ΔΙΚΑΙΩΝΟΜΕΘΑ ΔΙΑΡΚΩΣ-ΣΤΑΘΕΡΑ,ΔΥΝΑΤΑ,ΦΩΝΑΧΤΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟ


Α)Υπό κατάρρευση το πολιτικό σύστημα

Συμπληρώθηκε αυτές τις μέρες η τριακονταπενταετία από τη μεταπολίτευση του 1974 και το πολιτικό μας σύστημα μοιάζει να είναι ώριμο για να «συνταξιοδοτηθεί». Το σύστημα αυτοδιαφημίζεται, με τη βοήθεια και των ΜΜΕ, ως δημοκρατικό. Η Δημοκρατία, όμως, στον τόπο μας είναι επιφανειακή, αφού περιορίζεται στο επίπεδο του κράτους και δεν αγγίζει την πραγματική έδρα της εξουσίας, δηλ. τα πολιτικά κόμματα και τη διαπλοκή τους με το επικοινωνιακό σύστημα.

Η εσωκομματική Δημοκρατία, αν και αποτελεί επιταγή του Συντάγματος για όλα τα κόμματα (άρθρο 29), ουδέποτε λειτούργησε πλήρως, ειδικά στα δύο κόμματα εξουσίας. Τα τελευταία χρόνια όμως, μετά την εκλογή στην ηγεσία αμφοτέρων των γόνων των χαρισματικών ιδρυτών τους, η κατάσταση έχει χειροτερεύσει τόσο ώστε η εσωκομματική Δημοκρατία να έχει καταστεί είδος υπό εξαφάνιση. Οι οιονεί κληρονομικοί αυτοί αρχηγοί λαμβάνουν συνήθως τις κρίσιμες αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς να συγκαλούν καν τα συλλογικά όργανα των κομμάτων τους, τα οποία έχουν ατροφήσει εντελώς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επικείμενη (τον Φεβρουάριο του 2010) προεδρική εκλογή, όπου ο πρωθυπουργός μόνος αποφάσισε και εξήγγειλε τη στήριξη του κυβερνώντος κόμματος για την επανεκλογή του Καρόλου Παπούλια. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνος του απάντησε με την παραδοξολογία ότι η τελευταία αρνείται να ψηφίσει Παπούλια τον Φεβρουάριο, αλλά θα τον ψηφίσει τον Απρίλιο, αφού πρώτα μεσολαβήσουν, υποχρεωτικά, βουλευτικές εκλογές. Οπως, δηλαδή, ο Λουδοβίκος 14ος της Γαλλίας κόμπαζε «το κράτος είμαι εγώ», έτσι οι δικοί μας κομματικοί ηγεμόνες υπονοούν με τη συμπεριφορά τους «το κόμμα είμαι εγώ». Οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα λοιπά στελέχη και μέλη των κομμάτων υποβαθμίζονται, θέλοντας και μη, σε ρόλο άβουλου διεκπεραιωτή εντολών και χειροκροτητή. Για όποιον τολμήσει να διαφωνήσει, επικρέμεται πάντα η δαμόκλειος σπάθη της διαγραφής, δηλαδή του συμβολικού πολιτικού αποκεφαλισμού. Ο συμβολισμός είναι, άλλωστε, η μόνη διαφορά στη συμπεριφορά των κομματικών κληρονόμων του σήμερα από τους βασιλικούς κληρονόμους του παρελθόντος, αφού εκείνοι κυριολεκτικά αποκεφάλιζαν τους διαφωνούντες.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι τα δύο αυτά κόμματα έχουν χάσει, ήδη από τη δεκαετία του 1990, τη διακριτή πολιτική και ιδεολογική φυσιογνωμία τους, αποκτώντας κοινή λαϊκίστικη ιδεολογία και κοινή κλεπτοκρατική πρακτική. Η επιλογή μεταξύ τους στερείται ολοένα περισσότερο από πολιτική ουσία και έτσι οι βουλευτικές εκλογές καθίστανται, σε μεγάλο βαθμό, τελετουργία κενή περιεχομένου. Το οικογενειοκρατικό και διεφθαρμένο αυτό πολιτικό σύστημα όμως δεν μπορεί, ούτε καν να επιδιώκει, να αντιμετωπίσει τα μεγάλα εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που έχει μπροστά της η χώρα μας. Ετσι, όσο τα τελευταία αναπόφευκτα διογκώνονται, το σύστημα χάνει σταδιακά την ευστάθειά του και η κατάρρευσή του διαφαίνεται ως μια ισχυρή πιθανότητα, σε έναν ορίζοντα μερικών ετών. Το ερώτημα είναι αν η κατάρρευση αυτή θα οδηγήσει τον τόπο σε πιο δημοκρατική ή σε πιο αυταρχική (όπως αυτή που ευαγγελίζεται ο ΛΑΟΣ) κατεύθυνση και, βέβαια, αν θα συνοδευτεί με εθνικό κόστος ανάλογο της μεταπολίτευσης του 1974.

Από τον Κώστα Χ. Χρυσόγονο, καθηγητή Νομικής του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ  ΕΘΝΟΣ  27/07/09

Β)ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

Πώς γίνεται να χρησιμοποιείται πάντα η ίδια γλώσσα, η τόσο στερεότυπη που να λέει τα πάντα και να μη λέει τίποτα. Για το «καλό όλων μας» θα γίνουν εκλογές και το «συμφέρον της πατρίδας μας». Η «νωπή» εντολή χρειάζεται για «διαρθρωτικές αλλαγές», για την «πάταξη της φοροδιαφυγής», για το «νοικοκύρεμα του κράτους» και την «επανίδρυση».

Αλήθεια, οι συντάκτες αυτοί και ο Καραμανλής όταν μπορούν να απευθύνονται στον ελληνικό λαό με τέτοιες διατυπώσεις ή τον θεωρούν ηλίθιο και τον δουλεύουν ή πιστεύουν πως το σύστημα λειτουργεί με τέτοιες σταθερές που δεν μπορεί να ανατραπεί ριζικά και οι εναλλαγές το τροφοδοτούν και το ανανεώνουν με ψευδαισθήσεις, καθότι «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» και «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» και «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ».

Αυτό το παιχνίδι είναι γνωστό και έχει κουράσει, καθότι επαναλαμβάνεται χωρίς καμία πρωτοτυπία και χωρίς φαντασία.

Το διπολικό σύστημα και ο δικομματισμός είναι εδραιωμένος και δυστυχώς ενισχύεται όχι μόνο από το διαπλεκόμενο κεφάλαιο, αλλά και από την Αριστερά που τόσα χρόνια το πολεμάει με τέτοιο στερεότυπο λόγο και τρόπο καταγγελτικό, που δεν εμπνέει και δεν πείθει αυτούς τουλάχιστον που υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους, τα δικαιώματά τους, εργασιακά και πολιτικά.

Δεν είναι μονάχα οι παραγοντικές διαμάχες, οι αρχηγισμοί και οι ομαδοποιήσεις, ο επαγγελματισμός της πολιτικής, ο συντεχνιασμός και η οικονομίστικη λογική, αλλά πλέον η έλλειψη πολιτικής και πολιτιστικής κουλτούρας αλλά και η αδυναμία να παραχθεί με βάση τις κοινωνικές αλλαγές και ανάγκες και με την ουσία του πολιτισμού που δίνει περιεχόμενο και νόημα στον άνθρωπο και στην πολιτική.

Θα γίνουν εκλογές και τα μέσα ενημέρωσης και τα κόμματα θα προσπαθήσουν να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι «μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια» (ΚΚΕ). «Απάντηση στην κρίση είναι ένα προοδευτικό πρόγραμμα» (ΣΥΡΙΖΑ). «Μπορούμε μαζί» (ΠΑΣΟΚ). Και ο Καρατζαφέρης, δηλαδή ο ΛΑΟΣ, χαίρεται και καιροφυλακτεί. Και φυσικά δεν θα μπορούσαν οι Οικολόγοι Πράσινοι μετά την άνοδό τους στις ευρωεκλογές να μην ποντάρουν στην αυτόνομη κάθοδο και την είσοδό τους στη Βουλή με 8-10 βουλευτές.

Κι όλα αυτά διεξάγονται σε μια θεατρική σκηνή με θεατές ψηφοφόρους που λειτουργούν περαστικά ως να είναι τουρίστες της ζωής, που αντί να τη διεκδικούν, να την υπερασπίζονται και να την απολαμβάνουν, η καθημερινή ανάγκη την έχει καταστήσει τυραννία.

Κι έρχονται οι σωτήρες να μας σώσουν με τις εκλογές που ναι μεν είναι δημοκρατικός τρόπος να ξεπεράσουμε την πραγματικότητα που είναι σκληρή, χωρίς όμως να μπορούμε να την αντικαταστήσουμε με αυτήν που δημιουργούμε και είναι δική μας, δηλαδή των εργαζομένων που θέλουν να ζήσουν ελεύθερα, δημιουργικά, αντικαταναλωτικά, με σεβασμό στον άλλον τον διαφορετικό, με ισότητα στο ξεχωριστό του καθενός που είμαστε και με ήθος και δικαιοσύνη.

Δεν είναι λόγια του αέρα αυτές οι αξίες που τόσα χρόνια μετά την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού απαξιώνονται και θεωρούνται στην καλύτερη περίπτωση γραφικές και ξεπερασμένες.

Η σύγκρουση στην κοινωνία είναι ταξική και η πολιτική δεν μπορεί να είναι απλώς αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική, αλλά να δίνει τη δυνατότητα να διεξάγεται από όλους μέσα στην κοινωνία που θα μπορούν να εξαφανίζουν τα διάφορα ιερατεία και να μην εξαπατούνται από τους ειδικούς διαχειριστές της πολιτικής που γνωρίζουν την τέχνη της παραπλάνησης, της αποπλάνησης και της απάτης. Συνεπώς θα πρέπει να αρνηθούμε να γίνουμε απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι, και να γίνουμε ενεργοί πολίτες, κι αυτό να το αποδείξουμε και μετά τις εκλογές.

Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο, συγγραφέα

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.