MYSTERIES KAI ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ


Στα Ελευσίνια Μυστήρια έπαιζαν … Καραγκιόζη;

Διαβάστε ένα αποκαλυπτικό κείμενο, από συνεντεύξεις διαφόρων καραγκιοζοπαικτών, ενός άρθρου του Γιώργου Θεοτοκά και μία απάντηση του Ευγένιου Σπαθάρη σ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι ο Καραγκιόζης ήταν Τούρκος, δεδομένου ότι υπάρχουν βιβλία τα οποία υποστηρίζουν ότι ο λαϊκός μας ήρωας ήταν … πράκτορας των Τούρκων! Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ Περιμένοντας την ανάσταση… «Αξιότιμοι κύριοι, κυρίες και παιδιά. Καλησπέρα σας πέρα για πέρα. Απόψε η παράστασή μας αρχίζει με τον Καραγκιόζη γραμματικό η δικηγόρο η γιατρό…». Πόσες φορές δεν αντήχησαν στ’ αυτιά μας οι τόσο ηχηρές λέξεις μέσ’ από το στόμα ενός ανθρώπου, που άλλοι τον θέλουν «τουρκόφερτο» και άλλοι γνήσιο ρωμιό, του Καραγκιόζη! Ομολογουμένως, κάποτε ανατριχιάσαμε όταν στο Κέντρο Σπουδών Δημοσιογραφίας ο «ΚΟΡΑΗΣ» δινόταν μία διάλεξη με θέμα: «Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ». Ομιλητής ήταν ο δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Σαπρανίδης. Ο Καραγκιόζης με τ’ αστεία του, την πείνα του και τα όνειρα ενός ολόκληρου Ελληνισμού, στα τετρακόσια χρόνια «σκλαβιάς και φυλακής», γκρεμιζότανε μέσα στην ψυχή μας σαν χάρτινος πύργος, που μας έδινε την ψευδαίσθηση ότι επάνω του θα στηρίζαμε τα εθνικά μας όνειρα και τους ρωμέϊκους αγνούς μας πόθους, Η απάντηση ήρθε αργότερα από τον Ευγένιο Σπαθάρη, με μια συνέντευξή του προς την εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» της 23ης Ιουλίου 1978 όταν ρωτήθηκε: «Πόσο Τούρκος είναι τελικά ο Καραγκιόζης μας, με το τούρκικο όνομά του»: –«Θα σας απαντήσω μ’ ένα περιστατικό που συνέβη πριν πολλά χρόνια. Ήταν στα 1959, στο Φεστιβάλ θεάτρου των Εθνών, στο Παρίσι, όπου πήγα προσκεκλημένος από τους Γάλλους, παρά τις αντιρρήσεις του Έλληνα εκεί τότε πρέσβη για το «τούρκικο θέαμα» που θα παρουσίαζα σαν ελληνικό. Μαζεμένοι ήμαστε όλοι σε μια πρες – κόνφερανς εκπρόσωποι από τα θέατρα όλου του κόσμου, πλήθος δημοσιογράφοι, ακόλουθοι πρεσβειών και άλλοι πολλοί. –«Το Θέατρο Σκιών είναι τούρκικο και όχι δικό σας», μου επετέθη ξαφνικά μπροστά σ’ όλους ο Τούρκος εκπρόσωπος. — Δεν πρόκειται να σας πω στην αρχή πως είναι δικό μας, του απάντησα. Μα θα ρωτήσω πως είναι δικό σας; Πως είναι δικό σας την στιγμή που το Κοράνι σας απαγορεύει τέτοια θεάματα. Πως είναι δικό σας όταν ζει στην Ιάβα 750 χρόνια, στην Ταϋλάνδη και στις Ινδίες 600 και 1.250 στην Κίνα κι’ εσείς το έχετε —λέτε— 200 χρόνια; Πως είναι δικό σας όταν στα Ελευσίνια Μυστήρια οι αρχαίοι Έλληνες έπαιζαν πίσω από μπερντέ μ’ αναμμένες δάδες για να φαίνονται οι σκιές τους; Πως είναι δικό σας όταν από την Κίνα σας έφερε το θέατρο Σκιών ένας Έλληνας ταξιδευτής, ο Γιάννης ο Μαυρομμάτης (Καραγκιόζης = Μαυρομμάτης) που έχετε κιόλας θάψει στην Προύσσα, στα Μπάνια κοντά, κάτω από κάτι κυπαρίσσια; Το Θέατρο Σκιών δεν είναι ούτε δικό σας ούτε δικό μας, Οι ρίζες του χάνονται στο παρελθόν. –Πως έμεινε το Θέατρο Σκιών στην Τουρκία, αφού το απαγόρευε το Κοράνι; –Υιοθετήθηκε με τις βωμολοχίες του για τις ορέξεις των Σουλτάνων στον οντά. Δεν ήταν για τον κόσμο. Μετά τον θάνατο του Μαυρομμάτη – Καραγκιόζη, στα 1860 ο μπάρμπα Γιάννης Μπρόχαλης το έφερε στην Ελλάδα. Αλλά και πάλι ήταν Καραγκιόζης μόνο για άντρες. Όπως είπα, οι παλιότεροι προσπάθησαν να τον απαλλάξουν από τα χοντρά αστεία. Κι’ ακόμα αργότερα από το κακό όνομα, που είχε λόγω της ανήθικης ζωής ορισμένων «καραγκιοζοπαιχτών». »Ήταν μια εποχή, εκείνη τού πατέρα μου και των συγχρόνων του, που οι τεχνίτες τού Καραγκιόζη δεν έπαιζαν μόνο για το μεροκάματο, αλλά από αγάπη και μεράκι. Κι’ ο κόσμος δεν είχε άλλη διασκέδαση. Kai πήγαινε και παθιαζότανε με το θέαμα και γελούσε. »Η δική μου προσπάθεια έγινε πολύ αργότερα όταν ο Καραγκιόζης ξέπεσε εξ αιτίας του κινηματογράφου. Να τον ανεβάσω σαν τέχνη στα μάτια του κόσμου. Να μην υπάρχει ποια εκείνο το «ωχ αδερφέ Καραγκιόζη θα δούμε τώρα;». Τα κατάφερα πιστεύω. Με την βοήθεια κι’ άλλων. »Πρώτα τον έμπασα στις κατασκηνώσεις όπου υπήρχαν παιδιά. Παιδιά που σήμερα είναι άντρες και φέρνουν τα παιδιά τους να δουν τον Καραγκιόζη και με ρωτάνε αν τους θυμάμαι: «Τότε που σας βοήθησα σε κείνη την κατασκήνωση…». Έπειτα πήγα στο εξωτερικό, τον έκανα ζωγραφική, θέατρο, κινηματογράφο…». Κάτι παρήγορο και κάτι λυπηρό: –Πως θα στηρίξετε όμως οικονομικά το μουσείο σας στο μέλλον; –Πρόκειται να φτιάξουμε ένα σωματείο φίλων του Καραγκιόζη και του Μουσείου. Έτσι θάναι ευκολότερο να μας βοηθήσει και το υπουργείο Πολιτισμού. Αν κι’ έχω μάθει να μη περιμένω ποτέ πολλά πράγματα απ’ τους άλλους». ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΙΟ — Κι’ οι άλλοι Καραγκιοζοπαίχτες; — Ναι, είναι καμιά τριανταριά σήμερα. Απ’ αυτούς παίζουν μόνο πέντε ή έξη. Έχουν σωματείο (το παλιό) , απ’ όπού με διαγράψανε, γιατί στα 1960 γιορτάζοντας τα 100 χρόνια Καραγκιόζη στον «Παρνασσό» έδειξα τα μυστικά της τέχνης στο κοινό. Του κάθε μεγάλου δάσκαλου, που πέρασε, απ’ τον μπερντέ…» Στην ίδια εφημερίδα δημοσιευόταν το παρακάτω κείμενο: Ο ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ «Πλάι στους Σπαθάρηδες ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης συνέβαλε με την τέχνη του και όλη την ψυχή του στη διάσωση και διάδοση του Καραγκιόζη, που θεωρούσε πάντα θέαμα κατ’ εξοχήν λαϊκό. Και θα μπορούσε να πει κανείς σήμερα, ότι είναι απ’ τους πρώτους στους οποίους οφείλει το Θέατρο Σκιών την ύπαρξή του μέχρι τα χρόνια μας. Στα «Απομνημονεύματά» του ο Σωτήρης Σπαθάρης έγραψε για την προσπάθεια τοΰ Τσαρούχη: «Το 1929 γνώρισα στην Κηφισιά ένα πολύ χαρούμενο παλληκάρι, που του άρεσε η τέχνη μου κι’ ερχότανε ταχτικά στον Πλάτανο, που έπαιζα. Μούβγαζε φωτογραφίες με τις φιγούρες του Καραγκιόζη και μου έκανε κι’ ένα πίνακα οπού είμαι εγώ και κάθομαι κι’ έχω μπροστά μου όλο το θίασό μου. Έκανε μεγάλη προπαγάνδα του Καραγκιόζη και τον χειμώνα μ’ έπαιρνε κι’ έπαιζα σε αθηναϊκά σπίτια. Πριν αρχίσει η παράσταση έκανε μια ομιλία για την τέχνη του Καραγκιόζη. Πολλές φορές το παλληκάρι βοήθαγε κι’ αυτό να πάνε τα εργαλεία από το ένα σπίτι στο άλλο. Έτσι μεγάλωσε η δουλειά του Καραγκιόζη… Αυτό το παιδιάστικο μυαλό, που πρόβλεψε όλη τη δόξα της τέχνης μας είναι ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης». Ο ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΑΘΑΡΗ Και για τον Ευγένιο Σπαθάρη και το Θέατρο Σκιών, ο Γιάννης Τσαρούχης λέει σήμερα: «Το να είσαι γιος ενός γνωστού καλλιτέχνη συνήθως είναι μια ατυχία. Σπάνια μπορεί να είναι ένα προνόμιο. Με τον Ευγένιο Σπαθάρη δεν συμβαίνει αυτό. Θέλω να πω ήταν μια τύχη που είχε ένα πατέρα καραγκιοζοπαίχτη. Είχε την τύχη να μάθει από μικρό παιδί την πολύπλοκη κι’ απλή τέχνη του Καραγκιόζη. Σαν τους ηθοποιούς του κινέζικου θεάτρου και του ρωμαϊκού στην αρχαιότητα, 18 χρονών, ήδη ήξερε τέλεια ό,τι οι σημερινοί κουλτουριάρηδες αρχίζουν να μαθαίνουν στην ίδια ηλικία. »Ο Καραγκιόζης δεν είναι μια διανοουμενίστικη υπόθεση. Είναι μια αληθινά λαϊκή παράδοση και βασίζεται σε πολλές άλλες λαϊκές παραδόσεις. Τι θα πει λαϊκή; Πολλές σελίδες ενός λεξικού μπορούσαν να καταναλωθούν για να εξηγηθεί αυτή η λέξη. Κατά βάθος όμως λαϊκό είναι κάθε τι που κάνει πολύ κόσμο να συμφωνεί μαζί του και να το κάνει δικό του. »Ο Ευγένιος Σπαθάρης εκτός που είναι τέλειος κλασικός καραγκιοζοπαίχτης, είναι κι’ ένας τέλειος λαϊκός ζωγράφος. Η ζωγραφική του, παρ’ όλο που έχει τα γνωρίσματα της ζωγραφικής, που συνδέεται με τον Καραγκιόζη, είναι μια ζωγραφική τελείως δική του με ωραίο χρώμα και ρυθμό». Φαίνεται όμως ότι ο Καραγκιόζης δεν θα ζήσει για πολύ. Η εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» στις 11 Μαρτίου 1979 έπαιρνε μια συνέντευξη από τον καραγκιοζοπαίκτη Παν. Μιχπουλο, ο οποίος με πικρία έλεγε ότι: «Ο Καραγκιόζης θα πεθάνει μαζί μας…». Και τούτο διότι, όπως έλεγε, δεν υπάρχουν πια μαθητές και ότι κανένας σήμερα δεν διαλέγει το επάγγελμα του Καραγκιοζοπαίκτη… ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ, ΠΗΓΗ ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ (1) «Το Θέατρο των Σκιών μας ήρθε από τα βάθη της Ανατολής, ίσως από την Κίνα, μέσω των Τούρκων, και ρίζωσε στον τόπο μας τόσο βαθιά ώστε έγινε ένα άπό τα γνησιότερα και κυριότερα εκφραστικά μέσα της λαϊκής καλλιτεχνικής μας παράδοσης. Είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις του εξελληνισμού των ξένων καλλιτεχνικών στοιχείων. Η μελέτη του θα έπρεπε να είχε γίνει συγκριτικά, από ανθρώπους που να μιπορούν να χρησιμοποιήσουν τουρκικές και αραβικές πηγές. Το όνομα του Καραγκιόζη είναι τουρκικό, ο χαρακτήρας όμως του κεντρικού αυτού προσώπου άλλαξε ριζικά, περνώντας από το ένα έθνος στο άλλο. Μαζί του άλλαξε όλο το πνεύμα του θεάτρου του. Οι ξένοι μελετητές η περιηγητές, όσοι παρακολούθησαν το θέατρο των σκιών στην Τουρκία και στις αραβικές χώρες, φαίνεται ότι συμφωνούν πως το χαρακτηρίζει ένας αχαλίνωτος σεξουαλισμός που εκφράζεται με χυδαία φρασεολογία και συχνά αισχρές πράξεις. Ο εξελληνισμός του Καραγκιόζη εκδηλώθηκε πρώτα – πρώτα σαν ένας ριζικός καθαρισμός. Το θέατρο του αποτίναξε το σεξουαλισμό του και την αισχρολογία του κ’ έγινε ένα καθαρότατο παιχνίδι της φαντασίας, που αποτείνεται μονάχα στο πνεύμα και στο συναισθηματισμό του θεατή και όχι στον αισθησιασμό του. Ο έρωτάς, στο πανί του Έλληνα καραγκιοζοπαίχτη, έγινε ρομαντικός και ντροπαλός και, όταν θέλει να εκφραστεί παρουσιάζεται με αξιοπρέπεια, σαν πρόταση γάμου. Από τέτοιες διαπιστώσεις —συγκριτικά, όπως είπα, θεμελιωμένες— δ κοινωνικός μελετητής θα μπορέσει να βγάλει γενικότερα συμπεράσματα για τον ομαδικό χαρακτήρα του ελληνικού λαοί και για τις βαθύτερες και πιο αυθόρμητες τάσεις του απέναντι στη ζωή. Μαζί με τον Τούρκο Καραγκιόζη, που άλλαξε προσωπικότητα σαν έγινε δικός μας Καραγκιόζης, μας ήρθαν κάμποσα ακόμα στοιχεία από την Τουρκοκρατία, το Σεράι, σύμβολο της εξουσίας, ο Πασάς, η Βεζυροπούλα, ο Βεληγκέκας. Επίσης, ο Χατζηαβάτης, που είναι μια κωμική ενσάρκωση του φαναριωτισμού: ο Έλληνας που υπηρετεί τους Τούρκους, αλλά βοηθεί, όσο μπορεί, τους συμπατριώτες του, κάποτε μάλιστα προδίδει τον Πασά. Ο ίδιος ο Καραγκιόζης είναι η γελοιογραφική έκφραση της φτώχειας που αλητεύει, τεμπελιάζει, τρυπώνει παντού, βγάζει κι από την πέτρα ζουμί, δέρνει, δέρνεται και κοροϊδεύει τους πάντες και τα πάντα, και πρώτα – πρώτα τον εαυτό της. Γύρω σ’ αυτά τα πρόσωπα σχηματίστηκε, με τον καιρό, ένας πολυπρόσωπος, χαριτωμένος θίασος, με καθαρά ελληνική προέλευση: ο βουνίσιος φουστανελλοφόρος Μπάρμπα Γιώργιος, ο Ζακυνθινός κανταδόρος Νιόνιος, ο Πλακιώτης Σταύρακας, ο Ομορφονιός και άλλοι. Είναι ένας άρτιος θεατρικός μικρόκοσμος από τυποποιημένα πρόσωπα, ένα θέατρο αυτοσχεδιασμού με θέματα δοσμένα από πριν, που ολοένα ανανεώνονται σε αμέτρητες παραλλαγές, δηλαδή μια πραγματική, δική μας Κομέντια ντελλ’ Άρτε. Εκτός από το καθαρά κωμικό θέατρο των σκιών, υπάρχει και μια ολόκληρη ηρωική σχολή, που περιέχει κι αυτή πολλά κωμικά στοιχεία, αλλ’ εμπνέεται, κατά κύριο λόγο, από τη λαϊκή παράδοση της Κλεφτουριάς και του Εικοσιένα κι από το δημοτικό τραγούδι. Εκεί δεσπόζουν οι θρυλικές μορφές του Κατσαντώνη, του Αλή Πάσα, του Τζαβέλλα, του Καραϊσκάκη και άλλες. Κάποτε, μες στο ζόφο της εχθρικής Κατοχής, πιστέψαμε πως οι νέοι Έλληνες δημιουργοί θα μπορούσαν ν’ αντλήσουν έμπνευση και δύναμη απ’ αυτές τις εθνικές βρυσομάνες —το δημοτικό τραγούδι και το θέατρο των σκιών— για να πλάσουν ένα πρωτότυπο νεοελληνικό δραματολόγιο, με αυθυπαρξία. Αλλά το θέατρό μας σήμερα περί άλλα τυρβάζει και δεν φαίνεται να σκοτίζεται για τους οραματισμούς μας των ιστορικών εκείνων ημερών. Ο Καραγκιόζης ζει ακόμα στην -επαρχία, άλλα δεν ξέρω αν ζήσει πολύ. Η σύγχρονη ζωή και, κυρίως ο κινηματογράφος τον ξετοπίζουν ολοένα. Ας γίνει τουλάχιστο ένα αρχείο του, μια απαρχή συστηματικής ερευνάς, προτού να είναι πολύ αργά.» ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ (2) Να ρίξουμε μια ματιά να δούμε τι λένε οι Γάλλοι για τον Καραγκιόζη; «Η νέα επιθεώρησι της αριστεράς «Μαιντνάν» (τώρα) με αφορμή το Φεστιβάλ παραδοσιακών τεχνών στο Ρεν, αφιερώνει μία σελίδα της στο θέατρο Σκιών και ειδικότερα στον ελληνικό Καραγκιόζη. Με τον τίτλο «Το θέατρο και οι σκιές του», το άρθρο διακοσμημένο -με φιγούρες του Καραγκιόζη, ανατρέχει στην ιστορία του θεάτρου Σκιών, περιγράφει τον Καραγκιόζη σαν λαϊκό σύμβολο του αγώνα κατά της εξουσίας, και παρουσιάζει πορτρέτο του προσκεκλημένου στο φεστιβάλ του καραγκιοζοπαίχτη Παναγιώτη Μιχόπουλου. Σε σύντομη συνέντευξή του, ο Μιχόπουλος διεκτραγωδεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει για να συνεχίσει μία τέχνη που τείνει να εκλείψει και προσθέτει ότι το θέατρό του δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς κρατική βοήθεια.» (3) Θα δούμε και… ηλεκτρονικό Καραγκιόζη; «Ο φτωχός ο Καραγκιόζης των παιδικών μας χρόνων αλλάζει ζωή! Κουβαλώντας πίσω του την παράδοση ετών, ανανεώνεται για να επιβιώσει. Κι’ αυτό, χάρις στις προσπάθειες δύο γνωστών μας καραγκιοζοπαικτών, του Σπυρόπουλου και του Φρίξου. Μετά από δέκα χρόνια μελέτης και πρακτικής εφαρμογής οι δυο καλλιτέχνες δημιούργησαν ένα νέο θέατρο Καραγκιόζη, στο οποίο έδωσαν και το εντυπωσιακό όνομα Νέο Μαγνητικό Ηλεκτρονικό Θέατρο Καραγκιόζη. Οι διαφορές με το γνωστό μας θέατρο Σκιών θα είναι αρκετές. Πρώτ’ απ’ όλα, το νέο αυτό θέαμα θα παρουσιάζουν 12—15 καλλιτέχνες κι’ όχι ένας μόνο καραγκιοζοπαίχτης. Έπειτα, κάθε σκίτσο, που θα. είναι σαν ανάγλυφο και θα αντιπροσωπεύει ένα τύπο θα κινείται σαν φυσικός άνθρωπος. Ακόμα τα σκηνικά κάθε έργου θα είναι περιστρεφόμενα, όπως κι’ ολόκληρη η θεατρική σκηνή. Όσες φορές το απαιτεί η παράσταση θα λείπει και το καθιερωμένο άσπρο τεντωμένο πανί. Ο φωτισμός επίσης βασίζεται σε μια νέα εντελώς τεχνοτροπία. Δεν θα λείπει βέβαια η μουσική υπόκρουση. Και τα σενάρια θα τα ετοιμάζουν γνωστοί επαγγελματίες συγγραφείς. ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ Μια ακόμη ριζική αλλαγή θα είναι οι χωριστές παραστάσεις για παιδιά και μεγάλους. Στις πρώτες τα θέματα θα είναι διδακτικά και ψυχαγωγικά, στις δεύτερες κοινωνικά, πολιτικά σατιρικά και «ακατάλληλα για ανηλίκους». Παράλληλα με το νέο θέατρο από τις 15 Ιουνίου θα λειτουργεί σχολή για την διδασκαλία του νέου Καραγκιόζη κι’ όπου οι μαθητές, επαγγελματίες η ερασιτέχνες θα παρακολουθούν μαθήματα ορθοφωνίας, αρθρώσεως, μιμήσεως, υποκριτικής, σκίτσου, λαϊκής ζωγραφικής, κατασκευής σκίτσων και σκηνικών, Ιστορίας του Καραγκιόζη και μουσικής, ειδικής για το Θέατρο Σκιών. Η σχολή στεγάζεται δίπλα στο θερινό Θέατρο Σκιών του Σπυρόπουλου, διακοσμημένη με εκθέματα της Ιστορίας του Καραγκιόζη, στην περιοχή Αγίων Αναργύρων (Ανάκατα) στην οδό Δωδεκανήσου.» (4) Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι το παραπάνω κείμενο δεν είναι απλώς μια… προφητεία, αλλά η νέα ζωή του Καραγκιόζη. Μια ζωή μακριά από «μπερντέδες» και «σεράγια», άλλα με σύγχρονες… «καλύβες» με «Τιβί»!! ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1. Από τη δίμηνη θεατρική επιθεώρηση «Θέατρο», τεύχος 10, Ιούλιος-Αύγουστος 1963. 2. Από πρόγραμμα θεατρικού έργου του Κ.Θ.Β.Ε. 3. «Η ΒΡΑΔΙΝΗ», 20 Μαρτίου 1979 4. «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ», 30 Μαΐου 1978 Βλέπε: Άγγελος Π. Σακκέτος: «Φάκελλος: Ελληνικό Θέατρο», Τόμος Α , Αθήναι 1980, σελ. 415-421.

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in θεα-τ-ρο=THEA-TER and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s