ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ Η ΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ Κ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΥ,ΥΠΕΡΕΓΩ ΥΠΕΡ-ΕΧΟΝΤΟΣ (XVI)


(BEING CONTINUED FROM  20/07/14)

ΒΟΗΘΑ ΦΤΩΧΕ ΜΗ ΣΟΥ ΜΟΙΑΣΩ

Οι Γραφές υπάρχουν. Αξίζει τον κόπο ν’ απομονώσουμε τα  «διασωθέντα» λόγια του Ιησού που προδίδουν τον επαναστάτη, για  να εκτιμήσουμε και την επέμβαση που θα επιχειρήσει ο Παύλος στη  διδασκαλία του. Μια επέμβαση, με επιδεξιότητα χειρούργου σε  εγκέφαλο.
Ο Ιησούς απευθύνεται στις λαϊκές τάξεις, τους φυσικούς αντίπαλους  των πλουσίων. Αυτή τη μερίδα του εβραϊκού λαού αναλαμβάνει να  αφυπνίσει και να την ετοιμάσει να δεχτεί την επανάσταση που  επίκειται:
«Λέγω δε αλήθεια, στέκουν εδώ μπροστά μερικοί που θα ζουν ακόμη  (ου μη γεύσονται θάνατον) για να ιδούν τη βασιλεία του Θεού»  (Λουκ. θ’, 27).
Βασιλεία του Θεού, κατά τον Ιησού, είναι η αποκατάσταση της  δικαιοσύνης, σύμφωνα με τη συνείδηση και την επικράτηση της  κάθαρσης.

«Δεν έρχεται η βασιλεία του Θεού με προβλέψεις, ούτε όπως λένε,εδώ είναι, εκεί είναι. Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας» (Λουκ.,ιζ’, 20).
Με τη συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους κι όχι με  τις υποκριτικές ευλάβειες.
«Αυτοί που τρώνε τα σπίτια των χηρών και ισχυρίζονται πως  προσεύχονται με τις ώρες, αυτοί είναι οι πολλά βεβαρημένοι» (Μάρκ.ιβ’, 40· Λουκ., κ’, 47).
Η βασιλεία του Θεού είναι η ανθρώπινη ευτυχία, που για ν’ αποκατασταθεί πρέπει ν’ ανατραπεί η κατεστημένη τάξη που ισχύει  τώρα, ώστε ν’ απολαύσουν οι φτωχοί κι εξαθλιωμένοι τα αγαθά που  θα πάρουν από τους πλούσιους.
«Μακάριοι οι πτωχοί γιατί είναι δική σας η βασιλεία του Θεού.
Μακάριοι κείνοι που πεινούν τώρα γιατί θα χορτάσουν. Μακάριοι όσοι  τώρα κλαίτε γιατί θα γελάσετε».
Πρέπει όμως πρώτα να εξουδετερώσετε τους ισχυρούς που κρατούν  συγκεντρωμένο τον πλούτο.
«Κανείς δεν μπορεί να μπει στο σπίτι του ισχυρού και ν’ αρπάξει τ’αγαθά του, αν δε δέσει πρώτα τον ισχυρό και τότε θα μπορέσει να  λεηλατήσει το σπιτικό του» (Μάρκ., γ’,27-28).
Αλλά για να κερδίσετε αυτό που δικαιούστε πρέπει να ξεσηκωθείτε,να διεκδικήσετε τα δικαιώματα σας, να προκαλέσετε την αγανάκτηση  και το διωγμό, εξαιτίας μου. Τότε,
«Όταν θα σας μισήσουν οι άνθρωποι, κι όταν σας αφορίσουν και σας  εξευτελίσουν και θα σας απορρίπτουν με το άκουσμα του ονόματος  του γιου του άνθρωπου. Κείνη τη μέρα να σκιρτήσετε από χαρά κι  αυτό θα σας λογαριαστεί πολύ στον ουρανό, γιατί αυτό ήταν το  χαρακτηριστικό που καθόριζε τους προφήτες».
Ο αυθεντικός προφήτης, λοιπόν, κατά τον Ιησού, διεκδικεί τα  δικαιώματα του λαού και γι’ αυτό, κατά συνέπεια, αποτελεί πάντα  πρόκληση για το κατεστημένο.
«Αλλά», συνεχίζει, «αλίμονο στους πλούσιους που αγνόησαν τις  εκκλήσεις σας114 Αλίμονο σε σας τους χορτάτους, γιατί θα πεινάσετε.
Αλίμονο σε σας που τώρα γελάτε γιατί θα πενθήσετε και θα κλάψετε.

Αλίμονό σας όταν όλοι οι άνθρωποι μιλούν καλά για σας. Από κάτι  τέτοιους φτιάχνανε τους ψευδοπροφήτες» (Λουκ., στ’, 21-26).
Κάτι πρωτοφανές κι ολοκαίνουριο προωθείται στην ανθρώπινη  συνείδηση. Για τέτοιους αγώνες το κίνητρο σου πρέπει να ‘ναι ο  άλλος. (Η ανάπτυξη αλληλεγγύης των Εσσαίων). Έτσι και δε  φλέγεσαι από τον καημό του συνόλου τίποτα δε γίνεται.
«Και το αγαπάν τον πλησίον ως σε αυτόν, πλείον έστι πάντων των  ολοκαυτωμάτων και θυσιών» (Μάρκ. ιβ’, 33-34).
Τα γνωστά επιχειρήματα των υποχρεώσεων, «ξέρεις έχω παιδιά,ειδάλλως σού ‘λεγα γω τί θά ‘κανα», ή το μικροβόλεμα, που ο  φτωχός κατάκτησε με κόπο γι’ αυτό και δεν το διακινδυνεύει, όλα, μα όλα τά ‘βλέπε και τά ‘ πε:
«Δεν υπάρχει κανείς που να μην άφησε το σπίτι του, ή αδελφούς ή  αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για το  χατήρι μου και τα όσα κηρύσσω που δε θα πάρει εκατονταπλάσια  τώρα, τούτο τον καιρό, σπίτια, αδελφούς, αδελφές, μητέρες, παιδιά  και χωράφια ύστερα από τους διωγμούς και για το μέλλον αιώνια  ζωή» (Μάρκ., ι’, 29-31).
Άλλο το παρόν, που θα ικανοποιηθεί με γήινα αγαθά και με  πανανθρώπινη αδελφοσύνη, κι άλλο το μέλλον, που κι αυτό θα  δικαιωθεί. Κι όταν τον ρωτούν οι μαθητές του, πότε θα συμβούν όλ’  αυτά, τους απαντά:
«Όταν απ’ αυτές τις οικοδομές που βλέπεις δε θα μείνει πέτρα απάνω  στην πέτρα. Όταν δε ακούσετε πολέμους και φήμες για πολέμους  μην τρομάξετε. Γιατί πρέπει να γίνουν (Μάρκ, ιγ’, 6-7). Εσάς θα σας  παραδώσουν στα συνέδρια και στις συναγωγές και θα σας δείρουν  (Μάρκ., ιγ’, 9) και θα επαναστατήσουν τα παιδιά κατά των γονέων  και θα τους σκοτώσουν. Κι όλοι θα σας μισούν εξαιτίας μου (Μάρκ.,ιγ’, 12-13). Να διδαχθείτε από την παραβολή της συκιάς. Όταν  μαλακώσει ο κλάδος της και βγάλει φύλλα, ξέρετε πως το καλοκαίρι  είναι κοντά. Έτσι κι σεις, όταν δείτε να συμβαίνουν όλ’ αυτά, η ώρα
έφτασε. Σας λέω αλήθεια, ότι δεν θα χαθεί αυτή η γενιά ως ότου  συμβούν όλα αυτά» (Μάρκ. 28-31).
Ο Ιησούς λοιπόν μιλεί συγκεκριμένα για μια λαϊκή επανάσταση.
Ξεκαθαρίζει μάλιστα τη θέση του:
«Φωτιά ήρθα να βάλω στη γη. Και τί δε θά ‘δινα για νά ‘χε κιόλας  ανάψει. Θέλω να πάρω βάφτισμα και πως λαχταρώ ώσπου να  συμβεί. Φαντάζεστε πως ήρθα να δώσω ειρήνη στη γη. Όχι, σας  λέγω, αλλά διχόνοια. Από τώρα κι έπειτα θά ‘ναι πέντε σ’ ένα σπίτι  διχασμένοι, τρεις εναντίον δυο, δυο εναντίον τριών. Θα  συγκρουστούν ο πατέρας κατά του γιου κι ο γιος κατά του πατέρα, η  μητέρα κατά της θυγατέρας κι η θυγατέρα κατά της μάνας, η πεθερά  κατά της νύφης κι η νύφη κατά της πεθεράς» (Λουκ., ιβ’, 49-54). Θα  πει ακόμη: «Και ο μη έχων πωλησάτω το ιμάτιον αυτού και  αγορασάτω μάχαιραν» (Λουκ., 37).
Και θά ‘ρθει ο Παύλος:
«Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε δεήσεις, προσευχές,
παρακλήσεις, υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι διά  να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και  σεμνότητι» (Τιμόθ., β’, 1).
Επιτέλους! ο λαός αποκτά κάποιο προορισμό και ευθύνες. Πρώτα,πριν έρθει ο Μεσσίας, ποιος τον λογάριαζε τον φτωχό και κακομοίρη  λαό; Σήμερα όμως που ένας Μεσσίας σταυρώθηκε για χάρη του και  που τον προίκισε με την πίστη του, θ’ αναλάβει αυτός, ο λαός, να προστατέψει με προσευχές τους άρχοντες κι όλους τους  αξιωματούχους γενικά κι όλοι θα ζουν βίο ησύχιο και ανθόσπαρτο!
Ένας είναι ο κίνδυνος, οι ειδωλολάτρες. Όταν προσέχουμε να μην  κάνουμε τις δικές τους αμαρτίες, όλα θα πάνε καλά:
«Οράτε και φυλάσσεσθε από πάσης πλεονεξίας. Διότι τα πλούτη δεν  αυξάνουν το μάκρος της ζωής», λέει ο Ιησούς (Λουκ., ιβ’, 15).
Αλλά ο Παύλος που κηρύσσει τον λόγον Του, δηλώνει:
«Νεκρώσατε λοιπόν την πλεονεξίαν ήτις είναι ειδωλολατρία»(Κολοσ., γ’, 5-6).
Ο καημένος ο Παύλος! Μπορεί να μην είναι τόσο φλογερά, τόσο  φανατικά προσκολλημένος στο Λόγο και τη διδασκαλία του Ιησού;
Όταν διαπιστώνει ότι ο ερχομός Του ανάμεσα στους ανθρώπους  αποκατέστησε τα πάντα πάνω στη γη; Θά ‘λεγα πως ο Παύλος ζει σ’ έναν αιώνα αλλεπάλληλων θαυμάτων. Οι αμαρτωλοί, οι παραβάτες  του θείου Νόμου, η μοιχαλίς γενιά που καυτηρίαζε ο Ιησούς, όλ’αυτά εξαφανίστηκαν. Πριν λίγα, δυο τρία χρόνια, ο Ιησούς
ισχυριζόταν πως υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, αδικούντες υποκριτές  και αδικούμενοι, χορτάτοι αφέντες και λαός πειναλέος. Τώρα ο  Παύλος διαπιστώνει πως η δικαιοσύνη που τόσο λαχταρούσε ο  Μεσσίας και που εξαιτίας της σταυρώθηκε, αποκαταστάθηκε. Και πως  οι απαίσιες αντιθέσεις καταλύθηκαν: Τώρα υπάρχουν αφέντες να  διατάσσουν και χριστιανοί να υπακούουν.

«Τα τέκνα υπακούετε εις τους γονείς (…) Οι δούλοι υπακούετε εις   τους κατά σάρκαν κυρίους σας μετά φόβου και τρόμου, εν απλότητι  της καρδίας σας ως εις Χριστόν, μη κατ’ οφθαλμοδουλείαν ως  ανθρωπάρεσκοι, αλλ’ ως δούλοι του Χριστού, εκπληρούντες το  θέλημα του Θεού εκ ψυχής (…) γνωρίζοντες ότι έκαστος, ό,τι καλόν  πράξει τούτο θέλει λάβει παρά του Κυρίου, είτε δούλος είτε  ελεύθερος… εκ ψυχής εργάζεσθε ως εις τον Κύριον και ουχί εις  ανθρώπους· γνωρίζοντες ότι από τον Κύριον θέλετε λάβει ως
ανταμοιβήν την κληρονομίαν…» (Εφεσ., στ’, 1-8 και Κολοσ., γ’, 18-24).
Κατά τα λεγόμενα του Παύλου, το όνειρο του Ιησού πραγματοποιείται και αποκαθίσταται η ισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους.
Και πώς; Από τον ίδιο το Θεό που, χάρη στην ανωτερότητα του,καταργεί όλες τις διακρίσεις: Δεν έχει προτιμήσεις. Αγαπά όλα του τα  πλάσματα το ίδιο, οπότε, μια και η αγάπη του είναι όμοια για όλους, οι άνθρωποι γίνονται ίσοι αναμεταξύ τους. Απόδειξη πως όση χαρά  του δίνουν οι χορτάτοι την ίδια ακριβώς του δίνουν και οι
πεινασμένοι.
«Ο τρώγων διά τον Κύριον τρώγει, διότι ευχαριστεί εις τον Θεόν. Και  ο μη τρώγων διά τον Κύριον δεν τρώγει και ευχαριστεί εις τον Θεόν»  (Ρωμ., ιδ’, 1).
Μας βεβαιώνει ακόμη ο Παύλος ότι το φαγητό ούτε προσθέτει ούτε  αφαιρεί από την αξία των πιστών, που δυστυχώς δεν τα  καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις υλικές ανάγκες.
«Δεν είναι το φαγητό που μας προβάλλει στο Θεό. Ούτε εάν  φάγωμεν έχομε κανένα πλεονέκτημα, ούτε εάν δεν φάγωμε χάνουμε  τίποτα» (Κορ., η’, 8).
Οι πιστοί όμως εξακολουθούν νά ‘χουν πολύ πεζές ανάγκες. Οπότε ο  Παύλος φτάνει στο αποκορύφωμα της ανοητολογίας.
«Τα φαγητά είναι διά την κοιλίαν και η κοιλία διά τα φαγητά. Πλην ο  Θεός και ταύτην και ταύτα θέλει καταργήσει» (Α’ Κορ., στ’, 13).
Ύστερα όμως από τόση πολλή ισότητα δημιουργείται ένας κίνδυνος.
Να το παρακάνουν οι φτωχοί (οι δούλοι) και ν’ αδικήσουν τους  αφέντες. Αλλά ο Παύλος επιβλέπει άγρυπνος στην εφαρμογή του  γράμματος της διδασκαλίας του Ιησού και της ισότητας, μια και όλοι  γίνανε αδέλφια.

«Όσοι είναι υπό ζυγόν δουλείας, ας νομίζουσι τους κυρίους αυτών  άξιους πάσης τιμής, διά να μη δυσφημήται το όνομα του Θεού και η  διδασκαλία. Οι δε έχοντες πιστούς κυρίους, ας μη καταφρονούσι  αυτούς, διότι είναι αδελφοί, αλλά προθυμότερον ας δουλεύωσι» (Α’  Τιμόθ., στ’, 1).
Μετά 2 χιλιάδες χρόνια, ο πάπας Βενέδικτος 15ος, θα χρησιμοποιήσει  τα ίδια επιχειρήματα με τον Παύλο για να καταγγείλει τα αίτια που  κατά τη γνώμη του προκάλεσαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, στην  εγκύκλιο του (Ad Beatissimi) της 1ης Νοεμβρίου 1914: «Το  προλεταριάτο δεν πρέπει να καθοδηγείται από αισθήματα μίσους και  να φθονεί τους πλούσιους. Το γεγονός πως οι άνθρωποι είναι απ’ τη  φύση ίσοι, δε σημαίνει πως πρέπει να έχουν και την ίδια σειρά στην  κοινωνία… Οι φτωχοί δεν πρέπει να υποβλέπουν τους πλούσιους  ούτε να ξεσηκώνονται εναντίον τους, σαν οι πλούσιοι να είναι  κλέφτες».*
«Οι κύριοι, αποδίδετε εις τους δούλους σας το δίκαιον και το ίσον,γνωρίζοντες ότι και σεις έχετε Κύριον εις τους ουρανούς». (Κολοσ.,δ’, 1).
Και εδώ συμπίπτουν οι απόψεις του Παύλου με τον Βενέδικτο. «Η  χριστιανική αδελφική αγάπη δεν μπορεί ποτέ να εξαλείψει τις τάξεις  και τις διαφορές ανάμεσα στις τάξεις, μπορεί να κατορθώσει όμως  ώστε εκείνοι που βρίσκονται σε ψηλές θέσεις να κατεβαίνουν προς  εκείνους που βρίσκονται κατώτερα και να φέρνονται σ’ αυτούς όχι
μόνο δίκαια… αλλά και φιλικά και με πνεύμα συμπάθειας και αγάπης.
Έτσι οι φτωχοί θα χαίρονται για τον πλούτο των πλουσίων και θ’αφοσιώνονται με εμπιστοσύνη στην αγάπη τους».115
Μένει καμιά αμφιβολία πως η βασιλεία των φτωχών έφτασε; Αυτοί  θα γίνουν τα ιδανικά πρότυπα. Και θ’ αναλάβουν, με την επίδειξη  απόλυτης υποταγής Στον ασκητισμό που τους υποχρεώνει η ίδια  τους η φτώχεια, να πραγματοποιήσουν τις εντολές, ώστε οι πλούσιοι  – πιστοί ή άπιστοι – αφέντες να παραδειγματιστούν. Μια και η  φτώχεια και η κακομοιριά είναι προνόμια που εξασφαλίζουν τη  βασιλεία των ουρανών, οφείλουν, οι προνομιούχοι φτωχοί, να  επιδεικνύουν την ανάλογη ανωτερότητα:

«Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού (…) Μη εκδικήτε  εαυτούς Αλλά δότε τόπον της οργής. Διότι είναι γεγραμμένον. Εις  εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέει ο Κύριος»  (Ρωμ., ιβ’, 19-20). «Διά της χάριτος που μου δόθηκε», λέει ακόμη ο  Παύλος, «είμαι σε θέση να σας βεβαιώσω ότι, η αγάπη κακό δεν  κάνει εις τον πλησίον είναι λοιπόν εκπλήρωσις του νόμου η αγάπη»(Ρωμ., ιγ’, 10).
Φαίνεται, όμως, πως υπάρχουν κάποιοι ξεροκέφαλοι που δυσκολεύουν το έργο του Παύλου και επιμένουν να μην αγαπούν τους  άρχοντες «ως σεαυτόν». Αλλά ο Παύλος που ξέρει το Νόμο δεν  επιτρέπει το μίσος. Δεν είπε ο Ιησούς πως το πρώτιστον καθήκον
είναι η αγάπη στον πλησίον; Οι διακρίσεις λοιπόν, και το μίσος κατά  των πλουσίων, αποκλείονται. Το πολύ πολύ να μετατραπεί το μίσος  σε οίκτο και ο φθόνος για τα πλούτη τους σε αηδία. Αυτό ναι. Από  κει και πέρα ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Γιατί τ’ αφεντικά  είναι επιστάτες της δικαιοσύνης, διορισμένοι απ’ ευθείας από το θεό.
Κι όποιος δεν το ξέρει – τότε η τώρα – να το πάρει απόφαση.
«Πάσα ψυχή ας υποτάσσεται εις τας ανωτέρας εξουσίας. Διότι δεν  υπάρχει άλλη εξουσία παρά μόνο του Θεού (…). Ώστε ο  εναντιούμενος εις την εξουσία να εναντιούται εις την ε ν τ ο λ ή ν  του Θεού και όσοι αντιδρούν θα τιμωρηθούν γι’ αυτό. Διότι οι άρ-
χοντες δεν είναι φόβος των αγαθών έργων Αλλά των κακών. Θέλεις  δε να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό κι αυτή θα σε παινέσει,επειδή ο άρχων είναι υπηρέτης του Θεού για το καλό σου. Εάν όμως  κάνεις το κακό, τότε να φοβάσαι διότι δεν φορεί ματαίως την  μάχαιραν. Επειδή είναι υπηρέτης του Θεού είναι εκδικητής του, το
εκτελεστικόν του όργανον εναντίον εκείνου που κάνει το κακό. Διά  τούτο είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε όχι μόνο για την οργή αλλά και  για λόγους συνείδησης (..). Αποδίδετε λοιπόν σε όλους εκείνα που  τους οφείλετε (…) εις όποιον οφείλετε φόβο, τον φόβο, εις όποιον  την τιμή, την τιμή…» (Ρωμ., ιγ’, 1-7).
Μη σπεύδουμε σε συμπεράσματα. ο Παύλος μιλάει έτσι στη Ρώμη,την αφέντρα των λαών. Πρέπει να την πείσει πως δεν έχει καμιά  πρόθεση να κλονίσει την τάξη και τον αυταρχικό τρόπο που  επιβάλλεται, αλλά αντίθετα να την εδραιώσει, εξουδετερώνοντας το  μίσος του λαού κατά των αρχόντων και τις παράλογες απαιτήσεις του  για την από κοινού κατανομή των αγαθών. Ίσως η τακτική του νά  ‘ναι παρελκυστική, προκειμένου να πραγματοποιήσει, απ’ άλλο  δρόμο, τ’ όνειρο της κοινωνικής ισότητας. Κάτι ξέρει αυτός, μια και  μας βεβαιώνει πως είναι ο πρώτος πληρεξούσιος του Θεού πάνω στη
Γή:
«Έγώ κατά την χάριν του Θεού την δοθείσαν εις εμέ σοφός  αρχιτέκτων θεμέλιον έθεσα» (Κορ., γ’, 10).
Ύστερα απ’ αυτό, ποιος θα τολμήσει να του αμφισβητήσει πως έχει  εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα; Αλίμονο! ο Παύλος δε θα  διστάσει να ισχυριστεί πως ο Ιησούς έκανε την εκλογή του για το  πώς πρέπει νά ‘ναι οι άνθρωποι οι προορισμένοι να σωθούν:

αγράμματοι. Μόνον αυτούς, λέει, θεωρεί ο Ιησούς άξιους να δεχτούν  το μήνυμα του.
Είπαμε: Η μόρφωση ήταν προνόμιο των ανωτέρων οικονομικά  τάξεων. Των αρχόντων. ο Παύλος θ’ απομονώσει το γνώρισμα αυτό  της άρχουσας τάξης σαν μειονέκτημα, σε σύγκριση με την  αγραμματοσύνη του λαού, που, κατά τον Παύλο, αποτελεί και την
εγγύηση για την εξασφάλιση της σωτηρίας.
«Βλέπετε, αδελφοί, ποιοί είσθε σεις που κληθήκατε (από το θεό)· δεν  υπάρχουν μεταξύ σας ούτε πολλοί σοφοί σύμφωνα με την κρίση των  ανθρώπων, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς, αλλά ο Θεός  εδιάλεξε τους ανόητους (μωρούς) κατά την κρίση του κόσμου για να  καταισχύνη τους σοφούς και τους ανθρώπους ταπεινής καταγωγής
του κόσμου και τους περιφρονημένους (εξουθενωμένους) εδιάλεξε ο  Θεός, και τα μη όντα για να καταργήση τα όντα» (Α’ Κορ, α’, 26-29).
Ας προσέξουμε τη διαφορά των κηρυγμάτων μεταξύ Ρώμης και  Κορίνθου. Στη Ρώμη, στην άμεση άσκηση της εξουσίας των  αρχόντων και της δουλείας, μιλεί για υποταγή. Στην Ελλάδα μιλεί για  πνεύμα. Οι διαφορές της ποιότητας της μάζας και της δυσαρέσκειας  της προς την ανώτερη τάξη ποικίλλουν. Στη Ρώμη ο πλούτος. Στην
Ελλάδα το πλέγμα κατωτερότητας της μάζας προς την πνευματική  ηγεσία. Τόσο οργανωμένος ήταν ο Παύλος.
Απαραίτητη, λοιπόν, προϋπόθεση της σωτηρίας όλων των ανθρώπων, που ο Παύλος θ’ αναλάβει να σώσει, θέλουν δε θέλουν   (πρώτη φορά που εμφανίζεται στον κόσμο η επιβολή της σωτηρίας  με το ζόρι), είναι να εξομοιωθούν με το πρότυπο που καθορίστηκε
από τον Μεσσία, κατά τους ισχυρισμούς του Παύλου πάντα: τον  αγράμματο λαό. Έτσι θα πραγματοποιηθεί η ισότητα. Εκ των άνω  προς τα κάτω. Η κατάργηση των διακρίσεων δε θα προϋποθέτει το  οικονομικό και πολιτιστικό ανέβασμα του λαού προς την ηγέτιδα  τάξη, όπως το δήλωνε ο Ιησούς:
«Είναι αρκετό για το μαθητή να γίνει όπως ο δάσκαλος του και ο  δούλος όπως ο κύριος του» (Ματθ., Γ, 25),

Αλλά από την ισοπέδωση – την πνευματική – της άρχουσας τάξης με  τους αγράμματους. Αυτή, μάλιστα, είναι ισότητα.
«Δε γνωρίζετε ότι είστε ο ναός του Θεού και ότι σε σας κατοικεί το  πνεύμα του Θεού; (Α’ Κορ., γ’, 16)… επειδή και οι Ιουδαίοι ζητούν  αποδείξεις και οι Έλληνες ζητούν σοφία, εμείς δε κηρύσσομεν τον  σταυρωμένο Χριστό, για μεν τους Ιουδαίους θεωρείται σκάνδαλο, για  δε τους Έλληνες μωρία. (Α’ Κορ., α’. 22-24). Αλλά είναι γραμμένο:
Θα εξαφανίσω τη σοφία των σοφών και τη σύνεση των συνετών θα  εκμηδενίσω… (Α’ Κορ., α’, 19). Στους τέλειους κηρύσσομεν την   σοφίαν αλλά όχι την σοφίαν αυτού του αιώνα, ούτε των αρχόντων  αυτού του κόσμου που καταργούνται,
αλλά κηρύσσομεν την σοφία του Θεού, την μυστηριώδη, την  κρυφή… (Α’ Κορ., γ’, 6-7). Μην απατάστε. Εάν κανείς από σας  φαντάζεται ότι είναι σοφός, κατά τις σημερινές αντιλήψεις, να γίνη  ανόητος (μωρός) για να γίνη σοφός. Γιατί η σοφία αυτού του κόσμου  είναι ανοησία κατά τον Θεό…» (Α’ Κορ., γ’, 18-19).

11 Η σχολή του Τύμπιγκεν με τον καθηγητή F. C. Baur επικεφαλής, στις αρχές του
περασμένου αιώνα, είναι από κείνες πού επιμένουν ότι οι περισσότερες επιστολές που
αποδίδονται στον Παύλο δε γράφτηκαν πριν από τον 2ο αιώνα (Λέντσμαν ό.π., σελ.14).

«Οι άρχοντες τούτου του κόσμου», είναι οι άνθρωποι με ελληνική  παιδεία. Εξάλλου για τον Παύλο, όπως και για όλο τον εβραϊσμό της  εποχής, ο κόσμος κατοικούνταν από Εβραίους και Έλληνες. Αυτή η  διάκριση επαναλαμβάνεται συνεχώς στα γραφτά του. «Τώρα δεν  υπάρχει πλέον Έλλην και Ιουδαίος, περιτμημένος και απερίτμητος…»
(Κολοσ., γ’, 11). Και οι μεν Εβραίοι της Παλαιστίνης – Ο λαός δηλαδή   – τον έχουν απορρίψει σαν προδότη του ιουδαϊσμού και γιατί έχει  ανοιχτά εκτεθεί σαν συνεργάτης των Ρωμαίων, αλλά και γιατί  διαστρεβλώνει με τέτοια κακοήθεια την πραγματικότητα για την  επανάσταση του λαού στη χώρα του. Και όχι γιατί στη διδασκαλία  του  τάσσεται υπέρ της κατάργησης της περιτομής. Πρόκειται για ένα  από τα χοντρά ψεύδη-επιχειρήματα των πρωτοχριστιανικών αιώνων,εκείνων που θέλουν να καλύψουν τις πραγματικές αιτίες του  ρήγματος ανάμεσα στον Παύλο και τον εβραϊσμό. Ένας Πολωνός  καθηγητής της Ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας,
απολογητής του χριστιανισμού στις αρχές του αιώνα μας, ο Θαδαίος  Τσελίνσκι116 γράφει σχετικά με τα «δάνεια» του χριστιανισμού από την αρχαία θρησκεία:
«Της αποδίδουν κατά προτίμηση το επίθετο “εθνική” με το μισητό  νόημα του όρου, σκεπάζοντας όλα όσα δημιούργησε με τον ακόμη  πιο προσβλητικό όρο “ειδωλολατρία”. Έτσι και μόνο η βεβαίωση  προπαρασκευής του χριστιανισμού μέσα στην αρχαία θρησκεία, θα  μπορούσε σε λεπτές ψυχές να φανεί “βλάσφημος”… Κανείς δεν  μπορεί να αμφισβητήσει το ιστορικό γεγονός ότι η χριστιανική  θρησκεία, ενώ γεννήθηκε στην αγκαλιά του Ιουδαϊσμού, διώχτηκε  από τον ίδιο το λαό που φαίνεται πως την εγέννησε. Τη δέχτηκαν  αντίθετα όλα τα έθνη, που αποτελούσαν μέρος της απέραντης  ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τόσο, που όταν έσβησε ο αρχαίος κόσμος,τα όρια της χριστιανικής θρησκείας, συνέπιπταν σχεδόν με τα όρια  της αυτοκρατορίας αυτής… οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι  Έλληνες και οι εξελληνισμένοι Ρωμαίοι ήταν από πριν  προετοιμασμένοι να γίνουν οπαδοί του Χριστού, ενώ οι Εβραίοι δεν  ήταν. Προετοιμασμένοι από ποιόν; Μα είναι φανερό από τη θρησκεία  τους, αφού για θρησκεία πρόκειται».
Παρ’ όλη τη «λεπτότητα» του συγγραφέα – απολογητή, το επιχείρημα γίνεται δικό μας. Και μεις εξάλλου το ίδιο υποστηρίζουμε:
Ότι π ο τ έ ο Ιησούς δε συνδέθηκε με θρησκευτικό πρόσωπο στην  αντίληψη του εβραϊκού λαού. Κι αν ο έξω από την Παλαιστίνη  κοσμάκης δεν ήταν κατατοπισμένος, οι εβραϊκές μάζες γνωρίζουν  πολύ καλά τα άπλυτα της χώρας τους. Κι έχουν απορρίψει και  κυνηγήσει τον Παύλο αμείλικτα, γιατί επιδίωξε να ευνουχίσει την  επανάσταση τους με τη διαστροφή της πραγματικότητας ως προς τον  Ιησού και τις γλυκερότητες που του αποδίδει. Απόδειξη πως ο ίδιος  δεν τολμά να ξαναγυρίσει στην Παλαιστίνη. Αλλά και στη Ρώμη  φοβάται κάποια εκδίκηση των ανταρτών συμπατριωτών του και ζει  φρουρούμενος από Ρωμαίο στρατιώτη. Γιατί έχει γίνει γνωστό πως  κάνει και εξαγωγή θρησκειο-ιδεολογίας «ως σοφός αρχιτέκτων»,όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα.
Γιατί όταν διαμαρτύρεται ότι «δεν είναι φαγητά και πιοτά η βασιλεία  του θεού» διαψεύδει κάποιον που υπόσχεται στους πεινασμένους να  χορτάσουν, όταν θα αποκατασταθεί η τάξη στον τόπο και η δικαιοσύνη που προϋποθέτει η βασιλεία του θεού. Και μόνο το γεγονός  ότι η επανάσταση τράβηξε το δρόμο της, διαψεύδει όλο το
Παυλιανικό οικοδόμημα και τις αντιφάσεις των συνοπτικών  ευαγγελίων.
Ο Guingnebert λέει σχετικά:
«Μια τέτοια ελκυστική ιδέα της παλιγγενεσίας του Βασιλείου του  θεού, για τους Εβραίους, αναφερόταν σ’ έναν καθαρό εθνικισμό.
Κατά μίαν έννοια έπαιρνε τη μορφή της εκρηκτικής, της αμετάκλητης  νίκης των αιώνια ηττημένων και δεν μπορούσαν να φανταστούν  κανένα άλλο τρόπο ν’ αρχίσει παρά με την επανάσταση: “Βοήθησε  τον εαυτό σου κι ο ουρανός θα σε βοηθήσει”, αυτό ήταν το σύνθημα  των Ζηλωτών. Γι’ αυτό το άγγελμα του Χριστού, αν και καλά ήταν όπως μας αφήνουν να εννοήσουμε τα συνοπτικά ευαγγέλια, αυτή η  πρόσκληση στην ηθική μεταμόρφωση του άτομου και στην υποταγή,που θα αμειφθεί, με την υπόσχεση μιας υπερφυσικής ευδαιμονίας,στο “Βασίλειο που πλησιάζει” δεν είχε καμιά τύχη να γίνει αποδεκτή  από τους συμπατριώτες του προφήτη. Όπως και δεν έγινε».
Ωστόσο, οι θεωρίες που δε βρήκαν απήχηση στον εβραϊκό λαό  ακούστηκαν με πολύ ενδιαφέρον από τους ολιγαρχικούς της  αυτοκρατορίας. Η έκπληξη της μεγάλης αλλαγής που υποσχόταν ο Απόστολος των Εθνών, ήταν πως ο κόσμος είναι τέλεια φτιαγμένος  και δε χρειαζόταν καμιά αλλαγή. Γι’ αυτό και θα παραμείνει όπως
έχει:
«Ο Θεός μας εκάλεσε να ζούμε ειρηνικά. Πάντως ο καθένας ας  κανονίζει τη ζωή του σύμφωνα με το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός.
Και την κατάσταση του (όπως βρισκόταν), όταν τον κάλεσε ο Κύριος.
Έτσι διατάσσω σ’ όλες τις εκκλησίες (…) Ήσο δούλος όταν εκλήθης;
Μη σε μέλη (…). Εκείνος που όταν εκλήθη εις τον Κύριον ήταν  δούλος, θεωρείται απελεύθερος διά τον Κύριον ομοίως, και ο ελεύθερος που εκλήθη, είναι του Χριστού δούλος». (Α’ Κορ., ζ’, 20-23).
Επιτέλους, καταλάβαμε γιατί σταυρώθηκε ο Ιησούς! Ήρθε να  καθησυχάσει τους δούλους, ειδικά, πως δεν πρέπει να παίρνουν  κατάκαρδα την κατάσταση της δουλείας τους. Αντίθετα, πρέπει να  ‘ναι ευχαριστημένοι. Για τον Κύριο, «και δούλοι και ελεύθεροι είσθε  δούλοι του Χριστού» (Α’ Κορ, ζ’, 22). Από τη στιγμή που φωτίστηκες  και πίστεψες στο θεό, ο θεός σε θεωρεί εσένα τον δούλο,ελευθερωμένο. Τί άλλο θέλεις ύστερα απ’ αυτό;
Αλίμονο για την κατακαημένη την ανθρωπότητα από τη στιγμή που ο  Παύλος θα ρίξει το σύνθημα του σκοταδισμού. Ο συγγραφέας του  Κατά Ματθαίον θ’ αναλάβει να τον διατυπώσει και γραπτά,νοθεύοντας το λόγο του Ιησού.
Σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν στην άποψη ότι το  Κατά Λουκάν γράφτηκε στις αρχές του 2ου αιώνα, και το Κατά  Ματθαίον κάμποσες δεκαετίες αργότερα. Φαίνεται καθαρά, εξάλλου,πως η «γραμμή» έχει δοθεί. Αλλά και λογικά, μόνον έτσι εξηγείται η  νοθεία. Με το πέρασμα του καιρού ο παυλισμός, που είμαστε
υποχρεωμένοι ν’ αποκαλούμε χριστιανισμό, εδραιώνεται, οπότε  αρχίζει πλέον να ελέγχει την κατάσταση. Και το Κατά Λουκάν δεν  μπορεί, δε γίνεται να εξαφανιστεί. Θα γραφτεί όμως το Κατά  Ματθαίον, που οι εκκλησίες θα προωθήσουν έκτοτε μετά μανίας, μια  κι αποτελεί τον Κώδικα της Πολιτικής που θ’ ακολουθήσει ο  χριστιανισμός σε όλη τη μετέπειτα πορεία του.

Ο Ιησούς λέει στο Κατά Λουκάν. «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα έστιν η βασιλεία του θεού». Γιατί οι πλούσιοι, το ‘χει επανειλημμένα  τονίσει, είναι οι διεφθαρμένοι.
Στο Κατά Ματθαίον θα γίνει μια μικρή συμπλήρωση, που και τον σαφή υπαινιγμό κατά των πλουσίων θα εξουδετερώσει και, κυρίως,θα εισαγάγει τον καινούριο στόχο, κατά Παύλο: «Μακάριοι οι πτωχοί  τω πνεύματι».
Για τη βασιλεία του θεού μιλεί ο Ιησούς. Στη βασιλεία των ουρανών  παραπέμπει ο Ματθαίος. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για πάντα ότι  στα χρόνια της κρατικής βίας και της λαϊκής αντιβίας, ο όρος «η  Βασιλεία του θεού», που χρησιμοποιεί διαρκώς ο Ιησούς, είναι το  κράτος της δικαιοσύνης που θα επικρατήσει, καμουφλαρισμένο για
το φόβο των Ιουδαίων. Γι’ αυτό και δηλώνει: «Ουκ έστιν ο Θεός  νεκρών, αλλά Θεός ζώντων. Υμείς ουν πολύ πλανάσθε» (Μάρκ., ιβ’,27).
«Μακάριοι οι πεινώντες νυν, ότι χορτασθήσονται», λέει στο Κατά  Λουκάν. Ήρθε η ώρα να φάνε κείνοι που τώρα πεινούν.
Το νυν θα εξαφανιστεί και θα συμπληρωθεί στο Κατά Ματθαίον:
«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες δικαιοσύνην, ότι αυτοί  χορτασθήσονται».
Θα δούμε ακόμη στο Κατά Ματθαίον τον Ιησού να μακαρίζει τους  ειρηνοποιούς, τους πράους και όλους τους συμβιβασμένους. Με  θλιβερή αφέλεια αλλά και θράσος, το εγκόλπιον δι’ απλοϊκάς καρδίας  της Καινής Διαθήκης ξεχωρίζει τα οικόπεδα. Η γη για τους  αμαρτωλούς και οι ουρανοί για τους δίκαιους. Που θα τους  αξιωθούν, με την προϋπόθεση ότι θά ‘ναι και πτωχοί τω πνεύματι!
Αντίθετα με τις παλιές θρησκείες, παρατηρεί πολύ σωστά ο  McNeill,117 που πίστευαν ότι η μετά θάνατο ζωή έχανε αναπόφευκτα  κάτι από την πληρότητα που χάριζε η ζωή σε τούτο τον κόσμο, η  σωτηρολογία του ιουδαϊσμού, χριστιανισμού και άλλων ανατολικών  θρησκειών, υπόσχεται παραδεισιακές καταστάσεις. Κατ’ αυτήν, «η
πέρα από τον τάφο ζωή ήταν συνυφασμένη με ριζική αλλαγή και  βελτίωση της κοινωνίας, έτσι που μόνο αποκαθαρμένες και  εξαγνισμένες ψυχές μπορούσαν να χαίρονται την αιώνια ζωή».
Αυτό εννοούσαμε λέγοντας πως ο Παύλος θα μπαζώσει το χάος με τα  αφελή του θύματα.

Ό.π., σελ. 389, σημ. 75, και 400-1.

Γιατί μια τέτοια έντεχνη προπαγάνδα, που εξευτέλιζε τη σημασία των  επίγειων αγαθών και τη χαρά του να ζεις, δημιουργούσε έξαρση στα  πλήθη που δεν έβλεπαν την ώρα να πεθάνουν για να δοκιμάσουν  την επουράνια μακαριότητα, που η προσδοκία της τα γέμιζε  εγκαρτέρηση για την επίγεια αθλιότητα. Το εύρημα ήταν  αξιοθαύμαστο και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει. Ο καημένος ο Τσβάιχ  διηγιόταν ότι στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, που οι  ανάπηροι μετριούνταν σε εκατομμύρια, γινόταν μια τέτοια διαφήμιση  για την τελειότητα των ξύλινων τεχνητών ποδιών (κυρίως), που σου  ‘ρχόταν η επιθυμία να κόψεις μόνος σου το πόδι σου για να  απολαύσεις ένα τέτοιο δείγμα τεχνικής τελειότητας.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

114 Όλες οι υπογραμμίσεις των Γραφών δικές μου.

115 Ό.π, σελ. 91.

116 Θ. Τσελίνσκι, Η Σίβυλλα, μετάφρ. Β. Ν. Τατάκη, σελ. 31, εκδ. Παπαδημητρίου, 1951.

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s