EE ANASTEELOOSIS TOON PASEES PHYSEOOS MNEEMEIOON EN TEE ADELPHEE CHOORA MONON THETIKA APOTELESMATA EMPOREI OOS ECHEI DIA OLEEN TEEN EYROOPEEN,ALLA K TON KOSMON


A)Οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες έφεραν στην Πόλη δυτικό αέρα

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Στην περίφημη Ιστικλάλ, τον μεγάλο δρόμο του Πέρα, στην Κωνσταντινούπολη, οι Ελληνες επισκέπτες συνηθίζουν να ψάχνουν τα ελληνικά που είναι ακόμα χαραγμένα στις προσόψεις ορισμένων εντυπωσιακών κτιρίων.

Ο Κωνσταντίνος Δημάδης είναι ο αρχιτέκτονας της Μεγάλης του Γένους Σχολής στο Φανάρι

Σε λίγο και οι Τούρκοι θα αναζητούν περπατώντας στο Μπέγιογλου, όχι τα γράμματα, αλλά τα κτίρια που έχτισαν οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες από τα μέσα του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Και θα ανακαλύψουν την εξαιρετική επιρροή των Ελλήνων αρχιτεκτόνων, που με τα έργα τους άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στον αστικό χώρο της Κωνσταντινούπολης.

Τους Ρωμιούς αρχιτέκτονες συστήνει ο οργανισμός Istanbul 2010-Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, ο οποίος ενέταξε στις εκδηλώσεις του μια εξαιρετική ιδέα του Συνδέσμου Αποφοίτων Ζωγραφείου. Τη Δευτέρα (6.30 μ.μ.) στην αίθουσα Οσμάν Χαμντί του Πανεπιστημίου Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν, από όπου αποφοίτησε η πλειονότητα αυτών των αρχιτεκτόνων, στη συνοικία Φιντικλί, θα εγκαινιαστεί η μεγάλη έκθεση «Οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες της Κωνσταντινούπολης την περίοδο του εκδυτικισμού». Εκεί θα παραμείνει μέχρι την 3η Δεκεμβρίου, για να μεταφερθεί στη συνέχεια (από 17/12) στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του ελληνικού προξενείου στο Πέρα, στη λεωφόρο Ιστικλάλ, έως 16 Ιανουαρίου.

Πρώτη φορά συγκεντρώνονται τα έργα των Ρωμιών αρχιτεκτόνων σε μία έκθεση. Με την ευκαιρία εκδόθηκε κατάλογος με κείμενα Ελλήνων και Τούρκων επιστημόνων (στα ελληνικά, τουρκικά, αγγλικά), «που ευελπιστούμε ν’ αποτελέσει εργαλείο για τους μετέπειτα ερευνητές αλλά και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη περί της ορθής αποκατάστασης και συντήρησης αυτών των μνημείων», τονίζει ο Κωνσταντινουπολίτης Δρ Σάββας Τσιλένης, αρχιτέκτων-πολεοδόμος, μέλος της επιστημονικής ομάδας της έκθεσης.

Φωτογραφίες 100 κτιρίων

«Από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού δραστηριοποιήθηκαν περισσότεροι από 350 Ελληνορθόδοξοι αρχιτέκτονες, των οποίων πολλά ονόματα εντοπίστηκαν σε πηγές αλλά και στις μαρμάρινες επιγραφές επί των κτιρίων», εξηγεί ο κ. Τσιλένης. «Πολλοί από αυτούς δεν γεννήθηκαν στην Πόλη, αλλά ήρθαν για μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία. Σώζονται ακόμη αρκετά έργα τους, αν και είναι δύσκολο να ταυτίσει κανείς τα οικήματα όπως είναι σήμερα. Δεν θυμίζουν στους νεότερους ότι υπήρξαν κατοικίες Ρωμιών. Σκοπός της έκθεσης είναι να προβάλει φωτογραφικά τα έργα που διατηρήθηκαν σε σχετικά καλή κατάσταση. Ετσι φωτογραφήθηκαν περισσότερα από 100 κτίρια και έγινε μια επιλογή».

Στην έκθεση θα βλέπει κανείς και πρωτότυπα σχέδια, μακέτες, καρτ ποστάλ και φωτογραφίες των ίδιων των αρχιτεκτόνων, ενώ θα παρουσιάζεται εκτός από το έργο τους και η ζωή τους. Ετσι, θα θυμηθούμε σημαντικά ονόματα αρχιτεκτόνων: Βασιλάκης Μπέης Ιωαννίδης, ο οποίος είχε και τον τίτλο του «αρχιτέκτονα του παλατιού». Μαζί με τον γιο του Γιάγκο Ιωαννίδη έχτισαν την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Ταξίμ το 1880. Ο πρώτος ανέλαβε και την οικοδόμηση του Ιωακείμειου Παρθεναγωγείου το 1879 και θεωρείται ο αρχιτέκτονας του κτιρίου Διοίκησης της υπηρεσίας Ναυτικού στην παραλία του Κεράτιου Κόλπου. Ο γιος του ανέλαβε την ανέγερση του Ζαππείου Παρθεναγωγείου.

Ο Περικλής Φωτιάδης είναι ο αρχιτέκτονας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που χτίστηκε το 1880. Ο Κωνσταντίνος Δημάδης, ο δημιουργός της Μεγάλης του Γένους Σχολής στο Φανάρι. Ο Αχιλλέας Μανούσος, ο αρχιτέκτονας του ξενοδοχείου «Bristol» το 1893, κτίριο στο οποίο σήμερα στεγάζεται το Μουσείο του Πέρα.

Και οι ξεχασμένοι

Ανάμεσά τους είναι και άλλοι, που έχουν ξεχαστεί, όπως οι Κωνσταντίνος Κυριακίδης, Πάτροκλος Καμπανάκης, Βασίλειος Κουρεμένος. «Συνέχισαν τη δράση τους στην Ελλάδα μετά το 1922 δημιουργώντας υποδειγματικά έργα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις σε Ηπειρο, Μακεδονία και Θράκη», εξηγεί ο κ. Τσιλένης.

«Προφανώς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν όλοι της ιδίας γενιάς, καθότι υπάρχουν κάποιοι παλαιότεροι, που δίνουν έργα πριν από το ’22 στην Αθήνα και αλλού, όπως οι Δημάδης, πατέρας και γιος (Κωνσταντίνος και Νικόλαος), ή ο φημισμένος Λύσανδρος Καυταντζόγλου που ξεκινά την επαγγελματική του δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και μετά την εγκατάστασή του στην Αθήνα συνεχίζει να σχεδιάζει κτίρια που κόσμησαν την Πόλη και τον Ελληνισμό, όπως την έδρα του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως», υπογραμμίζει ο κ. Τσιλένης.

«Το ύφος και η ρυθμολογία των κτιρίων που ανεγείρονται τότε υπακούει κυρίως στα κελεύσματα της εποχής και τη ζήτηση των ιδιοκτητών. Εκτείνονται από την παραδοσιακή βαλκανική αρχιτεκτονική με κυρίαρχο υλικό την ξυλεία (όπως πολλές καλοκαιρινές κατοικίες, τα περίφημα γιαλία, τα επί του αιγιαλού θέρετρα και κονάκια του Βοσπόρου και των Πριγκιποννήσων με κορωνίδα το κτίριο του Ορφανοτροφείου, έργο του λεβαντίνου αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Βαλορί) μέχρι τον εκλεκτικισμό και τον μοντερνισμό».

Σχεδίασαν και έχτισαν όλα τα δημόσια κοινοτικά κτίρια: ναούς, σχολεία, νοσοκομεία, φιλανθρωπικά ιδρύματα, σωματεία και αθλητικούς συλλόγος. Πόλλοι από αυτούς σχεδίασαν ταφικά μνημεία, που σώζονται και είναι έργα τέχνης. Επίσης σχεδίασαν κρατικά δημόσια κτίρια, ιδιωτικά έργα, κυρίως κατοικίες και πολυκατοικίες, τα περίφημα απαρταμέντα της Πόλης, επαύλεις και βίλες, πολλές από τις οποίες σήμερα ανακαινίζονται.

«Δυστυχώς ένας μεγάλος αριθμός έχει καταστραφεί είτε για λόγους εγκατάλειψης και αλλαγής χρήσης είτε για λόγους κατεδάφισης και εκ νέου ανέγερσης σύγχρονων ακαλαίσθητων κατοικιών. Αλλα πάλι μαραζώνουν, κυρίως σε φτωχικές συνοικίες, και πολλά έχουν καταληφθεί ή αγοραστεί από εσωτερικούς μετανάστες που κατέφτασαν στην Πόλη από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 για λόγους πολιτικούς και οικονομικούς», καταλήγει ο κ. Τσιλένης. *

Θα δούμε την έκθεση κι εδώ

Η ιδέα της έκθεσης προήλθε από τον Παντελή Βίγκα. «Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας, οπότε γνώριζε πολύ καλά την ιστορία των Ρωμιών αρχιτεκτόνων. Ο Σάββας Τσιλένης πρότεινε να εμπλουτιστεί η ομάδα με τον δρα Χασάν Κουρουγιαζιτζί, ο οποίος συλλέγει εδώ και χρόνια σχολαστικά ένα αρχείο για τους Ρωμιούς αρχιτέκτονες της Κωνσταντινούπολης», εξηγεί η συντονίστρια Μαρίνα Δρυμαλίτου. Η έκθεση θα ταξιδέψει στην Ελλάδα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) και στο εξωτερικό, όπου έχει ήδη εκδηλωθεί έντονο ενδιαφέρον. Χορηγός είναι το Ιδρυμα «Ι. Λάτση».

Διπλωματούχοι και μη μουσουλμάνοι έκαναν τη διαφορά

Τι ευνόησε την άνθηση της ρωμαίικης αρχιτεκτονικής;

«Την περίοδο αυτή καταργείται η Αυτοκρατορική Αρχιτεκτονική Υπηρεσία, που απαρτιζόταν από εμπειρικούς αρχιτέκτονες, μουσουλμάνους και μη, των οποίων η εκπαίδευση βασιζόταν στη σχέση μάστορα-εκπαιδευόμενου. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, μέσα στο πνεύμα του εκσυγχρονισμού του σουλτάνου Σελίμ Γ’, κάνουν την εμφάνισή τους ξένοι διπλωματούχοι αρχιτέκτονες και στη συνέχεια αναδεικνύονται Ρωμιοί και Αρμένιοι καλφάδες, οι οποίοι αργότερα σπουδάζουν αρχιτεκτονική στη Δύση. Το 1882 ιδρύεται η Σχολή Βιομηχανικών Τεχνών (Σαναγί-ι Νεφισέ Μεκτεμπί, μετέπειτα Ακαδημία Καλών Τεχνών, που σήμερα ονομάζεται Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν -όπου και θα παρουσιαστεί η έκθεση). Εκεί μπορούν να φοιτήσουν και μη μουσουλμάνοι φοιτητές.

Αυτοί οι διαφορετικής εθνικότητας τεχνικοί έφεραν το πνεύμα του εκδυτικισμού στην οθωμανική πρωτεύουσα κατασκευάζοντας κτίρια όχι μόνο για τα μέλη των Κοινοτήτων στις οποίες ανήκαν, αλλά για όλο τον πληθυσμό της Πόλης και της Αυτοκρατορίας ανεξαρτήτου θρησκεύματος. Η οικονομική άνοδος των προυχόντων των διαφόρων Κοινοτήτων, οι οποίοι πολλές φορές ήταν φορείς χρηματοδότησης του κράτους και της σουλτανικής αυλής, έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία του περιβάλλοντος του κοσμοπολιτισμού. Ετσι οι Ρωμιοί καλφάδες αρχικά, αλλά και διπλωματούχοι αρχιτέκτονες αργότερα, αποτέλεσαν τους κυρίαρχους πρωταγωνιστές στη μητρόπολη της Ανατολικής Μεσογείου μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή. Προφανώς όλα δεν τελειώσαν τότε. Ομως η οικοδομική παραγωγή ελαττώθηκε καθώς μειώθηκε ο πληθυσμός της Πόλης, αλλά και λόγω μεταφοράς της πρωτεύουσας του κράτους στην Αγκυρα. Ειδικότερα η ελληνορθόδοξη κοινότητα, χάνοντας ένα σοβαρό τμήμα του επιστημονικού δυναμικού της, περιορίστηκε εκ των πραγμάτων στη σφαίρα του ιδιωτικού τομέα».

B)ΘΕΡΜΕΣΣΟΣ-THERMESSOS

Termessos, Türkiye`nin en iyi korunmuş antik şehirlerindendir. Antalya`nın 30 kilometre kuzeybatısında yer alır. Denizden ortalama yüksekliği 200 metre olan Antalya dağları çevresindeki travertenlerden 1.665 metre yükseklikte, Güllük Dağı`nın tepesinde doğal bir platform üzerine kurulmuştur. Bir çok vahşi bitkinin arasında saklanmış ve sık çam ormanlarıyla sınırlanmıştır. Termessos`un, huzur veren ve el değmemiş görünümüyle diğer antik şehirlerden daha farklı ve etkileyici bir havası vardır. Doğal ve tarihi zenginliklerinden ötürü, şehir adını taşıyan Milli Park kapsamına alınmıştır.

Termessos`taki çift “s”, şehrin Anadolu insanları tarafından kurulduğuna dair dilbilimsel bir kanıt sağlar. Strabo`ya göre, Pisidia halkı olan Termessos sakinleri kendilerini Slymi olarak çağırırlardı. Yaşadıkları dağa da verilen bu isim, sonraki yıllarda Zeus`la özdeşleştirilen ve burada da Zeus Solymes kültünün yükselmesine sebep olan Anadolu tanrılarından Solymes`den gelmektedir. Termessos madeni paralarında genelde bu tanrı vardır ve paralara adını verilmiştir.

Tarih sahnesinde bu şehirle ilk karşılaşmamız meşhur Büyük İskender kuşatmasıyla bağlantılıdır. Bu olayla ilk ilgilenen ve Termessos`un stratejik önemini kaydeden eski tarihçilerden biri olan Arrianos, şehri kuşatan başa çıkılamaz doğal engellerden dolayı şehrin küçük bir birlikle bile savunulabileceğini belirtmiştir. İskender, Pamphylia`dan Frigya`ya geçmek istemişti ve Arrianos`a göre Frigya`ya yol Termessos`tan geçiyordu. Gerçekten de, daha alçak ve kolay geçitler varken İskender`ın neden o kadar sarp olan Yenice geçidini tırmanmayı seçtiği hala tartışma konusudur. Perge`deki düşmanlarının İskender`i yanlış yola gönderdiği de söylenir. İskender, Termessosluların kapattığı geçidi geçmek için oldukça çaba ve zaman harcamıştır ve bu sinirle geri dönerek Termessos`u kuşatmıştır. Muhtemelen Termessos`u zaptedemeyeceğini bildiğinden, İskender hücuma geçmemiştir fakat bunun yerine kuzeye doğru yürümüş ve öfkesini Sagalassos`dan çıkarmıştır.

Tarihçi Diodors, Termessos tarihinde bir başka unutulmaz olayı da tüm detaylarıyla kaydetmiştir. M.S. 319`da İskender`in ölümünden sonra, generallerinden biri, Antigonos Monophtalmos, kendisini Küçük Asya`nın hükümdarı ilan etmiştir ve esas destekçisi Pisidia olan rakibi Alcetas ile savaşmak için hazırlanmıştır. Antigonos Monophtalmos`un kuvvetleri, 40.000 piyadeden, 7.000 süvariden ve ayrıca sayısız filden meydana gelmiştir. Bu üstün nitelikli kuvvetlerin hakkından gelemeyen Alcetas ve arkadaşları Termessos`a sığınmışlardır. Termessoslular, onlara yardım etme sözü vermişlerdir. Bu sürede, Antigonos şehrin önüne gelmiş ve burada kamp kurarak düşmanının kendisine iade edilmesi için çabalamıştır. Yabancı bir Makedon uğruna şehirlerinin felakete sürüklenmesini istemeyen Termessos yaşlıları Alcetas`ın iade edilmesine karar vermişler ancak genç Termessoslular verdikleri sözü tutmak istemişler ve bunun dışına çıkmayı reddetmişlerdir. Yaşlılar, Alcetas`ı bırakma niyetleriyle ilgili bilgilendirmek amacıyla Antigonos`a heyet yollamışlardır. Savaşa devam etmek için yapılan gizli bir plana göre, Termessoslu gençler şehri terk etmeyi başarmıştır. Yakında tutsak olacağını öğrenen Alcetas, düşmanın eline verilmektense ölmeyi tercih etmiş ve kendini öldürmüştür. Yaşlılar, Antigonos`a Alcetas`ın cesedini yollamışlardır. Üç gün boyunca cesede her türlü eziyeti yapan Antigonos, daha sonra cesedi gömmeden bırakarak Pisidia`dan ayrılmıştır. Olanlara kızan gençler, Alcetas`ın cesedini geri almışlar, saygı içerisinde gömmüşler ve anısına bir güzel bir anıt dikmişlerdir.

Termessos, açıkça bir liman şehri değildi ancak, toprakları güneybatıda Attaleia (Antalya) Körfezi boyunca uzanırdı. Şehrin denize olan bu bağlantısından dolayı şehir, Ptolemyler tarafından alınmıştır. Daha 40 yıl önce İskender`in güçlü dönemlerinde bile direnen bir şehrin, Mısır egemenliğini kabul etmesi çok şaşırtıcıdır.

Likya`nın Araxa şehrinde bulunan bir yazıt, Termessos hakkında önemli bilgi verir. Bu yazıta göre, M.Ö. 200`lerde Termessos bilinmeyen sebeplerden dolayı Likya şehirleri birliği ile savaştaydı ve M.Ö. 199`da Termessos kendini tekrar Pisidialı komşusu İsinda ile savaşta buldu. Bu dönemde M.Ö. 2. yüzyılda Küçük Termessos kolonisinin şehrin yanında kurulduğunu görüyoruz. Termessos, eski düşmanı Serge ile daha iyi mücadele edebilmek için Pergamum Kralı II Attalos ile dostça ilişkiler içine girdi. II. Attalos da bu dostluğun anısına Termessos`da 2 katlı bir stoa inşa ettirdi.

Termessos, Roma`nın müttefikiydi ve böylelikle M.Ö 71`de Roma Senatosu tarafından bağımsızlığı kabul edildi; bu kanuna göre Termessos`un özgürlüğü ve hakları garanti altına alındı. Bu bağımsızlık, Galatia Kralı Amyntas ile yapılan ittifak haricinde (M.Ö. 36-25 yılları hükümdarlık sürdü) uzunca bir süre devam etti. Termessos`un bağımsızlığı, “Autonomous” (Özerk) adını taşıyan madeni parasıyla da belgelenmiştir.

Ana yoldan sarp bir yolla şehre ulaşılır. Bu yoldan geçen biri, etrafında Termessosluların “Kral Caddesi” olarak isimlendirdikleri eski yolun yanı sıra Helenistik dönem istihkam duvarlarının, sarnıçların ve diğer bir çok kalıntının bulunduğu meşhur Yenice Geçiti`ni görebilir. Termessos halkının katkılarıyla M.Ö. ikinci yüzyılda yapılan Kral Caddesi, yükselen şehrin duvarlarının yanından geçer ve düz bir yol şeklinde şehrin merkezine kadar uzanır. Şehir kapısının doğusundaki duvarlarda zarlarla kehanet içeren oldukça enteresan yazıtlar vardır. Roma İmparatorluğu tarihi boyunca bu tür büyüler, sihirler ve batıl inançlar yaygındı. Büyük olasılıkla Termessoslular, geleceği tahmin etmeye oldukça meraklıydılar. Bu tür yazıtlar, genellikle dört beş satır uzunluğundadır ve zarlarla belirlenen sayılar içerir, kehanet için tanrının adı istenir ve kehanetin içeriği o tanrının öğütleri içinde verilir.

Resmi binaların bulunduğu Termessos şehri, iç duvarların az ilerisindeki düz arazide yer alır. Bu yapılardan en dikkat çekici olan çok özel mimari özelliklere sahip bulunan agoradır. Açık hava pazar yeri olan bu yapının zemini taş bloklar üzerinde yükselmiştir ve kuzeybatısında beş büyük sarnıç oyulmuştur. Agora üç yandan stoalarla çevrilmiştir. İki katlı stoada bulunan bir yazıta göre, stoa, Pergamum Kralı (M.Ö. 150-138 yılları arasında hükümdarlık sürmüştür) II. Attalos tarafından dostluklarının kanıtı olarak Termessos`a hediye edilmiştir. Kuzeydoğu stoa, muhtemelen Attalos`un stoası taklit edilerek Osbaras isimli varlıklı bir Termessoslu tarafından yaptırılmıştır. Agoranın kuzeydoğusunda bulunan kalıntıların gymnasyuma ait olduğu düşünülmektedir ancak sık ağaçların arasından bunu anlamak zordur. İki katlı stoa içerde tonozlu odalarla çevrelenmiş avludan oluşur. Stoanın dışı nişlerle ve Dor nizamında diğer süslemelerle dekore edilmiştir. Bu yapı M.S. birinci yüzyılı işaret eder.

Agoranın hemen doğusunda tiyatro vardır. Pamphylia Ovasının üzerinde manzaraya hakim olan tiyatro hiç şüphesiz Termessos ovasının en göz alıcı yapısıdır. Helenistik dönem tiyatro planını koruyan bu tiyatro, Roma tiyatrosunun en belirgin özelliklerini sergiler. Helenistik caeva ya da yarım dairesel oturma alanı, diazoma ile ikiye ayrılır. Diazoma`nın üzerinde sekiz, aşağısında on altı oturma sırası vardır. Tiyatro, yaklaşık 4000 – 5000 seyirci kapasitesine sahiptir. Geniş kemerli giriş yolu, cavea ile agorayı bağlar. Güney parados`a daha sonraları kemer yapılmışsa da kuzey parados orijinalindeki gibi üstü açık olarak bırakılmıştır. Sahne binası M.S. ikinci yüzyılın özelliklerini gösterir. Bunun arkasında sadece uzun, dar bir oda vardır. Burası, görkemli bir şekilde süslenmiş cepheyi kesen beş kapı ile oyunun sahnelendiği podyuma bağlanır. Sahnenin altında vahşi hayvanların dövüşe çıkarılmadan önce tutuldukları beş küçük oda vardır. Diğer tüm klasik şehirlerde olduğu gibi tiyatronun yaklaşık 100 metre ilerisinde odeon vardır. Küçük bir tiyatroyu andıran bu yapı, M.Ö. birinci yüzyıla kadar uzanabilir. Çatı seviyesine kadar oldukça iyi korunmuş olan odeon en iyi kalite yontma taş duvarcılığı örneği sergiler. Alt kat sadeyken ve iki kapıyla ayrılmışken, üst kat Dor düzeninde süslenmiş ve kare şeklinde kesilmiş taş bloklardan yapılmıştır. Yapının orijinalinde çatısının olduğu kesindir çünkü ışığı doğu ve batı duvarlarındaki 11 geniş pencereden almaktadır. 25 metre uzunluğundaki bu çatının binanın üzerinde nasıl durduğu hala belirlenememiştir. Günümüzde içi toprak ve moloz dolu olan harabedeki oturma düzeni ya da oturma kapasitesi değerlendirmek pek mümkün değildir. Oturma kapasitesi muhtemelen 600-700 kişiden fazla değildi. Molozların arasında, renkli mermer parçaları çıkartılmıştır bu da iç duvarların mozaiklerle süslü olabileceğini göstermektedir. Bu güzel yapının, bouleuterion ya da konsey odası olarak hizmet vermiş olması da mümkündür.

Termessos`ta değişik büyüklüklerde ve çeşitlerde altı tapınak vardır. Bunlardan dört tanesi odeonun yanında kutsal olduğu tahmin edilen alanda bulunmuştur. Bu tapınaklardan ilki odeonun tam arkasında yer alır ve gerçekten görkemli bir duvarcılık işçiliği sergiler. Bu tapınağın şehrin asıl tanrısı Zeus Solymeus`a ait olduğu ileri sürülmektedir. Ancak ne yazık ki, geriye 5 metre yüksekliğindeki tapınağın iç duvarlarından başka çok az şey kalmıştır.

İkinci tapınak odeonun güneybatı köşesinde uzanır. Bu tapınağın cella`sının duvarlarının boyutları 5.50 x 5.50 metredir ve prostylos tarzındadır. Halen ayakta duran ve tamamlanmış olan girişte bulunan bir yazıta göre, bu tapınak Artemis`e ithaf edilmiştir ve hem harabe hem de içindeki kült heykel Aurelia Armasta isimli bir kadın ve kocası tarafından kendi gelirleri kullanılarak yaptırılmıştır. Girişin diğer tarafında yazılı bir zemin üzerinde bu kadının amcasının heykeli durur. Tarzına bakılarak tapınağın tarihinin M.S. ikinci yüzyılın sonlarına kadar uzandığı söylenebilir.

Artemis tapınağının doğusunda Dor tarzı tapınağın kalıntıları vardır. Bir kenarda altı veya 11 sütundan oluşan tapınak peripteral tiptedir; boyutlarına göre değerlendirilecek olursa bu tapınak, Termessos`un en büyük tapınağı olmalıdır. Rölyeflerden ve yazıtlardan bu tapınağın da Artemis`e ithaf edildiği anlaşılmıştır.

Daha ileride doğuda kesilmiş taşlardan yapılan terasın üzerinde küçük bir başka tapınağın kalıntıları vardır. Tapınak yüksek bir podyum üzerinde yükselir, ancak hangi tanrıya ithaf edildiği bugün bilinmemektedir. Yine de, klasik tapınak mimarisinin genel kurallarına karşı bu tapınağın girişi sağdadır ve bu da tapınağın bir yarı tanrıya ya da kahramana ait olabileceğine işaret eder. Bu tapınağın tarihi M.S. üçüncü yüzyılın başlarına kadar uzanabilir.

Diğer iki tapınak Korinth düzenindeki Attalos Stoası`nın yanında yer alır ve prostylos tarzındadır. Yine bugün halen bilinmeyen tanrılara ve tanrıçalara ithaf edilen bu tapınaklar, M.S. ikinci ya da üçüncü yüzyılı işaret ederler.

Bu geniş merkezi alanda bulunan tüm resmi ve kült yapılar arasında, en ilginçlerinden biri tipik Roma dönemi evi formundadır. Altı metre yüksekliğe ulaşan Batı duvarında bulunan Dor düzenindeki kapı aralığının üzerinde bir yazıt görülebilir. Bu yazıtın üzerinde evin sahibinden, şehrin kurucusu olarak övgüyle söz edilir. Şüphesiz, bu ev Termessos`u kuranın değildi. Belki bu, şehre fevkalade hizmetler sunan ev sahibine bir ödüldü. Bu tür evler genellikle soylu kimselere ve zenginlere ait olurdu. Ana giriş, ikinci bir kapıya giden bir salona, bu ikinci kapı da merkezi avluya ya da atrium`a açılır. Yağmur sularını tutmak için avlunun ortasında impluvium ya da havuz vardır. Atrium, evin bu gibi günlük faaliyetlerinde önemli yer tutardı ve aynı zamanda konuk kabul odası olarak da kullanılırdı. Bu yüzden de sık sık gösterişli bir şekilde süslenirdi. Evin diğer odaları düzenli bir biçimde atriumun etrafında yer alır.

Geniş, dükkanların sıralandığı portico`ları olan bir cadde, şehir boyunca kuzey-güney istikametinde uzanırdı. Sütunlar arasındaki boşluklar genellikle, çoğu güreşçilere ait olan başarılı sporcuların heykelleriyle doldurulmuştur. Bu heykellerin yazılı kaideleri hala yerlerindedir ve bu yazıları okuyarak bu caddenin eski ihtişamını yeniden canlandırılabiliriz.

Şehrin güneyi, batısı ve kuzeyinde çoğu şehir duvarları içerisinde olan, kayaya oyulmuş mezar taşları bulunan geniş mezarlar vardır ve bunlardan bir tanesinin Alcetas`a ait olduğu düşünülmektedir. Ne yazık ki, mezar hazine avcıları tarafından yağmalanmıştır. Mezarın içerisinde kline`nın arkasında sütunların arasında bir çeşit kafes oyulmuştur ve bunun yukarısında muhtemelen süslenmiş bir friz vardı. Mezarın kalan kısmı M.Ö. dördüncü yüzyıla tarihlendirilebilecek ata binen bir savaşçının betimlemeleriyle bezenmiştir. Genç Termessosluların General Alcetas`ın trajik ölümünden ne kadar fazla etkilendikleri ve onun için görkemli bir mezar yaptıkları bilinmektedir ve tarihçi Diodoros, Alcetas`ın Antigonos ile at üzerinde savaştığını kaydeder. Çakışan bu olaylar, aslında mezarın Alcetas`a ait olduğuna ve rölyefde betimlenenin de o olduğuna işaret eder.

Yüzyıllardır şehrin güneybatısında sık ağaçların arasında saklanan lahit, insanı bir anda tarihi törenin derinliklerine götürür. Ölüler, kıyafetleri, mücevherleri ve diğer aksesuarlarıyla bu lahitlere konurdu. Yoksulların bedenleri, sade taş, kil ya da ahşap lahitlerde yakılırdı. Tarihi M.S. ikinci yüzyıla uzanan bu lahitler, yüksek kaideler üzerinde durur. Öte yandan zengin aile mezarlarında, lahitler soyuyla ya da onun yanına gömülme izni olanlarla birlikte ölen kişi için hazırlanmış şatafatlı bir şekilde bezenmiş yapının içine yerleştirilmiştir. Böylelikle, kullanım hakkı resmi olarak garanti altına alınmış oluyordu. Bu biçimde, belirli bir mezarın tarihi belirlenebilir. Ayrıca, lahitlerinin açılmasını engellemek ve mezar soyguncularını korkutmak için tanrıların öfkesini çağıran yazıtlar da bulunabilir. Bu yazıtlar aynı zamanda kurallara uymayanlara uygulanan para cezalarını da belirtir. 300 ile 100.000 denari arasında değişen bu para cezaları genellikle Zeus Solymeus adına şehir hazinesine ödenirdi ve yasal hükümlerin yerini alırdı.

Şu ana kadar Termessos`ta herhangi bir kazıya başlanılmamıştır.
Metin : T.C. Kültür Bakanlığı ARŞİVİ
Termessos`ta herhangi bir kazı çalışması yapılmamıştır.
Fotoğraflar : Sabahattin KAYIŞ
Aktüel Arkeoloji, Antik Kültür ve Yerleşimler Galerisi / Fotoğraflar

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in ARCHAEOLOGIE. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.