Ο θάνατος ως θέαμα και το θέαμα του θανάτου (X)


(CYNECHEIA APO  02/06/14)

Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των μυθιστορημάτων πάντως είναι ότι σχεδόν στο σύνολό τους οι αυτοκτονικές προθέσεις δεν ολοκληρώνονται. Η δραματική κορύφωση μένει στο σημείο που ανακοινώνεται η πρόθεση και ξεκινάει η διαδικασία. Με ανακούφιση ο αναγνώστης βλέπει τον ήρωα να σώζεται την τελευταία στιγμή. Εκτός από παράγοντας προώθησης της δράσης, προφανώς δείχνει και μια μεταστροφή στο θέμα της αυτοκτονίας: μάλλον περνάμε στην εποχή που δεν είναι τόσο αποδεκτή πλέον. Η Suzanne MacAlister συζητά το θέμα της αυτοκτονίας  στον κόσμο των ελληνικών μυθιστορημάτων έχοντας κατά νου τις κατηγοριοποιήσεις του Durkheim, όπως αυτές εμφανίζονται στην κλασική του μελέτη Le suicide. Θεωρώντας επίσης ότι τα κίνητρα έχουν κυρίως να κάνουν με την τιμή και την ντροπή , βρίσκει ότι, για τους Έλληνες, το γεγονός ότι ζουν “σε ανοίκειο περιβάλλον, ανάμεσα σε λαούς που δεν γνωρίζουν καλά, σε έθιμα και πολιτιστικές παραδόσεις ξένες” ευθύνεται για τα μεγάλα ποσοστά αυτοκτονιών που εμφανίζονται στις πηγές μας173.
Ο Van Hoof καθορίζει έντεκα διαφορετικά είδη αιτίων που οδηγούν κάποιον στην αυτοκτονία: την θλίψη, την απελπισία, την τρέλα, την εκδίκηση, τον εσωτερικό εξαναγκασμό για να έχει κανείς έναν ελεύθερο θάνατο, την ντροπή, την ενοχή, την ανίατη ασθένεια, την εσχατογηρία, την αφιέρωση (devotio) και την επίδειξη. Από όλες τις αιτίες η δυνατότερη είναι η τιμή και η ντροπή και οι περισσότερες περιπτώσεις σ’ αυτήν μπορούν τελικά να αναχθούν. Γιατί, δεν είναι μόνο ο ευγενής που ξεπέφτει στα μάτια του αυτοκράτορα ή που κινδυνεύει από εξευτελιστικές τιμωρίες ούτε μόνο αυτός που κινδυνεύει να υποδουλωθεί. Και αυτός ακόμα που αυτοκτονεί, επειδή δεν αντέχει τον πόνο της αρρώστιας ή το βάρος των γηρατειών, κι αυτός ακόμη δεν θέλει να δει τον εαυτό του να χάνει την αξιοπρέπειά του, να γίνεται άχθος των οικείων του ή περίγελος, ή, για να θυμηθούμε πάλι τον Σενέκα, να  δει τον εαυτό του άχρηστο για το σύνολο174 και με μειωμένες τις δυνάμεις και ικανότητες175. Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε μια αυτοκτονία, όπως αυτή του φιλοσόφου Ευφράτη176 στα χρόνια του Αδριανού. Η περίπτωση μπορεί να καταταχτεί  στις θεαματικές αυτοκτονίες, εφόσον ανακοινώθηκε και, άρα, αναμενόταν. Ο φιλόσοφος ζήτησε άδεια από τον αυτοκράτορα Αδριανό να πιει κώνειο και να πεθάνει γιατί ήταν γέρος και άρρωστος177. Η πράξη του θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως επιδεικτική: μια αυτοκτονία, και μάλιστα αυτού του τύπου, δεν χρειάζεται να ανακοινωθεί, πολύ περισσότερο δεν χρειάζεται να ζητηθεί άδεια για την πραγμάτωσή της. Πάντως, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι ο Αδριανός το εξέτασε σοβαρά και συναίνεσε. Δεν είναι μια πράξη έξω από τη λογική του.

Inedia: ο θάνατος από ασιτία

Η πράξη του Ευφράτη θυμίζει ως ένα βαθμό μια άλλη αυτοκτονία φιλοσόφου, του Δημώνακτα, κυνικού φιλοσόφου, πάντως λιγότερο αυστηρού, από το πρότυπό του, τον Διογένη. Το πιο ζωντανό και ολοκληρωμένο πορτραίτο του ανδρός προέρχεται από την ομώνυμη πραγματεία του Λουκιανού. Για πρώτη φορά χωρίς τη γνωστή φιλοπαίγμονα διάθεσή του ο Λουκιανός, με πραγματικό θαυμασμό προς το πρόσωπο που βιογραφεί και σχολιάζει, λέει πως έφτασε περίπου τα εκατό και ζούσε τιμημένος από όλους και κάθε σπίτι ήταν ανοιχτό γι’ αυτόν και τότε:

Oτε   δE συνHκεν οIκOθ’  οDOς  τε Eν αYτOO EπικουρεIν, εIπOOν  πρOς  τοYς παρόντας τOν Eναγώνιον τOOν κηρύκων πόδα   Λήγει μEν AγOOν  τOOν  καλλίστων  Aθλων ταμίας, καιρOς  δE καλεI μηκέτι μέλλειν,
ΚαI πάντων Yποσχόμενος AπEEλθεν τοY βίου φαιδρOOς  καI οSος FεU οIς Eντυγάνουσιν Eφαίνετο.178

Η αποχή από την τροφή είναι μια μακρόχρονη διαδικασία θανάτου που δίνει την ευκαιρία σε πολλούς να πληροφορηθούν την πρόθεση, να δουν και να συνομιλήσουν με το πρόσωπο που την επιχειρεί179 . είναι κάτι που θα συζητηθεί, θα κριθεί, θα γίνει αντικείμενο θαυμασμού -ίσως και απόρριψης. Μάλιστα, οι φίλοι στην περίπτωσή μας, ρωτούν τον Δημώνακτα πώς επιθυμεί την κηδεία και την ταφή του και αυτός, πιστός στον τρόπο σκέψης του, δεν έχει καμιά απαίτηση, καμιά επιθυμία. Παρ’ όλ’ αυτά οι Αθηναίοι, λέει ο Λουκιανός, τον έθαψαν με τιμές, δημοσία δαπάνη, και την κηδεία παρακολούθησε όλη η πόλη και κυρίως οι άλλοι φιλόσοφοι. Η αυτοκτονία του Δημώνακτα είναι στον αντίποδα αυτής του Περεγρίνου, σύμφωνα με την περιγραφή του Λουκιανού. Όσο κι αν θέλει, ωστόσο, ο Λουκιανός να δείξει το μεγαλείο της ψυχής, την ευγένεια και την απλότητα του άνδρα, δεν μπορούμε να μην διακρίνουμε και εδώ την επίδειξη. Με μια διαφορά: δεν είναι κραυγαλέα. Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι και στις δύο περιπτώσεις το σώμα του φιλοσόφου εξαφανίζεται: με μια αργή απισχναστική διαδικασία ο Δημώνακτας, με μια γρήγορη και ολοκληρωτική καταστροφή ο Περεγρίνος. Η θεαματικότητα των αυτοκτονιών  εστιάζεται ως ένα σημείο και στην έννοια του χρόνου, στην έννοια καλύτερα της διάρκειας και στη διαπλοκή της με το σώμα που πεθαίνει180.
Η αποχή από την τροφή είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούν πολύ οι ηλικιωμένοι, οι φιλόσοφοι ή και πρόσωπα που συνδυάζουν και τις δυο ιδιότητες. Τον χρησιμοποιούν επίσης και οι ερωτευμένοι, αυτοί όμως μάλλον το έχουν ως απειλή και επιθυμούν το αγαπημένο πρόσωπο να τους σταματήσει. Το ερώτημα γιατί είναι ή χρησιμοποιείται ως απειλή από κάποιον η πρόθεσή του να αφαιρέσει με το ίδιο του το χέρι τη ζωή του, μάλλον δεν χωρεί να συζητηθεί εδώ. Πάντως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και πολιτικά πρόσωπα τον επιλέγουν. Η ιδιότυπη αυτή απεργία πείνας μπορεί να είναι μια ακραία -και μάλλον αδιέξοδη- πολιτική διαμαρτυρία. Ο Νέρβας,στενός φίλος του Τιβέριου, που για λόγους οικονομικής πολιτικής του αυτοκράτορα, ένιωσε γι’ αυτόν αποστροφή, αυτοκτόνησε αρνούμενος να λάβει τροφή. Ο θάνατός του ήταν μια θεαματική διαμαρτυρία.
Για ένα, ωστόσο, μπορούμε να είμαστε σίγουροι, πως η αυτοκτονία από ασιτία είναι περισσότερο επιθετική απ’ ότι δείχνει με μια πρώτη ματιά, γιατί εμπλέκει και ενοχοποιεί πολύ κόσμο.

***

Ομαδικές αυτοκτονίες

Στον πίνακα του Van Hoof που παραθέσαμε πιο πάνω, είναι εντυπωσιακή η διαφορά του αριθμού των καταγεγραμμένων περιπτώσεων αυτοκτονίας ή απόπειρας ανάμεσα grosso modo την άνοδο του Αυγούστου στην εξουσία και το τέλος του δεύτερου μεταχριστιανικού αιώνα από την αμέσως προηγούμενη ή επόμενη περίοδο. Εν πολλοίς η διαφορά σε απόλυτους αριθμούς οφείλεται στην ομαδική αυτοκτονία  των Ιουδαίων στα Γάμαλα, μετά την πολιορκία και την τελική πτώση της πόλης στα χέρια των Ρωμαίων (Νοέμβριος 67 μ.Χ.). Όταν οι Ρωμαίοι μπήκαν στην πόλη σκότωσαν, σύμφωνα με την αφήγηση του Ιώσηπου, όσους μπόρεσαν από τους κατοίκους της. Πολλοί προτίμησαν την αυτοκτονία για να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών και πολεμώντας μέχρι την τελευταία στιγμή πήδηξαν σε βαθύ φαράγγι με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Γλαφυρός, όπως πάντα ο Ιώσηπος, περιγράφει, ωστόσο, με σεμνότητα και λιτότητα μάλλον ασυνήθιστη για το έργο του, και δη για τέτοιες περιπτώσεις, την ομαδική αυτοκτονία:

image

image

Είναι πάντως απορίας άξιον που ένα τέτοιο γεγονός, μια αυτοκτονία-θυσία, εντυπωσιακή και ως πράξη και ως εκ του αριθμού των ατόμων που αυτοκτόνησαν, περήφανη επίσης πράξη που ταιριάζει με τη νοοτροπία των Ρωμαίων και, όπως και να ‘χει θα έπρεπε να κερδίσει τον θαυμασμό τους, δεν καταγράφεται από κανέναν Έλληνα ή Ρωμαίο συγγραφέα της περιόδου, όπως ο Δίων για παράδειγμα που συνήθως αρέσκεται να αναφέρει τέτοια επεισόδια με έντονη συναισθηματική φόρτιση182. Έτσι στέκεται στην αυτοκτονία των Ιουδαίων κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ναού του Σολομώντος183 και μάλιστα περνάει και σε ψυχολογικές παρατηρήσεις:

image

Ομαδικές αυτοκτονίες, δημόσιες και θεαματικές, έχουμε και ανάμεσα στους χριστιανούς. Όπως είναι αναμενόμενο, συνδέονται με το μαρτύριο. Μπορούμε να  εντάξουμε σ’ αυτήν την κατηγορία τους εκούσιους μάρτυρες, όσους ηθελημένα γύρεψαν το θάνατό τους δηλαδή, πιέζοντας κάποτε τα ρωμαϊκές αρχές, τόσο που να κάνουν τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα να τους καταγγείλει τους ως συνεργούς των βασανιστών, επειδή προκαλούσαν έτσι τους εθνικούς να διαπράξουν μια βαριά αμαρτία.185
Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που κάποιοι χριστιανοί δεν προκάλεσαν το μαρτύριό τους αλλά, έδωσαν το σώμα τους στο θάνατο, εμποδίζοντας τους βασανιστές τους να τους εκτελέσουν οι ίδιοι, κάποτε εμποδίζοντας την ίδια τους τη σύλληψη. Η περίπτωση των χριστιανών της Νικομήδειας, αίφνης, που αναφέρει ο Ευσέβιος186. Αν και δεν έχει την ενότητα χρόνου και το ομού που παρατηρήσαμε στις προηγούμενες περιπτώσεις, ωστόσο η χρονική εγγύτητα και η μαζικότητα της απόφασης μας επιτρέπουν να την συνεξετάσουμε. Λίγο μετά τον αποκεφαλισμό του προϊστάμενου της εκκλησίας της πόλης, Άνθιμου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμίνου (235-238) μια πυρκαγιά των ανακτόρων αποδόθηκε στους χριστιανούς και άρχισε διωγμός, γράφει ο Ευσέβιος. Πολλοί από τους διωκομένους, άντρες και γυναίκες, ορμούσαν με ζήλο στη φωτιά, προλαβαίνοντας τους διώκτες τους187. Ο θάνατός τους τότε ήταν δική τους απόφαση, μια αυτοκτονία-προσφορά της ζωής τους στο Θεό τους. Προλάβαιναν τους διώκτες τους και ο θάνατός τους γινόταν δική τους υπόθεση. Όπως συνέβη με την ηλικιωμένη Απολλωνία, την περίοδο του διωγμού του Δεκίου και για την οποία σημειώνει ο Ευσέβιος:

image

image

Γελοίες αυτοκτονίες

Στις θεαματικές αυτοκτονίες μπορούμε να κατατάξουμε και εκείνες τις περιπτώσεις που προκαλούν αρνητικές αντιδράσεις ακόμα και θυμηδία. Ο απαγχονισμός ήταν ατιμωτικός τρόπος θανάτου, τουλάχιστον για τους άνδρες. Όταν ένα πρόσωπο επέλεγε να πεθάνει έτσι δεν μπορεί παρά ο θάνατός του να γινόταν θέμα δημόσιας συζήτησης περισσότερο από άλλες αυτοκτονίες.
Η αυτοκτονία του αυτοκράτορα, είναι δημόσια πράξη και, όπως κι αν τη δει κανείς, δεν μπορεί παρά να δηλώνει την αποτυχία του. Με τον εκούσιο (αν και ο χαρακτηρισμός εδώ είναι παρακινδυνευμένος) θάνατό του προλαβαίνει την εκτέλεσή  του από τους αντιπάλους του. Ο Plass θυμάται τον χαρακτηρισμό του Τάκιτου “inani iactatione” (κενή επίδειξη)189 που μπορεί να αποδοθεί ακόμα και σε μια αξιοπρεπή αυτοκτονία, όπως αυτή του Όθωνα190.
Ακριβώς το επιδεικτικό στοιχείο μιας αυτοκρατορικής αυτοκτονίας την βάζει στην κόψη του ξυραφιού. Είναι πολύ εύκολο να γίνει μια πράξη γελοία και να χαρακτηριστεί από μια αρνητική θεαματικότητα. Τέτοια είναι η αυτοκτονία του Νέρωνα.
Η αυτοκτονία ενός αυτοκράτορα ως πράξη έχει ιδιαίτερο βάρος και σημασία. Ωστόσο, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Νέρωνα, τουλάχιστον όπως διασώζονται από τους ιστορικούς της εποχής και τους βιογράφους του,μετατρέπουν αυτήν την πράξη σε κωμικό θέαμα. Για την αυτοκτονική πράξη τον παρακινούσε η ακολουθία του, ο ίδιος δυσκολευόταν να την αποφασίσει παρά το γεγονός ότι η σύλληψή του θα τον οδηγούσε σε φρικτές ατιμώσεις. Χρονοτριβούσε δίνοντας οδηγίες για τη διάνοιξη του τάφου του και θρηνώντας τον εαυτό του. Κατέφυγε σε επιδεικτικές και σπασμωδικές κινήσεις που δεν ολοκλήρωνε όμως: “άρπαξε τρομοκρατημένος δυο μαχαίρια, που τα είχε πάρει μαζί του και αφού δοκίμασε την κόψη του καθενός, τα ξανάβαλε στη θέση τους με την δικαιολογία ότι δεν είχε έρθει ακόμα η μοιραία ώρα”.
Δειλός ως την τελευταία στιγμή, θεατρίνος ως το τέλος, για να αυτοκτονήσει τελικώς, κατέφυγε στη βοήθεια του γραμματέα του Επαφρόδιτου, που του έμπηξε ένα μαχαίρι στο λαιμό. Έτσι τουλάχιστον διηγείται τα πράγματα ο Σουητώνιος, αφήνοντας στον αναγνώστη ανάμεικτα συναισθήματα, αποστροφής και οίκτου191. Ο Δίων είναι πιο φειδωλός σε λεπτομέρειες. Και το δικό του κείμενο εκπέμπει κακή διάθεση αλλά ο αυτοκτονών Νέρωνας του Δίωνα είναι λιγότερο γελοίος. Εδώ τουλάχιστον παραλείπονται οι ενδοιασμοί και τα τραμπαλίσματα της θέλησης. Μέσα σε μεγάλη αγωνία, ζητεί από τους ακολούθους του να τον σκοτώσουν, εκείνοι διστάζουν, ο Νέρωνας απελπίζεται και τελικά, αυτή η αυτοκτονία διά χειρός άλλου πραγματοποιείται από τον Επαφρόδιτο192. Και στις δυο περιγραφές η δειλία του αυτοκράτορα εντυπωσιάζει. Η αυτοκτονία του είναι η ακύρωση της αυτοκτονίας για λόγους τιμής και ντροπής (honor et pudor)193.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Μαρώ Τριανταφύλλου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

173 S. MacAlister, Dreams and Suicide: The Greek Νovel from Antiquity to the Byzantine Empire, σσ. 16-17. Περισσότερα για το θέμα της αυτοκτονίας στο μυθιστόρημα, ibid. σσ. 1-18 και 53-114. Για το αρχαίο μυθιστόρημα στηριχτήκαμε κυρίως, Γ. Γιατρομανωλάκη, Εισαγωγή στο Αχιλλεύς Τάτιος, Λευκίππη και Κλειτοφών, σσ. 18-192, Th. Haag,. Το αρχαίο Μυθιστόρημα , P. G. Walsh, Η ρωμαϊκή Μυθιστορία. Τα Σατιρικά του Πετρώνιου και οι Μεταμορφώσεις του Απουλήιου και Gr. Anderson, Ancient Fiction, The Roman in the graeco-roman κυρίως για την θέση του περί των καταβολών του είδους. αντίθετα στη μελέτη του ιδίου, Eros Sophistes, Ancient Novelist at Play, η εμμονή στη χιουμοριστική διάσταση των μυθιστορημάτων είναι υπερβολική.

174 Σενέκας, Epistula 98, 16.
175 Σενέκας, Epistula 14 .
176 Ο στωικός φιλόσοφος Ευφράτης από την Τύρο, μαθητής του Μουσώνιου Ρούφου, έχαιρε καλού ονόματος, όπως μας αφήνει να καταλάβουμε ο Πλίνιος ο Νεότερος (Epistula 10 προς Attius Clemens).
177 Δίων Κάσσιος, LXIX, 8,3.111

178 Λουκιανός, Δημώνακτος βίος, 65.
179 Θα προσπαθήσουν ίσως και να τον αποτρέψουν, κάποτε επιτυχημένα, άλλοτε πάλι ανεπιτυχώς (π.χ. η περίπτωση του Νέρβα, που ο Τιβέριος δεν τα καταφέρνει (Δίων Κάσσιος, LVIII, 21, 4-5)).

180 Έτσι, αν και δεν είναι, βεβαίως, η περίπτωση της ασιτίας, μπορούμε να θυμηθούμε εδώ τον Σενέκα, που έκοψε τις φλέβες του στην αγκαλιά της συντρόφου του, η οποία τον ακολούθησε στο θάνατο, όπως περιγράφει ο Τάκιτος:
Post quae eodem ictu brachia fero exsolvunt. Seneca, quoniam senile corpus et parco victu tenuatum lenta effugia sanguini praedebat, crurum quoque et polpitum venas abrumpit; saevisque cruciatibus defessus, ne dolore suo animum uxoris infrigeret atque ipse visendo eius tormenta ad imapatientiam delaberetur, suadet in aliud cubiculum abscedere. Et novissimo quoque momento suppeditante eloquentia advocatis scritoribus pleraque tradidit, quae in vulgus edita eius verbis inverter supersedeo ( Annales, 15, 63)
[ελεύθερη μετάφραση: Μετά έκοψαν με ένα χτύπημα τις φλέβες τους και οι δυο. Το αίμα του Σενέκα, επειδή το κορμί του ήταν γερασμένο, απισχνασμένο από την πενιχρή ζωή, έτρεχε αργά και γι’ αυτό έκοψε και τις αρτηρίες στα πόδια και πίσω από τα γόνατα. Ξέπνοος από τους αφόρητους πόνους και με το φόβο μήπως οι πόνοι καταβάλλουν το πνεύμα της γυναίκας του, και αυτός παρασυρθεί από την αγωνία της και λυγίσει, την έπεισε να πάει μόνη της σε άλλο δωμάτιο. Και, καθώς η ευγλωττία του παρέμεινε ως την ύστατη στιγμή, κάλεσε στους γραμματείς του και υπαγόρευσε ένα μακριά πραγματεία που δόθηκε στο κοινό με τα ίδια του τα λόγια και την οποία αποφεύγω να καταγράψω μήπως και την προδώσω].

181 Ιώσηπος, Ιουδαϊκός Πόλεμος, Δ, 79-81.
182 Ωστόσο ασχολείται πολύ με την ιουδαϊκή εξέγερση και την πτώση της Ιερουσαλήμ (70) , LXIII, 22, 11, 1a , LXIV, 8 31 , LXV, 4-7.
183 Δίων Κάσσιος, LXV, 6,3 .
184 ibid. ομαδική αυτοκτονία κατοίκων της Ρώμης σε απόλυτη απελπισία κατά τη διάρκεια της πυρκαγιά του 64 μ. Χ.,Τάκιτος, Annales, XV, 38, 7 (η ρίψη εαυτού σε πυρά δεν είναι πολύ συνηθισμένος τρόπος αυτοκτονίας, ατομικής ή ομαδικής, στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, από όπου και η έκπληξη των Ελλήνων με την αυτοκτονία του Ζάρμαρου, (Δίων Κάσσιος, LIV, 3, 10) αλλά και ο θόρυβος για τον Περεγρίνο. Τέτοιου τύπου θανατώσεις έρχονται στο προσκήνιο με τους χριστιανούς, που μετατρέπουν μια θανατική εκτέλεση σε αυτοκτονία, Van Hoof, op. cit., σσ.57-59) ομαδική αυτοκτονία των Ρωμαίων στρατιωτών, Τάκιτος, Annales, ΙV, 73, 7 κτλ.

185 Κλήμης, Στρωματείς 4.4, 10. Για το εκούσιο μαρτύριο βλ. παρακάτω σσ. 229-231.
186 Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Η, 6.
187 Παρόμοια, οι Αντιοχείς, Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Η, 12.

188 Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Στ’, 41, 7-8.

188 Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Στ’, 41, 7-8.
189 Τάκιτος, Agricola, ΧLII, 3.
190P. Plass, The Game of Death in Ancient Rome, σ. 83.

191 Σουητώνιος, “Νέρων”, XLIX, 2-3.
192 Δίων Κάσσιος, LXIII, 29, 1-2.
193 Πβ. την αυτοκτονία του Όθωνα (Σουητώνιος, “Όθων”, ΧΙ, 2). Αν μη τι άλλο χαρακτηρίζεται από αξιοπρέπεια.(βλ. και την αντίστοιχη αναφορά στο Δίωνα Κάσσιο, LXIII, 15 με τη συγκινητική λεπτομέρεια της φροντίδας του αυτοκράτορα να κάψει τις επιστολές που πιθανώς να ενοχοποιούσαν κάποιους φίλους του).

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in PHILOSOPHICAL THEMES and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s