PHALLOS – PHELLOS / ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΠΑΡΑΓΚΑ,Η ΠΑΡΑΓΚΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ (CT)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 02/10/14)

Αριστοφάνης.

Βίος και έργο.
Ο Αριστοφάνης γεννήθηκε γύρω στο 450 π.Χ. Γιος κάποιου Φιλίππου.
Από τον Αττικό δήμο των Κυδαθηναίων, στους πρόποδες της   Ακρόπολης, περίπου στη σημερινή Πλάκα. Η νιότη του σκιάζεται από  τον Πελοποννησιακό πόλεμο, που θα αποτελέσει το θέμα πολλών  κωμωδιών του. Ο Αριστοφάνης θα ζήσει να δει τη σταδιακή εξάντληση  της Αθήνας από τον καταστροφικό πόλεμο, το τέλος του Χρυσού  Αιώνα της Αθήνας, τον θάνατο των μεγάλων πνευματικών  φυσιογνωμιών της (Σοφοκλή, Ευριπίδη, Σωκράτη), την ήττα στον  Πελοποννησιακό πόλεμο, την Αθήνα να ταπεινώνεται από τη Σπάρτη  και να απομένει σκιά του εαυτού της. Ωστόσο συνεχίζει τη συγγραφική  δραστηριότητά του και στον 4ο αι., μέχρι τον θάνατό του γύρω στο 380  π.Χ. Έγραψε συνολικά 44 κωμωδίες, από τις οποίες σώζονται 11
ολόκληρες.
Ο Αριστοφάνης είναι πολύ πρώιμο ταλέντο. Ξεκινά τη  συγγραφική του δραστηριότητα πολύ νέος, το 427, παρουσιάζοντας
την κωμωδία Δαιταλῆς (Συμποσιαστές – χαμένη σήμερα) στα Λήναια:
θέμα της κωμωδίας είναι η παιδεία και η αγωγή των νέων, που θα τον  απασχολήσει και αργότερα στις Νεφέλες. Ένας πατέρας έχει δύο γιους,ο ένας φρόνιμος και πεπαιδευμένος σύμφωνα με τα χρηστά ήθη της  παλιάς σχολής, ο άλλος μαθητής των σοφιστών με ανατρεπτικές  απόψεις. Αφήνει καλές εντυπώσεις και έρχεται δεύτερος. 426,
Διονύσια, Βαβυλώνιοι (χαμένο). Ο Διόνυσος επισκέπτεται την Αθήνα,με χορό από Βαβυλώνιους ακόλουθους. Οι Αθηναίοι τους πιάνουν,τους σημαδεύουν με πυρωμένο σίδερο και τους βάζουν να δουλεύουν σαν σκλάβοι σε έναν μύλο. Αθηναίοι άρχοντες ζητούν από τον  Διόνυσο δωροδοκία για να τον ελευθερώσουν. Πιθανώς έτσι  καυτηριαζόταν συμβολικά η στάση της Αθήνας απέναντι σε   συμμαχικές πόλεις, η εκμετάλλευση και κακομεταχείρισή τους από  τους Αθηναίους. Επίσης σατιριζόταν η διαφθορά των Αθηναίων  αξιωματούχων, και ιδίως ο δημαγωγός Κλέων. Πρώτο βραβείο  (εκπληκτική επιτυχία, δεδομένου ότι επρόκειτο για τα Μεγάλα  Διονύσια και ο Αριστοφ. ήταν τόσο νέος).

Όμως ο Κλέων κατηγόρησε    τον Αριστοφ. ότι γελοιοποίησε την πόλη και τους αξιωματούχους της  μπροστά στους ξένους (που παρακολουθούσαν τα Διονύσια) και  άσκησε δίωξη εναντίον του. Δεν φαίνεται να κατάφερε τίποτε. Όμως  από τότε χρονολογείται η οξεία αντιπαλότητα ανάμεσα στον Αριστοφ.και στον Κλέωνα.
425, Λήναια, Αχαρνής. Πρώτο βραβείο. Ο Δικαιόπολις,απαυδισμένος από τον πόλεμο, συνάπτει ιδιωτική ειρήνη με τους
Σπαρτιάτες και πηγαίνει ανενόχλητος στην εξοχή, στο αγρόκτημά του,
για να απολαύσει τα αγαθά του. 424, Λήναια, Ιππής. Πρώτο βραβείο.
Σάτιρα Κλέωνος (εμφανίζεται ως δούλος του προσωποποιημένου  Δήμου, δηλ. του Αθηναϊκού λαού, να εξαπατά τον αφέντη του. Τον  νικά ένας αλλαντοπώλης και παίρνει τη θέση του ως προστάτης του  Δήμου). 423, Διονύσια, Νεφέλες. Σάτιρα του Σωκράτη και της  διδασκαλίας του. Ο Αριστοφάνης θεωρούσε αυτήν την κωμωδία ως το  καλύτερο ως τότε έργο του. Ωστόσο η κωμωδία δεν άρεσε και ήρθε  τρίτος. Αυτό τον απογοήτευσε πολύ (στους Σφήκες, τον επόμενο   χρόνο, κατηγορεί το Αθηναϊκό κοινό ότι δεν κατάλαβε το έργο του και  τον αδίκησε). Αργότερα, γύρω στο 417, ξαναδούλεψε το κείμενο των  Νεφελών και έγραψε μια δεύτερη μορφή τους, προφανώς με σκοπό να  την παρουσιάσει στο θέατρο και να δικαιώσει το παρεξηγημένο έργο
του. Όμως η δεύτερη αυτή μορφή δεν παραστάθηκε ποτέ. Το κείμενο  της πρώτης μορφής δεν σώζεται. Το κείμενο που έχουμε είναι το  κείμενο της δεύτερης, διασκευασμένης εκδοχής, που δεν παίχτηκε,
αλλά είτε κυκλοφόρησε απλώς σε χειρόγραφη μορφή ως ανάγνωσμα   είτε βρέθηκε στα κατάλοιπα του Αριστοφάνη μετά τον θάνατό του.
422, Λήναια, Σφήκες. Δεύτερος. Σάτιρα των δικαστηρίων και της  δικομανίας των Αθηναίων. Στο ίδιο φεστιβάλ ο Αριστοφάνης
παρουσίασε και άλλο ένα έργο, τον Προάγωνα, με το όνομα του  Φιλωνίδη (κανονικά ο ποιητής δεν είχε δικαίωμα να παρουσιάσει πάνω  από μία κωμωδία στο ίδιο φεστιβάλ, γι᾽ αυτό ο Αριστοφ. έδωσε το  δεύτερο έργο του σε κάποιον άλλον να το παρουσιάσει ως δικό του). Ο  Προάγων πήρε το πρώτο βραβείο. Γιατί βρέθηκε ο Αριστοφάνης να  παρουσιάζει δύο έργα στο ίδιο φεστιβάλ; Ίσως το ένα από αυτά το  προόριζε αρχικά για τα Διονύσια, αλλά ο άρχων τον απέκλεισε από τα  Διονύσια λόγω της αποτυχίας του την προηγούμενη χρονιά με τις  Νεφέλες. Έτσι ο Αριστοφάνης, για να μη χάσει τελείως τον κόπο του,
αναγκάστηκε να παρουσιάσει και το δεύτερο έργο στα Λήναια.

421, Διονύσια, Ειρήνη. Δεύτερος. Ο Τρυγαίος πηγαίνει στον   Όλυμπο, απελευθερώνει την Ειρήνη, που την είχε φυλακίσει ο Πόλεμος  σε μια σπηλιά, και την φέρνει στη γη. Λίγο μετά την παράσταση έγινε  όντως ανακωχή και συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Αθήνα και στη  Σπάρτη. Το 415, Σικελική εκστρατεία. Μέσα στο κλίμα της γενικής  αισιοδοξίας για την κατάκτηση της Σικελίας ο Αρ. γράφει τους  Όρνιθες, 414 Διονύσια. Δεύτερος. Δύο Αθηναίοι, Πισθέταιρος και  Ευελπίδης, έχοντας απαυδήσει από την πολιτική κατάσταση στην  Αθήνα, πηγαίνουν και βρίσκουν τα πουλιά. Τα οργανώνουν σε κράτος,χτίζουν μεγάλο τείχος στον αέρα, που εμποδίζει την κνίσα από τις  θυσίες να ανέβει στους θεούς. Οι θεοί πεινούν και συνθηκολογούν,
παραχωρούν την εξουσία του σύμπαντος στα πουλιά και στον  Πισθέταιρο. Το 413 η Σικελική εκστρατεία τερματίζεται με οικτρή  αποτυχία και μεγάλες απώλειες για την Αθήνα. Ο Πελοποννησιακός  πόλεμος ξαναρχίζει.

411 Λυσιστράτη. Λήναια. Το πιο πικρό από τα αντιπολεμικά  έργα του Αριστοφ. Οι γυναίκες, για να αναγκάσουν τους άνδρες να   σταματήσουν τον πόλεμο, κάνουν ερωτική απεργία, και  καταλαμβάνουν την Ακρόπολη. Στο τέλος οι άνδρες υποκύπτουν και  κάνουν ειρήνη. Όμως εδώ το ευτυχές τέλος είναι καθαρά μια ουτοπία.
Ο πόλεμος πιέζει πολύ την Αθήνα και η κατάσταση μοιάζει αδιέξοδη.
Την ίδια χρονιά Θεσμοφοριάζουσες στα Διονύσια. Παρωδία των  τραγωδιών του Ευριπίδη. Οι γυναίκες συνεδριάζουν για να
τιμωρήσουν τον Ευριπίδη, που τις κακολογεί στις τραγωδίες του. Ο  Ευριπίδης στέλνει έναν συγγενή του να τις κατασκοπεύσει ντυμένος  γυναίκα. Τον ανακαλύπτουν, τον δένουν, και ο Ευριπίδης προσπαθεί  να τον σώσει με διάφορα τεχνάσματα από τις τραγωδίες του. Έργο  διασκέδασης, για να ξεφύγουν οι θεατές από τη σκληρή  πραγματικότητα.

406 πεθαίνουν Ευριπίδης και μετά Σοφοκλής. 405 Λήναια,Βάτραχοι. Πρώτο βραβείο. Διόνυσος πηγαίνει στον Άδη για να φέρει
πίσω έναν μεγάλο τραγικό ποιητή, να γράψει δράματα στους  δύσκολους καιρούς. Γίνεται αγώνας ανάμεσα στον νεωτεριστή
Ευριπίδη και στον παραδοσιακό Αισχύλο για να αναδειχθεί ο  καλύτερος ποιητής. Ο Διόνυσος διαλέγει τον Αισχύλο και τον παίρνει  μαζί του για την Αθήνα. Όλη η πίκρα του Αριστοφ. για την παρακμή  της Αθήνας και το επικείμενο τέλος διαφαίνεται πίσω από αυτό το  πανέξυπνο και ξεκαρδιστικό έργο. Το έργο είχε τόσο μεγάλη επιτυχία,ώστε με ψήφισμα της Εκκλησίας του Δήμου αποφασίστηκε να  επαναληφθεί η παράστασή του (δεν ξέρουμε εάν αυτό έγινε στο  πλαίσιο του ίδιου του φεστιβάλ των Ληναίων ή δύο μήνες αργότερα  στα Μεγάλα Διονύσια). Για τη δεύτερη παράσταση ο Αριστοφ. επέφερε κάποιες μεταβολές στο κείμενο. Οι Βάτραχοι μας δείχνουν  έτσι τον Αριστοφάνη στο αποκορύφωμα της δόξας του και της  καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του (είναι ένα από τα καλύτερα έργα  του). Θα ακολουθήσει η παρακμή.

404 ήττα της Αθήνας στον πόλεμο.
Η Σπάρτη επιβάλλει ταπεινωτικούς όρους, γκρεμίζει τα τείχη, καταλύει  το δημοκρατικό πολίτευμα, εγκαθιστά τους 30 τυράννους. Το 403 οι  τύραννοι πέφτουν, αποκαθίσταται η δημοκρατία, η Αθήνα αρχίζει τη  μακρά και δύσκολη πορεία ανάρρωσης από τα δεινά. Σκοτεινή  περίοδος για τον Αριστοφ. Χωρίς άλλο συνεχίζει να γράφει έργα, αλλά  δεν ξέρουμε ποια παρουσιάστηκαν σε αυτό το διάστημα.
399 δίκη του Σωκράτη. Στην απολογία του ο Σωκράτης   αναφέρεται στον Αριστοφάνη και του καταλογίζει ότι με τις Νεφέλες
τον συκοφάντησε στο Αθηναϊκό κοινό. Τον θεωρεί ηθικώς υπεύθυνο  για τις τωρινές κατηγορίες και την απειλούμενη καταδίκη του. Ο  Σωκράτης καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται. Παραμένει  βασανιστικό και αναπάντητο το ερώτημα πώς  αισθάνθηκε ο  Αριστοφάνης με αυτό το γεγονός.

392 Εκκλησιάζουσες (δεν ξέρουμε φεστιβάλ και θέση).
Φανταστική κωμωδία. Οι γυναίκες καταλαμβάνουν την εξουσία και  εγκαθιστούν ένα κομμουνιστικό σύστημα στην Αθήνα.
Κοινοκτημοσύνη των αγαθών και των γυναικών, με κωμικές συνέπειες.
Αδύναμη κωμωδία σε σχέση με προηγούμενες του Αριστοφάνη, δείχνει   κάμψη των δυνάμεων του ποιητή. Το ίδιο 388 Πλούτος (δεν ξέρουμε  φεστιβάλ και θέση). Ο Χρεμύλος, ένας τίμιος αγρότης, βρίσκει τον  τυφλό Πλούτο. Τον γιατρεύει από την τύφλωσή του, οπότε ο Πλούτος,με ανοιχτά πλέον τα μάτια, πηγαίνει μόνο στους δίκαιους. Οι καλοί  πλουτίζουν και ευτυχούν, οι κακοί δυστυχούν. Η πιο αδύναμη  κωμωδία του Αριστοφ. Εμφανέστατη η κάμψη των δυνάμεών του. Σαν  την πόλη του, ο μεγάλος κωμικός έχει απομείνει μόνο μια σκιά του  παλιού εαυτού του. Η κάμψη ίσως οφείλεται στην ηλικία του (ο
Αριστοφ. δεν ήταν πολύ γέρος, αλλά έγραφε από 23 χρονών, οπότε  ήταν λογικό να στερέψει σχετικά γρήγορα). Ίσως στην απογοήτευσή  του από την παρακμή της πόλης, ίσως σε προσωπικές δοκιμασίες (π.χ.τύψεις για τον θάνατο του Σωκράτη ή αρρώστια).
Ωστόσο με τις δύο τελευταίες κωμωδίες του, Κώκαλος και  Αιολοσίκων (που δεν σώζονται) ο Αριστοφ. φαίνεται να περνά πάλι
στην πρωτοπορία και να προετοιμάζει τις εξελίξεις της κωμικής τέχνης  στα κατοπινά χρόνια του 4ου αι. Και τα δύο έργα είναι μυθολογικές  παρωδίες (το είδος που είναι πολύ της μόδας στον 4ο αι. και θα  κυριαρχήσει ως το 340). Κώκαλος: βασιλιάς στη Σικελία, όπου  καταφεύγει ο Δαίδαλος, όταν τον κυνηγά ο Μίνως. Στο έργο αυτό ο  Αριστοφ. εισήγαγε μιαν ερωτική πλοκή: μια νεαρή κοπέλα πέφτει θύμα  αποπλάνησης και βιασμού (ίσως ερωτική ιστορία ανάμεσα στον  Δαίδαλο και σε μια κόρη του Κώκαλου). Επίσης εισήγαγε το μοτίβο  της αναγνώρισης (ίσως η αποπλανημένη κοπέλα γεννούσε παιδί, και  αυτό αργότερα αναγνωριζόταν από τους γονείς του). Και τα δύο αυτά  μοτίβα είναι σταθερά στοιχεία στις πλοκές της Μέσης και Νέας
Κωμωδίας, που θα ακολουθήσουν στον 4ο αι. Αιολοσίκων: παρωδία   της τραγωδίας Αίολος του Ευριπίδη (όπου Αίολος, ο αφέντης των  ανέμων, έχει γιο Μακαρέα, αυτός ερωτεύεται και βιάζει την αδελφή  του την Κανάκη). Αιολοσίκων: ο Σίκων (κωμικός μάγειρος) στο ρόλο  του Αιόλου. Πάλι ερωτική υπόθεση, αποπλάνηση κοπέλας, και στο  τέλος ίσως αναγνώριση και ευτυχής κατάληξη. Έτσι, με τα έργα αυτά ο  Αριστοφ. φαίνεται να γίνεται πρόδρομος εξελίξεων της μεταγενέστερης
κωμωδίας. Δεν ξέρουμε εάν ο Αριστοφ. ήταν αλήθεια πρωτοπόρος και  εισήγαγε πρώτος αυτά τα στοιχεία στην κωμική πλοκή· ή εάν κάποιοι  άλλοι, νεώτεροι ποιητές τα είχαν ήδη εισαγάγει και ο Αριστοφ.ακολούθησε στη δύση της καριέρας του την καινούργια μόδα,γράφοντας όμως επιτυχημένα έργα που άφησαν εποχή στο νέο είδος  (πβ. τον Σαίξπηρ, ο οποίος στα τελευταία του έργα ακολούθησε τη  μόδα του ρομαντικού παραμυθοδράματος που είχαν εισαγάγει οι  νεώτεροί του δραματουργοί Francis Beaumont και William Fletcher,και τους ξεπέρασε γράφοντας πολύ καλύτερα).
Ο Αριστοφάνης πέθανε γύρω στο 380. Άφησε πίσω του τρεις  γιους, που ήσαν επίσης κωμωδιογράφοι: τα ονόματά τους ήσαν
Φίλιππος, Νικόστρατος και Αραρώς. Σταδιοδρόμησαν ως κωμικοί  ποιητές της Μέσης Κωμωδίας, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία (τον  Αραρότα τον διακωμωδούσαν άλλοι ποιητές ως «ψυχρόν», δηλ. κρύο   και άνοστο συγγραφέα).

Στην παράβαση των Ιππέων (541 κ.εξ.) ο Αριστοφάνης  περιγράφει αλληγορικά την μέχρι τότε σταδιοδρομία του με μια
μεταφορά από την κωπηλασία και τον ναυτικό βίο: «πρέπει πρώτα  κανείς να γίνει κωπηλάτης στο πλοίο, και μετά να μάθει να χειρίζεται   το πηδάλιο, και μόνον τότε μπορεί να γίνει πλοίαρχος και να  κυβερνήσει μόνος του το πλοίο». Τα τρία αυτά στάδια αντιστοιχούν  στις τρεις φάσεις της νεανικής σταδιοδρομίας του Αριστοφάνη. Η   πρώτη φάση, «ο κωπηλάτης», ήταν η συνεργασία με άλλους ποιητές για  τη σύνθεση έργων. Φαίνεται ότι από πολύ νέος ο Αριστοφάνης  ανακατευόταν με τον κόσμο του θεάτρου και συνεργαζόταν με άλλους  ποιητές, ίσως ήδη καθιερωμένους συγγραφείς: μπορούμε να  φανταστούμε ότι θα έκανε διάφορες δουλειές που θα του ανέθεταν,
π.χ. συνέθετε επιμέρους σκηνές ή τραγούδια για τα έργα τους, και έτσι  ασκήθηκε και έμαθε τη συγγραφική τέχνη. (Με παρόμοιο τρόπο  μάθαιναν την τέχνη και οι συγγραφείς της Ελισαβετιανής σκηνής: ο  Σαίξπηρ ξεκίνησε γράφοντας επιμέρους σκηνές σε δράματα που  συνυπέγραφαν άλλοι δραματουργοί, και τα πρώτα έργα στον  κατάλογό του, π.χ. τα τρία μέρη του Ερρίκου Στ΄, είναι δημιουργήματα  όπου έχουν συνεργαστεί πολλοί συγγραφείς, και ο Σαίξπηρ έχει απλώς  συνθέσει κάποιες σκηνές). Αυτό πρέπει να έγινε όταν ο Αριστοφάνης  ήταν ακόμη γύρω στα είκοσι. Έπειτα, στο δεύτερο στάδιο («το  πηδάλιο»), ο Αριστοφάνης παρουσιάζει δικά του ολόκληρα έργα στο  θέατρο (Δαιταλής, Βαβυλώνιοι, Αχαρνής). Ακόμη όμως θεωρεί ότι δεν
έχει την απαιτούμενη πείρα για να αναλάβει εξ ολοκλήρου το βάρος  της παράστασης· γι᾽ αυτό και δεν σκηνοθετεί τα έργα του ο ίδιος αλλά  τα εμπιστεύεται σε κάποιον άλλο για να τα σκηνοθετήσει, να διδάξει  τον χορό, να επιμεληθεί την όλη παράσταση (έναν διδάσκαλον): τον  Καλλίστρατο. Τέλος, το τρίτο στάδιο («πλοίαρχος»), είναι όταν ο  Αριστοφ. σκηνοθετεί ο ίδιος το δικό του έργο (με τους Ιππής το 424),αναλαμβάνοντας ο ίδιος όλη την ευθύνη.
Φαίνεται πάντως ότι ο Αριστοφάνης δεν ευχαριστιόταν ιδιαίτερα  τη δουλειά του σκηνοθέτη. Δεν αγαπούσε να σκηνοθετεί ο ίδιος τα  έργα του, και ανέθεσε και αργότερα πολλές φορές τη σκηνοθεσία τους  σε κάποιον άλλο διδάσκαλο (όπως και ο Βάγκνερ δεν αγαπούσε να  διευθύνει ο ίδιος τις όπερές του και συνήθως ανέθετε τη διεύθυνση της  ορχήστρας στον Λιστ ή στον Hans von Bülow). Ο Φιλωνίδης ανέλαβε  το 422 να σκηνοθετήσει τον Προάγωνα και τους Σφήκες. Το 414 ο  Φιλωνίδης σκηνοθέτησε τον Αμφιάραο και ο Καλλίστρατος τους  Όρνιθες. Το 411 ο Καλλίστρατος σκηνοθέτησε τη Λυσιστράτη. Το 405 ο
Φιλωνίδης σκηνοθέτησε τους Βατράχους. Τέλος, τα δύο τελευταία του  έργα, τον Κώκαλο και τον Αιολοσίκωνα τα σκηνοθέτησε ο Αραρώς, ο  γιος του ποιητή. Πιθανώς το ίδιο συνέβη και με άλλα έργα του   Αριστοφ., για τα οποία δεν έχουμε πληροφορίες. Ίσως ο Αριστοφ.πίστευε ότι δεν είχε το απαιτούμενο ταλέντο για τη δουλειά της  σκηνοθεσίας (ο Bernard Shaw γράφει ότι ο καλύτερος σκηνοθέτης ενός  έργου θα ήταν βέβαια ο συγγραφέας του, αλλά ελάχιστοι συγγραφείς  έχουν την υπομονή και τα προσόντα για αυτή τη δουλειά). Ίσως  θεωρούσε τις πρόβες και την προετοιμασία της παράστασης ως  υπερβολικά άχαρη και κουραστική διαδικασία. Ίσως επίσης η  αυτοπεποίθησή του να κλονίστηκε από την αποτυχία των Νεφελών το  423. Τις Νεφέλες τις είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος, και η αποτυχία τους,που του στοίχισε πολύ, μπορεί να τον έκανε να αμφιβάλλει για τις
ικανότητές του ως σκηνοθέτη και να συντέλεσε στην απόφασή του να  περιοριστεί στον ρόλο του συγγραφέα και να αναθέτει την σκηνοθεσία  σε άλλους.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

by Ioannis Konstantakos

National & Kapodistrian University of Athens/ Faculty of Philology, Department of Classics

ΠΑΓΑΝ  ACADEMIA.EDU

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in θεα-τ-ρο=THEA-TER and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s