ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ,ΠΕΡΙ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΙΝΩΝ ΑΛΛΩΝ – ΠΕΡΙΠΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΩ (a)


Α. ΝΕΑ ΡΩΜΗ και ΣΛΑΒΟΙ

Ήταν πάγια πολιτική της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (Βυζάντιο) να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ενσωμάτωσης των αλλόφυλων που έρχονταν σε επαφή μαζί της. Από τον Ισοκράτη (4ός αιώνας π.Χ.) και μετά είχε επικρατήσει στον Ελληνισμό η άποψή του ότι Έλληνες είναι, όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας και όχι απλώς όσοι είναι στην καταγωγή, τη ράτσα. Αυτόν τον οικουμενικό πολιτισμό ήρθε να συμπληρώσει και να εδραιώσει η Εκκλησία του Χριστού. « Η πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μέχρι κυριολεκτικά τις μέρες μας, απέδειξε ότι τηρεί με ευλάβεια την παρακαταθήκη του Αποστόλου Παύλου: “Οπου ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός” (Προς Κολοσσαείς, γ’ 11). Σε ολόκληρο το χιλιόχρονο βίο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και αργότερα, μέχρι σήμερα, διατηρεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως κόρην οφθαλμού την Παύλειο παρακαταθήκη ότι, ανεξάρτητα από την εθνοφυλετική τους καταγωγή, όλοι οι πιστοί απαρτίζουν ένα άγιο έθνος. … Η Ορθοδοξία αποτελεί λοιπόν για το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπέρβαση της ιδεολογίας του φυλετισμού και του εθνικισμού, ιδεολογίας που αποτελεί αίρεση της αυθεντικής χριστιανικής διδασκαλίας. … Στη μακραίωνη πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου βλέπουμε την αναίρεση του εθνοφυλετισμού, τη γνήσια οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας που υπερβαίνει τα εθνικιστικά σχήματα … Ο 19ος αιώνας, όμως, που θα φέρει το θρίαμβο των ιδεολογιών στη Δύση αλλά και τη συγκρότηση των νέων εθνικών κρατών, θα είναι και εκείνος που θα ανοίξει την Κερκόπορτα της Μητρός Εκκλησίας. Βαρύ θα είναι το διπλό πλήγμα που θα δεχθεί η οικουμενική φυσιογνωμία του Φαναρίου από την πραξικοπηματική απόσπαση (το σχίσμα) της Ελλαδικής Εκκλησίας του 1833, αλλά και της ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870. Ενα πλήγμα που θα υποχρεώσει τελικά την πατριαρχική Σύνοδο του 1872 να καταδικάσει τον εθνικισμό (εθνοφυλετισμό) ως αίρεση.»

Στις πρώτες αναφορές που βρίσκουμε στις πηγές για τους Σλάβους, (από τα μέσα του 6ού αίώνα) αυτοί αποκαλούνται Σκλαβηνοί ή Σκλάβοι. Αργότερα ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος (9ός αιώνας) δημιούργησαν το σλαβικό αλφάβητο. Η ρωμαϊκή (βυζαντινή) αυτοκρατορία αποδεχόταν ως γνήσιο τέκνο της όποιον ασπαζόταν το ρωμαίϊκο τρόπο ζωής (περίπου όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ με το γνωστό … “american way of life”). Τόσο πολύ δεν μετρούσε η καταγωγή, που ακόμη και από ταπεινές, απολίτιστες, γνωστές για την αγριότητά τους φυλές (π.χ. Ίσαυροι) μπορούσε να κατάγεται ο αυτοκράτορας και να το δηλώνει χωρίς αυτό να εμποδίζει την αναρίχησή του στο θρόνο. Πλούσιοι και φτωχοί πάντα υπήρχαν αλλά ποτέ δεν κυριάρχησε ο ρατσισμός των “γαλαζοαίματων”. Αυτή η μη ρατσιστική αντίληψη διαπότιζε και τα λαϊκά στρώματα, τον “κόσμο της καλύβας” και τους άρχοντες, τον “κόσμο του παλατιού”. « Ο εκχριστιανισμός των σλαβικών λαών στα Βαλκάνια και στη Ρωσία κατά τους 9ο και 10ο αιώνες που εκπορεύθηκε από την Κωνσταντινούπολη, με όργανο τα ιδαίτερα σχήματα, τις παραδόσεις, αλλά, κυρίως, τη γλώσσα των λαών αυτών. Εγχείρημα που διατηρεί διαχρονικά την πανευρωπαϊκή του διάσταση και το οποίο ήταν τότε αδιανόητο για τη φραγκική Δύση, όπου είχε ήδη τότε αρχίσει να εκφύεται ο σπόρος του εθνοφυλετισμού, η εθνικιστική ιδεολογία που θα χαρακτηρίζει αργότερα την Εσπερία.» Αυτή λοιπόν την ριζικά μη ρατσιστική νοοτροπία ενέπνευσαν και στους μέχρι τότε Σκλαβηνούς οι Φωτιστές τους. Χάρη στο έργο των Ιεραποστόλων αυτών η κοινωνία των Σκλαβηνών απέκτησε τους εγράμματούς της. Στα σλαβικά ο “Σλάβος” λέγεται “sloven”. “slovo” σημαίνει “γράμμα”. Κατά μία άποψη το “sloven” προέρχεται από το “slovo”, δηλαδή, “sloven” είναι ο “εγράμματος”, αυτός που ξέρει γραφή και ανάγνωση. Στα ελληνικά υπήρχε ήδη το “Σκλαβηνός” ή “Σκλάβος” και υπό την επίδραση του “sloven” έγινε “Σλάβος”.

Στα Βαλκάνια για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενσωμάτωσης των διαφόρων σλαβόφωνων φύλων κυριάρχησαν δύο ονομασίες: “Σέρβος” και “Βούλγαρος”, δηλαδή “υπηρέτης” και “απλοϊκός”. Αυτοί λοιπόν οι “υπηρέτες” και οι “απλοϊκοί” όταν βρίσκονταν σε ελληνόφωνες κοινωνίες φρόντιζαν να απαλλαγούν από αυτά τα ταπεινά ονόματα και να οικειοποιηθούν το πρόσφορο και ένδοξο “Ρωμαίος”, κοινώς “Ρωμηός”.

Αυτό το σύστημα ενσωμάτωσης και ενοποίησης με βάση την ελληνική παιδεία και την κοινή εκκλησιαστική αρχή λειτουργούσε ομαλά μέχρι τις αρχές του 19ού αιώνα. Τότε εμφανίστηκαν οι ξενόφερτες προπαγάνδες με τους εθνικισμούς, το ρατσισμό και τους ανιστόρητους νεολογισμούς “Βυζάντιο” και “Βαλκάνια”. Η ευγενής “παρέμβαση” κάποιων γαλαζοαίματων ευγενών συνετέλεσε τα μέγιστα στη δημιουργία του ηφαιστείου της χερσονήσου του Αίμου, της “πυριτιδαποθήκης” της Ευρώπης που μέχρι και σήμερα δίνει δυνατές “συγκινήσεις” στους λάτρεις των αδελφοκτόνων πολέμων.

Β. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ, ΑΛΛΑ …

Στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι υπόδουλοι ραγιάδες ζούσαν με το όνειρο της απελευθέρωσης τους από το βάρβαρο κατακτητή. Οι προφητείες το έλεγαν καθαρά: το ξανθόν γένος θα διώξει τους Τούρκους από την Ευρώπη. Πολλά τα σημάδια ότι η μεγάλη ώρα πλησίαζε, ιδίως μετά που « τυπώθηκε στο Άμστερνταμ (γύρω στα 1711) μια χαλκογραφία της μορφής του Πέτρου του Α’ και κυκλοφόρησε ευρύτατα στην Ευρώπη με την επιγραφή: “Πέτρος Πρώτος Ρωσογραικών Αυτοκράτωρ”. Έκτοτε τους περιμένουν με αδημονία οι Έλληνες τους Ρώσους από άνοιξη σε άνοιξη….

Ακόμα τούτη την άνοιξη

Ραγιάδες, ραγιάδες,

Τούτο το καλοκαίρι

Καημένη Ρούμελη,

Όσο να ’ρθή ο Μόσκοβος

Ραγιάδες, ραγιάδες

Να φέρει το σεφέρι

Μωρηά και Ρούμελη.»

Η Μεγάλη Αικατερίνη αναζωπυρώνει τις ελπίδες των υπόδουλων. Στα τέλη του 18ού αιώνα σχεδιάζει την ίδρυση “γραικικής” αυτοκρατορίας. « Η Αικατερίνη σε επιστολή της από 10 Σεπτεμβρίου 1782 (πρός τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Ιωσήφ Β’), γράφει: “Πέποιθα … ότι, … η Υ.Μ. δεν θα μοί αρνηθή την συνδρομήν Αυτής, προς ανίδρυσιν της αρχαίας γραικικής μοναρχίας επί των ερειπίων της βαρβάρου οθωμανικής κυβερνήσεως, υπό τον ρητόν εκ μέρους μου όρον να διατηρώ την μοναρχίαν ταύτην όλως ανεξάρτητον της εμής, … Σύνορα του νέου ελληνικού κράτους έσονται προς την Ρωσσίαν ο Εύξεινος, προς την Αυστρίαν αι κτήσεις, ας θα προσλάβη η Υ.Μ. δια της πτώσεως της βαρβάρου κυβερνήσεως, και προς την Δακίαν ο Δούναβις. Αι νήσοι του Αρχιπελάγους θα τεθώσιν επίσης υπό την εξουσίαν του ανεγερθησομένου κράτους.” … Ο αυτοκράτωρ Ιωσήφ στην απάντησή του από 13 Νοεμβρίου 1782, αποδέχεται την πρόταση της αλλά ζητά: “Η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Κύπρος και αι λοιπαί νήσοι του Αρχιπελάγους δύνανται να παράσχωσι πλουσίαν αποζημίωσιν εις τους Ενετούς …” Γι’ αυτό το ζήτημα του ανταπαντά η Μ. Αικατερίνη: “Αλλ’ είναι επάναγκες να μη αφαιρεθή παρ’ αυτού (τού νέου ελληνικού κράτους) η Πελοπόννησος και το Αρχιπέλαγος”

Από τις επιστολές αυτές προκύπτει ότι τα προς Β. και ΒΔ. Σύνορα της “γραικικής μοναρχίας” ή του “νέου ελληνικού κράτους”, όπως γράφει η Αικατερίνη, της “γραικικής αυτοκρατορίας” ή του “κράτους της Ελλάδος”, όπως γράφει ο Ιωσήφ, θα ήταν ο Δούναβις από τις εκβολές του ώς το Βελιγράδι και από εκεί μια γραμμή ώς τον κόλπο του Δρίνα, στο βόρειο τμήμα της σημερινής Αλβανίας.»

Οι δεκαετίες όμως περνούν και η ρωσική εξωτερική πολιτική ταλαντεύεται μεταξύ του οράματος της Μ. Αικατερίνης και της άποψης ότι δεν συμφέρει στη Ρωσία η ίδρυση μεγάλου ελληνικού κράτους στα Βαλκάνια. « Η Ρωσία, γράφει ο Τουργκένιεφ, δεν είχε στο νού της, τον τελευταίο καιρό, να ελευθερώσει τους ομόθρησκους Έλληνες από τον οθωμανικό ζυγό. Περιοριζόταν μονάχα να τους προστατεύει. Παράλληλα, όμως, φρόντιζε “γιά τη διάδοση των φώτων ανάμεσα στους Έλληνες, προϋπόθεση για κάθε κοινωνική βελτίωση, καθώς και την οικονομική ενίσχυση για τα φιλανθρωπικά και θρησκευτικά τους ιδρύματα“. … έτσι η Ρωσία θα είχε το δικαίωμα να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει την ανεξαρτησία των Ελλήνων, … Έπρεπε, όμως, να το κάνει; Δεν υπάρχει φόβος, μέσα στο κύλισμα των αιώνων, να ζημιώσει τη Ρωσία η υποκατάσταση των Τούρκων από τους Έλληνες;”» Και σχεδόν προφητικά συνεχίζει: « Αδύνατο αλλά και επικίνδυνο θα ήταν να δημιουργηθεί μια αυτοκρατορία από όλες τις χώρες τις υποταγμένες σήμερα στην Πύλη. Πιό επιθυμητό θα φαινόταν ο σχηματισμός χωριστών κρατών, μικρών ή μεγάλων, λιγώτερο ή περισσότερο ανεξάρτητων, που θα κάλυπταν ολόκληρο το ευρωπαϊκό τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και θα χρησιμοποιόνταν στην προετοιμασία του τέλους της …»

Με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1829 και τη συνθήκη της Αδριανουπόλεως στις 14 Σεπτεμβρίου εκπληρώθηκε η προφητεία για το ξανθό γένος. « Ενώ στις 27 Ιουλίου 1829 η Πύλη απέρριπτε υπεροπτικά “τήν φιλικήν μεσιτείαν των ξένων Αυλών” και δεν δεχόταν “μηδέ και την υποτελή αυτονομίαν των εν Πελοποννήσω Ελλήνων”, ύστερα από 18 ημέρες, όταν οι Ρώσοι είχαν διαβή τον Αίμο και πλησίαζαν προς την Αδριανούπολη, έσπευσε η οθωμανική Πύλη, … να δηλώση ότι “υπό αισθημάτων καλοκαγαθίας ορμωμένη συγκατατίθεται … και δέχεται … αλλά υπό όρους”. Ύστερα από 25 ημέρες, στις 9 Σεπτεμβρίου 1829, όταν είχε γνωσθή στην Κωνσταντινούπολι η προέλαση του ρωσικού στρατού πέρα από την Αδριανούπολη, δήλωσε η οθωμανική Πύλη ότι αποδέχεται άνευ όρων … Πέντε ημέρες αργότερα, στο στρατηγείο του Ρώσου αρχιστρατήγου Δεΐβιτς, στην Αδριανούπολη, οι εκπρόσωποι της οθωμανικής Πύλης υπέγραφαν το κείμενο της συνθήκης της Αδριανουπόλεως και αποδέχονταν με το άρθρο 10 … κατ’ απαίτηση του Ρώσου αρχιστρατήγου… τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής κόλπου Βόλου – κόλπου Άρτης. … Η συνθήκη της Αδριανουπόλεως, όπως ήταν φυσικό προκάλεσε ταραχή και δυσφορία στην αγγλική κυβέρνηση και ποικίλες αντιδράσεις … Η συνθήκη με το άρθρο 10 … δημιουργούσε αυξημένο γόητρο της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα και αντίστοιχη μείωση του γοήτρου, αν όχι ταπείνωση της Αγγλίας. … Ο πρωθυπουργός Ουέλλιγκτον θεωρεί μάλλον επικείμενη την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν πιστεύει όμως στη δυνατότητα για υποκατάστασή της με ισχυρό ελληνικό κράτος, και αναζητεί λύση του Ελληνικού ζητήματος που να περισώζη την “τιμήν” της Αγγλίας και να μη διακινδυνεύη την ασφάλεια των Ιονίων νήσων. … Οι διαθέσεις και η κατάσταση, όπως είχαν διαμορφωθή τους τελευταίους μήνες του 1829, έδειχναν ότι ωρίμασαν οι προϋποθέσεις για τη διευθέτηση του Ελληνικού ζητήματος ριζικά. Ο Ουέλλιγκτον απότομα στράφηκε προς την προοπτική για ίδρυση ελληνικού κράτους ολωσδιόλου ανεξάρτητου.» Κατά τη συνεδρίαση της 14ης Ιουνίου 1854, ο Λόρδος Aberdeen μιλώντας στη Βουλή των Λόρδων είπε: “Τόσον φόβον διήγειρε παρ’ ημίν η συνθήκη της Αδριανουπόλεως, δι’ ούς υπεθέσαμεν κινδύνους ως προς την ύπαρξιν του τουρκικού κράτους, ώστε όλη η πολιτική της κυβερνήσεως μετεβλήθη … Ανέφερα άλλοτε, ότι αρξαμένου και προκόπτοντος του ελληνικού αγώνος, ουδέποτε έβαλε κατά νουν ο Κάννιγκ την ανέγερσιν της Ελλάδος εις ανεξάρτητον βασίλειον. Ούτε εγώ, ούτε ο Δούξ του Ουελλιγκτώνος ανεξάρτητον εθεωρήσαμεν την ανεγειρομένην ελληνικήν πολιτείαν, αλλ’ υποτελή … Αλλ’ υπογραφείσης της συνθήκης … τοιουτοτρόπως η ύπαρξις της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου πολιτείας, οφείλεται εις ήν μας επροξένησαν εντύπωσιν οι όροι της εν Αδριανουπόλει συνθήκης”.

Βέβαια οι εν Ελλάδι αγγλόφιλοι, γαλλόφιλοι και λοιποί ακραίοι “εκσυγχρονιστές” επιθυμούσαν πάσι θυσία, με “οποιοδήποτε κόστος”, την βίαιη αποκοπή των πολιτών του υπό σύστασιν κρατιδίου από την ρωμαίϊκη παράδοση που από την άλλη μεριά ήταν το “χαρτί” που έπαιζε η ρωσική εξωτερική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.

Η εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ” της Κυριακής 2-7-2000 παρουσιάζει δύο έρευνες που έκανε η Κάπα Research μία για λογαριασμό της κυβέρνησης και μία για λογαριασμό του “ΒΗΜΑΤΟΣ”. Παραθέτει μεταξύ των άλλων 13 “πίτες” και 12 διαγράμματα. Στην σελίδα Α8 φιλοξενεί ένα σημαντικότατο διάγραμμα. Στην ερώτηση:

“Εσείς προσωπικά στην Ελλάδα θα προτιμούσατε να είναι κυρίαρχη:

Η ελληνορθόδοξη παράδοση, η ευρωπαϊκή πολιτισμική επιρροή, ή ένας συνδυασμός και των δύο;

Απάντησαν: το 41,4% “η ελληνορθόδοξη παράδοση”, το 9% “η ευρωπαϊκή πολιτισμική επιρροή” και το 45,3% “ένας συδυασμός και των δύο”. Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους παρατηρείται το εξής φαινόμενο: ένα πολύ μικρό ποσοστό (σήμερα το 9%) επιδιώκει έναν “γενιτσαρέ” εκσυγχρονισμό στύλ δεκαετίας 50. Επιδιώκει τη ρήξη με τη ρωμαίϊκη παράδοση, προσπαθεί πάσι θυσία να “καπελώσει” την πλειοψηφία (σήμερα 45%) η οποία προτιμάει συνδυασμό της ελληνορθόδοξης -ρωμαίϊκης- παράδοσης και της ευρωπαϊκής πολιτισμικής επιρροής. Οι τάχα εκσυγχρονιστές ξέρουν καλά ότι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία και με χίλιες δύο σοφιστίες και “δημοκρατικές” ακροβασίες προσπαθούν να παρασύρουν τον κοσμάκι. Κύριο μέλημα τους να κατασυκοφαντούν τη παράδοση, να την παρουσιάζουν σαν μια στείρα συντήρηση. Προσωπικότητες σαν τον Καποδίστρια ή τον Ρήγα Φερραίο (πού αγάπησαν την παράδοση και ταυτόχρονα κινούνται στον σύγχρονο κόσμο με ρεαλισμό και έμπνευση) είναι για τους ευρωστενόκαρδους αυτούς οι πιο επικίνδυνοι εχρθροί γιατί τους χαλάν το παραμύθι ότι κάθε παραδοσιακός ωφείλει να είναι συντηρητικός, μονόχνωτος αρτηριοσκληρωτικός και αντιευρωπαϊστής.

Το Φανάρι ήξερε πολύ καλά με ποιούς είχε να κάνει και εντός του χώρου των ορθοδόξων και εκτός αυτών· τους ήξερε τους ημέτερους και τους άλλους και από την καλή και από την ανάποδη. Φυσιολογική λοιπόν και δικαιολογημένη η επιφυλακτική στάση του στο θέμα του Αγώνα. Η Μητέρα Εκκλησία ήξερε πολύ καλά ότι πολλοί ήταν έτοιμοι αντί πινακίου φακής -σήμερα το προσφερόμενο μενού έχει εμπλουτιστεί εκπληκτικά- να πουλήσουν ότι τους είχε παραδοθεί από τους προγόνους. Ή μάλλον γνώριζε ότι τα είχαν πουλήσει ήδη τα “πατροπαράδοτα” και πλέον ήταν έτοιμοι να εργαστούν “φιλότιμα” ώστε “μέ οποιοδήποτε κόστος” να πάψει αυτός ο ταλαίπωρος λαός να τρέφεται από τις ρίζες του.

Οι πρόγονοι μας τον 15ο αιώνα είχαν προτιμήσει “τού τουρκαλά το φέσι” γιατί ήξεραν εκ πείρας ότι η ένδοξη Τιάρα (η παπική) φοριόταν ως τη μέση. Γνώριζαν από πρώτο χέρι το “χάδι” του φράγκου κατακτητή-εκπολιτιστή. Πόσο συστηματικά και αποτελεσματικά γνώριζε να κάμνει τη δουλειά του. Σήμερα, μισή χιλιετία μετά, έχει αποδειχθεί το ρεαλιστικόν της επιλογής τους. Πουθενά στη Δύση δεν διασώθηκε η Ρωμηοσύνη. Δια πυρός (Ιερά Εξέταση) και σιδήρου (τών τυπογραφικών στοιχείων), πλαστογραφόντας και κατασυκοφαντόντας (Βυζάντιο-Γραικοί-Βαλκάνια-βυζαντινισμός…) έσβησαν τη φλόγα· η μεγαλύτερη προσπάθεια πολιτισμοκάθαρσης μοιάζει να πέτυχε πλήρως· τα καρβουνάκια όμως κάτω από τη στάχτη ακόμα σιγοκαίνε και με το παραμικρό φύσημα του “ανέμου” πύρινες γλώσσες τη χέρσα γη χαϊδεύουν.

Τελικά η προφητεία επαληθεύτηκε, το ελληνικό κρατίδιο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος χάρη στη δύναμη των ρωσικών όπλων. Το ξανθόν γένος, ο Μόσκοβος, έγινε αιτία να ανακηρυχτεί ανεξάρτητο κράτος η Ελλάς. Αλλά εκείνη η στιγμή σήμανε και το τέλος του ειδυλλίου. Η Ρωσία συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται να κατευβεί στη Μεσόγειο μέσω της αγγλοφιλοκυριαρχούμενης Ελλάδος. Η προφητεία εκπληρώθηκε αλλά μας προέκειψε μια καινούργια “κάποιου τούρκου γέροντα Δερβίση την οποίαν εξεμυστηρεύθη εκείνος προς τον Δημήτριον Υψηλάντη κάποιο βράδυ του Σεπτεμβρίου 1829, όταν ο Στρατάρχης επέστρεφε στη Θήβα, μετά τη νίκη του στην τελευταία του Αγώνος μάχη της Πέτρας μεταξύ Θηβών και Λειβαδιάς. Εις ερώτησιν του Υψηλάντη προς τον γνωστόν για τις προβλέψεις του Δερβίση, πώς έβλεπε τα μέλλοντα κατόπιν του τερματισμού του απελευθερωτικού Αγώνος εκείνος εχρησμοδότησε: “Η Ελλάς θ’ απελευθερωθεί κάποιαν ημέρα από τους Τούρκους. Ποτέ όμως δεν θα ελευθερωθεί από τις Μεγάλες Χριστιανικές Δυνάμεις.”. Ίσως όμως αυτό να αποδειχθεί και το μεγάλο της ατού.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Διονύσης Παπαχριστοδούλου

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in HISTORIC THEMES and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s