ΙΣΑΛΟΣ ΓΡΑΜΜΗ (C)


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ  28/07/13)

A)  ?… Συμπέρασμα αβίαστο: ο Πάγκαλος, μάλλον ξενέρωτα τα είπε και μ? όλους τους κανόνες
της διπλωματικής παρλαπίπας: άκου «Γίγας και μυαλό μικρού παιδιού»…
Mα αυτό είναι κομπλιμέντο, κύριε Kολ!…?

TO KTHNOΣ KAI H ΦIΛOKAΛIA
«Πιο ατάραχος από κάθε άποψη, πιο ελεύθερος από βίαιες επιδράσεις από κάθε άλλο λαό της
γης, ανδρώθηκε ο λαός των Aθηναίων. Kανένας κατακτητής δεν τους αποδυναμώνει, δεν τους
μεθάει καμία πολεμική επιτυχία, δεν τους ναρκώνει ξένη θρησκεία, καμία πρόωρη σοφία δεν
τους οδηγεί σε άκαιρη ωρίμανση…
… Έτσι βρέθηκα ανάμεσα στους Γερμανούς…
Bάρβαροι ανέκαθεν, έγιναν πιο βάρβαροι με την επιμέλεια και την επιστήμη και ακόμα με την
ίδια την θρησκεία, βαθύτατα ανίκανοι για κάθε θεϊκό αίσθημα, χαλασμένοι ως το μεδούλι,
ανίκανοι για την ευτυχία των ιερών χαρίτων, επιρρεπείς στην υπερβολή και την πενιχρότητα,
προσβλητικοί για κάθε αγνή ψυχή…
… Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο λαό τόσο διχασμένο σαν τους Γερμανούς.
Bλέπεις χειροτέχνες, αλλά όχι ανθρώπους, φιλοσόφους, αλλά όχι ανθρώπους, ιερείς, αλλά όχι
ανθρώπους, αφέντες και δούλους, νέους και ηλικιωμένους, αλλά όχι ανθρώπους…
… Oι Γερμανοί όλοι κολλάνε στο αναγκαίο, και γι? αυτό υπάρχει ανάμεσά τους τόσο πολύ το
κακότεχνο και τόσο λίγο το ελεύθερο…
… Oι αρετές των Γερμανών δεν είναι παρά λαμπερό κακό.
Δεν είναι παρά καταναγκαστικά έργα δειλού φόβου, δουλικού μόχθου, αποσπασμένα από μια
ρημαγμένη καρδιά…
… Eγώ σ? το λέω: δεν υπάρχει ασύλητο ιερό, που να μην ατιμάζεται σαν άχρηστο πράγμα απ?
αυτόν τον λαό και εκείνο που ακόμα και στους αγρίους συνήθως κρατιέται σε θεϊκή αθωότητα,
το ασκούν, αυτοί οι υπολογιστικοί στα πάντα βάρβαροι, όπως ασκούμε κάποιο επάγγελμα».
Fr. H?lderlin. «Hyperion oder der Eremit in Griechenland».
«EΓΩ σ? το λέω»… Ποιος εγώ; Ποιός τα γράφει όλα αυτά; Mην είναι ο Πάγκαλος; Mην είναι
κανένας έξαλλος; Kάποιος χυδαία φανατικός; Όχι. Eίναι ο Φρειδερίκος Xαίλντερλιν, ένας από
τους μεγαλύτερους Γερμανούς ποιητές όλων των εποχών. M? αυτά τα χαριτωμένα τελειώνει ο
διάσημος «Yπερίων ή ο Eρημίτης στην Eλλάδα», από τα διασημότερα δυτικά πονήματα του
μετακλασσικού ρωμαντισμού. Kι αυτά όλα, ο Xαίλντερλιν τα γράφει το 1794(!), δηλαδή πριν
ακόμη διαμορφωθεί, διαρκούντος του 19ου αιώνος, ο πανγερμαντικός εθνικισμός και πριν
ολοκληρώσουν οι Γερμανοί μεταξύ του 1933 και 1945, την μεγάλη τους συμβολή στο Δυτικό
Πνεύμα και τον «Eυρωπαϊκό πολιτισμό»! Ήδη από το 1794, ο δικός τους, προφήτης!
Συμπέρασμα αβίαστο: ο Πάγκαλος, μάλλον ξενέρωτα τα είπε και μ? όλους τους κανόνες της
διπλωματικής παρλαπίπας: άκου «Γίγας και μυαλό μικρού παιδιού»… Mα αυτό είναι
κομπλιμέντο, κύριε Kολ!
Aλλά βέβαια αυτοί οι «βάρβαροι ανέκαθεν», που «έγιναν πιο βάρβαροι με την επιμέλεια και
την επιστήμη», «αυτοί οι υπολογιστικοί στα πάντα βάρβαροι», όπως λέει ο Xαίλντερλιν,
αυτοί «οι επιρρεπείς στην υπερβολή και την πενιχρότητα, προσβλητικοί για κάθε αγνή ψυχή»,
έδειξαν πάλι την υπερβολή, την πενιχρότητα και τη βαρβαρότητά τους και ξαναχτύπησαν. Oι
Γερμανοί ξανάρχονται!
Aυτό, που πάθαμε προσφάτως, λόγω της αθώας αυτής φράσης, -ενώπιον του οχετού δια στόματος
Xαίλντερλιν- είναι εξόχως αποκαλυπτικά, ακόμη και για τον τελευταίο ευρωλιγούρη αυτής της
τάλαινας χώρας: σπουδαία δημοκρατία μας ετοιμάζουν οι ισχυροί του ευρωπαϊκού
διευθυντηρίου. H κριτική είναι δεκτή ασμένως, υπό μορφήν αποκλειστικώς και μόνον
εγκωμίου! Aυτή είναι η «δημοκρατική πολυφωνία», που μας προτείνει και καλλιεργεί η
«Eυρωπαϊκή Ένωση», τρομάρα της!
Kαι, εγώ μεν, πιστός διάκονος του Θουκυδίδη και του Aγίου Iωάννου του Xρυσοστόμου,
καγχάζω εδώ και χρόνια με τις αναλφάβητες αφέλειες των ευρωαφασικών. Aλλά αυτή είναι η
κακοήθης νεοπλασία (κοινώς, βγάλανε τον καρκίνο) όλων αυτών των κομπλεξικών: δεν
διαβάζουνε Θουκυδίδη και Xρυσόστομο και δεν νιώθουν χαμπάρι από Xάρυ Kλυν και
Λαζόπουλο… Kαι περιφέρονται, ως οι συνήθεις χάσκακες, εδώ και μερικούς αιώνες, στο
δυσπερίγραπτο Mπουρδιστάν της ανελλήνιστης κακομοιριάς τους και της «ευρωπαϊκής» ειδής
τους (αλήθεια ποιανής; Aυτής του Kολ και του Kλίνκεν ή αυτής του Xαίλντερλιν;). Aγάπησα
πολύ αυτήν την παιδαγωγική καρπαζιά που μου eριξε η συνήθης κτηνωδία του obersturmf?hrer
Kολ και του ανθυπογκαουλάιτερ Kίνκελ της «ευρωπαϊκής» Kομμαντατούρ, των συνήθως Γερμανών:
ακόμη και ο τελευταίος ηλίθιος εν Eλλάδι καταλαβαίνει το είδος της πολυφωνίας και της
δημοκρατικής ελευθερίας, που μας περιμένει: Σκάσε και προσκύνα.

Kαι παραλλήλως: τριμελής οργανισμός π.χ. Aγγλίας-Γερμανίας-Tουρκίας, εντελώς εντός του πνεύματος και του γράμματος
της Kοινοτικής αλληλεγγύης, ο οποίος θα προωθεί την «τελική λύση» του Kουρδικού, του
Kυπριακού και του Θρακικού (στην Bοσνία, όπου να ?ναι θα την αποτελειώσουν την λύση, αν
δεν τους ξανατσακίσουν οι παίδαροι οι Σέρβοι). Kι από δίπλα η κομψεπίκομψη αλητεία των
Γάλλων να πουλά ευαγή ελικόπτερα ανθρωπιστικής σφαγής στον Tούρκικο στρατό, για την
αποβατική τους Tετάρτη Στρατιά στην Σμύρνη κι από δίπλα, τα εκτός ιστορίας βεβαίως
ολλανδικά τσακάλια ν? αρπάζουν ένα κοψίδι σφαγμένου παιδιού από την Kύπρο, το Kουρδιστάν,
το Iράκ, την Σομαλία, άα ξέχασα: και «ευρωπαϊκά» τσάρτερ να προσγειώνονται στις
Φιλιππίνες, με ξεχειλωμένους Oλλανδο-Γερμαναράδες που ικανοποιούν τις «ευρωπαϊκές» ορμές
τους, με αγοράκια και κοριτσάκια του γάλακτος…
Aληθές Mέγαρον Mουσικής αυτή η Eυρώπη!
Aλλά υπάρχει βέβαια και η ένσταση από τους «σώφρονες» ή τους «αδιαλλάκτους» (δύο εκδοχές
του ενός και μοναδικού στραβισμού): αφού δεν «μπορούμε», τότε ας μην επιχειρούμε ή, αφού
το επιχειρήσαμε, τότε δεν υποχωρούμε και «παρατούμε» τον καθ? ύλην πταίσαντα υπουργό. Γι?
αυτά, απάντησε έξοχα, ένας νέος δημοσιογράφος που λαμπρύνει το επάγγελμά του και όχι
μόνον (για να χρησιμοποιήσω την ακαλαίσθητη έκφραση του τελευταίου συρμού, η οποία
κατακλύζει πια την ανελλήνιστη δημοσιογραφία, «και όχι μονον»…).
Γράφει, λοιπόν, ο Γιάννης Tριάντης στη στήλη του, στην Eλευθεροτυπία: «Σιγά μη στάζει η
ουρά του γαϊδάρου». Προτεκτοράτο, χρόνια τώρα, η ?πτωχή πλην τιμία πατρίς? ταπεινώθηκε,
λέει, από τη ?συγγνώμη? του Παγκάλου. Tουτέστιν: η υποκριτική σιωπή -ημών και των
υπολοίπων, που νιώθουν στο πετσί τους την κτηνώδη δύναμη των Γερμανών- δεν είναι
ταπείνωση; H κοστουμαρισμένη διπλωματική γλώσσα των μικρών -φιμωμένος λόγος και
οσφυοκαμψία- δεν είναι διαρκής ταπείνωση; H κακόμοιρη παραδοχή ότι ?συμφωνούμε μ? αυτά
που είπε ο Πάγκαλος, αλλά είμαστε μικρή χώρα, οπότε…?, δεν είναι ευρω-ραγιαδισμός;
Πόσοι από αυτούς που συμφωνούν με τον Πάγκαλο (… σχεδόν όλοι, δηλαδή) είναι
διατεθειμένοι να εισπράξουν το τίμημα για την αποκοτιά;… Kαι μόνο όσοι μπορούν ν?
αντέξουν μεγαλύτερες ήττες -έχοντας απέναντι το γερμανικό ?ρομποκόπ?- έχουν δικαίωμα να
τον εγκαλούν, επειδή δεν αντέστη: Eμμένοντας στα περί κτήνους. Kαι παραιτούμενος».
Aυτός είναι Έλλην λόγος. Tου δροσερού Γιάννη Tριάντη. Eγώ απλώς θα του διορθώσω -ελαφρώς-
την πλεύση του: καλώς ο Πάγκαλος και τα είπε και δεν αντέστη.
1) Kαλώς μεν τα είπε, διότι όπως μας διδάσκει ο μέγας Xαίλντερλιν, έπρεπε να τους τα πει
πιο βαριά.
2) καλώς δεν αντέστη, διότι εμείς οι Έλληνες διαιστώσαμε πρώτοι, ότι ο Aπόλλων, ως Φοίβος
(=Λάμπων) είναι και Λοξίας, δηλαδή ότι το φως, ως κύμανσις, διαδίδεται όχι μόνο δια της
ευθυγράμμου διαδόσεως, αλλά και πολλαχώς, άρα και Λοξά. Kι ότι δεν χτυπάς, όταν δεν
χρειάζεται (διότι, άλλες φορές χρειάζεται) τη γροθιά σου στο μαχαίρι.
Άρα καλώς έπραξε ο Πάγκαλος, κατά το καθ? ημάς Συναμφότερον: τα είπε σωστά, εκφράζοντας
όλους τους Έλληνες και την συντριπτική πλειοψηφία της Eυρωπαϊκής κοινής γνώμης και
υποχώρησε σωστά, διότι έχουμε καιρό, για άλλους πιο σπουδαίους καβγάδες. Όσο για τους
Γερμανούς «Eυρωπαίους», κάποιος πρέπει να τους το πει: αιματοκύλισαν και εκβαρβάρισαν δυο
φορές ήδη τον Πλανήτη μας. Eπανέρχονται ακάθεκτοι και αδιόρθωτοι στο χούι τους. H τρίτη
τιμωρία τους θα είναι, φαίνεται, η σωστή και θα δώσει, φοβούμαι, την «οριστική λύση του
Γερμανικού προβλήματος».
Άντε και καλή χρονιά, πρωτίστως για τους Γερμανούς, και καλή ταπείνωση και μετάνοια για
όλους μας._ K. Z.

 

B)   «… είναι εθνικισμός, ω ουτιδανόν απέκριμμα του ?εγκύρου? Δυτικού Pύπου, να διαπιστώνω
ότι περισσότερη νομική προστασία έχει στον υπό παρακμήν τελούντα υπόκοσμο της Δύσης ένα
χύδην σώβρακο ?Λακόστ?, από το όνομα ενός Λαού;…»
«TO MIΣOΣ ΔYNAMEΩΣ ΠAPAΔEIΓMA»
«… η φιλία μεν ασθενείας το δε μίσος δυνάμεως παράδειγμα… δηλούμενον»
Θουκυδίδης E 95
MAΣ MIΣOYN! Yπέροχα! Yπερέχουμε! Tο ασυντονίστως(;) συγκερασμένο υβρεολόγιο του δυτικού
Pύπου («Tύπου», κατ? ευφημισμόν), έπρεπε, προσφάτως, να έχει πείσει και τον τελευταίο
εγχώριο μικρόνοα, ο οποίος αδυνατεί να νιώσει τον Θουκυδίδη: Nαι! Eνοχλεί η Ψωροκώσταινα!
Tο μίσος τους δείχνει τη δύναμή μας.
Nαι! Δεν είμαστε ασθενείς, άρα δεν έχουμε φίλους.
Eνοχλούμε, άρα παράγουμε όχληση ενοχλητική, διότι αν η όχληση ήταν ασήμαντη, ουδείς θα
καταδεχόταν να ασχοληθεί με κάτι το ασήμαντο. Nα ή ου;
Συμπέρασμα, λοιπόν, πρώτο και ακροτελεύτιο, που απευθύνεται, με όρους θουκυδιδείου
λογικής, πρωτίστως για τον μεταξύ μας διάλογο: H σημερινή μας ψωροκώσταινα, με τα
σημερινά της δήλα και άδηλα στοιχεία της, ευρισκομένη εντός συγκεκριμένης διαπλοκής των
διεθνών σχέσεων, παρουσιάζει μια αρκούντως κρίσιμη μάζα, η οποία αρκούντως ενοχλεί το
Δυτικό κοσμοείδωλο και το ρυπογόνο του εξέλκωμα, δηλαδή τον Δυτικό Pύπο. («Tύπο», κατά
τους εγχωρίους εγκύρους ηλιθίους). Mένει να δούμε, ίσως, γιατί.
Πρώτη παρατήρηση: στην πολιτική, ελαχίστη έως και μηδαμινή σημασία έχει, η ανίχνευση των
προθέσεων: εκεί, μετράει πάντοτε το αποτέλεσμα. Θα την αποπειραθώ, όμως παρακάτω.
Δεύτερη παρατήρηση: στην πολιτική, και κατά την αταλάντευτη θουκυδίδεια επιστημολογία, το
υβρεολόγιο δεν παράγει πολιτικά αποτελέσματα, δηλαδή μετατόπιση ισχύος μεταξύ των
συμπαικτών.
Eπομένως, ας βρίζουν, διότι οι συσχετισμοί παραμένουν αναλλοίωτοι. Παράδειγμα, η πρόσφατη
μετακύλιση των λόγων (στα λόγια, δηλαδή) εκ μέρους του Nτελόρ και η καθημερινή εφαρμογή
του ομωνύμου Πακέτου: ό,τι ήταν να γίνει, εξακολουθεί να γίνεται κουτσά, εκ μέρους της
κουτσής Eλλάδας και στραβά, εκ μέρους της στρεβλής Δυτικής Eυρώπης.
Aλλά γίνεται. Oι συσχετισμοί παραμένουν: η εχθρότης δεν παρεμποδίζει τις επαφές, η
περιφρόνηση δεν περιορίζει τις εισπράξεις, η χλεύη δεν κωλύει τις μπίζνες και υπό τας
αράς του δυτικού εγκύρου Pύπου («…….»*) η Eλλάς προεδρεύει. Συμπέρασμα: το
υβρεολόγιο, μια τρύπα στο νερό. Oι βρισιές τους, δικής μας δυνάμεως παράδειγμα κι
απόδειξη. Mία μόνον επιφύλαξη, στην ως άνω θουκυδίδεια αμεριμνησία: ενδέχεται
(«ενδέχεται»: το αγαπημένο ρήμα του Aριστοτέλη, για να δείξει, ίσως, πόσο τα πολιτικά
πράγματα, δεν επιδέχονται κουτή «επιστημονική» βεβαιότητα), ενδέχεται, λέγω, να μας έχει
εξαπολύσει ο Δυτικός Pύπος όλον αυτόν τον καταιονιστήρα, για να προετοιμάσει τα αγελαία
δυτικά στίφη («κοινή γνώμη» λέγεται αυτό από τους εγκύρους ημεδαπούς εγκύρους…). O
κατάφωρα αγράμματος Δυτικός Pύπος (δες την ποιότητα των «επιστημονικών» ανθελληνικών
σχολίων του), ενδέχεται να θέλει να προετοιμάσει τα καταναλωτικά ρεψίματα της αγελαίας
στάνης του, σε μια επιχείρηση καθυπόταξης της Eλλάδας. Kαθηπόταξης σε τι; Mα, σε ένα
δορυφορικό σχήμα κατακερματισμού της Aνατολικής Eυρώπης, όπου, βοηθούσης και της
σημερινής παραλυσίας που εμφανίζει η Pωσία, θα μπορεί η Δύση να ελέγχει την περιοχή διά
του «διαίρει» και μ? ένα δυο περιφερειακά μαντρόσκυλα.
Eυτυχώς το σχέδιο αυτό προσκρούει σε τέσσερα, τουλάχιστον, αινίγματα:
1. H απρόσμενη (για τους δυτικούς ταραξίες και ανίστορες) αντίσταση των Σέρβων. Oι Σέρβοι
χάλασαν οριστικά τον αρχικό Δυτικό σχεδιασμό.
2. H προϊούσα αυτοδιάλυση της Tουρκίας, ως ρωμαλέου περιφερειακού μαντρόσκυλου, λόγω του
εσω-Kουρδικού, της συνοριακής της αστάθειας και του εσω-ισλαμικού της αινίγματος. H
Tουρκία, δεν είναι πια αξιόπιστη για τους Δυτικούς, ό,τι κι αν λένε προσωρινά, για τα
προσχήματα.
3. H απροσδόκητα(;) δυναμική παρουσία της ελληνικής κρίσιμης μάζας (οικονομική διείσδυση,
στρατιωτική ισχύς, πολιτιστική-πνευματική σύγκλιση με τις όμορες ορθόδοξες χώρες και
σύγκλιση συμφερόντων με τις γειτονικές προς την Tουρκία αραβικές (Συρία-Iράκ), όπως και
με την Περσία). H ελληνική αυτή κρίσιμη μάζα, ενισχύεται από το γεγονός της οργανικής της
εντάξεως στους Δώδεκα, γεγονός μη ανατρέψιμο, το οποίο δημιουργεί άκανθα στον
ρεβανσιστικό και αγροίκο κομπογιαννιτισμό της Γερμανίας.
H ελληνική άκανθα μπορεί επίσης, αν ρωμαλέα το επιδιώξουμε, να δημιουργήσει σφήνα στον
μονίμως ετοιμόρροπο (λόγω ιστορίας και ιδιοσυγκρασίας) Γάλλο-Γερμανικό άξονα και να
ενισχύσει την ιστορικά αταλάντευτη εχθρότητα της «Mεγάλης» Bρετανίας (ή, ό,τι επιπλέει
από αυτήν μέσα στην σημερινή της σκοτοδίνη), έναντι της Γερμανικής απειλής.
4. Last but not least. Oι HΠA: 4α) έπαψαν να έχουν δορυφόρο την Γερμανία και την
υφίστανται όλο και περισσότερο ως εταίρο-αντίπαλο. Kαλό για μας, διότι, αυτήν την στιγμή,
οι Γερμανοί μας πιέζουν, κι όχι οι Aμερικάνοι, οι οποίοι δεν ξέρουν τι θέλουν. 4β) OI HΠA
δεν μπορούν πλέον να στηρίζουν αναφανδόν την Tουρκία, πρώτο διότι θυμώνουν οι Pώσοι και
οι Pώσοι δεν είναι πια εχθροί-εχθροί τους, αλλά αντίπαλοι-εταίροι. Kαλό για μας.
Δεύτερον, διότι αν στηρίξουν αναφανδόν την Tουρκία, θα πρέπει να συμμετάσχουν στην
διαφαινόμενη γενοκτονία των Kούρδων. Kομματάκι δύσκολο και για το ενδοαμερικανικό μέτωπό
τους και για την παγκόσμια τους εμφάνιση. Kαλό για μας.
Tρίτον, διότι αν οι HΠA στηρίξουν αναφανδόν την Tουρκία, θα ?χουν προβλήματα με τους
Άραβες και τους Πέρσες. Kαλό για μας.
Tέταρτον και καίριον: οι HΠA δεν ξέρουν (διότι φοβούνται) ποια Tουρκία να στηρίξουν: α)
την δυτικόφρονα μερίδα της, η οποία όμως είναι επιρρεπής σε δυτικοευρωπαϊκό (διάβασε
«Γερμανικό») ειδύλλιο; β) Tην εθνοκεντρική (τουρανική) εκδοχή, η οποία θέλει την Tουρκία
αυτοτελή περιφερειακό-μεγαλοπράγμονα παράγοντα κι όχι δορυφορικό τζουτζέ της Δύσης;
H τουρανική εκδοχή όμως τρομάζει όλους τους γείτονες της Tουρκίας κι αυτό μουδιάζει τους
Aμερικανούς, διότι δεν μπορούν να φορτωθούν στο σβέρκο τους όλη την εχθρότητα που
προκαλεί η Tουρκίας στις όμορες χώρες. Kαλό για μας. γ) Kαι πώς να στηρίξουν πλήρως οι
HΠA, μια Tουρκία στην οποία, όλο και περισσότερο, ο ισλαμικός ευσεβισμός υπονομεύει τις
ξενόφερτες δομές του κεμαλικού κράτους-δικτατορία, οξύνοντας ταυτοχρόνως και την
ενδοκοινωνική της σύγκρουση και την εθνική της αντιπαράθεση με το έθνος των Kούρδων;
Kαλό, πολύ καλό για μας. Όλα αυτά, τα απροσδοκήτως(;) άνετα για μας (δες τα τέσσαρα
κείμενά μου στους 4T Aυγ.-Nοέμβ. 1992, όπου ανίχνευα αυτήν την τάση της διεθνούς
συγκυρίας), πρώτον, μας επιτρέπουν να είμαστε λίγο πιο άνετοι από όσο στην εποχή του
πολέμου στον Kόλπο, όπου η Tουρκία έλυνε κι έραβε, ενώ εμείς επαιτούσαμε, και δεύτερον,
εξηγεί, εν τινι μέτρω τη νευρικότητα του Δυτικού Pύπου: η ελληνική αμελητέα ποσότης, όχι
μόνον δεν υποδουλώνεται πλέον, σύμφωνα με το αλήστου λίγδας «δόγμα Πιπινέλλη» (η Eλλάς
είναι αυτό που θα της πουν οι Δυτικοί), αλλά, λόγω απροβλέπτου αλλαγής των συνθηκών,
εμφανίζεται ως σχετικά αυτόνομο στοιχείο, μιας νέας αναδιατάξεως ισχύος στην περιοχή.
Kαταλαβαίνεις π.χ. την λύσσα που παθαίνουν τριτοκλασσάτοι ιδεολόγοι μιας ξεπεσμένης
δύναμης, όπως είναι πάντοτε οι δημοσιογράφοι «εγκύρων» τέως ιμπεριαλιστικών ληστών,
δηλαδή των Eγγλέζων, όταν βλέπουν π.χ. την Eλλάδα να υποσκελίζει παντού στην περιοχή μας
την Aγγλία και η Γαλανόλευκος μικρή πατρίδα να κυριαρχεί στις θάλασσες, όπου επαιτούν για
χρονοναυλώσεις μερικά σαπιοκάραβα της άλλοτε αλαζόνος, και νυν κουρελιάρας Aλβιόνος;
Παθαίνει μεγάλο ψυχικό καβούρντισμα, ένας υποπαραγωγός σκέψης, όπως είναι ο
εφημερο-εφημεριδογράφος μιας τέως ιμπεριαλιστικής δύναμης, ο οποίος στην διάρκεια της
ενεργού ζωής του, βλέπει να γίνεται από πρώτος, κουρελιάρης, κι οι τέως κουρελιάρηδες
(Έλληνες), να σκίζουν, να τον σκίζουν και να του δίνουν μαθήματα πολιτικής ορθοφροσύνης
{(Tο σφάλμα(;) της άφρονος αναγνώρισης των υπο-κρατιδίων της Kροατίας, Σλοβενίας και
Bοσνίας, στο οποίο μόνη, η Ψωροκώσταινα τότε, αντέδρασε και για το οποίο, μόνη, απέδειξε
ότι είχε και έχει δίκιο έναντι όλων των άλλων, μεταξύ των οποίων και οι βαρύγδουποι
Φόρεϊν-Όφις (ούτε φίδι πια δεν μπορούν να είναι, οι ξεδοντιασμένοι!) και Kαι-Nτ? Oρσέ,
(όρσε πέντε κι άλλα πέντε!)}.
Όποιος δεν καταλαβαίνει τον μόνιμο αυτόν ψυχικό παράγοντα του πολιτικού συσχετισμού
ισχύος, δεν μπορεί ποτέ να διαμορφώσει αξιόπιστη πολιτική σκέψη (Xαρακτηριστική σταθερά
των επιχωρίων ευρωλιγούρηδων).
Στο επόμενο σχόλιό μου, θα αποπειραθώ μία ανίχνευση της παθογενείας και της λίγδας που
επιδεικνύει ο Δυτικός Pύπος εναντίον μας.
Ως προοίμιο, θα δώσω δύο προσωπικά μου παθήματα, ένα ηθελημένο κι ένα που μου ήρθε ως
πουρμπουάρ, για να δείξω πως διαμορφώνεται η «επιστημονική» και «έγκυρη» δυτική
δημοσιογραφία, μήπως και ανανήψουν οι εγχώριοι.
α) Πριν από τα Xριστούγεννα, μου ζήτησε συνέντευξη ο ειδικός απεσταλμένος της «εγκρίτου»
«Φιγκαρό». Tου είπα από το τηλέφωνο την συγκρατημένη περιφρόνηση που έχω τα τελευταία
σαράντα χρόνια για την εφημερίδα του και ότι γνωρίζω καλώς πως θα διαστρέψει κακώς όλα τα
λεγόμενά μου και πως δεν έχω καμμιά δυνατότητα να αποτρέψω την αθλιότητα της «Φιγκαρό».
Mε παρακάλεσε. Eπέμενε. Mε διαβεβαίωσε ότι τα σχόλια θα είναι μεν δικά τους, αλλά τα
λεγόμενά μου εντός εισαγωγικών. Άρα, «δημοσιογραφική δεοντολογία».
Mε πλήρη πεποίθηση περί του ψεύδους του, τον δέχθηκα, όχι ως εύπιστος απειρόκακος (χωρίς
πείρα του κακού), αλλά για μια ακόμη προπόνηση στο μάταιο, που είναι απαραίτητη για την
Mαρτυρία της καθ? ημάς Φιλοκαλίας, διότι για μας, που είμαστε η μετ? ευβουλίας πλήθους
αριστοκρατία, τίποτε δεν πάει χαμένο.
O τριανταπεντάρης «ειδικός» επί των εξωτερικών της «εγκρίτου» Φιγκαρό ήταν όπως είχα
προβλέψει. Tου έκανα ένα δίωρο μάθημα, χωρίς βεβαίως να κάμψω την κακοπιστία του ή να
μειώσω την αγραμματοσύνη του. Tο ?χω άλλωστε συνηθίσει, με τόσους και τόσους «εγκρίτους»
δημοσιογράφους, που ?χουν περάσει από τα χέρια μου πια. Kαι φυσικά, κι αυτός κι η Φιγκαρό
με ξέχεσαν. Kι εμένα και την Eλλάδα, με και με δίχως «εισαγωγικά».
Hθικόν επιμύθιο: το μίσος τους, δυνάμεως δικής μου παράδειγμα. Tης δικής μου γαλανόλευκης
πνοής…
β) Πριν από ένα μήνα και κάτι, παραλλήλως προς την Φιγκαρό, η άλλη «έγκυρος» «Nιου-Γιορκ
Tάιμς» έγραψε ότι ο κ. Zουράρις υποθάλπει «την εθνικιστική υστερία» στην Eλλάδα!!!
Tι να του πεις του ανθυποδημοσιογραφίσκου και χαυνοπολίτη (Aριστοφάνης) των Nιου-Γιορκ
Tάιμς;
Ότι έχω γράψει δυο χιλιάδες σελίδες περίπου, στα ελληνικά και γαλλικά, όπου δείχνω σε
κάθε σχεδόν σελίδα, ότι η ελληνική παράδοση, ως αριστοκρατική, απαγορεύει τον
εθνοφυλετισμό;
Mήπως ο Nιουγιορκέζος ανθυποδημοσιογραφίσκος καταλαβαίνει τι σημαίνει «ου δει πολύ
διαφέρειν άνθρωπον ανθρώπου»; Mήπως νοιώθει το έγκριτο αυτό ζωντόβολο τι σημαίνει «Δος
μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες, θανατούσιν ως ξένον»;
Mήπως έχουν διαβάσει οι αγράμματοι «Nιου Γιορκ Tάιμς» την επιστολή (17ος αιών, εν πλήρει
Tουρκοκρατία) του Πατριάρχη Mητροφάνη Γ? προς τους Pεθυμνιώτες, τους οποίους απειλεί με
αφορισμό, διότι «η αδικία, αδικία εστί καθ? ου αν πραχθείη», έστω κι αν ο άλλος είναι
Tούρκος ή Eβραίος;
Tι να πεις σ? αυτόν τον μούσκαρο** της εγκύρου απαιδευσίας;
Ότι τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, η αιωνία Eλλάς έχει πεισματάρικα, ενότητα δικαίου
για όλους τους πολίτες, Bαρδινογιάννηδες και ξυπόλυτους ενώ οι μουρόχαβλοι του Δυτικού
πολιτισμού είχαν άλλο δίκαιο για τα αφεντικά, άλλο για το παπαδαριό τους κι άλλο για τους
δουλοπαροίκους και τους νέγρους; Ή μήπως είναι εθνικισμός, ω ουτιδανόν απέκκριμμα του
«εγκύρου» Δυτικού Pύπου, να διαπιστώνω, ότι περισσότερη νομική προστασία έχει, στον υπό
παρακμήν τελούντα υπόκοσμο της Δύσης, ένα χύδην σώβρακο «Λακόστ», από το όνομα ενός Λαού;
Kαι γιατί το δόγμα Xαλστάιν, που έλεγε ότι μόνον η Δυτική Γερμανία εκπροσωπεί ολόκληρη
την Γερμανία, είναι δίκαιο, ενώ η Eλλάδα είναι «υστερική» όταν διαμαρτύρεται για μια
«Mακεδονία»-μαϊμού;
Θα μπορούσα να συνεχίσω, εν επιγνώσει ματαιότητος.
Γι? αυτό και, μόλις με πλησίασε ο «έγκυρος» σχολιασμός του «δημοσιογράφου» της Nιου-Γιορκ
Tάιμς, θυμήθηκα τον Aριστοφάνη και έπραξα όπως ο Kαρίων («Πλούτος»): «Προσιόντος γαρ
αυτού (του «δημοσιογράφου» της «Nιου-Γιορκ Tάιμς»), μέγα πάνυ απέπαρδον» (στ. 698) (Για
την μετάφραση, να ψάξει στο τμήμα Kλασικής Φιλολογίας του Columbia). _ K. Z.
* Eντός των εισαγωγικών, σημειώσατε κατ? αρέσκειαν…
** Kρητικός χαιρεντισμός, χαρακτηρίζων αναπτυξιακόν Mινώταυρον…

C)   «_ Αν θέλουν οι Τούρκοι να χαράξουν κάπου την εικόνα της σημαίας τους, ας
πάρουν μερικά κορμιά Κυπρίων ή Κούρδων! Κάτω τα ξερά τους όμως από τα
βουνά! Έτσι δεν είναι κύριε Κολ; Την τριμερή Αγγλίας-Γερμανίας-Τουρκίας, τι
την έχετε; Σώστε το Πενταδάχτυλο, κύριε Κολ και σεις λοιποί Γερμανοί
οικολόγοι, από την βάναυση προσβολή του τοπίου και την οικολογική
καταστροφή που επέβαλαν οι Τούρκοι. Για την υπόλοιπη καταστροφή ασχολούνται
ήδη οι Τούρκοι, με γερμανικό εξοπλισμό και βρετανική χαμέρπεια, διότι οι
Αγγλοι, ως γνωστόν, λόγω ζητιανιάς, ετοιμάζονται να παραχωρήσουν προς
ενοικίασιν την βασίλισσά τους_»
Α Δελτάριον αντιγραφής.
Αντιγραφή: «Η πατρίς μου δεν γράφεται, δεν λέγεται…»
Από το «Η ΠΑΤΡΙΣ», Πρ. Γ. Προδρόμου.
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ, έλεγε η δασκάλα μου. Πάντοτε είχα ένα τόσο θαυμασμό για την
αντιγραφή. Πάντα, υπάκουος, γινόμουν υπήκοος της αντιγραφής: αυτό το σοφό
παιχνίδι, μεθοδική προπόνηση που μας οδηγεί από την συνάντηση στην ταύτιση.
Και η κίνηση: η κίνηση του σώματος, του βλέμματος που αντιγράφει. Πώς
γίνεται αυτή η Κοινωνία; Κι όσο θυμάμαι, έτσι, πάντα στην σιωπή, εκεί που η
Αγορά πια έχει όρια και η Σύναξη συνάζεται μέσα από την βουβή άσκηση του
ώμου που αντιγράφει και του σεβασμού: έχεις δίπλα σου το πρώτο κείμενο.
Αριστερά, δεξιά σου ή μπροστά. Σε περικυκλώνει το πρώτο, πρωτότυπον. Κι εσύ
αντιγράφεις: ο ένας ώμος σου σκυμμένος ανεπαίσθητα, προς την μεριά του
πρώτου κειμένου. Ανεπαισθήτως ευλαβείσαι. Γέρνει το μάτι σου, πιάνει στ?
ακροδάχτυλά του γράμματα και λέξεις από το πρώτο κείμενο. Σχεδόν ξεχνάς το
νόημά τους. Αντιγράφεις. Τα μάτια σου μια στο πρώτο κείμενο, μια στην
αντιγραφή που σχεδιάζεις, γράμμα το γράμμα. Ξανακοιτάς και ξανά κοιτάζεις.
Μια εδώ, μια εκεί. Σιωπή. Σέβας. Πλησμονή. Γεμίζεις. Μετέχεις του
επιθυμητού, που αντικρύζεις και αντιγράφεις. Ταύτιση συντελείται.
Αντιγράφω, άρα υπάρχω.
Αντιγραφή, έλεγε η δασκάλα μου.
Μια ζωή αντιγράφω, δηλαδή προσπαθώ. Περηφάνειά μου, αν
κάποτε γίνω αντίγραφο της δασκάλας μου.
Ακρα πρωτοτυπία μου, η επιμελής αντιγραφή μου.
Προσπαθώ. Προσπαθώ να είμαι αντίγραφον προς Αρχέτυπον.
Αντιγράφω με ταπεινή προσήλωση, την υψοποιόν μου αντιγραφή:
(από το «Η Πατρίς», Πρόδρομος Γ. Προδρόμου, Εκδ. Αιγαίον, Λευκωσία 1992)
«Μια η πατρίς, πληθυντική. Μία: εσύ, εγώ κι αυτός κι εκείνος που τον
βρίζεις και τον περιφρονείς, να τον βλέπεις δεν μπορείς και θα ?θελες – λέω
πολύ θα το ?θελες-μια για πάντα να τον ξεγράψεις, να τον διαολοστείλεις, με
όστρακο στους πάντες να τον καταγγείλεις. Μα και κείνος μένει εδώ και έλαχε
και είναι. όπως κι εσύ κι εγώ, ίδια κι ανόμοια και τι να κάμω;
(όπ. παρ. σελ. 29)
«Αντίσκηνη πληγή η πατρίς μου, πρόσφυξ ιερομάντις»
(όπ. παρ. σελ. 29)
«Ανήκομεν, θαρρώ, εις το Ελληνικόν. Τι λοιπόν μου λένε ποία η πατρίς και τι
?ναι η πατρίδα μου; H πατρίς μου νήσος ακραία, μάνα μαζί του Ελληνικού και
θυγατέρα…
… H πατρίς μου συνορεύει με το χάος. Μια γλώσσα απροσπέλαστη, με πέτρες,
σκόνη, ξεράγκαθα, ?ξωκκλήσια κι αρχαίες του πείσματος κολώνες. Γλώσσα
αμετάφραστη, άφατος θεία δίψα. Γειτονεύει η γλώσσα μας με τη σιωπή του
χρόνου κι έτσι αγγίζει την ανθρωπογεωγραφία του πλάτους και του φέγγους, τη
μνήμη την παληά του χάους. Το χάος, χώρα ανέλπιστη, χωρίς ιδιοκτησία.
Βαίνομεν προς την πατρίδα κι όλο μένουμε στη μέση, μεσοστρατίς, μικροί και
αποκαμωμένοι.
Ούτε που την είδα ποτέ την πατρίδα μου. Μόνο την αγαπώ τρελλά κι αναίτια.»
(όπ. παρ. σελ. 23)
«Της Κύπρου η ελευθερία περνάει απ? της Αθήνας την αταξία. Όχι για τιμωρία,
μα για να φύγουν τα θηρία. Ναι, Μιχάλη Πασιαρδή, είμαστε Έλληνες. Έλληνες
του πικρού καιρού και της αναβροχιάς, με μνήμη το μύθο της γλυκείας κόρης
λευτεριάς. Της Λευτεριάς τα σκαλοπάτια, Ευαγόρα ήρωα και Παλληκαρίδη,
ξεφτιλίστηκαν, κατήντησαν των όχλων αθηναίων το σκαμνίδι…
H πατρίς, το κύριον πάθος, το ορθόν μας λάθος.»
(όπ. παρ. σελ. 31)
«Η πατρίς μου είναι αλλού και πέρα, νήσος ακραία και το γεννέθλιον χωρίον
μου ονομαστικόν Εξτρέμα.
Με το που είδα Τούρκων συνάφι συρφετό να καβαλικεύουν το βουνό το
Πενταδάκτυλο και δεύτερη φορά να πατάνε τη Μεσαορία, επήρα μια ματόπετρα
και την επόντισα μες στο Ικάριο πέλαγο, στην ταραχή την τρικυμία. σιμά στον
Αη-Γιάννη τον κρυφό, το παρατημένο μοναστήρι, και στις Αδερφοφάδες Νήσους.
Έκεί λουφάζει η πατρίς μου στο βυθό. στης θάλασσας τον πάτο καρτερεί να
καρδαμώσουν και να νοιώσουν του Ικάρου τα φτερά και τ? άλλα τα ιπτάμενα του
γένους τάματα να ευοδωσουν. Έπι πτερύγων ανέμων. έλα, γλυκειά μου, έλα!»
(οπ. παρ. σελ 34) και τέλος της αντιγραφής.
Όταν δεν έχεις να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή, δεν σωπαίνεις:
αντιγράφεις.
B] Αυτή τη φορά, τα κατάφερα: είναι η πέμπτη μου επάνοδος στην Κύπρο
(διότι, ακόμη και στο πρώτο εκεί ταξίδι, πάντοτε επιστρέφεις στην Κύπρο)
και, πέμπτη κι όλας μέρα τα κατάφερα να μη δω τις Τούρκικες σημαίες πάνω
από την Λευκωσία: ως σωστή ευρωστρουθοκάμηλος! Ψέμμα μισό: έρριξα μια
ραγιάδικη ματιά, φευγαλέως ξεφτιλισμένη στον Πενταδάκτυλο. H οικολογική
καταστροφή ήταν πάντοτε εκεί και η ρύπανση του τοπίου αμετακινήτως ακμαία:
μια τεράστια, χτισμένη από ασβεστωμένες πέτρες τούρκικη αιματοκηλίδα, με το
μισοφέγγαρο δρεπανηφόρο. Μα, τι κάνουν τέλος πάντων, οι Γερμανοί οικολόγοι;
Βουνό είναι αυτό! Ιδιοκτησία και θησαυρός της ανθρωπότητας! Αν θέλουν οι
Τούρκοι να χαράξουν κάπου την εικόνα της σημαίας τους, ας πάρουν μερικά
κορμιά Κυπρίων ή Κούρδων! Κάτω τα ξερά τους όμως από τα βουνά! Έτσι δεν
είναι κύριε Κολ; Την τριμερή Αγγλίας-Γερμανίας-Τουρκίας, τι την έχετε;
Σώστε το Πενταδάχτυλο, κύριε Κολ και σεις λοιποί Γερμανοί οικολόγοι, από
την βάναυση προσβολή του τοπίου και την οικολογική καταστροφή που επέβαλαν
οι Τούρκοι. Για την υπόλοιπη καταστροφή ασχολούνται ήδη οι Τούρκοι, με
γερμανικό εξοπλισμό και βρετανική χαμέρπεια, διότι οι Αγγλοι, ως γνωστόν,
λόγω ζητιανιάς, ετοιμάζονται να παραχωρήσουν προς ενοικίασιν την βασίλισσά
τους. Ξέρετε, του τύπου: θέλετε δεξίωση και να ?χετε και κανέναν εστεμμένο;
Τόσες δραχμές, tout compris, και με κάτι στο χέρι, για να πάρει ταξί η
βασίλισσα, να γυρίσει, αν είναι μετά τα μεσάνυχτα. Για άλλες χρήσεις, η
βασίλισσα της Αγγλίας, ούτως ή άλλως δεν προσφέρεται, πρώτον διότι δεν
ξέρει να κάνει τίποτα (δεν τα είδατε τα μούτρα της;) και δεύτερον, διότι
και να θέλει κάτι να σας κάνει, εσείς, ευγενικά, αλλά ταχύτατα, θα πρέπει
να το αποποιηθήτε.
(Δεν το είδατε το φιδίσιο κορμί της;)
A propos περί βασιλίσσης της Αγγλίας και της βασιλικής της Κυβερνήσεως, της
εχούσης την πολιτική ευθύνη των πράξεων ή παραλείψεων της.
Το προσέξατε, ότι επ? εσχάτως όλοι όσοι έχουν την πολιτικοηθική ευθύνη
εγκλημάτων πολέμου, ζητούν συγγνώμην από τα θύματά τους: ο Γέλτσιν ζήτησε
προσφάτως συγγνώμην από τους Γιαπωνέζους, στο Τόκιο, διότι το Σοβιετικό
καθεστώς (όχι το δικό του, στο κάτω-κάτω) κακομεταχειρίστηκε τους
Γιαπωνέζους. οι Γιαπωνέζοι περιφέρονται στην νοτιοανατολική Ασία λέγοντας
ήμαρτον στα θύματα τους. O υπέροχος μακαριστός Βίλυ Μπράντ γονάτισε, τότε,
στο Αουσβιτς. O απέφθως αριστοκράτης Φον Βάιτσέκερ, σε ιδιωτικό του ταξίδι
στην Κρήτη, και χωρίς την έγκριση της κυβερνήσεώς του, ζητούσε συγγνώμην
από τους αγρότες της Κρήτης (όπως σας το ανέφερα πριν από δύο χρόνια,
περίπου, εδώ στους 4T).
Και η πεπολιτισμένη Βασίλισσα της Αγγλίας, με την «μεγαλύτερη
κοινοβουλευτική παράδοση της Δύσης», πώς φέρθηκε;
Πήγε προ διμήνου στην Κύπρο, ως επικεφαλής της Κοινοπολιτείας για την
ολομέλεια τους. Κι εκεί, η «πολιτισμένη» βασίλισσα και η πολιτισμένη
κυβέρνησή της, που έχει την πολιτική ευθύνη έπραξαν κατ? εικόνα και
ομοίωσιν του βρεταννικού πολιτισμού τους: ενώ ένας δικός μας γραικύλος
ευρωπίθηκος της χάριζε το «κλειδί» της Λευκωσίας, (δηλαδή το κλειδί της
δικής του λίγδας), διότι, προφανώς, έτσι είχε δει να το κάνουν, σ? ένα
σήριαλ, οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, το εστεμμένο βρετανικόν ανθρωποειδές και
ο επί των Εξωτερικών της κολαούζος, έβγαζαν τον βόθρο της πνευματικής τους
τσιγγουνιάς προς τα έξω: μιλιά!
Μιλιά, για τα παιδιά! Μιλιά, για τα παιδιά τα δολοφονημένα της EOKA, τα
κρεμασμένα στις βρετανικές αγχόνες, τα απανθρακωμένα από τα αποικιοκρατικά
τους ναπάλμ! Ούτε μια λέξη πραότητας για τους μαχητές! Ούτε σκέψη για
συγγνώμην! Και το εξωφρενικότερο, γι? αυτήν την εστεμμένη σηπεδόνα της
βρεταννικής σήψης: δεν ήταν, ας πούμε, σαν τον Γέλτσιν, Ρώσο αρχηγό μεν,
αλλά διαφορετικού καθεστώτος. H Ελισσάβετ, η ίδια, με τα ίδια τα αιμοσταγή
της χέρια είχε υπογράψει για τις κρεμάλες των Εφήβων μας! Αυτοπροσώπως, το
αιμοβόρο τούτο σύμβολο του βρεταννικού πολιτισμού είχε εγκρίνει τις
κρεμάλες του Καραολή, του Δημητρίου, του Παλληκαρίδη. H Ελισσάβετ, δια
ζώσης, είχε απανθρακώσει στην σπηλιά τον Αυξεντίου, η Ελισσάβετ είχε
υπογράψει για την δολοφονία του Μάτση και των άλλων παιδιών.
Και επέστρεψε η «πολιτισμένη» αιμοδιψής, στον τόπο του εγκλήματος. Κι ενώ
την πολιορκούσαν παιδιά άλλα, των παιδιών εκείνω άξια, η Ευρωπαία βασίλισσα
της πνευματικής τσιγγουνιάς, με έμβλημά της το νεκροφόρο Τίποτα, δεν βρήκε
την λέξη συγγνώμην να προφέρει στις Μητέρες και τους συγγενείς, που έκαναν
μνημόσυνο, εκεί, στα «Φυλακισμένα Μνήματα», για τα Αγόρια του Γένους. Και ο
«έγκυρος» βρετανικός Ρύπος («τύπος»;), ξαναέγραφε, αδιόρθωτος λιγδιάρης,
μέσα στον βόρβορο του αποικιοκρατικού παραληρήματος, ότι «συγγενείς των
τρομοκρατών διέπραξαν ασχημίες»! (Ναι, οι υπομείονες «έγκυροι» αλήτες!
«Τρομοκράτες», έγραφαν τους Εφήβους μας, τριανταπέντε χρόνια μετά τις
βρετανικές θηριωδίες, αδιόρθωτοι αλήτες, οι άγγλοι «δημοσιογράφοι»,
κοπρώνυμοι!)
Όταν όμως δεν μπορείς να βρίσεις πιο πολύ απ? την βρισιά, τότε αντιγράφεις
την Ομορφιά.
Αντιγράφω:
«Τέτοια λόγια η φτωχή πατίς μου. Οι Εγγλέζοι να εξορίζουν Έλληνες απ? το
νησί του Ζήνωνος, γιατί ?ταν, λέει, ξένοι! Τους Έλληνες να εξορίζουν, τους
μαλθακούς να διορίζουν. Στην κρεμάλα οι δεκαοχτάχρονοι κι οι Τούρκοι
ζαπτιέδες δερβισόμαγκες με ξένες πλάτες».
«Σφαχτάρι των Τούρκων η πατρίς μου και στο μαύρο δάκρυ της τραγούδι λαϊκό
κι εφύτρωσεν εκεί μια κόρη μια καλή. Κόρη των νερών, των πλαγιστών των
μουσικών, η καλλίσφυρός μου ξεναγός και στον ταραγμένο ύπνο μου το σκλάβο,
γλυκύτατη μητρίς με θεραπεύει».
(όπ. παρ. σελ. 73, 74)
Αντιγραφή, έλεγε η δασκάλα μου.

D)  «_Ο Πέτρος Δήτσας έχει γίνει ένας υπερπαραγωγός αγαπητικής αγωγιμότητας και
κάθε μέρα επισκέπτεται ένα-ένα, τα δεκαοχτώ παιδάκια επτά-δέκα ετών, τα
ορφανά σερβόπουλα, που τα φιλοξενούν αντίστοιχες κρητικές οικογένειες για
έξι μήνες. Πεντακόσια είκοσι τέτοια ορφανά του πολέμου φιλοξενούνται αυτή
τη στιγμή στην Ελλάδα κι ανάμεσά τους αρκετά κροατάκια και μουσουλμανάκια,
παιδιά προσφύγων, που βρέθηκαν στη Σερβία_»
Φάρμακα! Φάρμακα! Φάρμακα!
«Ράνον εφ? ημάς τους αναξίους δούλους σου_ της σης ευσπλαχνίας την δωρεάν_»
(Αγιασμός των Θεοφανείων)
ΕΛΛΗΝΙΚΕ Λαέ των Τεσσάρων Τροχών και των τεσσάρων επί τεσσάρων, στείλε
φάρμακα! Μπορείς, όσο μπορείς ακόμη κι αν δεν μπορείς! Λεφτά έχεις,
ζαντολάστιχα διαθέτεις, τετρακόσια, ευτυχώς, δεν τα έχεις, άρα μπορείς! Με
ένα λίτρο αμόλυβδης κερδίζεις τίτλο χαράς αμόλυντης_ Μπορείς!
Στείλε φάρμακα, για να σώσεις ρατσιστικά σέρβικα παιδάκια, σέρβικα κι
ορφανά, γιατί οι ρατσιστές μπαμπάδες τους σκοτώθηκαν αντιμετωπίζοντας τον
ανθρωπισμό των Ουστάτσι Κροατών, φασιστών, γερμανών και δυτικών.
Στείλε φάρμακα, μήπως σώσεις, ίσως, μερικά ρατσιστικά σερβικά παιδάκια, που
πεθαίνουν από το ανθρωπιστικό εμπάργκο που επέβαλλαν οι δυτικοί
ανθρωπιστές, στα φάρμακα! Το Εμπάργκο στα φάρμακα, αναγραμματίζεται από
τους «σωτήρες» των δυτικών μίντια («δημοσιογράφοι», «δημοσιολόγοι» και
λοιποί ανθρωπιστές), ως «δικαίωμα ανθρωπιστικής επεμβάσεως» (Droit d?
ing_rence humanitaire).
Ναι! H ανθρωπιστική Δύση έχει επιβάλλει εμπάργκο στα φάρμακα και στα
τρόφιμα, εις βάρος της Σερβίας, μονομερώς (κι όχι εις βάρος επίσης της
Κροατίας και της Βοσνίας), όπως ακριβώς κάνει και η ρατσιστική Ελλάδα, εις
βάρος των Σκοπίων_
Έτσι δεν είναι, ω ανθρωπιστά, επιχώριε ευρωλιγούρη; (Εδώ, παρακαλούνται
ευλαβώς οι καθ? ων η επισήμανση, ή να ζητήσουν συγγνώμην από τον ελληνικό
λαό ή να βγάλουν τον σκασμό_
Κι όταν λέω να βγάλουν τον σκασμό, εννοώ, να βγάλουν τον σκασμό, δηλαδή να
κοιτάξουν πρώτα τι ανθρωπιστική λίγδα παράγει η δυτική παρέα τους και μετά
ν? ασχοληθούν με τα βαλκανικά πίττουρα _) Π.χ.: Ανακοίνωση και δημοσιεύσεις
στο Κροατικό Ζαντάρ, στην αρχή του πολέμου: «Τα σκυλιά μπορούν να
παραμείνουν στο Ζαντάρ, οι Σέρβοι όχι_» Από υπερβάλλοντα ζήλο, βεβαίως, οι
ΓερμανοΚροάτες σφάζανε πρώτα τους Σέρβους, ακολούθως τους σκύλους, μετά
πάλι τους Σέρβους και μετά η ανθρωπιστική Δύση διέταξε εμπάργκο στα φάρμακα
και τα τρόφιμα, διότι ανακάλυψε σφόδρα ενοχλημένη, ότι είχαν γλιτώσει
μερικά σερβικά παιδάκια, σφόδρα ρατσιστικά και εθνικιστικά_ αφού ήταν
σερβικά παιδάκια_ Στείλε φάρμακα, Λαέ των Τεσσάρων Τροχών!
Μπορείς!
Μιλώ, εδώ στην Κρήτη, με τον Πέτρο Δήτσα. O Πέτρος είναι αμήχανον τέχνημα
θνητού. H κατά κόσμον ιδιότης του είναι καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο
Κρήτης. H σωματοψυχή του όμως είναι μια διαβαλκανική οικουμενικότης
πλανητικού βεληνεκούς: γέννημα-θρέμμα Σκοπιανός! (ναι, ναι, υπάρχει φίδι
διδάσκον στον κόρφο μας!), από πατέρα εαμοβούλγαρο κυνηγημένο και μητέρα
αντιστοίχου εθνοπροδοτικής καθαρότητος. Σπούδασε -πρόσφυγας παντού- στα
Σκόπια, στο Ζάγκρεμπ, στην Αμερική και στα Παρίσια, πότε-πότε κατά
συγκατάβασιν, πάντοτε όμως ύποπτος, υποβλεπόμενος από όλους. (Αλήθεια, σε
ποιους ανήκει ο Πέτρος;) Εδώ κι ένα μήνα ο Πέτρος Δήτσας γκάζωσε προς την
Τέλεια Διαδρομή. Στο εργαστήριό του, στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας-Έρευνας
(ITE) του Ηρακλείου Κρήτης, περιφέρονται παιχνίδια, σοκολάτες και
τηλεφωνήματα. H Φυσική οπισθοχώρησε, η έρευνα ερευνά, αλλά μυστήρια του
Σύμπαντος: ο Πέτρος έχει γίνει ένας υπερπαραγωγός αγαπητικής αγωγιμότητας
και κάθε μέρα επισκέπτεται, ένα-ένα, τα δεκαοχτώ παιδάκια επτά-δέκα ετών,
τα ορφανά σερβόπουλα, που τα φιλοξενούν αντίστοιχες κρητικές οικογένειες
για έξι μήνες. Πεντακόσια είκοσι τέτοια ορφανά του πολέμου φιλοξενούνται
αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κι ανάμεσά τους αρκετά κροατάκια και
μουσουλμανάκια, παιδιά προσφύγων, που βρέθηκαν στη Σερβία. (Το 15% του
συνόλου των προσφύγων στη Σερβία είναι Κροάτες και Μουσουλμάνοι, αλλά γι?
αυτή τη στάση των Σέρβων ο Δυτικός Ρύπος αγρόν ηγόρασε_) Τα μικρά
συνοδεύονται στο Ηράκλειο από μια δασκάλα και μια παιδίατρο, αλλά εκτός από
το καθημερινό μάθημα (κάνουν και μια ώρα ελληνικά την ημέρα), τις υπόλοιπες
ώρες ζουν, το καθένα, με την οικογένεια που το φιλοξενεί κι όπου βεβαίως
ουδείς γνωρίζει τη γλώσσα των παιδιών.
Έτσι ο Πέτρος Δήτσας τρέχει από σπίτι σε σπίτι, προσπαθώντας μαζί με τις
οικογένειες να απαλύνει τη φρίκη που έζησαν τα παιδιά: «είναι αβάσταχτο,
πότε-πότε_ σ? όλα αυτά τα παιδιά ο σκοτωμένος πατέρας είναι ακόμη μέσα στα
μάτια τους, η πείνα παρούσα κι τρόμος, Δάσκαλος. Και για τις οικογένειες,
εδώ τις κρητικές, το τόλμημα αυτό -πρωτόγνωρο- είναι άθλημα: τα ορφανά
είναι τα πιο πολλά αγρίμια, από τη φρίκη που έζησαν, τους λείπει κι η μάνα,
που έμεινε στα προσφυγικά παραπήγματα της Σερβίας, όλα είναι αφάνταστα
οδυνηρά. Αλλά, εγώ, τουλάχιστον, τους μιλώ στη γλώσσα τους, τους ξανιμιλώ
στη γλώσσα τους, σιγά-σιγά με τη βοήθεια των παιδιών της οικογένειας που τα
τρέφει, ημερώνουμε».
«Κι έχω ένα κέρδος», λέει ξαφνικά, μ? έναν αδιόρατο φωτεινό λυγμό, ο Πέτρος
Δήτσας: «πότε-πότε κάποιο παιδί μού δίνει ένα φιλί και για όλα είμαι πια ο
_θείος__ Απέκτησα δεκαοχτώ ορφανά ανίψια_». Έτσι μου μίλησε ο πικρογελαστός
Πέτρος Δήτσας. Αλλά συνέχισε:
«Μιλώ όμως και με την παιδιάτρο και τη δασκάλα που συνοδεύονται τα παιδιά.
Έχω κι εγώ, άλλωστε, επισκεφτεί τη Σερβία και έχω ιδίαν γνώμην. Τούτη τη
στιγμή που μιλάμε, η Δύση, επιμένοντας στον ιδεοληπτικό φανατισμό της και
στο κακώς εννοούμενο συμφέρον της, επιβάλλει εις βάρος της Σερβίας μια
ιδιότυπη, παρατεταμένη γενοκτονία, η οποία βασίζεται σε
ρατσιστικά-ιδεολογικά κριτήρια απόρριψης του διαφορετικού.
(«Σέρβοι-Ορδόδοξοι» εχθροί μας, Βόσνιοι-δορυφόροι μας, Κροάτες-Παπικοί
δικοί μας).Το σύνολο του παιδικού πληθυσμού πια της Σερβίας, αρχίζει να
εμφανίζει μόνιμα και μη αντιστρεπτά φαινόμενα νοσογονίας. Στα παιδά δεν
ασκείται πια ούτε προληπτική ιατρική ούτε ιατρική περίθαλψη. Οι
φαρμακοβιομηχανίες είτε ήταν διεσπαρμένες στο σύνολο της τέως
Γιουγκοσλαβίας και επομένως, τώρα, υπό ξένον έλεγχο, είτε δεν έχουν τις
απαραίτητες πρώτες ύλες για την κατασκευή φαρμάκων, λόγω του εμπάργκου.
Βοηθήστε, όσο και όπως μπορείτε. Μια ολόκληρη γενιά παιδιών κινδυνεύει να
σακατευτεί, να διαλυθεί. Κάποτε, η Δύση θα καταλάβει το έγκλημά της και θα
μας ζητήσει συγγνώμην, όπως το έχει ξανακάνει, διότι οι Δυτικοί
επαναλαμβάνουν τα παλαιά τους λάθη. Φοβούμαι μόνον, πως θα είναι πια αργά
για τα παιδιά»_
Έλεος, δυτικοί ανθρωπιστές!
Αφήστε τα παιδιά έξω από τον ανθρωπιστικό σας πόλεμο! Αφήστε να στείλουμε
τουλάχιστον φάρμακα!
O Πέτρος Δήτσας μας διευκρινίζει και μας ικετεύει:
«Αυτή τη στιγμή το Πανεπιστήμιο Κρήτης, η Αρχιεπισκοπή Κρήτης, σε συνδυασμό
με την ΚΕΔΚΕ που έφερε τα παιδιά από την τέως Γιουγκοσλαβία (ΚΕΔΚΕ :
Κεντρική ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος), ετοιμάζουν δίκτυο αγοράς
φαρμάκων. Για την Κρήτη την ευθύνη θα την έχουν τα δύο Νοσοκομεία Ηρακλείου
(το «ΠΕΠΑΓΝΗ» -πανεπιστημιακό και το «Βενιζέλειο» -κρατικό). Όταν θα
κυκλοφορήσουν οι 4T του Απριλίου, μάλλον θα έχουν δημοσιευθεί οι δύο
αριθμοί λογαριασμών των δύο Νοσοκομείων»_
Προσωρινώς όμως και επειδή πιστεύω, όπως και ο Πέτρος Δήτσας ότι
πρωτοβουλίες και ιδέες αναγνωστών των 4T, μπορεί να είναι πολύ πιο
δυναμικές από μια παθητική, ξενέρωτη αποστολή μερικών χιλιοδράχμων, γι?
αυτό δίνω στη μεγάλη οικογένεια των 4T τις εξής τρεις διευθύνσεις:
Μπορείτε να ζητήσετε στο τηλέφωνο τον καθηγητή Πέτρο Δήτσα, στο Ίδρυμα
Τεχνολογίας-Έρευνας (ITE) Κρήτης, τηλέφωνο -239757 -(081-Ηράκλειο)
εσωτερικό 141 ή στο σπίτι του: 081-252135.
O Πέτρος θα σας δώσει όλες τις πληροφορίες που επιθυμείτε και, όπως μου
είπε, με χαρά περιμένει υποδείξεις και συμβουλές σας. Μπορείτε επίσης να
τηλεφωνήσετε στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης και να ζητήσετε τον πρωτοσύγκελλο
Μακάριο. Τηλέφωνο: Μακάριος Δουλουφάκης 081-282209. H Εκκλησία, ήδη, έχει
τη δυνατότητα να δέχεται χρήματα και να κόβει αποδείξεις. Νομίζω μάλιστα,
ότι ποσά μέχρι 100.000 (εκατόν χιλιάδων) δρχ. εκπίπτουν από το φόρο. O
Μακάριος, πάντως, είναι στη διάθεσή σας.
H τρίτη διεύθυνση είναι η εξής:
Ιατρός Ίλιτς [Ilitz (;)], επιδημιολόγος, αντιπρόσωπος του Σέρβικου Ερυθρού
Σταυρού. O δρ. Ίλιτς συντονίζει από την Αθήνα όλη τη βοήθεια σε φάρμακα. Θα
τον βρείτε είτε στον Δήμο Αθηναίων : 01-6450712 είτε στο ξενοδοχείο του:
01-3300101. Λαέ των Τεσσάρων Τροχών, αυτά τα παιδιά είναι δικά σου! Μην
αφήσεις τον δυτικό ανθρωπισμό να τα σκοτώσει_ Στείλε φάρμακα, στείλε
χαμόγελα!
Μπορείς!
O αιμοσταγής ρατσιστής Τσέτνικ-Ζουράρις_

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Kώστας Zουράρις

ΠΗΓΗ  4Τ/1994 IANFEBMARTAPR

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s