Η ΠΙΝΔΑΡΙΚΗ ΕΠΙΝΙΚΕΙΑ ΩΔΗ μερος z τελεος


(συνεχεια απο  22/08/10)

Στην αρχή αυτού του κεφαλαίου παρέθεσα τον τρόπο που ο Pound
εκφράζει την απαρέσκειά του για τον Πίνδαρο,  αλλά ο Πίνδαρος που δεν του
άρεσε δεν ήταν παρά πλάσµα παλαιάς παρανάγνωσης.  Αν  µπορούσε ο
αµερικανός ποιητής να διακρίνει τον αληθινό Πίνδαρο,  θα έβρισκε στο
πρόσωπό του ένα φίλο και δάσκαλο.  Γιατί και ο Pound  σαν κάτι ζωντανό κι
αναπτυσσόµενο είδε την πόλη. Στο πρώτο canto, µυστηριωδώς, µέσα από ένα
συνονθύλευµα αποσπασµατικών παραθεµάτων  (ολοκληρωµένο το όραµα θα
δοθεί πολύ παρακάτω), µάς δείχνει την Αφροδίτη να ξεπροβάλλει  µέσα από
τους παφλασµούς της θάλασσας,  φορώντας  µια κορώνα καµωµένη από τείχη
πόλεων ― Αφροδίτη,  Έρως, Amor.  Το ποίηµα παρουσιάζει αλλεπάλληλες
προσπάθειες να ιδρυθεί η αληθινή πόλη, µια πόλη,  όπου θα  µπορούσαµε ως
«όντα πολιτικά» κι εµείς να βρεθούµε στο στοιχείο  µας, όχι σαν την πυρετική
της παρωδία, που µόλις ανεχόµαστε σήµερα. Μόνο πολύ αργότερα βλέπουµε τη
διαδικασία που επιτρέπει να γεννηθεί η πόλη.  Σαν δέντρο  µεγαλώνει (Canto
83):

The roots go down to the river’s edge
and the hidden city moves upward
white ivory under the bark.
Bυθίζονταν οι ρίζες στην άκρη στο ποτάµι
και η κρυµµένη πόλη αναδύεται   φίλντισι ολόλευκο κάτω από τον φλοιό.

Το δέντρο, πρώτη µορφή του κίονα· ο κίονας που βαστάζει τον ναό· ο ναός που
στέκει στο κέντρο της πόλης.  Ο Pound  το εκφράζει απλούστερα, µε ένα
λογοπαίγνιο,  στο προηγούµενο canto: «ας βγουν από το χώµα τα βοτάνια
πλούσια στον πλούσιο τον Aπρίλη». Είναι ένα όραµα πολύ κοντά στον Πίνδαρο,
αλλά, από τα δύο, εκείνο του Pound είναι το αρχαϊκότερο.
∆εν θέλω να παρεξηγηθώ.  ∆εν ισχυρίζοµαι ότι ο Πίνδαρος είναι όντως
άκρως νεωτερικός, σε τελική ανάλυση. Κάθε άλλο. Η ποίησή του έρχεται από
πολύ  µακριά,  και η απόσταση αυτή πρέπει να διατηρηθεί ευλαβικά και
στοργικά.  Γιατί δεν πρόκειται για ένα κενό,  για ένα εµπόδιο που πρέπει να
υπερπηδηθεί,  αλλά  µάλλον γι’  αυτό που ο Gadamer  αποκαλεί  «παραγωγική
απόσταση»,  η οποία,  ενώ  µας χωρίζει από τον Πίνδαρο, µπορεί να  µας φέρει
και κοντά του, αν της δώσουµε την ευκαιρία να λειτουργήσει σωστά. Γιατί αυτή
η απόσταση είναι η παράδοσή  µας. Μια παράδοση η οποία,  οσοδήποτε
κατακερµατισµένη κι αν είναι, κι οσοδήποτε ανάλαφρα κι αν περιλαµβάνει και
τον Πίνδαρο στους κόλπους της, πάλι ασκεί κάποια επιρροή απάνω µας, µπορεί
ακόµη να απευθύνεται σε  µας,  ακόµα και όταν σκεφτόµαστε να την
απορρίψουµε. Και εµείς  µε τη σειρά  µας  µπορούµε απευθυνόµενοι σ’ αυτήν να
ιδρύσουµε  µια σχέση  µε τα περιεχόµενά της, µια σχέση στην οποία και οι δυο
πλευρές θα διατηρούν τα δικαιώµατά τους.  ∆εν  µπορούµε,  δηλαδή,  να
αποσπάσουµε ένα παλιό έργο από τον χρόνο του,  να το υποχρεώσουµε να
µετοικήσει στον δικό µας τόπο και χρόνο και να µας δείξει τη σχέση του µε µας.
Κάτι τέτοιο θα ήταν απλώς εκχυδαϊσµός και λεηλασία του παρελθόντος. Ούτε
µπορούµε,  αρνούµενοι ότι η δική  µας θέση είναι στο δικό  µας παρόν,  να
µεταφυτευθούµε εµείς εκεί. Αυτό υπήρξε το αφελές σφάλµα του ιστορικισµού·
ακόµη και οι λογιότεροι από  µας ελάχιστα θα ταίριαζαν στη Θήβα του  5ου
αιώνα.  Το να ιδρύσεις  µιαν αληθινή σχέση  µε ένα έργο του παρελθόντος
σηµαίνει να εγκαινιάσεις ένα διάλογο  µαζί του. Ο διάλογος  µπορεί στην αρχή
να προκληθεί από την περιέργεια ή από την τύχη·  ή από την αίσθηση  µιας
ανάγκης, την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι εκεί που λείπει εδώ και που το θέλουµε.
Κάτι που έχει εµφανιστεί  µε αποσπασµατικό τρόπο στην τέχνη και στη σκέψη
της εποχής  µας,  ανταποκρινόµενο σε  µιαν άρρητη ανάγκη του καιρού  µας,
µπορεί εκεί να υπάρχει ακόµη πλουσιότερα.  Μπορεί ίσως να βρίσκεται στον
Πίνδαρο.

Όπως και να ’χει το πράγµα, αποτελεί αγαθή συγκυρία να στραφούµε προς
τον ποιητή αυτόν, ο οποίος εδώ και τόσους αιώνες δεν µπόρεσε να µας µιλήσει
παρά τόσο λίγο. Αξίζει τον κόπο.

(τελος)

D. C. CARNE ROSS

Το πρώτο κεφάλαιο από το βιβλίο του D. C. Carne Ross, Pindar

(μετ. Ι. Ν. Καζάζης)

 

Πίνδαρος

ΠίνδαροςΟ μεγαλύτερος από τους λυρικούς ποιητές της Ελλάδος και η φωνή των Δελφών για περισσότερο από σαράντα χρόνια, γεννήθηκε στο Κυνός Κεφαλές, ένα χωριό κοντά στις Θήβες, γύρω στο 518 π.Χ.
Ήταν γιος του Δαϊφαντου, ο οποίος ανήκε στην αρχαία και αριστοκρατική οικογένεια τωνΑιγιδών. Έμαθε μουσική από τα μικρά του χρόνια από τον πατέρα του, ο οποίος ήταν φημισμένος μουσικός αυλού και από τους έξοχους Αθηναίους μουσικούς Αγαθοκλή και Απολλόδωρο.  Έζησε το περισσότερο μέρος της ζωής του στην Θήβα και στους Δελφούς, όπου το μαντείο του είχε αναθέσει να εκφωνεί ύμνους προς τους Θεούς.
Όταν πέθανε, κανένας δεν πίστευε ότι η σκιά του έφυγε από τους Δελφούς και οι ιερείς κάθε βράδυ πριν το δείπνο έβαζαν ένα κήρυκα να αναγγέλλει γύρω από το μαντείο τα λόγια
ο Πίνδαρος έρχεται να δειπνήσει με τον Θεό” και έτσι προσκαλούσαν τον νεκρό να εισέλθει στον Ναό, όπου δύο τραπέζια με εδέσματα ήταν έτοιμα, το ένα για τον Απόλλωνα και το άλλο για τον Πίνδαρο (η επονομαζόμενη Θεοξενία).
Οι Θηβαίοι τον ονόμαζαν “ο αετός των Θηβών” και τον σύγκριναν με το πολύβουο ρέμα του ποταμού.
Ο Πίνδαρος, κατά την διάρκεια της ζωής του, είχε τιμηθεί από όλες τις Ελληνικές πόλεις για τα ποιήματα του και είχε προσκαλεστεί συχνά από βασιλείς και τύραννους στις αυλές τους, ιδιαίτερα από τον Αμύντα της Μακεδονίας, Αρκεσίλαο της Κυρήνης, Θήρωνα του Ακράγαντος και Ιέρωνα των Συρακουσών, όπου έζησε από το 476 μέχρι το 472 π.Χ.
Το 438 π.Χ., σε ηλικία ογδόντα ετών, πέθανε στο θέατρο του Άργους, την στιγμή που εκφωνούσε ένα από τα ποιήματα του.
Οι Αθηναίοι τον είχαν τιμήσει κάνοντας τον πρόξενο και μετά τον θάνατον του, του έστησαν μπρούτζινο άγαλμα. Οι δε Θηβαίοι του είχαν επιβάλλει πρόστιμο, επειδή εγκωμίασε εχθρική πόλη, την Αθήνα, αλλά αργότερα έκτισαν ναό κοντά στο σπίτι του, για να τον τιμήσουν.
Ο Πίνδαρος έγραψε ένα τεράστιο αριθμό ποιημάτων τα οποία είχαν ταξινομηθεί από τους Αλεξανδρινούς συγγραφείς σε δέκα επτά βιβλία. Η ποίηση του περιελάμβανε διθυράμβους, παιάνες, σχόλια, εγκώμια, προσόδια, παρθένια και επινίκια. Τα τελευταία είναι τα μόνα σωζόμενα έργα του, ενώ από τα υπόλοιπα έχουν απομείνει μόνο μερικά κομμάτια.
Τα Επινίκια ήταν ύμνοι που εξυμνούσαν τους νικητές των αγώνων και απαγγέλλονταν από τον χορό, συνήθως στο τόπο της νίκης ή κατά την διάρκεια τελετής προς τιμήν του νικητού, μετά την επιστροφή του στο σπίτι. Περιείχαν 14 Ολυμπιακές, 12 Πύθια, 11 Νεμέα και 8  Ίσθμια ωδές.
Τα ποιήματα του Πίνδαρου χαρακτηρίζονται από μεγαλειότητα σκέψεως, έκφραση, μέτρο και αρμονική σκέψη και περιέχουν έντονα θρησκευτικά συναισθήματα.

πηγη   http://www.sikyon.com

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in Books and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.