OIKOI TOON HELLEENOON ROOMAIOON AKOLOUTHOON TEES AIRESAIOOS TOON PISTOON (ISLAM) RUM MUSULMAN (3)


Είμαστε οι καλύτεροι καλλιτέχνες, είπαν οι Κινέζοι.

Κι όμως εμείς υπερέχουμε! είπαν οι Ρωμιοί.

Θα διαγωνιστείτε, είπε ο σουλτάνος, και έτσι θα διαπιστώσουμε ποιος έχει δίκιο στον ισχυρισμό του.

Παραχωρήσατε μας ένα δωμάτιο και ένα άλλο στους Ρωμιούς, είπαν οι Κινέζοι.

Τα δωμάτια ήταν απέναντι πόρτα με πόρτα. Οι Κινέζοι ζήτησαν εκατό χρώματα. Οπότε, ο μονάρχης άνοιξε το θησαυροφυλάκιο του και κάθε μέρα, μέσω της βασιλικής χορηγίας, οι Κινέζοι προμηθεύονταν τις ποικίλες αποχρώσεις τους.

Για τη δική μας δουλειά, χρώματα και αποχρώσεις δεν είναι κατάλληλα, είπαν οι Ρωμιοί. Αυτό που θέλουμε είναι να απαλλαγούμε από τη σκουριά. Και βάλθηκαν να γυαλίσουν το δωμάτιο.

Υπάρχει απόσταση από το πολύχρωμο στο άχρωμο. Το χρώμα είναι σαν τα σύννεφα, το φεγγάρι είναι άχρωμο. Οποιαδήποτε ακτινοβολία και λαμπρότητα βλέπουμε στα σύννεφα, ας είμαστε σίγουροι ότι προέρχονται από τα άστρα το φεγγάρι και τον Ήλιο. Μόλις τέλειωσαν οι Κινέζοι τη δουλειά τους, άρχισαν να χτυπούν τύμπανα από την χαρά τους. Ο σουλτάν αφίχθη, είδε τις εικόνες τους, και από τη στιγμή που αντίκρισε αυτό το θέαμα, έχασε το μυαλό του. Μετά προχώρησε προς το δωμάτιο των Ελλήνων, που μόλις τον είδαν, τράβηξαν την κουρτίνα που χώριζε τα δυο δωμάτια, έτσι ώστε τα καταπληκτικά έργα των Κινέζων αντικατοπτρίστηκαν πάνω στους τοίχους τους, που τους είχαν βγάλει τη σκουριά και τους είχαν γυαλίσει. Όλα εκείνα που ο βασιλιάς είχε δει στο δωμάτιο των Κινέζων φαίνονταν καλύτερα εδώ. Τόσο καλύτερα που τα μάτια του πετάχτηκαν έξω από τις κόγχες τους!

Οι Ρωμιοί, πατέρα μου, είναι οι Σούφι δίχως επαναλήψεις, βιβλία και διαβάσματα, και όμως έχουν ελευθερώσει τα στήθη τους από την πλεονεξία, την απληστία, την φιλαργυρία και την κακία. Η αγνότητα του καθρέφτη είναι δίχως άλλο, η καρδιά που δέχεται αμέτρητες εικόνες. Η αντανάκλαση κάθε εικόνας λάμπει για πάντα στην καρδιά και μόνον. Και κάθε νέα εικόνα που εισχωρεί στην καρδιά προβάλλεται, απαλλαγμένη από κάθε ατέλεια. Αυτοί που έχουν καθαρίσει την καρδιά τους, έχουν ξεφύγει από τα αρώματα και τα χρώματα. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή ατενίζουν την ομορφιά…

Τζελαλεντίν Μευλανά Ρουμί

https://i1.wp.com/www.sacred-texts.com/isl/masnavi/img/sufi.jpg

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 30/09/13)

1277

Ο Σελτσουκίδης σουλτάνος Γιγιαθαλντίν Καϊ Χοσρού Γ΄ αντιμετωπίζει την ανταρσία του ξαδέλφου του, Αλααντίν Σιγιαβούς. Παράλληλα, η Ανατολία κατακλύζεται από τα ισλαμικά ασκέρια του Μαμελούκου σουλτάνου του Μισιριού, Μπαϊμπάρς. Οι Αιγύπτιοι φτάνουν λεηλατώντας μέχρι την Καισάρεια της Καππαδοκίας, απ’όπου αναχωρούν προκλητικά στις 23 Απριλίου, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου του ..Τροπαιοφόρου! Έξαλλος για το μειωμένο αμυντικό φρόνημα των υπηκόων του, ο αφέντης της ισλαμικής Ανατολίας [και φιλικά διακείμενος ως προς τον Χριστιανισμό, ως σύζυγος της Δέσποινα Χατούν (Μαρία Παλαιολογίνα), αν και ο ίδιος είναι Βουδιστής], ο Μογγόλος κυρίαρχος της Εγγύς Ανατολής, Άμπακα Χααν, εξαπολύει τις ορδές του στην περιοχή, συλλαμβάνοντας και εκτελώντας τον μεγάλο βεζύρη του σουλτανάτου της Ρωμανίας, Περβάνε  (= “πεταλούδας“, με πολιτική επιρροή το διάστημα: 1243-77), που είχε φυγομαχήσει, απαγκιστρώνοντας τις δυνάμεις του σουλτανάτου από τιςκλεισούρες/δερβένια, αποχωρώντας προς το Βορρά, στην οχυρωμένη Ευδοκία/Τοκάτ, μαζί με τον άβουλο σουλτάνο Καϊχοσρού Γ’. Επόμενος πολιτικός ακροβάτης μεταξύ των Μουσουλμάνων Σελτζούκων σουλτάνων και των ανεξιθρήσκων Μογγόλων αφεντάδων τους, στη θέση του “Πεταλούδα”, θα είναι από φέτος ο Φαχραλντίν Αλής, γνωστότερος ως Σαχίμπ Ατά (= “αφέντης μπαμπάς“, 1277-88).

 

μογγολικό μπαϊράκι, ερυθρό τετράγωνο σε χρυσό πεδίο, σε συνδυασμό με εκδοχή του λαβάρου του Αγίου Γεωργίου,σε χρήση ως έμβλημα της Σεβάστειας, σύμφωνα με άτλα του 1375

 

Φέτος καταγράφεται η πρώτη φορά που η Αγγλία υιοθετεί τη σταυροφορική σημαία της Γαλλίας, δηλαδή το ερυθρόλευκο λάβαρο (εγκαταλείποντας την αντίστροφη λευκέρυθρη εκδοχή), είτε από αφοσίωση προς τον Άγιο Γεώργιο (αναφέρεται η πρώιμη αγάπη των Ιγγλινο-Βαράγγων για τον άγιο, αφού και ο ναός τους στη Σταμπόλη είναι προς τιμήν του Τροπαιοφόρου), είτε επειδή ο ρήγας της Ιγγλιτέρας διεκδικεί σταθερά και το στέμμα του ρήγα της Φραγκίας.

1282

Εξεγείρονται οι Σικελοί και εξολοθρεύουν το στρατό κατοχής του Φράγκου ρήγα, Καρόλου του Ανδεγαυικού. Το σύνθημα για την εξέγερση,το ρεμπελιό, δίνεται στο Παλέρμο, με τις καμπανοκρουσίες για τον εσπερινό της Δευτέρας του Πάσχα. Αναφέρεται ότι τα γεγονότα του Σικελικού Εσπερινού δεν είναι αυθόρμητη εκδήλωση των ιθαγενών του νησιού, αλλά έχουν υποδαυλιστεί από το Μιχαήλ Η΄ της Ρωμανίας κι από τον Πέτρο Γ΄της Αραγώνας, ο οποίος σαν γαμπρός του Μανφρέδου διεκδικεί το ρηγάτο της Σικελίας. Σύνδεσμός τους είναι βέβαια ο Γιάννης της Προκίδας, ο οποίος έτσι κατόρθωσε τη διπλωματική εξουδετέρωση της συμμαχίας του Ορβιέτο, όπως ονομάστηκε η δυναμική σύμπραξη του Καρόλου του Ανδεγαυικού με τους Βενετούς. Πάντως, αντιστρόφως ανάλογα με τη χρηματική του συνεισφορά (60.000 Υπέρπυρα), και σε αντίθεση με το σύμμαχό του, Πέτρο Γ΄, ο Μιχαήλ Η΄ δεν κατορθώνει να αδράξει αμεσότερα κέρδη, αφού σύντομα πεθαίνει, και τον διαδέχεται ο γιος του, ο άπειρος Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος.

Αποκλειστικά στην πολιτική του Μιχαήλ Η’ (1258-82), οφείλεται η καταστροφή των ακριτών, και η οριστική αποδυνάμωση της ελληνικής Ασίας. Ο ίδιος ευθύνεται και για τον οριστικό εκφυλισμό ενός αγαπημένου, όσο και ζωτικού, θεσμού των Κομνηνών, των Προνοιάριων στρατιωτικών. Αξιωματικοί του μαχίμου ανταμείβονται εφ’άπαξ για τις υπηρεσίες τους, λαμβάνοντας τμήματα κρατικής γης, τις επονομαζόμενες και πρόνοιες ήτιμάρια, που μπορεί να περιλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις, ακόμα και χωριά ολόκληρα, μαζί με το έμψυχο δυναμικό τους. Οι χωρικοί είναι χρεωμένοι στον Προνοιάριό τους, πληρώνοντάς του φόρους και λοιπές υποχρεώσεις, ακόμα και αν αυτός απολαμβάνει εξκουσία, δηλαδή φορολογικές απαλλαγές, ή ατέλεια, για τον Α ή Β λόγο. Σ’ανταπόδοση της εκχώρησης της επικαρπίας από το κράτος, ο Προνοιάριος είχε την υποχρέωση να παρουσιάζεται σε τυχόν ανάκλησή του με πλήρη ιππική εξάρτηση και συνοδεία αριθμού πολεμιστών, συνήθως πεζικάριων, ανάλογη του μεγέθους και της ποιότητας της εκχωρημένης γης, της πρόνοιας. Όμως επί Μιχαήλ Η’, η επικαρπία μετατρέπεται σε πλήρη κυριότητα, με τη δυνατότητα κληροδοτικής μεταβίβασης, επιζήμια, αλλά όχι απροσδόκητα, καθιστώντας τις πρόνοιες σε άδικα & μη αποδοτικά φέουδαδυτικοευρωπαϊκού τύπου. Επιπλέον, ήδη οι περισσότεροι γαιοκτήμονες έχουν απαλλαγεί από το φόρο γαιοκτησίας, ενώ οι Προνοιάριοι πληρώνουν μόνο για ν’απαλλαγούν από την αναγκαστική στράτευση.

Η κατάσταση της Εθνικής Άμυνας επιδεινώνεται από την απελπισμένη πολιτική του επόμενου αυτοκράτορα, του Ανδρονίκου Β’ (1282-1328). Το ένα μέτρο είναι χειρότερο από το προηγούμενο:

· Αύξηση του αριθμού των προσληφθέντων αλλοεθνών μισθοφόρων.

· Επιβολή βαρύτερων φόρων στους πολίτες των αστικών κέντρων.

· Περιορισμός των αυτοκρατορικών ιππικών δυνάμεων σε 3.000 άντρες.

· Τοποθέτηση 2.000 καβαλάρηδων επί της ευρωπαϊκής Ρωμανίας, και παραμονή μόνο 1.000 στην επαπειλούμενη από τους Τούρκους ασιατική Ρωμανία.

· Περιορισμός του αυτοκρατορικού στόλου από δυναμικό 80 γαλεών, σε συμβολική μοίρα 20 γαλεών (1285). Ύστερα από την αποτυχία επαρκούς ναυτικής υποστήριξης από τη Γένουα, ο Ανδρόνικος Β’ θα επιχειρήσει ν’ αναβιώσει τον αυτοκρατορικό ναυτικό, με φτωχά αποτελέσματα (πρόγραμμα ναυπήγησης 20 πολεμικών πλοίων το 1320). Πάντως, μέχρι το 1285, τα περισσότερα πλοία παροπλίζονται. Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες ναυτικοί εγκαταλείπουν το επάγγελμά τους, ή στρέφονται στην πειρατεία, ή, ακόμα χειρότερα, προσφεύγουν στην υπηρεσία των Τούρκων γαζήδων εμίρηδων, π.χ στο Καρασί, το Αϊντίν, το Σαρουχάν, το Μεντεσέ και το Τζαντάρ, που λαχταρούν ν’αποκτήσουν πολεμική υπεροχή και στη θάλασσα.

Με το θάνατο του σουλτάνου Γιγιαθαντίν Καϊ Χοσρού Γ΄, φέτος, ξεκινάει περίοδος εμφυλίων σπαραγμών για την ισλαμική Ρωμανία. Μέχρι την πτώση της δυναστείας των Σελτσουκιδών το 1308, η επικράτειά τους θα διαιρεθεί από αντιμαχόμενους σφετεριστές, και από άρτι αφιχθέντες Τούρκους πολέμαρχους, όπως οι Καραμάνογλου και οι Οσμάνογλου (Οθωμανοί).
Σβήνει και η μογγολο-ρωμέικη συμμαχία, αφού πεθαίνει, επίσης, ο Αμπακα Χαν του Ιλ Χανάτου, ο Μογγόλος σύμμαχος των Παλαιολόγων, δηλητηριασθείς από το Μουσουλμάνο αδελφό του, τον Αχμάντ Τεχοντερ. Οπότε η χηρεύσασα Μαρία Παλαιολογίνα, γνωστή πλέον ως “κυρά των Μογολίων” επιστρέφει στη Ρωμανία, όπου ιδρύει μοναστήρι προς τιμήν της Θεομήτωρος Μαρίας, το οποίο θα ονομαστεί από το λαό “Μονή της Παναγιάς της Μουχλιώτισσας”, ή απλά “Μουχλί”, εκ του “Μογολίον”, ήτοι “Μογγολίον”.

1288

Στη φετινή χρονιά, ανάγεται η ίδρυση της Στορα Κοππαρμπεργκ, σουηδικής εταιρίας μεταλλουργίας και εξόρυξης χαλκού, με συνεχή λειτουργία μέχρι τον 21ο αι.

Ο αμιράλης του λαού της Γένουας, Μπενεντέττο Ζακκαρία, διορίζεται αυθέντης της Φώκαιας, από την ελληνική αυτοκρατορία της Ρωμανίας. Τα έτη 1304-06, επεκτείνει την εξουσία του και στη Χίο (ορμητήριο Μουσουλμάνων κουρσάρων), Θάσο (ορμητήριο Ελλήνων πειρατών), Σάμο και Κω. Θα τον διαδεχτεί ο αδελφός του, Μανουήλ (1307) κι αυτόν θα τον διαδεχτεί ο γιος του Μπενεντέττου και μιας γόνου του οίκου των Παλαιολόγων, ο Μπενεντέττο Β΄ Ζακκαρία Παλεολόγκο (1309-14). Πάντως, παρόλο που η ηγεμονία του οίκου Ζακκαρία στην περιοχή θα διαρκέσει ελάχιστα(1275-1329), οι Ζακκαρία θα μετοικήσουν στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, όπου θα τους δοθεί ως φέουδο, η βαρωνία της Χαλανδρίτσας. Έτσι, απόγονοι τους θα δραστηριοποιηθούν και στη Νεώτερη Ελλάδα, με πιο ονομαστούς τους Ζαχαριάδες, που θα δράσουν ως αρματωλοί στο Μοριά του 18ου αι.

Κατόπιν μεσολαβήσεως του ρήγα της Αγγλίας, Εδουάρδου Α’ , ελευθερώνεται ο ρήγας της Σικελίας (Νάπολη), ο Σαρλ Β’ ντ’ Ανζού (Κάρολος Β’ Ανδεγαυικός), που κρατείται από το 1284. Σύμφωνα μ’ έναν από τους όρους αυτής της συμφωνίας, και παρόλο που οι εχθροπραξίες ανάμεσα σε Φράγκους και Αραγονέζους θα συνεχιστούν δριμείς για πολλά χρόνια ακόμη, αναγνωρίζεται η ύπαρξη δύο διακριτών “ρηγάτων της Σικελίας“, της αραγονέζικης Τρινακρίας με έδρα το Παλέρμο, και της φράγκικης Νάπολης, με έδρα στην ομώνυμη πόλη.

Πεθαίνει ο άρχοντας Ερτουγρούλ, και στην ηγεσία της ογουζικής φυλής Σογούτ τον διαδέχεται ο γιος του, Ουθμαν (αραβικό όνομα) ή Αταμαν(τουρκικός τίτλος που αναφέρεται ως εκδοχή του ονόματος από τον Παχυμέρη). Προς τιμή του άρχοντα Ουθμάν, ή Οσμάν περσιστί (ήτοι στα φαρσί), οι Σογουτλάρ, δηλαδή τα μέλη της ανάμικτης ομάδας των Τούρκων που κυβερνάει, θα ονομαστούν Οσμανλάρ (ήτοι Οθωμανοί). Με τη βοήθεια των δραστήριων γιων του, Αλαεντίν και Ορχάν, αυτός ο Καρά Οσμάν Σαγίτ Γαζής (1281~1326), θα μετατρέψει τον ολιγάριθμο ορτά (=ορδή, στρατιά από νομάδες ιππείς) του πατέρα του σε κράτος, θα συντρίψει τον αυτοκρατορικό στρατό των Παλαιολόγων, στη μάχη του Βαφέως(1302), ενώ εν καιρώ θ’ αποποιηθεί και την κυριαρχία των Σελτζούκων σουλτάνων, αν και δεν θ’ αψηφήσει ποτέ την κηδεμονία του Ιλ Χανάτου.

Αντιθέτως με ότι διδάσκεται σήμερα, ο Καρά Οσμάν Σαγίτ Γαζή μπέης (1281~1324) δεν υπήρξε φανατικός υπέρμαχος του Ισλάμ, ενώ ως χειρότερο εχθρό του θεωρούσε τον ομοεθνή γείτονά του, το γαζή-εμίρη του Γερμιγιάν (ή Γκερμιγιάν), Γιακούμπ (Ιάκωβος, 1299-1320), και όχι τόσο τους Ρωμιούς γείτονές του, τους στραμμένους προς τη Δύση Παλαιολόγους, ή το Μογγόλο αφέντη του, τον Εμίρ Τσομπάν του Ιλ Χανάτου.

Eκτός από τον αρχικό ογούζικο ορντά (ορδή) δυναμικού 400 ιπποτοξοτών, δηλαδή τους Σογουτλάρ, προς το κλείσιμο του αιώνα ο Οθωμανικός οίκος απορροφά και τρεις επιπλέον ορτάδες, ισλαμικής, αλλά και μικτής τουρκορωμέικης, ταυτότητας:

i. Εσκεντερρούμ (οι Ρωμιοί του Εσκέντερ“, ήτοι “…του Αλεξάνδρου), ορτάς με δράση βορείως από τ’ οσμανλίδικο πυρήνα της φυλής Σογούτ,

ii. Εσκί Σεχίρ (= Παλαιόπολη, το τουρκικό όνομα του Δορυλαίου), ορτάς με δράση ανατολικώς από τ’ οσμανλίδικο πυρήνα των Σογουτλάρ,

iii. Κονυαλί (εξ Ικονίου, από Κόνυα, την ένδοξη έδρα τόσο του ρωμέικου Θέματος των Ανατολικών, όσο και του σελτζούκικου σουλτανάτου της Ρωμανίας), ορτάς με δράση νοτίως από τ’ οσμανλίδικο πυρήνα των Σογουτλάρ. Πάντως, αυτήν την εποχή η Κόνυα αποτελεί έδρα του σουλτανάτου των Καραμανλήδων, οι οποίοι ισχυρίζονται ιστορική συνέχεια τόσο με τους Ρωμιούς, όσο και με τους Σελτζούκους, εν αντιθέσει με τα νεόκοπα κράτη γαζήδων που έστησαν οι Μογγόλοι του Ιλ Χανάτου, π.χ τα εμιράτα Ερέτνα, Τσαντάρ, Σαρουχάν, Γερμιγιάν και Οσμανλί.

Όμως και ο κυριολεκτικά εμετικός οθωμανικός στόλος έχει τις ρίζες του στη βασιλεία του Οσμάν. Οικειοποιώντας Έλληνες της Προποντίδας (επίσης, Θάλασσα του Μαρμαρά), ο Οσμάν θ’αποκτήσει πλοία, με τα οποία θα κυριεύσει τα Πριγκηπονήσια (1308) και θα πραγματοποιήσει τις πρώτες αποβάσεις στη Θράκη (1321). Χαρακτηριστικό των Οθωμανών που φαίνεται παραστατικά στο Πολεμικό Ναυτικό τους, είναι η πλήρης περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των υποταγμένων χριστιανικών λαών. Από αναφορές Δυτικοευρωπαίων, φαίνεται καθαρά ότι τον οθωμανικό στόλο τον μύριζαν από μίλια μακριά, λόγω της περιφρόνησης για τη βασική υγιεινή των αλυσοδεμένων κωπηλατών τους. Μερικοί κουβάδες με θαλασσινό νερό για τον καθαρισμό των λυμάτων στο χώρο των κωπηλατών, θεωρούνταν περιττοί. Η τακτική αυτή, σε συνδυασμό με τη γενικότερη κακομεταχείριση, θα ρημάξουν αργότερα τον πληθυσμό των νησιών και των παραλίων, λόγω της υψηλή θνησιμότητας των Χριστιανών ναυτών, την οποία και θ’αντιπαρέρχεται ο εκάστοτε αρχιναύαρχος των Οθωμανών (καπτάν πασάς) μέσω απανωτών στρατολογήσεων που θα διεξάγει βιαίως, για να επανδρώνει τα κάτεργά του (κατιργα, kadirga).

https://sites.google.com/site/evdaemonia/broad-money-stock/Ali_Pasa.jpg

η γαλέα/galera του Αλή Πασά/Alli Bascia, 1571

Όμως ναυτική υπεροχή είχαν αποκτήσει κατά καιρούς και άλλοι Μουσουλμάνοι ηγεμόνες που λυμαίνονταν τις χώρες της Ρωμανίας. Η κρίσιμη καινοτομία του κράτους των Οθωμανών, η οποία και θα το κάνει να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα τουρκικά εμιράτα, είναι ο εκλεκτικός προσεταιρισμός δυσαρεστημένων και φιλόδοξων, αλλά και εξακριβωμένα άξιων Ρωμιών αριστοκρατών.

Ο οίκος των Οσμανλάρ θα προσεταιριστεί Ρωμιούς Δυνατούς, στους οποίους και θα εμπιστευτεί καθήκοντα ζωτικά για την επιβίωση, τη λειτουργία και την επέκταση του οθωμανικού κράτους. Όπως κατά την Εποχή των Μύθων, ο Κάδμος είχε βασιστεί σε πέντε αυτόχθονες Σπαρτούς (Εχίων, Ουδαίος, Πέλωρ, Υπερήνωρ & Χθόνιος) για να εδραιωθεί στη Θήβα και την Ελλάδα, έτσι και ο οθωμανικός οίκος στο ξεκίνημά του βασίζεται σε Ρωμιούς άρχοντες όπως ο Μιχάλης Κοντός (ο Κιοσέ Μιχάλ μπέη, διοικητής Βηλεκώματος/Μπίλετσικ, που συμβάλλει στην εδραίωση της οθωμανικής κυριαρχίας στην ασιατική Ρωμανία), ο Μάρκος (Μάλκοζ, με τους απογόνους του να γίνονται παραδοσιακοί αρχηγοί στους ακιντζήδες), ο Νικηφόρος Ουρανός (ο Γαζή Εβρενόζ μπέη, που με ορμητήριο τα Γιαννιτσά, θα εξαπλώσει την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια), όπως και ο Τουραχάνης/Τουραχάν (ο οποίος θα σαρώσει επανειλημμένως τη νότια Ελλάδα, και θα γεμίσει το Μοριά με πυραμίδες από κρανία, κάμποσες φορές κατά το πρώτο μισό του 15ου αι),  και τους εξισλαμισθέντες οίκους που αυτοί θα ιδρύσουν. Μέλη αυτών των οικογενειών, θα διακριθούν κυρίως στη διοίκηση σωμάτων του Ιππικού, αρχικά των Ακιντζήδων, ελαφρών ιπποτοξοτών που επανδρώνονται από γνήσιους Τούρκους, αργότερα των Σπαχήδων, που επανδρώνονται από Ρωμιούς, και μάχονται όπως οι Σχολάριοι, οι Χονσάριοι και άλλες μονάδες του ύστερου ρωμαϊκού ιππικού (ρωμέικη καβαλαρία).

Στο φετεινό έτος ανάγεται η γέννηση του Μουσουλμάνου άρχοντος Νικηφόρου Ουρανού με τη θρυλική, αν και απίθανη, μακροβιότητα των 129 ετών (1288-1417!), ο οποίος αναφέρεται ως γιος Ρωμιού εξωμότη που βοήθησε στη δημιουργία του εμιράτου του Καρασι. Ως Γαζί Εβρενόζ μπέης, αρχικά θα υπηρετήσει το Καρασί, ένα μετριοπαθές εμιράτο που ελέγχει πόλεις όπως η Πέργαμος (–> Μπεργάμα), η Μαγνησία (–> Μανίσα), και το Παλαιόκαστρο (–> Μπαλικεσίρ, επίσης γνωστό και ως Καρεσί). Ύστερα από την κατάληψη του Καρασί από τ’ Οσμανλί εμιράτο (1345), ο Εβρενόζ θα προσχωρήσει στους Οθωμανούς, και θα ηγηθεί των δυνάμεών τους σ’ επανειλημμένες επιχειρήσεις εναντίον των Χριστιανών Ρωμιών. Η κατάκτηση της Ρούμελης (<– Ρουμ Ιλί = χώρα των Ρωμιών), δηλαδή των Βαλκανίων, θα επιτευχθεί κατά το 2ο μισό του 14ου αι από μέλη του οίκου του Εβρενόζ, τους Εβρενόζογλου, που κατά κάποιο παράδοξο τρόπο θ’ αντιγράψουν τον επιφανή πρόγονό τους, το Νικηφόρο Ουρανό, που ως  δομέστικος των Σχολών της Δύσης είχε κατατροπώσει την ανερχόμενη Βουλγαρία των Κομητόπουλων, όταν αυτή διεκδικούσε την κυριότητα της ευρωπαϊκής Ρωμανίας, επί των ημερών του λαμπρού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Πορφυρογέννητου.

Ο Μεγάλος Χαν των Μογγόλων, Κουμπλάι, παραιτείται φέτος των τριακονταετών προσπαθειών του για προσάρτηση της περιοχής της Ινδοκίνας, όπου του αντιστέκονται σθεναρά τα βασίλεια Τσάμπα και Αννάμ (η χώρα Ντάι Βιέτ ή Ντάι Ναμ, το σημ. Βιετνάμ) της ιθαγενούς δυναστείας Τραν.

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

PAGAN  https://sites.google.com

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in HISTORIC THEMES and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s