Θεία Λειτουργία και πνευματική ζωή


 

Πνευματική ζωή εiναl η Θεία Λειτουργία που τελείται στον Ναό και συνεχίζεται έξω από το ναό. Όταν αληθινά κοινωνούμε τον Χριστό και "αληθινά" σημαίνει ότι κοινωνούμε όχι  μόνο εν σώματι, αλλά και εν Πνεύματι,

τότε οτιδήποτε κάνουμε είναι θεία λειτουργία κι εμείς γινόμεθα λειτουργοί του Θεού. Αυτή είναι η λειτουργία της αγάπης και της θυσίας. Σύμφωνα με τους Πατέρες της ερήμου, ο Χριστός βρίσκεται στην αγάπη του αδελφού του, τότε με την ανάσταση του δικαιώνει την αγάπη ως μοναδικό  δρόμο προς τον παράδεισο. Στην ευχαριστία που είναι η υπέρτατη θυσία της αγάπης καταγγέλλουμε τον θάνατο και την Ανάσταση του. Το ίδιο και στην υπόλοιπη ζωή μας Σε κάθε Θεία Λειτουργία προγευόμεθα τη δική μας  ανάσταση. Έτσι η θεία Λειτουργία είναι ο αναστημένος Χριστός προεκτεινό­μενος εις τους αιώνας Και η πνευμα­τική ζωή είναι η προσωπική μέθεξη της αναστάσεως που γiνεται εφικτή δια της αγάπης και εν συνεχεία καλλιεργεί όλο και περισσότερο την αγάπη.

Αυτή η αίσθηση και πρόγευση της  αναστάσεως και αιωνιότητας σφραγίζει  και την υπόλοιπη ζωή του χριστια­νισμού. Γιατί ό, τι κι αν φέρνει η ζωήαυτή του παρόντος αιώνος ο πιστόςέχει ρίξει την άγκυρα του στα μέλλοντατα οποία βλέπει με τα πνευματικά  μάτια. Γνωρίζει πως εδώ θα περάσειφουρτούνες, ναυάγια, δοκιμασίες, πάθη, απογοητεύσεις. Όμως έχει τα  μάτια του στραμμένα στον αναστάντα Χριστό, κινείται μέσα στον αγρό του  Πνεύματος και το ίδιο το Πνεύμα του δίνει ζωή, επειδή ο Θεός δικαίωσε τον άνθρωπο. Ο ήλιος του καλοκαιριού είναι ευεργετικός για τη συγκομιδή των καρπών. Αλλά και τα σύννεφα που φέρνουν τη βροχή δίνουν ευφορία στη γη και γεμίζουν τις πηγές. Έτσι και για  τον πνευματικό άνθρωπο, τόσο η αιθρία όσο και τα σύννεφα της  δοκιμασίας είναι ευεργετικά.

Περιγράφοντας τον καρπό του Πνεύματος ο απόστολος Παύλος αναφέρει αρχικώς την αγάπη, την χαρά και την ειρήνη. Ο καρπός του Πνεύματος είναι ένας Δεν μπορεί κάποιος να έχει ειρήνη αν δεν έχει χαρά. Δεν μπορεί να έχει χαρά αν δεν  έχει αγάπη. Η αγάπη δεν έχει τέλος  στον κόσμο τούτο, γι’ αυτό και επιβεβαιώνει την ανάσταση. Και η ανάσταση επισφραγίζει το έργο της αγάπης Η αγάπη είναι η ουσία της πνευματικής ζωής Η ανάσταση είναι η πηγή και η προέκταση της. Ο  πνευματικός άνθρωπος δεν αγαπά με  σκοπό να κερδίσει την αιωνιότητα. Αγαπά γιατί συνειδητοποιεί ότι το ίδιο το είναι του, η αρχή της ζωής, είναι η αγάπη και χωρίς αυτήν δεν μπορεί να ζήσει. Παράλληλα πιστεύει στην   ανάσταση των ψυχών και των σωμάτων όχι γιατί αυτό τον συμφέρει  και τον ηρεμεί μπροστά στον φόβο του θανάτου αλλά γιατί δέχεται το μήνυμα του Πνεύματος ότι ο Χριστός αναστή­θηκε και ο θάνατος δεν τον κυριεύει πλέον και ότι αυτό το έκανε για μας και όχι για τον εαυτό του. Έτσι ούτε το αίσθημα του θανάτου και της αυτό­συντήρησης μπορεί να περιορίσει τηναγάπη του, αφού ο θάνατος έχει νικηθεί και η αληθινή ζωή έχει  κατοικήσει στον άνθρωπο.

Αλλά ο πνευματικός άνθρωπος έχει  πεθάνει ο ίδιος και πεθαίνει καθημερινά για να ζήσει μέσα του ο ΧριστόςΜε ποιο τρόπο έχει πεθάνει; Παραμερίζοντας το δικό του θέλημα καταπατώντας τον εγωισμό του και  αναζητώντας παντί τρόπω το θέλημα του Θεού. Είναι άραγε τούτο εύκολο; Αυτό μπορεί να τον φέρει σε κατάσταση οδύνης και θλίψεως που προέρχεται από τον κόσμο. Σε κατάσταση διλημμάτων και ψυχικής  δοκιμασίας. Τότε σταυρώνεται σαν τον Χριστό. Αλλά δεν χάνει από την καρδιά του την αναφαίρετη δωρεά της αναστάσεως. Διότι καθώς λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, "Αυτή είναι η ζωή του Πνεύματος. Δεν υπακούει στον θάνατο αλλά τον αναλώνει και τον δαπανά και αυτό που έλαβε το διατηρεί αθάνατο". Εκείνο που πρέπει ο άνθρωπος να καταπατήσει είναι το εγώ του, ώστε να δώσει χώρο στο Πνεύμα που θα του χαρίσει την αληθινή ζωή και ανάσταση. Καθώς λέει ένας σύγχρονος ποιητής: Είν’ ένας θάνατος να βγεις απ’ το εγώ σου, κύριε μα όμως σε σώζει απ’ το θάνατο.

Όταν καταπατώντας το εγωιστικό μας θέλημα νιώθουμε την παρουσία του Χριστού γύρω μας και μέσα μας, τότε υπερβαίνουμε τα όρια του χώρου, του χρόνου και του θανάτου. Εκείνος που έχει το νου και το φρόνημα της ψυχής του στην αγάπη του Πνεύματος "μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν".

Από τα παραπάνω μπορούμε να κατανοήσουμε τον αναστάσιμο χαρακτήρα της πνευματικής ζωής, δηλαδή της ζωής του κάθε χριστιανού. Η συμπεριφορά, ο λόγος, η επικοινωνία του χριστιανού είναι χαρά και ανάσταση. Δεν είναι θλίψη και φόβος. Είναι τιμιότητα και ελευθερία. Δεν είναι σκληρότητα και κατήφεια. Είναι ευγένεια και γλυκύτητα.

Σήμερα κατά ένα περίεργο τρόπο συνηθίζεται από μερικούς να παρουσιάζεται ο πνευματικός βίος ως ζωή σκληρότητας, καταδυνάστευσης, κατή­φειας ή και αρνήσεως της χαράς της ζωής. Τούτο παρουσιάζεται άλλοτε μέσα από την συμπεριφορά άλλοτε και με τη διδασκαλία. Και το χειρότερο είναι όταν αυτή η σκληρότητα δεν εκδηλώνεται προς τον εαυτό μας, αλλά προς τους άλλους. .Ετσι οι ποιμένες γίνονται σκληροί και αποτρόπαιοι προς το λαϊκό πλήρωμα και οι πιστοί φέρονται μεταξύ τους με σκληρότητα. Η σκληρότητα δεν δικαιολογείται ακόμη κι αν έχει σκοπό το καλό του άλλου. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Γέρων Πορφύριος, "Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένομε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα θέλομε εμείς να γίνομε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε το απαιτούμε απ’ τους άλλους κι επιμένουμε σ’ αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνομε".

Φέρνουμε στο νου μας τον γέροντα Ποίσιο του οποίου ο λόγος ήταν "άλατι ηρτυμένος" και τα μάτια του διαπερνούσαν με καλοσύνη την ψυχή του κάθε ανθρώπου. Η χαρά της αναστάσεως ακτινοβολούσε μέσα από την ύπαρξή του. Γνώριζε ότι της αναστάσεως προηγείται το πάθος, ο σταυρός και η ταφή. Γι’ αυτό και δεν έχανε τη χαρά του ούτε την μέριμνα του για τους άλλους, ακόμη και κάτω από τους πιο δυνατούς φυσικούς πόνους, τους οποίους υπέμεινε στην αρρώστια του. Η αναστάσιμη αυτή χαρά δεν έλειψε ποτέ από τον γέροντα Πορφύριο, ο οποίος έκανε δικά του τα πάθη όλου του κόσμου. Ο ίδιος τόνιζε τη χαρά που δίνεται από το Θεό όταν εμείς δοθούμε στην αγάπη του.

Η ζωή τους ήταν εφαρμογή του λόγου του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου που καταγράφεται στο Γεροντικό: ‘Έίπεν ο αββάς Γρηγόριος: ολόκληρος ο βίος του ανθρώπου είναι σαν μια μέρα για όσους κοπιάζουν με πόθο". Οι μορφές αυτές του ορθόδοξου μοναχισμού που έζησαν και συνεχίζουν μετά θάνατον να ζουν στον αγρό του Πνεύματος δίνουν σε μας τον γνώμονα της πνευματικής ζωής.

Η πνευματική ζωή δηλώνει την μυστική παρουσία της βασιλείας του Θεού μέσα μας και ανάμεσά μας και όχι μόνο σαν κάτι που αφορά το τέλος του κόσμου. Κάθε φορά που εκδηλώνεται η πραγματική αγάπη προς τον Θεό και προς τον αδελφό μας, η αγάπη που νικά τον θάνατο και κάνει τη ζωή έντονη και διάφανη, τότε έχουμε το τέλος ενός παλαιού κόσμου και την αρχή ενός καινούργιου. Η πνευματική ζωή είναι σαν μια μέρα. Μια μέρα που φωτίζεται από την αναλλοίωτη χαρά της αναμονής Εκείνου, ο Οποίος ήδη μας έχει χαρίσει τη ζωή Του, ως κληρονοιά αναφαίρετη και ιδού, ίσταται εις την θύραν και κρούει".

ΑΓΝΩΣΤΟΥ  ΓΡΑΦΕΝ

ΕΝ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in religious themes. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.