, για τις φυσικές λειτουργίες, για το σφρίγος, την δύναμη, το κάλλος και την χαρά. 
‘Ο άνθρωπος με την κακή συνείδηση έπιασε μία θρησκευτική υπόθεση, για να ώθηση το ίδιο του το βασανιστήριο σε βαθμό σκληρότητας και οξύτητας τρομακτικό. Μία υποχρέωση προς τον Θεό. Η σκέψη αύτή, γίνεται γι’ αυτόν ένα όργανο βασανισμού. Παίρνει από τον Θεό και τις τελευταίες αντιθέσεις πού μπορεί να φανταστεί μέσα από τα ίδια του τα ζωικά και αχαλίνωτα ένστικτα και μεταλλάσσει τα ίδια αυτά ένστικτα, σε λάθη έναντι του Θεού (έχθρότης, άντίδραση, έπανάσταση έναντι του κυρίου, του πατέρα, του προγόνου και της αρχής του κόσμου. 
Στέκεται ατό κέντρο της αντιθέσεως μεταξύ Θεού και Διαβόλου, αποβάλλει από τον εαυτό του όλες τις αρνήσεις, ότι τον ωθεί στην άρνηση του εαυτού του, στην άρνηση της φύσεως, του φυσιολογικού, την πραγματικότητα της ύπάρξης του, για να επιτύχει την βεβαιότητα ενός πράγματος πραγματικού, ζωντανού, αληθινού, Θεού, άγίου, Θεού δικαίου, Θεού δημίου, το υπερπέραν, το αιώνιο μαρτύριο, την κόλαση, το απροσμέτρητο μεγαλείο της τιμωρίας και του λάθους. Πρόκειται για ένα είδος τρέλας θελήσεως για ψυχική σκληρότητα, ανάλογη της όποίας δεν θα βρει κανείς. 
Αυτός ό εκδικητής (και ζηλόφθονος) Θεός, γίνεται μόνιμος κατήγορος, γιατί είναι πάντοτε μοναδικός για εκδίκηση. Άλλωστε πως δεν θα ήταν; Έτσι, ό αδύνατος αυτοκαταδικάζεται ανέκκλητα την ίδια στιγμή πού θέλει να έξαφθή από ενθουσιασμό. Πρέπει πλέον να εξομοιώσει τον πόθο του με αυτήν την προοπτική της σωτηριολογίας, όπου ό θρίαμβος, τό μαρτύριο, ή λύτρωση και ή εξαφάνιση του εγώ είναι αδιάλυτα ανακατεμένα. 

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ
‘Η “ηθική της αμαρτίας” επιδεικνύει έτσι μία αληθινή αποστροφή προς το σώμα και τις δραστηριότητές του. Είναι “κακά πράγματα”, πού επαναφέρουν τον άνθρωπο “στα ένστικτά του”, “στο κτήνος πού κοιμάται μέσα του”. Διότι το ένστικτο της πάλης και το γεννητικό ένστικτο είναι βασικά ένστικτα ζωής, ιδιαίτερα παραγωγικά και ανανεωτικά. Αυτά πού αντιτίθενται περισσότερο στις επιδιώξεις του ‘lερέα και του . Ασκητού. 
Η ικανότης του ‘lερέα να αλλάζει το όνομα των άξιων δεν είναι λιγότερο αξιοπρόσεκτη. Ονομάζει την ανικανότητα θεληματική αποχή, την παραίτηση απομάκρυνση από τα πράγματα του κόσμου αυτού, την αδράνεια ταπεινοφροσύνη, την ανανδρία αφοσίωση στον κοινό σκοπό. κλπ. Δύο τύποι συμπεριφοράς βρίσκονται αντιμέτωποι εδώ. 
Στις αντιθέσεις της ηθικής της τιμής της Παλαιάς Δύσεως (ευγενής-χαμηλός, άξιος ανάξιος, γνήσιος-αμφίβολος, θαρραλέος-δειλός, πιστός-προδότης, λογικό παράλογο, όρθολογικό-άνισόρροπο, έντιμο-άτιμο). 
Η ηθική της αμαρτίας άπαντά μέ αφηρημένες αντιθέσεις, οι όποίες δεν είναι παρά παραμορφώσεις: καλό-κακό, ταπεινό-παράλογο, υποταγμένο-υπερήφανο, πνευματικό-σωματικό, αδύναμο-αύθάδες, μετριόφρον-απεριόριστο. 
Παράλληλα, ό ‘Ιερεύς βάζει την αμφιβολία στην καρδιά των δυνατών. Επωφελείται από τις ανησυχίες τους, τούς πόθους τους, τις αποθαρρύνσεις τους, ακόμη και από τις φιλοδοξίες τους, για να τούς πείσει και να τούς καθησύχαση. Κάνει να γεννηθεί μέσα τους ό σπόρος της αρρώστιας, το συναίσθημα της ένοχης. Με αυτόν τον τρόπο, με την δημιουργία του συναισθήματος αυτού, ό Ιερεύς κατορθώνει να πείσει τούς συνομιλητές του να απαρνηθούν τις φυσικές αντιδράσεις τους να αγωνιστούν εναντίον των βαθύτερων ένστίκτων τους. 
Ανάλογα με τις συγκυρίες και τις εποχές, ό ηθικολόγος θα προσπαθήσει να γίνει πιστευτό το ότι είναι εγωιστικό να σκέπτεται κανείς τούς δικούς του (την οικογένεια την χώρα του), πριν να σκεφθεί τούς «λαούς του κόσμου».., ότι είναι ντροπή να είναι υπερήφανος για τον πολιτισμό από τον όποίο προέρχεται, ότι είναι φαντασιώδες να ανταμείβονται οι καλύτεροι, ότι είναι άδικο να φανερώνει κανείς τις διαφορές της άξίας τού καθενός, ή να κάνη επιλογή. 
Οι εξαθλιωμένοι μόνον είναι καλοί, oι φτωχοί, οι ανίκανοι, οι μικροί μόνον είναι καλοί, αυτοί πού υποφέρουν, αυτοί πού έχουν ανάγκη, είναι κι αυτοί είναι οι μόνοι ευλαβείς, οι μόνοι ευλογημένοι από τόν Θεό. Σ’ αυτούς μόνον θα ανήκει ή ευλογία, Αντίθετα, εσείς οι άλλοι, οι όποίοι είσθε ευγενείς και δυνατοί, είσαστε στην αιωνιότητα οι κακοί, οι σκληροί, οι αχόρταγοι, οι πλεονέκτες, οι ανίεροι και αιωνίως θα μείνετε οι αποδιωγμένοι, οι καταραμένοι, οι κολασμένοι. 
Αυτοί πού είναι καταραμένοι στα μάτια τού Ιερέως δεν είναι δυνατοί και κακοί, είναι κακοί γιατί είναι δυνατοί. Είναι το πνεύμα τού Λόγου επί τού ‘Όρους: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, αύτοίς γάρ έσται ή βασιλεία τών ούρανών. Και είναι ακόμη ή παραβολή τού αντικειμένου των Ευαγγελίων, Οι έσχατοι έσονται πρώτοι. 
‘Ο Νίτσε παρομοιάζει τον ‘Ιερέα με το αιλουροειδές, πού τραυματίζει θανατηφόρα αντί να σκοτώσει, γιατί παίρνει την προφύλαξη να μην σκοτώσει, ‘Ικανοποιείται με το να πληγώσει και να μολύνει την πληγή. ‘Ο πληγωμένος ζητά βοήθεια και τότε ο ιερέας τρέχει, εφοδιασμένος με φάρμακα πού δεν θα ανακουφίσουν παρά στιγμιαία, άλλά πού, όπως το ναρκωτικό, θα δημιουργήσουν έναν εθισμό, τού όποίου ό άρρωστος θα είναι δούλος. 
Σκοτεινός φορέας μικροβίων, ζωντανός πόθος εξαπλώσεως στόν κόσμο της αρρώστιας της οποίας υπήρξε πρώτο θύμα, είναι πλέον ό κατάλληλος για να οδηγεί στην βοσκή την αγέλη των άρρώστων, να οργανώνει την εξουσία του στην Αυτοκρατορία των βασανισμένων. 
Ο ‘Ιερέας είναι ό άνθρωπος πού αλλάζει την κατεύθυνση της μνησικακίας. Γιατί δίνει ατό ον πού υποφέρει ένα λόγο για να υποφέρει. Χρησιμοποιεί αυτό το βάσανο για να επιβάλει μία πειθαρχία, να καθορίσει τούς όρους τής εξαγοράς. Με δύο λόγια, υποδεικνύει “μία αίτία πού μπορεί να υποφέρει κι αύτή με τη σειρά της”. 
Υποφέρω, άρα κάποιος πρέπει να είναι ή αίτία, έτσι σκέπτονται όλα τα αρρωστημένα πρόβατα. Τότε ό βοσκός τους, ό ασκητικός ‘Ιερεύς, τούς άπαντα: Πράγματι, πρόβατό μου, κάποιος πρέπει να είναι ή αίτία: άλλά ή αίτία είσαι εσύ, ‘Εσύ είσαι ή αίτία του εαυτού σου! 
‘Ο ‘Ιερεύς είναι αυτός πού φροντίζει τις αρρώστιες πού ό ίδιος καλλιεργεί. Κάθε φορά πού προτείνει μία ανακούφιση, το τίμημά της είναι ένα νέο βάσανο. Δεν περιποιείται σε τελευταία ανάλυση, παρά για να εξασφαλίσει καλύτερα την βορά του. ‘Όταν το λάθος εξαγνισθεί, είναι ανάγκη γι’ αυτόν να εξηγεί κάθε νέα ατυχία με ένα νέο λάθος, πού απαιτεί ένα νέο εξαγνισμό!

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Γ)Λύτρωση από το παρελθόν για να κατασκευαστεί το μέλλον

Για να φθάσει ο κυπριακός λαός στη ρύθμιση του κυπριακού προβλήματος χρειάζεται τόλμη. «Λαοί που δεν τολμούν έλεγε ο Νεχρού, είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία». Για να τολμήσει όμως κάποιος χρειάζεται επίγνωση του καθήκοντος, χρειάζεται γνώση, χρειάζεται απαλλαγή από το παρελθόν που τον δεσμεύει και τον καταδυναστεύει. Δυστυχώς, οι πολιτικοί ηγέτες της Κύπρου και εννοώ τους πολιτικούς ηγέτες και των δυο κοινοτήτων, ήταν και είναι άτολμοι. Δεν κατόρθωσαν να ανοίξουν νέους δρόμους στην κυπριακή κοινωνία, έμειναν δέσμιοι του παρελθόντος. Η λέξη «όραμα», παρέμενε άγνωστη, όλα ξεκινούσαν από την «ένωση και τη διχοτόμηση», διέγραφαν ένα ενδοχώριο κύκλο και κατέληγαν στο ίδιο σημείο και έφεραν στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα το κυπριακό. Τα περί αγώνα και απελευθέρωσης ή αναγνώρισης του νέου κράτους δεν είναι παρά κενές λέξεις, φιγούρα του λόγου. Δεν υπάρχει κανείς στη διεθνή πολιτική σκακιέρα που θα δικαιώσει τους ελληνοκυπρίους ή θα αποδεχθεί την εγκαθίδρυση δυο κρατών στο νησί.

Ο Μακάριος και ο Ντεκτάς είναι παιδιά της πιο συντηρητικής κοινωνίας, όπως αυτή δημιουργήθηκε μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αν δεν υπήρχε Μακάριος δεν θα υπήρχε Ντεκτάς και αν δεν υπήρχε Ντεκτάς δεν θα ενισχυόταν ο ετσιθελισμός του Μακαρίου. Ήταν δυο συγκοινωνούντα αγγεία, με εθνικιστικές ιδέες και τοποθετήσεις. Γύρω από αυτά τα δυο πρόσωπα αναπτύχθηκαν μια ομάδα πολιτικών που επηρέασαν βαθιά την ιστορία της Κύπρου. Δεν θα υπήρχε πρώτ’ απ’ όλα Γρίβας, δεν θα υπήρχε χώρος γι’ αυτόν στην Κύπρο, δεν θα υπήρχε Παπαϊωάννου με τις εθνικιστικές του παρεκκλίσεις, δεν θα εμφανιζόταν Κυπριανού, Γιωρκάτζης και Τ. Παπαδόπουλος και τόσοι άλλοι οσφυοκάμπτες και κλακαδόροι που θα όξυναν και θα καλλιεργούσαν ακόμη περισσότερο το μίσος και την αντιπαράθεση. Ο λόγος του Ντεκτάς θα έπεφτε σε άγονο χωράφι, δεν θα υπήρχε θέληση στον αγώνα για διχοτόμηση από τη μάζα των τουρκοκυπρίων.

Κάποιοι, -θα έλεγα αρκετοί- θα διαφωνήσουν μ’ αυτό τον προβληματισμό: δεν μπορείς να ταυτίζεις τον Μακάριο με τον Ντεκτάς. Ο Μακάριος είναι μέγας, ο Ντεκτάς ένας ακραίος εθνικιστής που ήθελε να μοιράσει τη χώρα του. Ας δούμε όμως την πραγματικότητα, έξω από χαρακτηρισμούς και μεγεθυντικούς φακούς. Τι πέτυχε ο Μακάριος με την πολιτική που ακολούθησε μετά την ανεξαρτησία; Παρέλαβε μια χώρα ενωμένη και στη φιλοδοξία του να ενώσει τη νήσο με την Ελλάδα, την οδήγησε στην καταστροφή, στη διχοτόμηση. Η διχοτόμηση δεν ήλθε με τα γεγονότα του 1974. Προϋπήρχε των τραγικών γεγονότων του 1974. Είναι αυτό το δεδομένο που διαγράφει η επίσημη ιστορία των ελληνοκυπρίων, όπως διαγράφτηκε και από τη σκέψη των πολιτικών παιδιών του Μακαρίου. Η ΕΟΚΑ Β θα πουν κάποιοι άλλοι: η ηγεσία της ΕΟΚΑ Β έπαιξε ένα ρόλο πρόστυχο, αλλά ας είμαστε ανοικτομάτηδες αμφισβητίες των καθιερωμένων μύθων. Αυτός που δημιούργησε το πρόβλημα, αυτός που ενίσχυσε τους εθνικιστές με συνθήματα, ήταν ο ίδιος ο Μακάριος. Αυτός ίδρυσε την παρακρατική οργάνωση ΑΚΡΙΤΑΣ, αυτός κρατούσε το Γρίβα τη δεκαετία του 1960 από το χέρι και του έδωσε τη διοίκηση της αποκαλούμενης «Εθνικής Φρουράς», μ’ αυτή την πολιτική τροφοδότησε με στελέχη την ΕΟΚΑ Β. «Θε μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!» έγραψε για κάποιους άλλους λόγους ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά που ταιριάζουν απόλυτα στη δική μας υπόθεση.

Για να προχωρήσει η κυπριακή κοινωνία μπροστά, με όραμα ενοποίησης και να ρίξει ρίζες πολιτισμικής και οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να απαλλαγεί από το βάρος των «μεγάλων» του παρελθόντος. Η αποδόμηση των κατασκευασμένων ινδαλμάτων και προτύπων σκέψης και συμπεριφοράς, είναι αυτή που θα βοηθήσει στη δημιουργία μιας νέας στέρεας βάσης  για το μέλλον. Αν τεθούν οι «μεγάλοι» ηγέτες στις πραγματικές τους διαστάσεις, αν διαλυθούν οι μύθοι και το φωτοστέφανο που τους τοποθετήθηκε, αν δεν «ξηλωθούν» τα αγάλματά τους στη μια και στην άλλη κοινότητα, η κυπριακή κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά, δεν μπορεί να πολεμήσει αποφασιστικά τα κατάλοιπα του εθνικισμού, που σήμερα σηκώνουν κεφάλι και απειλούν να ανατρέψουν μια νέα προσπάθεια ειρηνικής συμφιλίωσης και αποκατάστασης των σχέσεων των δυο κοινοτήτων.

Η αμφισβήτηση είναι αυτή που οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις και προόδους. Η κυπριακή κοινωνία θα πρέπει να αμφισβητήσει την «οσιοποίηση» των μεγάλων ηγετών της, να προβληματιστεί, να αφομοιώσει τα λάθη του παρελθόντος και να πεισθεί ότι αποτέλεσαν τη μήτρα των νεώτερων προβλημάτων, επειδή μόνο έτσι είναι δυνατόν να ανοιχτούν νέοι δρόμοι και νέες προσδοκίες. Δεν είναι αρκετό να γίνεται η διαπίστωση, ότι φταίει η μια ή η άλλη πλευρά ή και οι δυο, επειδή αυτό δεν λύει το πρόβλημα. Χρειάζεται βαθύτερος προβληματισμός, χρειάζεται να εξαχθούν συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στην αναδημιουργία και την ανακατασκευή της κοινωνίας και του κράτους. Χρειάζεται τόλμη για να ανοιχθούν νέοι δρόμοι. Όσο αντικρίζεται το παρελθόν με τους φακούς της αντιπαλότητας και του διχασμού και επαληθεύεται στην ιστορική συλλογική μνήμη, τόσο απομακρύνεται το κοινό μέλλον. Είναι καιρός η κοινωνία μας να λυτρωθεί από το παρελθόν για να κατασκευάσει ένα σίγουρο «γειωμένο» μέλλον.

Του Δρος Κυριάκου Τζιαμπάζη  /2011

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΜΕΝ ΧΑΜΠΗ ΕΚ ΚΥΠΡΟΥ ΟΡΜΩΜΕΝΕ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s