ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΝΟΥΣ 2


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 20/07/13)

Μέρος 2ον, Εννοιολογική Σύγχυσις

Κατά την επίσημη διδασκαλία στο μάθημα των θρησκευτικών, διδάσκεται η  εβραϊκή άποψις περί της εμφανίσεως της πολυγλωσσίας στον πλανήτη. Περιληπτικώς αυτή έχει ως εξής:  Οι διάφορες φυλές ανθρώπων οι οποίες εμφανίζονται ως προερχόμενες εκ των υιών του Νώε, μετά τον κατακλυσμό, απεφάσισαν να κτίσουν έναν πύργο που να φθάνει μέχρι τον ουρανό. Αυτό θεωρήθηκε προσβλητικό και αλαζονικό από τον θεό (τους), ο οποίος προκάλεσε σύγχυσι στην γλώσσα τους, με αποτέλεσμα να μην  δύνανται να συνεννοηθούν. Ο πύργος δεν τελείωσε ποτέ και έκτοτε διασκορπίστηκαν σε όλη την γη. Παρατίθεται το αυθεντικό κείμενο από επίσημη μετάφρασι «εκ των θείων αρχετύπων» προκειμένου να διαπιστωθεί το τι πράγματι περιγράφει η εβραϊκή βίβλος. (Γένεσις κεφ. ια’)

vavel1
ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ ΟΜΙΛΕΙΤΟ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ (ΠΟΙΑ;)
ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΝΑ ΦΑΝΟΥΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ «ΘΕΟ». ΑΝΤΙΘΕΤΩΣΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΟΝΟΜΑ (ΚΡΙΣΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ;)ΜΗ ΤΥΧΟΝ (ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ) ΔΙΑΣΠΑΡΘΟΥΝ ΕΠΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ  ΓΗΣ.(ΠΙΘΑΝΗ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΙΣΘΗΣΙΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ)
ΑΥΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΔΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ (ΘΕΟΣ), Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΕΙΔΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΜΕΝΟΤΑΝ (ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΘΕΟΣ ΗΤΑΝ;) ΑΛΛΑ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙ.
ΚΑΙ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ (ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ; ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ;) ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ(ΠΩΣ; ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΚΑΤΕΒΕΙ) ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΧΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!
ΚΑΙ  ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΕΣΚΟΡΠΙΣΕ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΕΞ’ ΑΡΧΗΣ,
ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ Η ΑΦΗΓΗΣΙΣ ΠΕΡΙΤΤΟΛΟΓΩΝΤΑΣ(;)
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ.
ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ  ΟΤΙ ΣΤΑ ΕΒΡΑΪΚΑ ΒΑΒΕΛΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΓΧΥΣΙΣ.

Παρατηρείται θα λέγαμε, μια μνησικακία και χαιρεκακία  του θεού, απέναντι στους  απογόνους  του μοναδικού «αγνού- συνετού» διασωθέντος εκ του κατακλυσμού. Με ύφος «αμερικανού μαφιόζου», είναι σαν να λέει σε μια συμμορία: «ελάτε να μπούμε μέσα να τα κάνουμε λίμπα για να μην μπορέσουν να ξανασηκώσουν κεφάλι». Δεν θα σταθούμε τόσο στο πραγματικό ή φανταστικό της βιβλικής περιγραφής, αλλά στο πόσο σημαντικό είναι το μήνυμα που μεταφέρεται σε όσους θα ήθελαν να εκμεταλλευτούν την πολύτιμη πράγματι πληροφορία:
Θέλεις να κάνεις ζημιά ανεπανόρθωτη σε κάποιους; διάλυσε το μέσον επικοινωνίας τους, το μέσον επαφής, το μέσον προσεγγίσεως. Διάλυσε την γλώσσα τους. Διότι όταν υπάρχει ομόνοια (= ομούκαι νοώ, να νοούμε δηλαδή μαζί, για την αυτήν έννοια το αυτό πράγμα) μεταξύ των ατόμων μιας κοινωνίας, όλα τα προβλήματα και οι παρεξηγήσεις μπορούν να επιλυθούν ή κατ’ ελάχιστον παρακαμφθούν.
Η τακτική αυτή δεν διέφυγε ούτε από τους αρχαίους Έλληνες. Επιτείδιοι λοιπόν της εποχής του Πελοποννησιακού πολέμου έφθασαν στο σημείον να αλλάζουν ακόμη και τις έννοιες των λέξεων προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους. «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει» (Θουκυδίδης Γ, 82).
Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ (Λένιν) (1870-1924),  πολύ παραστατικά τονίζει… «Αν θέλεις να καταστρέψεις έναν λαό, κατάστρεψε την γλώσσα του»”.


Συνεχίζουμε λοιπόν, με την αλλοίωσι των εννοιών των λέξεων και την διάβρωσι την οποία αυτές υπέστησαν στην πάροδο του χρόνου από την αρχαιότητα  μέχρι σήμερα, αλλά και με την γενικότερη φθορά που υφίσταται η γλώσσα μας. Παραλλήλως με την  παράθεσι παραδειγμάτων λέξεων που υπέστησαν τέτοια αλλοίωσι, θα προσεγγίσουμε τις απαντήσεις στα εξής ερωτήματα: 
πώς αλλοιώνεται η σημασία μιας λέξεως;
γιατί αλλοιώνεται;
ποιός ωφελείται από την αλλοίωσι αυτή;
Η  αλλοίωσις ενδέχεται να είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ή ΤΕΧΝΗΤΩΣ προκληθείσα.
Φυσιολογική νοείται, όταν η μετατόπισις του νοήματος γίνεται βαθμιαίως και με καθολική αποδοχή εκ του πληθυσμού. Συνήθως πρόκειται περί επιφανειακής αλλοιώσεως, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις διατηρείται και η αρχική έννοια. Οι λόγοι οι οποίοι  συντελούν σε κάτι τέτοιο είναι κυρίως οι εξής:
Α’ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ:
Η λέξις «κόσμος» επί παραδείγματι, (εκ του «κοσμώ»), σημαίνει «κόσμημα-στολίδι». Επειδή όμως  το σύμπαν, η φύσις, το περιβάλλον γύρω μας,  αποτελεί ένα «κόσμημα»  κατά μια εκδοχή, και αυτό το ανεγνώρισαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, η έννοια «κόσμος» σημαίνει και το σύμπαν.
Η λεξη «δουλειά» (παρατονισμός του «δουλεία»), αντί του ορθού «εργασία», προερχόμενη εκ του γεγονότος ότι η εργασία κάποια στιγμή έφθασε να μην αποτελεί μία ευχάριστη διαδικασία παραγωγής έργου, αλλά μία εξ ανάγκης βιοποριστική διαδικασία. (Ίσως υποκρύπτεται υποσυνείδητη αίσθησις ότι είμαστε δούλοι του συστήματος).

Β’ – ΣΥΝΕΚΦΟΡΑ:
Η λέξις  «ψωμί» και «άρτος» έγιναν ταυτόσημες έννοιες εξ αιτίας της παραλλήλου εκφοράς «ψωμός άρτου» = «ψωμίον άρτου» = «μπουκιά άρτου». Λέγε λέγε λοιπόν, το ψωμίον (υποκοριστικόν του «ψωμός»)  έφθασε να σημαίνει τον άρτο.
Ομοίως η λέξις «ποντικός» σημαίνει ό,τι ο «μυς» για τους αρχαίους. Κι’ αυτό γιατί οι μύες από τον Εύξεινο Πόντο, οι οποίοι επέβαιναν στα πλοία της εποχής, λόγω του μεγέθους τους, εκτός από αντιπαθείς είχαν γίνει και πασίγνωστοι. Έτσι ο «Ποντικός μυς», ο μυς εκ του Πόντου δηλαδή, έφθασε να γίνει σκέτος «ποντικός».
Γ’ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ή ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ:
«Δορυ-φόρος» καλείται αυτός ο οποίος «φέρει δόρυ». Οι δορυφόροι περι-εφέροντο γύρω από τους βασιλείς-ευγενείς κτλ., ως φρουροί και σωματοφύλακες. Σήμερα παρ’ όλο που δεν υπάρχουν (δήθεν) βασιλείς και δόρατα, η λέξις χρησιμοποιείται γι’ αυτούς που περιφέρονται  ή προσκολλούνται στα κυβερνητικά στελέχη. Εν παραλλήλω και τα ουράνια σώματα που περι-φέρονται γύρω από άλλα μεγαλύτερα, καλούνται συνεκδοχικώς δορυφόροι.
Ομοίως «γυμναστική» είναι η «σωματική άσκησις γυμνών ανθρώπων» και έφθασε να σημαίνει την σωματική άσκησι γενικώς, παρ’ όλο που οι άνθρωποι δεν γυμνάζονται πλέον γυμνοί.
Δ’ΜΕΡΙΚΗ ΤΑΥΤΟΣΗΜΙΑ:
Το «μουλάρι» είναι ο «ημίονος» = «μισός όνος» των αρχαίων. Ημίονος είναι ο στείρος  απόγονος της διασταυρώσεως ίππου (=αλόγου) και όνου(=γαϊδουριού). Είναι στείρος διότι η φύσις δεν επιτρέπει γόνιμον αποτέλεσμα διασταυρώσεως διαφορετικών ειδών προκειμένου να αποφευχθεί διαιώνισις απρόσμενων προβληματικών γενετικών χαρακτηριστικών. «Μούλος» (νόθος δηλαδή) όμως, στην λαϊκή γλώσσα είναι ακριβώς αυτός  ο οποίος προέρχεται απο μη «νόμιμο» ή «ανεγνωρισμένο γάμο». Έτσι, «μούλος – μουλάρι» = «ημίονος». 
Παρομοίως  «κληρονομιά» = «κλήρος + νέμω = μοιράζω» σημαίνει την δια κλήρου μεταβίβασιν καιμοίρασμα των υπαρχόντων των γονέων στα τέκνα. Σήμερα ενώ διατηρείται εν πολλοίς η μεταβίβασις, ελάχιστοι νέμουν δια κλήρου. Οι περισσότεροι «σφάζονται» και καταλήγουν στα δικαστήρια…
Τέτοιου είδους αλλοιώσεις  δεν δημιουργούν έντονες παρανοήσεις ή έκτροπα και συνήθως δεν αποφέρουν κέρδος ή όφελος σε κάποιον. Απλώς εντάσσονται αρμονικώς στο υπάρχον λεξιλόγιο του λαού.

Ε’ – ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΤΙΔΑΝΕΙΣΜΟΣ:
Αντιδάνεια καλούνται οι λέξεις οι οποίες έχουν περιέλθει στο λεξιλόγιο (στην προκειμένη περίπτωσι του Ελληνικού) από άλλες γλώσσες (διαλέκτους), οι οποίες λέξεις  όμως, έχουν την αρχική τους ρίζα στην ελληνική γλώσσα. Για παράδειγμα:
«φρικιό» εκ του αγγλικού «freak» το οποίον εκ του ελληνικού «φρίττω»=τρομάζω.
«βάρκα» εκ του λατινικού «barica» το οποίον εκ του ελληνικού «βάρις» (είδος πλοίου).
«βίντεο» εκ του λατινικού «video» το οποίον εκ του ελληνικού «fείδω»=βλέπω,γνωρίζω.
(Τιτάνιο πραγματικά έργο επ’ αυτού έχει παράξει και παρουσιάσει η φιλόλογος Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου από την εργασία της οποίας δανείζομαι τα ανωτέρω παραδείγματα.).
Όταν όμως, ο αντιδανεισμός δεν αφορά την μεταφορά της λέξεως αλλά της εννοίας, τότε τα πράγματα γίνονται παρα-νοϊκά. Για παράδειγμα:
«Φανταστικόν» επειδή στην αγγλική «fantastic»=έξοχον, υπέροχον, απίθανον. Φανταστικόν όμως είναι το μη πραγματικόν, αυτό που έχουμε στην φαντασία μας. Έτσι οδηγούμεθα σε εκφράσεις του τύπου «περάσαμε μια φανταστική βραδυά» αντί του ορθού «έξοχη βραδυά» κτλ.
«Τραγωδία» η οποία μεταφέρεται στην αγγλική πάλι, ως: «tragedy»=τραγωδία αλλά και ως «συμφορά» – «καταστροφή». Έτσι η τραγωδία από είδος θεατρικού δράματος (εκ του «δρώ») με σκοπό την  «ψυχ-αγωγία» έφθασε να σημαίνει  κάτι το εντελώς διαφορετικόν.
Υπάρχει και άλλη μια αιτία που μπορεί να προκαλέσει αλλοίωσι μιας έννοιας. Η μεταφορά.
Λέμε επί παραδείγματι: «την αγαπάει τρελλά», «του σφηνώθηκε μια ιδέα», «ο καθηγητής αυτός είναιμεγάλο κεφάλι» κτλ. Επειδή όμως τέτοιου είδους έννοιες χρησιμοποιούνται και αναγνωρίζονται γενικώς ως μεταφορικές δεν έχουν ιδιαίτερη επίδρασι.
Υπάρχουν επίσης, περιπτώσεις λέξεων που έχουν υποστεί αλλοίωσι και παραφθορά, με επίδρασι  στο νόημά τους σε τέτοιον βαθμό, ώστε να θεωρούμεθα γελοίοι όταν αντιληφθούμε το μέγεθος της άγνοιάς μας.
Π.χ. λέμε, «ωραία μυρωδιά» ή «άσχημη μυρωδιά» ή «δεν μου μυρίζει τίποτε». Όμως:
Ωραίος= αυτός ο  οποίος έρχεται στην ώρα του. Ωραίος είναι ο ύπνος που έρχεται ύστερα από μια κουραστική ημέρα ή το γεύμα ύστερα από κοπιαστική εργασία.
Άσχημος=α στερητικόν + σχήμα= ο άνευ σχήματος. Ο «άσχημος» όπως τον εννοούμε σήμερα δεν είναι άλλος από τον δύσμορφο= δυσ+μορφή (ομοίως όμορφος= εύμορφος = ευ + μορφή).
Και μυρωδιά = μύρου οσμή, η οποία είναι συγκεκριμένη και δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως  καιευχάριστη (~ωραία) και δυσάρεστη (~άσχημη) και ανύπαρκτη (~τίποτε). Ορθότερα λοιπόν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τις λέξεις: εύοσμος= ευ + οσμή ή δύσοσμος = δυς + οσμή ή «άοσμος=αστερ. + οσμή.
Λέμε «αρχή» εκ του «άρχω» αντί για αφετηρία ή έναρξις.
Λέμε «τέλος» = «σκοπός» αντί για τέρμα ή πέρας ή λήξις.
Λέμε «τραπέζι με τρία πόδια» όταν «τραπέζι» = «τετραπέζιον»=«τετραπόδιον»= «τετράπους» = το έχον τέσσερα πόδια ενώ υπάρχει η αντίστοιχη λέξις «τρίπους» ή έστω τρίποδον.
Λέμε «αναπαλαίωσις» = (ξ)ανά + παλαιός (δηλαδή κάνουμε το παλαιό ξανά παλαιό;) αντί για«ανακαίνισις» = (ξ)ανα + καινός.
Λέμε «ασφαλιστική εταιρεία» ενώ καμμιά εταιρεία δεν δύναται να ασφαλίσει τίποτε.
«Ασφάλεια»= α στερ. + σφάλλω. Τα σφάλματα όμως γίνονται, όπως και τα ατυχήματα, και στην καλύτερη των περιπτώσεων η εταιρεία μπορεί να αποζημιώσει και όχι να ασφαλίσει.
Λέμε «συντηρητικό» τον προσκεκολλημένο στο παρελθόν και τον οπισθοδρομικό, ενώ απλούστατα«συντηρώ»=συν + τηρώ = κρατώ, διατηρώ. Π.χ. συντηρώ το νεανικό μου σώμα ή τις αρχές μου ή το κρέας στο ψυγείο.
Λέμε «σωφρονιστικόν ίδρυμα» την φυλακή, ενώ ως γνωστόν αποτελεί ανώτατη σχολή εγκληματογνωσίας. Πόσοι  φυλακισμένοι άραγε έχουν εξέλθει πιο σώφρονες από εκεί;
Λέμε «κληρικό» έναν παπά χωρίς να έχει κληρωθεί από κανέναν, όντας διορισμένος.
Λέμε «υποψήφιος αγοραστής» λες και κάποιοι τον ψηφίζουν, αντί δυνητικός ή πιθανός.
Λέμε «συναυλία» = συν + αυλός προκειμένου για ένα άκουσμα μουσικών οργάνων χωρίς όμως να υπάρχει πουθενά ο αυλός.
Λέμε «καθόλου» = κατά το όλον (συνολικώς), και εννοούμε το ακριβώς αντίθετον δηλαδή ουδόλως ή τίποτε.
Λέμε, λέμε, λέμε…
Η σύγχρονη τεχνολογία τελευταίως μας προσέφερε μια συσκευή που καλούμε «κινητόν τηλέφωνον».
Το «τηλέφωνον» είναι λέξις προσφάτως κατασκευασθείσα και αρκετά εύστοχη καθώς σημαίνει«τήλε»=μακρυά + «φωνή». Όμως η λέξις «κινητόν» είναι πανάρχαια και σημαίνει «το έχον την ικανότητα να κινείται». Και ποια πράγματα μπορούν να κινηθούν; Κινείται η γη, κινείται το νερό στην θάλασσα, κινείται το όχημα. Το τηλέφωνο όμως δεν μπορεί να κινηθεί και να πάει πουθενά παρά μόνον όταν κινείται αυτός ο οποίος το «φέρει» μαζί του. Άρα το «κινητό» τηλέφωνο θα έπρεπε να ονομάζεται«φορητόν». Και ενώ για παρόμοιες συσκευές χρησιμοποιούμε την λέξη «φορητόν» όπως «φορητόν  ραδιοκασσετόφωνον», «φορητή  εικονοληπτική μηχανή» (=βιντεοκάμερα), «φορητός υπολογιστήρ» (και όχι υπολογιστής ή κομπιούτερ), «φορητός ασύρματος» (και όχι γουόκι-τόκι), η σύγχρονη μορφή παράνοιας επέβαλε τις εκφράσεις «κινητό τηλέφωνο» και «κινητή τηλεφωνία». Αλήθεια, έχει δει κανείς ποτέ, καμμιά «τηλεφωνία» να κινείται στους δρόμους των πόλεων;
Ομοίως πολλοί χαιρόμαστε όταν επιβαίνουμε στο καινούργιό μας «αυτοκίνητο», ελάχιστοι όμως αντιλαμβάνονται ότι κανένα αυτοκίνητο (από τον προπερασμένο αιώνα και μέχρι τώρα τουλάχιστον)  δεν είναι «αυτο-κίνητον», αλλά χρειάζεται κάποιον πραγματικά αυτοκίνητον = «αφ’ εαυτού κινούμενον» να το οδηγήσει.  Αυτο-κίνητος είναι ο άνθρωπος, αυτο-κίνητη είναι η γη, και το γνωστό μας «αυτοκίνητον» είναι «ετεροκίνητον» και μπορούμε να το αποκαλούμε απλώς «όχημα».
Στα προηγούμενα παραδείγματα παρατηρούμε ότι οι έννοιες παρ’ όλο που έχουν υποστεί σημαντική αλλοίωσι, δεν έχουν επιφέρει (επιφανειακώς τουλάχιστον) ιδιαιτέρως επικίνδυνες  καταστάσεις. Εάν θελήσουμε όμως, μπορούμε να προξενήσουμε σοβαρά προβλήματα. Π.χ. να θεωρήσουμε και να καταγγείλουμε ως παραπλανητική την διαφήμισι μιας ασφαλιστικής εταιρείας η οποία ψεύδεταιπουλώντας «ασφάλεια». Π.χ η «ασφάλεια ζωής» πρέπει να λέγεται «πιθανή-μερική αποζημίωσις λόγω θανάτου» ακόμη και αν το άκουσμα φοβίζει.
Είδαμε λοιπόν, πως και γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί ανώδυνη και αφελής ( = α στερ. + όφελος) εννοιολογική «ολίσθησις» των λέξεων.

Υπάρχει όμως πλήθος άλλων λέξεων οι οποίες κάθε άλλο παρά ανώδυνη ή γελοία παραφθορά  έχουν υποστεί. Υπάρχουν λέξεις πάνω στις οποίες έχουν στηριχθεί ιδεολογήματα, θεωρίες, θρησκευτικά συστήματα, εξουσιαστικοί μηχανισμοί κτλ. Αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο της τεχνητής αλλοιώσεως.
Η αλλοίωσις επιτυγχάνεται με σταδιακή, αλλά βίαιη και ενίοτε ταχύτατη μετατόπισι του νοήματος  από το αυθεντικό στο επιθυμητό τεχνητό. Μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας  τα μικρά παιδιά μπορούν ευκολότερα να δεχθούν το επιθυμητό νόημα, έτσι, ως μελλοντικοί ενήλικες αδυνατούν να αντιληφθούν το πραγματικό. Και με την σειρά τους, το διαστρεβλώνουν ακόμη χειρότερα. Αρκετές φορές, η αλλοίωσις επιτυγχάνεται μέσω της επιδείξεως και επιβολής της εξουσιαστικής ισχύος (νομοθεσία, ιδεοδιάδοσι, μέχρι και άσκησι σωματικής-ψυχολογικής-πνευματικής βίας). Η αλλοίωσις πλέον δεν προκύπτει μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες αλλά προωθείται και ελέγχεται μέσα από συγκεκριμένους φορείς, οι οποίοι αντικαθιστούν την παραδοσιακή σχέσι λέξεως-έννοιας με κάτι άλλο. Για να το μεταφέρουμε εντελώς απλοϊκώς είναι κάτι ανάλογον με την εξής ακολουθία:
Λέω ότι ο παράδεισος είναι κάτι καλό => λέω ότι ο ξυλοδαρμός (ξύλο) βγήκε από τον παράδεισο => άρα το ξύλο κάνει καλό => άρα σε σαπίζω στο ξύλο για… το καλό σου. 
Το γιατί γίνεται η αλλοίωσις των εννοιών και το ποιός επωφελείται απ’ αυτήν διαγράφεται πλέον σχεδόν ξεκάθαρα. Προκειμένου να πετύχει ο επιθυμών την εξουσία (κάθε τύπου) και  τους στόχους του, που σε αντίθετη περίπτωσι θα ήταν δύσκολο έως αδύνατον. Διότι εάν ερχόταν κάποιος κατ’ ευθείαν να δείρει κάποιον άλλον, αυτός ο άλλος θα αντιστεκόταν. Του προβάλλει λοιπόν στον εγκέφαλο την έννοια του «κακού» ως «καλό» και αντιστρόφως. Έτσι όχι μόνον δεν αντιστέκεται, αλλά ενδεχομένως και να του αρέσει! Υπερβολές λέτε; Για να δούμε δι’ αυτής της μεθόδου τι έχει επιτύχει η σημερινή εξουσία:
Υπόσχεται κάποιος υποψήφιος βουλευτής προεκλογικώς κάτι => δεν εκπληρώνει την υπόσχεσή του => ο λαός διαμαρτύρεται =>  και όμως… την επόμενη τετραετία τον ξαναψηφίζει! Δεν έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς καταφέρνει ένας εξ αυτών να ομιλεί για μια ώρα συνεχώς, χωρίς να λέει τίποτε; δεν έχετε αναρωτηθεί πως γίνεται να ξεγλυστράει συνεχώς από ενδεχομένως καυτές ερωτήσεις που του υποβάλλει κάποιος δημοσιογράφος; Οι απαντήσεις του είναι συνήθως του τύπου: «Ναι, δίκιο έχετε, αλλά δεν εννοούσα αυτό», «η άποψή σας είναι απολύτως σεβαστή, αλλά αυτό που λέτε δεν ισχύει», «κοιτάξτε, ίσως δεν έγινα κατανοητός» κτλ. κτλ.  Αυτό λοιπόν που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να δούμε το πως επιτυγχάνεται αυτή η αλλοίωσις.  Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, έμμεσοι και άμεσοι (οι άμεσοι στην ουσία ανάγονται σε έναν, όπως θα διαπιστώσετε στην πορεία):
ΕΜΜΕΣΟΙ ΤΡΟΠΟΙ:
Α’ ΙΔΕΟΔΙΑΔΟΣΙΣ – ΙΔΕΟΕΠΙΒΟΛΗ:
Η συστηματική προσπάθεια διαδόσεως και επιβολής μιας ιδέας (προπαγάνδα), η οποία μπορεί να γίνει μέσω των Μ.Μ.Ε. (μέσων μαζικής ενημερώσεως, μας θεωρούν μάζα και όχι άτομα-κύτταρα κοινωνίας), μέσω φυλλαδίων, εντύπων κτλ.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:
– (αισχρο)περιοδικά «life style» = «ύφος βίου» τα οποία προβάλλουν ως εξυπνάδα, ως μαγκιά, ως πρωτοποριακό να μιλάει κάποιος σπαστά Ελληνικά, αναμεμειγμένα με βαρβαρικά στοιχεία συνήθως από την αμερικανοαγγλική παρεφθαρμένη διάλεκτο-ιδίωμα της Ελληνικής. 
– κινηματογραφικές ταινίες (φιλμ) και σειρές (σίριαλ).
– επιδείγματα (αφίσσες) και συνθήματα που αναγράφονται στους τοίχους από άτομα κατ’ ελάχιστον απροσδιορίστου νοημοσύνης. Π.χ. συνθήματα του τύπου: «Είμαστε όλοι μετανάστες» όπου όμως:μετανάστης εκ του μετανίσταμαι  = μετά + ναίω = κατοικώ + ίσταμαι (μένω κάπου αλλού εκτός του τόπου γεννήσεως). Εάν τώρα αυτός που το γράφει είναι βοϊδοβοσκός με τσαντίρι στην πλάτη και νομάς δεν του φταίνε οι υπόλοιποι. «Αλλοδαποί αδέλφια μας» όπου αδελφός = α επιτατικό – προσθετικό + δελφύς = μήτρα. Δηλαδή αδέλφια = ομομήτριοι = από την ίδια μήτρα. Με το αυτό σκεπτικό πρέπει όλοι μας να αρχίσουμε να εξετάζουμε μήτρες να επιβεβαιώσουμε «τις πταίει» και βγήκαμε τόσο διαφορετικοί. Κτλ. κτλ.  Αυτό που πιθανόν να εννοούσε ο συνθηματογράφος ή  που θα έπρεπε να εννοεί θα ήταν: «είμαστε όλοι θύματα του κατεστημένου και ενωμένοι κατά αυτού».
Είναι τέτοια η επίδρασις της ιδεοεπιβολής, ώστε σε συνδυασμό με την άγνοια, την βλακεία, την άνωθεν τρομοκρατία και όλα τα υπόλοιπα που αναφέραμε, κατάφερε να πείσει σχεδόν έναν ολόκληρον πλανήτη, σε ένα φαινομενικώς άσχετον θέμα. Ότι η αλλαγή της χιλιετίας συνέβει 1/1/2000 αντί για το ορθόν 1/1/2001. Εδώ συνετέλεσε και η ψυχολογική επίδρασις της πολυετούς αναμονής από το 1999 στο2000, εκτοξεύοντας στα ύψη τις πωλήσεις κάθε λογής «πυροτεχνημάτων».
Παρομοίως κατάφερε να αλλοιώσει τα γένη των αριθμών. Π.χ. πολλοί λένε «τρεισ-ήμισυ χρόνια» αντί «τριά-μισυ χρόνια», και «τεσσερά-μιση η ώρα» αντί «τέσσερις και μισή». Επιπλέον εμμένει στο να χαρακτηρίζει τις δεκαετίες του περασμένου αιώνος με 9 χρόνια διαφορά. Επί παραδείγματι, δεκαετία του ’80 από 1980-1989 αντί του ορθού που είναι 1971-1980. Με την «λογικήν» αυτήν, ο προηγούμενος αιών τερμάτισε στην δεκαετία του ενενήντα (’90), επιτυγχάνοντας τον «εκπληκτικόν»  αριθμητικόν συλλογισμόν: 9Χ10 = 100 !!!!!!
Β’ ΒΙΑ:
Η βία ενδέχεται να είναι:
– ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ: η βία αυτού του τύπου χτυπάει κατ’ ευθείαν στην ανασφάλεια του ατόμου η οποία οφείλεται σε ανυπαρξία ισχυρού ιδεολογικού-φιλοσοφικού υποβάθρου. Όταν ο άνθρωπος δεν έχειισχυρές ιδεολογικές-ηθικές βάσεις όπως η εντιμότης, η φιλοπατρία, η αρετή, η ανδρεία, η φυσιολατρεία κτλ.τότε ειναι ευάλωτος σε οποιαδήποτε επίθεσι που βάλλει την θέσι του και τον ρόλο του στο κοινωνικόν σύνολον. Με άλλα λόγια εάν θέλει να είναι «ιν» = «εντός» πρέπει να καπνίζει ολίγον μαύρη ή να φοράει ατσαλάκωτη γραβάτα ή να κάνει  αποτρίχωσι μέρα παρά μέρα, ή να μιλάει  και λίγο…«αργκό» προκειμένου να ενταχθεί στο σύνολο των… αν-εγκεφάλων.
– ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ: η βία αυτού τύπου είναι ανάλογη της ψυχολογικής. Λειτουργεί και αυτονόμως και σε συνδυασμόν με αυτήν, είναι όμως πολύ πιο ισχυρή διότι ενώ η μεν ψυχολογική μπορεί να αποφευχθεί με την κατάλληλη πνευματική εξύψωσι η δε πνευματική πρέπει να αντιμετωπισθεί από το ήδη προσβεβλημένο πνεύμα προκειμένου να εξουδετερωθεί. Το σωματικό ανάλογο είναι το να προσπαθεί κάποιος να επιδέσει με επίδεσμο το τραυματισμένο του χέρι, χρησιμοποιώντας το ίδιο το χέρι που έχει τραυματιστεί. Με άλλα λόγια, το πνεύμα που έχει μολυνθεί είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί την ζημιά που έχει υποστεί. Όταν επί παραδείγματι ένα παιδάκι βλέπει στην τηλεόρασι επανειλημμένως μια γάτα να τρώει συντηρημένη τροφή (κονσέρβα), αποτυπώνει την σκηνή στο μυαλό του. Όταν κληθεί να απαντήσει «τι τρώει η γάτα;» απαντάει: «κονσέρβα τάδε» αντί για «ψάρι». Κατ’ αναλογίαν όταν ένας πιστός οποιασδήποτε θρησκείας θεωρεί ότι ο θεός στον οποίον πιστεύει είναι η «ανώτατη δύναμις»,είναι αδύνατον να αντιληφθεί ότι ο θεός του  ουδόλως ενδιαφέρεται για την οικολογική αποσύνθεσι του πλανήτη και ότι η «ανωτερότης» του συνιστά αδυναμία. Ενώ για τον Έλληνα (κατά μία άποψι) ο«θεός» εκ του «θέω» = κινούμαι ταχέως ή εκ του «θεάομαι- θεώμαι» =  παρατηρώ, είναι τουπεράνθρωπον αλλά όχι υπέρτατον ον στο οποίον η Φύσις έχει αναθέσει την επιτήρησι και επέμβασισε συγκεκριμένο τμήμα-πεδίο του χωροχρονικού συνεχούς (Σύμπαντος). Π.χ. η Δήμητρα = Δη μήτηρ = Γη μήτηρ = Γη μητέρα (διότι στην δωρική διάλεκτο δα = γα = δη = γη), είναι η θεά η υπ-εύθυνη ναθέει και να θεάται τα των καλλιεργειών επί της γης (και όχι μόνον). Με άλλα λόγια οι λειτουργίες σποράς, φυτρώματος, αναπτύξεως των φυτών που ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζουν με την σοφία τους, την αυστηρή ακρίβεια και μεγαλοπρέπεια τους είναι έργον της θεάς Δήμητρος ή πιο κατανοητά των νόμων της Δήμητρος. Σημειωτέον η λέξις «θεός» είναι επίθετον και όχι ουσιαστικόν.  Η απολύτως φυσική αυτή λειτουργία λοιπόν, θεωρείται από τους συντελεστές  του κατεστημένου  τουλάχιστον άστοχη ή υπερβολική. Αντιθέτως όμως, ένας σημερινός φυσικός  δεν θεωρείται άστοχος όταν πολύ ορθώς  διατυπώνει την θέσιν ότι η κατακόρυφη πτώσις των σωμάτων είναι έργον του νόμου της βαρύτητος, οφείλεται δηλαδή στην «θεά Βαρύτητα».
– ΣΩΜΑΤΙΚΗ: όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, η σωματική βία (τραμπουκισμός) είναι η κατ’ εξοχήν τελευταία λύσις των βαρβάρων όταν διαπιστώσουν μη προσπελάσιμη δίοδο. Βλέπε διώξεις Ελλήνων από πανεπιστημιακά συνέδρια, κάψιμο αντικαθεστωτικών – αντιθρησκευτικών βιβλίων κτλ. Την περίοδο του Βυζαντίου ήταν νεωτεριστική συνήθεια ( της «μόδας» δηλαδή), η λεγόμενη «ιερά εξέτασις», («προνόμιον» όχι μόνο των δυτικών-Καθολικών), σε όσους κατηγορούντο επί ελληνισμώ και κατ’ επέκτασιν το κάψιμο βιβλιοθηκών και συγγραμμάτων, η κατακρήμνισις αγαλμάτων, το γκρέμισμα ναών, κτηρίων κτλ.
Έτσι ως κορυφαίο παράδειγμα, η λέξις «Έλλην» από φόβο και από έλλειψι υπερασπίσεως,  έφθασε να σημαίνει τον «εθνικό» => «μη χριστιανό» => «ειδωλολάτρη» => «αντικαθεστωτικό» => (σημερινό)«τρομοκράτη». Με λίγα λόγια «ή ξεχνάς αυτό που είσαι και πρεσβεύεις ή σε «καθαρίζω». Όπως ακριβώς σήμερα η αμερικανική «προπαγάνδα» βαπτίζει τρομοκράτες τους Ιρακινούς, Αφγανούς ή  Γιουγκοσλάβους υπερασπιστές της πατρίδος των.  
Επίσης βαπτίζει «πόλεμο» την εκ του ασφαλούς σφαγή αμάχων πατώντας κουμπάκια εξαπολύσεως πυραύλων. «Πόλεμος» εκ του «πελάζω» = προσεγγίζω, πλησιάζω (με τα πόδια) ή ενδεχομένως εκ του πελεμίζω = πάλλω, σείω. Αλλά βλέπετε, ο πόλεμος θέλει παλληκάρια και όχι θηλυπρεπείς παράφρονες. 
Παρομοίως η λέξις «φιλοσοφία» έφθασε να σημαίνει την «θολοκουλτούρα».
Γ’ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ:
Ο νόμος αποτελεί μιά έμμεση μορφή βίας διότι εάν κάτι κατοχυρωθεί νομικώς υπεισέρχεται ο παράγων «ποινή» στην μη εφαρμογή του. Και η ποινή είναι συνήθως μη αγαπητή. Και μόνον η απόλυσις, τρομάζει. Έχουμε τα παραδείγματα της δια νόμου επιβολής της «δημοτικής»-«δημοτικιάς» ως και του «μονο-τονικού», (μονο-τονικό δηλαδή μονό-τονο). Αυτό υποχρεώνει τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων σε περαιτέρω υποχωρήσεις όπως πτώχευσι λεξιλογίου, έλλειψι σαφήνειας, αντίφασι κανόνων κτλ.
Για παράδειγμα η κατάργησις της δοτικής έχει επιφέρει αντιαισθητικά τερατουργήματα.
Έτσι: το «επί τοις εκατόν» έγινε «τα εκατό» (αν το εξετάσετε θα δείτε ότι δεν έχει νόημα).
Ο «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ» κάποτε έγινε «υπουργός στον πρωθυπουργό». (Δηλαδή ο υπουργός πάει εις τον (= στον) πρωθυπουργόν ή μπαίνει μέσα του;)
Ο δικηγόρος «παρ’ εφέταις» έγινε «στο εφετείο».
Ο δικηγόρος «παρ’ Αρείω Πάγω» έγινε «στον Άρειο Πάγο».
Αλήθεια πως θα μεταφέρουμε στην «δημοτικιά» τον τίτλο  «Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων»; «Η υπηρεσία που βλέπει από πάνω τις αρχαιότητες που βρίσκονται μέσα στην θάλασσα»;  Διότι
Εφορεία (ή και εφορία) εκ του εφορεύω (επί + ορώ) = επιτήρησις, επίβλεψις => η πράξις ή υπηρεσία του να επιβλέπεις κάτι.
Ενάλιος (εν + άλς) = θαλάσσιος, ο εν θαλάσση => ο εντός της θαλάσσης => αυτός που είναι μέσα στη θάλασσα.
Αυτή η τακτική θυμίζει την τακτική της κολοβής αλεπούς του μύθου του Αισώπου, η οποία επειδή έχασε την ουρά της προσπάθησε να πείσει, ανεπιτυχώς βεβαίως και τις άλλες αλεπούδες να κόψουν τις ουρές τους. Ετσι και οι σημερινοί ταγοί επειδή ως επί το πλείστον είναι αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι αν όχι επιτείδιοι διαστρεβλωτές, καταβιβάζουν το επίπεδον της γλώσσας στα νοητικά τους δεδομένα. Με αυτήν την λογική αφού το νήπιο δεν δύναται να ομιλήσει να συννενοούμεθα με μουγκρητά για να μας κατανοούν και τα νήπια (νη + έπος, τα μη έχοντα έπος-λόγον).
ΑΜΕΣΟΙ ΤΡΟΠΟΙ (ΑΝΑΓΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΠΗ ΠΑΙΔΕΥΣΙ-ΜΑΘΗΣΙ):

Α’ ΑΓΝΟΙΑ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ:
Ετυμολογία καλείται η ανίχνευσις του αρχικού-αυθεντικού-αληθινού νοήματος μιας λέξεως. Έτυμον = πραγματικόν, αληθινόν, βέβαιον. Η ετυμολογική ανίχνευσις είναι μια διαδικασία ανάλογη της αρχαιολογικής έρευνας. Π.χ. Υπάρχουν οι αντικρουόμενες απόψεις  για το εάν οι πυραμίδες είναιΕλληνικές ή Αιγυπτιακές. Εμείς λέμε ότι είναι Ελληνικές (ή τουλάχιστον περισσότερο Ελληνικές παρά Αιγυπτιακές) και το τεκμηριώνουμε ως εξής:
  • Οι πρώτοι βασιλείς της Αιγύπτου κατά τον Αιγύπτιο ιερέα Μανέθωνα ήταν Έλληνες. (Ηρακλής, Ήφαιστος, Αγαθοδαίμων κτλ.). Άρα υπήρχε η ηγετική πρωτοβουλία.
  • Οι πυραμίδες που βρίσκονται στον ελλαδικό χώρο (26 τον αριθμό εν αποσυνθέσει με σημαντικότερη αυτήν του Ελληνικού στην Αργολίδα) είναι αρχαιότερες των αιγυπτιακών. Άρα υπήρχε η τεχνογνωσία.
  • Οι Αιγύπτιοι αγνοούσαν ακόμη και το πως να μετρήσουν τις διαστάσεις τους,  ώσπου μετέβη ο Θαλής ο Μιλήσιος και εφαρμόζοντας την αρχή των ομοίων τριγώνων μέτρησε το ύψος τους. Άρα υπήρχε και η θεωρητική επιστημονική υπεροχή.
  • Το ίδιο το όνομα «πυραμίς» σημαίνει πυρ = ενέργεια + αμίς = δοχείον ό,τι ακριβώς δηλαδή ειναι η πυρ-αμίς = ενεργειακόν δοχείον. Έτσι εξηγούνται και όλες οι παράξενες ιδιότητές της (διατήρησις κρεάτων, σταθερή θερμοκρασία κτλ.).

Σήμερα δυστυχώς, «πυραμίδα» αντί του ορθού  «πυραμίς», θεωρείται το γεωμετρικό  εκείνο στερεό στο οποίο ομοιάζουν τα οικοδομήματα της Αιγύπτου και στα οποία  δόθηκε το όνομα  του. Εξ’ άλλου«Αίγυπτος» = Αιγαίον + υπτίως= η υπτίως (κάτω από) του Αιγαίου χώρα. Εδώ λοιπόν γίνεται φανερή η αξία της ετυμολογίας και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι διάφοροι «πνευματικοί ταγοί» την αποφεύγουν «όπως ο διάολος  το λιβάνι».
Β’ ΠΑΡΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ: = ΠΑΡΑ + ΕΤΥΜΟΝ + ΛΟΓΟΣ
Η πρόθεσις «παρά» έχει την έν-νοια της παρα-λλάξεως της παρα-λλαγής του παρα-πλήσιου πλην όμως όχι αυθεντικού. Λέμε παρα-φυσική, παρα-ψυχολογία, παρα-ιατρική κλπ. Παρετυμολογία ειναι η «ετυμολογία» βάσει μη αυθεντικών δεδομένων. Χαρακτηριστικώς ανιχνεύουμε περιπτώσεις παρετυμολογίας (παρα-νοήσεως) στο νέον λεξικόν του κ. Μπαμπινιώτη.  Θα σταθούμε σε δύο λέξεις οι οποίες είναι χαρακτηριστικότατες. Η λέξις «ορθοπεδικός» την οποία μεταφέρει ως «ορθοπαιδικός» και δυστυχώς πολλοί ιατροί ορθοπεδικοί ακολούθησαν και άλλαξαν τις πινακίδες των ιατρείων τους. Η διαμάχη λοιπόν ανάγεται στο εάν η λέξις προέρχεται από το ορθός + πέδη-πέδησις (λατινικά “pedes” εκ του «πους») και αφορά την ορθή αντιμετώπισι όλων των προβλημάτων κακώσεων ανεξαρτήτως ηλικίας ή εάν προέρχεται από το ορθός + παις-παιδί και αφορά αντιμετώπισι προβλημάτων που εμφανίζονται στα παιδιά. Πρώτον. Οι ορθοπεδικοί δεν ασχολούνται μόνον με παιδιά, αλλά με άτομα όλων των ηλικιών, και κυρίως βεβαίως με ώριμης ηλικία άτομα που είναι πιο επιρρεπή σε κακώσεις.Δεύτερον. Εάν αφορούσε μόνον παιδιά, λογικώς θα έπρεπε να μεταφερθεί ως παιδοορθοπεδικός, κατά το πρότυπον παιδοδοντίατρος, παιδοψυχολόγος, παιδίατρος, παιδοκαρδιολόγος κ.ο.κ.
Η λέξις «αυγό» την οποία μεταφέρει ως «αβγό». Υπάρχει η αντίληψις ότι προκύπτει από την ηχητική «διολίσθησι» το «ωόν» (στον ενικό)  τα «ωά» => τα «ωβά» (στον πληθυντικό). Από τα «ωβά» πάμε στα «αβγά» και μεταπηδώντας ξανά στον ενικό το «αβγό». Επιπροσθέτως ενώ όντως στα γαλλικά το σχήμα του αυγού μεταφέρεται ως «ωβάλ» -«οβάλ», γίνεται το λάθος να μεταφέρεται και στα ελληνικά ότι από το «αβγοειδές» που είναι  το σχήμα του αυγού προέρχεται το «αβγό». Δύο ισχυρές αντιπαραθέσεις στην παραπάνω ακολουθία είναι ότι: α’ το «ωόν» στην αρχαιότητα γραφόταν «ωFόν» (όπου το δίγαμμα F προφέρεται ως ελαφρύ «β») και χάριν ευφωνίας =>  «αυγόν» και β’ ότι το «αυγό»προέρχεται εκ του «αυγάζω» = λάμπω, εξ’ ου και «αυγή», εξ’ αιτίας της διαφορετικότος του χρώματος που έχει το αυγό όταν το αποθέσει η κότα στο σκοτεινό περιβάλλον του κοτετσιού.
Γ’ ΦΩΝΗΤΙΚΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ:
Παρατηρείται εντόνως μία τάσις καταργήσεως των ομοήχων φωνηέντων και διφθόγγων. Π.χ. Του «υ»και του «η», έναντι του «ι». Κατ’ αρχήν τα φωνήεντα αυτά δεν ήταν πάντοτε ομόηχα. Το «υ»προεφέρετο ως ελαφρύτατο «ου» (χαρακτηριστικόν γράμμα της υδροφόρου κοιλότητος π.χ. «κύπελλον».)  Και το «η» ως ελαφρύ «χι»-«χε» παρέμεινε ως δασεία στην Ελληνική και αυτούσιον στην αγγλική  π.χ. Ηρακλής – Ηercules. Η αφορμή δόθηκε λοιπόν από τις δήθεν ξενικές λέξεις στις οποίες δεν υπάρχουν ομόηχα και δίφθογγοι, άρα κατά την μεταφορά τους στην Ελληνική πρέπει να γράφονται όπως ακούγονται. Π.χ. Το «στυλό» γράφεται ως «στιλό», και η « πυλωτή» ως «πιλοτή» (γιατί όχι«πιλοτί»;;;) ή ακόμη χειρότερα ως «pilotis». Και υποτίθεται ότι είναι γαλλικές. Διατηρώντας το «υ» στο «στυλό» μπορούσε όμως κάποιος να συμπεράνει ότι «το στυλό» είναι «ο στυλός», ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από τον ελληνικό στύλο-στυλογράφο. Λέμε π.χ. Οι στύλοι (και  όχι στήλες = συσσωρευτές = μπαταρίες) του ναού του Ολυμπίου Διός  ή ο στύλος (κολώνα) της Δ.Ε.Η. Παρομοίως η πυλωτή εκ του πυλώνος. Λέμε πάλι ο πυλών (πυλώνας) της Δ.Ε.Η.
Δ’ ΑΓΝΟΙΑ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΣΥΝΘΕΤΙΚΩΝ:
Η σύνθεσις μιας λέξεως μπορεί να είναι:
·         ΠΡΟ-ΦΑΝΗΣ = προ+φαίνομαι όπως: πολυ-κατ-οικία, πολύ-πλευρος, πεντά-γωνον, αρτο-ποιείον, κρεο-πωλείον, οδό-φραγμα.
·         ΕΛΑΦΡΩΣ ΣΥΓΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΗ όπως: υδρόγειος = ύδωρ + γη,  στεναχώρια = στενός + χώρος, γεωπόνος = γη + πονέω = κοπιάζω, γηπεδούχος = γη + πεδίον + έχω,   Τερψιθέα=τέρπω(ευχαριστιέμαι) + θέα εκ του θεώμαι= βλέπω
·         ΣΥΓ-ΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΗ όπως: κυνηγός = κύων + άγω, αυτός που άγει τους σκύλους, οδηγός = οδός + άγω.  Ιθαγενής = ιθύς (αληθής) + γένος, αυτός που κατ-οικεί στην χώρα απ’ όπου κατ-άγεται.Ευχαριστώ = ευ + χάρις + ίσταμαι στέκομαι με καλή χαρά δηλαδή. Επανάστασις = επί + ανά + ίσταμαι.
·         Α-ΦΑΝΗΣ ή ΠΛΗΡΩΣ ΣΥΓ-ΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΗ όπως: φέτος = εφέτος = επί + έτος, το επί τουέτους δηλαδή. Δυόσμος = ηδύς (γλυκός, ευχάριστος) + οσμή. Καλώδιον = καλώς + οδεύω. Παραλία= παρά + άλς (θάλασσα). Περήφανος = υπερήφανος = υπέρ + φαίνομαι. (Έφθασε να σημαίνει τον ψηλομύτη). Ξαφνικά = εξαίφνης = εκ + άφνω(ς) (απροσδοκήτως). Γέφυρα = γαία + επί + ύδωρ. Παντρεύομαι = υπ-ανδρεύομαι = υπό + άνδρας βρίσκομαι υπό του ανδρός (μεταφορικώς). Άρα μόνον οι γυναίκες μπορούν να παντρευτούν. Οι άνδρες νυμφεύονται.
Παρατηρούμε ότι σε σύγχρονες λέξεις τα συνθετικά είναι πιο ευκρινή. Σε παλαιότερεςλέξεις όμως, τα επιμέρους συνθετικά μιας λέξεως έχουν συμπτυχθεί σε τέτοιον βαθμό ώστε η δυσχέρεια στην αναγνώρισί τους να οδηγεί σε παρερμηνείες.
Εδώ να σημειώσουμε ότι η προ-ηγούμενη δια-βάθμισις καθώς και τα παρα-δείγματα είναι εντελώς ενδεικτικά και  σχετικά. Αναλόγως των γνώσεων του καθενός η διαβάθμισις μπορεί να τροποποιηθεί. 

Ε’ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ:
Η κατάργησις των προ-θέσεων ανάγεται στην απόκρυψι-κατάργησι των συνθετικών. Λόγω όμως της σπουδαιότητος των προθέσεων τις αναφέρουμε ξεχωριστά.  Κατ’ αρχήν η ίδια η λέξις «πρόθεσις»δηλώνει από μόνη της το «τι θέλει να κάνει». Μία «πρό-θεσι» πολύ απλώς έχει την «πρόθεσι» να θέσειπροκαταβολικώς. Τι όμως είναι αυτό το οποίον θέλει να θέσει και προ τίνος; Θέτει το αυτόνομο νοηματικό της περιεχόμενο ως προετοιμασία για να αντιληφθούμε που θέλει να οδηγήσει την κυρίως λέξι. Για παράδειγμα με την πρόθεσι «προ» δηλώνεται ευθύς εξ’ αρχής ότι η κυρίως λέξις αναφέρεται σε κάτι το οποίον βρίσκεται ή γίνεται πριν από κάτι άλλο. Π.χ.: προ-λέγω, πρό-γνωσις, προ-κατα-βολή, προ-δίδω (σπεύδω να δώσω δηλαδή χωρίς καν να μου ζητηθεί. Ενημερωτικώς  για όσους το πράττουν ή για όσους το μελετούν). Η πρόθεσις «μετά» το ακριβώς αντίθετο: μετα-θέτω, μετα-βολή, μετά-στασις κτλ. Η πρόθεσις «αμφί» δηλώνει την έννοια του εκατέρωθεν = απ’ εδώ και απ΄ εκεί».Αυτομάτως λοιπόν, κάποιος που δεν γνωρίζει την λέξι «αμφιθέα» μπορεί ευκόλως να την αναλύσει ως«αμφί+θέα» και να του λυθεί η απορία. Με άλλα λόγια ένα τεράστιο πλήθος λέξεων μπορεί ευκόλως να ετυμολογηθεί σε ένα πρώτο επί-πεδο μόνο και μόνο από την ανα-γνώρισι των προθέσεων.  Έρχονται λοιπόν τώρα κάποιοι εκ-συγ-χρονιστές εν-τεταλμένοι ή / και συγ-γραφείς των σχολικών βιβλίων, του παιδ-αγωγικού «ινστιτούτου» και αποφασίζουν να καταργήσουν τις προθέσεις για να μην δυσκολεύονται τα Ελληνόπουλα ή ίσως για να διευκολύνονται τα «αλλοδαπά». (Σύγχρονος = συν + χρόνος = αυτός που συμ-βαδίζει με την εποχή του δηλαδή. Δεν σημαίνει κάτι απαραιτήτως καλό. Διότι μπορεί η εποχή του να είναι η εποχή των ουραγκοτάγκων. Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιποι πρέπει να συγχρονιστούν με τους πιθηκό-νοες;
Το «υπ’ όψιν» λοιπόν  το γράφουν ως «υπόψη» και διαχωρίζουν τις συλλαβές ως «υ-πό-ψη».
Το «συγγνώμη» = «συν + γνώμη» το γραφουν ως «συγνώμη» μεταφέροντας στις επόμενες γενεές μια γλώσσα πενιχρότατη.
Τα «αφ’ ενός – αφ’ ετέρου» τα γράφουν ως «αφενός – αφετέρου» και συλλαβίζουν «α-φε-νός – α-φε-τέ-ρου». Πάλι καλά που δεν λένε «απένα – απτάλλο». Είναι τέτοια η σύγχυσις ώστε ορισμένοι τα εκλαμβάνουν ως ουσιαστικά ή επίθετα.  Και μάλιστα,  γνωρίζω περίπτωσι δικηγόρου που έγραφε… «ο αφενός συμβαλλόμενος» και «η αφετέρου συμβαλλόμενη» !
Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ένας τρόπος να επαναφέρουμε την γλώσσα μας στο επίπεδο που της αξίζει θα ήταν να ζητάμε σαφείς επεξηγήσεις (μέχρι του σημείου να γινόμαστε  εκνευριστικοί) ή και να απορρίπτουμε ακόμη, οποιοδήποτε έγγραφο π.χ. συμβόλαιο, δικαστική απόφασι, λογαριασμό ή οτιδήποτε  άλλο, εάν εμπεριέχει ορθογραφικά, γραμματικά, συντακτικά ή νοηματικά λάθη.
Με την χρήσι λοιπόν των προθέσεων έχουμε ευχερέστατη κωδικοποίησι πράγμα που δεν ισχύει σε καμμία άλλη «γλώσσα». Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τα επιθήματα-καταλήξεις των λέξεων.  Η κατά-ληξις (=οριστική λήξις-πέρας) δηλώνει αφ’ εαυτού που το θέμα (κυρίως τμήμα της λέξεως) θέλει νακατά-λήξει. Π.χ. Η κατάληξις  «-ικος» ή   «-ινος» δείχνει την αυθεντική ιδιότητα της λέξεως στην οποία αναφέρεται το θέμα. Η κατάληξις «-ιστικος» δίνει μια πλασματική χροιά π.χ. Γραφ-ικός / γραφ-ιστικός, πραγματ-ικός / πραγματ-ιστικός, οικουμεν-ικός / οικουμεν-ιστικός, οικονομ-ικός / οικονομ-ιστικός, ανθρώπ-ινος / ανθρωπ-ιστικός, εθν-ικός / εθνικ-ιστικός, θεατρ-ικός / θεατριν-ίστικος.
Η κατάληξις «-μενος» (μετοχής παθητικού παρακειμένου) δείχνει κάποιον ο οποίος έχει περιέλθει σε μια κατάστασι, οι καταλήξεις «-αμενος», «-ουμενος», «-ομενος», «-ωμενος» (παθητικού ενεστώτος) δείχνουν κάποιον που υφίσταται  μια διαδικασία, ενώ η κατάληξις «-ων» δείχνει κάποιον που  επιτελεί μια ενέργεια  π.χ.
διαλυ-μένος – διαλυ-όμενος- διαλύ-ων,
τιμη-μένος – τιμ-ώμενος – τιμ-ών,
(γε)γραμ-μένος – γραφ-όμενος, γράφ-ων κτλ.

Ευρύμαχος

PEEGEE  SCHIZAS

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in GLOSSOLOGY and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s