(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 25/04/2015)

According to the Greek Alphabet Code, letters of the Ancient Greek Alphabet reach out to our present times modified or “deformed”, compared to their original form, but they still continue to “carry” meanings. Dr Theologos Simaioforos** decoded these meanings, revealing the Grandeur of our language and also the glory of those intellects that contrived and «constructed» the Greek Language. Our language, amongst other revelations, describes operations and functions of Nature and that’s what makes it Immortal…

By Foteini Tyraski* 

When I first watched a TV program, referring to the Greek Language Code, it was a revelation for me. Everythingt I heard, was so familiar, not because it was about my language, but because all this knowledge I’ve collected through my field of study, all this knowledge that connects Art with Nature, sprang alive in front of my eyes. All of a sudden, the letters have been converted to «ideograms», that not only they had (according to the Code) a univocal meaning-interpretation, but also their graph emitted this significance and there could not be another shape for each, in order to confirm their sense.

At this point, I should give you some examples: When we want to define a space, even “by gesture”, we make a circle. If you exclude our modern times that people lack of contact with Nature, the ancient settlements, the primitive huts, our planet (as home), even the human sense for space, «from one’s mother’s womb», have the shape of a circle.

So, the letter that could better describe space is Ο(Omicron), which, according to the Greek Language Code, means a particular space or area of all sizes.

Another letter, relative to O as a graph, is Φ(Phi). Letter Φ describes a space (Ο), that is «bisected» by a vertical line. So, before we decode Φ, we’ll have a look on this line, which is a Ι(Iota). A vertical line as an optical symbolism in Art-Nature field, is a line of action and motion, considering also the fact, that the human eye “reads” in its optical field from top to bottom. . According to the Greek Language Code, Ι describes the descent of a small quantity of force, light or radiation that constantly supplies… …

So, if we complete our phrase in order to understand the letter Φ, we’ll say: (Ι) the descent of a small quantity of force, light or radiation that constantly supplies (Ο) a space. This is exactly the code meaning of light, as, according to Dr Simaioforos, Φ means the Light.

The letter Ρ(Rho) represents a space Ο, from which the radiation of an Ι (Iota) is “flowing”, so Ρ, rightly, means the flow (Ρ = flowing of energy, radiation, liquid).

When children draw the sun, they make a circle with rays (just like the shapes below):


The letter that exactly expresses the Solar radiation, is Λ(Lambda), and it is defined so, by the Greek Alphabet Code, as Λ = Solar radiation and liquids in Nature (when referring to forces on Earth). When we close the shape of Λ (Λ-Δ) we create a triangle, just like a dynamic energy field and the letter Δ (Delta) is created, which, according to the Code, expresses Δ = Power-Force that constructs and creates.

The letter Α (Alpha) means the Primary Force and schematically it is a complex letter, as Λ and Δ are embedded. This shows that we perceive this Primary Force through Solar radiation.

The letter Ε(Epsilon), by Code, expresses the sense of Motion-Movement-Course-Expansion and it’s easy to comprehend it, if we consider that when we call somebody from afar, we use it, (Hey… you! Hey Alex…). So, when phonetically using Ε… and sometimes, along with a tense of our hands towards someone, shows the effort of our existence to expand and communicate with the person that is away.

As for Μ (Mu), in shape, shows two Lambda (ΛΛ) united, which corresponds to the following information: Double amount of solar radiation leads to such condensation of matter, so that we can see things and creatures. Indeed, according the Greek Alphabet Code, Μ is the Visible Nature.

According to the philosophy of this Code, the consonants are divided in two groups, the celestials and the earthly (see related tables in www.ramafa.gr). This helps us separate, conceptually, the actions and properties of letters.

The letter Τ (Tau), according to the Code, means Τ = Consolidation, Firmament of force-radiation so, as an earthly consonant, its horizontal line refers to the ground level. All the force that governs this letter, acts under the surface of the earth, but because of the concentration of the earthen material, this force is consolidated.

Π (Pi), according to the Code is a celestial consonant, so its horizontal line refers to the sky-heaven level. The two vertical lines are the energy suppliers and surround all that is “under His protection”. The letter Π, means primarily Father God and secondarily Fire – the first element of Creation.

The letter Θ (Theta) describes a space (Ο) bisected by an horizontal line. This line expresses a level (for example: the horizon).

If we look to the horizon through a telescope we see a Θ, where Θ, according to the Code, means Viewing.

Ζ (Zeta), by shape, describes the power of thunderbolt that is charging earth and according to Dr Simaioforos’ Code, Ζ is Life and Heat-Warmth.

Τhe letter Υ (Upsilon), with its shape like funnel, expresses Υ = Concentration, Accumulation of radiation-energy, by its Code meaning.

The letter Η (Eta) is two Ι iota united (Ι+Ι), so in this case we exclude the information following: Since Ιdescribes the descent of a small quantity of force, light or radiation that constantly supplies… when this small quantity becomes greater, it becomes also visible.

According to the Greek Alphabet Code, Η means Appearance-Revelation.

Taking under consideration that language is a living organism, we could imagine that it has “flesh and bones”. This part of “bones”, which is the main structure of a word and the basis of its meaning, is played by the consonants. So the part of the “flesh”, which is the voice and the light of the word, is played by the vowels. The Greek Language has more vowels than any other language, so, when talking in Greek, we emit more light, using all range of 7 colors. We hear 7 musical notes, we see 7 colours, we have 7 energy centers and the vowels of the Greek Alphabet are 7.

Counting the human spine, we realize that the cervical vertebrae corresponding to the vocal chords are 7 (as many as the vowels of the Greek Alphabet), while the thoracic and lumbar vertebrae are 17 (just as many as the consonants…). The human body has the same ratio of water to Earth, while the number of days of the year is 10 times more than humans’ temperature (measured in Celsius scale).

The human body is structured according to Nature and the physical Laws of our planet. So when we consciously use a language that reflects and obeys these Laws, we live in better terms with each other and our environment, we become cleverer, and we walk the highway of Philosophy, mother of all sciences, no matter what’s the educational level of each, which is a road to improvement of a person, from human to “Anthropos”.

In my opinion, Greek Language is the Solar Language that enlightens people’s minds. You don’t need to be a Greek citizen or to have been born in a country called Greece, to be EΛΛHN. Every seeker of the Truth on this planet, using his logic, has the potential to become ΕΛΛΗΝ.

By the word itself, we can learn what ΕΛΛΗΝ means, which is “the Enlighted Mind-Intellect”.

After decoding the letters, using the Greek Language Code, the meaning of the word is revealed:

Ε = Motion-Movement-Course-Expansion of

ΛΛ = a double (great) quantity of Solar radiation (enlightment)

Η = that is revealed

Ν = into the Mind and by Law.

We are the blessed generation of people, that are able to use the Wisdom of our ancestors, not only the inheritance of 2.500 years old, but also all very ancient –way back in time- scriptures, myths, names and words, that secretly keep cosmogonic philosophic, theological and scientific Knowledge-information, travelling in time, left hidden for us to discover…

*This guest opinion piece is written by Foteini Tyraski (Τ.Ε.Ι. of Athens Graduate, School of Graphic Design, specialized on Cartoons, Cinema Graphics and Special Effects). Opinion pieces reflect strictly the views of the author.

**Analysis on Basic Design elements (Data Key Plan of Art and Design) was made using the Greek Alphabet Code (a philosophical study of language by Dr Theologos Simaioforos).


ΠΗΓΗ  http://greece.greekreporter.com/


Β)Τα ψεύδη για τη φοινικική καταγωγή του αλφάβητου & της Ευρώπης

Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τον εφευρέτη των ελληνικών γραμμάτων, αλλά και τον φονιά του Ίππαρχου κ.α., λέει τα εξής επακριβώς:
«Οι δε Γεφυραιοι, των ήσαν οι φονέες οι Iππάρχου, ως μεν αυτοί λέγουσι, εγεγόνεσαν εξ Ερετρίης την αρχήν, ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω, ήσαν Φοίνικες των συν Κάδμω απικομένων Φοινίκων ες γην την νυν Βοιωτίην καλεομένην, οικεον δε της χώρης ταύτης απολαχόντες την Ταναγρικήν μοιραν. Ενθευτεν δε, Καδμείων πρότερον εξαναστάντων υπ’ Αργείων, οι Γεφυραιοι ούτοι δευτέρα υπό Βοιωτών εξαναστάντες ετράποντο επ’ Αθηνέων. Αθηναιοι δ`ε σφεας επί ρητοισι εδέξαντο σφέων αυτων πολιήτας, πολλών τεων και ουκ αξιαπηγήτων επιτάξαντες εργεσται. Οι δε Φοίνικες ούτοι, οι συν Κάδμω απικόμενοι, των ήσαν οι Γεφυραιοι, άλλα τε πολλά οικίσαντες ταύτην την χώρην εσήγαγον διδασκαλία ες τους Έλληνες και δη τα γράμματα, ουκ εόντα πριν Ελλησι ως εμοί δοκέειν, πρώτα μεν τοισι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες΄ μετά δε χρόνου προβαίνοντες άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων. Περιοίκεον δε σφεας τα πολλά των χώρων τούτων τον χρόνον Ελλήνων Ίωνες”, οι παραλαβόντες διδαχη παρά των Φοινίκων τα γράμματα, μεταρρυθμίσαντές σφεων ολίγα εχρέωντο, χρεώμενοι δε εφάτισαν, ώσπερ και το δίκαιον έφερε εσαγόντων Φοινίκων ες την Ελλάδα, φοινικήϊα κεκλησθαι…. ιδον δε και αυτός Καδμήϊα γράμματα εν τω ιρω του Απόλλωνος του Ισμηνίου εν Θήβησι τησι Βοιωτων επί τρίποσι τρισί εγκεκολαμμένα, τα πολλά ομοια εόντα τοισι Ιωνικοισι>>… (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 – 59)
Σε νέα ελληνική: Οι Φοίνικες δε αυτοί, αυτοί που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο και μέρος τους ήσαν οι Γεφυραίοι, πολλά και διάφορα μέρη κατοικήσαντες σ’ αυτήν την χώρα (την Βοιωτία), εισήγαγαν και την διδασκαλία στους Έλληνες και μάλιστα τα γράμματα, που δεν ήταν πριν γνωστά τους, νομίζω, αφού οι Φοίνικες λέγεται ότι είναι αυτοί που ανακάλυψαν τα γράμματα και οι Έλληνες στον χρόνο συγχρόνως με την αλλαγή της γλώσσας (της φωνής) μετέβαλαν και την διάταξη των γραμμάτων (“τον ρυθμόν”). Διαβιούντες τότε οι Ίωνες με τους Γεφυραίους παρέλαβαν από αυτούς τα γράμματα και λίγα απ’ αυτά τα μεταρρύθμισαν και ως απ’ αυτό, και δικαίως, τα μεταρρυθμισμένα, τα ονόμασαν ιωνικά, μια και ήταν δικής τους εφεύρεσης και τα υπόλοιπα φοινικικά ως εισαγωγής από τους Φοίνικες…. …. Εγώ ο ίδιος είδα Καδμήϊα γράμματα στο ιερό του Απόλλωνα του Ισμηνίου στη Θήβα της Βοιωτίας σε επιγραφές που στηρίζονταν σε τρίποδες, πολλά από τα οποία ήσαν όμοια με τα Ιωνικά….(Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 – 5)
Και επειδή ο Ηρόδοτος είπε τα πιο πάνω, δηλαδή ότι ως υπολογίζει τα γράμματα είναι επινόηση των Φοινίκων κ.τ.λ., κάποιοι σήμερα ισχυρίζονται ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου είναι έργο των Φοινίκων, καθώς και ότι το φοινικικό αλφάβητο αποτελείται από τα εξής γράμματα με την προέλευσή τους από τα οποία στη συνέχεια προήλθαν τα ελληνικά: Alef – άλφα = κεφαλή βοδιού, beth – βήτα = οικία, gimel – γάμα = καμήλα, daleth – δέλτα – θύρα he – χι = άγνωστο, βαβ – βήτα = καρφί, ζαγιν – ζήτα = όπλο, χεθ – ήτα = περίβολος, τεθ – θήτα = φράκτης, ιοντ – ιώτα = χείρα, καφ – κάπα = παλάμη, λαμεντ – λάμδα = βούκεντρο (μαστίγιο), μεμ – μι = ύδωρ, νουν – νι = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ – ξι = άγνωστο, αγιν – όμικρον = μάτι, πε – πι = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες – ρω = κεφάλι, σιμ – σίγμα = δόντι, ταβ – τάφ = σημείο.
Παρατηρώντας τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου βλέπουμε ότι:
1. Δε μιλά για γεγονότα που είδε και κατέγραψε ο ίδιος, αλλά για γεγονότα που υπολογίζει από μόνος του ότι έγιναν ή ισχύουν («ως εμοί δοκέειν, αναπυνθανόμενος ευρίσκω»), επομένως δεν είναι κάτι το τελεσίδικο για να μιλούμε με σιγουριά ή ως τέτοια μπορεί να είναι και λάθος. Και είναι όχι μόνο λάθος, αλλά σκόπιμη διαστρέβλωση, όπως θα δούμε πιο κάτω.
2. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Ηρόδοτου οι ίδιοι Φοίνικες που έφεραν τα γράμματα στην Ελλάδα από τη Φοινίκη, δηλαδή οι Γεφυραίοι, είναι και οι Φονιάδες του Ίππαρχου στην Αθήνα (ο Ίππαρχος ήταν γιος του Πεισίστρατου και τύραννος τότε των Αθηνών). Κάτι που είναι αναληθές, αφού, ο τύραννος των Αθηνών Ίππαρχος, όπως μας πληροφορούν οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Αριστοτέλης κ.α.), καθώς και το Ψήφισμα του Δημοφώντος (ντοκουμέντο αδιάψευστο), σκοτώθηκε από τον Αριστογείτονα (αδελφό του Αρμόδιου, τους γνωστούς ήρωες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας,) στο κίνημα των δημοκρατικών, όπως θα δούμε πιο κάτω.
Επομένως τα λεγόμενα του Ηρόδοτου σχετικά με τους Γεφυραίους (δηλαδή ότι αυτοί έφεραν στην Ελλάδα από τη Φοινίκη τα γράμματα, ότι σκότωσαν τον Ίππαρχο κ.τ.λ.) είναι εκτός πραγματικότητας. Ο λόγος, άλλωστε, και για τον οποίον ο Πλούταρχος χαρακτήρισε ευθέως τον Ηρόδοτο ως κακοήθη, όπως, επίσης, θα δούμε πιο κάτω.
3. Ο Ηρόδοτος από τη μια μας λέει ότι οι Γεφυραίοι, δηλαδή αυτοί που λέει ο Ηρόδοτος ότι σκότωσαν τον Ίππαρχο, έφεραν τα γράμματα από τη Φοινίκη κ.τ.λ., λένε ότι δεν είναι Φοίνικες, αλλά Ερετριείς, άρα Έλληνες, όμως αυτός δεν τους πιστεύει (χωρίς να μας λέει και την αιτία γι αυτό) και από την άλλη αποκρύβει γεγονότα που λέει ότι έκαναν οι Γεφυραίοι στην Αθήνα κατά την περίοδο του φόνου του Ίππαρχου με το αιτιολογικό του ακατανόμαστου. Ωστόσο τα γεγονότα που αποσιωπά ο Ηρόδοτος (ή που ήταν η αιτία και φονεύθηκε ο Ίππαρχος κ.τ.λ.) είναι αφενός το κίνημα των δημοκρατικών κατά του τυράννου της Αθήνας Ίππαρχου και αφετέρου οι παιδεραστίες του τύραννου Ίππαρχου, όπως θα δούμε πιο κάτω να μας λένε οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς.
Επομένως τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου είναι αναληθή και απλώς για κάποιους λόγους που δεν μας λέει (όμως θα μας τους πει πιο κάτω ο Πλούταρχος και οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς) αποκρύβει τα άσχημα πολιτικά και ηθικά γεγονότα των Αθηναίων επί εποχής Ίππαρχου και εμμέσως τα αποδίδει στους ξένους, στους Φοίνικες.
4. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η διαφορά που υπάρχει μεταξύ ελληνικού και φοινικικού αλφάβητου έγκειται στο ότι οι Ίωνες μεταρρύθμισαν το φοινικικό αλφάβητο που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε, ώστε να προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα, όταν άλλαξε στο χρόνο η φωνή τους κ.τ.λ. Ωστόσο και αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος, γιατί:
α) Η φωνή είναι φθόγγοι και οι φθόγγοι δεν μεταβάλλονται (αλλάζουν ηχητική χροιά και ποσότητα) στο χρόνο, ώστε να απαιτείται γίνει και αλλαγή του αλφάβητου. Αλλάζουν στο χρόνο και μάλιστα πολύ συχνά η μορφή, δηλαδή οι φθογγικές συνθέσεις των συστατικών στοιχείων των λέξεων (στις απλές λέξεις = το θέμα, η ρίζα και η κατάληξη, πτωτική ή παραγωγική) με πρόσθεση ή αφαίρεση ή αντιμετάθεση ή πρόσθεση φθόγγου, τα καλούμενα φθογγικά πάθη, πρβλ π.χ.: πυρί-α > σπύρτ-α, κόν-ις > σκόν-η, (σ)άλς > άλα-ς, άλλα-τος.. > αλάτ-ι, αλλατι-ού.. ιατρ-ός > γιατρ-ός, οικοκυρ-ά > νοικοκυρ-ά, μέρ-η > μέλ-η, δένδρ-ον, ου.. > δέντρ-ο….. Άλλωστε οι φθόγγοι, τα στοιχεία της φωνής, αφενός είναι αναλλοίωτα και αφετέρου είναι και μη αυτόνομα και μη νοηματικά, αφού το μικρότερο κομμάτι που μπορεί να κοπεί σε μια λέξη είναι η συλλαβή, φωνηεντική ή συμφωνική, και τα νοηματικά – συστατικά στοιχεία των λέξεων δεν είναι ούτε οι φθόγγοι ούτε οι συλλαβές, αλλά τα εξής στις απλές λέξεις: πρόθεμα, θέμα, ρίζα, κατάληξη (παραγωγική και κλητική). Μια συλλαβή ή συστατικό στοιχείο μπορεί να είναι ένας φθόγγος μόνο αν αυτά είναι φωνήεν, πρβλ π.χ.: λέγ-ω,εις,… έ-λεγ-α,ες…, ο λόγ-ος,ου.. Και δεν είναι οι φθόγγοι αυτόνομα στοιχεία, επειδή τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν να προφερθούν από μόνα τους. Προφέρονται πάντα μαζί με ένα φωνήεν πριν ή μετά από αυτά – απ΄όπου και σύμφωνα, πρβλ π.χ.: εν, εκ, την, νε-ος…. Όσο και να προσπαθήσουμε να προφέρουμε από μόνο του π.χ. το σύμφωνο ν, δεν θα μπορέσουμε. Θα πούμε νου ή νι… Παρέβαλε και ότι, ενώ αλλάζουν οι φθογγικές συνθέσεις των λέξεων, οι Έλληνες δεν άλλαξαν ποτέ το αλφάβητό τους. Και έχει αλλάξει η γλώσσα τους από παλιά τόσο πολύ, που οι σημερινοί Έλληνες δεν κατανοούν τα λεγόμενα των αρχαίων.
β) Η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του ελληνικού (ή του Ιωνικού) και του φοινικικού αλφάβητου – συστήματος γραφής δεν έγκειται στο ότι η ελληνική γλώσσα έχει διαφορετικούς φθόγγους από τη φοινικική (όλες οι γλώσσες, αρχαίες και νέες, έχουν τους αυτούς φθόγγους λόγω των γλωσσικών δανείων και της κοινής α’ ύλης των λέξεων), αλλά στο ότι η μια γλώσσα έχει διαφορετικό σύστημα γραφής από την άλλη και ως απ αυτό και διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων, όπως θα δούμε πιο κάτω.
γ) Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο (δηλαδή, αν ήταν αληθές το « άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων»), η ελληνική γλώσσα – ελληνικό σύστημα γραφής θα είχε διαφορετικούς φθόγγους από ό,τι τα αντίστοιχα φοινικικά, όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αφού και στις δυο πλευρές, αν προσέξουμε (βλέπε πιο κάτω στα αλφάβητα), θα δούμε ότι έχουμε τους αυτούς φθόγγους, όμως όχι και τον ίδιο μηχανισμό γραφής και την ίδια ποσότητα γραμμάτων.
5. Ο Ηρόδοτος λέει ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του οι Έλληνες δεν είχαν γραφή πριν από την εισαγωγή της σημερινής γραφής από τη Φοινίκη. Ωστόσο αυτό είναι αναληθές, γιατί από τις αρχαιολογικές ανασκαφές φαίνεται ότι οι Έλληνες είχαν και τότε γραφή, τη γραμμική γραφή Α και Β’, την κυπρομινωική κ.α.
Παρέβαλε, επίσης, ότι:
α) Σύμφωνα με τον επιγραμματοποιό Δοσιάδη (τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα), τα γράμματα είναι εφεύρεση των Κρητών, πρβλ: “Δοσιάδης δε εν Κρήτη φησίν ευρεθήναι αυτά (τα γράμματα)….
β) Ο Διόδωρος λέει: «φασίν (οι Κρήτες) τους Φοίνικας ουκ εξ αρχής ευρείν, αλλά τους τύπους των γραμμάτων μεταθείναι μόνον”. ( Ε. Μπέκερ, “Ελλ. Ανέκδοτα” ΙΙ 783,14).
γ) Σύμφωνα με τους αττικούς μύθους τα γράμματα έφερε στους Αθηναίους ο βασιλιάς Ερεχθέας, όταν γύρισε από κάποιο ταξίδι από Κρήτη ή Κύπρο.
δ) Σύμφωνα με τον Πλάτωνα τα γράμματα είναι Αιγυπτιακής εφεύρεσης (βλέπε «Το ψεύδος για την αιγυπτιακή εφεύρεση του αλφάβητου»), κάτι που είναι και αυτό λάθος, γιατί το σωστό είναι ότι τα γράμματα είναι μια πανάρχαια ανθρώπινη εφεύρεση και το μεν φοινικικό αλφάβητο το εφεύραν οι Φοίνικες, το ελληνικό οι Έλληνες και το αιγυπτιακό οι Αιγύπτιοι, όπως θα δούμε πιο κάτω. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Στησιχόρος λέει ότι η γραφή είναι έργο του Παλαμήδη, που προφανώς υπονοεί την ανθρώπινη παλάμη (χείρα) και ο Αισχύλος ότι η γραφή είναι έργο του Θεού Προμηθέα, δηλαδή της Θείας επιφοίτησης, όπως θα λέγαμε σήμερα.
Αισχύλος: « (Ο Προμηθεύς) εξηυρον αυτοις γραμμάτων τε συνθέσεις» (Προμηθεύς 460)
Στησίχορος: «…τον Παλαμήδην λέγειν ευρυκέναι (τα γράμματα)» (Αποσπάσματα 34, 8).
«Ο Παλαμήδης άφωνα και φωνουντας συλλαβάς τεθείς εξευρον ανθρώποισι γράμματα ειδέναι.» (Διόδωρος, βιβλιοθήκη 3, 76, 3)
Ας σημειωθεί και ότι:
Α) Παρατηρώντας τα λεγόμενα του Ηροδότου βλέπουμε ότι δεν λέει πουθενά ότι ο Κάδμος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τα γράμματα πλην μόνο ότι υπολογίζει ότι τα γράμματα τα έφεραν κάποιοι δικοί του (οι Γεφυραίοι) από τη Φοινίκη. Επομένως πως λένε κάποιοι ότι η ελληνική μυθολογία λέει ότι ο εφευρέτης των γραμμάτων είναι ο Κάδμος;
Β) Όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Αισχύλος, Ευριπίδης κ.α.) λένε ότι ο Κάδμος είναι ο ιδρυτής της πόλης της Θήβας (δηλαδή δεν λένε ότι ανακάλυψε ο ίδιος ή έφερε τα γράμματα από τη Φοινίκη) και ότι ήρθε στην Ελλάδα και έκτισε τη Θήβα όχι από τη χώρα Φοινίκη της Ασίας, αλλά από το ελληνικό νησί με το όνομα Φοινίκη που βρίσκεται πέρα της Σικελίας και δυτικά της Ιταλίας, όπως θα δούμε πιο κάτω.
Γ) Η φοινικική γραφή είναι μια πάρα πολύ παλιά γραφή, παλαιότερη από τη σημερινή ελληνική γραφή, και από αυτήν έχουν προκύψει πολλές άλλες γραφές (εβραϊκή, αραβική κ.α.) και ως εξ αυτού κάποιοι λαοί θα λένε ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματά τους. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει και ότι η ελληνική γραφή έχει προήλθε από τη φοινικική, αφού έχουν εντελώς διαφορετικό μηχανισμό και εντελώς διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων, όπως θα δούμε πιο κάτω.
Δ) Από τα ομόφωνα γράμματα Ο & Ω, Ε & ΑΙ, Η & Υ & Ι & ΟΙ…. που έχουν επινοηθεί στην ελληνική γραφή, για τους λόγους που προαναφέραμε, τα Ω, Η είναι επινόηση των Ιώνων απ’ όπου και τα γράμματα αυτά, προφανώς, λέγονται ιωνικά από τους άλλους Έλληνες και δεν είναι έτσι ως τα εξέλαβε (και σύμφωνα με αυτά που του είπαν) ο Ηρόδοτος.
Ε) Το ότι ο Ηρόδοτος είδε επιγραφές στη Θήβα να είναι γραμμένες με χαρακτήρες που άλλοι έμοιαζαν με Φοινικικούς και άλλοι Ιωνικούς δε σημαίνει και ότι η ελληνική γραφή προήλθε σίγουρα από τη φοινικική, όπως υποθέτει – δικαιώνει αυτούς που λένε ότι οι φοίνικες ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματα, γιατί με τέτοια λογική θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα και ότι η ελληνική γραφή προήλθε από τη λατινική, μια και σήμερα στην Ελλάδα οι πιο πολλές επιγραφές είναι γραμμένες με λατινικούς χαρακτήρες, π.χ. ΑΤΗΙΝΑ & ΑΤΗΕΝΑ, DRAMA & DHRAMA, IRAKLIO & ΗΡΑΚΛΕΙΟ.. ή συγκρίνοντας τα δυο αλφάβητα βλέπουμε να έχουν όμοια γράμματα.
Η ελληνική γραφή δεν έχει προκύψει ή δεν έχει καμιά σχέση με τη φοινικική, για τους εξής απλούς, όμως αδιάψευστους, λόγους:
Α. Η ελληνική γραφή έχει διαφορετικό μηχανισμό από τη φοινικική
Παρατηρώντας τεχνικά την ελληνική γραφή, βλέπουμε ότι έχει διαφορετικό μηχανισμό από τη φοινικική και ως απ΄ αυτό και διαφορετικό ποσότητα και είδος γραμμάτων. Απλώς τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν πολλές παραλλαγές που κάποιες από αυτές τις βρίσκουμε και στο φοινικικό. Πιο απλά, λένε τα σημερινά σχολικά βιβλία γλώσσας και γραφής ότι το ελληνικό αλφάβητο προέκυψε από το φοινικικό σύμφωνα με τον παρακείμενο πίνακα, προσθέτοντας απλώς οι Έλληνες τα γράμματα για τα φωνήεντα. Ωστόσο αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος, γιατί συγκρίνοντας προσεκτικά τη φοινικική με την ελληνική γραφή βλέπουμε ότι:
1) Στην φοινικική γραφή έχουμε διαφορετικό μηχανισμό γραφής και ως απ΄ αυτό διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων από την ελληνική. Στη φοινικική γραφή γράφονται μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα, ενώ στην ελληνική γράφονται και τα σύμφωνα και τα φωνήεντα και συνάμα στην ελληνική γραφή δεν υπάρχουν επιπλέον μόνο τα γράμματα για τα φωνήεντα ( δηλαδή τα γράμματα:α, ε, ο, ου, ι,), για να λέμε ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και απλώς πρόσθεσαν σ’ αυτό τα γράμματα των φωνηέντων, αλλά και τα εξής:
α) τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β, γ…,
β) τα γράμματα για τους μέσους φθόγγους γ, δ, θ,
γ) τα ομόφωνα γράμματα Ο & Ω, Ε & ΑΙ, Η & Υ & Ι & ΟΙ…
δ) τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφο, διαλυτικά κ.τ.λ.).
Έπειτα τα γράμματα μπ-eth, ντ-aleth, γκ-imel, j-tzade είναι για τα συμπλέγματα μπ-εθ, ντ-άλεθ, γκ-ίμελ, τζ-αντε, επομένως αυτά είναι ως τα λατινικά b, d, g και δεν υπάρχουν στο ελληνικό αλφάβητο. Κάτι που όχι μόνο δεν έχει ληφθεί υπόψη, αλλά λέγεται και π.χ. ότι το ελληνικό Γ έχει προέλθει από το G, το Δ από το D και το β από το b.
Υπενθυμίζουμε ακόμη ότι στην ελληνική:
Α) Με τα κεφαλαία και μικρά γράμματα διακρίνονται οι περίοδοι και τα κύρια ονόματα από τα κοινά. Με τα κεφαλαία γράμματα γράφεται το αρκτικό γράμμα κάθε πρότασης (περιόδου) και κάθε κύριου ονόματος, π.χ.: αγαθή & Αγαθή, τρίτη & τρίτη, Χριστός & χρηστός…
Β) Με τα ορθογραφικά σημάδια (τόνο, διαλυτικά κ.τ.λ.) γίνεται υπόδειξη των τονισμένων και άτονων συλλαβών, π.χ.: καλός, κάλος, έξοχη, εξοχή… καθώς και της προφοράς με συναίρεση, συνίζηση, έκθλιψη κ.τ.λ., π.χ.: σ’ όλα & σόλα, μία & μια, θεϊκός & θείος, ευνοϊκός & εύνοια…
Γ) Με τα ομόφωνα γράμματα: Ω & Ο, Η & Υ & Ι…, και βάσει κανόνων, όπως είδαμε στο βιβλίο «Το ελληνικό σύστημα γραφή, Α. Κρασανάκη», γίνεται υπόδειξη της ετυμολογίας των λέξεων, ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων. Ειδικότερα τα γράμματα αυτά στην κατάληξη μας υποδείχνουν το μέρος λόγου ή τον τύπο (γένος, αριθμό, πτώση κ.τ.λ.) του σημαινόμενου, π.χ.: καλ-ό & καλ-ώ, καλόν & καλών, καλή & καλεί & καλοί.. (με –ο,η γράφεται ο ενικός των πτωτικών και με –ω,ει = ο ενικός των ρημάτων, με –ι τα ουδέτερα και με –η τα θηλυκά κ.τ.λ.) και στο θέμα μας υποδείχνουν τη ρίζα ή την πρωτότυπη λέξη μιας παράγωγης, πρβλ π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η..
Επομένως και κατόπιν όλων των ως άνω οι Έλληνες δεν πήραν τη γραφή από τους Φοίνικες ή δεν μεταρρύθμισαν κανένα φοινικικό αλφάβητο κ.τ.λ. Απλώς κατασκεύασαν ένα άλλους είδους αλφάβητο και μια άλλου είδους σύστημα γραφής, πιο τέλεια από αυτά που υπήρχαν μέχρι τότε.
2) Τα γράμματα που υπάρχουν κοινά και στα δυο αλφάβητα είναι μόνο κάποιες παραλλαγές (μορφές) των απλών σύμφωνων Β, Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Π, Ρ, Σ, Τ, Φ, Χ. Πιο απλά, αν ρίξουμε μια προσεχτική ματιά στα γράμματα των συμφώνων: waw, kaph, mem shin, taw… στις φοινικικές επιγραφές (βλέπε και εδώ μερικές στο φοινικικό αλφάβητο που παραθέτουμε), θα δούμε ότι αυτά έχουν πάρα πολλές μορφές (κάτι ως την ελληνική και π.χ. με τα K = c = < = u.…), κάτι που φαίνεται πιο έντονα αν ρίξουμε μια ματιά στις φοινικικές γραφές, που κάποιες από αυτές υπάρχουν στο ελληνικό αλφάβητο και άλλες όχι. Δηλαδή εδώ και π.χ. το αυτό γράμμα έχει όχι μια μορφή, αλλά δυο ή τρεις μορφές, που σε κάποια από αυτά υπάρχει και η μορφή που έχει αυτό στο ελληνικό αλφάβητο και οι δυο άλλες όχι. Επομένως κανονικά άλλες μορφές έχουν τα σύμφωνα στην ελληνική και άλλη στη φοινικική γραφή και απλώς όπως κατά καιρούς κάποια γράμματα της ελληνικής γράφονται όπως και τα της λατινικής (πρβλ π.χ. Κ = C, Ν = n …) έτσι συνέβαινε και με τη φοινικική ή και την ελληνική.
Επομένως, τα δυο αλφάβητα, φοινικικό και ελληνικό, είναι εντελώς διαφορετικά, όπως είναι και τα συστήματα γραφής τους και απλώς στους πίνακες σύγκρισης που κάνουν κάποιοι, για να μας δείξουν ότι το ελληνικό αλφάβητο προήλθε από το φοινικικό ή το αντίθετο, διαλέγουν παραλλαγές γραμμάτων, ώστε να φανεί η σχέση που θέλουν
Έπειτα, αν παρατηρήσουμε στις αρχαίες ελληνικές επιγραφές θα δούμε ότι αρχικά στην αρχαία Ελλάδα κάθε πόλη – κράτος είχε και δικό της αλφάβητο και το σημερινό κοινό προέκυψε τον 4ο π.Χ. αι. από τα αρχαϊκά, κυρίως από αυτά της Αττικής και Ιωνίας. Τώρα στο κοινό αλφάβητο το γράμμα Λ παριστάνει το φθόγγο λ, ενώ παλιά και στο αττικό π.χ. αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο γ. Αντίθετα το γράμμα Γ στο ίδιο αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο λ και σήμερα το φθόγγο γ. Ομοίως το γράμμα Ι σήμερα παριστάνει το φθόγγο [ι], όμως στο αττικό αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο [ζ] και στο Ιωνικό το φθόγγο [ι]. Ομοίως το γράμμα Μ σήμερα συμβολίζει το φθόγγο μ, όμως παλιά σε άλλο αλφάβητο συμβόλιζε το φθόγγο σ και σε άλλο το φθόγγο μ. Ομοίως το γράμμα S σήμερα παριστάνει το φθόγγο [σ], όμως παλιά αλλού συμβόλιζε το φθόγγο ι και αλλού το φθόγγο σ. Ομοίως για τα λοιπά.
Επομένως πως λέγεται ότι το τάδε γράμμα του σημερινού ελληνικού αλφάβητου προέκυψε από το τάδε του φοινικικού ;
Στη φοινικική γραφή οι λέξεις καταγράφονται (παρίστανται ) όχι όπως στην ελληνική, αλλά:
α) Σε οριζόντιες στήλες (στις αιγυπτιακές γραμμές γίνεται και σε κάθετες στήλες) από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή αντίθετα από την ελληνική,
β) Χωρίς κενό μεταξύ τους,
γ) Με τόσα γράμματα όσα μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα των λέξεων.
Μακρά φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις των δυο: αα, ιι, ουου που υπάρχουν στις λέξεις μετά από σύμφωνο, όπως π.χ. στις λέξεις: Ισ-αά-κ, Αβρ-αά-μ, δ-ιί-σταμαι…. Παρίστανται στη φοινικική γραφή με τα καλούμενα γράμματα άλεφ, γιοντ, αίγίν.
Βραχέα φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις που έχουμε ένα μόνο: α, ι, ου, ε, ο μετά από σύμφωνο, π.χ.: Α-βρα-μό-που-λος… Βραχέα φωνήεντα θεωρούνται και τα συνεχόμενα διαφορετικά φωνήεντα (κάτι που δεν παρατηρείται συχνά στις γλώσσες των εν λόγω γραφών), π.χ.: α-ε-τος, θεαματικός…
Τα βραχέα φωνήεντα κανονικά παρίστανται στη γραφή με ανάλογα σημεία (γραμμούλες ή κουκίδες) που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων που έχουν φωνήεν. Ωστόσο αυτά μπαίνουν μόνο όταν το κείμενο είναι για ποίηση ή για αρχάριους μαθητές – ο λόγος και για τον οποίο αυτά δεν φαίνονται στις φοινικικές επιγραφές.
Έτσι και για παράδειγμα οι λέξεις: Αβρ-αά-μ, Ισ-αά-κ, δ-ιι-στάμεθα… θα γραφόταν κάπως έτσι: βρ-μ, σ-κ, δ-στμθ (Στη θέση της παύλας το ανάλογο γράμμα για τα μακρά φωνήεντα και στη θέση των ελληνικών συμφώνων τα αντίστοιχα φοινικικά). Πιο απλά:
Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από σύμφωνο, στην αρχή της γράφουμε το ανάλογο σύμφωνο και ακολούθως προσθέτουμε – γράφουμε τα άλλα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Δηλαδή, αν μετά από κάποιο σύμφωνο ακολουθούν δυο αα, τότε μπαίνει το άλεφ, αν ακολουθούν δυο ιι ή εε μπαίνει το γιοντ, αν ακολουθούν δυο οο ή ουου μπαίνει το αϊγιν. Για παράδειγμα η λέξη ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ θα γραφόταν κάπως ως θα γράφαμε ΚΡΣΝΚΣ και η λέξη ΒΑΑΛ θα γραφόταν κάτι ως θα γράφαμε Β<Λ (< = ΑΑ).
Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από φωνήεν, αρχίζουμε τη γραφή της λέξης με το γράμμα άλεφ , άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί (αν έχουμε αρχάριο μαθητή, βάζουμε και πάνω από το άλεφ και το σημείο του συγκεκριμένου φωνήεντος) και ακολούθως γράφουμε τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Για παράδειγμα η λέξη ΑΜΥΝΑ θα γραφόταν κάπως έτσι <ΜΝ (< = α) και η λέξη ΙΣΑΑΚ = <Σ<Κ (<= α & αα)
Σημειώνεται ότι:
1) Το γράμμα άλεφ δεν είναι όπως το ελληνικό άλφα. Το γράμμα αυτό μπαίνει αφενός στην αρχή κάθε λέξης που αρχίζει από φωνήεν, άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί, για να δείξουνε ακριβώς αυτό (εκεί παίρνει κανονικά και σημείο, ανάλογα με το τι φωνήεν έχουμε) και αφετέρου μέσα στη λέξη όπου έχουμε δυο αα, όπως π.χ. στη λέξη: Ισ-αά-κ. Το γράμμα γιοντ δεν είναι όπως το ελληνικό ιώτα. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ιι ή δυο εε (ταν δηλώνει εε παίρνει κανονικά και σημείο), όπως π.χ. στις λέξεις: δ-ιί-σταμαι, ν-έε-ς. Το γράμμα αϋγιν δεν είναι όπως το ελληνικό ου ή ο. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ουου ή δυο οο, όπως π.χ. στη λέξη: πρ-οο-ρίζω.
2) Επειδή στη φοινικική και στην ελληνική γραφή τα γράμματα είναι περιγράμματα και όχι αυτούσιες εικόνες όντων, όπως είναι στην αιγυπτιακή γραφή ή σφήνες, όπως είναι στη σφηνοειδή γραφή ή περίπλοκα σχήματα όπως είναι στη γραμμική γραφή, γι αυτό και σε κάποιους δίδεται η εντύπωση ότι η ελληνική γραφή είναι όμοια με τη φοινικική ή ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και το αντίθετο, ενώ δεν είναι έτσι. Ομοίως, επειδή η φοινικική γραφή δεν κολλούνε τα γράμματα των συμφώνων, όπως γίνεται στην αραβική γραφή, γι αυτό και δίδεται η εντύπωση ότι η φοινικική δεν έχει σχέση με την αραβική, αλλά με την ελληνική, ενώ δεν είναι το αντίθετο. Η αραβική και η φοινικική έχουν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό γαρφής
3) Σύμφωνα με κάποιους, επειδή οι πρότυπες λέξεις: άλφα, βήτα, γάμα… του ελληνικού αλφάβητου είναι άκλιτες, άρα οι λέξεις αυτές και το αλφάβητο είναι σίγουρα μη ελληνικά. Όμως αυτό είναι λάθος, γιατί στην ελληνική πολλές ομάδες λέξεων δεν κλίνονται όπως οι προθέσεις, τα επιρρήματα, οι σύνδεσμοι, τα αριθμητικά κ.α. Και επειδή οι λέξεις – γράμματα: ά-λφα, β-ήτα, γ-άμα…. είναι και αριθμητικά στοιχεία ή χρησιμοποιούνται και ως αριθμοί (ά-λφα = ένα, β-ήτα = δύο, … ), γι αυτό και οι λέξεις αυτές είναι άκλιτες, όπως και οι αριθμοί ένα, δύο, τρεις….. Σύμφωνα με κάποιους άλλους, επειδή η λέξη «άλφα» δεν σημαίνει τίποτα στην ελληνική γλώσσα και επειδή στη σημιτική η ίδια λέξη σημαίνει ταύρος, άρα το αλφάβητο είναι σημιτικής καταγωγής. Αυτό είναι λάθος, γιατί η λέξη άλφα είναι ελληνικότατη. Απλώς δεν είναι σημερινή, αλλά παμπάλαια. Είναι ίδιας ετυμολογίας με τα: αλέ(υ)ω ή αλέ(θ)ω > αλείφω…. = περιστρέφω (άλφα = γράμμα που γράφεται περιστροφικά, όπως η άλως) απ’ όπου και: άλφιτα, Αλφειός, αλοιφή, αλώνι.
4) Τα γράμματα άλεφ, γιοντ και αϋγιν λέγονται στις σημιτικές γαρφές εκτός από μακρά και δίχρονα, επειδή αυτά με ή χωρίς ενδεικτικό σημάδι παριστάνουν – προφέρονται άλλοτε ως δυο αα, ιι, οο/ουου) και άλλοτε ως ένα: α, ι/ε, ο/ου. Δηλαδή είναι κάτι (όχι όμως το ίδιο) όπως τα ελληνικά αι & αϊ, οι & οϊ…
5) Επειδή στη φοινικική γραφή, όπως και όλες οι αρχαίες σημιτικές και αιγυπτιακές γραφές (αραμαϊκή, ιερατική, δημοτική αιγυπτιακή κ.α.) παραλείπεται η τοποθέτηση των σημαδιών για τα βραχέα φωνήεντα, σήμερα, αν και γνωρίζουμε το αλφάβητο της γραφής αυτής, δεν μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς προφέρονταν οι λέξεις που βλέπουμε να είναι γραμμένες στις αρχαίες φοινικικές επιγραφές. Αυτό και επειδή δεν έχουμε ακούσει την προφορά των λέξεων αυτών, ώστε να εικάσουμε ποια φωνήεντα έχει η κάθε μια γραπτή λέξη.
6) Επειδή ο Ηρόδοτος είπε ότι πιθανόν (λέει πιθανόν, ως υπολογίζω και όχι σίγουρα ) οι Έλληνες να χρησιμοποιούσαν αρχικά το φοινικικό αλφάβητο και όταν άλλαξε η γλώσσα τους το μετέτρεψαν, για να προσαρμοστεί στην ελληνική γλώσσα, τα σημερινά σχολικά βιβλία λένε ότι, ενώ από τη μια οι Έλληνες πρόσθεσαν στο φοινικικό αλφάβητο γράμματα για τους νέους φθόγγους που προέκυψαν στη γλώσσα τους, από την άλλη δεν αφαίρεσαν τότε τα γράμματα που συνέπεσαν με την προφορά άλλων γραμμάτων και έτσι σήμερα στην ελληνική γραφή υπάρχουν γράμματα που ενώ έχουν την αυτή προφορά με άλλα, όπως τα Ω & Ο, Υ & Ι & Η…, παραμένουν στη γραφή των λέξεων από συνήθεια. Ωστόσο αυτό είναι ανοησία γιατί, αν ήταν έτσι, τότε τα γράμματα που συνέπεσαν στην προφορά στην ελληνική γραφή, δηλαδή ένα από τα Ο & Ω, Υ & Η & Ι, θα έπρεπε να υπάρχουν και στο φοινικικό αλφάβητο, ενώ εκεί δεν υπάρχει κανένα από αυτά, και συνάμα τα γράμματα αυτά θα έπρεπε να βρίσκονται – μπαίνουν τυχαία στις λέξεις και όχι με κανόνες.
1) Οι διαφορετικοί φθόγγοι δεν είναι 25, οι: α, ε, ου, ι, ο, κ, γ, χ, π, β, φ, τ, δ, θ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ, μπ, γκ, ντ, τσ. Τζ, όπως λέγεται αλλά είκοσι ( 20), οι εξής: α, ε, ο, ου, ι, τ, δ, θ, π, β, φ, κ, γ, χ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ.
2) Σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες, οι φθόγγοι σύμφωνα είναι επακριβώς δεκαπέντε, οι εξής: μ, ν, ρ, λ, σ, ζ, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ. Τα γράμματα b, d, g, z, j που υπάρχουν στο λατινικό αλφάβητο ή παρόμοια σε άλλα αλφάβητα είναι γράμματα όχι για φθόγγους σύμφωνα, αλλά για συμπλέγματα συμφώνων, κάτι όπως και τα κς(ξ), πς(ψ) της ελληνικής γραφής, και τα οποία στην ελληνική προτιμήθηκε να γράφονται αναλυτικά με τα ανάλογα γράμματα των συμφώνων που αποτελούνται, δηλαδή τα: ΜΠ(μπ), ΝΤ(ντ), ΓΚ(γκ), ΤΣ(τσ), ΤΖ(τζ). Η μόνη διαφορά που έχουν τα συμπλέγματα αυτά από τα άλλα συμπλέγματα (και το οποίο είναι αιτία να φαίνονται ως φθόγγοι, ενώ δεν είναι) είναι το ότι αυτά περιέχουν ένα από τα λεπτά και στιγμιαία γράμματα κ, π, τ. Στο λατινικό σύστημα γραφής και για λόγους ετυμολογίας, τα συμπλέγματα mp = b, nc = g, nt = d γράφονται και μονόψηφα και δίψηφα. Στη σύνθεση χρησιμοποιούνται τα mp, nt, nc: in-perium > imperium, in-commodus, ιn-tendo … . και στις άλλες περιπτώσεις τα , d, g: bοba, grammar, dum .. Kάτι όπως στην ελληνική με τα κς, πς και τα ξ, ψ: εκ-στρατεία & ξηρά, ψάρι… καθώς και τα γγ, γχ, γχ: συν-κάτοικος > συγκάτοικος, συνγενής > συγγενής, συνχαίρω > συγχαίρω… Στην ελληνική γράφουμε και στις δυο περιπτώσεις αναλυτικά με τα: μπ, ντ, γκ, π.χ. μπόμπα, συμπαθής..
3) Σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες, οι φθόγγοι φωνήεντα είναι επακριβώς πέντε, οι εξής: α, ε, ο, ου, ι. Ωστόσο:
α) Στην ελληνική γλώσσα οι φθόγγοι φωνήεντα φαίνονται περισσότεροι, επειδή στην ελληνική γραφή από τη μια υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα: Ο & Ω, Η & Υ & Ι … και από την άλλη κάποια από τα γράμματα των φωνηέντων γράφονται δίψηφα, πρβλ π.χ.: Ο + Υ = ΟΥ(ου), Ε+ Ι = ΕΙ(ει)….: ποίου = «πίu», λείπεις = «λίπις»… Τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα υπάρχουν στην ελληνική γραφή όχι γιατί παλιά είχαμε μακρά και βραχέα φωνήεντα ή πιο πολλούς φθόγγους φωνήεντα απ΄ό,τι έχουμε σήμερα, όπως λέγεται, αλλά για ετυμολογικούς λόγους. Για υπόδειξη του μέρους λόγου ή του τύπου, καθώς και της ρίζας ή της πρωτότυπης λέξη μιας παράγωγης, ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβλ π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η), λείπει & λύπη & λίπη, καλή & καλοί & καλεί…
β) Στις ινδικές, σημιτικές και άλλες γλώσσες τα φωνήεντα φαίνονται διαφορετικά από ό,τι στην ελληνική και πιο πολλά από πέντε, επειδή στις γραφές τους υπάρχουν από τη μια γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…, ) και από την άλλη γράμματα ή σημεία (αν έχουμε σημεία τα βάζουμε πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα) για τα βραχέα φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο ένα: α, ε, ο, ου, ι. όπως στις λέξεις: σαλήμ, καλός…).
Στη βυζαντινή μουσική και στους αλεξανδρινούς γραμματικούς, γράμμα που έχει πάνω από αυτό την παύλα (το σημάδι -) σημαίνει, είναι ένδειξη ότι το γράμμα αυτό έχει μακρά προφορά και γράμμα που έχει την βραχεία (το σημάδι υ) σημαίνει βραχεία προφορά.
γ) Τα γράμματα «alef, ayin, yiod» είναι άσχετα με τα ελληνικά άλφα, όμικρο ύψιλο ου, ιώτα, αφού τα πρώτα χωρίς σημάδι παραστούν μακρό φωνήεν, δηλαδή δυο: αα, ουου, ιι και με ανάλογο σημάδι βραχύ (ένα) ένα: α, ου, ι. Κάτι για το οποίο είναι η αιτία που τα γράμματα αυτά λέγονται και μακρά και δίχρονα φωνήεντα και κάτι που δεν ισχύει στην ελληνική, αφού τα ελληνικά: άλφα(α), ιώτα(ι), όμικρον ύψιλον (ου) παριστούν πάντα ένα: α, ι, ου
4) Επειδή η παραγωγή και η κλίση των λέξεων στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες δεν γίνεται με την πρόσθεση και εναλλαγή φωνηέντων, πρβλ π.χ. Αβραάμ, Ισαάκ, Μωχάμεθ = Μωάμεθ, Ιοχάναν = Ιωάννης …, όπως γίνεται στην ελληνική, πρβλ π.χ. γελ-άω, γελ-άει, γελ(α)-ούμε… ήλ-ιος, ήλ-ιου, ήλ-ιοι.., γι αυτό και στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες οι λέξεις αποτελούνται από πολλά σύμφωνα και λίγα φωνήεντα και ω εκ τούτου η γραφή τους στηρίζεται στα σύμφωνα ή και να μη γραφτούν τα φωνήεντα των λέξεων στη γραφή εννοούνται από πείρας, κάτι ως γίνεται με την παράλειψη του τονικού σημαδιού στην ελληνική, όταν γράφουμε με κεφαλαία γράμματα.
5) Στις σημιτικές και αιγυπτιακές γραφές οι φθόγγοι σύμφωνα και τα γράμματα τους είναι εύκολη υπόθεση ή είναι κάτι ως στην ελληνική. Αντίθετα για τα φωνήεντα γίνεται χαμός. Σε κανένα βιβλίο δεν πρόκειται να βρεις πόσα ακριβώς είναι αυτά και πως ακριβώς προφέρονται ή παρίστανται στην γραφή, αν και οι φθόγγοι φωνήεντα είναι μόλις 5. Στην ελληνική γραφή, όταν έχουμε ένα φθόγγο φωνήεν, γράφουμε μια φορά το ανάλογο γράμμα του, π.χ. Α. Όταν έχουμε δυο φορές τον ίδιο φθόγγο φωνήεν, γράφουμε το ίδιο γράμμα δυο φορές, π.χ. ΑΑ. Όταν έχουμε τονιζόμενο φωνήεν απλώς βάζουμε πάνω από το γράμμα του το τονικό σημάδι, π.χ. Αβραάμ ή ΑΒΡΑΑ’Μ. Στις άλλες γραφές δεν γίνεται το ίδιο πράγμα. Εκεί υπάρχουν γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…) και γράμματα ή σημάδια για τα βραχέα φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε ένα φωνήεν μετά από σύμφωνο, άτονο ή τονισμένο: ά, α, ε, έ, ού, ου, ι, ί, ο, ό) που μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μέσα στα σύμφωνα.
Β. Τα ελληνικά γράμματα δεν παριστούν μόνο φθόγγους, αλλά και άλλα νοήματα.
1. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων της αιγυπτιακής γραφής (ιερογλυφικών – ιερατικής), βλέπομε ότι τα αυτά είναι εικόνες και τα ονόματα κάποιων συγκεκριμένων ζώων και πραγμάτων, όπως π.χ. το όνομα και η εικόνα λιονταριού για το φθόγγο λ. Ομοίως έγινε και για τα υπόλοιπα γράμματα: m = κουκουβάγια, f = φίδι, D = χέρι…. (βλέπε πίνακα αιγυπτιακών ιερογλυφικών). Κάτι που είναι και η αιτία να νομίζουν πολλοί ότι η γραφή αυτή είναι ιδεογραφία, ενώ δεν είναι. Απλώς εδώ αντί να βάλουν π.χ. μια συγκεκριμένη γραμμή, όπως έγινε στη γραμμική ή μια σφήνα όπως έγινε στη σφηνοειδή για το φθόγγο σύμφωνο Λ έχουν βάλει το ιδεόγραμμα του λιονταριού και αυτό επειδή ως λέξη το όνομά του αρχίζει από το φθόγγο Λ κ.τ.λ. Στην καλούμενη αιγυπτιακή δημοτική γραφή παραμένει ο ίδιος μηχανισμός γραφής, όμως τα γράμματα και τα σημεία τώρα δεν είναι πιστές εικόνες που υπήρχαν πριν στην αιγυπτιακή ιερογλυφική, αλλά το απλουστευμένο περίγραμμα τους.
2. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των φοινικικών γραφών ( φοινικικής, αραμαικής, εβραϊκής κ.τ.λ.) βλέπουμε ότι αυτά είναι εικόνες, όχι όμως πιστές, αλλά στο περίγραμμά του, ζώων ή πραγμάτων και συγκεκριμένα αυτών που λένε οι ονομασίες τους στο φοινικικό αλφάβητο, δηλαδή οι λέξεις: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί, ζαγιν = όπλο, χεθ = περίβολος, tεθ = φράκτης, ιοντ = χείρα, καφ = παλάμη, lαμεντ = βούκεντρο (μαστίγιο), mεμ = ύδωρ, νουν = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ = άγνωστο, αγιν = μάτι, πε = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες = κεφάλι, σιμ = δόντι, ταβ = σημείο
Επομένως οι Φοίνικες, αν και έχουν ίδιο μηχανισμό γραφής με του Αιγυπτίους, χρησιμοποιούν διαφορετικά γράμματα από ό,τι οι Αιγύπτιοι. Απλώς και στις δυο γραφές τα γράμματα προέρχονται από ιδεογράμματα.
3. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των ελληνικών γραφών βλέπουμε ότι αυτά εκεί δεν είναι εικόνες και ονόματα όντων, όπως στην αιγυπτιακή και φοινικική γραφή, αλλά έχουν σχήμα ανάλογο, κατά προσέγγιση, με τα στοματικά όργανα προφοράς τους και συνάμα ονομάζονται με λέξεις που αφενός ο πρώτος φθόγγος τους ν’ αρχίζει από το φθόγγο που παριστούν και αφετέρου η ετυμολογία τους να φανερώνει τον τρόπο προφοράς ή τον τρόπο γραφής τους. Παρέβαλε π.χ. το γράμμα «Λ-άβδα = ο φθόγγος Λ(λ) και το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα > Λάβδα, από το λάβε, λαμβάνω. Παρέβαλε ομοίως ότι το γράμμα Λ(λ) υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει τον ουρανίσκο εσωστρεφώς, όπως δείχνει το σχήμα του Λ(λ). Κάντε το και θα δείτε ότι ο φθόγγος αυτός θα βγει άνετα. Παρέβαλε ομοίως:Το γράμμα β υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει τα χείλη να κλείσουν εσωστρεφώς και το στόμα να γεμίσει αέρα. Κάντε το και θα το διαπιστώσετε αμέσως. Το γράμμα ο υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα και ο φάρυγγας να πάρει αυτή τη μορφή, δηλαδή να ανοίξουν και γίνουν σαν οπή, σωλήνας. Το γράμμα τ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί κάθετα και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο Το γράμμα δ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να φουσκώσει και η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο εξωστρεφώς, δηλαδή να πηγαίνει προς τα δόντια. Το γράμμα Θ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να γίνει σωλήνας (στρογγυλοποιηθεί), να γίνει ως το Ο και η γλώσσα να ξεπροβάλει από το στόμα – δόντια ως δείχνει το σχήμα Θ. Το γράμμα γ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει ο φάρυγγας – λαιμός να σφίξουν και να ανοίξουν το στόμα- χείλη. Ομοίως τα λοιπά.
Εκτός όμως από αυτά, τα ελληνικά γράμματα υποδεικνύουν επιπλέον και άλλα νοήματα, τα εξής, κάτι που δεν ισχύει στη φοινικική γραφή:
α) Τα μικρά γράμματα: α, β, γ… δεν είναι για απλοποίηση («επισεσυρμένη γραφή») της γραφής, όπως λέγεται, αλλά επινοήθηκαν για να υποδείχνουν στον αναγνώστη ότι η λέξη που αρχίζει από τέτοιο γράμμα δεν εκφράζει κύριο πρόσωπο, αλλά κοινό, π.Χ.: νίκη & Νίκη, κριτικός & Κρητικός, αγαθή & Αγαθή…
β) Τα γράμματα Η(η), Ω(ω), Υ(υ) δεν είναι γράμματα που παρίσταναν αρχαίους φθόγγους που σήμερα συνέπεσαν με τους Ι, Ο, όπως λέει ο Έρασμος, αλλά γράμματα που προέκυψαν από παραποίηση του σχήματος των Ι(ι), Ο(ο), με σκοπό να δημιουργηθούν τα ομόφωνα γράμματα: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) & ΟΙ(οι)… με τα οποία να γίνεται στη γραφή υπόδειξη του μέρους ή του τύπου κ.τ.λ. των λέξεων (γράφοντας π.χ. τα θηλυκά με –η, τα ουδέτερα με –ι κ.τ.λ.) και έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβλ π.χ.: κουτί & κουτή & κουτοί, λύρα & λίρα.
γ) Τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ… δεν είναι τα κανονικά γράμματα του αλφάβητου, όπως λέγεται, αλλά γράμματα ομόφωνα που επινοήθηκαν (Τα κεφαλαία γράμματα είναι γράμματα μεγαλύτερου και πιο καλλιτεχνικού σχήματος από τα μικρά), για να υποβοηθούν τον αναγνώστη στη διάκριση των κυρίων ονομάτων από τα κοινά και τις κοινές λέξεις, π.χ. νίκη & Νίκη, κόκκινος & κ. Κόκκινος… , καθώς και στη διάκριση των προτάσεων μεταξύ τους.
Γ. Τα ελληνικά γράμματα έχουν διαφορετικό ρυθμό (αντιστοιχία φθόγγων – γραμμάτων) και διαφορετικές πρότυπες (αλφαβητικές) λέξεις
Τα φοινικικά γράμματα και πρότυπες λέξεις: «αλεφ, αϊγιν, γιοντ», όπως είδαμε πιο πριν, είναι για τα μακρά φωνήεντα: αα, ουου, ιι, ενώ τα ελληνικά: άλφα, όμικρον, ιώτα… για τους απλούς φθόγγους α, ο, ι. Ομοίως τα φοινικικά: μπέθ, γκίμελ, ντάλεθ δεν είναι όπως τα ελληνικά β, δ, γ, αλλά όπως τα λατινικά: b, d, g, δηλαδή είναι συντομογραφικά συμφωνικών συμπλεγμάτων που στην ελληνική γράφοντα αναλυτικά, δηλαδή μπ, γκ, ντ , άρα τα γράμματα αυτά δεν έχουν σχέση με το ελληνικό αλφάβητο. Ομοίως τα ελληνικά γράμματα δ-έλτα, γ-άμα δεν υπάρχουν στο φοινικικό αλφάβητο. Έπειτα άλλο π.χ. η πρότυπη φοινικική λέξη gimel (σαν λέξη = η καμήλα και σαν γράμμα = το σύμπλεγμα γκ) και άλλο το η πρότυπη ελληνική λέξη γάμα (σαν λέξη = το γαμψό και σαν γράμμα ο φθόγγος γ). Ομοίως άλλο το φοινικικό H-eth (“χέθ”) = ο φθόγγος χ (= λατινικά h ήCh), άρα γράμμα σύμφωνο και άλλο το ελληνικό “’Η-τα” = ο φθόγγος [ι], άρα γράμμα φωνήεν (H = ομόφωνο των Υ, Ι, ΟΙ, ΕΙ..). Το αυτό για τα μπέθ, ντάλεθ….
Οι φοινικικές πρότυπες λέξεις alef, beth, gimel, daleth, he, βαβ, ζαγιν, χεθ, τεθ, ιοντ, καφ, λαμεντ, μεμ, νουν, σαμεξ, αγιν, πε, σαδε, κοφ, ρες, σιμ, ταβ δεν είναι ίδιες με τις ελληνικές άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα, έψιλον… Απλώς φαίνονται να μοιάζουν, επειδή και οι μεν και οι δε αρχίζουν από τον ίδιο φθόγγο, πρβλ: μεμ – μι, ρες – ρω… Στο φοινικικό αλφάβητο οι πρότυπες λέξεις είναι λέξεις της φοινικικής γλώσσας που αρχίζουν από το φθόγγο αυτό και στο ελληνικό (σήμερα) είναι ο φθόγγος που παριστά το γράμμα συν μια κατάληξη (συνήθως το –ι ή το -τα), ώστε να γίνει ο φθόγγος αυτός λέξη, πλην μερικών περιπτώσεων που έχουμε κανονικές λέξεις, πρβλ:
μ-ι, ν-ι, ξ-ι, π-ι, φ-ι, χ-ι, ψ-ι, ρ-ο, β-ήτα, ζ-ήτα, ή-τα, θ-ήτα, ι-ώτα,
έ-ψιλον, ύ-ψιλον, ό-μικρον, ω-μέγα,
γ-άμα (γαμ-σό), δ-έλτα (δελτίον), κ-άπα (καπάκι), λ-άβδα (λαβίδα – λάβδα,
σίγμα (σίγημα), ταφ (τάφος, τάφειο σήμα = ο σταυρός), ά-λφα (άλφιτα, Αλφειός)
Και δεν θα ήταν ποτέ λογικό οι πρότυπες ελληνικές αλφαβητικές λέξεις να είναι ίδιες με τις φοινικικές ή άλλου αλφάβητου, γιατί τότε πώς θα ήταν δυνατόν να τις εννοήσουν οι Έλληνες; Το κάθε αλφάβητο έχει δικές του πρότυπες λέξεις και οι λέξεις αυτές είναι κάποιες λέξεις της γλώσσας αυτής ή λεξοποίηση των φθόγγων (= ο φθόγγος μαζί με ένα φωνήεν ή με μια γνωστή συλλαβή) στα πρότυπα της γλώσσας του. Παρέβαλε και στα άλλα αλφάβητα:
λατινικό: α= (a), μπε=(b), σε= ©, ντε= (d), ε=(e), έφ= (f)…,
αγγλικό: εϊ= (a), μπι= (b), σι= ©, ντι= (d), ι=(e) εφ=(f),..
Σημειώνεται, επίσης, ότι:
α) Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου, αλλά και των άλλων αλφαβήτων λέγονται με λέξεις, δηλαδή τις άλφα, βήτα…, όχι γιατί τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου προήλθαν από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά ή από τα τυποποιημένα ιερογλυφικά της φοινικικής ή της γραμμικής γραφής και κρατούν τις ονομασίες που είχαν ή σήμαιναν εκεί, αλλά γιατί τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν ποτέ να τα προφέρουμε από μόνα τους, αλλά πάντα μαζί με ένα φωνήεν – απ’ όπου και σύμφωνα. Δηλαδή επειδή δεν μπορούμε να πούμε από μόνο του β, γ, δ… λέμε β-ήτα, γ-άμα, δ-έλτα… Το αυτό συμβαίνει, φυσικά, και με όλα τα αλφάβητα. Τώρα στο ελληνικό αλφάβητο οι λέξεις που επιλέχθηκαν να ονομαστούν τα γράμματα δεν είναι κάποιες τυχαίες λέξεις (όπως έγινε σε άλλα αλφάβητα: σφηνοειδή γραφή κ.α.) ή κάποιες λέξεις από την αρχαία αιγυπτιακή ή φοινικική γραφή (όπως έκανε η ιερατική συλλαβική γραφή, βλέπε πιο κάτω, κάτι που κάποιοι νόμισαν ότι ίσχυσε και στην ελληνική), αλλά ελληνικές και τέτοιας επιλογής-κατασκευής που αφενός το κάθε ένα από αυτά ν’ αρχίζει από το φθόγγο που αντιπροσωπεύει (ώστε να υποδείχνει καθαρά το πώς ακριβώς προφέρεται το γράμμα ή το ποιος ακριβώς είναι ο φθόγγος που παριστάνει, π.χ.: Ά-λφα = ο φθόγγος [α], Λ-άβδα = ο φθόγγος [λ],…) και αφετέρου να είναι δηλωτικά του τρόπου εκφώνησης ή του σχήματός τους, (κάτι όμως που καταστρατηγήθηκε στο χρόνο), πρβλ π.χ. λ-άβδα = το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα, σίγμα + σίγ(η)μα, όμμα μικρό > όμικρο = το γράμα ως μικρό ομάτιον > μάτι…
β) Μόλις ένας Έλληνας αντικρίσει μια αρχαία ελληνική γραφή, αμέσως διαβάζει τα γράμματά της, άσχετα αν δεν την καταλαβαίνει, επειδή η γλώσσα έχει αλλάξει στο μεταξύ. Αντίθετα, αν δει μια φοινικική επιγραφή, δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί εκεί αφενός τα γράμματα έχουν διαφορετικό σχήμα και αφετέρου εκεί γράφονται μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα, όπως προαναφέραμε.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κατόπιν όλων των ως άνω, το ελληνικό αλφάβητο – σύστημα γραφής δεν είναι δημιούργημα ούτε των φοινίκων ούτε της στιγμής, αλλά μια διαχρονική εφεύρεση των ανθρώπων των ελληνικών γραμμάτων. Πρώτα εφευρέθηκαν τα γράμματα των φθόγγων, μετά κάποια ομόφωνα για διάκριση ομοήχων λέξεων, μετά τα κεφαλαία και μικρά γράμματα για διάκριση των προτάσεων και των κυρίων ονομάτων κ.τ.λ.
Σύμφωνα με το βιογράφο και φιλόσοφο Πλούταρχο, 50 – 120 μ.Χ., στο έργο του «ΗΘΙΚΑ, Περί της Ηροδότου κακοηθείας», ο Ηρόδοτος ήταν μεν πάρα πολύ καλός συγγραφέας, όμως έγραψε πολλά ανακριβή πράγματα, όπως ότι ο Ηρακλής, η Ιώ, οι Γεφυραίοι με τον Αριστογείτονα κ.α. ήταν Φοίνικες ή Αιγύπτιοι και όχι Έλληνες, κάτι για το οποίο ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε.
«τον γαρ ΄Επαφον και την Ιώ και τον Ιασον και τον Αργον ολως αφηκε, φιλοτιμούμενος μη μόνο αλλους Ηρακλεις Αιγυπτίους και Φοίνικας αποφαίνειν, αλλά και τούτον τον Ηρακλή, ον αυτός τρίτον γεγονέναι φησίν, ε[ις βαρβάρους αποξενωσαι της Ελλάδος,…. (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 857, 14 F)
«Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, αλλ΄αντικρυς δι`α πυλων εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραιον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν΄ τους δε Γεφυραίους ουκ απ΄ Ευβοίας ουδ΄ Ερετριεις, ώσπερ οιονται τινες, αλλά Φοίνικας είναι φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος»…. (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 860, 23, F)
Και η αιτία για την οποία ο Ηρόδοτος έγραψε ότι ο Αριστογείτονας (ο ήρωας της Δημοκρατίας) και οι Καδμείοι – Κάδμος (ο ιδρυτής και βασιλιάς της Θήβας) ήταν Φοίνικες και όχι Έλληνες είναι, σύμφωνα με τον Πλούταρχο το ότι ο Ηρόδοτος είχε ζητήσει χρήματα από τους Θηβαίους, για να τους εκθειάζει, και κείνοι δεν του έδωσαν και συνάμα, γιατί οι Θηβαίοι και Ερετριείς είχαν μηδίσει ή δε φέρθηκαν όπως έπρεπε στη μάχη των Θερμοπυλών (κάτι για το οποίο και ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε, δικαιολογούσε όμως την αιτία που το έκαναν) και μ’ αυτό τρόπο ο Ηρόδοτος τους εκδικούνταν.
<<Αριστοφάνους δε του Βοιωτού γράψαντος ότι χρήματα μεν αιτήσας ουκ {έλαβε παρά Θηβαίων….>> (864, 31 d)
<<Τους δε Θηβαίους πρώτον μεν φησι «μετά των Ελλήνων εόντας μάχεσθαι υπ’ ανάγκης εχόμενους»… αποσχισθέντες οι Θηβαίοι χείρας τε προέτειναν και ήσον των βαρβάρων, λέγοντες τον αληθέστατον των λόγων, ως μήδισαν και γη και ύδωρ έδοσαν βασιλεί, υπό δ’ ανάγκης εχόμενοι εις Θερμοπύλας>>….
<<Ειτ΄ ου δήλος εστιν ιδιαν τινά προς Θηβαίους έχων οργήν και δυσμένειαν, υφ’ ης ου μόνο διέβαλε ψευδώς και αδίκως την πόλιν, αλλ ουδέ του πιθανού της διαβολής εφρόντισεν, ουδ όπως αυτός εαυτω τα αναντια λέγων παρ’ ολίγους ανθρώπους ου φανειται συνειδώς;>> (865, β)
Και έχει δίκιο ο Πλούταρχος να λέει αυτά που λέει (μπορεί να μην έχει δίκιο για το ότι ο Ηρόδοτος χρηματιζόταν, όμως έχει δίκιο για τα άλλα), γιατί:
1) Κανένας άλλος αρχαίος συγγραφέας δεν επιβεβαιώνει τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου ή το ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν τα γράμματα κ.τ.λ.
2) Όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Ευριπίδης, Αισχύλος κ.α.), όπως θα δούμε πιο κάτω, λένε ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι είναι Δαναοί ή Αργείοι ή Έλληνες.
3) Ο Αριστοτέλης (“Αθηναίων Πολιτεία” , Κεφ. S’) λέει ότι οι φονιάδες του τύραννου Ιππάρχου δεν ήταν οι Γεφυραίοι, όπως λέει ο Ηρόδοτος, αλλά οι αδελφοί Αρμόδιος και Αριστογείτονας στο κίνημα των δημοκρατικών. Συγκεκριμένα για το θέμα αυτό ο Αριστοτέλης μας λέει τα εξής: «Ο Πεισίστρατος, ένας δίγαμος στρατηγός που κατέλαβε δια των όπλων την εξουσία των Αθηνών, όταν πέθανε πήραν την εξουσία οι γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος (από νόμιμο γάμο του Πεισίστρατου) και ο Ιοφών και ο Ηγησίστρατος ή Θεσσαλός ( από παράνομο γάμο). Οι αδελφοί αυτοί, και ως πάντα μας λέει ο Αριστοτέλης, πέρα του ότι ήσαν τύραννοι (αντιδημοκρατικοί ή χουντικοί λέμε σήμερα) ήσαν και ανήθικοι. Ο Ίππαρχος έρεπε σε παιδικούς έρωτες (δηλ. ήταν παιδεραστής ως θα λέγαμε σήμερα) και ο Ηγησίστρατος ήταν ψεύτης, υβριστής και ομοφυλόφιλος που αγάπησε ερωτικά (“ερασθείς”) τον Αρμόδιο. Μάλιστα επειδή ο Αρμόδιος δεν ανταποκρινόταν στις ανώμαλες ορέξεις του Ηγησίστρατου, ο τελευταίος δε συγκρατούσε την οργή του, αλλά και κατά τα άλλα δείκνυε προσβλητική στάση κατά του πρώτου. Τον αποκάλεσε και δημοσίως μαλάκα (“λοιδορήσας τι τον Αρμόδιον ως μαλακόν όντα” ) και εμπόδισε την αδελφή του στο να πάει στη γιορτή των Παναθηναίων ως κανηφόρος παρθένος. Όλα αυτά εξόργισαν τα αδέλφια Αριστογείτονα και Αρμόδιο και τους φίλους τους, με συνέπεια να λάβουν μέρος στο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων την ημέρα της πομπής (λιτανείας) των Παναθηναίων. Ωστόσο οι δημοκρατικοί πραξικοπηματίες παρατηρώντας στην πομπή τον τύραννο Ιππία να συνομιλεί στην Ακρόπολη φιλικά με έναν δημοκρατικό πραξικοπηματία (φίλο του Αριστογείτονα), νόμισαν ότι αυτός τους πρόδιδε και θέλοντας να κάνει κάτι ο Αρμόδιος πριν συλληφθεί, πρόλαβε και φόνευσε τον Ίππαρχο στο Λεωκόριον, βλάπτοντας έτσι το όλο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών. Στη συνέχεια από τα δυο αδέλφια φονεύθηκε επιτόπου ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας κλείστηκε στη φυλακή, όπου αργότερα το φόνευσε και αυτόν ο Ιππίας,… Ακολούθως, και ως πάντα λέει ο Αριστοτέλης, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεσμοθετήθηκε ο εκάστοτε πολέμαρχος να διοργανώνει επιτάφιους αγώνες προς τιμή των πεσόντων στις μάχες και να κάνει επιμνημόσυνες τελετές για τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα.
(«…..διατίθησι δ’ αγώνα τον επιτάφιον, και τοις τελευτηκόσιν εν τω πολέμω και Αρμόδιω και Αριστογείτονι εναγίσματα ποιει» ) (Αθηναίων Πολιτεία, Κεφ. ΚΑ’ “Οι εννέα άρχοντες).
Τα λεγόμενα του Αριστοτέλη επιβεβαιώνονται σαφώς και από τους άλλους αρχαίους συγγραφείς (Αισχύλο, Ευριπίδη κ.τ.λ., βλέπε πιο κάτω), καθώς και από το «Ψήφισμα του Δημοφώντος» (κάτι που κρύβουν οι αντιδημοκρατικοί, επειδή μιλά για δημοκρατία και ελευθερία), που λέει τα εξής:
Εδοξε τη βουλή και τω δημω…..
Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν…..
Εάν δε τις κτείνων τινά τούτων αποθάνη ή επιχειρών, ευ ποιήσω αυτόν τε και τούς παίδας τούς εκείνου καθ άπερ Αρμόδιον τε και Αριστογείτονα και τούς απογόνους αυτών…
(Ανδοκίδης, “Περί των μυστηρίων” 96 – 98)
Επομένως αυτά που λέει ο Ηρόδοτος, σχετικά με τους Φοίνικες, τους φονιάδες του Ίππαρχου κ.τ.λ. δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι αυτή που λέει ο Αριστοτέλης, αλλά και ο Πλούταρχος.
1) Από τα λεγόμενα του Ηρόδοτου υπέρ των Αθηνών και κατά των Φοινίκων και Θηβαίων γίνεται φανερό ότι λόγω του ότι η Αθήνα έβγαλε ασπροπρόσωπη την Ελλάδα ή επειδή προστάτευσε τον ελληνικό πολιτισμό νικώντας τους Πέρσες, από θαυμασμό ο Ηρόδοτος αποκρύβει κάποια γεγονότα πολιτικά και ηθικά που συνέβησαν μετά τα Περσικά εκεί (επί εποχής τύραννου Ίππαρχου) και που κατά τη γνώμη του Ηρόδοτου δεν κοσμούσαν μια πόλη του μεγέθους της ιστορίας και του πολιτισμού της Αθήνας και εμμέσως τα αποδίδει στους μηδίσαντες Φοίνικες και Θηβαίους, κάτι που δεν άρεσε λόγω στον Πλούταρχο κ.α. Μάλιστα, επειδή οι Θηβαίοι ή Καδμείοι μήδισαν κατά τα Περσικά τους απεχθάνεται και έτσι αποκαλεί Φοινικικό κάθε τι που σχετίζεται με τι Θήβα, όπως τον ιδρυτή της Θήβας Κάδμο, τους απογόνους του Κάδμου: Ινώ, Σεμέλη κ.τ.λ.. Ακόμη και τον Ηρακλή, ως γιο της Θηβαίας Αλκμήνης τον κάνει Φοίνικα. Για τον ίδιο λόγο αποκαλεί και την Ευρώπη φοινικικής καταγωγής ως αδελφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου. (βλέπε πιο κάτω.).
2) Αν και ο Ηρόδοτος αποκρύβει σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα της Αθηναϊκής δημοκρατίας (όπως ότι ο Ίππαρχος ήταν τύραννος και ανήθικος, καθώς και ότι σκοτώθηκε από τους δημοκρατικούς αδελφούς Αρμόδιο και Αριστογείτονα, για τους οποίους γινόταν τελετές και αγώνες), ο Ηρόδοτος έγινε αγαπητός ακόμη και στους δημοκράτες Αθηναίους. Και αυτό, επειδή στα βιβλία του υμνεί – εκθειάζει όλους τους Αθηναίους για τον πολιτισμό και την ιστορία τους, καθώς και για τη νίκη τους εναντίων των βαρβάρων και πολυπληθέστερων Περσών και Μήδων.
3) Ο Ηρόδοτος θεωρείται ο πατέρας της ιστορίας, όμως άλλο αυτό και άλλο το αν είπε ή όχι και αυτός ψέματα. Και ο Δημοσθένης ήταν μεγάλος μέγας ρήτορας και πολιτικός, όμως για ίδιο λόγο πάνω κάτω και αυτός είπε ψέματα. Πιο απλά, η περίπτωση του Ηροδότου με τους Θηβαίους και τους Ερετριείς είναι κάπου όμοια μ’ αυτή του Δημοσθένη με τους Μακεδόνες. Ο Δημοσθένης, ως γνωστό, αποκάλεσε βάρβαρους, δηλαδή μη Έλληνες, τους Μακεδόνες και δεν ήθελε να κυριαρχήσουν στην Ελλάδα, γιατί δεν ήσαν αφ ενός δημοκράτες ενώ αυτός ήταν και αφετέρου αυτό ήθελε να το κάνει η ιδιαιτέρα του πατρίδα, δηλαδή η Αθήνα.
<< Η Ευρώπη ήταν ευρωπαία πριγκίπισσα και όχι ασιάτισσα, όπως λέγεται.>>
Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, Αισχύλο, Λ. Σαμωσατέα κ.α. αρχαίους συγγραφείς, η αρχαία Φοινίκη ( = το μέρος που ήταν άρχοντας ο Φοίνιξ ή Αγήνορας και απ΄ όπου ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρος έκλεψε την Ευρώπη ή απ΄ όπου ο ήρθε ο αδελφός της Ευρώπης Κάδμος και ίδρυσε τη Θήβα κ.τ.λ.) είναι ένα ελληνικό νησί («Φοινίσσας από νάσου», ενάλια χθόνα) που βρίσκεται δυτικά της Ελλάδας, μετά το Ιόνιο πέλαγος και τη Σικελία, στο Τυρρηνικό Πέλαγος και όχι στην Ασία, όπως λέει ο Ηρόδοτος, και αφετέρου ο Αγήνορας και οι υποτελείς του είναι ομογενείς με τους Θηβαίους ή Καδμείους, καθώς και με τους Λάϊο, Πολυνείκη, Οιδίποδα…, δηλαδή είναι Δαναοί ή Πανέλληνες, πρβλ:
<<… Κάδμος ηνίκ’ ήλθε γην
τήνδ’ εκλιπών Φοίνισαν εναλία χθόνα…..>> (Ευριπίδη, Φοίνισσαι 1- 10)
Τύριον οιδμα λιπουσ’ εβαν ακροθίνια Λοξία
Φοινίσσας από νάσου Φοίβω δούλα μελάθρων,
ιν’ υπό δειράσι νιφοβόλοις Παρνασσου κατενάσθη,
Ιόνιον κατά πόντον ελάτα πλεύσασα
περιρρύτω υπέρ ακαρπίστων πεδίων Σικελίας
Ζεφύρου πνοαις ιππεύσαντος, εν ουρανω κάλλιστον κελάδημα.
πόλεος εκπροκριθεισ’ εμας καλλιστεύματα Λοξία
Καδμείων εμολον γαν κλεινων Αγηνοριδαν ομογενεις επί Λάϊου
πεφθεισ’ ενθάδε πύργους…. (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 210-220)
«Θήβας πυρώσας τάσδε Πολυνείκης Θεοις
ασπίδας εθηκε; μηδέποτ’, ω τέκνον, κλέος
τοιόνδε σοι γένοιθ’ υφ’ Ελλήνων λαβειν».. (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 580)
«ξέναι γυναίκες, είπατ΄, εκ ποίας πάτρας
Ελληνικοισι δώμασιν πελάζετε;» (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 278 279)
«Κάδμος εμολε τάνδε γαν Τύριος,
ω τετρασκελής μόσχος αδάματον πέσημα… (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 640-670)
« Ω γης Ελλάδος στρατηλάτες
Δαναω άριστης, οιπερ ηλθατ΄ ενθάδε,
Κάδμου τε λαός, μήτε Πολυνείκους χάριν.. (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 1220 -12230)
« σφυρών σιδηρά κέντρα διαπείρας μέσον΄
όθεν νυν Ελλάς ωνόμαζεν Οιδίπους (Ευριπίδης, Φοίνισσαι 26-29)
«Ω Ζευ τε και Γη και Πολιουχοι θεοί,
Αρα τ’ Εριν`υς πατρός η μεγασθενής,
μή μοι πόλιν γε πρυμνόθεν πανώλεθρον
εκθαμνίσητε δηάλωτον, Ελλάδος
φθόγγον χέουσαν, και δόμους εφεστίους,
ελευθέραν δε γην τε και Κάδμου πόλιν
ζεύλησι δουλίησι μήποτε σχεθείν»… (Αισχύλος, Επτά επί Θήβας 69-80)
Παρέβαλε ομοίως ότι και ο Λουκιανός (αναφέροντας τα μυθικά πρόσωπα που σχετίζονται με την εφεύρεση των γραμμάτων: Κάδμο, Παλαμίδη και Σιμωνίδη) λέει τον Κάδμο νησιώτη στη “Δίκη Συμφώνων του Σίγμα προ το Ταυ υπό τοις επτά φωνήεσιν»: «και ο γε πρώτος ημίν τους νόμους τούτους διατυπώσας, είτε Κάδμος ο νησιώτης είτε Παλαμίδης ο Ναυπλίου, και Σιμωνίδη δε ένιοι προσάπτουσι τον προμήθειαν ταύτηνου τη τάξει μόνον, καθ’ ην αι προεδρίαι βεβαιούνται, διώρισαν, τι πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά και ποιότητας, ας έκαστον ημών έχει, και δυνάμεις συνείδον».
Αντίθετα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (βλέπε Ιστορία 4 & Ιστορία Ι), η ήπειρος Ευρώπη πήρε το όνομα αυτό από τους Έλληνες, όμως είναι άγνωστο για πιο λόγο. Κάποιοι λένε, λέει πάντα ο Ηρόδοτος, ότι η ήπειρος Ευρώπη ονομάστηκε έτσι από την κοπέλα Ευρώπη που έκλεψαν κάποιοι Κρητικοί από μια παραλία της Ασίας με το όνομα Φοινίκη, όταν έκαναν εκεί εισβολή με σκοπό να κλέψουν γυναίκες. Ωστόσο η κοπέλα αυτή δεν πάτησε ποτέ το πόδι της στο χώρο που τώρα ονομάζεται Ευρώπη και ως απ΄ αυτό δεν καταλαβαίνει, λέει, γιατί την ονόμασαν έτσι, αφού λίγο μετά τη μεταφορά της στην Κρήτη οι Κρητικοί που την έκλεψαν την πήραν και πήγαν μαζί στη Λυκία.
Κατόπιν αυτού τίθεται ο ερώτημα για το ποιος έχει δίκιο.
Και η απάντηση είναι ότι δεν έχει δίκιο ο Ηρόδοτος, αλλά ο Ευριπίδης με τον Αισχύλο, γιατί:
1) Ο Ηρόδοτος εδώ λέει ψέματα για τον ίδιο λόγο που είπε και για τον Ηρακλή, τους Γεφυραίους κ.τ.λ. Δηλαδή λόγω του ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι (απ΄όπου προερχόταν η Ευρώπη = αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας) μήδισαν κατά τα Περσικά, ο Ηρόδοτος δεν θέλει να «ακούει κουβέντα για τους Καδμείους (Ευρώπη, Κάδμο…)» και παραλλάσσει τους μύθους τους, για να τους εκδικηθεί κ.τ.λ. (βλέπε και: Πλουτάρχου «Κακοήθειες Ηρόδοτου»).
Υπενθυμίζουμε και ότι σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Θήβας ήταν ο Κάδμος, ο αδελφός της Ευρώπης, ο οποίος, όταν ήρθε στη Βοιωτία από τη νήσο Φοινίκη ψάχνοντας για την αδελφή του έκτισε τη Θήβα. Κατ’ άλλους μύθους, όταν νυμφεύτηκε την κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, την Αρμονία, πήρε ως γαμήλιο δώρο από την Αθηνά τη βασιλεία των Θηβών.
2) Το ότι η κοπέλα Ευρώπη ήταν Ευρωπαία και μάλιστα ελληνίδα (από το ελληνική νησί με το όνομα Φοινίκη της Ευρώπης) και όχι Ασιάτισσα φαίνεται και από τα εξής:
α) Αν η πατρίδα της κοπέλας Ευρώπης ήταν η Ασία, οι Έλληνες δε θα ονόμαζαν με το όνομα αυτό την ήπειρο Ευρώπη, αλλά την ήπειρο Ασία. Η κοπέλα Ευρώπη είναι η προσωποποίηση της χώρας Ευρώπη.
β) Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου η κόρη του Μίνωα Αριάδνη περιγράφεται ως ξανθιά («ξανθήν Αριάδνην, κούρη Μίνωος») και όχι ως μελαχρινή ως θα έπρεπε, αν ήταν Φοινικικής καταγωγής ο πατέρας της.
γ) Σύμφωνα με τον Ησίοδο η Ευρώπη φέρεται ως κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος,
δ) Στον ύμνο προς τον Πύθιο Απόλλωνα που αποδίδεται στον Όμηρο, με την ονομασία Ευρώπη εννοείται το βόρειο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας (είναι το πιο ευρύ τμήμα ) και μέχρι εκεί όπου βρίσκεται ο ποταμός Έβρος. Στον Αισχύλο (και κατόπιν στον Ερατοσθένη) με την ονομασία Ευρώπη ονομάζεται ο βόρειος της Ελλάδος γνωστός κόσμος.
ε) Ο Όμηρος (βλέπε Ιλιάδα, ραψωδίες Β. 402 – 407, Β. 645 – 652, Ν 445 – 454 κ.α., Οδύσσεια ραψωδία τ ) λέει ξεκάθαρα ότι ο Μίνωας, ο γιος της Ευρώπης και οι απόγονοί του (= ο γιος του Δευκαλίωνας και τα εγγόνια Ιδομενέας και Αίθων) ήταν και αυτοί Αχαιοί ή Πανέλληνες, και γι αυτό οι Κρήτες επί Μίνωα συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο, ενώ ο Ιδομένέας, ο ηγεμόνας των Κρητών ήταν και πρωτάρχονατας των Αχαιών: <<Μίνως δ’ αυ τεκεθ’ υιον αμύμονα Δευκαλίωνα, Δευκαλίων δ’ εμε (τον Ιδομενέα) τίκτε…>>,( <<….Παναχαιών, Νέστορα μεν πρώτιστα και Ιδομενήα άνακτα…>>.
Στ) Τα ονόματα «Φοινίκη, Κάδμος, Ευρώπη» είναι ελληνικά.
Το όνομα «Ευρώπη» σημαίνει, σύμφωνα με τον Ησύχιο (Αθην. ΧV σελ. 678), «η ευρύωπος», με «ευρείας «ώπες», άρα η γυναίκα με μεγάλα μάτια (οπές = τα όπ-ματα > όμματα > μάτια) ή με ευρεία όραση, πρβλ και Γλαυκ-ώπης ( = η έχουσα μάτια ως της γλαύκας), μυ-ωπία κ.α. Συνάμα «ευρώπη» = η χώρα με μεγάλη όψη (έκταση οφθαλμική), όταν μιλούμε για γη. Δηλαδή η λέξη «ευρώπη» σημαίνει το αντίθετο του «στενωπός» και προφανώς οι Έλληνες ονόμασαν έτσι την ήπειρο Ευρώπη, επειδή έτσι φαίνεται σε σχέση προς τη στενή λωρίδα της Ελλάδας. Η αρχαία ελληνική λέξη «η όψ, της οπός» = στη σύνθεση «η ώψ, της ωπός» (στην αρχαία ελληνική όλες οι λέξεις που αρχίζουν από ο- και μπαίνουν ως β’ συνθετικό γράφονται με ω-) σημαίνει ο οφθαλμός ή η όψη, απ’ όπου και: κοκκινωπός,ή,ό, προσ-ωπον, μέτ-ωπον, μυωπία» κ.τ.λ. Ομόριζα είναι και τα: «οπ-ή, οπ-ός» απ’ όπου και: όπ-μα > όμμα > μάτι ή οπ-ταλμός > οφθαλμός, όπ-σις > όψις = η εμφάνιση κ.τ.λ. Το ρήμα ορώ = βλέπω, έχει αόριστο όψομαι.
Το όνομα «Κάδμος» προέρχεται από τα: «(κ)άδ-ω ή κήδω = με αποβολή του κ «άδω». Ρίζας “κά-ρυξ > κηρύσσω, λατινικά cado, caduceo,…. απ’ όπου και τα: καδική > κωδική, (κ)ωδική > ωδική, κάδιξ > κώδιξ, κηδεύω (= κάδω + οδεύω), κάδος > κούδας, καδούνι ή κουδούνι > κώδων …. Καθώς και τα: ιταλικά canto,are ή cano, cecini, cantum, cantata > καντάδα, cantio,onιs = η ωδή, caudix = κώδιξ = η κατάταξη κατά ωδή = φθόγγο = τα γράμματα Α Β Γ … Παρέβαλε και: Κηδεμόνας = αυτός που μιλά (άδει) για άλλον, αυτός που αναλαμβάνει να καθοδηγήσει κάποιον που ακόμη δεν αρθρώνει σωστό λόγο ( ο σύμβουλος, ο διαφωτιστής, ο φροντιστής). Κηδεία = (κ)άδειν > άδειν, οι λόγοι, οι ωδές τα μοιρολόγια κ.τ.λ. , συνεπώς και η νεκρώσιμη φροντίδα. Κηδεύω = κάδω > κήδω + οδεύω. (Κ)άδης > ‘Αδης = o κάτω κόσμος = εκεί που θάπτουμε ή θάβουμε > «αι Θήβαι» των νεκρών. Ο Άδης λέγεται και με το πρόσφυμα ι: «Α(ϊ)δης». Α(οι)δός = η άδουσα. Όλοι οι θηβαϊκοί μύθοι περιστρέφονται γύρω από φόνους – όλεθρο – επιδημίες, κηδείες… άρα γύρω από το: (κ)άδω > άδω – κηδείες – Κάδμος, … φόνοι > Φοίνικες, θάβω > Θήβα……
Το όνομα «Φοινίκη» προέρχεται, σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, από τα «φόνος» > φονιjos – φοίνιος,α,ο (επίθετο) = αυτός που έχει το χρώμα ή τις ιδιότητες του φόνου, ο αιματόχρους (= πυρρόχρους, πορφυρός….). Παρέβαλε και: “Φοινίου σάλον” = ζάλη φονική (Οιδίπους Τύραννος), “φοινίου μάχας” = φονικής (αιματόβαφης) μάχης, “εξεφοίνισσον ποδών” = αιματοβαμμένα πόδια, “φοινικολόφοιος δράκοντας” = με αιματόβαφο λοφίο δράκουλας, “Άρη τε φοίνιον” = ο φονιάς Χάρος (Ευριπίδης Φοίνισσαι), «φοινίαισι χερσίν» = χέρι φονικό (Αντιγόνη). Φοινίκη = η χώρα ή το μέρος με δέντρα φοίνικες. Το δέντρο “Φοίνικ(α)ς > Φοίνιξ” λέγεται έτσι λόγω του αιμάτινου χρώματος των καρπών του απ’ όπου έβγαινε και το ερυθρό (φονικό > φοινικί) βερνίκι. Το δέντρο φοίνικας λέγεται και βάϊ (πληθ. τα βάγια), καθώς και χουρμαδιά, ενώ στα σημιτικά λέγεται «καφ». Φοινοκαλιά = θάμνος της Κρήτης που κάνει κατακόκκινους σαν αίμα καρπούς. Ο ερωδιός “Φοίνιξ” ( = αραβικά bennu) λέγεται έτσι λόγω του, αιμάτινου (πυρρόχρου) χρώματος των πτερών του, ο φοινικόπτερος. Φοίνιξ λέγεται και το μυθικό πουλί του ήλιου, του φωτός, αυτό που αναγεννιέται από την τέφρα του ή που συμβολίζει την παντός είδους αναγέννηση, ακόμη και το γραπτό λόγο που αναγεννιέται με το διάβασμα.
3) Σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ησίοδο, ο Κάδμος είναι και ο πατέρας της Σεμέλης (που με το Δία γέννησε το Διόνυσο), της Ινούς, της Αφροδίτης και άλλων ελληνικών μυθικών προσώπων. Μάλιστα ο Όμηρος (Ιλιάδα Ξ 321) ονομάζει τον πατέρα της μάνας (δηλαδή της Ευρώπης) του Μίνωα και πατέρα του Κάδμου όχι με το όνομα Αγήνωρα, αλλά Φοίνικα, ενώ τόσο ο Όμηρος όσο και ο Ησίοδος δε λένε πουθενά ότι ο Κάδμος είναι στην καταγωγή Ασιάτης ή ο άνθρωπος που έφερε τα γράμματα στην Ελλάδα από τη Φοινίκη:
«.. Αρμονίην θ΄, ην Κάδμος υπέρθυμος θέτ΄ ακοιτιν….
Καδμείη δ’ αρα οι Σεμέλη τέκε φαίδιμον υιόν,
μιχθείσ’ εν φιλότητι Διώνυσον πολυγηθέα, αθάνατον θνητή,
νυν δ΄ αμφότεροι Θεοί εισίν…..
Κάδμω δ’Αρμονίη, θυγάτηρ χρυσέης Αφροδίτης,
Ινώ και Σεμέλην και Αγαύην καλλιπάρ?ηον.
Αυτονόην θ’, ην γημεν Αρισταιος βαθυχαίτης,
γείνατο και Πολύδωρον εϋστεφάνω ενί Θήβη.»…(Θεογονία 937-940 & 975-983).
«Του δε ιδεν Κάδμου Θυγάτηρα καλλίσφυρο Ινώ»… (Οδύσσεια Ε 333)
‘‘αφαρ δ’ ανάπτυστα Θεοί θέσαν ανθρώποισιν
αλλ’ αμέν εν Θήβη πολυκράτω αλγεα πάσχων
Καδμείαν ηνασσε Θεων ολοάς δια βουλάς».. (Οδύσσεια ΧΙ 271 -280)
Σημειώνεται, επίσης, ότι:
1) Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Μίνωας φέρεται ως γιος του Δία και της Ευρώπης, προφανώς για να δείξει ότι ο βασιλιάς αυτός είναι γέννημα του Θεού και της ηπείρου Ευρώπης ή ότι η Κρήτη ανήκει στην Ευρώπη και όχι στην Αφρική ή την Ασία.
2) Άλλο η πόλη Τύρος και η χώρα Φοινίκη της Ασίας και άλλο το Τυρρηνικό Πέλαγος και η νήσος Φοινίκη που βρίσκεται εκεί. Η φράση «Τύριον οιδμα» σημαίνει «η Θάλασσα της Τύρου», το σημερινό «Τυρ(ρ)ηνικό Πέλαγος» που βρίσκεται μεταξύ των νησιών Σικελίας, Κορσικής κ.τ.λ., το μέρος που είναι δυτικά του Ιονίου Πελάγους και δυτικά της Ιταλίας.
3) Ο Παυσανίας, 2ος π.Χ. αι., όπως και όλοι οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς πλην Ηρόδοτου δεν αναφέρει ότι ο Κάδμος είναι ο εφευρέτης ή ο άνθρωπος που έφερε τα γράμματα στην Ελλάδα. Απλώς από τη μια λέει ότι οι Θηβαίοι ή Καδμείοι είναι Έλληνες και από την άλλη ότι ο μυθικός γενάρχης της Θήβας Κάδμος άλλοι λένε ότι είναι αιγυπτιακής (δεν λέει όμως ποιοι το λένε αυτό, υπονοεί όμως τον μύθο των Δαναίδων) και άλλοι φοινικικής (υπονοεί προφανώς τον Ηρόδοτο) καταγωγής. Και στα λεγόμενά του αυτά δεν ξεκαθαρίζει και αυτός για ποια Φοινίκη εννοεί, την ευρωπαϊκή ή την ασιατική. Λέει συγκεκριμένα:
«Τον δ`ε πόλεμον τούτον, ον επολέμησαν οι Θηβα`ιοι τοις Αργείοις, νομίζω πάντων, όσοι πρ`ος Ελληνες επί τ~ων καλουμένων ηρώων, επολεμήθησαν υπό Ελλήνων.. εγένετο δ`ε κα`ι αυτο~ις τ`ο εργον ουκ ανευ κακ~ων μεγάλων, κα`ι απ’ εκείνου το~υ σ`υν ολεθρον τ~ων κρατησάντων Καδμείαν ονομάζουσι νίκη….>>
«τοις ουν νομίζουσιν ες γ~ην αφικέσθαι Κάδμον τ`ην Θηβαϊδα Α{ιγυπτον και ου Φοίνικα oντα, εστ`ι εναντίον τω λόγω της Αθην~ας ταύτης τ`ο όνομα, οτι Ογγα κατά γλώσσαν τ`ην Φοινίκων καλε~ιται κα`ι ου Σάϊς κατά Α[ιγυπτίων φωνήν». (Βοιωτικά 12-13)
4) Για κάποιους η λέξη «Κάδμος» είναι σημιτική και σημαίνει «ανατολή, ο άνθρωπος που ήρθε εξ ανατολών», επειδή η Φοινίκη της Ασίας βρίσκεται στην ανατολή σε σχέση προς την Ελλάδα! Ωστόσο αυτό δεν στέκει ούτε ιστορικά ούτε και ετυμολογικά, αφού:
α) Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (βλέπε πιο πριν τι λέει ο Ευριπίδης) ο Κάδμος ήρθε στη Θήβα από δυσμάς, από το «νησί Φοινίκη» που βρισκόταν στο τυρρηνικό πέλαγος, πέρα από τη Σικελία.
β) Η λέξη «κάδμος» είναι ελληνική – μεσογειακή, ετυμολογία από τα: «(κ)άδ-ω ή κήδω = με αποβολή του κ «άδω», όπως είδαμε πιο πριν.
5) Πολλοί (βλέπε και «Ελληνική Ιστορία» Παπαρηγόπουλου κ.α.) όπου βλέπουν τοπωνύμιο με την ονομασία «Φοινίκη, φοίνικας…» λένε ότι εκεί πριν βρισκόταν παλιά φοινικική αποικία. Κάτι λάθος, γιατί η λέξη «Φοινίκη» είναι ελληνική. Ετυμολογία από το «φόνος» > φονιjos – φοίνιος,α,ο (επίθετο) = αυτός που έχει το χρώμα ή τις ιδιότητες του φόνου, ο αιματόχρους (= πυρρόχρους, πορφυρός….). Παρέβαλε και: “Φοινίου σάλον” = ζάλη φονική (Οιδίπους Τύραννος), “φοινίου μάχας” = φονικής (αιματόβαφης) μάχης, “εξεφοίνισσον ποδών” = αιματοβαμμένα πόδια, “φοινικολόφοιος δράκοντας” = με αιματόβαφο λοφίο δράκουλας, “Άρη τε φοίνιον” = ο φονιάς Χάρος (Ευριπίδης Φοίνισσαι), «φοινίαισι χερσίν» = χέρι φονικό (Αντιγόνη). Φ ο ι ν ί κ η = η χώρα ή το μέρος με δέντρα φοίνικες. Το δέντρο “Φοίνικ(α)ς > Φοίνιξ” λέγεται έτσι λόγω του αιμάτινου χρώματος των καρπών του απ’ όπου έβγαινε και το ερυθρό (φονικό > φοινικί) βερνίκι. Το δέντρο φοίνικας λέγεται και βάϊ (πληθ. τα βάγια), καθώς και χουρμαδιά, ενώ στα σημιτικά λέγεται «καφ». Παράβαλε και «φοινοκαλιά» = θάμνος της Κρήτης που κάνει κατακόκκινους σαν αίμα καρπούς. Ο ερωδιός “Φοίνιξ” ( = αραβικά bennu) λέγεται έτσι λόγω του, αιμάτινου (πυρρόχρου) χρώματος των πτερών του, ο φοινικόπτερος. Φοίνιξ λέγεται και το μυθικό πουλί του ήλιου, του φωτός, αυτό που αναγεννιέται από την τέφρα του ή που συμβολίζει την παντός είδους αναγέννηση, ακόμη και τον γραπτό λόγο που αναγεννιέται με το διάβασμα.

ΠΗΓΗ  https://sites.google.com/



About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.