DEMOKRATIA KAI POLIS (dia-lekcis 2) synecheia apo 27.07.06


 

Α΄. Εισαγωγικά.

            Θα πρέπει να γίνει κάποτε συνείδηση ότι Δημοκρατία είναι μία και μόνο μία. Αυτή που εφεύραν και βίωσαν οι Αρχαίοι Έλληνες. Η Δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με τη ρωμαϊκή «ρεπούμπλικα» (res publica). Η Δημοκρατία είναι μία και χωρίς επίθετα. Κι όσοι κατά καιρούς έχουνε προσάψει στη Δημοκρατία κάποιο επίθετο -την είπαν βασιλευομένη ή βασιλευόμενη, προεδρευόμενη, προεδρική, άμεση, έμμεση, αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική, χριστιανική, λαϊκή, σοσιαλιστική, οικονομική, περιεκτική και άλλα πολλά ίσως- αυτό έχει συμβεί γιατί είτε 1) δεν έχουν διαβάσει τα δύο βασικά κείμενα που μιλάνε για τη Δημοκρατία, τα Πολιτικά και την Αθηναίων Πολιτεία και τα δύο γραμμένα από τον Αριστοτέλη είτε 2) αν τα διάβασαν δεν τα κατανόησαν είτε 3) αν τα διάβασαν και τα κατανόησαν, τα αγνόησαν, νομίζοντας ότι βρήκαν τους «αιώνιους» νόμους που διέπουν τις ανθρώπινες κοινωνίες, όπως συνέβηκε με τον Μαρξ και τους μαρξιστές.

            Η Δημοκρατία είναι μία και μόνο μία και χωρίς επίθετα.

            Λέει ο Αριστοτέλης (Αριστ. Πολ. Ε, 1310α 12-22) ότι σε κάθε πολίτευμα (και σε κάθε πολιτικό κίνημα, θα συμπληρώναμε) αντιστοιχεί η ανάλογη παιδεία, (αλλά και η ανάλογη οικονομική ανάπτυξη και η ανάλογη πολεοδομία, θα συμπληρώναμε πάλι). Άλλη είναι η οικονομία των μη δημοκρατικών πολιτευμάτων και κινημάτων και άλλη η δημοκρατική οικονομία. Άλλη είναι η πολεοδομία των μη δημοκρατικών πολιτευμάτων και κινημάτων και άλλη η δημοκρατική πολεοδομία. Και να υπενθυμίσουμε βέβαια πως ακολουθούμε στην κατηγοριοποίηση των πολιτευμάτων την αρχαία ελληνική πολιτική σκέψη. Κατ’ αυτή τα πολιτεύματα είναι, όλα κι όλα, τρία: η Μοναρχία, η Ολιγαρχία και η Δημοκρατία, ανάλογα με το ποιος είναι η εκάστοτε πηγή της εξουσίας: ο ένας ή οι λίγοι ή οι πολλοί, ο Δήμος αντίστοιχα  (Αριστ. Πολ. Γ, 1279α 22 – 1279β 10).  Κάθε πολίτευμα λοιπόν, ανεξάρτητα από το πώς αυτό το ίδιο αυτοαποκαλείται και ανεξάρτητα από το πώς το αποκαλούν οι άλλοι, είναι στην πραγματικότητα ή Mοναρχία ή Oλιγαρχία ή Δημοκρατία.

            Τα τρία αυτά πολιτεύματα διαφέρουν μεταξύ τους σε πολλά. Όμως η τυπική τους και πιο χαρακτηριστική τους διαφορά είναι ο κυρίαρχος τρόπος ανάδειξης των αρχόντων. Έτσι η Μοναρχία αποκτά νέο άρχοντα με βάση το κληρονομικό δικαίωμα, όταν εκλείψει ο μονάρχης από φυσικό θάνατο ή δολοφονία, η Ολιγαρχία ανανεώνει τους άρχοντές της με εκλογή  και τέλος η Δημοκρατία έχει σαν κυρίαρχο τρόπο αλλαγής των αρχόντων της την κλήρωση. Να επισημάνουμε πως στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν στα διάφορα αξιώματα της πόλης 7505 πολίτες κληρωτοί, 51 αιρετοί, από τους οποίους μονάχα οι δέκα στρατηγοί είχαν και πολιτικές αρμοδιότητες, και 106 διορισμένοι, από τους οποίους μόνο έξι είχαν αρμοδιότητες πολιτικές κι αυτές δευτερεύουσες. Η σύγκριση των αριθμών είναι πολύ ενδεικτική, αποδεικτική: Η πρωτοκαθεδρία της κλήρωσης σαν τρόπου ανάδειξης των αρχών είναι τελείως προφανής στη Δημοκρατία. Τα 98% των αρχόντων της Αθήνας ήσαν κληρωτοί, 0,6% ήταν αιρετοί και 1,4% διορισμένοι από κάποιους κληρωτούς άρχοντες σαν βοηθοί τους κι έφευγαν μαζί με τον κληρωμένο που τους είχε προσλάβει. Δηλαδή κι αυτοί ήσαν τυπικά διορισμένοι αλλά ουσιαστικά κληρωτοί.

            Να τονίσουμε και πάλι πως η Μοναρχία αποκτά κάποιο καινούργιο άρχοντα με βάση το κληρονομικό δίκαιο και η Ολιγαρχία λέει ότι ανανεώνει τους άρχοντές της, αλλά στην πραγματικότητα επανεκλέγει τους περισσότερους και λίγους αλλάζει με καινούργιους. Αντίθετα η Δημοκρατία, μονάχα αυτή, αλλάζει πάντα όλους τους κληρωτούς της άρχοντες στο Αρχικό μόριο του πολιτεύματος, (στη Διοικητικο-Εκτελεστική λειτουργία της Πολιτείας). Στη θέση τους κληρώνονται καινούργιοι. Γι’ αυτό στη Δημοκρατία οι πολίτες δε χωρίζονται σε άρχοντες και αρχόμενους. Όλοι θα περάσουν αναπότρεπτα από την εξουσία και κανείς δε θα καθίσει σ’ αυτή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Η Δημοκρατία δεν έχει επαγγελματίες βουλευτές  ούτε επαγγελματίες δικαστές. Όλοι αλλάζουν κάθε χρόνο με κλήρωση ανάμεσα στους πολίτες. Αλλά και τις πολίτισσες, στη σύγχρονη εποχή θα συμπληρώναμε.

Να μην παραλείψουμε να επισημάνουμε πως και τα τρία πολιτεύματα χρησιμοποιούν και το διορισμό για την ανάδειξη κάποιων αρχόντων. Βέβαια η Μοναρχία τον χρησιμοποιεί κατά κόρο, η Ολιγαρχία πάρα πολύ, ενώ στη Δημοκρατία οι διορισμένοι είναι ελάχιστοι και απλά βοηθητικοί και εξαρτώνται από τους ενιαύσιους κληρωτούς άρχοντες που τους διόρισαν και είχαν και την ευθύνη γι’ αυτούς.

            Να υπενθυμίσουμε πως ο Κοινοβουλευτισμός είναι μια ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή, είναι μια Φιλελεύθερη Ολιγαρχία, αφού μάλιστα χρησιμοποιεί την εκλογή για την ανάδειξη των αρχόντων. Ο Κοινοβουλευτισμός προήλθε από την προσπάθεια περιορισμού, συρρίκνωσης, της Μοναρχίας. Πρόκειται λοιπόν για Συρρικνωμένη Μοναρχία. Πάντως ο Κοινοβουλευτισμός παρέχει κάποιες ελευθερίες, που δεν τις παρέχουν άλλες ολιγαρχικές πολιτειακές παραλλαγές.

            Αν θέλαμε να παραστήσουμε γραφικά τα πολιτεύματα θα τοποθετούσαμε στις δύο άκρες μιας κατακόρυφης ευθείας τη Δημοκρατία και τη Μοναρχία και ενδιάμεσα θα τοποθετούσαμε τις διάφορες ολιγαρχικές παραλλαγές.

            Όπως φαίνεται στον πίνακα ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή, αλλά είναι αρκετά απομακρυσμένος από τη Μοναρχία. Προεδρικός όμως ή πρωθυπουργικός ο Κοινοβουλευτισμός δεν παύει να είναι Συρρικνωμένη Μοναρχία. Υπάρχουν βέβαια και χειρότερες γνωστές ολιγαρχικές παραλλαγές, όπως ο Μαρξιισμός ή κατά Μαρξ και Ένγκελς Σοσιαλισμός, ο Φασισμός και ο Εθνικο-Σοσιαλισμός ή κατά Χίτλερ Σοσιαλισμός, που είναι Μοναρχο-Ολοκληρωτισμοί, δημιούργησαν πλήθος κακά στην Ανθρωπότητα και παρήλθαν, ας ελπίσουμε, ανεπιστρεπτί. Οι Μοναρχο-Ολοκληρωτισμοί δεν παρέσχαν  ποτέ τις ελευθερίες που παρέχει ο Κοινοβουλευτισμός· και γι’ αυτό άλλωστε έχασαν το πολιτικό παιχνίδι.

            Κι εδώ χρειάζεται να ειπωθούν δυο λόγια για το Σύνταγμα της Τροιζήνας. Πρόκειται για το τρίτο και πιο επεξεργασμένο Σύνταγμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Οι συντάκτες του φαίνεται να γνώριζαν αρκετά καλά τα αρχαία ελληνικά κείμενα τα σχετικά με τη Δημοκρατία. Έτσι εισάγεται επικουρικά και η κλήρωση για την ενιαύσια ενεργοποίηση  των κάθε τριετία εκλεγμένων βουλευτών, ενώ ο εκλεγμένος βουλευτής δεν έχει δικαίωμα να επανεκτεθεί και για την επόμενη τριετία. Αποθαρρύνεται έτσι ο επαγγελματισμός στη διαχείριση της εξουσίας.

            Σε όλα τα μη δημοκρατικά πολιτεύματα οι άνθρωποι χωρίζονται σε επαγγελματίες ιθύνοντες, άρχοντες, εξουσιαστές, και σε «επαγγελματίες» ιθυνόμενους, αρχόμενους, εξουσιαζόμενους. Αντίθετα στη Δημοκρατία οι άνθρωποι δε χωρίζονται σε άρχοντες κι αρχόμενους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους. Κατά την ίδια λογική και οι κατοικημένοι χώροι θα πρέπει να πάψουν να χωρίζονται σε πόλεις πρωτεύουσες και πόλεις δευτερεύουσες, κωμοπόλεις, χωριά, και χωριουδάκια. Έχουμε πια συνειδητοποιήσει ότι ούτε οι πολύ μεγάλες οικιστικές μονάδες είναι βιώσιμες ούτε οι πολύ μικρές. Στη Δημοκρατία -αν καταφέρουμε να αναβιώσει στη σύγχρονη εποχή- δε θα υπάρχει ένα τεράστιο υπερτροφικό, υδροκέφαλο, κέντρο και κάποιες μικρότερες οικιστικές μονάδες. Για τη Δημοκρατία δεν υπάρχει ο θεσμός της αποκέντρωσης, γιατί ο θεσμός της αποκέντρωσης είναι κι αυτός αρτηριοσκληρωτικός και αναποτελεσματικός. Η Δημοκρατία είναι πολύ πιο ευέλικτη. Η Δημοκρατία πηγαίνει πολύ πιο πέρα. Στη Δημοκρατία ισχύει ο πολυκεντρισμός.

            Η φιλοσοφία δόμησης πρέπει ν’ αλλάξει ριζικά. Κι αυτό γιατί οι τωρινές πολύ μεγάλες πόλεις έχουν την τάση να γίνονται μεγαλύτερες, μια και προσφέρουν -ή δίνουν την εντύπωση πως προσφέρουν- περισσότερες ευκαιρίες εργασίας, μόρφωσης, ψυχαγωγίας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, προσωπικής ανάδειξης τέλος. Οι πολύ μικρές οικιστικές μονάδες, κωμοπόλεις, χωριά, έχουν την τάση να γίνονται ακόμη μικρότερες και να κατοικούνται εποχιακά ή περιστασιακά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους. Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε τη χρυσή μέση οδό, τη χρυσή τομή.

            Για να ξέρουμε προς τα πού θα βαδίσουμε, πρέπει να αρχίζουμε από το  ιδεατό. Το ιδεατό είναι λοιπόν να έχουν οι πόλεις ίσο περίπου  αριθμό κατοίκων, να είναι ισοπληθείς, και φυσικά να έχουν το ίδιο περίπου μέγεθος, έτσι ώστε να υπάρχει μόνο ευγενής άμιλλα και συναγωνισμός μεταξύ τους κι όχι ανταγωνισμός. Αυτός είναι ο πολυκεντρισμός. Και ο πολυκεντρισμός είναι η βάση της δημοκρατικής πολεοδομικής φιλοσοφίας.            Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι, για τους οποίους η μικρή οικιστική μονάδα ταιριάζει καλύτερα στη δημοκρατική πολεοδομική φιλοσοφία.          Ο άνθρωπος είναι ζώο με τέσσερις διαστάσεις: α) την υλική, β) την  ερωτική (είναι το μόνο ζώο που κάνει έρωτα για τον έρωτα και όχι για την αναπαραγωγή του είδους εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις· και όταν κάνει έρωτα, την αναπαραγωγή τη σκέφτεται κυρίως, για να την αποφύγει), γ) την πνευματική (φιλομάθεια, περιέργεια) και δ) την πολιτική. Κι ενώ οι τρεις πρώτες διαστάσεις μπορούν να αναπτυχθούν -κακοδρομισμένα συνήθως- και σε μη δημοκρατικά πολιτεύματα, η πολιτική διάσταση του ανθρώπου μόνο στη Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει και να ευοδωθεί. Όμως η δημοκρατική ιδέα και η δημοκρατική πολιτειακή οργάνωση δε μπορούν να συμβιβαστούν και να συμβαδίσουν με την ιδέα και την οργάνωση του συνήθους συγκεντρωτικού κράτους με την τεράστια  πρωτεύουσα να ασφυκτιά και τις άλλες οικιστικές μονάδες (κωμοπόλεις, χωριά, συνοικισμούς κ.λπ.) να φυτοζωούν. Αντίθετα η μικρή οικιστική μονάδα μπορεί να γαλουχήσει τη δημοκρατική ιδέα και να κάνει τη ζωή σαφώς ανετότερη και βιώσιμη.

            Και κάνουμε τον ακόλουθο συλλογισμό:

Πρώτος όρος: η Δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που ταιριάζει, δηλαδή βρίσκεται σε συμφωνία με τη φύση του ανθρώπινου γένους, γιατί επιτρέπει την ισόρροπη ανάπτυξη και των τεσσάρων διαστάσεων του.

Δεύτερος όρος: η μικρή οικιστική μονάδα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα, στην ανθρώπινη φύση.

Συμπέρασμα: η μικρή οικιστική μονάδα είναι πιο κοντά στη

Δημοκρατία.

            Για να υπάρξει διαλλαγή, φιλία, ευμενής ανοχή, με δυο λόγια, πολιτεία άριστη, η οικιστική μονάδα πρέπει να μην είναι πολυάνθρωπη, έτσι ώστε να γνωρίζονται οι πολίτες μεταξύ τους. Βέβαια πρέπει να υπάρχει και ένα κατώτατο όριο, ένα μέτρο: «Ἔστι τι καὶ πόλεως μεγέθους μέτρον.» λέει ο Αριστοτέλης (6). Και ποιο είναι αυτό το κριτήριο, για να βρεθεί αυτό το μέτρο; Η αυτάρκεια: «Ἡ δὲ πόλις αὔταρκες.» λέει πάλι ο μεγάλος Σταγειρίτης (7).

Το μεγάλο συγκεντρωτικό κράτος είναι δυσκίνητο, γραφειοκρατικό, αναποτελεσματικό, γι’ αυτό ακόμη και μη δημοκρατικά κρατικά σχήματα έχουν, κατά καιρούς, υιοθετήσει τη διαίρεση των μεγάλων επικρατειών σε μικρότερες ενότητες· αναφέρουμε σαν παράδειγμα τις περσικές  σατραπείες, τις ρωμαϊκές τετραρχίες, τα βυζαντινά θέματα, τη διαίρεση του κράτους του Καρλομάγνου σε τρία μικρότερα κράτη με τη συνθήκη του Βερντέν.  
 

            Στη σύγχρονη εποχή η προσπάθεια για δημιουργία μικρότερων κρατικών μονάδων προβάλλει δειλά δειλά με τον όρο «αποκέντρωση». Η πολιτειολογία, η κοινωνιολογία, η οικονομία έχουν αρχίσει να τη σκέφτονται διστακτικά, αν και έχει εφαρμοσθεί σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, χωρίς όμως μεγάλη αποτελεσματικότητα, γιατί η αποκέντρωση δεν έχει συνοδευτεί και ενισχυθεί από το πραγματικό δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά οι χώρες αυτές διοικούνται με τις συνήθεις κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες, με τον Κοινοβουλευτισμό, που σφετερίζεται βέβαια το όνομα της Δημοκρατίας. Γιατί ο Κοινοβουλευτισμός, τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, μόνο επιφανειακή σχέση έχουν με τη Δημοκρατία. Και πραγματικά ο Κοινοβουλευτισμός, χρησιμοποιώντας τον όρο «αποκέντρωση», προϋποθέτει πάντα ένα ισχυρό και μεγάλο κέντρο αποφάσεων, την πρωτεύουσα, από την οποία εξαρτώνται οι μικρότερες οικιστικές μονάδες. Η δημοκρατική πολεοδομική φιλοσοφία θα προτιμούσε να υπάρχει, στη θέση του ισχυρού και μεγάλου οικιστικού κέντρου, στη θέση της πρωτεύουσας, μια πληθώρα μικρών και σχεδόν ισοπληθών πόλεων με ένα συντονιστικό όργανο. Και τότε ο όρος «αποκέντρωση» θα αντικατασταινόταν από τον όρο «πολυκεντρισμός».

            Βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι να λειτουργεί!… Το ανώτατό της πολιτειακό όργανο είναι η Εκκλησία του Δήμου. Η Δημοκρατία λειτουργεί, όταν υπάρχει και λειτουργεί η Εκκλησία του Δήμου. Όλα ρυθμίζονται από αυτή. Εμείς εδώ μόνο κάποιες απόψεις προτείνουμε με βάση πάντα όσα έχουμε διαβάσει στην Αθηναίων Πολιτεία και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη.

            Ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε το σύστημα των οριζόντιων και κάθετων οδών μέσα σε μια πόλη. Θεωρείται ο πατέρας της πολεοδομίας και μετά από αυτόν όλες οι ελληνικές πόλεις της Αρχαιότητας αλλά και στη σύγχρονη εποχή ακολουθούν, κατά κανόνα, το σύστημά του. Ο πρώτος όμως πολεοδόμος είχε μιλήσει και για το μέγεθος και το πλήθος των κατοίκων μιας πόλης. Κατά τον Ιππόδαμο  λοιπόν το Μιλήσιο η ιδεατή πόλη πρέπει να είναι μυρίανδρος δηλαδή να έχει 10.000 πολίτες. Αυτό σημαίνει η λέξη μυρίανδρος, 10.000 άνδρες. Ο συνολικός όμως πληθυσμός μιας τέτοιας πόλης θα πλησίαζε τις 55.000 κατοίκους. Για να βρούμε τον αριθμό αυτό πολλαπλασιάζουμε το 10.000 επί 4, λογαριάζοντας πως κάθε πολίτης θα είχε κατά μέσο όρο δύο παιδιά και τη γυναίκα του, που βέβαια, κατά την κλασική εποχή στην Αθήνα και ειδικά μετά το 451 π.Χ., ήταν Αθηναία, αστή ή πολίτιδα, όπως έλεγαν, αλλά χωρίς  πολιτικά δικαιώματα. Ο όρος αστός ήταν συνώνυμος με τον όρο πολίτης. Στον αριθμό 40.000, που προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό, θα πρέπει να προσθέσουμε και κάποιο αριθμό δούλων καθώς και κάποιο αριθμό μεταναστών, πολιτικών ή οικονομικών, που τότε τους ονόμαζαν μέτοικους.

            Για τη σύγχρονη εποχή θα προτείναμε τον ακόλουθο τύπο πόλης με βάση τον αριθμό των κατοίκων. Η πόλη θα έχει 25.000 με 30.000 πολίτες και τις οικογένειές τους και με τους ενδεχόμενους ξένους. Σήμερα πολιτικά δικαιώματα έχουν και οι γυναίκες και έτσι από τον αριθμό 30.000, οι μισοί και περισσότεροι τουλάχιστο δηλαδή 15.000 με 18.000 περίπου θα είναι ενήλικοι με πολιτικά δικαιώματα. Δούλοι τυπικά δεν υπάρχουν στη σημερινή εποχή, υπάρχουν όμως οι οικονομικοί μετανάστες, τους οποίους συχνά πολλοί τούς μεταχειρίζονται σα δούλους και μάλιστα, όπως  μεταχειρίζονταν τους δούλους στη Ρώμη ή τους Είλωτες στη Σπάρτη. Γιατί βέβαια στην Αθήνα και γενικά στον ελληνικό χώρο η μεταχείριση των δούλων ήταν ανθρωπινότερη. Πάντως σ’ ένα σύγχρονο σύστημα μικρών πόλεων οι ξένοι μετανάστες θα διανέμονται ισόποσα και θα βοηθιούνται να μπουν μέσα στον τρόπο ζωής της πόλης και -γιατί όχι- να εξελληνίζονται, αν το θέλουν. Και το πιθανότερο θα είναι ότι θα θέλουν να εξελληνισθούν, γιατί ο εκδημοκρατισμός, που θα υπάρχει διάχυτος μέσα στην πειραματική αυτή πόλη, θα οδηγεί νομοτελειακά στην επιθυμία του κάθε ξένου να θεωρεί την πόλη και δική του, πατρίδα του: ο εκδημοκρατισμός οδηγεί γενικότερα στον εξελληνισμό. Και εξελληνισμός σημαίνει εκπολιτισμός.

            Η Ελλάδα σήμερα έχει πληθυσμό 12.000.000. Από αυτούς, καθώς φαίνεται, το ένα εκατομμύριο τουλάχιστο είναι ξένοι, λίγο πολύ μόνιμοι κάτοικοι στη χώρα μας. Έτσι με βάση τον αριθμό αυτό που ήταν και εκείνος της τελευταίας απογραφής, το ιδεατό θα ήταν η Ελλάδα να αναδιοργανωθεί σε 400 πόλεις των 30.000 περίπου κατοίκων. Έτσι μαζί  με όλους τους ξένους, μόνιμους κάτοικους και περαστικούς, μια τέτοια πόλη θα πρέπει να διαμορφωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να διατρέφει πληθυσμό γύρω στις 30.000 με 50.000 κατοίκους, για να υπάρχει περιθώριο ικανοποίησης των αναγκών όλων των κατοίκων το πλήθος των οποίων ενδεχόμενα θα κυμαίνεται.

            Οι νομοί στην Ελλάδα είναι 52 κι αυτό σημαίνει ότι κάθε νομός θα έχει, κατά κανόνα, εφτά-οχτώ πόλεις. Αυτό σημαίνει πως κανονικά, όταν κάποτε επιτευχθεί το τελικό ιδεατό, 36 νομοί θα πρέπει να έχουν οκτώ πόλεις και 16 εφτά. Βέβαια η έκταση του νομού και οι άλλες δυνατότητές του θα καθορίσουν τελικά το πλήθος των πόλεών του.

            Οι πόλεις αυτές θα είναι αυτοδιοικούμενες και θα συντονίζονται από Βουλή αποσταλμένων από κάθε πόλη με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα που ισχύει κάθε φορά. Το συντονιστικό όργανο, η Πανελλήνια Βουλή, που θα συνθέτεται από αποσταλμένους των 400 πόλεων, κάθε χρόνο θα αλλάζει έδρα, για να μην πάρει ξανά καμία πόλη το χρίσμα της πρωτεύουσας.

            Έτσι λοιπόν θα έπρεπε και θα ήταν δυνατό να διαμορφωθούν οι πόλεις, για να εκπληρώνουν τα αρχαιοελληνικά δημοκρατικά ιδεώδη, χωρίς όμως να διαχέουν μια άκρατη και στείρα αρχαιολατρία. Πρέπει να γίνει σαφές ότι τέτοιες πόλεις θα διαπνέονται από το δημοκρατικό πνεύμα κυρίως και δευτερευόντως τον τύπο. Και βέβαια ούτε ο τύπος θα πρέπει να απορρίπτεται ολότελα. Την Αρχαία Ελλάδα θα πρέπει να την προσεγγίζουμε όχι με νεκρόφιλα αισθήματα, όπως συνήθως γίνεται, αλλά  σαν κάτι το σύγχρονο, το ζωντανό, με τις ανάλογες εκσυγχρονιστικές προτάσεις.

A.KONTOS

 

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in News and politics. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.