ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ Η ΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ Κ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΥ,ΥΠΕΡΕΓΩ ΥΠΕΡ-ΕΧΟΝΤΟΣ (XVII)


(BEING CONTINUED FROM  18/12/14)

ΥΠΟΔΙΚΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Με τον καιρό, οι απολογητές του χριστιανισμού θα ξεσηκώσουν με  την προπαγάνδα τους κάθε πέτρα να την πετάξουν στη μόρφωση και  τον μορφωμένο, κατά συνέπεια σε όποιον χαρακτηρίζεται Έλλην».Τα  προσχήματα θα πέφτουν το ένα μετά το άλλο.

Ώσπου το «Έλλην» από ταυτότητα πολιτισμού θα καταντήσει ύβρις.

Το ιδανικό του Παύλου,
«…για να βουλώσει κάθε στόμα και να γίνει υπόδικος στο θεό όλος ο
κόσμος»118θα πραγματοποιηθεί.

Πρώτος απόστολος του ο Τερτυλλιανός. Και πρώτος συγγραφέας και  απολογητής του χριστιανισμού, που θα γράψει σε λατινική γλώσσα,στο τέλος του πρώτου ως τα μισά του δεύτερου αιώνα. Είναι κείνος  που θα εκλαϊκέψει τη λατινική, προκειμένου να βρει ο χριστιανισμός  κατανόηση και απήχηση στις πλατύτερες μάζες της Δύσης. Ο  πουριτανισμός της Καθολικής εκκλησίας του χρωστάει πολλά. αλλά  και ο μισελληνισμός που διαπιστώνει ο φίλτατος κ. Sherrard, όπως  θα διαπιστώσουμε και μεις αμέσως.
Φοβερός ο Τερτυλλιανός μας, επικίνδυνος, στρεψόδικος, εμπαθής,
αντάξιος συνεχιστής του έργου του Παύλου, αλλά πολύ πιο  επικίνδυνος γιατί ‘ναι πολύ πιο μορφωμένος. Διαβάζοντας το έργο  του, ντρέπεσαι. Αγανακτείς για τη συνειδητή διαστροφή όλης της  αλήθειας του Ιησού, που ο Τερτυλλιανός γνωρίζει πολύ καλά.

Ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, γιατί άθελα σου σκέφτεσαι, ποιά θα ‘ταν η  κατάπληξη του Ιησού, αν γινόταν πραγματικά ν’ αναστηθεί και να δει  τα αφόρητα, τα ταπεινωτικά ψεύδη που του αποδίδουν. Μα σιγά  σιγά, συντρίβεσαι. Κι αναρωτιέσαι, αν μένει καμιά ελπίδα στον  άνθρωπο, όταν το ψέμα και η κακοήθεια έχουν τόση δύναμη, ενώ η
αλήθεια είναι τόσο ανυπεράσπιστη.

Κρατήστε την ανάσα σας:
«Μα τί το κοινό υπάρχει ανάμεσα στην Αθήνα και την Ιερουσαλήμ,
την Ακαδημία και την εκκλησία, τους αιρετικούς και τους Χριστιανούς; Τί το κοινό υπάρχει ανάμεσα στο φως και τα σκοτάδια;
Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο; Η δική μας διδαχή βγαίνει απ’  ευθείας από τη στοά του Σολομώντα, που όπως δίδαξε, πρέπει ν’αναζητήσεις το Θεό μ’ όλη την απλότητα της καρδιάς (…).

Ένας Χριστιανός είναι ταπεινός ακόμη και με το φτωχό (…). Αλλά οι  φιλόσοφοι μετά από τόσα εγκλήματα και τέτοιες ποταπότητες  διατηρούν ανάμεσα σας τ’ όνομα και τις τιμές των σοφών. Τί σχέση  υπάρχει ανάμεσα σ’ ένα φιλόσοφο κι ένα Χριστιανό; Ανάμεσα σ’ έναν  οπαδό της Ελλάδας κι έναν οπαδό του ουρανού; Ανάμεσα σ’ έναν
άνθρωπο που κυνηγά μια μάταιη δόξα κι έναν άνθρωπο αποκλειστικά  απασχολημένο με τη σωτηρία του; Ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που  μιλεί σα σοφός κι έναν άνθρωπο που ζει σα σοφός; Ανάμεσα σ’ έναν  άνθρωπο επιδέξιο για να καταστρέφει κι έναν άνθρωπο που δεν ξέρει  παρά να οικοδομεί; Πως τολμάτε να συγκρίνετε τον οπαδό της
αμαρτίας με τον ανταγωνιστή του; Τον διαφθορέα της αλήθειας με  τον εκδικητή της! Εκείνον που την κλέβει, με κείνον που είναι ο πιο  παλιός ιδιοκτήτης της, και φύλακας της; Ακόμη για μια φορά ποιό  είναι το κοινό σημείο ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο ανθρώπους;».119

Νάτην η Ελλάδα αντιμέτωπη των ουρανών. Όπως έχω δείξει, κι όπως  θα φανεί ακόμα καθαρότερα παρακάτω, ο κόσμος, για το εβραϊκό  Ιερατείο, είναι χωρισμένος σε δυο στρατόπεδα: Ελλάδα και  Ιερουσαλήμ.

Αυτό το θανάσιμο μίσος θα βρει επιτέλους σημαία για  να ξεκινήσει τον αμείλικτο του πόλεμο. Η σημαία ανήκει στον Ιησού,οι θεωρίες στον Παύλο, και η ηγεσία στον Μωυσή.
Ο ιουδαϊσμός είναι αποφασισμένος να ξεριζώσει τον ελληνικό  πολιτισμό και μαζί του τον κίνδυνο που απειλεί την ύπαρξη του  πολύπλευρα. Να τον ξεριζώσει στην κυριολεξία. Γι’ αυτό και ο  Παύλος θα φανεί τόσο ελαστικός στο τόσο ουσιαστικό θέμα της  περιτομής. Και δε θα υποχωρήσει πουθενά, προκειμένου να εισδύσει
στο μυαλό και τις συνειδήσεις των λαών. Δεν επρόκειτο, όπως  ισχυρίστηκαν πολλοί, για έναν νεωτεριστή και αναμορφωτή. ο Παύλος δεν άλλαξε ούτε μια οξεία από τον απολιθωμένο Μωσαϊκό  Νόμο. Ο ιουδαϊσμός της Παλαιστίνης – το Ιερατείο – είχε κάνει δύο  πολύ σημαντικές παρατηρήσεις:

α) Ήξερε την απέχθεια του ελληνόφωνου για τον εβραϊσμό. Ποτέ ο  εβραϊσμός δε θα μπορούσε ν’ ασκήσει την προπαγάνδα του στους  Έλληνες», με το δικό του πρόσωπο. ο πλαστογραφημένος Ιησούς και  οι εσσαιιστικές θεωρίες, παραμορφωμένες φυσικά, του προσφέρουν  ένα πολύ εξυπηρετικό προσωπείο.
β) Από μακρόχρονη εμπειρία, το Ιερατείο είχε διαπιστώσει πόσο  ανασταλτικός στάθηκε ο θεσμός της αναγκαστικής περιτομής στην  προσπάθεια προσηλυτισμού στον ιουδαϊσμό. Αποφασισμένο όμως να  σαρώσει τον ελληνικό πολιτισμό, θα θυσιάσει, πολύ έξυπνα τον
πρωταρχικό τούτο θρησκευτικό θεσμό και θα προωθήσει τον Παύλο  στο προσκήνιο με τα χέρια λεύτερα. Έτσι κι αλλιώς, ο ιουδαϊσμός δεν  έχει καμιά ελπίδα όσο ο ελληνισμός ζει σαν ιδέα και παιδεία.
Όλα αυτά μένουν άκρως απόρρητα. ο Παύλος που δεν ανακοινώνει  ασφαλώς το πρόγραμμα του εξιουδαϊσμού δημόσια, θ’ αγωνιστεί σκληρά για να πείσει τους Εβραίους της Διασποράς να βγουν από το  παλιό πνεύμα του απομονωτισμού και της αποκλειστικότητας. Γιατί ο  χριστιανισμός, πριν αρχίσει να διώκει τους Εβραίους, εδίωκε τους μη  Εβραίους.
«Των Ιουδαίων είναι μόνο ο Θεός; Και βέβαια είναι και των Εθνικών.
Γιατί είναι ένας ο Θεός, που θα δικαιώσει και την περιτομήν εκ  πίστεως και τον απερίτμητον εκ πίστεως. Καταργούμε λοιπόν το  Νόμο διά της πίστεως; Μη γένοιτο, αντίθετα υψώνομε το Νόμο» (Α’ Ρωμ., γ’, 29-30). «Διότι είναι δύναμις του Θεού προς σωτηρίαν καθενός που πιστεύει, διά τον Ιουδαίο πρώτα και διά τον Έλληνα…»
(Α’ Ρωμ., α’, 16).
Παράλληλα όμως δε χάνει ευκαιρία να εξυψώσει το ηθικό του  εβραϊσμού και να τον βεβαιώσει πως είναι ο φορέας του μηνύματος  του νέου προφήτη Ιησού Χριστού, που τον ταυτίζει απόλυτα με τον  εβραϊκό Νόμο.
«Αλλά αν εσύ αποκαλείσαι Ιουδαίος και επαναπαύεσαι εις το Νόμο  και καυχάσαι για το Θεό σου και γνωρίζεις το θέλημα του και  διακρίνεις το καλό, διότι τό ‘χεις διδαχτεί από το Νόμο και είσαι  πεπεισμένος ότι είσαι οδηγός των τυφλών, φως για κείνους που
βρίσκονται στο σκοτάδι, παιδαγωγός των ανοήτων (αφρόνων),
διδάσκαλος καθυστερημένων (νηπίων) διότι διαθέτεις τη μόρφωση  που σου επιτρέπει να γνωρίζεις την ουσία και την αλήθεια που  αποκαλύπτει ο Νόμος…»120 (Α’ Ρωμ.,β’,17-21).
Γι αυτές τις δυο προδοσίες, την κατάργηση της περιτομής των  προσηλυτιζόμενων και την προσπάθεια ευνουχισμού της επανάστασης, θα διωχθεί ο Παύλος είτε από τους φανατικούς  Σαδδουκαίους (οι Φαρισαίοι τον υποστήριξαν πάντα στις δύσκολες
στιγμές. Πράξεις, κγ’, 9-10) είτε από το λαό. Ίσως κάποτε κι από  τους δυο. Ποτέ όμως από την επίσημη εβραϊκή ηγεσία – το Ιερατείο.
Μην υπερτιμούμε τον Παύλο που ούτε πολύ μορφωμένος ήταν ούτε  ιδιαίτερα ευφυής. Ο Παύλος είναι ένα όργανο του ιουδαϊσμού, ίσως  κατ’ απομίμηση του Ιησού και του τρόπου που εξυπηρέτησε τον  εσσαιισμό. Το Ιερατείο μιμήθηκε σε πολλά την τέλεια μελετημένη  αυτή οργάνωση. Ο ίδιος ο Παύλος άλλωστε μας προσφέρει ένα
ενδιαφέρον τεκμήριο. Στη Β’ προς Κορινθίους επιστολή του (α’, 10)  γράφει ότι οι συγκαιρινοί του τού κατηγορούν:
«Αι μεν επιστολαί του είναι σοβαραί και δυναταί, αλλ’ η σωματική  του εμφάνισις είναι ισχνή και ο προφορικός του λόγος μηδαμινός».
Όλα είναι πιθανά. ο ιουδαϊσμός ήταν τόσο καλά οργανωμένος.
Αποκλείεται να τού ‘γραψαν τα γράμματα σοφοί του Ιερατείου;
Η ευκολία, εξάλλου, με την οποία μεταπηδά, ανάλογα με τις  καταστάσεις, την πίεση η τη δυσμενή ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος, από Εβραίος σε Ρωμαίο, από Ρωμαίος σε Φαρισαίο κι από  Εβραίος σε Έλληνα {Πράξεις, κα’, 38· κβ’, 28* κγ’, 6), δε δείχνει
άνθρωπο με έντονη ηγετική προσωπικότητα και ήθος. Η τόσο  ανώδυνη άρνηση της εθνικής του ταυτότητας, και ιδιαίτερα για έναν  Εβραίο της εποχής του, κάθε άλλο παρά κολακευτική είναι. Μας  θυμίζει λίγο τον «Κατάσκοπο που γύρισε από το κρύο». Θα
μπορούσε ίσως να ερμηνευτεί η συμπεριφορά του σαν μια θυσία,
προκειμένου να φέρει σε πέρας την αποστολή της εξάπλωσης και   επικράτησης του ιουδαϊσμού. Αλλά ο Παύλος ζει σε μια τραγική  περίοδο της ιστορίας του Ισραήλ. Από τη μια ο ζυγός της Ρώμης. Και  μέσα στην ίδια την Παλαιστίνη ο εμφύλιος σπαραγμός, κι η
αγανάκτηση του λαού για την προδοσία της εθνικής του  αξιοπρέπειας από την ξεπουλημένη άρχουσα τάξη.
Μοιραία θ’ αναρωτηθεί κανείς: Κι αυτός ο επαρχιώτης θεωρητικός  της αντιγνώσης στάθηκε ικανός να πετύχει ό,τι πέτυχε;

«Ο εξελληνισμένος εβραϊσμός», γράφει ο Guignebert, «υπήρξε ένας  φλογερός προπαγανδιστής του εβραϊσμού».
Ο Στράβων πάλι μας πληροφορεί, για την εποχή που τοποθετείται  και η γέννηση του Ιησού: «Ο λαός αυτός βρίσκεται σε κάθε πόλη. Κι  είναι δύσκολο να βρει κανείς μέρος στην κατοικημένη γή, που να μην έχει δεχτεί τον εβραϊκό λαό και που να μην κυριαρχείται (οικονομικά) απ’ αυτόν».
Στους Εβραίους αυτούς φτάνουν δύσκολα και αργά τα μαντάτα της  Παλαιστίνης. Ή δε φτάνουν ποτέ. Με πόση χαρά δέχονται έναν  πατριώτη που παρουσιάζεται στη Συναγωγή, εκτελεί άψογα όλα του  τα θρησκευτικά καθήκοντα σύμφωνα με το Νόμο και τους φέρνει και το μεγάλο μήνυμα για τον καινούριο Ιουδαίο Προφήτη – Μεσσία!
Δεν επικράτησε ο χριστιανισμός σαν ιστορική ανάγκη, όπως  υποστηρίχτηκε ως σήμερα. Επιβλήθηκε. Γεννημένος από σατανικούς  εγκεφάλους που συλλαμβάνουν, για πρώτη φορά στην πορεία του  άνθρωπου, πόσους κινδύνους εγκυμονεί η παιδεία – μια μορφή
διαφώτισης, υποτυπώδης έστω – σαν απλωθεί στις μεγάλες μάζες. ο  χριστιανισμός, με το σύνθημα «Επιστροφή στο σκότος», επρόλαβε τη  διάλυση του σκότους. Εκλεκτό του θεού, ανακήρυξε ο Ιησούς τον  αγράμματο λαό. Εκλεκτό του θεού τον ανακήρυξε κι ο ιουδαϊσμός με  το χριστιανισμό του. Αλλά όχι για να τον ανεβάσει – όπως  ονειρεύτηκε ο Ιησούς – μα για να κατεβάσει κι όλη την πολιτισμένη  ανθρωπότητα στο επίπεδο του. Όχι για να επιβάλει την ισότητα – όπως επιδίωκε ο Ίησούς – Αλλά για να εξουδετερώσει τον κίνδυνο της. Όχι για να καταργήσει τον φορέα της αδικίας, την άρχουσα  οικονομική ολιγαρχία, αλλά την παιδεία της. Δεν είναι απαραίτητο νά  ‘σαι Μάρκος Αυρήλιος για να καταπιέζεις τις μάζες. Απόδειξη πως, με  το κύλισμα των αιώνων, όλο και κατεβαίνει το επίπεδο των κυβερνώντων, ενώ εντείνεται η βία στις μέρες μας. Γιατί η ανθρωπότητα  ζει ακριβώς – τηρουμένων των αναλογιών- την ίδια κρίση της
αφύπνισης και της διεκδίκησης των δικαιωμάτων της. Παράλληλα, η  άρχουσα τάξη καταβάλλει την ίδια λυσσασμένη προσπάθεια ν’αναχαιτίσει τον κίνδυνο, με το σκιάχτρο του χιλιοστραγγισμένου  χριστιανισμού της. Κι αυτό γιατί ‘ναι ανίκανη, τουλάχιστον ως τούτη  την ώρα, να εφεύρει κάποιο καινούριο υποκατάστατο. Τότε όμως ο  ιουδαϊσμός ήταν ρωμαλέος και ο παυλισμός θηριώδης. Απόδειξη πως  η μοναρχία της Ρώμης που, τρομοκρατημένη αρχικά μ’ αυτά τα  εξαθλιωμένα πλήθη, θα τα διώξει, γιατί πιστεύει πως συνωμοτούν  εναντίον της, θα κατατοπιστεί σύντομα και θα καταλάβει πως δουλεύουν γι’ αυτήν. Οπότε «…τον τέταρτο αιώνα ο αυτοκράτωρ  Θεοδόσιος, ο αποκληθείς Μέγας, θα επιβάλει τον χριστιανισμό σαν  επίσημη θρησκεία του Κράτους». Από κει και έπειτα, ο χριστιανισμός  θα κλείσει τους αγωγούς, απ’ όπου κυκλοφορούσε ελεύθερα ο  στοχασμός, και θ’ αναπτυχθεί σε βάρος του φορέα του, του  άνθρωπου.
Στην άρχή το εγχείρημα θα φανεί σχεδόν ακατόρθωτο. Ελκυστική  βέβαια η «μοναδική οδός σωτηρίας» για το αίσθημα ανασφάλειας της  εποχής και το αδιέξοδο του μέσου άνθρωπου. Αλλά ο μύθος του  χριστιανισμού θ’ αποδειχτεί δυσκολοχώνευτος. Η σκληρότητα της  ιουδαϊκής γένεσης καθηλώνει τον άνθρωπο στο αιώνιο αίσθημα
ένοχης για το σφάλμα του Αδάμ, που πέφτει στον πειρασμό  παρασυρμένος από την Εύα. Κατ’ εικόνα και ομοίωση του Εβραίου, ο  θεός του κάνει διακρίσεις, ανάμεσα στα πλάσματα που ο Δημιουργός  έπλασε τόσο αλληλοεξαρτώμενα και  αλληλοσυμπληρούμενα, και  εμφανίζεται να περιφρονεί τη γυναίκα όσο κι ο Εβραίος. Γι’ αυτό και  της αναθέτει – στο αφελές σήριαλ του προπατορικού αμαρτήματος –
το ρόλο του «κακού», της ηθικής αυτουργίας. Παρ’ όλο που ο Αδάμ  είναι πρωτόπλαστος, ο εβραϊκός μύθος δε διστάζει να τον απαλλάξει,με το δικαιολογητικό του πρότερου έντιμου βίου, και να τα φορτώσει  όλα στη γυναίκα. ο Παύλος θα αναλάβει να φρεσκάρει το  κατηγορητήριο:
«Είς την γυναίκα δεν επιτρέπω να διδάσκει η να εξουσιάζει τον  άνδρα, Αλλά να κάθεται ήσυχη. Διότι ο Αδά επλάσθηκε πρώτος και η  Εύα κατόπιν: Και δεν απατήθηκε ο Αδάμ, αλλά η γυναίκα απατήθηκε  και έτσι έγινε παραβάτης» (Α’ Τιμοθ, β’, 12-14).
Ολόκληρη η ανθρωπότητα τώρα αντάμα θα καταδικαστεί στη  διαιωνιζόμενη εκκρεμότητα του εβραϊκού παρελθόντος, ένοχη όμως  για δυο εγκλήματα από δω κι έπειτα, εβραϊκής επινόησης – το μήλο  και τη σταύρωση – κάτω από την απειλή μιας δεύτερης παρουσίας  και της αμείλικτης Κρίσης. Ως τότε, δεν έχει η ανθρωπότητα παρά να  ζει στο άγχος των εγκλημάτων της και να παρακαλεί το θεό να τη  συχωρέσει, γιατί, εκτελώντας τον προορισμό της να ζει υπάρχει  αμαρτάνουσα, η αμαρτάνει υπάρχουσα.
Ο ειδωλολάτρης, ορφανεμένος από την τρυφερή έγνοια των θεών  του και την προστασία τους, που άρχιζε από τη γονιμότητα της γης  και του πλούσιου θερισμού ως τη χαρά της ζωής και του έρωτα,καλείται να σωθεί πορευόμενος μέσα από μια έρημο που δεν γνωρίζει. Την έρημο που διαμόρφωσε τον Εβραίο θεό, που για να  επιζήσει γίνηκε πιο σκληρός και πιο απάνθρωπος απ’ αυτήν, την  δίχως σοδειές, δίχως βροχή και γονιμότητα: δίχως την ανάγκη μα και την ελπίδα της Ποίησης.
Ο Ιαχβέ λοιπόν, και κανείς άλλος, που ο αγράμματος εθνικός  Εβραίος ηγέτης Μωυσής πελέκησε στην πέτρα άτεγκτο κι αδυσώπητο  τιμωρό, ανάλογο με την αποχτήνωση του εβραϊκού λαού που  αποφάσισε να φυγαδέψει από την Αίγυπτο, αυτός ο Ιαχβέ πήρε τις   τύχες της ανθρωπότητας στα χέρια του, μεταμφιεσμένος σε  χριστιανό. Κάτω από δυο πέτρινες πλάκες με πρωτόγονα  ιερογλυφικά, προορισμένες ν’ αφυπνίσουν στοιχειώδη συνείδηση σε  εξαθλιωμένα όντα,θα θαφτεί ένας πολιτισμός χιλιετιών, και θα  aνασταλεί η πρόοδος της ανθρωπότητας γι’ άλλες δυο. Οι Έλληνες,
με την ευθυκρισία που τους χαρακτήριζε, ονόμασαν τους Εβραιοχριστιανούς των πρώτων αιώνων «οι φοβούμενοι το Θεό».
Ο αντίστοιχος του Αδάμ, Προμηθέας, ριψοκίνδυνος και υπεύθυνος,
δε διανοείται ούτε καταδέχεται να επιρρίψει σε κανέναν την  αποπλάνηση του. Κι αυτός κατ’ εικόνα και ομοίωση του άνθρωπου.
Αλλά ποιού ανθρώπου!
Ευθυτενής και περήφανος, σε αντίθεση με την κυρτωμένη ράχη του  Εβραίου μπροστά στο φόβο και τις προκαταλήψεις. Λαμπρός  διανοητής και προαγωγός του πολιτισμού, έχει από αιώνες ξεπεράσει  το στάδιο του ζώου. Κατά συνέπεια δεν τοποθετεί το πρόβλημα της  σχέσης μεταξύ θεού και άνθρωπου στα γεννητικά όργανα του
τελευταίου – κατά το μύθο. Τα ανθρώπινα σώματα, τέλεια στην  ομορφιά τους, θα προσφέρουν στο ανθρώπινο γένος ατέλειωτη χαρά  και λύτρωση. Και μαζί τη διαιώνιση, την ύστατη παρηγοριά για το  αμετάκλητο του θανάτου. Ο Προμηθέας (που εκπροσωπεί τους Ίωνες  Φυσικούς και τη γνώση)121 καταργεί τη θεϊκή πρόνοια παραδίδοντας
στον άνθρωπο τα σκήπτρα: την ιδεολογία της λογικής. Ο Δίας  φυσικά τον τιμωρεί για την ιεροσυλία, καταδικάζοντας τον στον  αιώνιο πόνο. Που δεν είναι άλλος από την τυραννία του  σκεπτόμενου ανθρώπου και τη μοναξιά του. Η περίοδος της  αθωότητας έχει πια αμετάκλητα πεθάνει για την ανθρωπότητα.
Κανείς δεν μπορεί πια να βοηθήσει τον σπαρασσόμενο στο βράχο  ιερόσυλο. Εκτός από τον ίδιο το θεό, αλλά πάλι με ανθρώπινη  επέμβαση. Ο πατριάρχης Δίας νικάται, είτε συχωρέσει η όχι. Η  συμπεριφορά του, ωστόσο, δεν εξαρτάται πια απ’ αυτόν, αλλά από
το επίπεδο των ανθρώπων που «κυβερνά». Του αποδίδουν λοιπόν  τον ανθρωπισμό τους. Και στέλνουν τον άλλο του γιο, τον Ηρακλή,τον μόνο ικανό να σπάσει τις αλυσίδες του κατάδικου, που κι αυτός  με τη σειρά του θ’ αψηφήσει τον πατριάρχη. Αντιπνευματικός ο  Ηρακλής, σύμβολο της κτηνώδους δύναμης μα γεμάτος καλοσύνη
και άνθρωπιά, θεωρεί την ελευθερία σαν ύψιστο δικαίωμα και θ’απαλλάξει τον κατάδικο από τις αλυσίδες του, συντρίβοντας με την  πράξη του την αυταρχικότητα των θεών. Η δικαιοσύνη πλέον  αποδίδεται από τον άνθρωπο.

Ένα ακόμη δείγμα της πολιτισμικής ποιότητας θά ‘ναι πως κανείς δε  θα διανοηθεί να μειώσει τον – έτσι κι αλλιώς – εξουδετερωμένο Δία,
αποδίδοντας του μνησικακία. Μπορεί ένας θεός να αφήσει το πιο  τέλειο, το λαμπρότερο δημιούργημα του, τον άνθρωπο, αιώνια  μειωμένο, ταπεινωμένο, βουτηγμένο στην άγνοια και το σκοτάδι; Ο  Δίας των Ελλήνων θα γελάσει κάτω από τα συννεφένια μουστάκια  του, καμαρώνοντας τη λεβεντιά του παλικαρά του γιου του, Ηρακλή,
και θα προαγάγει τον ελευθερωμένο Προμηθέα σε αθάνατο.
Όλα τούτα, φυσικά, προσφέρονται για τη λαϊκή κατανάλωση. Αλλά ο  πατέρας θεών και ανθρώπων, κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των  θνητών, προδίδει την ποιότητα εκείνων που τον δημιούργησαν.
Πόσο τέλειος θεός! Πόση σιγουριά, αλλά και ανθρωπιά εκπέμπει. Με  τη χειρονομία του αυτή, την αποκατάσταση του ιερόσυλου δίπλα και  ισότιμα με τους αθάνατους, ο Δίας δίδει την ευχή του στον άνθρωπο,κάτοχο πια της γνώσης, αλλά και υπεύθυνο της μοίρας του, να  μεγαλώσει όσο και Κείνος, ν’ ανοίξει τεράστια φτερά και να  κατακτήσει «την αγαπημένη πόλη του Δία», όπως άποκαλούσε το  Σύμπαν ο Μάρκος Αυρήλιος.
Νάτους πλάι πλάι τους μύθους, εκείνους που τους επινόησαν και  τους λαούς που αφορούν. Ο πρώτος, γεμάτος απαγορεύσεις που  τινάζονται με σφυρίγματα μαστιγίου, ού, ού, ού, απευθύνεται σε  ανθρώπους με απόλυτη άγνοια των στοιχειωδών ηθικών νόμων: Μην  κλέβεις, μη σκοτωνεις, μην ψευδομαρτυρείς. Μόνο ένα πράμα μπορεί
να τους συνετίσει, και να τους υποτάξει: ο φόβος. Όπως και τα ζώα.
Ο άνθρωπος του ελληνικού μύθου, λευτερωμένος από το θεό πού  ‘φτιάξε από το υλικό του δικού του πνευματικού επιπέδου – της  μεγαλοψυχίας που γεννά η ανωτερότητα και της δίψας του για  γνώση – μπορεί πια να προχωρήσει χωρίς περιορισμούς, αφού  φυσικά πλήρωσε το δικαιωμα στη γνώση και την κατάκτηση της  λευτεριάς με τον πόνο. Τώρα, μπορεί να προχωρήσει τόσο, κι αν το  μπορεί, ν’ ανταμωθεί με το Θεό.

image

Ακόμη και η παρακμή του ειδωλολατρισμού είναι ένα πιστοποιητικό  ή, μάλλον, είναι το πιστοποιητικό της αδιάπτωτης πορείας και του  πολιτισμού που τον γέννησε. Αντίθετα, με την τελεσίδικη αλήθεια  του χριστιανισμού που, κατοχυρωμένη από τον Παύλο στη θεωρία  της «α ν τ ι γ ν ώ σ η ς», κατά τον όρο του Guignebert, απορρίπτει  τον προβληματισμό, για ν’ αποκλείσει τους κινδύνους που εγκυμονεί  και να οδηγήσει την ανθρωπότητα από τη «μοναδική, αλάνθαστη  όδό της σωτηρίας» στο σκοταδισμό του Μεσαίωνα.
Οι προθέσεις του Παύλου, όταν έρχεται να προσηλυτίσει την Αθήνα,
δεν είναι οπωσδήποτε όλες φανερές. Είναι, ωστόσο, σίγουρος πως  θα ξαφνιάσει την ελληνική σοφία αναγγέλλοντας της την ανάσταση  των νεκρών, όπως δεν κρύβει και τη φιλοδοξία του να γίνει και ο  ανάδοχος των «άγνωστων θεών της». Γι’ αυτό τον βλέπουμε με  επιείκεια, σαν αφελή και ημιμαθή, όχι χωρίς συμπάθεια πάντως. Έτσι
τουλάχιστον τον αντιμετώπισε η Διανόηση της εποχής που μαζεύτηκε  να τον ακούσει. Κι αρκέστηκε να γελάσει όταν της σέρβιρε το πιάτο  της σωτηρίας της. Πόσο λάθος έκανε να γελά!
Ο ιουδαϊσμός δε στάθηκε μόνο γόνιμος πατέρας, κατά την εντολή  του θεού του. Στο λίκνο του γεννήθηκαν σιαμαία: ο χριστιανισμός  και ο ολοκληρωτισμός. Την αγωγή τους θ’ αναθέσουν στον εβραϊκό  Νόμο, όπως βεβαιώνει ο Παύλος τους Γαλάτες (γ’, 28).

«Ο εβραϊκός  Νόμος είναι ο παιδαγωγός που μας οδηγεί στον Χριστό».
Παράλληλα στον εβραϊκό Νόμο προστίθεται μια ακόμη εντολή που δεν πρόβλεψε ο Μωυσής: «ού μάθεις».

Οι αιώνες δεν έσβησαν τα δακτυλικά αποτυπώματα του Παύλου από  το πετσί του στραγγαλισμένου ελληνικού πολιτισμού.
Καιρός να κηρύξουμε την αποτυχία των Προφητών. Από τον Ιησού  ως τον Μάρξ. Αν εννοούμε όλοι πως προφήτης είναι κείνος που,εμπνευσμένος από την αγάπη του στον άνθρωπο, προβλέπει,προμαντεύει, προλαβαίνει και προστατεύει.
Προφήτες ακέραιους, προφήτες δηλαδή που ν’ ανταποκρίθηκαν σ’ αυτόν τον προορισμό, μόνον η τάξη των κρατούντων, μέσ’ στους  αιώνες, έχει να μας επιδείξει, κατ’ αποκλειστικότητα. Μόνον οι λίγοι,που έχουν τα προνόμια, γέννησαν και προφήτες για να τα  διαφυλάξουν. Ποτέ κείνοι που διεκδικούν την κατάργηση των  προνομίων. Μόνο να καταγγείλουν ήξεραν, όχι και να προβλέψουν.
Θά ‘λεγα πως ποτέ οι ιδεολόγοι και οι θεωρητικοί των λαϊκών  επαναστάσεων δεν εμπνέονται από τόσο πάθος, όσο αισθάνονται οι  κρατούντες για τα δικαιώματα τους. Οι λαϊκοί προφήτες γεννήθηκαν  μάλλον μισεροί, μια και δεν είχαν ποτέ δοκιμάσει τη γεύση της  εξουσίας.

Αλλιώς, πως θα εμφανιζόταν ο Παύλος στο πόδι του Ιησού;
Θεωρητικά στάθηκαν άψογοι. Διαγνώσανε το πόνεμα, το εντοπίσανε,
καθορίσανε τη θεραπεία, Αλλά δεν προβλέψανε τον τρόπο που θ’ αμυνθεί ο κοινωνικός οργανισμός, στην περίπτωση της υποτροπής  και στην ακόμη πιο επικίνδυνη προδοσία.
Ο Ιησούς προειδοποιεί τους μαθητές του για τον διπλό κίνδυνο.
«Φυλαχτείτε από τους ψευδοπροφήτες και κείνους που θα  παρουσιαστούν τάχα από μέρους μου», τους επαναλαμβάνει, πλην  μάταια. Υπάρχει όμως ένα άλλο απόσπασμα ουσιαστικής σημασίας,που αν όχι τίποτ’ άλλο, επιβεβαιώνει τη συνείδηση του Ιησού για την  αξία του οργανωμένου αγώνα, του μόνου που μπορεί να φέρει  κάποιο αποτέλεσμα ενάντια στην οργανωμένη εξουσία:

«Λέγω δε ύμιν τοις φίλοις μου.. Μη φοβηθήτε από των  αποκτεινόντων το σώμα, και μετά μη εχόντων περισσότερο τί  ποιήσαι, υποδείξω δε υμίν τίνα φοβηθήτε τον μετά το αποκτείναι  έξουσίαν έχοντα εμβαλείν είς την γέεναν, ναί, λέγω υμίν, τούτο  φοβηθήτε» (Λουκ., ιβ’, 4-6).
Για να καταλάβουμε το αληθινά συγκλονιστικό νόημα τούτου του  αποσπάσματος, νά ‘χουμε υπόψη μας πως αποτελεί μέρος της  μαχητικότερης επίθεσης του Ιησού κατά των Φαρισαίων. Προηγείται  η φράση: «Πρώτον προσέχετε τους εαυτούς σας από την ποιότητα  (τη ζύμη) των Φαρισαίων, που είναι (σκέτη) υποκρισία». Ακόμα να  θυμηθούμε πως, παράλληλα με τον Ιησού, δρα το Αντάρτικο των  πόλεων» της εποχής του. Ζηλωτές και μη, εξαγριωμένοι Ιουδαίοι,γυρνοών στη χώρα, λεηλατούν, καίνε, δολοφονούν. Και αντίστοιχα  αμύνονται οι άρχοντες με τα όπλα του κατακτητή, με μαζικές σφαγές  και σταυρώσεις.
Μη φοβηθείτε λοιπόν αυτούς, τους εξηγεί, που ξεσπούν βίαια την  αγανάκτηση τους σκοτώνοντας, «και μετά μη εχόντων τι ποιήσαι».
Αντίθετα, θα σας πω ποιους να φοβάστε. Αυτούς που μετά το  μακέλεμα (το αποκτείναι) έχουν και την εξουσία να σας κάνουν τη  ζωή κόλαση. «Τον μετά το αποκτείναι» και «εξουσίαν έχοντα», είναι  ένα και το αυτό πρόσωπο. Οπότε αποκλείεται να εννοεί το Θεό, γιατί  ο Θεός δεν δολοφονεί.
Για όσους αμφιβάλλουν για την ερμηνεία, έρχεται το Κατά Ματθαίον  να με ενισχύσει με τις σφήνες του, που προδίδουν καθαρά την  προσπάθεια της «γραμμής» ν’ αποπολιτικοποιήσει τους λόγους του  Ιησού, αφαιρώντας τον γήινο ρεαλισμό τους και την αγωνιστικότητα  τους και μεταθέτοντας τους στους ουρανούς.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

118 «Ίνα πάν στόμα φραγή και υπόδικος γένηται πάς ό κόσμος τω Θεώ»
(Ρωμαίους, γ ‘ , 19).

119 Τερτυλλιανός, Απολογία, Τ. 2ος.

120 Όπου αναφέρεται η λέξη «Νόμος», στην Καινή Διαθήκη, στις Πράξεις των Αποστόλων  καθώς και στις Επιστολές Παύλου-Πέτρου διατηρεί τη σημασία του εβραϊκού Νόμου – Thora που περικλείει όλη την ουσία του ιουδαϊσμού και την οφειλόμενη υπακοή στον  υπέρτατο Κύριο του Κόσμου που μέσα από τον Thora εκφράζει τους αλάνθαστους ηθικούς  κανόνες της θρησκευτικής ζωής. Ο Thora θεωρείται η μοναδική πηγή κάθε αλήθειας του  θεού Ιαχβέ.

121 Ο Χ. Θεοδωρίδης ισχυρίζεται ότι κατά πάσα πιθανότητα η τραγωδία Προμηθέας
Δεσμώτης δε γράφτηκε από τον Αισχύλο, αλλά από κάποιο μεταγενέστερο, χάρη στο
πνεύμα ελευθερίας που αποπνέει το κείμενο.

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s