Τα λογοτεχνικά πρότυπα των γυναικείων μορφών στις Μεταμορφώσεις του Απουλήιου και η λειτουργία τους (η)


(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ   27/04/14)

Έχοντας εκπληρώσει η υπηρέτρια το έργο της, ξεπροβάλλει η Χάρις  αποφασιστική, με ανδρική τόλμη (masculis animis Met.8.12), ανάλογη του θάρρους  του Οδυσσέα (θάρσος…μέγα Οδ. 9.381). Εκφωνεί μια σαρκαστική ομιλία επάνω από
τον κοιμισμένο Θράσυλλο για την επερχόμενη τιμωρία του, και τον τυφλώνει με την  περόνη των μαλλιών της βυθίζοντάς την στα μάτια του, όπως ο Οδυσσέας το  πυρωμένο κούτσουρο στο μάτι του Πολύφημου (Οδ. 9.376-88). Υιοθετεί επομένως η
Χάρις την τακτική του Οδυσσέα, αλλά και του Τληπόλεμου, όταν τιμώρησε τους  ληστές146.
Στο τέλος, η Χάρις αποδύεται την οδυσσειακή persona, ορμά στον τάφο του  συζύγου της και στρέφει στο στήθος της το σπαθί του Τληπόλεμου (Met.8.13-14)  συμπεριφερόμενη με τον τρόπο της Διδώς που αυτοκτονεί με το ξίφος του Αινεία  (ensemque relictum Aen. 4.507). Σημαντική διαφορά είναι το γεγονός πως η Χάρις  πήρε εκδίκηση μένοντας πιστή στον άνδρα της ως το θάνατο (vindicavi …punita  sum), σε αντίθεση με τη Διδώ που πεθαίνει ανεκδίκητη και έχοντας προδώσει τη  συζυγική πίστη (moriemur inultae Aen. 4.659)147.
Όμως, ο Απουλήιος έχει εμπλουτίσει την ιστορία της ενάρετης συζύγου και με  στοιχεία που αντλήθηκαν από έργα μη ποιητικά, γνωστά στην εποχή του, τα οποία  καταγράφουν και ιστορικά παραδείγματα148. Η σκηνή του κυνηγιού (Met.8.4-6) είναι
σχετική με την εξιστόρηση από τον Ηρόδοτο του θανάτου του Άτυος, γιου του  Κροίσου, (Ιστ. 1.34-35) τον οποίο ο πατέρας του προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον  προστατέψει από το θάνατο απαγορεύοντάς του το κυνήγι, όπως και η Χάρις το  απαγορεύει στο σύζυγό της. Ο Άτυς πεθαίνει χτυπημένος κατά λάθος από τον  προστάτη του Άδραστο, ο οποίος και αυτοκτονεί στον τάφο του149.
Το θέμα αυτό συναντάται και στην ελληνική μυθιστορία, για παράδειγμα στον  Αχιλλέα Τάτιο (2.34), αλλά και στη μυθολογία στις περιπτώσεις του Μελέαγρου και  του Αδώνιδος. Ιδιαίτερα οι προειδοποιήσεις της Αφροδίτης προς τον αγαπημένο της
Άδωνι: «parce meo, iuvenis, temerarious esse periclo,/ neve feras, quibus arma dedit  natura, lacesse» (Ovid. Met. 10.545-546) είναι παρόμοιες με τις εκκλήσεις της   Χάριτος προς τον Τληπόλεμο: «nec enim Charite maritum suum quaerere patiebatur
bestias armatas dente uel cornu» ( Met.8.4)150.
Συνυφασμένο με το μοτίβο του κυνηγιού είναι και η εκδίκηση της τίμιας  χήρας. Στον Πλούταρχο καταγράφεται η ιστορία της Κάμμας, συζύγου του Σινάτη,που την αγαπά ο Σινόριξ (Γυν. Αρ. 20, Ερωτικός 22). Αυτός σκοτώνει το Σινάτη,
προσεγγίζει ερωτικά τη χήρα και προβάλλει το φόνο ως απόδειξη του έρωτά του. Η  Κάμμα συμφωνεί να τον παντρευτεί, αλλά στην τελετή τον δηλητηριάζει και στη  συνέχεια αυτοκτονεί. Πρότυπο ιδανικής συζύγου είναι και η Λουκρητία που
περιγράφεται στο Λίβιο (1.57), η οποία αποκρούει και αυτή τις επιθέσεις ενάντια  στην αγνότητά της και θριαμβεύει με το θάνατό της151.
Σαφέστατα, η τραγικότητα της Χάριτος την παραλληλίζει και με γνωστές  μορφές τραγωδιών. Λατρεύει τον Τληπόλεμο σαν Βάκχο και θάβεται μαζί του, όπως  η Λαοδάμεια, η οποία χωρίζεται από το σύζυγό της και κατασκευάζει ένα ομοίωμά
του, ενώ τον ακολουθεί και στον Άδη152. Κυρίως όμως η γεμάτη πάθος και  δραματικότητα ομιλία της απευθυνόμενη από τη μια στο ναρκωμένο Θράσυλλο  (Met.8.12) και από την άλλη στα δάκρυά της (Met.8.13), καθώς και η τύφλωσή του
στη συνέχεια ανακαλούν τον Οιδίποδα του Σοφοκλή που τυφλώνει τον εαυτό του  (Οιδ. Τ. 1011εξξ) ή τον Πολυμήστορα στην Εκάβη του Ευριπίδη ( Εκ. 1170)153.
Επίσης, η συμπεριφορά της Χάριτος αντιπαραβάλλεται με το ήθος της  Εφεσίας χήρας στη μυθιστορία του Πετρώνιου. Και οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να  πεθάνουν από ασιτία, inedia, στην προσπάθειά τους να ακολουθήσουν στον τάφο
τους συζύγους τους (Met.8.7.5, Sat. 111.3). Θρηνούν και οδύρονται συνεχώς  (Met.8.7.7, Sat. 111.2), ενώ οι οικείοι τους προσπαθούν να τις συνετίσουν (Met.8.7.5,Sat. 111.3). Αποφασίζουν να δεχτούν την τροφή (Met.8.7.6, Sat. 111.10) και μετά από
αυτό ο επίδοξος εραστής αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Καταλήγουν, επίσης, και οι  τρεις, ο νεκρός, η χήρα και ο εραστής, σε έναν τάφο. Φυσικά, η κυριότερη διαφορά  είναι πως η Χάρις δεν ενδίδει στην πολιορκία του εραστή154.
Τέλος, ένα βασικό στοιχείο που διαπερνά στημονικά την ιστορία της Χάριτος  συνδέοντάς την οργανικά και με τη διήγηση του Έρωτα και της Ψυχής, είναι ο γάμος.
Οι δύο ηρωίδες, η Χάρις και η Ψυχή, πρόκειται να παντρευτούν, αλλά οι γάμοι τους  διακόπτονται βίαια πριν την ολοκλήρωσή τους, παρόλο που οι δύο γυναίκες θεωρούν  πως έχουν ολοκληρωθεί155. Επιπλέον, οι δύο σύζυγοι, ο Τληπόλεμος και ο Έρωτας,
μοιράζονται κοινά στοιχεία, όπως η διπλή ταυτότητα, η τρυφερή αποστροφή στην  κοπέλα με τα ίδια λόγια (Charite dulcissima Met.7.12.7, Psyche dulcissima  Met.5.5.3), η απελευθέρωση της αγαπημένης, η τιμωρία όσων απείλησαν την ευτυχία τους156. Αλλά και στα επιμέρους μέρη της εξιστόρησης διακρίνουμε την περιγραφή  του τελετουργικού ενός ρωμαϊκού γάμου. Στη σπηλιά των ληστών ο Τληπόλεμος  θυσιάζει, όπως ο γαμπρός (Met.7.11), ακολουθεί συμπόσιο (Met.7.11), το όνομα της
κοπέλας αποκαλύπτεται θυμίζοντας τα ανακαλυπτήρια της νύφης και τέλος ακολουθεί  η deductio στο σπίτι του συζύγου157. Στο δεύτερο μέρος της ιστορίας οι νόμιμοι γάμοι  έχουν τελεσθεί, αλλά και ένας άνομος γάμος ετοιμάζεται158. Ο Θράσυλλος θανατώνει  τον Τληπόλεμο προσφέροντάς τον σαν θύμα στο μελλοντικό του γάμο. Η Χάρις  αρχίζει να αντιλαμβάνεται το σκοπό του και καθορίζει την απεχθή πράξη του με τον  ίδιο θεατρικό όρο, scaena, (scaenam pessimi Thrasylli perspiciens Met.8.8.13), τον  οποίο χρησιμοποιεί και η σκιά του νεκρού παρουσιάζοντας τα γεγονότα του θανάτου  του στη συνέχεια ( omnemque scaenam sceleris inluminauit Met.8.8.28).
Αποφασισμένη να εκδικηθεί του προτείνει μια κρυφή συνάντηση, ένα μυστικό γάμο,πράγμα που άρεσε στο Θράσυλλο ( placuit Thrasyllo scaena feralium nuptiarum  Met.8.11)159. Αυτός καταφθάνει τη νύχτα, (ubi sol tandem nocti decessit Met.8.11),
καλυμμένος, μοιάζοντας με νύφη και εκτελώντας ο ίδιος την τελετή της deductio. Η  τύφλωσή του από τη Χάριν με την περόνη μπορεί να εκληφθεί και ως ένα είδος  ευνουχισμού, τιμωρίας συνηθισμένης για τους μοιχούς160. Τώρα, ο Θράσυλλος
παίρνει τη θέση του θύματος, το αίμα του χύνεται όπως και του Τληπόλεμου, ενώ το  όργανο της τύφλωσής του, όπως και το ξίφος με το οποίο πεθαίνει η Χάρι,ς ανήκουν  στα φαλλικά σύμβολα161. Ακόμη και ο θάνατός του από πείνα, συμβάλλει στο  χαρακτηρισμό του σαν γυναίκα, όταν μάλιστα η ίδια η Χάρις είχε αποπειραθεί να  πεθάνει με τον τρόπο αυτό ,αλλά δεν το έκανε162.
Η παραπάνω θεώρηση συνεπάγεται μια έντονη αντιστροφή ρόλων που  διαπιστώνεται στην ιστορία της Χάριτος. Στο πρώτο μέρος, ο αρραβωνιαστικός της   διηγείται τις περιπέτειες της Πλωτίνης, μιας γυναίκας αξιοθαύμαστης συζυγικής  πίστης (Met. 7.6-8)163. Μοιράζεται με τον άνδρα της τους κινδύνους και αποκαθιστά  το κύρος του απέναντι στον Καίσαρα. Τα  κατορθώματά της όμως περιγράφονται με  ανδρικούς όρους, καθώς κόβει τα μαλλιά της, φορά ανδρικά ρούχα και υπομένει τις
κακουχίες της εξορίας με ingenium masculum (Met. 7.6). Αυτή η ανδρική θέληση  υπερτονίζεται από την ακόλουθη αφήγηση της φυγής του Αίμου μεταμφιεσμένου σε  γυναίκα (Met. 7.8)164. Μετά το γάμο τους η Χάρις απαγορεύει στον Τληπόλεμο να
κυνηγήσει άγρια ζώα, και ο Θράσυλλος τον παροτρύνει να εγκαταλείψει αυτούς τους  δισταγμούς, που είναι γυναικείο γνώρισμα: pauoris feminei (Met. 8.5). Γενικότερα, η  πορεία στη σκιαγράφηση της Χάριτος είναι ενδεικτική παρόμοιας αλλαγής. Αρχικά,παρουσιάζεται ως ένα κορίτσι αξιαγάπητο ακόμη και από ένα γάιδαρο (asino tali  concu piscendam Met. 4.23), το οποίο θρηνεί, προκαλεί τον οίκτο, φιλά τα χέρια της  γριάς υπηρέτριας (Met. 4.26), αλλά και ιππεύει το γάιδαρο ξεσηκώνοντάς του τον  πόθο, καθώς της φιλά τα πόδια (Met. 6.28). Τα φιλιά της με τον Αίμο οδηγούν το  Λούκιο να συμπεράνει πως πρόκειται για μια άτιμη γυναίκα, αλλά τελικά την οδηγεί  θριαμβευτικά στην πόλη (Met. 7.13) και αυτή τον ευγνωμονεί. Στο δεύτερο μέρος,μετατρέπεται σε μαινάδα, οργισμένη, η οποία με ανδρικό θάρρος (masculis animis  impetuque diro fremens Met. 8.11) εκδικείται το φόνο τους συζύγου της και πεθαίνει.
Έτσι, η «Charite dulcissima» καταλήγει στο τέλος να θεωρείται δυστυχισμένη (fuit misella … Manis adiuit Met. 8.1.9), ένας οξύμωρος συνδυασμός με το όνομά της165.
Συνεπώς, μέρος της τραγωδίας της Χάριτος είναι και η αναγκαστική  μεταμόρφωση που υφίσταται, από μια ενσάρκωση της «χάριτος» σε μια  αιματοβαμμένη εκδικήτρια166. Το όνομά της ανήκει στη χορεία των ονομάτων που  αποδίδονται από τον Απουλήιο στα πρόσωπα των ιστοριών και φέρουν μια ιδιαίτερη  ερμηνεία167. Ανώνυμη η κοπέλα στην ελληνική εκδοχή, στο λατινικό κείμενο  φορτίζεται το όνομα της με συνδηλώσεις. Η ετυμολογική σχέση του με τον ελληνικό  όρο «χάρις» αποδίδει στο πρόσωπο της ηρωίδας γοητεία και τη συνδέει με τον έρωτα,καθώς οι Χάριτες ανήκαν στη συνοδεία της Αφροδίτης και του Διονύσου168.
Σταδιακά, όμως, η Χάρις απογυμνώνεται από κάθε γοητευτική συνδήλωση  και προκύπτει το ερώτημα του σκοπού που επιδίωκε ο Απουλήιος από μια τέτοια  προσωπογραφία. Η Finkelpearl πιστεύει πως ο συγγραφέας προβαίνει σε μια
«διόρθωση» της άσχημης φήμης που απέκτησε εξαιτίας της Αινειάδας η καταγόμενη  από τα μέρη του, Διδώ. Για το λόγο αυτό με τη μορφή της Χάριτος επιστρέφει στον  αρχικό μύθο που ήθελε τη Διδώ πιστή στο σύζυγό της169. Την ίδια διόρθωση θεωρεί
πως επιχειρεί ο Απουλήιος και για την Εφέσια χήρα του Πετρώνιου, καθώς και ο  Πετρώνιος στέκεται επικριτικά απέναντι στη Διδώ170.
Δεν πρέπει ωστόσο να λαμβάνεται ως δεδομένη μια στάση σεβασμού από τον  Απουλήιο προς τη Χάριν. Η αφήγηση μιας τραγικής, όπως φαίνεται, ιστορίας πριν   από τις κωμικές και έντονα ερωτικές περιπέτειες που περιγράφονται στο υπόλοιπο
του όγδοου και ένατου βιβλίου θα έπρεπε να μας προβληματίσει για το σκοπό που  επιδίωκε ο συγγραφέας. Το τρίγωνο, Χάρις, Τληπόλεμος και Θράσυλλος  συνταράσσεται από ερωτικά πάθη και ο γάμος ελάχιστη απόλαυση τους  προσφέρει171. Ο παθολογικός έρωτας στηλιτεύεται και παρουσιάζονται οι  καταστρεπτικές συνέπειές του. Τα λογοτεχνικά στοιχεία που αντλούνται από  διάφορες πηγές χρησιμοποιούνται και στη μορφή της Χάριτος, για να δημιουργήσουν  ένα νέο σύνολο προσδιοριζόμενο όχι μόνο από παράλληλες σχέσεις , αλλά και από  αντιπαραθέσεις. Αν κάνουμε χρήση μουσικών όρων, θα λέγαμε πως ο Απουλήιος  σκιαγραφώντας τη γυναικεία αυτή φιγούρα φθάνει σε ένα κρεσέντο, όπου όλα τα
μουσικά όργανα αυξάνουν βαθμιαία την έντασή τους και ξεσπούν θριαμβευτικά. Με  ανάλογο τρόπο και ο συγγραφέας μεταχειρίζεται τα λογοτεχνικά είδη, της ελληνικής  και της λατινικής παράδοσης, συνενώνοντάς τα σε ένα αρμονικό σύνολο και  οδηγώντας τα σε μια κλιμάκωση με ευδιάκριτη ωστόσο την υπεροχή της τραγωδίας  στο τέλος της ιστορίας.
Από αυτή τη σκοπιά, είναι ενδιαφέρουσα και η συσχέτιση των  πρωταγωνιστών με ιστορικά πρόσωπα. Από τη μια, ο «κακός» της ιστορίας, ο  Θράσυλλος, συνδυάζει γνωρίσματα του Σέξτου Ταρκύνιου και του Κατιλίνα, αφού  είναι ευγενικής καταγωγής, αλλά παραδομένος στις ηδονές, σύντροφος ληστών και  μιασμένος από ανθρώπινο αίμα: «iuuenis natalibus praeno bilis quo clarus et  pecuniae fuit satis locuples, sed luxuriae popinalis scortisque…atque ob id  factionibus latronum male sociatus nec non etiam manus infectus humano cruore,Thrasyllus nomine» (Met. 8.1)172. Από την άλλη, είναι πιθανό ο Απουλήιος με το
όνομα Θράσυλλος να παραπέμπει στον ομώνυμο γνωστό πλατωνικό-πυθαγόρειο  φιλόσοφο της εποχής του Τιβέριου, και παίζοντας το ρόλο του Αδράστου να  σχετίζεται με τον περιπατητικό Άδραστο, και να επιθυμούσε να κάνει ένα
χιουμοριστικό συνδυασμό τοποθετώντας στο ρόλο του κακού έναν οπαδό του  Πλάτωνα, όντας ο ίδιος ο Απουλήιος ένας πλατωνικός φιλόσοφος173.
Η ιστορική αυτή θεώρηση σε συνδυασμό με τις προσωπικές φιλοσοφικές  απόψεις του Απουλήιου ίσως μας επιτρέπει να συσχετίσουμε και το γυναικείο  πρόσωπο της Χάριτος με τη γυναίκα της ζωής του, την Πουδεντίλλη. Το όνομα της
συζύγου του παραπέμπει στη σεμνότητα χωρίς να στερείται τη χάρη της ηρωίδας. Ο  ίδιος ο άνδρας της χαρακτηρίζει την Πουδεντίλλη ως Ρωμαία δέσποινα, γεμάτη  αυτοπεποίθηση που χειρίζεται τις υποθέσεις της εξαιρετικά: «mulier sapiens et
egregie pia» (Apol.68.5), «mulier sancte pudica» (Apol. 69.2). Επιπλέον, και οι δύο  έχασαν τους πρώτους συζύγους τους και έμειναν χήρες. Η Πουδεντίλλη βέβαια  παντρεύτηκε τον Απουλήιο, αλλά αυτό δε σημαίνει απαξίωση του πρώτου γάμου της.
Περίμενε αρκετά χρόνια, για να νυμφευθεί δεύτερη φορά, και σε όλο αυτό το  διάστημα απέρριπτε τις προτάσεις που της γίνονταν, ενώ φρόντιζε ταυτόχρονα τα  παιδιά της (Apol. 68.4). Ο ρήτορας και σύζυγός της διαγράφει τη μορφή της
καταφεύγοντας σε στοιχεία της ελληνικής και ρωμαϊκής λογοτεχνίας αναβιβάζοντάς  τη στη θέση της Πηνελόπης, συμβόλου στην εποχή του της αρετής και της σοφίας,ενώ ο ίδιος μοιάζει να κρατά το ρόλο του Οδυσσέα174. Έτσι, η ιστορία της Χάριτος
δε θα μπορούσε να είναι μομφή στη γυναίκα που παντρεύτηκε και στο γάμο για τον  οποίο τον κατηγόρησαν οι συγγενείς της. Ίσως είναι μια δικαίωση της επιλογής της να παντρευτεί τον Απουλήιο.
Συνεπώς, η άτεγκτη και βίαιη συμπεριφορά της Χάριτος μάλλον προκαλεί   αποστροφή. Είναι χαρακτηριστικό πως η είδηση του θανάτου της, ενώ συγκινεί βαθύτατα τους ακροατές του απεσταλμένου, αφήνει αδιάφορο το Λούκιο, το σωτήρα  της («Haec ille longos trahens suspiritus et nonnun quam inlacrimans grauiter  adfectis rusticis adnuntiabat. Tunc illi mutati dominii nouitatem metuentes et  infortunium domus erilis altius miserantes fugere conparent» Met. 8.15). Άλλωστε, ο  ίδιος ο Τληπόλεμος εμφανιζόμενος στον ύπνο δεν της απαγόρεψε το γάμο με άλλον   άνδρα παρά μόνο με το δολοφόνο του («quouis alio felicius maritare, modo ne in  Thrasylli manum sacrilegam…» Met. 8.8). Μέσα όμως από την αφήγηση του  μοιραίου τους έρωτα διαφαίνεται και η σταδιακή μεταμόρφωση της ηρωίδας. Στην  αρχή εμφανίζεται ως αγνή κοπέλα (virgo), σεμνή και άμαθη, στη συνέχεια  παντρεύεται και είναι πλέον uxor, και καταλήγει γυναίκα με ανδρική τόλμη (masculis  animis), ένα πλάσμα εν μέρει απωθητικό και εν μέρει αξιολύπητο.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

146 Ο Anderson (1976) 63 ήταν ο πρώτος που πρότεινε το ομηρικό επεισόδιο της τύφλωσης του
Πολύφημου ως πιθανή πηγή έμπνευσης, βλ. και Frangoulidis (1992) 446.
147 Forbes (1943-1944) 40.
148 Walsh (2000) 255, Finkelpearl (2001) 117-18.
149 Ο παραλληλισμός του Τληπόλεμου με το γιο του Κροίσου ενέχει στοιχεία παρωδίας σύμφωνα με
τον Westerbrink (1978) 70.

150 Hiijmans et al. (1985) 47. Έχει προταθεί πως ο Άδωνις εδώ είναι ο θεός Όσιρις που σκοτώνεται από
το Σεθ με τη μορφή μαύρου χοίρου, αλλά έχει απορριφθεί, βλ. Griffiths (1978) 150-52.
151 Finkelpearl (2001) 121.
152 Grimal (1991) s.v. Λαοδάμεια.
153 May (2006) 267.
154 Finkelpearl (2001) 145-46.

155 Για την αναλυτική αντιπαραβολή των δύο ιστοριών από την άποψη του γάμου βλ. Papaioannou
(1998) 302-324.
156 Frangoulidis (1997) 299.
157 Για την απεικόνιση του γάμου στην ιστορία του Τληπόλεμου/ Αίμου βλ. Frangoulidis (1996) 299.
158 Η εικόνα ενός γάμου μεταξύ της Χάριτος και του Θράσυλλου αναπτύσσεται διεξοδικά από τον
Frangoulidis (1999) 601-617.
159 Οι σχολιαστές έχουν αποδώσει στον όρο nuptiae και σεξουαλικές συνδηλώσεις, βλ. Hiijmans et al.
(1985) 112.
160 James (1987) 206, σημ. 28.
161 Frangoulidis (1999) 612-615, όπου εκτός από την περόνη και το ξίφος, τα μάτια και το αίμα που
ρέει συνδέονται με τα γυναικεία γεννητικά όργανα.

162 Frangoulidis (2001) 103.
163 Για τη σύγκριση της Πλωτίνης με τη Χάριν βλ. Tatum (1969) 517-18.
164 Schlam (1978) 100.
165 Hiijmans (1978) 116.
166 Tatum (1969) 517.
167 Hiijmans (1978) 112

168 Για τη σχέση του ονόματος και με την caritas βλ. Krabbe 587-89.
169 Finkelpearl (2001) 144.
170 Finkelpearl (2001) 145-47.
171 Lateiner (2000) 319.

172 Walsh (2000) 254-55. Πρβλ και Σαλλ. Κατιλ.5.
173 Repath (2000) 628-630.
174 Για μια συνολική εξέταση της αινιγματικής μορφής της Πουδεντίλλης και των λογοτεχνικών
προτύπων που συνδυάζονται στο πρόσωπό της βλ. Hunink (1998) 275-291.

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in PHILOLOGIE and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s