29)Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΕΡΑΣΕΝ ΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟΝ


Ο Μ Ι Λ Ι Α

ΤΟΥ ΜΑΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

κ. κ. ΔΑΝΙΗΛ

ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ

(28 Μαΐου 2009)

***

Παναγιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικέ Πατριάρχα, κ. κ. Βαρθολομαῖε,

Πανιερώτατοι καί Ἱερώτατοι Ἅγιοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Εὐλαβέστατοι Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἐν πράγματι, μεγάλη ἐστίν ἡ χαρά τήν ὁποίαν ζῶμεν σήμερον! Χαιρόμεθα διότι τό συλλείτουργον καί αἱ συνομιλίαι μετά τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος προσφέρουσιν ἡμῖν εὐλογημένην εὐκαιρίαν ἵνα βιώσωμεν «τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Πρός Ἐφεσίους Δ’, 3). Σήμερον, κατά τήν πανήγυριν τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, χαιρόμεθα ἰδιαιτέρως διά τήν ἐπιστεφάνωσιν τοῦ μυστηρίου τῆς ἀναβάσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἡμῶν, καί, δι᾿ αὐτῆς, ὅλης τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας «οὐκ ἀπό τῶν ὑπογείων ἐπί τήν γῆν, ἀλλ᾿ ἀπό γῆς ἐπί τόν οὐρανόν τῶν οὐρανῶν, καί τόν ἐπέκεινα τούτου θρόνου τοῦ τά πάντα δεσπόζοντος»[1] ὅπως τόσον ὡραίως διαλαλεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

Παναγιώτατε,

Τό θαυμαστόν μυστήριον τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τόν οὐρανόν ἐμπεριέχει πολλαπλᾶς καί βαθυτάτας σημασίας. Ἐξ αὐτῶν, προτιθέμεθα ἵνα ὑπογραμμίσωμεν μόνον τρεῖς˙

1. Ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου σημαίνει τήν θέωσιν τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως.

Ἡ ἐν σαρκί Ἀνάληψις εἰς τόν οὐρανόν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑποδηλοῖ, ἐν πρώτοις, τήν ἀνάβασιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως εἰς τήν θείαν δόξαν, εἰς τό ἀξίωμα καί τήν τιμήν τήν ὁποίαν αὕτη οὐκ ἐγνώρισε προηγουμένως «καί τήν πεσοῦσαν φύσιν ἡμῶν συμπαθῶς ἀνυψώσας, τῷ Πατρί συνεκάθησας», γράφει εἰς τό Πεντηκοστάριον[2]. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι, δι᾿ Ἀναλήψεως, ἡ ἀνθρωπίνη φύσις «ὑπερέβη ἀγγέλους, παρῆλθεν ἀρχαγγέλους, ὑπερέβη τά Χερουβείμ, ἀνέβη ἀνώτερον τῶν Σεραφείμ, παρέδραμε τάς ἀρχάς, οὐ πρότερον ἔστη, ἕως οὐ τοῦ θρόνου ἐπιλάβετο τοῦ Δεσποτικοῦ»[3].

Εἰς τό Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως ἐπισημαίνεται ὅτι αὐτή ἀποτελεῖ τήν πλήρην ἔξοδον ἀπό τοῦ σκότους τοῦ θανάτου καί τοῦ ᾋδου, καί τόν εἰσερχόμενον ἐν τῷ φωτί τῆς αἰωνίου ζωῆς καί τήν ὑποδοχήν καί ἐγκαθίδρυσιν ἐπί τοῦ θρόνου τῆς θείας δόξης. «Ἄγγελοι θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν, ὁ Πατήρ ἐκδέχεται, ὅν ἐν κόλποις ἔχει συναΐδιον. Τό Πνεῦμα τό ἅγιον κελεύει πᾶσι τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ˙ ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν! Πάντα τά ἔθνη κροτήσατε χεῖρας, ὅτι ἀνέβη Χριστός, ὅπου ἥν τό πρότερον[4]».

Αὐτή ἡ ἀνάληψις τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγένετο δυνατή δεδομένου ὅτι ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθείς Χριστός οὐκ ἐγκατέλειψε τήν τῶν γηγενῶν φύσιν, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως ἀνέλαβεν αὐτήν πλήρως, καθοδηγήσας ταύτην ἐν τῷ ἰδίῳ τῷ πυρῆνι τῆς ζωῆς τῆς Παναγίας Τριάδος. Ὁ Χριστός οὐκ ἐπιστρέφει εἰς τούς οὐρανούς καί οὐκ ἐμφανίζεται ἐνώπιον τοῦ Πατρός ὡς Θεός μόνον, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος, ἵνα ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους ἀναπλάσῃ κατά χάριν τεκνία τοῦ ἐπουρανίου Πατρός, ἐν τῇ δόξῃ τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν (βλ. Ἰωάν. 1,12,17,24).

Ἡ Ὀρθόδοξος θεολογία διδάσκει ὅτι ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐγκαθίδρυσις Αὐτοῦ ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός ἀποτελεῖ τήν πλήρη θέωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Αὐτοῦ καί τήν ἐν Θεῷ διαιώνισιν τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἐντελή ἁγιοπνευματικήν μεταμόρφωσιν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος αὐτοῦ, ἤτοι τήν ὑπερτάτην ἀναγωγήν αὐτοῦ εἰς τήν κατάστασιν «τοῦ διαφανοῦς χώρου, ἐν τῷ ὁποίῳ λάμπει ἡ ἄπειρος ἀγάπη τοῦ Θεοῦ»[5] -καθώς γράφει ὁ π. Dumitru Staniloae. Ὁ ἄνθρωπος ἀνάγεται εἰς τήν ὑψίστην τιμήν, ἐν τῇ μεγίστῃ ἐξοικειώσει καί τελείᾳ κοινωνίᾳ μετά τοῦ Δημιουργοῦ αὐτοῦ, ἐν τῇ ἐνδομύχῳ ὑπάρξει τῆς Παναγίας Τριάδος. Τοιουτοτρόπως διαφαίνεται ὅτι ἡ ἀνάληψις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν θείαν δόξαν ἀπετέλεσε τό τέλος τῆς συγκαταβάσεως καί τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Εἰς ὁμιλίαν τινά τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἰς τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἀναφέρεται ὅτι «ἀνῆλθεν ἐν δόξῃ καί εἰσῆλθεν εἰς τά ἀχειροποίητα Ἅγια τῶν ἁγίων, καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν οὐρανοῖς, ὁμόθρονον ὡς ὁμόθεον ποιήσας τό ἡμέτερον φύραμα»[6]. Λοιπόν, ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ σημαίνει τήν θέωσιν καί τόν δοξασμόν τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ αἰωνίῳ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ.

2. Ὁ ἐν τῇ δόξῃ ἀναληφθείς Χριστός γίγνεται ἡ Ζωή τῆς ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ.

Ἡ ὑψίστη ἀνύψωσις τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ ἐνδομύχῳ πυρῆνι τῆς ζωῆς τῆς Παναγίας Τριάδος δέν σημαίνει ἀπομόνωσιν Αὐτοῦ ἀπό τούς ἐν Αὐτῷ πιστεύοντας. Ὅσον παράδοξον δύναται ἵνα φανῇ, ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου τυγχάνει, ταυτοχρόνως, ἡ ὑπερτάτη προσέγγυσις τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν. Δεδομένης τῆς πλήρους παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν τῷ ὑψίστῳ βαθμῷ, εἰς τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ διά τῆς Ἀναλήψεως, ὁ Χριστός ἐμμένει «ἐντός τῶν εἰς Αὐτόν πιστευόντων» (βλ. Ἰωάν. 17, 26). Ἡ ἀνθρωπίνη φύσις Αὐτοῦ, ἀναληφθεῖσα ἐν τῇ τελείᾳ ἐνδομύχῳ ὑπάρξει τῆς Παναγίας Τριάδος γίνεται κέντρον διαφανείας τῆς θείας χάριτος, τῆς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι μετέχουσιν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Διά τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὁ Χριστός παρέστι ἐν τῇ ζωῇ τῶν Χριστιανῶν (βλ. Ἰωάν. 16, 21, 16, 13-15).

Ἑπομένως, ἡ πλήρης παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἤ ἡ πλήρης μεταμόρφωσις ἐν τῷ ἀνθρώπῳ Χριστῷ δέν σημαίνει ἀνύψωσιν μόνον εἰς τήν θείαν δόξαν, ἀλλά καί ἐσωτερικήν μονήν Αὐτοῦ εἰς ἄλλους ἀνθρώπους, ὡς ἐνοίκησις τοῦ σταυρωθέντος καί δοξασμένου Χριστοῦ ἐν τοῖς εἰς Αὐτόν πιστεύουσι καί Αὐτόν ἀγαπῶσιν. Αὐτοί ἔχουσι τήν δυνατότητα ἵνα γίνωσι «Χριστοφόροι», κατά τήν ἐπαγγελίαν τοῦ Χριστοῦ: «ἐάν τίς ἀγαπᾶ μέ, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ Πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσωμεν» (Ἰωάν. 14, 13). Λοιπόν, ὁ θεάνθρωπος, ὁ εἰς τούς οὐρανούς ἀναληφθείς, κάθηται ἐπί τοῦ θρόνου τῆς θείας δόξης καί ἐνοικεῖ ἐν τῇ καρδίᾳ τῶν Αὐτόν ἀγαπόντων. Αὐτός εὑρίσκεται ταυτοχρόνως ἐν τῇ ἐσωτάτῃ ὑπάρξει τῆς Παναγίας Τριάδος καί ἐν τῷ κέντρῳ τοῦ βίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀνυψώνεται ἐπί τοῦ θρόνου τῆς δόξης καί κατέρχεται ἐν ταῖς τῶν γηγενῶν καρδίαις (βλ. Ἐφ. 12, 2, 22, 3,17 καί Κολασσαείς 1, 2). Ὑπό τήν ἔννοιαν ταύτην, ὁ Ἱερός Αὐγουστῖνος λέγει ὅτι ὁ Κύριος «οὐκ ἀπεμακρύνθη ἀπό τῶν οὐρανῶν ὅταν κατῆλθε ἵνα ἔλθῃ πρός ἡμᾶς. Οὐκ ἀπεμακρύνθη ἀφ᾿ ἡμῶν ὅταν ἀνέλθῃ ἵνα ἐπανέλθῃ εἰς τόν οὐρανόν. Ἤδη ἦν ἐκεῖ, ἄνω, ὅταν εὑρίσκετο ἐδῶ, κάτω, ὅπως ὁ Ἴδιος βεβαιοῖ˙ οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ἰωάν. 3, 13)[7].

Τό λειτουργικόν ὀρθόδοξον κείμενον τῆς ἀκολουθίας τῆς Ἀναλήψεως ἐξαίρει, ἐπίσης σαφῶς, τήν αὐτήν ἀλήθειαν. Ἐν τῷ κοντακίῳ τῆς Ἑορτῆς ἀναγινώσκομεν˙ «τήν ὑπέρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καί τά ἐπί γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανοῖς, ἀνελήφθης ἐν δόξει, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλά μένων ἀδιάστατος καί βοῶν τοῖς ἀγαπῶσι σέ˙ ἐγώ εἰμί μεθ᾿ ὑμῶν καί οὐδείς καθ᾿ ὑμῶν».

3. Ἡ Ἐκκλησία – χῶρος ἀναβάσεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν αἰώνιον ζωήν.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὑπογραμμίζει τήν σχέσιν μεταξύ τοῦ μυστηρίου τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καί τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας διά τῆς ἐπιδημίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστήν, ὅταν λέγει «τόν ὑπερουράνιον Δεσπότην ἐκεῖθεν (ἐκ τῶν οὐρανῶν) καταβάντα καί τήν γῆν οὐρανώσαντα καί αὖθις ἀναβάντα ὅθεν καί κατέβη καί τά κάτω τοῖς ἄνω συνάψαντα, καί μίαν Ἐκκλησίαν εἰς δόξαν τῆς οἰκείας φιλανθρωπίας οὐράνιον ἅμα καί ἐπίγειον συστησάμενον. Χαίροντες αὕτοι (οἱ Μαθηταί) ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ καί ἦσαν διά παντός ἐν τῷ ἱερῷ, τόν νοῦν εἰς οὐρανόν ἔχοντες καί αἰνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Θεόν καί πρός ὑποδοχήν τῆς ἐπηγγελμένης ἐπιδημίας τοῦ Θείου Πνεύματος ἑαυτούς ἑτοιμάζοντες»[8].

Τοιουτοτρόπως ἡ Ἐκκλησία τυγχάνει ἐκδήλωσις τῆς ἐνοικήσεως τοῦ Χριστοῦ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων καρδίαις. Αὐτή ἱδρύεται ὁρατῶς κατά τήν Πεντηκοστήν ὡς ἐκχύλισις τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ὁ Χριστός, εἷς Ἅγιός ἐστιν ἐν τοῖς πολυαρίθμοις ἀνθρώποις, τοῖς εἰς Αὐτόν πιστεύσασι, ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας Αὐτός ἐστιν, ἵνα οἱ ἄνθρωποι γένωσι ἅγιοι καί τεκνία κατά χάριν τοῦ Θεοῦ (βλ. Ἰωάν. 1, 16 καί Ἐφεσ. 2, 18).

Ἡ πανήγυρις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἡ πανήγυρις τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καί ἡ πανήγυρις τῆς Πεντηκοστῆς συσχετίζονται μυστικῶς διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς ἐπενεργηθείσης ἐπί τῷ ἀναστάντι σώματι τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦ σταυρωθέντος, ἀναστάντος καί ἐν τῇ δόξῃ ἀναληφθέντος σώματος Αὐτοῦ, ἐκχυλίζεται κατόπιν ἡ θεανθρωπίνη αἰώνιος ζωή τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῇ Αὐτοῦ Ἐκκλησίᾳ ἵνα προετοιμάσῃ αὐτήν ὡς νύμφην διά τήν αἰώνιον ζωήν (βλ. Ἰω. 6, 40 καί Ρωμ. 6, 22-23, Ἐφ. 2, 6), ἐν ὄψει τῆς δόξης τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς δόξης τῶν ἐπουρανίων Ἱεροσολύμων (βλ. Ἀποκ. 21).

Τοιουτοτρόπως ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθείς Χριστός παρέστιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διορθῶν καί καθοδηγῶν ἀδιαλείπτως τόν βίον καί τήν πολιτείαν τῶν Χριστιανῶν πρός τήν κοινήν Ἀνάστασιν καί τήν ἐπουράνιον Βασιλείαν τῆς δόξης τῆς Παναγίας Τριάδος, συμφώνως πρός τήν ὑπόσχεσιν Αὐτοῦ˙ «Κἀγώ ἐάν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν» (Ἰω. 12, 32).

Ἑπομένως, ὁ τελικός προορισμός τῆς Ἐκκλησίας τυγχάνει ἡ ἐπουράνιος Βασιλεία τῆς Παναγίας Τριάδος, τήν ὁποίαν Βασιλείαν ἑορτάζομεν ὡς ἀπαρχήν καί προτυποῦμεν ἐν τοῖς θείοις Μυστηρίοις καί ἐν τῇ ὁλοκλήρῳ λειτουργικῇ ζωῇ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Διά τοῦτο, λέγεται ὅτι «ἡ Ἐκκλησία πλήρης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐστί» (Ὠριγενής) καί ὅτι αὐτή ἐστι «ὁ προθάλαμος τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν» (ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβασίλας). Ὕμνος τις τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀναλήψεως λέγει: Ἐν τῷ Ναῷ ἔστωτες τῆς δόξης σου, ἐν οὐρανῷ ἔσταναι νομίζομεν».

Παναγιώτατε,

Ἐν τῷ φωτί τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καί τῆς ἐπιδημίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά προβλήματα τοῦ σημερινοῦ κόσμου τά ὁποῖα ὑπενθυμίσατε ἡμῖν, καλοῦσιν ἡμᾶς ἀφ᾿ ἑνός μέν ἵνα διοργανώσωμεν τήν ἱεράν ἱεραποστολήν τοῦ ἐντονωτέρου κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ καλέσματος τῶν ἀνθρώπων εἰς τήν ἀπόκτησιν τῆς σωτηρίας καί τῆς ἁγιότητος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ, ἀφ᾿ ἐτέρου δέ ἵνα συνειδητοποιήσωμεν τήν ἀναγκαιότητα τῆς συνυπευθυνότητος, συνεργασίας, συνδιασκέψεως, ἀλληλοϋποστηρίξεως καί ἀλληλοβοηθείας.

Διά τοῦτο ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν ἵνα συνδιασκεφθῶμεν κατά περιόδους μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν. Συλλειτουργοῦμεν καί ὡς ἐκ τούτου ἔχομεν εἰκόνα φωτός καί πηγήν ἐμπνεύσεως εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τήν ποιμαντικήν συνυπευθυνότητα καί συνεργασίαν.

Ἡ δοξασμένη πανήγυρις τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου προσφέρει ἡμῖν μίαν εἰσέτι φοράν, εὐκαιρίαν ἵνα ἐκφράσωμεν τήν ἀγάπην καί τόν σεβασμόν πρός τόν σεπτόν Οἰκουμενικόν Θρόνον, ὁ ὁποῖος πρῶτος ἐστί μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχικῶν Θρόνων καί Μήτηρ Ἐκκλησία ἐστίν, ἀπό τῆς ὁποίας ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ἐδέχθη τό αὐτοκέφαλον τῷ ἔτει 1885, καί ὑπό τῆς ὁποίας ἀνεγνωρίσθη ὡς Πατριαρχεῖον τῷ 1925.

Ἐν ταὐτῷ, θεωροῦμεν ὅτι, ἐπί τῇ βάσει τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, τοῦ ἀποκτηθέντος τῷ ἔτει 1885 καί ἐπί τῇ βάσει τοῦ Πατριαρχικοῦ ἀξιώματος, τοῦ κατά τό ἔτος 1925 παραχωρηθέντος, τά δύο Πατριαρχεῖα ἐπωμίζονται τήν ἀπό κοινοῦ εὐθύνην ἵνα συνεργάζωνται καί συνδιακονῶσι τούς πιστούς. Οὕτως, ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν ἀκριβῶς τά περιεχόμενα ἐν τῷ Τόμῳ διά τοῦ ὁποίου παρεχωρήθη τό αὐτοκέφαλον τῇ 26ῃ Ἀπριλίου τοῦ 1885, δηλαδή τά χαρακτηρίζοντα τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς Σύνοδος «ἀδελφή ἐν Χριστῷ», διαπιστοῦμεν ὅτι αἱ δύο ἀδελφαί Ἐκκλησίαι ἔχουσι τό καθῆκον ἵνα ἐξασκῶσιν ἀδελφικήν συνυπευθύνοντα διά τήν διατήρησιν καί προώθησιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί διά τήν ἐντατικοποίησιν τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς ἐν τῷ κόσμῳ.

Ὑπενθυμίσατε καί πάλιν, Παναγιώτατε, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ἀνεκηρύχθη τῷ 1885 ἀπό θυγάτηρ Ἐκκλησία εἰς ὁμότιμον ἀδελφήν Ἐκκλησίαν. Αὐτή ἡ ὑπόμνησις ἐπιβάλλει ἡμῖν ἵνα γενώμεθα ἐργατικώτεροι ἐν πνεύματι συνεργασίας διά τήν διατήρησιν καί προβολήν τῶν Ὀρθοδόξων ἀξιῶν, σήμερον.

Ἐπίσης, ἐκτιμοῦμεν ὅλως ἰδιαιτέρως τήν ἀγάπην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρός τήν Μητρόπολιν τῆς Οὐγγροβλαχίας καί θεωροῦμεν ὅτι τιμητικός ὁ τίτλος του «Τοποτηρητοῦ τοῦ Θρόνου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας», ὁ ὁποῖος ἐξεχωρήθη τῷ 1776, προτρέπει ἡμᾶς μέ τρόπον ἐπιβλητικόν ἵνα τιμήσωμεν καί ἡμεῖς διά λόγου καί ἔργου τήν παρακαταθήκην τῆς Καππαδοκίας. Ὅθεν, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας προτιθεμένη ἵνα προβάλῃ μίαν εἰσέτι φοράν τήν ἐκλεκτήν πνευματικήν προσωπικότητα τῶν Ἁγίων τῆς Καππαδοκίας, ἐν γένει, καί ἰδιαιτέρως τήν προσωπικότητα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἀπεφάσισε, κατόπιν τῆς ἡμετέρας προτάσεως, ἵνα ἀνακηρύξῃ δι᾿ ὅλον τό Πατριαρχεῖον τῆς Ρουμανίας, τό ἔτος 2009 ὡς «Ἀναμνηστικόν καί ἐπετειακόν ἔτος τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας (+379)», ἀπό τήν εἰς τά αἰώνια ἐκδημίαν τοῦ ὁποίου συμπληροῦνται 1630 χρόνια, καί τῶν ἄλλων Καππαδοκῶν Ἁγίων.

Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ, τό Πατριαρχεῖον τῆς Ρουμανίας δημοσιεύει, κατά τό τρέχον ἔτος, διά πρώτην φοράν, «Τά ἅπαντα» τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου – σημειωτέον ἐπί τούτου ὅτι πρόκειται περί κριτικῆς ἐκδόσεως! – καί σειράν μελετῶν, τιτλοφορουμένη «Studia Basiliana», εἰς τρεῖς τόμους. Τά ἑπόμενα ἔτη δημοσιευθήσονται καί τά Ἅπαντα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης.

Εἰς αὐτά προστίθεται πληθώρα ἐκλαϊκευτικῶν βιβλίων, τά ὁποῖα παρουσιάζουσι ἐπιλεκτικῶς καί κατά θέματα, τά ὡραιώτερα διδάγματα τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καί ἄλλων Ἁγίων τῆς Καππαδοκίας, τόσον ἀπαραίτητα καί ψυχωφελῆ τῷ κλήρῳ καί τοῖς ἡμετέροις πιστοῖς.

Κατά τό ἴδιον ἀναμνηστικόν καί ἐπετειακόν ἔτος, ἐξεδόθη καί ἐπίχρυσον ἀργυροῦν μετάλλιον, ἐπί τοῦ ὁποίου ἀναπαρίσταται τό πρόσωπον τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Αὐτό τό μετάλλιον προσφέρομεν μετά πολλῆς ἀγάπης τῇ Ὑμετέρᾳ Παναγιότητι καί πᾶσι τοῖς μέλεσι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Εἰς τήν αὐτήν κατεύθυνσιν καί εἰς τήν ἰδίαν προοπτικήν, ἀπεφασίσαμεν ὅπως, κατά τό τρέχον ἔτος, τό Προσκυνηματικόν Κέντρον «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος» τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας ἐντατικοποιήσῃ τάς ἐν τῇ Καππαδοκίᾳ προσκυνηματικάς ἐκδρομάς. Ὡς ἀπόδειξιν περί τούτου, ἰδού ἡ παρουσία πολλῶν Ὀρθοδόξων Ρουμάνων πιστῶν ἀπό τήν χώραν ἡμῶν, ἀκόμη καί ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Ρουμανικήν Ἐπισκοπήν τῆς Βορείου Εὐρώπης (Σκανδιναυΐα), οἱ ὁποῖοι συμπαρετάχθησαν ἡμῖν κατά τήν πνευματικήν ταύτην ἐκδρομήν εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν καί Καππαδοκίαν.

Διά τοῦτο, εὐελπιστοῦμεν ὅτι τό φῶς τῆς πανηγύρεως τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καθοδηγήσει τά ταπεινά βήματα τῶν προσκυνητῶν ἐπί τά ἴχνη τῶν μεγάλων Ἁγίων τῆς Καππαδοκίας, οἱ ὁποῖοι Ἅγιοι, μάρτυρες Χριστοῦ ὄντες, καλοῦσιν ἡμᾶς ἵνα «εἰς ὕψους ἐπάρωμεν ὄμματα καί νοήματα… πετάσωμεν τάς ὄψεις… ἐπί τάς οὐρανίους πύλας», πρός τήν ἀγάπην τῆς Παναγίας Τριάδος[9].

Γρηγορῶμεν, λοιπόν, καί ἀτενίζομεν τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς ἡμῶν πρός τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου καλεῖ πάντας ἡμᾶς εἰς ἀξιοπρέπειαν καί ἁγιότητα, ἀνυψοῖ ἡμᾶς πέραν τῶν πειρασμῶν τοῦ κόσμου τούτου, προτρέπει πάντας ἡμᾶς εἰς οὐράνιον φρόνημα ἵνα ἔχωμεν «νοῦν Χριστοῦ» (βλ. Α’ Κορ. 4), ὁ Ὁποῖος δωρίζεται ἡμῖν εἰρήνην καί πνευματικήν χαράν.

Εἰς ἔνδειξιν βαθείας εὐγνωμοσύνης διά τήν χαράν τήν ὁποίαν ἀπεκομίσαμεν ἀπό, τό συλλείτουργον ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, θέλομεν ἵνα προσφέρωμεν τῇ Ὑμετέρᾳ Παναγιότητι, μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ καί ἀδελφικῆς ἀγάπης, αὐτό τό ἅγιον ποτήριον καί τά ἐγκόλπια ταῦτα, ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας, εὐχόμενοι ὅπως Χριστός ὁ Θεός δωρίσῃ ὑμῖν εἰρήνην καί χαράν, ὑγείαν, καί πολλήν βοήθειαν, διά τήν διακονίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς ἀδελφικῆς πανορθοδόξου κοινωνίας.


[1] Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁμιλία κα’-η, Εἰς τήν Ἁγίαν Ἀνάληψιν, ἐν «Ὁμιλίαι», τόμ. Β’, ἐκδ. Anastasia, Βουκουρέστιον, 2004, σ. 7-8 (ρουμανιστί)

[2] Ἡ ἀκολουθία τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου – Ἐν τῷ Μεγάλῳ Ἑσπερινῷ, Στιχηρά ε’-η, Ἰδιόμελα ἐν «Πεντηκοστάριον», ΕΙΒΜΒΟR, Βουκουρέστιον, 1999, σσ. 245.

[3] Τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος εἰς τήν Ἀνάληψιν, ἐν «Κηρύγματα εἰς Κυριακάς καί ἑορτάς», ἐκδ. Bunavestire, Μπακάου, 2005, σσ. 20.

[4] Ἡ ἀκολουθία τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου – Ἐν τῷ Μεγάλῳ Ἑσπερινῷ, Στιχηρά α’-η, Ἰδιόμελα, Πεντηκοστάριον, ἐκδ. μν. σσ. 245 (ρουμανιστί).

[5] Dumitru Staniloae, Ὀρθόδοξος δογματική θεολογία, τόμ. Β’, EIBMOBOR, Βουκουρέστιον, 1996, σ. 123, «Ἄνθρωπος χτυποκάρδι στή Τριάδα» (Staniloae).

[6] Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἔργ. μν., σ. 15 (ρουμανιστί)

[7] Βλ. Αὐγουστίνου, Ὁμιλία 263η – Διά τήν ἡμέραν τῆς Ἀναλήψεως, 2 (γαλλιστί)

[8] Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἔργ. μν. σ. 15 (ρουμανιστί)

[9] Ἡ ἀκολουθία τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, Ἐν τῷ Ὄρθρῳ, Οἶκος, ἐν «Πεντηκοστάριον», ἐκδ. μν., σ. 25 (ρουμανιστί)

ΠΗΓΗ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ  ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ-ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ-ΙΣΤΑΝΠΟΛΙΝ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.