ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΝΟΥΣ 3


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 05/05/14)

Μέρος 3 ον: Αποσαφήνισις διαχρονικών ζητημάτων και προβλημάτων δια της Ελληνικής.

Είναι πραγματικά δύσκολο να διαπιστώσεις το μέγεθος της διαστροφής και να παραμείνεις ατάραχος. Όπως είναι εξ’ ίσου δύσκολο να βρεις τρόπο να εκθέσεις αυτήν την διαστροφή. Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις;

Υπάρχει απάντησις: Να εισχωρήσεις στο βάθος των εννοιών. «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις» έλεγε ο φιλοσοφικός τιτάν Αντισθένης προ χιλιάδων ετών. Και «επί-σκεψις» = «επί» + «σκέψις», δεν σημαίνει βεβαίως την «επίσκεψι» υπό την έννοιαν της «βίζιτας». Όταν ακούμε λοιπόν ότι ο τάδε πρωθυπουργός επισκέφθηκε την δείνα χώρα, πρέπει να αναρωτηθούμε επί τίνος θέματος σκέφθηκε; Επί κανενός, διότι απλώς πήγε ή μετέβη ή περιηγήθηκε αλλά ουδόλως επι-σκέφθηκε. Και τι να σκεφθεί άλλωστε; σκέπτ-εται, εκ του «σκάπτω» με την έννοιαν την εργασίας που αποφέρει ευρήματα, αυτός ο οποίος χρησιμοποιεί τον εγ-κέφαλόν του (το εν-τός της κεφαλής όργανον) ακριβώς όπως ο αρχαιολόγος μοχθεί για να φέρει τα καταχωμένα ευρήματα στο φως.

Διακηρύττει όμως ο εκάστοτε πρωθυπουργός προς τους υπηκόους του, ότι εντός του δημοκρατικού πολιτεύματος ο οποιοσδήποτε έχει την δυνατότητα να εκφράσει τις απόψεις του.

Και εξηγούμαι:

«Υπήκοος» εκ του «υπό + ακούω» είναι ο υπάκουος, αυτός ο οποίος ακούει και δέχεται αυτά τα οποία κάποιοι άλλοι του υποβάλλουν. Σε μια δημοκρατία όμως, κανείς δεν δικαιούται να υποβάλλει. «Δημο-κρατία» εκ του «δήμος + κρατώ» σημαίνει οτι ο Δήμος = το σύνολον των Πολιτών, έχει το Κράτος, δηλαδή την δύναμι. Κρατεί ο Δήμος στη σύγχρονη εποχή; Κρατεί το σύνολον των Πολιτών, όταν πολλές αποφάσεις της κυβερνήσεως λαμβάνονται ερήμην του; Eν αγνοία του; Και αρκετές εξ’ αυτών με οριακή πλειοψηφία επί συνόλου βουλευτών που τρέμουν την επιβολή «κομματικής πειθαρχίας»; Για φανταστείτε «υπεύθυνον κατά τ’ άλλα» βουλευτή να ψηφίζει νόμο καταστρεπτικόν δια την πατρίδα του, επιβεβλημένον όμως από τον κομματικό μηχανισμό. Και βεβαίως η πειθ-αρχία = το να άρχει η πειθώ, ακούγεται ως «αυστηρή» έννοια πλην όμως είναι απολύτως θεμιτή. Στην προκειμένη περίπτωσι όμως, δεν άρχει η πειθώ, αλλά πείθει η ανάγκη = πειθ-αναγκασμός = το να πείθεται κάποιος εξ’ ανάγκης, όπου «ανάγκη» η εξάρτησις από τα βουλευτικά προνόμια.

Όπως βλέπετε, το «πράγμα ήδη χόντρυνε» όπως λένε και στο καφενείον και δεν μπήκαμε ακόμη «στα βαθιά». Ας ακούσουμε τον σεβαστό πρό-γονο και μέγα φιλό-σοφον = φίλον της σοφίας (και όχι «αμπελοφιλοσοφίας – θολοκουλτούρας» όπως θέλουν μερικοί να την διαστρεβλώνουν) Αριστο-τέλη = τον έχοντα άριστον τέλος – σκοπόν. Λέγει λοιπόν ο Αριστοτέλης ότι η δημοκρατία αποτελεί παραφθορά ή κατά παρέκβασιν πολίτευμα του αρίστου των πολιτευμάτων που είναι η «Πολιτεία», όπου όλοι οι Πολίτες έχουν επαρκή γνώσι, ικανότητα και κρίσι, να άρχουν και να άρχονται, να κυβερνούν και να κυβερνώνται (εκ περιτροπής).

Αυτό ακριβώς δηλαδή το οποίον τρέμει η εξ-ουσία (= εκτός ουσίας) των πολιτικάντηδων, και όχι πολιτικών. Διότι Πολιτικός, πάλι κατά τον Αριστοτέλη, είναι αυτός ο οποίος έχει υπερβεί το απλόν επίπεδον του βοσκηματώδους βίου (των αμιγώς μικροπρεπών αναζητήσεων – ενασχολήσεων, σαν το πρόβατο που βόσκει δηλαδή), και διαθέτει τον εαυτόν του (αμισθί) στην εξυπηρέτησι του κοινού συμφέροντος της Πολιτείας. Η δημοκρατία επιπροσθέτως δεν πηγάζει από διαδικασία ψηφοφορίας αλλά από διαδικασία κληρώσεως μεταξύ ισοτίμων Πολίτων. «Κληρωτόν το δημοκρατικόν, αιρετόν το ολιγαρχικόν» που σημαίνει ότι και εξ ορισμού το σημερινόν πολίτευμα (διότι στην πράξι προφανώς ισχύει ) είναι μια απάτη, μια ολιγαρχία και μάλιστα του αισχίστου είδους. Διότι και η ΑΡΙΣΤΟ-ΚΡΑΤΙΑ είναι ολιγαρχικόν πολίτευμα, όπου όμως κρατούν οι Αριστοι – οι καλύτεροι. Είναι άραγε ο τάδε υπουργός υγείας ή παιδείας, ή ναυτιλίας ο άριστος επί των αντιστοίχων ζητημάτων; Και επειδή πλείστοι εξ αυτών δεν εισχωρούν εις την ουσίαν, αλλά περι-φέρονται γύρω της, πέριξ της ουσίας δηλαδή ή αλλιώς της περι-ουσίας των, κατά το πρότυπον περι-ουσίων λαών και ανθρώπων, εκ του αποτελέσματος η απάντησις…

Διαλαλούν λοιπόν οι πολιτικάντηδες την δυνατότητα εκφράσεως διαφόρων απόψεων όταν όλα τα μέσα είναι ελεγχόμενα. Αλλά και πάλι η έκ-φρασις μιας απόψεως δεν σημαίνει τίποτε ουσιαστικόν. Διότι άπ-οψι = από + όψις (εκ του ορώ = βλέπω) μπορεί να έχει και «η κουτσή Μαρία». Αυτό που εν-οχλεί την εξ-ουσία ειναι η γνώμη (εκ του γιγνώσκω – γνωρίζω), άρα η γνώσις, και πολύ περισσότερο η εφ-αρμογή, υλο-ποίησις και πραγμα-τοποίησις της γνώσεως.

Η γνώσις που αποτελεί κτήμα του λαού είναι όπλο ακαταμάχητον, γι’ αυτό η εξουσία το απεχθάνεται και το μάχεται προτού ισχυροποιηθεί. Παίρνει λοιπόν τον άνθρωπο που έχει γνώσι και που γνωρίζει τι είδους γνώσι έχει και που στην Ελληνική γλώσσα ονομάζεται «δαήμων», και εντεχνώς τον ονομάζει «δαίμονα». «Δαίμων» όμως στην Ελληνική, καλείται η υπεράνθρωπη (όχι υπερφυσική) δύναμις-οντότης μια βαθμίδα κάτω από τους θεούς (κατά μία άποψι). Εν παραλλήλω λοιπόν μεταστρέφει και την έννοια του «δαίμονα» σε κάτι «κακό». Φέρνει τον «δαίμονα-δαήμονα» σε αντιπαράθεσι με τον «έναν και μοναδικό» «καλό θεούλη» της παλαιάς διαθήκης, του προσάπτει το προσωνύμιο «σατανάς» και τον στέλνει στο «πυρ το εξώτερον» ως: « δαιμόνιο» – «δαιμονικό» – «δαιμονισμένο».

Παρακαλώ όπως προσέξατε την εννοιολογική μετατόπισι μιας απολύτου υγιειούς εννοίας προς το «απόλυτον» κακόν:

«δαήμων» = ειδήμων, γνώστης, επαϊων

«δαίμων» = στοιχειό, ξωτικό

«δαιμόνιος» = ιδιοφυής, μεγαλοφυής αλλά και… πονηρό πνεύμα(!!!;;;)

«δαιμονικός» = σατανικός, διαβολικός, εωσφορικός

«δαιμονισμένος» = τρελλός, παράφορος, παράφρων, κατεχόμενος από δαιμόνια…

Και το κακό συνεχίζεται αδιαλείπτως. Παρεμπιπτόντως και αυτός ο μέγας «Εως-φόρος» = «έως + φέρω», ο φέρων το έως = την αυγή = το φως, δεν γλύτωσε από την θεοκρατική παραφροσύνη και έγινε συνώνυμος του εβραϊκού σατανά! Στα αγγλικά ονομάζεται επακριβώς «luci-fer» εκ του λατινού «lux»= φως, εκ του Ελληνικού λυκ- (π.χ. Λύκειος Απόλλων, λύκειον Αριστοτέλους, λυκ-αυγές, λυκ-όφως) και το φέρω.

Την εποχή εκείνη όπου άρχισε ανενδοιάστως η κρατική επιχορήγησις της διαστροφής, τα πρωτοχριστιανικά χρόνια δηλαδή και επι βυζαντίου, ο κύριος γνώστης, δηλαδή ο κύριος δαήμων, δηλαδή ο βασικός αντίπαλος της επικρατούσας ιουδαιοχριστιανικής θρησκείας, ήταν ποιος άλλος; ο Έλλην και το πνευματικόν φως της Ελλάδος. Η Ελλάς (Hellas) λοιπόν, ήταν ο βασικός εχθρός και έπρεπε να «μετουσιωθεί» ως κάτι κακό. (Πιθανόν hellas => hell = κόλασις στα αγγλικά). Γενάρχης των Ελλήνων κατά την Ελληνική μυθολογία (προ του Δευκαλίωνος) σε μια εποχή όπου υπήρχε υψηλότατο πνευματικό επίπεδο, εξ αιτίας της συγγενείας με τους Θεούς και τους Τιτάνες είναι ο «Ιαπετός». Ο λεξάριθμος της λέξεως «Ιαπετός» = «ι+α+π+ε+τ+ο+ς» = «10+1+80+5+300+70+200» δίνει άθροισμα «666». Λέτε να ήταν αυτό το ερέθισμα για να σατανικοποιηθεί ο ανύποπτος αριθμός; Και γιατί άλλωστε να είναι το 666 και όχι το 888 ή το 217, 99 + 72 ; Προφανώς κανείς αριθμός δεν είναι αφ εαυτού «κακός» Επιπροσθέτως πάντως, ο λεξάριθμος της λέξεως «Έλλην» = «123» και ο πυθμήν = «6».

Σημειώνουμε ότι: Λεξάριθμος καλείται το αριθμητικόν άθροισμα των ισοδυνάμων τιμών των γραμμάτων μιας λέξεως. Ως γνωστόν όπως θα δούμε και στα επόμενα, μόνον στην Ελληνική γλώσσα το φώνημα – γράμμα = αριθμός = μουσική νότα. Πυθμήν καλείται το διαδοχικό άθροισμα των αριθμητικών ψηφίων του λεξαρίθμου μέχρι να φθάσουμε σε μονοψήφιο. Π.χ. Πυθμήν της λέξεως «Ιαπετός» => 6+6+6 =18 =>1+ 8= 9. Πυθμήν της λέξεως «Έλλην» => 1+2+3 =>6. Το «6» τυγχάνει ο πρώτος τέλειος αριθμός διότι το άθροισμα των παραγόντων του ισούται με τον ίδιο τον αριθμό (1 + 2 + 3 = 6). Επιπροσθέτως το αυτό συμβαίνει και με το γινόμενό τους (1 Χ 2 Χ 3 = 6). Αυτή λοιπόν η τριάς των 6 = 666, δαιμονοποιήθηκε και καταπολεμήθηκε, ως συμβολίζον τον φυσικόν του φορέα που είναι ο Έλλην. Και όλα αυτά από ανθρώπους χαμηλού πνευματικού επιπέδου (είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι πρώτοι χριστιανοί ήταν είτε Ιουδαίοι από τις εβραϊκές συναγωγές που αφθονούσαν στην ρωμαϊκή επικράτεια, είτε χαμηλόνοες, αμόρφωτοι, αστοιχείωτοι και ανασφαλείς που βρήκαν καταφύγιο και ανακούφισι στο «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Όπου ο πτωχός = πενιχρός – μικρών δυνατοτήτων, ασήμαντος και όχι βεβαίως «μη αλαζών» όπως αρέσκονται να νοηματοδοτούν οι θεολογούντες. Δικαίως λοιπόν η ιστορία τους κατέταξε στους κρετίνους = ηλιθίους, όπου κρετίνος εκ του γαλλικού «cretin» που σημαίνει τι άλλο; χριστιανός (chretien). Σημειωτέον ότι ηλίθιος είναι αυτός ο οποίος γνωρίζει ότι διαπράττει σφάλμα και συνεχίζει να το κάνει.

Ας δούμε λοιπόν τι επιπλέον παραφθορά προξένησαν αυτοί οι κρετίνοι μεν, εξουσιαστές δε, στην Ελληνική γλώσσα: «Θαύμα» στην αρχαία Ελληνική σημαίνει το θαυμαστόν, το άξιον θαυμασμού, το προκαλόν θαυμασμόν και όχι βεβαίως το εκ του θεού υπερφυσικόν προκληθέν. «Υπερ-φυσικόν» μια έννοια που δεν υπάρχει στην αρχαία Ελληνική διότι απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τίποτε υπεράνω της Φύσεως. Μπορεί κάποιος να είναι υπερ-φυής αλλά όχι υπερ-φυσικός. Η Φύσις περιλαμβάνει τα πάντα διότι αποτελεί έννοια ταυτόσημη του Σύμπαντος. Σύμ-παν = σύνολον των πάντων. Άρα δεν δύναται να υπάρχει τίποτε εκτός Σύμπαντος, διότι τότε το Σύμπαν δεν θα ήταν συν-παν αλλά υποσύνολόν του, πράγμα Άτοπον.

Παρομοίως και απλουστάτως αποδεικνύεται ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ όπως τον περιγράφει η ιουδαϊκή θρησκεία και κατ’ αντιγραφήν ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός.

Διότι εάν υπ-άρχει ο θεός, όπως αυτοί τον εννοούν, πρέπει να μας πουν πως είναι δυνατόν να είναι παντογνώστης, παντοπλάστης και παντοδύναμος και ταυτοχρόνως να υπ-άρχει δηλαδή να βρίσκεται υπό μιας αρχής;;; Ποια είναι αυτή η αρχή;;; Αρκετά τους βοηθήσαμε. Ας την βρουν μόνοι τους.

Συνεχίζοντας βλέπουμε ότι «αμαρτία» στην αρχαία Ελληνική σημαίνει το λάθος, το σφάλμα και ουδόλως την βλάσφημη πράξι απέναντι στο θείον. Η «βλάσφημη πράξις» απέναντι στο θείον καλείται «ύβρις» και δεν έχει καμμία σχέσι με την «βρισιά» (που ξεστομίζει κάποιος όταν αγανακτεί) η οποία καλείται βωμολοχία ή αθυροστομία ή λαϊκιστί βρωμόλογο. Ύβρις για παράδειγμα είναι η ασεβής κοπή ενός δένδρου και όχι το «γαμώ τον τάδε». Η ύβρις δεν τιμωρείται όπως θέλουν να επιβάλουν τρομοκρατώντας τον κόσμο οι θεολογούντες. Η ύβρις επισύρει την επέμβασιν της Νεμέσεως η οποία νέμει – χωρίζει – μοιράζει – αποδίδει τα πρέποντα στον κάθε έναν. Η Νέμεσις δεν είναι Θεά τιμωρός όπως ο Ιαχβέ ο θεός των ιουδαιοχριστιανοισλαμιστών. Η Νέμεσις αποτελεί την φυσική ροή των πραγμάτων, είναι η αντί-δρασις της Φύσεως στην όποια δράσι. Εάν ο άνθρωπος δρα σκεπτόμενος την οικολογική ισορροπία, σεβόμενος τους συνανθρώπους του και τα λοιπά όντα της φύσεως και μη ενεργώντας ως «εκλεκτόν δημιούργημα», τότε δεν έχει λόγο να φοβάται τίποτε. Αντιθέτως όλοι όσοι συνεργούν στην άνευ λογικής και ηθικής αποσύνθεσι του πλανήτη μας, τότε θα έλθουν αντιμέτωποι με την Νέμεσιν. Και η Νέμεσις δεν «συγχωρεί», ούτε λάθη, ούτε «αμαρτίες». Η έννοια της συγχωρέσεως είναι αλλοιωμένη έννοια, παραεπινόησις ή παρεφεύρεσις και αυτή της ηθικής των εγκληματιών. «Σκότωσε, κάψε, δολοφόνησε και αν μετανοήσεις θα πας στον παράδεισο». «Κεχαριτωμένη» η «λογική» τους μόνο που δεν στέκει σε κανένα δικαστήριο και πόσο μάλλον στο δικαστήριον της Φύσεως. «Συγχωρώ» = συν + χώρος, σου επιτρέπω δηλαδή να μπεις στον χώρο μου. Σημαίνει μια συναίνεσι στην εισβολή κάποιου στον χώρο (πνευματικό – ηθικό – φυσικό) κάποιου άλλου και δεν έχει καμμία σχέσι με την απαλοιφή – παραγραφή των εγκλημάτων στο όνομα της μετάνοιας. «Μετανοώ» = μετά + νοώ, νοώ δηλαδή κάτι μετά από κάποια διαδικασία (Προ-νοώ => Δια-νοώ => Μετά-νοώ) και δεν έχει σχέσι με την ηθική μεταστροφή ή την λύπη για μια κακή πράξι. Η μετά-νοια κατα την χριστιανική ορολογία αποτελεί παρά-νοια στην ουσία του νου και όχι απλή μεταστροφή των ιδεών ή των αντιλήψεων.

Μα βάσι όλα τα ανωτέρω, σύγχρονοι θεολογούντες όταν διαβάζουν στο κατά Λουκάν «ευαγγγέλιον» = «καλή αγγελία;;; πόσο καλή και για ποιόν;;;» της «καινής διαθήκης = «καινούργιας συμφωνίας;;; με ποιόν και γιατί;;;» και στα ΙΒ’ 51-53 εδάφια: «Νομίζετε ότι ήλθον να δώσω ειρήνην εν τη γη; ουχί, σας λέγω, αλλά διαχωρισμόν. Διότι από του νυν θέλουσιν είσθαι πέντε εν οίκω ενί διακεχωρισμένοι, οι τρεις κατά των δύο, και οι δύο κατά των τριών. Θέλει διαχωρισθή πατήρ κατά υιού και υιός κατά πατρός, μήτηρ κατά θυγατρός, και θυγάτηρ κατά μητρός, πενθερά κατά της νύμφης αυτής, και νύμφη κατά της πενθηράς αυτής» ψάχνουν να βρούν… αλληγορίες. Και θέλουν να αγνοούν ότι τα εδάφια αυτά αποτελούν έναν αντικατοπτρισμόν της κοινωνίας μας, όπου πράγματι, βάσει των λεχθέντων υπό του υιού του θεού τους, όντως δεν ήλθε να δώσει ειρήνη στην γη, όντως μέσα σε ένα σπίτι είναι όλοι διαχωρισμένοι σε «κόμματα», «ομάδες» (ποδοσφαιρικές ή μη), «αιρέσεις», όντως η πεθερά είναι κατά της νύφης κλπ. κλπ.

Παρομοίως όταν διαβάζουν στο κατά Λουκάν ΙΘ’ 26 – 27: «Διότι σας λέγω, ότι εις πάντα τον έχοντα θέλει δοθή, από δε του μη έχοντος, και ό,τι έχει, θέλει αφαιρεθή απ΄αυτού. Πλην τους εχθρούς μου εκείνους οίτινες δεν με ηθέλησαν να βασιλεύσω επ΄αυτούς, φέρετε και κατασφάξατε έμπροσθέν μου.», δεν βλέπουν πουθενά ότι ο πλούτος είναι όντως συγκεντρωμένος στα χέρια ολίγων ενώ οι υπόλοιποι συνεχώς χάνουν και τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει και παρανοώντας μεταφράζουν το «κατασφάξατε» ως… «κρίνατε». Εάν λοιπόν ο συντάκτης του «κατά Λουκάν» εννοούσε «κρίνατε», ας έγραφε «κρίνατε» και όχι «κατασφάξατε», για να μην έχουμε και ‘μείς να λέμε…

Ας αλλάξουμε πάλι «κλίμα» (μην μας θεωρήσουν και για Αντιχρίστους = Έλληνες και «σκοτιστήκαμε» κατά τα κοινώς λεγόμενα) και ας δούμε κάποιες άλλες εξ’ ίσου σημαντικές παρεφθαρμένες έννοιες.

Έχει μάθει λοιπόν ο εκάστοτε υπουργός να διατάζει, να είναι υπερόπτης και να θεωρεί ότι είναι ο επικεφαλής ενός συνόλου υπαλλήλων – υπηκόων, που τους θεωρεί και υποτελείς. Εν μέρει δεν έχει και άδικο, μιας και υπ-άλληλος καλείται ο υπό των αλλήλων δούλων ευρισκόμενος. Με λίγα λόγια ο δούλος του δούλου. Ο ίδιος όμως ο υπ-ουργός ξεχνά ή ίσως και να μην έμαθε ποτέ ότι ευρίσκεται υπό του έργου. Ενός έργου που καλείται να βγάλει εις πέρας και όχι να κωλυσιεργεί ή να απομυζεί ή να κακο-κατασκευάζει.

Ομοίως έχει μάθει κάποιος που έχει παρανομήσει, ότι μπορεί με την μεσολάβησι κάποιου καλού «δικηγόρου» να αθωωθεί. Δικη-γόρος όμως σημαίνει αυτόν ακριβώς που τα συνθετικά της λέξεως έχουν προορισμό να σημαίνουν. Εκείνον δηλαδή που στην δίκην αγορεύει. Και στην δίκην η οποία λαμβάνει χώρα στο δικαστήριον και απόφασιν λαμβάνει ο δικαστής πρέπει να αγορεύεις υπέρ του δικαίου. Το δίκαιον όμως, είναι αναλλοίωτον στον χρόνο και δεν μπορεί να τροποποιείται από την διάθεσι του εκάστοτε νομο-θέτη που κανείς δεν έχει ελέγξει την ικανότητά του να θέτει νόμους υπέρ του δικαίου. Δίκαιον και δικάζω (εκ του διχάζω) σημαίνει την διαδικασίαν αποδόσεως στον καθένα αυτών που του αναλογούν και του πρέπουν. Ο δικηγόρος με την σημερινή έννοια δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας συνθηκο-γνώστης και η δίκη τίποτε παραπάνω από μια συνθηκο-κρισία, όπου οι εκάστοτε συνθήκες δεν συνιστούν απαραιτήτως και δίκαιον. Επιπλέον αγορεύω = ομιλώ στην αγορά (όπου στην αγορά βεβαίως δεν κατέβαιναν για ψώνια αλλά για να αγορεύσουν). Εξ’ ου και απ-αγορεύω δηλαδή δεν επιτρέπω σε κάποιον να μιλήσει. (Αυτό που λέμε «απαγορεύεται η είσοδος» λέγεται καταχρηστικώς. Το ορθόν θα ήταν «ανεπίτρεπτη η είσοδος» ή κάτι αντίστοιχο).

Δεν θα ήταν υπερβολικόν να πούμε ότι δεν υπάρχει έννοια που να μην έχει αλλοιωθεί σε σχέσι με την αρχική και πλέον ορθή σημασία της. Απλώς ομιλούμε και συνεννοούμαστε συμβατικώς χάριν της «κοινωνικής προσαρμογής», η οποία κάθε άλλο παρά κοινωνική είναι. Διότι ενώ κοινωνία νοείται εκ των κοινών εκείνων στοιχείων που χαρακτηρίζουν τα μέλη της, σήμερα δεν υπάρχουν κοινά στοιχεία αναφοράς απλώς συμβατική, ανούσια γειτνίασις ανομοιογενών πληθυσμιακών ομάδων. Μέσα λοιπόν στο καζάνι της πολυπολιτισμικότητος βράζουν τα υγιή με τα νοσηρά στοιχεία και βγάζουν ένα «ζουμί» ακατάλληλον προς «πόσιν». Η έννοια «πολυπολιτισμικότης» αποτελεί το αποκορύφωμα της άγνοιας (ή σκοπιμότητος) των σημερινών «λεξιπλαστών» – εξουσιαστών. Κι’ αυτό διότι: πολιτισμός = σύνολον στοιχείων προς ανύψωσιν του επιπέδου του ανθρώπου. Παραγωγή και σύνθεσις πολιτισμικών στοιχείων (= πολιτισμού) νοείται μόνον εντός της Πόλεως. Πόλις εκ του « πόλος», είναι ο ελκυστής των Πολιτών, είναι το σημείον όπου πολώνονται οι Πολίτες και ταυτοχρόνως το ίδιο το σύνολον των Πολιτών. Είναι εφεύρεσις αμιγώς Ελληνική. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, όλα τα λοιπά αντίστοιχα δεν είναι τίποτε παραπάνω από οικιστικά συγκροτήματα συναθροίσεως ανθρώπων. Ειδικώς στην σημερινή εποχή, «πόλις» νοείται ένα οικτρό «υδροκέφαλο» σύμπλεγμα τσιμέντου, σιδήρου, ασφάλτου, πλαστικού και καταναλωτών μαζανθρώπων. (Ακούστηκε και το εξωφρενικόν, κατά τα αμερικανικά πρότυπα, ότι δείκτης πολιτισμού είναι η κατανάλωσις και… το ποσόν των απορριμμάτων εκάστου κατοίκου). Ο Πολίτης έχει το δικαίωμα εξασκήσεως των πολιτικών του δικαιωμάτων τότε και μόνον τότε, όταν μετά από απαίτησι των περιστάσεων, μεταβάλεται σε Οπλίτη με υποχρέωσι να προστατέψει την πόλι του και με όρκο να θυσιάσει και την ζωή του ακόμη εάν αυτό χρειαστεί. Εντός των πυλών της Πόλεως ο Πολίτης αισθάνεται ασφαλής και η ασφάλεια αυτή αποτελεί κατάκτησι η οποία διεκδικείται με τα Όπλα εκτός των πυλών της βεβαίως, εάν και όταν απαιτηθεί. Σήμερα αντιθέτως, όλοι οι αντιρρησίες «συνειδήσεως», οι δήθεν ειρηνιστές, ιεχωβαδομανείς θρησκόληπτοι, λουφαδόροι κτλ. απολαμβάνουν τα προνόμια της Πόλεως επειδή κάποιοι άλλοι που θέλουν να τους ονομάζουν «ρατσιστές» και «εθνικιστές» και «φασίστες» και ό,τι άλλο, αγωνίστηκαν, αλλά και είναι έτοιμοι να αγωνιστούν και πάλι γι’ αυτόν τον τόπον.

Η υψηλής στάθμης ηθική και εθνολογική παρουσία άλλων λαών, όπως Κινέζων, Ιαπώνων, Ινδών, Ερυθροδέρμων κλπ, κάθε μία εξ’ αυτών καθ’ όλα σεβαστή και αξιόλογη, (των τελευταιών δε ιδιαιτέρως φυσιολατρική, έτσι δικαιολογείται και η συστηματική εξόντωσις των υπό των «κονκισταδόρων» – ιεροεξεταστών – «εκπολιτιστών») δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Πολιτισμός. Το σύνολον των χαρακτηριστικών στοιχείων εκάστου λαού, όσο υψηλού επιπέδου και αν είναι, μπορεί να ονομάζεται «κουλτούρα» – «culture» εκ του «καλλιεργώ», διότι απλούστατα δεν έχουν Πόλεις (υπό την Ελληνικήν έννοιαν πάντα) αλλά οικιστικά συγκροτήματα.

Κατά συνέπειαν «πολυπολιτισμικότης» δεν υπάρχει εφ’ όσον δεν υπάρχουν πολλοί πολιτισμοί.

Ευρύμαχος

PEEGEE  SCHIZAS

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s