ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙΣ ,ΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ – ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ


[”…ο Γαυδέντιος χρησιμοποιεί τον όρο σημασία (Εισαγ. 20): “εχρήσαντο δε οι παλαιοί [ονόμασι] προς την σημασίαν των οκτωκαίδεκα φθόγγων και γράμμασι τοις καλουμένους σημείοις μουσικοίς” (και χρησιμοποίησαν οι αρχαίοι ονόματα και γράμματα, τα ονομαζόμενα μουσικά σημεία, για την παρασημαντική (τη σημειογραφική παράσταση) των δεκαοκτώ φθόγγων).”]

Γαυδέντιος
Εισαγ. 20

Η παρασημαντική, μουσική γραφή, σημειογραφία. Από το ρήμα παρασημαίνομαι, σημειώνω ή παριστάνω με σημεία τους μουσικούς ήχους, τη διάρκειά τους κτλ. Ο Αριστόξενος (Αρμον. Στοιχ. ΙΙ, 39, 6) το καθορίζει: “το παρασημαίνεσθαι τα μέλη” (η σημειογραφία των μελών). Και λίγο πιο κάτω (σ. 39, 15) χρησιμοποιεί και τον όρο παρασημαντική: “ού γαρ ότι πέρας της αρμονικής επιστήμης εστίν η παρασημαντική…” (γιατί η παρασημαντική δεν είναι το τέλος της αρμονικής επιστήμης).
Ο όρος για τη γραφή των φθόγγων εκφράζεται και με τις λέξεις σημασία και στίξις · ο Γαυδέντιος χρησιμοποιεί τον όρο σημασία (Εισαγ. 20): “εχρήσαντο δε οι παλαιοί [ονόμασι] προς την σημασίαν των οκτωκαίδεκα φθόγγων και γράμμασι τοις καλουμένους σημείοις μουσικοίς” (και χρησιμοποίησαν οι αρχαίοι ονόματα και γράμματα, τα ονομαζόμενα μουσικά σημεία, για την παρασημαντική (τη σημειογραφική παράσταση) των δεκαοκτώ φθόγγων). Στον Ανώνυμο Bell. 79, 68) συναντούμε τον όρο στίξις: “και ότι ου ρητώ παραλέλειπται η στίξις” (και ότι η [οργανική] σημειογραφία είναι ανεξάρτητη από το κείμενο).
Τα σύμβολα που χρησιμοποιούνταν για τη μουσική σημειογραφία (παρασημαντική) ονομάζονταν σημεία
(πρβ. Αριστόξ. ό.π. 40, 8 και 10· και Ανών. ό.π. 19, 2) κτλ.

Οι Έλληνες είχαν δύο συστήματα γραφής, ένα για την οργανική και ένα άλλο για τη φωνητική μουσική. Χάρη στην Εισαγωγή Μουσική του Αλύπιου, η ελληνική σημειογραφία έχει διασωθεί· ο Αλύπιος δίδει σε αυτή πλήρεις πίνακες σε όλους τους δεκαπέντε τόνους και στα τρία γένη. Υποτίθεται ότι από τα δύο συστήματα εκείνο της οργανικής γραφής ήταν αρχαιότερο· η φωνητική γραφή βασιζόταν στο ιωνικό αλφάβητο, που υιοθετήθηκε τον 5ο αι. π.Χ.1
Και οι δύο γραφές χρησιμοποιούνταν. Ο Αριστείδης (Περί μουσ. Mb 26, R.P.W.-I. 23) λέει ότι “με τα χαμηλότερα σημεία καταγράφουμε την οργανική μουσική, καθώς και τα ριτορνέλλι (πρελούντια, ιντερλούντια, γενικά σύντομα οργανικά κομμάτια που παρεμβάλλονταν στην αρχή ή συνήθως ανάμεσα σε τμήματα του κύριου φωνητικού έργου) των πνευστών, και το τμήμα των σόλι των εγχόρδων οργάνων (“μεσαυλικά ή ψιλά κρούματα”), που βρίσκονται στις ωδές· με τα ψηλότερα σημεία εκφράζουμε τα φωνητικά μέρη (“τας ωδάς”)· πρβ. Γαυδ. ό.π. 21 και Ανών. (Bell. 79, 68): “και τα μεν άνωθεν της λέξεως… τα δε της κρούσεως κάτωθεν” (κι εκείνα τα σημεία που είναι τοποθετημένα αποπάνω είναι για τις λέξεις [δηλ. το φωνητικό μέρος]… ενώ εκείνα που είναι αποκάτω είναι για το οργανικό μέρος).

[”Ο Αριστείδης (Περί μουσ. Mb 26, R.P.W.-I. 23) λέει ότι “με τα χαμηλότερα σημεία καταγράφουμε την οργανική μουσική, καθώς και τα ριτορνέλλι (πρελούντια, ιντερλούντια, γενικά σύντομα οργανικά κομμάτια που παρεμβάλλονταν στην αρχή ή συνήθως ανάμεσα σε τμήματα του κύριου φωνητικού έργου) των πνευστών, και το τμήμα των σόλι των εγχόρδων οργάνων (“μεσαυλικά ή ψιλά κρούματα”), που βρίσκονται στις ωδές· με τα ψηλότερα σημεία εκφράζουμε τα φωνητικά μέρη (“τας ωδάς”)·”]

Αριστείδης
Περί μουσ. Mb 26, R.P.W.-I. 23
ὑπόκειται δὲ ἡ καθ᾽ ἡμιτόνιον τῶν
στοιχείων ἔκθεσις καὶ ἡ κατὰ τόνον καὶ λοιπὸν οἱ ἐκ
τούτων τρόποι· διπλῆ δὲ ἡ ἔκθεσις τῶν σημείων γέγονεν
ἡμῖν, _ἵν᾽_ ἐκ τῆς τῶν κάτω γραφομένων ὁμοιότητος τὴν
τῶν ἄνω θεωρῶμεν ἀκολουθίαν, καὶ ὅπως τοῖς μὲν κάτω
τὰ κῶλα καὶ τὰ ἐν ταῖς ᾠδαῖς μεσαυλικὰ ἢ ψιλὰ κρούματα,
τοῖς δὲ ἄνω τὰς ᾠδὰς χαρακτηρίζωμεν, καὶ ὅπως τὰ
κατὰ μουσικὴν ἀπόρρητα συγκρύπτωμεν εὐκόλως, ἀντὶ
τῶν ἐν χρήσει γραμμάτων _τ_ὰ κατὰ τὴν τονικὴν ἔκ-
θεσιν ὑπογεγραμμένα κατατάττοντες. πτέρυγι δὲ τὸ διά-
γραμμα τῶν τρόπων γίνεται παραπλήσιον, τὰς ὑπεροχὰς
ἃς ἔχουσιν οἱ τόνοι πρὸς ἀλλήλους ἀναδιδάσκον· ἐκτέ-
θεινται δὲ οὗτοι κατὰ τὰ γ γένη καὶ τὰς συμφωνίας περι-
έχοντες· συμφωνία δέ ἐστιν ὅταν δύο στοιχείων κατὰ τὸ
ἐναρμόνιον δύο διαστήματα περιεχόντων θάτερον τούτων
ἐν ἄλλῳ γένει μόνον τὰ δύο συναφθέντα σημαίνῃ.

Στην οργανική σημειογραφία τα σημεία χρησιμοποιούνταν κατά τριάδες, δηλ. με τρεις διαφορετικές θέσεις του ίδιου σημείου-γράμματος, από τις οποίες η πρώτη ήταν η κανονική θέση (σημείον ορθόν), η δεύτερη με στροφή πίσω του γράμματος (σημείον απεστραμμένον) (ήταν για τη νότα υψωμένη κατά ημιτόνιο) και η τρίτη, με το γράμμα ανάποδο (σημείον ανεστραμμένον) (ήταν για τη νότα με ανύψωση 1/4 του τόνου):
(α) Ε (νότα do)·
(β) 3 (νότα do δίεση)·
(γ) (νότα do 1/4).
Τα κύρια σημεία στο διατονικό γένος ήταν τα ακόλουθα 17 (οργανική σημειογραφία):
(οι νότες πιο πάνω από το la [17η] σημειώνονταν με τα ίδια, κατά σειρά, σημεία με έναν τόνο, Κ’ Ύ <‘ κτλ.
Οι ίδιες νότες (στη φωνητική σημειογραφία) είχαν τα ακόλουθα σημεία (διατονικό γένος)· πρέπει να σημειωθεί ότι τα σημεία αυτά είχαν μεγαλύτερη ομοιότητα με τα γράμματα του αλφαβήτου.
(οι νότες πιο πάνω από το la [17η] είχαν τα αντίστοιχα σημεία τους με έναν τόνο δεξιά, όπως στην οργανική σημειογραφία).
Ο χαμηλότερος από τους 15 τόνους (υποδωρικός) θα εμφανιζόταν με τις δύο σημειογραφίες (στο διατονικό γένος) με τον ακόλουθο τρόπο (βλ. Αλύπιος Εισαγ. 14):
Το θέμα της ελληνικής σημειογραφίας δεν είναι τόσο απλό, όσο μπορεί να φαίνεται, γιατί υπάρχουν ορισμένες ανωμαλίες στους πίνακες του Αλύπιου· μια από αυτές είναι ότι χρησιμοποιούνται διαφορετικά σημεία μερικές φορές για την ίδια νότα σε διαφορετικούς τόνους.
Οι Έλληνες είχαν και σημεία για τη ρυθμική σημειογραφία. Ο πρώτος χρόνος (όπως ονομάζεται από τον Αριστόξενο), δηλ. η βασική χρονική μονάδα (χρόνος βραχύς), σημειωνόταν με το σημείο U. Για τους μακρούς χρόνους υπήρχαν ο κανονικός μακρός (μακρά δίχρονος ή δίσημος) που σημειωνόταν -· οι υπόλοιποι χρόνοι ήταν η μακρά τρίχρονος ή τρίσημος, εκφραζόμενη με το σημείο: –, η μακρά τετράχρονος ή τετράσημος: L– , η μακρά πεντάχρονος ή πεντάσημος: L+-.
Αυτά τα ρυθμικά σημεία τοποθετούνταν πάνω από τα σημεία της φωνητικής ή οργανικής γραφής. Οι Έλληνες είχαν ακόμη και σημεία για τις παύσεις (χρόνοι κενοί, όπως λέγονταν). Η βραχύτερη παύση ονομαζόταν λείμμα
και σημειωνόταν με το αρχικό γράμμα της λέξης Λείμμα (Λ)· το Λ λοιπόν ήταν ο χρόνος κενός βραχύς. Οι άλλες παύσεις, που αντιστοιχούσαν με τις αξίες των φθόγγων, ήταν οι ακόλουθες:
κενός μακρός δίχρονος – Λ
κενός μακρός τρίχρονος — Λ
κενός μακρός τετράχρονος L– Λ
κενός μακρός πεντάχρονος L+- Λ

Εκτός από τα σημεία, που υποδήλωναν τις παύσεις, υπήρχαν άλλα δύο ακόμη σημεία: η στιγμή (.), που δήλωνε τη θέση (Ανών. Bell. 21, 3 και 85), και η διαστολή, που γραφόταν με μια διπλή κάθετη γραμμή και δύο στιγμές προς τα δεξιά ¦: και χώριζε τα προηγούμενα από τα επόμενα (Ανών. 26, 11): “Η δε λεγομένη διαστολή επί τε των ωδών και της κρουματογραφίας παραλαμβάνεται, αναπαύουσα και χωρίζουσα τα προάγοντα από των επιφερομένων εξής” (και η λεγόμενη διαστολή προστίθεται και στη φωνητική και στην οργανική μουσική, κάνοντας μια διακοπή και χωρίζοντας τα προηγούμενα από εκείνα που ακολουθούν)· ίδια δίατύπωση και στον Μ. Βρυέννιο (έκδ. Wallis III, 480).

1. Η Denise Jourdan-Hemmerdinger σε μια ανακοίνωσή της στην Academie des Inscriptions et Belles Lettres στο Παρίσι, την 1η Ιουνίου 1973, αναφέρεται σε “μια άλλη αρχαία μουσική σημειογραφία”, που ανακάλυψε, χωρίς να δίνει άλλες πληροφορίες (Comptes Rendus des Seances de l’annee 1973, avril-juin, Paris 1973, σ. 292). Βλ. για την ανακοίνωση αυτή στο λ. λείψανα ελληνικής μουσικής (15).
Για μια πιο πλήρη μελέτη της ελληνικής παρασημαντικής μπορεί κανείς να συμβουλευτεί, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα:
Αλύπιος, Εισαγωγή Μουσική (Mb 1 κε., C.v.J. 366 κε.).
Αριστείδης Κοϊντιλιανός, Περί μουσικής (Mb, Antiq. mus. auct. sept, τόμ, ΙΙ, ’μστερνταμ 1652· R.P.W.-Ι., Λιψία 1963).
R. Westphal, Harmonik und Melopoeie der Griechen, Λιψία 1886.
F. A. Gevaert, Hist. et theor. de la mus. de l’antiq., Γάνδη 1875, τόμ. Ι, σσ. 393-418.
D. Β. Monro, The Modes of Ancient Greek Music, Οξφόρδη 1894, σσ. 67-77, 27.
H. S. Macran, The Harmonics of Aristoxenus, Οξφόρδη 1902· Εισαγωγή, σσ. 45-61.

 

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Οι μουσικό σύστημα των αρχαίων Ελλήνων αναπτύχθηκε σταδιακά. Αρχικά ήταν πιθανότατα πεντατονικό, δηλαδή μια κλίμακα είχε μόνο 5 βαθμίδες (αντίστοιχα με αυτό που επιβιώνει έως τις μέρες μας στην Ήπειρο). Με την προσθήκη ακόμη 2 φθόγγων στην κλίμακα τον 8ο αι. μετεξελίχθηκε σε επτατονικό το οποίο διαμόρφωσε το διατονικό σύστημα τέλειον. Το τονικό σύστημα της αρχαίας Ελλάδας αποτέλεσε τη βάση του τονικού συστήματος της νεότερης εποχής,  έως και τις μέρες μας.

Ονομασίες φθόγγων – Τετράχορδα
Επειδή η λύρα ήταν το κύριο μουσικό όργανο των αρχαίων Ελλήνων, το μουσικό σύστημα στηρίζεται σ’ αυτήν:

  • οι ονομασίες των φθόγγων αντιστοιχούν στις ονομασίες των χορδών της
  • οι κλίμακες ήταν κατιούσες όπως και οι χορδές στο κράτημα του οργάνου
  • οι κλίμακες προκύπτουν από 2 ομάδες 4 χορδών που ονομάζονται «τετράχορδα».

Οι ονομασίες των χορδών και των φθόγγων ήταν:
Στην τρίχορδη:

  • νήτη (=η πιο κάτω), [αντίστοιχη με τη Μι]
  • μέση, [Λα] και
  • υπάτη (=η πιο πάνω), [Μι]

Στις χορδές προστέθηκαν

  • η παραμέση [Σι] μετά τη μέση
  • η παρανήτη [Ρε] πριν τη νήτη και αργότερα
  • η λιχανός (=του δείκτη), [Σολ] πριν τη μέση.

Τέλος, προστέθηκαν

  • η τρίτη [Ντο] και
  • η παρυπάτη [Φα]

διαμορφώνοντας έτσι μία πλήρη διατονική κλίμακα.

Δεν χρησιμοποιείται το συγκερασμένο, αλλά το φυσικό κούρδισμα. Οι τόνοι και τα ημιτόνια δεν ήταν όλα ίσα μεταξύ τους αλλά διέφεραν ελαφρά ανάλογα με τη θέση τους. Ο συνδυασμός τόνων και ημιτονίων διαμορφώνει τρία τετράχορδα. Κάθε τετράχορδο έχει ονομασία που παραπέμπει στην καταγωγή του.

δώριο

φρύγιο

λύδιο

Η – Τ – Τ

Τ – Η – Τ

Τ – Τ – Τ

Τρόποι
Χαρακτηριστικό του συστήματος είναι η χρήση, όχι μόνο 2, όπως συμβαίνει με τον μείζονα και ελάσσονα στο δυτικό τονικό σύστημα, αλλά 7 τρόπων που ονομάζονται και αρμονίαι. Ο τρόπος δεν σήμανε μόνο την κλίμακα, αλλά και τον τρόπο (το ύφος) που παιζόταν ένα κομμάτι. Κάθε τρόπος έχει δύο τετράχορδα, που συνδέονται με ένα τόνο. Έτσι προκύπτουν οι τρόποι:

Δώριος

Μι – Μι

Φρύγιος

Ρε – Ρε

Λύδιος

Ντο – Ντο

Υποδώριος ή Αιόλιος

Λα-Λα

Υποφρύγιος ή Ιόνιος

Σολ – Σολ

Υπολύδιος

Φα – Φα

Μιξολύδιος

Σι – Σι

Αλλοιώσεις δεν υπήρχαν, με την έννοια που τις χρησιμοποιούμε σήμερα, αλλά υπήρχαν τα γένη (διατονικό,χρωματικό, εναρμόνιο) που αλλοίωναν (όξυναν ή βάρυναν) τους φθόγγους και κατά συνέπεια τα τετράχορδα. Δείτε ένα παράδειγμα στον πίνακα που ακολουθεί:

Το εναρμόνιο τετράχορδο μάλιστα, όπως φαίνεται και στο σχήμα, χρησιμοποιούσε και τέταρτα του τόνου που του προσέδιδαν χαρακτηριστικό χρώμα.

Η σημειογραφία

Υπήρχαν δύο ειδών σημειογραφίες (παρασημαντικές) η φωνητική και η οργανική.

Η λογική τους είναι απλή. Στη φωνητική σημειογραφία χρησιμοποιούνται γράμματα του ιωνικού αλφαβήτου (που μοιάζει με το σύγχρονο), που αντιστοιχούν σε κάποιο τονικό ύψος.

Σε κάθε φθόγγο αντιστοιχείται ένα γράμμα για τη κανονική του μορφή, το επόμενο για την 1η όξυνση (αλλοίωση) και το επόμενο για την 2η όξυνση. Μετά ακολουθεί ο επόμενος φθόγγος (προς τα κάτω).

 

Π.χ. Το Φα ->Α το Φα# ->Β, Το Φα##-> Γ, το Μι -> Δ κ.ο.κ.
Στην οργανική σημειογραφία χρησιμοποιούνται γράμματα άλλου τοπικού αλφάβητου (πιθανώς αργίτικου) που περιστρέφονται για κάθε όξυνση. Η σημειογραφία αυτή χρησιμοποιήθηκε έως τον 3ο αιώνα μ.Χ., οπότε αντικαταστάθηκε με τη νευματική.

[”Αριστόξενος (Αρμον. Στοιχ. ΙΙ, 39, 6) το καθορίζει: “το παρασημαίνεσθαι τα μέλη” (η σημειογραφία των μελών). Και λίγο πιο κάτω (σ. 39, 15) χρησιμοποιεί και τον όρο παρασημαντική: “ού γαρ ότι πέρας της αρμονικής επιστήμης εστίν η παρασημαντική…” (γιατί η παρασημαντική δεν είναι το τέλος της αρμονικής επιστήμης).”]
Αρμον. Στοιχ. ΙΙ, 39, 6
Ἃ δέ τινες ποιοῦνται τέλη τῆς ἁρμονικῆς καλουμένης
πραγματείας οἱ μὲν τὸ παρασημαίνεσθαι τὰ μέλη φάσκοντες
πέρας εἶναι τοῦ ξυνιέναι τῶν μελῳδουμένων ἕκαστον, οἱ δὲ
τὴν περὶ τοὺς αὐλοὺς θεωρίαν καὶ τὸ ἔχειν εἰπεῖν τίνα
τρόπον ἕκαστα τῶν αὐλομένων καὶ πόθεν γίγνεται· τὸ
δὴ ταῦτα λέγειν παντελῶς ἐστιν ὅλου τινὸς διημαρτηκό-
τος. οὐ γὰρ ὅτι πέρας τῆς ἁρμονικῆς ἐπιστήμης ἐστὶν ἡ
παρασημαντική, ἀλλ᾽ οὐδὲ μέρος οὐδέν, εἰ μὴ καὶ τῆς
μετρικῆς τὸ γράψασθαι τῶν μέτρων ἕκαστον· εἰ δ᾽ ὥσπερ
ἐπὶ τούτων οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστι τὸν δυνάμενον γράψασθαι
τὸ ἰαμβικὸν _μέτρον καὶ ἄριστά γε εἰδέναι τί ἐστι τὸ
ἰαμβικόν_, οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν μελῳδουμένων – οὐ
γὰρ ἀναγκαῖόν ἐστι τὸν γραψάμενον τὸ φρύγιον μέλος καὶ
ἄριστά γε εἰδέναι τί ἐστι τὸ φρύγιον μέλος – , δῆλον ὅτι
οὐκ ἂν εἴη τῆς εἰρημένης ἐπιστήμης πέρας ἡ παρασημαν-
τική. ὅτι δ᾽ ἀληθῆ τὰ λεγόμενά ἐστιν καὶ ἀναγκαῖον τῷ
παρασημαινομένῳ μόνον τὰ μεγέθη τῶν διαστημάτων διαι-
σθάνεσθαι, φανερὸν γένοιτ᾽ ἂν ἐπισκοπουμένοις. ὁ γὰρ τι-
θέμενος σημεῖα τῶν διαστημάτων οὐ καθ᾽ ἑκάστην τῶν ἐνυ-
παρχουσῶν αὐτοῖς διαφορῶν ἴδιον τίθεται σημεῖον, οἷον εἰ
τοῦ διὰ τεσσάρων τυγχάνουσιν αἱ διαιρέσεις οὖσαι πλεί-
ους ἃς ποιοῦσιν αἱ τῶν γενῶν διαφοραί, ἢ σχήματα
πλείονα __ἃ ποιεῖ ἡ τῆς τῶν ἀσυνθέτων διαστημάτων
τάξεως ἀλλοίωσις· τὸν αὐτὸν δὲ λόγον καὶ περὶ τῶν
δυνάμεων ἐροῦμεν ἃς αἱ τῶν τετραχόρδων φύσεις ποιοῦσι,
τὸ γὰρ ὑπερβολαίας _νήτη_ς καὶ νήτης καὶ _τ_ὸ μέσης καὶ
ὑπάτης τῷ αὐτῷ γράφεται σημείῳ, τὰς δὲ τῶν δυνάμεων
διαφορὰς οὐ διορίζει τὰ σημεῖα _ὥστ_ε μέχρι τῶν μεγε-
θῶν αὐτῶν κεῖσθαι, πορρωτέρω δὲ μηδέν. ὅτι δ᾽ οὐδέν
ἐστι μέρος τῆς συμπάσης ξυνέσεως τὸ διαισθάνεσθαι τῶν
μεγεθῶν αὐτῶν, ἐλέχθη μέν πως καὶ ἐν ἀρχῇ, ῥάδιον δὲ
καὶ ἐκ τῶν ῥηθησομένων συνιδεῖν· οὔτε γὰρ τὰς τῶν τε-
τραχόρδων οὔτε τὰς τῶν φθόγγων δυνάμεις οὔτε τὰς τῶν
γενῶν διαφορὰς οὔτε, ἁπλῶς εἰπεῖν, τὰς τῶν συνθέτων καὶ
τὰς τῶν ἀσυνθέτων διαφορὰς οὔτε τὸ ἁπλοῦν καὶ μετα-
βολὴν ἔχον οὔτε τοὺς τῶν μελοποιϊῶν τρόπους οὔτ᾽ ἄλλο
οὐδέν, ὡσαύτως εἰπεῖν, δι᾽ αὐτῶν τῶν μεγεθῶν γίγνεται
γνώριμον. εἰ μὲν οὖν δι᾽ ἄγνοιαν τὴν ὑπόληψιν ταύτην
ἐσχήκασιν οἱ καλούμενοι ἁρμονικοί, τὸ μὲν ἦθος οὐκ ἂν
εἶεν ἄτοποι, τὴν δ᾽ ἄγνοιαν ἰσχυράν τινα καὶ μεγάλην εἶναι
παρ᾽ αὐτοῖς ἀναγκαῖον· εἰ δὲ συνορῶντες, ὅτι οὐκ ἔστι τὸ
παρασημαίνεσθαι πέρας τῆς εἰρημένης ἐπιστήμης, χαριζό-
μενοι δὲ τοῖς ἰδιώταις καὶ πειρώμενοι ἀποδιδόναι ὀφθαλ-
μοειδές τι ἔργον ταύτην ἐκτεθείκασι τὴν ὑπόληψιν, μεγά-
λην _ἂν_ αὖθις αὐτῶν ἀτοπίαν τοῦ τρόπου καταγνοίην·

Zambelis Spyroς

 

ΠΗΓΗ  http://www.musipedia.gr/

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Music and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s