ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΛΕΤΑΤΕ ΕΝΝΟΑ,ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΣΘΕ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ,ΔΡΑΤΤΕΤΕ ΕΝ ΟΜΟΝΟΙΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ , ΚΛΗΡΩΣΙΣ , ΔΕΜΟΣ ΚΡΑΤΙΑ

Α)ΣΤΟ ΤΣΑΜΙΚΟ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ

Την περασμένη βδομάδα ένας άνθρωπος μαχαιρώθηκε στη μέση του δρόμου για μιά βιντεοκάμερα.
Ουδεμία πρωτοτυπία και δεν θα είχε προξενήσει καμία συγκίνηση στο πανελλήνιο και τα τηλεοπτικά ΜΜΕ εάν δεν συνδεόταν συγκινησιακά με το ότι ο νεκρός συνόδευε την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο για να γεννήσει.
Ζουμερό προϊόν για τηλεοπτικό ξεπούλημα σε συνδυασμό με κραυγές και ένα δάκρυ να κυλά στην άκρη του ρίμελ των ανκοργούμεν της υψηλής τηλεθέασης.
Την επόμενη μέρα ένας άνθρωπος μεταφέρθηκε σε προθανάτιο κώμα στο νοσοκομείο από χτυπήματα της αστυνομίας λόγω της συμμετοχής του σε διαδήλωση.
Εξίσου σύνηθες γεγονός οι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών και τα κτυπήματα στο κεφάλι αλλά αυτή τη φορά πήρε λίγο παραπάνω ο πυροσβεστήρας των ΜΑΤ.
Ακούσαμε λοιπόν το εξωφρενικό ότι «όποιος κατεβαίνει σε διαδήλωση πρέπει να το περιμένει αυτό, είναι υπεύθυνος για την επιλογή του»!
Κάτι αντίστοιχο είχαμε ακούσει και πέρσι όταν σκοτώθηκαν 3 άνθρωποι στη φλεγόμενη Μarfin ότι δηλ «αφού δεν απεργήσανε, καλά να πάθουν».
Το ίδιο βράδυ του τραυματισμού του διαδηλωτή σφάξανε σαν τραγί έναν Πακιστανό μετανάστη στα Πατήσια, ενώ η γειτονιά πίσω από κλειστά πατζούρια άκουγε(και αφηγήθηκε αργότερα στα κανάλια) τις κραυγές εκδίκησης στα Ελληνικά :απόψε όποιον βρούμε θα τον σφάξουμε.
Εκείνο το βράδυ έγινε πογκρόμ που θύμησε , όπως έχουμε δεί σε ταινίες, τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη ναζιστική Γερμανία.
Δεν προλάβαμε να πάρουμε ανάσα και κουκουλοφόροι παίζοντας κλέφτες κι αστυνόμους μέσα στη λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου ανατίναξαν με μολότωφ μηχανή της αστυνομίας δίπλα στους πάγκους της μαναβικής στέλνοντας έναν άνθρωπο στην εντατική και τραυματίζοντας άλλους 2 (τι ειρωνία ο ένας Βούλγαρος ενώ υποτίθεται ότι οι «αναρχικοί» σαν κι αυτούς στηρίζουν τους ξένους).
Δεν με εξέπληξε τίποτε. Όποιος βλέπει τα σημάδια, χρόνια τώρα, ξέρει τι να περιμένει.
Κλαίνε οι μωρές παρθένες στα κανάλια καθώς και οι πολιτικοί για τα «πρωτόγνωρα φαινόμενα βίας» και ως άλλοι κοινωνιολόγοι , αφού είναι και επί παντός επιστητού, τα αποδίδουν στην οικονομική κρίση και τους (λαθρο)μετανάστες.
Είναι όμως έτσι;

Η Βία των Μεγάλων
Ακόμα και την εποχή της ευμάρειας η χώρα μας ζούσε κάτω απ΄το πέπλο της Βίας.
Μην μου πείτε ότι δεν αποτελεί βιασμό ο πολιτικός λόγος δεκαετιών τώρα, τα ψέματα, το γλείψιμο των ψηφοφόρων μέχρι να τους ψηφίσουν και το κλάσιμο τους αφού;
Το ρουσφέτι τι είναι; Δεν είναι εκ-βιασμός και εξευτελισμός και αυτού που βολεύεται αλλά και αυτού που μένει στην απέξω;
Βία δεν είναι μία υφυπουργός να δίνει 7.000 ευρώ(όσο το ετήσιο εισόδημα ενός συνταξιούχου) γιατί την ενοχλεί που στο πάτωμα του Υπουργείου αντηχούν τα δωδεκάποντά της και πρέπει να το αλλάξει για να εργαστεί;
Η κοροϊδία του ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ μέχρι το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ τι είναι;
Αμ ο δημοσιογραφικός λόγος και η ανοιχτή προπαγάνδα τι είναι;
Τι είναι , αν όχι βία, να εκφωνείς και να γράφεις σε είδηση ότι ο δράστης είναι Αλβανός ενώ δεν έχεις αντιστοίχως αναφέρει ποτέ ότι ο δράστης είναι Αρκάς –ας πούμε.
Η δραματοποίηση του τρόπου παρουσίασης των ειδήσεων , ο πλήρης ενστερνισμός της κυβερνητικής γραμμής , το γλείψιμο των κυβερνητικών εκπροσώπων, η διαπόμπευση κάθε επαγγελματικής ομάδας όπου όλοι είναι τεμπελχανάδες, κοπρόσκυλα, πρέπει να απολυθούν, να δουλέψουν όλοι παραπάνω για ψίχουλα, η λεκτική βία που ασκείται σε όποιον καλεσμένο δεν είναι αρεστός αλλά τον στήνουν στην αρένα για να τον ξεσκίσουν τι είναι;
Ποιος έκανε ήρωα τον Σπύρο-Άδωνη Γεωργιάδη με το να τον βγάζει κάθε μέρα στο γυαλί για να ηχορρυπαίνει συνειδήσεις με το φασισμό του;
Οι κρατοκοδίαιτοι μιζαδόροι επιχειρηματίες που τρώγοντας σούσι με την παρέα τους, τους πολιτικούς και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ κανονίζοντας αν θα απολυθεί ο κάθε εργαζόμενος , δηλ αν θα ζήσει ή θα πεθάνει, ασκούν ή όχι βία;
Η βία του κράτους όταν κόβει συντάξεις και φάρμακα σε γέρους συνταξιούχους, οδηγώντας τους μαθηματικά στο θάνατο, ενώ ταυτογχρόνως μία άλλη υφυπουργός θέλει για το γραφείο της τελευταία μοντέλα h/y αξίας 70 χιλιάδων ευρώ δεν είναι βία που γεννά οργή;
Η βία των μικρομεσαίων
Αν οι μεγάλοι ασκούν τη βία τους, λόγω κορυφαίας θέσης στην πυραμίδα, το ίδιο κάνουν και οι επόμενοι.
Γιατροί εκβιάζουν για να σώσουν τη ζωή σου, εφοριακοί ζητούν το κάτι τις τους για να σώσεις την επιχείρησή σου, καθηγητάδες ζητάνε το ιδιαιτεράκι τους για να περάσει το παιδί σου την τάξη.
Μαγαζάτορες δεν κόβουν αποδείξεις και εξαναγκάζουν τον πελάτη στον ευτελισμό του να ζητά το αυτονόητο.
Η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται για τον μικρό , είναι χρονοβόρα, η πολυνομία τσακίζει και η τελευταία σφαλιάρα στον αγώνα του καθενός να βρεί το δίκιο του είναι το παράβολο των 150 ευρώ για να κάνει κανείς μήνυση ( το οποίο παρεπιμπτόντως οι τηλεαστέρες έκαναν μεγαλοπρεπώς γαργάρα).
Σταματάμε όμως εκεί ; Όχι
Κι ο μικρός βιάζει το διπλανό του.
Πατά επί πτωμάτων για να βολέψει το δικό του το παιδί και του γείτονα να πάει να πνιγεί.
Παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμια ή θέσεις αναπήρων κι αν του πεις κουβέντα σε πλακώνει κι από πάνω.
Πετάει τα σκουπίδια του όπου γουστάρει και χέστηκε για τους υπόλοιπους και το περιβάλλον.
Καίει το δάσος και χτίζει το αυθαίρετο του και μετά βρίζει τους επόμενους που καίνε και χτίζουν παραδίπλα. Μπαζώνει ρέματα και μετά ζητά αποζημίωση αν πλημυρρίσει στην πρώτη βροχή, καταπατά παραλίες κι αλίμονο αν του μιλήσει κάποιος.
Είναι ο ίδιος που θα κόψει την εξάτμιση απ΄ το μηχανάκι ή θα βάλει στο τέρμα το στερεοφωνικό στ΄αμάξι τρελαίνοντας τον κόσμο.
Είναι αυτός ο κροτολάγνος και εραστής των βομβών που κάθε Πάσχα σκοτώνει και τραυματίζει και στην πιο ήπια περίπτωση ξεκουφαίνει τη γειτονιά κι άμα του πεις κουβέντα σου λέει:
– είναι το έθιμο, αν δεν σ΄αρέσει φύγε απ΄την Ελλάδα.
Με τούτα και με κείνα μια κοινωνία γεμάτη στερεότυπα και προκαταλήψεις, ημιμαθής, φωνακλού και τζάμπα μάγκας εξοικειώθηκε και με τον εκχυδαϊσμό της ζωής, χρόνια τώρα, τουλάχιστον 20 χρόνια τώρα, έπαθε μιθριδατισμό στη βιαιότητα γιατί ήταν κι η ίδια βίαιη γιατί οι πολίτες αυτής της χώρας λειτουργούν όπως οι φάρες (τι ειρωνία να μοιάζουμε τόσο πολύ με τους Αλβανούς που τους σιχαινόμαστε), προστεύουν τα μέλη της ομάδας τους και παραχωρούν την ασφάλειά τους στα χέρια νταβατζήδων.
Γι’ αυτό παραχωρούν πλέον περιοχές ολόκληρες της Αθήνας στα χέρια ταγμάτων θανάτου (οι ακροδεξιοί) και ταγμάτων εφόδου(οι ταλιμπάν των Εξαρχείων).
Δεν γνωρίζουν την λέξη αλληλεγγύη , αλληλοϋποστήριξη, κοινωνική ευθύνη, συμμετοχή και δράση για το κοινό καλό, δεν μπορούν καν να ομιλήσουν τη γλώσσα της συννενόησης με κανέναν παρά μόνον τους μηκυθμούς της αγέλης τους.
Το 50 % δήλωσε σε πρόσφατη δημοσκόπηση ότι είναι υπέρ της αυτοδικίας.
Πιθανόν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που φοροκλέβουν, που φωλιάζουν στα κρυφά τα αδέσποτα της γειτονιάς, που καπνίζουν τσαμπουκά στη μούρη κάποιου που δεν καπνίζει, που παραβιάζουν το stop όταν οδηγούν, που γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι όλους τους υπόλοιπους.
Μόνον άνθρωποι εξοικειωμένοι με την Ανομία επικροτούν την Αυτοδικία.
Και τώρα τί;
Εδώ και 2-3 χρόνια παρακολουθώ εγώ και άλλοι την κορύφωση της Βίας σε μία φοβική, ανερμάτιστη, αποκτηνωμένη κοινωνία.
Για τους νεκρούς της Μαρφίν, για το παιδί της Αφγανής που τεμαχίστηκε από τη βόμβα στα Πατήσια δεν έγινε ούτε μία διαδήλωση.
Για τους «αγανακτισμένους» πολίτες που μπαίναν μέσα σε Εφορίες και περιέλουζαν με βενζίνη εργαζόμενους για να τους κάψουν επειδή δεν τους άρεσαν τα πρόστιμα δεν ακούστηκε ούτε μία καταδίκη, ίσα-ίσα λόγια συμπάθειας ακούστηκαν για τους ταλαιπωρημένους , από τα τέρατα δημόσιους υπάλληλους, πολίτες – εν δυνάμει δολοφόνους.
Δεν συγκίνησε κανέναν ότι παιδιά 16 χρονών, σε Λύκειο της Καβάλας, πριν 4 μήνες, σκότωσαν με ρόπαλα ένα κουτάβι που μπήκε στην αυλή του σχολείου ενώ οι επιβλέποντες καθηγητές δεν διέκοψαν τον καφέ τους από τις ενοχλητικές κραυγές του βασανιζόμενου ζώου.
Κανείς δεν ενοχλείται όταν νέα παιδιά κινηματογραφούν και ανεβάζουν στο διαδίκτυο τεμαχισμούς γατιών.
-Παιδιά είναι, λένε.
Ε, λοιπόν τα παιδιά σας μεγάλωσαν και γαλουχημένα στο αίμα και τη βία θα φάνε εσάς τώρα.
Λύση υπάρχει;
Φέρτε πάλι μπροστά στη σκηνή τους στοχαστές , τους δάσκαλους, τους ποιητές , ακούστε τα λόγια τους κι εξαφανίστε απ΄το προσκήνιο τους οικονομολόγους και τους τεχνοκράτες.
Αν δεν θέλετε να σας αντιμετωπίζουν σαν αριθμό μην ακούτε τους επιστήμονες των αριθμών.
Κλείστε την τηλεόραση και σταματήστε να αναπαράγετε και να εισπνέετε τη βίαιη μπόχα της εξουσίας που αναπαράγουν.
Βοηθείστε όποιον μπορείτε, δώστε χέρι βοήθειας σε όποιον σας το ζητά, μιλήστε με τους γειτόνους σας, φτιάξτε τον περίγυρό σας, συμπαρασταθείτε στον έχοντα την ανάγκη σας.
Υψώστε στην φωνή σας και μην ανέχεστε την καθημερινή βία του διπλανού, αντιδράστε στους μάγκες που χαλάνε τη ζωή μας, μην προσπερνάτε τη «μικρή» βία του τζάμπα μάγκα που παρκάρει στο πεζοδρόμιο, ή σ΄αυτόν που πετά τα σκουπίδια του, καταγγείλτε το αυθαίρετο, την καταπάτηση δημόσιας ελεύθερης γής από τους ξύπνιους, φτύστε στη μούρη όσους σας ζητάν φακελάκια και μίζες, μάθετε στα παιδιά σας να συν –ζουν με τους άλλους και σταματήστε να παραδίδετε την πολύτιμη ελευθερία σας στον καθένα.
Τέλος κατευθύνετε την οργή σας εκεί που πρέπει δηλ. στο σύστημα που γεννά όλα αυτές τις απεχθείς ανωμαλίες και προετοιμάστε το μυαλό σας και την καρδιά σας για να το ανατρέψετε.
Πάντα μαζί με τους άλλους και όχι χώρια.
Με όπλα τη λογική, την ευαισθησία , το θάρρος και το χιούμορ σας και όχι τα μαχαίρια και τις μολότωφ.
Αυτά φοβάται το σύστημα και όχι αυτή καθεαυτή τη βία που το τρέφει αντί να το σκοτώνει
Καλή δύναμη σε όλους μας .

Σοφία Λαμπίκη

SOURCE  http://xiotikisfigga.blogspot.com/

B)Ενα ουράνιο τόξο σε φόντο κυανόλευκο

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Ηλικιακά και κοινωνικά, ταιριάζει γάντι με το προφίλ του μέσου «Αγανακτισμένου» – αν υπάρχει κάτι τέτοιο: τριαντάρης, με κάμποσα πτυχία και περισσότερα ταλέντα, σε έναν επαγγελματικό κλάδο με πολλή αδικία και ανασφάλεια. Ωστόσο, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σ’ αυτό το ανήσυχο πλήθος που κατακλύζει κάθε βράδυ την πλατεία Συντάγματος. Το ισοπεδωτικό «κλέφτες», το χουλιγκανικό «να καεί, να καεί…», η φυγάδευση των βουλευτών στις ατραπούς του Εθνικού Κήπου και αυτή η κατάχρηση της ελληνικής σημαίας τού μυρίζουν εθνικιστικό λαϊκισμό. Φοβάται ότι αντιδραστικές δυνάμεις θα καπελώσουν αυτό το κίνημα, αν δεν έχουν αρχίσει να το πετυχαίνουν κιόλας.

Με δύο δεκαετίες παραπάνω στους ώμους του, ο συνάδελφος και συνομιλητής του δεν συμφωνεί, αλλά νιώθει μια ευαίσθητη χορδή να τεντώνεται μέσα του. Μαθητής στα χρόνια της χούντας, σιχάθηκε το εμπόριο εθνικοφροσύνης, το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και τα τσάμικα του Παττακού στο ΕΑΤ–ΕΣΑ. Τα πρώτα του ερεθίσματα έρχονταν απ’ έξω – από την «Ντόιτσε Βέλε» και τη «Φωνή της Αλήθειας», από τα διαβάσματα του Life και τα ροκ ακούσματα στην Ελληνοαμερικανική Ενωση της Οδού Μασσαλίας, δίπλα στο σχολείο. Κι όμως, δύο τετράγωνα παρακάτω, στη Νομική, είδε τους φοιτητές να υψώνουν την ελληνική σημαία, φωνάζοντας «Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων». Κι ύστερα, στο Πολυτεχνείο, ήταν και πάλι η ελληνική σημαία που υψώθηκε απέναντι στα τανκς.

Με τούτα και με τ’ άλλα, έμαθε ότι σε κάθε Ελλάδα υπάρχον δύο Ελλάδες, ότι αυτό το σύμβολο, που ανέβασαν κάποτε στην Ακρόπολη ο Γλέζος και ο Σάντας στη θέση της σβάστικας, είναι δικό τους και δικό μας και ότι το μόνο νόημα που έχει είναι εκείνο που του δίνουμε. Ενα συμπέρασμα που επιβεβαίωσε, δεκαετίες αργότερα, στην πλατεία Ταχρίρ, όπου είχε την τύχη να τον στείλει η δουλειά του (γιατί ο μεσόκοπος της ιστορίας μας είναι δημοσιογράφος, όπως ίσως υποπτευθήκατε), κι όπου είδε τα δύο στρατόπεδα, καθεστωτικούς και δημοκράτες, να συγκρούονται με πέτρες, μολότοφ και σφαίρες υψώνοντας αμφότερα τη σημαία της Αιγύπτου.

Οχι, δεν υποτιμά τον κίνδυνο. Πώς θα το μπορούσε, άλλωστε; Δεν μένει στα αποστειρωμένα υπνωτήρια των βορείων προαστίων, αλλά στην πλατεία Κολιάτσου. Εκεί όπου ο θάνατος του Ελληνα εμποράκου και η συσσώρευση φτωχών μεταναστών κάθε χρώματος και εθνότητας έχουν δημιουργήσει έναν εκρηκτικό συνδυασμό, όπως έδειξε και το 8% της Χρυσής Αυγής στις δημοτικές εκλογές. Εκεί όπου οι Ελληναράδες μπαίνουν στο λεωφορείο, εντοπίζουν όποιον έχουν κάπως πιο σκούρα ή πιο κιτρινωπή επιδερμίδα απ’ ό,τι ανέχεται ένας καθωσπρέπει Αριος, απαιτούν να απαγγείλει τον Εθνικό Υμνο και το «Πάτερ Ημών», κι αν δεν τα καταφέρει, τον σπάνε στο ξύλο.

Στο Σύνταγμα, οι ίδιοι μετανάστες κυκλοφορούν άφοβα ανάμεσα στις ελληνικές σημαίες, ξέροντας ότι αυτοί που τις κρατάνε δεν είναι εχθροί. Θα ξανακούσουμε ότι ο πατριωτισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων. Εντάξει. Αλλά και ένας ορισμένος «διεθνισμός» είναι ο φερετζές της εθελοδουλείας. Ποιος Ελληνας δεν θα αγανακτήσει βλέποντας το κύριο άρθρο των Financial Times, με τίτλο «Βγάζοντας την Ελλάδα σε πλειστηριασμό»; Τη γερμανική Bild να μας παροτρύνει: «Πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Ελληνες – και την Ακρόπολη, επίσης»! Την Ολλανδία να ζητάει διεθνή οργανισμό για την εκποίηση δημοσίων επιχειρήσεων στους ξένους εταίρους. Και το πρακτορείο Reuters να παραλληλίζει την αυστηρή επιτήρηση της Ελλάδας στο πλαίσιο το νέου δανεισμού με την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου στη χρεοκοπημένη «Ψωροκώσταινα», το 1898.

Ας δεχθούμε, για οικονομία της συζήτησης, ότι ως λαός έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν και καλούμαστε, κάποια στιγμή, να πληρώσουμε για την ανικανότητα και τη διαφθορά, που μας κατάντησαν επαίτες των ισχυρών. Μόνο που, όπως το ταγκό, έτσι και η απάτη θέλει δύο. Ναι, τα νοσοκομεία μας έχουν τεράστια ελλείμματα – αλλά τι περιμένατε, κύριε Σόιμπλε, όταν όλοι οι αξονικοί μας τομογράφοι είναι Siemens; Ναι, η Ολυμπιάδα ήταν μια φαραωνική τρέλα που μας έβαλε μέσα απερίγραπτα – αλλά ποιος μας την έδωσε και ποιος πήρε τις εργολαβίες για τα μεγάλα έργα; Ναι, η «ισχυρή Ελλάδα» του ευρώ ήταν ένα θαύμα δημιουργικής λογιστικής – αλλά το ξέρατε πολύ καλά, όπως ξέρατε ότι και η Ιταλία δεν ήταν πολύ καλύτερη. Μήπως έχει δίκιο ο κ. Πάγκαλος όταν λέει «μαζί τα φάγαμε», μόνο που θα ’πρεπε να αλλάξει τον παραλήπτη;

Τέλος, μας καλείτε να πληρώσουμε εξοντωτικό τίμημα για την παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας. Μα δεν ήταν πρώτοι διδάξαντες οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, χωρίς να υποστούν την παραμικρή τιμωρία; Στο μεταναστευτικό, πάλι, δεν ήταν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί που κατάργησαν μονομερώς, εν μια νυκτί, τη συμφωνία Σένγκεν για να μην επωμιστούν το βάρος των προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική (την οποία παρεπιμπτόντως βομβαρδίζουν);

Μ’ αυτές τις σκέψεις, ο άνθρωπος της ιστορίας μας ξανανέβηκε στο Σύνταγμα και ξαφνιάστηκε ευχάριστα από την αλλαγή του σκηνικού: οι ελληνικές σημαίες ήταν πάντα εκεί, αλλά δίπλα τους υψώνονταν ισπανικές, αργεντίνικες, αιγυπτιακές – κι αύριο ίσως είναι γαλλικές, αγγλικές, γιατί όχι και γερμανικές. Ολα φαίνονται δυνατά τούτο το καυτό και απρόβλεπτο καλοκαίρι – για το καλύτερο ή το χειρότερο…

SOURCE KATHIMERINI.GR JUNE/2011

C)Που ήσουνα  Αγανακτισμένε να διαμαρτυρηθείς:

  • Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου)  κατανάλωνες  12% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ το εισόδημά σου ήταν 5% κάτω του μέσου όρου και η  παραγωγικότητα της εργασίας σου  20% χαμηλότερη;
  • Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) άρχισες να παίρνεις σύνταξη στα 55 σου παίρνοντας το σκανδαλώδες  ποσοστό του 96% των μέσων αποδοχών και επιβαρύνοντας το ΑΕΠ με 13,5% –ενώ αντίστοιχα οι “μη αγανακτισμένοι” μαλάκες στις χώρες του ΟΟΣΑ άρχιζαν να παίρνουν σύνταξη στα 63, έπαιρναν μόλις το 61% των αποδοχών τους και επιβάρυναν το ΑΕΠ με 10%;
  • Όταν εσύ(και/ή οι γονείς σου) είχατε στήσει την μεγάλη φιέστα των απεργιών την δεκαετία του 80 υπονομεύοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα της χώρας; Σύμφωνα με στοιχεία  του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας  κατά την περίοδο 1976-1988 χάθηκαν, εξαιτίας νομίμων απεργιών και μόνο 0,36 εργάσιμες μέρες ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων στην Ελλάδα έναντι 0,06 στις ΗΠΑ και 0,14 στην Ιταλία και την Ισπανία.
  • Όταν ο Ανδρέας έπαιρνε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις αρχές της δεκαετία του 80 στο 20% και το ανέβαζε μέσα σε μια δεκατία σε 80%;-το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δαπανήθηκε όχι σε επενδύσεις αλλά για τους μισθούς και συντάξεις των «πρασινοφρουρών » με τους οποίους γέμισε το δημόσιο;
  • Όταν  Παγκόσμια Τράπεζα κατέτασσε την Ελλάδα 81η από 202 χώρες στην πάταξη της διαφθοράς και  η Διεθνής Διαφάνεια την ταξινομούσε το 2009  σαν την χώρα με τον πιο διεφθαρμένο δημόσιο τομέα μεταξύ των EΕ-27;
  • Όταν οι συντεχνίες επέβαλλαν κάθε είδους εμπόδια στην αγορά εργασίας που καταλαμβάνει τη χειρότερη 5η θέση στον ΟΟΣΑ; Με αποτέλεσμα η ανεργία μεταξύ των νέων να φτάνει στο 20%, και να αποθαρρύνονται οι ξένες επενδύσεις;
  • Όταν  στην Ελλάδα οι «προοδευτικές δυνάμεις» οικοδομούσαν ένα νομικό πλαίσιο που στοχεύει στην εξόντωση των επενδυτών: Σύμφωνα με την μελέτη Doing Business 2011 της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα αξιολογείται  154η μεταξύ 183 χωρών ως προς την ποιότητα και εφαρμογή των νόμων που αφορούν την προστασία των επενδυτών.
  • Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έστηναν το μεγαλύτερο φαγοπότι που γνώρισε ο πλανήτης δημιουργώντας έναν δημόσιο τομέα όπου οι δαπάνες μισθών και συντάξεων του δημοσίου τo 2009 απορροφούν το 55% των εσόδων του δημοσίου σε σχέση με το 38% αντίστοιχα που απορροφούν στην υπόλοιπη Ευρώπη;
  • Όταν χτιζόταν το τεράστιο Ελληνικό κράτος-δεύτερο σε μέγεθος μετά την Πορτογαλία στην ΕΕ (με βάση τις δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με το κατά κεφαλή ΑΕΠ);
  • Όταν η Ελλάδα δαπανούσε για την δημόσια διοίκηση το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ απ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ -19.7%-με μέσο όρο ΟΟΣΑ 13,5%(2004)
  • Όταν η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα στην  Ελλάδα ήταν στον πάτο μεταξύ των  23 χωρών της ΕΕ (2000);
  • Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες  ύψωναν τους περισσότερους φραγμούς στην επιχειρηματικότητα  σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ;
  • Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν την μεγαλύτερη χρήση διοικητικών μέτρων εναντίων των επιχειρήσεων στην ΕΕ;
  • Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν το μεγαλύτερο διοικητικό βάρος (κόστος κρατικής γραφειοκρατίας)  στις επιχειρήσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ(το 2003 εκτιμάτο μεταξύ 5,4%-6,8% του ΑΕΠ);
  • Όταν τα τελευταία οκτώ χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται  όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας  της στην  προτελευταία θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ-27;
  • Όταν τον Μάιο πριν από ένα έτος κάτι άλλοι «αγανακτισμένοι» δολοφονούσαν εν ψυχρώ τρεις εργαζόμενους επειδή οι τελευταίοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στις ντιρεκτίβες τους;
  • Όταν  οι πραιτοριανοί  του ΚΚΕ συνελάμβαναν το περασμένο έτος τους 900 τουρίστες-εισβολείς του  κρουαζιερόπλοιου  Ζενίθ επιβάλλοντας στο ισπανικό πρακτορείο να βγάλει την Ελλάδα από το σχεδιασμό των «ιμπεριαλιστικών» κρουαζιερών  που οργάνωνε;.
  • Όταν οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα μεταξύ των ετών 2003-2008  αντιπροσώπευαν μόνο το 1% του ΑΕΠ όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 4,1%;
  • Όταν οι 11 πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ (με συσσωρευμένες ζημίες 1,7 δις ) στην Ελλάδα πλήρωναν το 2010 μέσο μισθό 40772 ευρώ  ανά εργαζόμενο –διπλάσιο από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού;
  • Όταν τα παλληκάρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ απαλλοτρίωναν τους κοινωνικούς πόρους για να κάνουν «αγανακτισμένες» κρουαζιέρες στην Άπω Ανατολή η στις Μπαχάμες;
  • Όταν ο μέσος όρος απόδοσης των Ελληνόπουλων στις διεθνείς εξετάσεις στην PIZA ήταν ο χαμηλότερος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ-με εξαίρεση το Μεξικό και την Τουρκία; Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα απασχολεί τους περισσότερους εκπαιδευτικούς ανά μαθητή σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο;
  • Όταν δεν υπάρχει ούτε ένα ελληνικό ΑΕΙ μεταξύ των καλύτερων 100 στον κόσμο;Ότι  το πτυχίο του ΑΕΙ βελτιώνει μισθούς κατά μόνο 32%, (έναντι 61% στην ΕΕ) αποφέροντας έτσι απόδοση 3,5% στο κόστος της εκπαίδευσης (έναντι 7% στην ΕΕ);
  • Όταν επί δεκαετίες τώρα άλλοι  «αγανακτισμένοι» καταστρέφουν τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, εμποδίζουν τα μαθήματα και  εξευτελίζουν τους καθηγητές απαξιώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την τριτοβάθμια εκπαίδευση;
  • Όταν τα διπλώματα  ευρεσιτεχνίας στην Ελλάδα είναι μόλις 0,2% δηλαδή δέκα φορές λιγότερα από αυτά που της αναλογούν σε σχέση με τον πληθυσμό της;
  • Όταν τέλος, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ μεταξύ 183 χωρών, η Ελλάδα κατατάσσεται 84η στους θεσμούς, 123η στο μακροοικονομικό περιβάλλον, 94η στην αποδοτικότητα στην αγορά αγαθών, 93η στην ανάπτυξη της χρηματοοικονομικής αγοράς, 74η στην εξειδίκευση των επιχειρήσεων και 79η στις καινοτομίες;

Γιατί Αγανακτισμένε δεν σε είδα ποτέ να διαμαρτύρεσαι για όλα αυτά;

του Τάκη Μίχα

SOURCE  http://www.protagon.gr

Posted in News and politics | Tagged , , , | Leave a comment

Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά και τοσοι πολλοι ποιουσαν την νησσα

 

a)Θέματα για «Συριζικούς»

Την εποχή που οι Μακεδόνες ενέτασσαν στην επιρροή τους την μία μετά την άλλη τις ελληνικές πόλεις (πλην ΚΚΕ, ε …, συγγνώμη, πλην Λακεδαιμονίων, ήθελα να πω), ένας σπουδαίος ρήτορας, ίσως ο μεγαλύτερος της αρχαιότητας, ο Δημοσθένης, προσπάθησε να αποτρέψει την «συμμαχία» της Αθήνας με το Μακεδονικό βασίλειο. Για τον σκοπό αυτό εκφώνησε λόγους, μοναδικούς σε τελειότητα και ρητορική δεινότητα, που έμειναν γνωστοί στην Ιστορία ως «Φιλιππικοί», επειδή έβαλε κατά του Φιλίππου Β’, βασιλέα των Μακεδόνων.

Ένα αντίστοιχο είδος λόγου, προφορικού και γραπτού, έχει αρχίσει να ανθεί εσχάτως στην χώρα μας, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας: οι «Συριζικοί». Διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, δημόσια πρόσωπα ακόμα και αξιωματούχοι ξένων χωρών αισθάνονται την υποχρέωση να αρθρώσουν, ο καθείς από την πλευρά του, τον δικό του «Συριζικό». Άνθρωποι που επί τόσα χρόνια δεν έβλεπαν τίποτα, που ξύπνησαν από τον λήθαργό τους όταν το πολιτικό σύστημα άρχισε να τρίζει επικίνδυνα, που δεν είχαν υποβάλει παρά μικρής κλίμακας ενστάσεις για την πραγματικότητα που διαμορφωνόταν βαθμιαία γύρω μας, επιστρατεύουν όλη τους την οξυδέρκεια, όλη την ρητορική τους ικανότητα, για να μας πείσουν για τα μύρια όσα μας περιμένουν αν ο κόσμος κάνει το λάθος και ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Αν είχε καθιερωθεί φυσικό μέγεθος για την κατανάλωση φαιάς ουσίας ανά μονάδα χρόνου ανά εύρος θέματος, μπορεί να καταγραφόταν για τους «Συριζικούς» επίδοση άξια για το βιβλίο Γκίνες.
Επειδή όμως η εκφώνηση και η συγγραφή «Συριζικών» γίνεται ανοργάνωτα (δηλαδή, όπως ακριβώς δουλεύει το ελληνικό κράτος), θεωρώ ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να αναλάβει κάποιος οργανισμός την εποπτεία τους, Ο οργανισμός αυτός θα καθορίσει το πλαίσιο ανάπτυξης «Συριζικών», ενώ ενδεχομένως να μπορέσει να εξασφαλίσει για την λειτουργία του κοινοτικά κονδύλια. Άλλωστε τα συμφέρονται που λυμαίνονται τα ΜΜΕ (στα οποία θάλλουν οι «Συριζικοί») έχουν αναπτύξει, εδώ και τριάντα χρόνια, αξιοζήλευτη τεχνογνωσία στο ξεκοκάλισμα κοινοτικού χρήματος. Επιπλέον έχουν κάθε λόγο να θέλουν να παραχθούν «Συριζικοί» υψηλής ποιότητας, αφού έτσι θα μπορέσουν να συνεχίσουν απερίσπαστοι την λεηλασία του κοινοτικού χρήματος και τα χρόνια που έρχονται.
Ακόμα θα μπορούσαν να αθλοθετηθούν και βραβεία για την συγγραφή «Συριζικών» (π.χ. βραβείο «Πρώτου Φιλιππικού», βραβείο «Ολυνθιακού», βραβείο «Δεύτερου Φιλιππικού» κ.λπ.). με συγκεκριμένο θέμα και για σαφώς προσδιορισμένο κοινό (ή «τάργκετ γκρουπ» όπως μας έχει μάθει το μάρκετινγκ να το λέμε).
Ένας τελείως ενδεικτικός κατάλογος θεμάτων θα μπορούσε να είναι ο παρακάτω,
1.   Ο ΖΥΡΙΖΑ θα επιτρέψει την πολυγαμία.
         (Τάργκετ γκρουπ: Γυναίκες, το άλλο μισό του ουρανού, κατά τον σύντροφο Μάο.)
2.   Ο ΣΥΡΙΣΑ θα εφαρμόσει την «σαρία».
         (Τάργκετ γκρουπ: Ισλαμοφοβικοί, ινδουιστές και νεοφιλελεύθεροι.)
3.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναστείλει την εφαρμογή των νόμων του Κέπλερ. Η αναρχία θα επικρατήσει στο ηλιακό σύστημα.
         (Προαπαιτούμενα: Πτυχίο Φυσικών Επιστημών ή ισότιμος τίτλος σπουδών αναγνωρισμένος από το ΔΙΚΑΤΣΑ.)
4.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόσει το πενθήμερο στους παπάδες. Πως θα γίνονται οι λειτουργίες τις Κυριακές;
         (Τάργκετ γκρουπ: Το ποίμνιο της εκκλησίας. Νις μάρκετ: «Νέο-ορθόδοξοι».)
5.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαγορεύσει το διαζύγιο.
         (Τάργκετ γκρουπ: Ζευγάρια που είναι έτοιμα να χωρίσουν.)
6.   ΣΥΡΙΖΑ: Η αριστερά του κεφαλαίου.
         (Δικαίωμα συμμετοχής: Μόνο μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ.)
7.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαγορεύσει την ψυχανάλυση.
         (Τάργκετ γκρουπ: Φροϋδικοί.)
8.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει το πολυτονικό.
         (Τάργκετ γκρουπ: Μαθητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης και αγράμματοι δημοσιογράφοι.)
9.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόσει την φωνητική ορθογραφία.
         (Τάργκετ γκρουπ: Φιλόλογοι, άνθρωποι των γραμμάτων και βαρήκοοι.)
10.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει την άλγεβρα του Boole. Δεν θα υπάρχει λογική στον κόσμο. Δεν θα δουλεύουν οι υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα.
         (Τάργκετ γκρουπ: Μαθηματικοί, νεοθετικιστές, λογικοί άνθρωποι και κάτοχοι κινητών τηλεφώνων.)
Το γεγονός ότι στον παραπάνω κατάλογο υπάρχουν αντιφατικά θέματα, δεν πρέπει να προκαλεί  έκπληξη. Άλλωστε ένας ρήτορας, μπορεί να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του εξίσου άνετα τόσο για να μας πείσει για ένα πράγμα, όσο και για το ακριβώς αντίθετό του (άσε που οι δυνατοί ρήτορες μπορούν να μας πείσουν ότι και τα δύο μπορούν να ισχύουν ταυτοχρόνως).
Στον παραπάνω κατάλογο, καθώς και σε όποιον άλλο ήθελε διαμορφωθεί, η λέξη «ΣΥΡΙΖΑ» μπορεί να αντικατασταθεί άνετα με την λέξη «Τσίπρας» ή με την λέξη «Χ», όπου Χ συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μειώνεται στο ελάχιστο η ρητορική ικανότητα που απαιτείται για την ανάπτυξη του θέματος.
Ας ελπίσουμε ότι η ελληνική πολιτεία θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί το πλούσιο δυναμικό που έχει συσσωρευτεί για την συγγραφή «Συριζικών». Και, γιατί όχι, να πουλήσει την τεχνογνωσία που θα αναπτυχθεί στο εξωτερικό (κάτι που θα έχει ως άμεση συνέπεια και την ανατίμηση του «Geuro»).
Ν. Δ. Συριζαίος

b)Γιώργος Μαρκόπουλος: Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά!

Ευτυχώς που έγιναν και εκλογές, και είδαμε ότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Τα φάγανε ένα 13 και ένα 18%. Οι οποίοι δυστυχώς είναι λίγοι για να φάνε τόσα πολλά. Δυστυχώς. Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά!» ο ποιητήςΓιώργος Μαρκόπουλος μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr.

Όπως είχε πει και ο Γιώργος Σεφέρης κάποτε «Πώς να μη στεναχωριέμαι παιδί μου, στην Ελλάδα είμαστε!».

Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, είναι τραγική, είναι απογοητευτική, έχει όλα τα άσχημα. Νομίζω ότι άνθρωποι ατάλαντοι, άσχετοι, μικρόψυχοι, κατώτεροι των περιστάσεων, μας κυβέρνησαν για δεκαετίες, βάφτισαν «λαό» τους κομματικούς τους εγκαθέτους, μοίρασαν τα λεφτά, και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…
Άνθρωποι που, όπως έχω πει, σκούπιζαν τη μύξα στο μανίκι τους, βρέθηκαν σε θέσεις κλειδιά, άνθρωποι που δεν ήξεραν να κάνουν ούτε μία πρόσθεση όταν τους έστελνε η γυναίκα τους στο σούπερ μάρκετ, βρέθηκαν να είναι σε θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών κλπ.. Συνδικαλιστές κρατικοδίαιτοι που δεν ορρωδούσαν προ ουδενός, έκαναν ταξίδια, έκλεβαν, και βλέπετε τι έκαναν…
θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πρόσωπα, αλλά όπως έλεγε ο κορυφαίος μας ποιητής Τάσος Λειβαδίτης «είναι καλύτερο να δείχνεις τα πράγματα χωρίς να λες ονόματα». Άνθρωποι, πραγματικά, αχρείοι και άχρηστοι. Θυμάμαι, επίσης, ένα τετράστιχο του Γιώργου Σεφέρη: «Πεινούσαμε στης γης την πλάτη/ και μόλις φάγαμε καλά/ πέσαμε εδώ ανίδεοι και χορτάτοι».

Ρήγα, κοίτα μην τύχει και ξυπνήσεις σήμερα
Γιατί θ’ αυτοκτονήσεις τζάμπα μες στων εφημερίδων τα ψιλά.

(Απόσπασμα/Τραγούδι)

Ο εμφύλιος – παρακάτω θα πω γιατί τον αναφέρω- ήταν ένα πράγμα που εύχομαι να μη το ξαναζήσει ποτέ κανείς. Οι Άγγλοι ήθελαν, με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, να εξοντώσουν με κάθε τρόπο το Αριστερό κίνημα, του οποίου, την εποχή της Εθνικής Αντίστασης, η δράση του έμεινε στην ιστορία της Ανθρωπότητας ως ο πιο γενναίος ηρωισμός απέναντι στους κατακτητές.
Όμως, η Αριστερά δεν πρόσεξε, με αποτέλεσμα να εξωθηθεί στο βουνό, και έτσι, ο ομορφότερος, ο πιο μυρωδάτος ανθός της νεολαίας της χώρας, να ηττηθεί, να βρεθεί στις φυλακές και στις εξορίες, και μεγάλο μέρος αυτού να εξοντωθεί.
Και μετά, βέβαια, είδαμε τα επακόλουθα, τα οποία προκάλεσε η τόσο απάνθρωπη μικροψυχία του νικητή, δηλαδή της Δεξιάς. Διότι ο νικητής θα πρέπει να διακρίνεται από μεγαλοψυχία, πράγμα που δεν συνέβη. Αντίθετα η μικροψυχία έβγαλε τα πιο απάνθρωπα ένστικτά της, τα πιο ζωώδη.
Και βεβαίως ήρθαν μετά οι μικρονοϊκοί της χούντας, και με τη βαναυσότητά τους έσπειραν τον όλεθρο και το θάνατο.

Σήμερα, βέβαια, μη νομίζετε ότι είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Πιστεύω και μη σας φανεί υπερβολικό, ότι ζούμε ακόμη σε μία μορφή ιδιότυπης δικτατορίας.
Και θέλω να σπεύσω να εξηγήσω τι εννοώ με αυτό: Όταν σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, βγαίνουν χωρίς ψήφο όλοι οι παλαιοί πρωθυπουργοί, βουλευτές, ή όταν το πρώτο κόμμα παίρνει μπόνους 50 έδρες, ή όταν καταργούν από το νέο άνθρωπο το όραμα, ή όταν καταργούν τον μισθό, ή όταν κάποιος θέλει να κάνει οικογένεια και παιδιά και του στερούν αυτό το δικαίωμα; Δεν είναι μια ιδιότυπη μορφή δικτατορίας αυτή;
Η μία δικτατορία είναι με τα τανκς και η άλλη είναι οικονομική και… επιστημονική, που τα έχει μελετήσει με το γάντι. Τόσο, που έχουμε μείνει με ανοιχτό το στόμα.
Κι από τη μια είπαν υπάρχουν λεφτά και την άλλη μέρα όχι μόνο δεν υπήρχαν τα λεφτά αλλά είδαμε και που μπήκανε…
Η χώρα βυθίστηκε σε πένθος, βυθίστηκε σε φτώχεια, και ο Θεός να βάλει στο χέρι του, μην έχουμε χάσει και την εθνική μας αυτοτέλεια. Θα δείξει…
Από εκεί και μετά όποιος λέει ότι ξέρει τι θα γίνει, πλανάτε πλάνη μεγάλη. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και το στόμα μας λιγάκι πιο προσεκτικό γιατί είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί.

Το μεγαλύτερο σχολείο
Το μεγαλύτερο σχολείο στη ζωή μου ήταν η καθημερινότητα και το ότι δούλευα από μικρό παιδί.
Την αλήθεια κι ας πονάει, ή… για να μην πονάμε;
Ναι, η αλήθεια είναι για να μην πονάμε, και εγώ το πιστεύω αυτό.
Βιωματική γραφή και ποίηση
Κάθε μέρα συναντάμε χιλιάδες ανθρώπους με ποιητική διάθεση. Απλώς, ο ποιητής έχει κάτι παραπάνω, ένα δώρο που του έχει δώσει η ζωή: Την κλίση προς την στιχοποιία, δηλαδή, να τρέπει σε γραπτό στίχο αυτό που ζει.
Πολλοί ποιητές δημιουργούν και με τη φαντασία τους, αλλά εγώ δεν έχω αυτό το χάρισμα, γι αυτό πρέπει –εάν θέλω να γράφω- να τροφοδοτούμαι από τα βιώματά μου. Ανήκω σε αυτή την κατηγορία των ποιητών.
Η ζωή, τα έφερε έτσι, που να βρίσκομαι μέσα στον κόσμο της εργασίας, από πέντε χρονών παιδάκι, βοηθώντας τον πατέρα μου πότε στα κτήματα και πότε στο μαγαζί που διέθετε –ως μικρός κουρείου-στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.
Θεωρώ ότι ήταν πολύ ευτυχισμένα αυτά τα χρόνια στην παιδική μου ηλικία, διότι ψήθηκα –εντός εισαγωγικών- μέσα σε όλων των ειδών τους ανθρώπους: στους καλούς, τους κακούς, τους πονηρούς, τους παγαπόντιδες.
Λόγω της ταπεινής μου καταγωγής, ήμουν ένα παιδάκι που χάρηκε, έπαιξε, χόρτασε τα πάντα αλλά ταυτόχρονα είδε και τι σημαίνει στη ζωή να σε διακρίνει η πίκρα της ανέχειας από πολύ μικρό.
Όλα αυτά, όταν ανακάλυψα την κλίση μου προς την στιχοποιία, προσπάθησα να τα μεταφέρω και δεν σας κρύβω ότι κατά βάθος αντλώ από εκείνη την εποχή συνέχεια, διότι παρά την «κίτρινη Πελοποννησιακή βροχή» η οποία έπεφτε ασταμάτητα από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Μάρτη – Απρίλη, μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια τα στεφανώνει η φωτογένεια της αθωότητας.
Άλλωστε είχαμε κοντά μας και τη θάλασσα. Η θάλασσα από τη μια μεριά και η πεδιάδα από την άλλη, είναι στοιχεία της φύσης που προσφέρουν πάρα πολλά στη ζωή του ανθρώπου και του διαμορφώνουν έναν χαρακτήρα δυικό, ήπιο και γαλήνιο.
Η αθωότητα
Αυτή την αθωότητα που λέτε, δεν ξέρω αν την έχω στην καθημερινότητά μου, σίγουρα όμως την επιζητώ στα γραπτά μου, και γι αυτό προσφεύγω σ’ αυτά.

Η κατανόηση για κάθε τι ανθρώπινο…
Ναι, είναι αλήθεια, ότι αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο: στο να δείχνω κατανόηση, στο να είμαι κοντά στους ανθρώπους, γιατί δεν νομίζω ότι μας χωρίζει και τίποτα με κανέναν. Με πληγώνει βαθύτατα ο πόνος των ανθρώπων, με πληγώνει βαθύτατα το ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στη ζωή, με πληγώνουν βαθύτατα και με ευαισθητοποιούν τα εσωτερικά τραύματα των ανθρώπων.
Τραύματα ψυχής
Τα δικά μου εσωτερικά τραύματα (γιατί δεν αποτελώ εξαίρεση) τα αντιμετωπίζω με προσοχή και με στωικότητα: Μικρές ταχύτητες και σταθερό τιμόνι. Καμιά φορά, βέβαια, δεν συμβαίνει αυτό, μας ξεφεύγει λίγο το τιμόνι και προσπαθούμε να επανέλθουμε.
Αλλά, εκείνο που με τρομάζει περισσότερο απ’ όλα είναι ο πόνος που μπορεί να μας προκαλέσει το ίδιο μας το σώμα πολλές φορές. Θα σας θυμίσω τον στίχο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι που λέει «Θεούλη μου, βοήθησέ με να περάσει ο πόνος στο πόδι από την πρόκα στο παπούτσι, γιατί με την ψυχή μου τα καταφέρνω και μόνος μου».
Τι είναι ποίηση
Η ποίηση είναι πολλά πράγματα: Είναι και φιλοσοφία, είναι και κάτι που στηρίζεται στην ευαισθησία, είναι και κάτι που έρχεται κάποια στιγμή σαν μέθεξη, και κυρίως στο βίωμα, όπως είπα ήδη, και συχνά, πολύ συχνά, κάτι που στηρίζεται στη μνήμη και στο παρελθόν.
Και θα με ρωτήσετε «γιατί στο παρελθόν;». Διότι, αυτό έχει καταγραφεί μέσα μας και έχει τελειώσει και δεν “απειλεί” να μας ζητήσει κάποτε, κάτι από το σήμερα.

Κάθε γραπτό μας είναι μια ερώτηση που θέσαμε κάποτε στον εαυτό μας και που δεν τολμήσαμε ποτέ να την απαντήσουμε

Δημιουργία και τέχνη
Συμφωνώ με αυτό που λέτε, πώς «ότι δεν απωθούμε το κάνουμε έργο» και δεν ξέρω αν ορισμένοι ακολουθούν τον αντίθετο δρόμο και μπορούν και δημιουργούν, αλλά εμένα μου αρέσει να μην απωθώ, μου αρέσει να γυρίζω στα βιώματά μου, αλλά και να ψάχνω μέσα μου, να ενδοσκοπώ, και δεν σας κρύβω, ότι πολλές φορές διακρίνω πάρα πολύ εύκολα τα άσχημα σημεία μέσα μου, τις κακές στιγμές μου, τις ατέλειές μου, και προσπαθώ να τις διορθώσω όσο μπορώ πιο αποτελεσματικά.

Τὸ βράδυ, μαζεύεις ξύλα γιὰ τὸ τζάκι.
Καὶ τὸ πρωί, ἂ τὸ πρωί, τί πικρὴ ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ
ὅλο μὲ τὶς στάχτες.

(Απόσπασμα/Τραγούδι γιὰ τοὺς μοναχικοὺς ἄντρες)

Ο φόβος της μοναξιάς
Ο φόβος της μοναξιάς με τρόμαζε πράγματι, όταν ήμουν έφηβος. Δεν μπορούσα να τον αντιμετωπίσω παρά μόνο γυρίζοντας έξω με φίλους σε διάφορα πολυσύχναστα στέκια. Μεγαλώνοντας, όμως, άρχισα να την επιθυμώ. Μου αρέσει να βρίσκομαι με τον εαυτό μου, τόσο πολύ, που αν χαλάσει αυτή η ισορροπία αρχίζω να μην αισθάνομαι καθόλου καλά. Υπάρχει και ένα τετράστιχο που είχα ακούσει παλιά που έλεγε ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να είναι και μαζί και μόνοι. Ούτε πάντα μαζί, ούτε πάντα μόνοι. Άλλωστε, ο μεγάλος ποιητής μας, Νίκος Καρούζος, κάπου λέει «επιτέλους γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες»…
Και όταν λέω μοναξιά, δεν εννοώ την ερημιά. Η ερημιά είναι πάρα πολύ δυσβάσταχτο φορτίο. Βγάζει πολλές αγωνίες, οι αγωνίες είναι άσχημο πράγμα και ως ένα βαθμό υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Αλλά πρέπει να βρίσκουμε τρόπους για να την περιορίζουμε.

Γιατί κάθε γυναίκα, την πρώτη νύχτα του γάμου της,/ξυπνά πάντα χήρα του άντρα που ονειρεύτηκε

Η προσωπική ευθύνη για τον εαυτό μας
Πρωτίστως πρέπει να παίρνουμε την ευθύνη του εαυτού μας πάνω μας και από εκεί και μετά να ξεκινάμε… Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι επικριτικοί απέναντι στους άλλους, ενώ θα ήταν καλύτερο να θέτουν τον εαυτό τους στον περιορισμό της εξάπλωσης του κακού.
Προπάντων δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που νομίζουν ότι όλα τέλειωσαν στον καιρό τους και στη γενιά τους. Αν σταματούσε ο κόσμος σε μας και στη γενιά μας, θα ‘πρεπε να πάμε ομαδικώς να αυτοκτονήσουμε. Τώρα, όσον αφορά την συμπεριφορά μας, ο καθένας μας φέρει ακεραία την ευθύνη για το αν προσπαθεί να γίνεται καλύτερος άνθρωπος, τρυφερότερος απέναντι στους άλλους, να έχει κατανόηση ή αν αφήνει τον εαυτό του να φέρεται ως σκληρός και με όχι καλές διαθέσεις απέναντι στους συνανθρώπους του.
Ο φόβος του θανάτου
Από τότε που ήρθε ο άνθρωπος πάνω στη γη, νομίζω ότι τον απασχολεί αυτό το θέμα, άλλον σε μεγάλο βαθμό, άλλον σε μεγαλύτερο, διότι ο φόβος του θανάτου – και όποιος δηλώνει το αντίθετο είναι ψεύτης και υποκριτής- είναι κάτι που πολλές φορές συνθλίβει το άτομο και δεν σας κρύβω, ότι πιστεύω, πως αυτός ο φόβος είναι που μας ωθεί για να κάνουμε τέχνη, αλλά και για να κάνουμε τη συμπεριφορά μας τρυφερότερη και καλύτερη, απέναντι στους άλλους.
Εγώ, δεν ξέρω σε ποιο βαθμό φοβάμαι το θάνατο, ή τι φοβάμαι, αν φοβάμαι τον θάνατο ή την ταλαιπωρία μέχρι να επέλθει, κάτι που πράγματι είναι τρομακτικά οδυνηρό.
Θα έλεγα ότι αυτή η περίοδος των γεραμάτων μέχρι το θάνατο, είναι η προσωποποίηση της ανθρώπινης καταρράκωσης, είναι θα μπορούσα να πω η «ξεφτίλα» του ανθρώπου. Αυτό ίσως να με πληγώνει περισσότερο από το ίδιο το τέλος, διότι το τέλος, δεν ξέρεις, μπορεί να μην είναι και τόσο οδυνηρό, όσο είναι αυτή η φοβερή περίοδος πριν το τέλος…
Στο τέλος, δεν ξέρω τι γίνεται, δεν έχω πάει… αλλά θα επιθυμούσα να συμβεί κάτι που έχω διαβάσει σε ένα αριστουργηματικό βιβλίο του Μπουνιουέλ, των εκδόσεων Οδυσσέας που τελειώνει λέγοντας (μεταφέρω από μνήμης): «Δε με νοιάζει το τέλος, μόνο θα ήθελα μια φορά στα δέκα χρόνια να βγαίνω να αγοράζω από το περίπτερο τις εφημερίδες, να βλέπω πώς εξελίσσεται ο κόσμος και μετά να ξανακρύβομαι στην ερημιά του τάφου μου».
Το νόημα της ζωής
Το νόημα της ζωής βρίσκεται σε πολλά επίπεδα: Για παράδειγμα, ο άνθρωπος θα πρέπει να ρουφάει όλες τις χαρές που του προσφέρει η ζωή, και μάλιστα με πολύ ανοιχτή καρδιά, διότι έχει –πράγματι- πολλές χαρές η ζωή, η φύση, η γνώση, η μόρφωση… να τα κάνει εγκαίρως αυτά τα πράγματα.
Όποιος γράφει, μάλιστα, να φροντίσει να γράφει, διότι έρχεται ο καιρός που κι αυτό αρχίζει να λιγοστεύει. Θα σας θυμίσω τη φράση του σοφού μας ποιητή, Γιώργου Σεφέρη, όταν συναντήθηκε με τον άλλο σπουδαίο ποιητή μας, τον Μίλτο Σαχτούρη, σε ένα τυπογραφείο, και τον ρώτησε «Τι κάνετε κύριε Σαχτούρη;» και του λέει «Γράφω κύριε Σεφέρη», και του απάντησε ο Σεφέρης «Γράφετε, γράφετε, για τότε που δεν θα μπορείτε να γράφετε».
Θέλω να σας πω, ακόμα, ότι πρέπει στη ζωή να φροντίζουμε να παραμένουμε αφιλοκερδείς. Να μην μας διακρίνει αντιπαλότητα στους άλλους. Να μας διακρίνει γλύκα και μόνο αυτό μας κάνει καλύτερους. Αλλιώς, αν δεν μας διακρίνει αυτή η αφιλοκέρδεια θα πέσουμε πια στην ερημιά των δειλών ανθρώπων. Και ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι δειλός.
Για το Ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι
Κατ’ αρχάς, να πω, ότι αγαπώ όλα τα μουσικά είδη που είναι σπουδαία, εμπνευσμένα και δυνατά και αυθεντικά: Από την κλασσική μουσική, μέχρι το έθνικ, αλλά μεγάλωσα κυρίως με το ρεμπέτικο – λαϊκό.
Αγαπώ βαθύτατα τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον αποκαλώ Άγιο Βασίλειο Τσιτσάνη. Οι μελωδίες του και οι εισαγωγές των τραγουδιών του, νομίζω ότι είναι εισαγωγές Μότσαρντ και Μπαχ. Και βεβαίως, αγάπησα πολύ του λαϊκούς συνθέτες, όπως και τους παλαιότερους, τον Τούντα, πολλά του Βαμβακάρη, κλπ.

Τιμὴ καὶ δόξα στον παίκτη Χρῆστο Ἀρδίζογλου,
ποὺ θὰ σηκώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τελεσίδικα πιά
ὅπως οἱ τρελοὶ τοὺς ἐπιταφίους τῶν νεκροταφείων
τὴν ἀσήκωτη μοναξιά μας, καὶ θὰ φύγει.

(Απόσπασμα/ᾨδὴ στον παίκτη τῆς ΑΕΚ καὶ τῆς Ἐθνικῆς
Χρῆστο Ἀρδίζογλου)

Για το ποδόσφαιρο
Μου έχει χαρίσει πολλές στιγμές ευτυχίας. Πηγαίναμε τις Κυριακές στα γήπεδα με τον πατέρα μου και τους φίλους μου, κάτι που τώρα δεν μπορεί να γίνει…
Και τι ομάδα είμαι; ΑΕΚ. Να γράψετε, μάλιστα, ότι είπα εγώ ο ίδιος: «Τόσο καλός άνθρωπος, τι άλλη ομάδα θα μπορούσα να ήμουν;».

Τα ποιήματα είναι τόσο δύσκολα, το ξέρετε.
Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα
σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.
Ένα ποτάμι είναι ένας ξένος που κρύβεται, το ξέρετε.
Την ημέρα πηγαίνει στη θάλασσα.
Το απόγευμα λουφάζει ακίνητο
σαν αγρίμι που πέρασαν δίπλα του κυνηγοί.
Ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος
που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες.

(Τα ποιήματα, ένα ποτάμι, ο ποιητής)

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951 και από το 1965 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Στην περίοδο της  χούντας άνοιξε το βιβλιοπωλείο «Αλόννησος», στην Σπύρου Τρικούπη 36, με δύο συμφοιτητές του.
Παράλληλα ανέπτυξε έντονη δράση στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα.
Έχει κυκλοφορήσει επτά ποιητικές συλλογές, μία με πεζά, δύο τόμους με κείμενά του για το έργο άλλων ποιητών, δύο μονογραφίες (για το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση και για το έργο του Τάσου Λειβαδίτη), ενώ έχει επιμεληθεί βιβλία γύρω από την ποίηση.
Το 1996 του απονεμήθηκε το «Βραβείο Καβάφη» στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ο 1999 το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι, ενώ σε μετάφραση Michel Volkovitch εκδόθηκε στα γαλλικά μια επιλογή από όλες τις ποιητικές συλλογές του με τον γενικό τίτλο Ne recourve pas la riviere (Desmos / “Cahiers grecs – Paris 2000)
Το 2011 τιμήθηκε και πάλι με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για τη συλλογή του “Κρυφός κυνηγός”, και με το βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1982, ενώ στο διάστημα 1984-1986 διετέλεσε μέλος του διοικητικού της συμβουλίου.

γ)Διακήρυξη για την Ελληνική Οικολογική Αριστερά

Η κοινωνία και ο τόπος αναζητούν ένα καινούργιο σημείο εκκίνησης, μια διαφορετική αφήγηση για το παρόν και το μέλλον. Η πολύπλευρη κρίση που μαστίζει τη χώρα δεν υπήρξε κεραυνός εν αιθρία αλλά αναπόφευκτο αποτέλεσμα του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης, με την πρόσθετη επιβάρυνση μιας διεφθαρμένης, ατελέσφορης και ιδιοτελούς πολιτικής και κρατικής διοίκηση. Κανείς προοδευτικός πολίτης δεν μπορεί να ανεχθεί την καταβαράθρωση των δημοκρατικών αξιών, των κόπων μιας ζωής, των εργασιακών και προνοιακών κατακτήσεων στο όνομα μιας δήθεν διάσωσης της χώρας μας που αντιστρατεύεται, εκτός από τη χειμαζόμενη κοινωνία, και την κοινή λογική. Ταυτόχρονα, κανείς προοδευτικός πολίτης δεν εννοεί να επιστρέψουμε ως πολιτικό σύστημα και κοινωνία στην προ κρίσης κατάσταση: μιας στρεβλής, μη βιώσιμης και αδιέξοδης «ανάπτυξης», μιας δανεικής όσο και τεχνητής «ευημερίας». Ενός μοντέλου βίου που οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης ονόμασαν «ανάπτυξη», ενώ στην πράξη σημαίνει ότι η μισή ανθρωπότητα πεθαίνει της πείνας και η άλλη μισή κάνει δίαιτα – και που τελικά οδήγησε στη μαζική ανεργία και την κοινωνική απαξίωση.

Εμείς που συνυπογράφουμε το παρόν – πολίτες με διαδρομή σε οικολογικά κινήματα βάσης, σε κόμματα της Αριστεράς, σε πανεπιστήμια όσο και στις γειτονιές – νιώθουμε καθήκον και ανάγκη να συμμετάσχουμε σε αυτή τη δύσκολη, συλλογική προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός προοδευτικού κοινωνικού και οικολογικού προτάγματος που θα απαντά στην ολομέτωπη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού. Συνοπτικά, προτάσσουμε ως βασικές Οικοαριστερές αρχές τα εξής:

  • Την αδήριτη ανάγκη για μια άλλη ανάπτυξη, με προτεραιότητα στο τοπικό και τοβιώσιμο, πάντοτε με περιβαλλοντική λογική: στροφή στις ήπιες, ανανεώσιμες μορφές ενέργειας χωρίς βιασμό του περιβάλλοντος· ορθολογική, κοινωνικά ωφέλιμη και περιβαλλοντικά βιώσιμη διαχείριση του επείγοντος προβλήματος των απορριμμάτων· επιστροφή στη βιώσιμη γεωργία με αποκλεισμό των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών από τη χώρα και αιχμή τις βιοκαλλιέργειες· ενίσχυση της τοπικής οικονομίας με γνώμονα τη βιωσιμότητα και την αειφορία· προστασία και εξασφάλιση των δημοσίων αγαθών (ύδατα, δάση, ορυκτός πλούτος κτλ) κόντρα στην εμπορευματοποίησή τους· διατήρηση και δίκαιη κατανομή των φυσικών πόρων· δημιουργία και απόδοση των δημόσιων χώρωνστις τοπικές κοινωνίες.
  • Την άμεση προτεραιότητα στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, με την ανάπτυξη δικτύων παραγωγών-καταναλωτών για την καταπολέμηση του παρασιτικού εμπορίου και της αισχροκέρδειας · την προώθηση δικτύων ανταλλαγών· τη δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας σε προσανατολισμένες προς κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες δράσεις.  
  • Τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, πάντοτε στο δρόμο του δημοκρατικού/οικολογικού σοσιαλισμού, και τη συνένωση των προοδευτικών Οικοαριστερών δυνάμεων σε εθνική και ευρωπαϊκή κλίμακα για την επίτευξη των στόχων για βιωσιμότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.
  • Τη σύσταση πανδημοκρατικού μετώπου κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής που διαπερνούν ολόκληρο το σώμα του πολιτικού συστήματος και της κρατικής διοίκησης – αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.
  • Το στήσιμο ενός ισχυρού αναχώματος κατά των εχθρικών προς τη Δημοκρατία δυνάμεων που ενέσκηψαν από την άκρα δεξιά, επωφελούμενες της ανυπαρξίας κοινωνικού κράτους.
  • Το σεβασμό και την προστασία των δικαιωμάτων του πλανήτη και της έμβιας φύσης.   

Σε αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή, οι συνυπογράφοντες συντασσόμαστε με την ευρωπαϊκή, ριζοσπαστική και οικολογική Αριστερά, όπως απαιτεί ένα πολύ μεγάλο και συνειδητοποιημένο κομμάτι του ελληνικού λαού. Μια Αριστερά φορέα του καινούργιου και του βιώσιμου για την κοινωνία και τον τόπο, βασικός εκφραστής της οποίας είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καλούμε σε ενότητα όλες τις δυνάμεις που στοχεύουν στην ουσιαστική αλλαγή, κι όχι απλά μεταρρύθμιση, της κοινωνίας, μια αλλαγή με προοδευτικό, οικολογικό και αριστερό πρόσημο.

Επιλέγουμε μια κοινωνία διαφορετική από αυτή που σχεδιάζουν για εμάς οι δυνάμεις της συντήρησης, εγχώριες κι ευρωπαϊκές – και ταυτόχρονα μια κοινωνία ριζικά διαφορετική από αυτήν προ της κρίσης: μια κοινωνία αλληλεγγύης, βιώσιμη και αειφόρο, στα μέτρα του ανθρώπου και όχι του χρήματος.

Μια καινούργια, δημιουργική αφήγηση της πολιτικής στη χώρα μας δεν νοείται χωρίς το αναζωογονητικό και πρωτοπόρο βλέμμα της προοδευτικής Πολιτικής Οικολογίας, μήτρα της οποίας υπήρξε αδιαμφισβήτητα η κινηματική, ανήσυχη και ανατρεπτική Αριστερά του 20ου αιώνα, μια Αριστερά προσανατολισμένη στα Δικαιώματα και στον Πολιτισμό – και στον αγώνα για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο.

Στην επίμοχθη προσπάθεια για την πολιτική, πολιτιστική, οικονομική και οικολογική αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας, οι συνυπογράφοντες προστρέχουμε αρωγοί και συνοδοιπόροι στο πλευρό των ζωντανών, μαχόμενων δυνάμεων της ελληνικής Αριστεράς, στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ.
Για μια Ελληνική Οικολογική Αριστερά.

Με αισιοδοξία για το καινούργιο που έρχεται!

Δαμάσκος Δημήτρης, Μηχανολόγος
Δημητρακόπουλος Θέμης, Πολιτικός Επιστήμονας
Ηλιού Μαρία, διδάκτωρ Μοριακής Βιολογίας/Ερευνήτρια
Κουνέλης Βασίλης, Δικηγόρος
Κουρέτας Δημήτρης, Πανεπιστημιακός, Βιοχημεία-Βιοτεχνολογία
Κουρής Γιάννης, Κοινωνιολόγος
Μακρή Βικτώρια, Δικηγόρος
Μπάλιας Γιώργος, Πανεπιστημιακός, Νομικός Περιβάλλοντος
Μπογοσιάν Φίλιππος, Μηχανολόγος
Παρθένης Δημήτρης, διδάκτωρ Ιατρικής, Αγγειοχειρουργός
Σκορδά Κατερίνα,  Σύμβουλος επιχειρήσεων
Σαμιώτης Γιώργος, Πανεπιστημιακός, Νομικός Περιβάλλοντος
Συμεωνίδης Νίκος, Αρχιτέκτων
Σωτηρόπουλος Σωτήρης, Αρχιτέκτων
Τρίπατζη Έλενα, Δημοσιογράφος, ακτιβίστρια
Χριστιανούδη Ευγενία, Δημοσιογράφος

(Το παρόν κείμενο είναι ανοιχτό να το συνυπογράψουν όσοι συμφωνούν με τις αρχές του. Όποιος/α ενδιαφέρεται, μπορεί να στείλει τα στοιχεία του –ονοματεπώνυμο, ιδιότητα, περιοχή, email/τηλ.– στο: themis269@gmail.com ή στο: gbalias@otenet.gr )

pagan tvxs.gr

Posted in News and politics | Tagged , , | Leave a comment

ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ Η ΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ Κ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΥ,ΥΠΕΡΕΓΩ ΥΠΕΡ-ΕΧΟΝΤΟΣ (VII)

(BEING CONTINUED FROM 13/05/12)

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in Books | Tagged , , | Leave a comment

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΣ ΑΠΑΤΗΛΑΣ ΙΔΕΑΣ ΚΡΑΖΩΣΙΝ ,ΜΕΤΑ ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

 

image

 

image

image

image

image

image

image

image

EUCHARSTOOMEN PROSELEENIE

Posted in News and politics | Tagged , | Leave a comment

RHIGAS VELESTINLIS PHERAIOS – A HERO DEVOTED TO LIBERTY (C)

(being continued from  11/01/12)

MORE ABOUT THE ENGLISH VERSION CAN BE READ SOMEWHERE AT http://spacezilotes.wordpress.com/category/ideologic-matters/

image

image

image

image

image

image

image

(to be continued)

SOURCE  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 

Posted in Books | Tagged , , , , , , | Leave a comment

ΕΝ ΤΗ ΡΩΜΗ ΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΙ ΠΟΛΕΙ,ΡΩΜΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΕΣΜΕΝ (Α)

Η  ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κι απ’ τη Χρυσή την Πύλη σαν αρχάγγελος,

Τρανός αφέντης, ρήγας, αυτοκράτορας,

Εμπήκε μεσ’ ‘ς την Πόλι, ‘ς την Αγιά Σοφιά˙

Και χύνεται ο ήλιος της κορώνας του,

Κι’ ανθίζ’ η Ρωμιοσύνη, σαν τα λούλουδα,

Και χάνεται ο Φράγκος σαν την καταχνιά

(Κ. Παλαμά)

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒYΤΕΡΟΥ  ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ  ΚΟΣΜHΤΟΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠ. ΑΘΗΝΏΝ

Μέ χαρά ἀποδέχθηκα τήν πρόταση τοῦ φίλου καί συναγωνιστοῦ κ. Θωμᾶ Δρίτσα νά προλογίσω αὐτήν ἐδῶ τή μελέτη του. Ὁ Πρόλογός μου ἤ καλύτερα τό προλογικό σημείωμά μου δέν ἔχει τόν χαρακτήρα κριτικῆς ἤ ἀξιολογήσεως, ἀλλά καταθέσεως μιᾶς μαρτυρίας καί δηλώσεως τῆς καρδιακῆς ἀποδοχῆς της. Ὁ κ. Δρίτσας εἶναι ἀγωνιστής καί ἐρευνητής τῆς Ἀλήθειας. Μέ ἄριστη κατάρτιση καί ἀγάπη στό θέμα του δίνει μιάν απάντηση στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, πού δέν γίνεται μάλιστα ἀπό ἄγνοια (αὐτό θά ἦταν συγχωρητέο), ἀλλά ἀπό σκοπιμότητα. Στόχος της εἶναι ἡ καταπολέμηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ὀρθοδοξίας καί Πατερικότητας, γιά τήν ἀποσύνδεση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἁγιοπατερική παράδοση, κάτι πού ὁδηγεῖ στήν δολοφονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού μόνο στήν ἕνωση του μέ τήν Ὀρθοδοξία ζεῖ καί μεγαλουργεῖ δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Δέν σώζει ὁ Ἑλληνισμός τήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία τόν Ἑλληνισμό, ὅπως πολλές φορές ἔχουμε διακηρύξει.

Ὁ κ. Δρίτσας ἀγαπᾶ τόν Ἑλληνισμό, διότι ἀγαπᾶ τήν Ὁρθοδοξία. Γνωρίζει καλά τήν συμβολή τῶν Ἁγίων Πατέρων (Βασιλείου, Γρηγορίου, Φωτίου, Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης κ.α.) στή διάσωση καί τοῦ γράμματος ἀκόμη τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παραδόσεως, στά στοιχεῖα της ἐκεῖνα, πού ἀντέχουν στόν χρόνο καί καθαγιάσθηκαν ὡς ἀνθρώπινη σάρκα τῆς θεανθρώπινης ἕνωσής της μέ τόν Χριστιανισμό, το θεῖο καί αἰώνιο στοιχεῖο σ’αὐτή τήν ἕνωση. Μέ καλή γνώση τῆς βιβλιογραφίας, δείχνει τήν ταυτότητα τῆς Ρωμηοσύνης καί ἀπαντά διορθωτικά σέ ἀσύστολα ψευδολογήματα, πού προβάλλονται ὡς ἀλήθεια. Ἔτσι, καταρρίπτει συκοφαντικές θέσεις, ἐλέγχει σκόπιμες ἀνακρίβειες, κονιορτοποιεῖ ἀστήρικτα καί ἕωλα ἐπιχειρήματα. Τό σπουδαιότερο: ἔμμεσα προκαλεῖ τούς ψευδολόγους καί εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν θά μπορέσουν ποτέ νά τόν ἀντικρούσουν ἐπιστημονικά καί τεκμηριωμένα. Ξέρω, ὅτι θά συνεχίσουν τή λασπολογία τους οἱ ἐπαγγελματίες καί κυρίως ξενοκίνητοι ἤ ξενόδουλοι παραχαράκτες τῆς ἱστορίας. Δέν θά μπορέσουν ὅμως ποτέ νά τόν ἀντιμετωπίσουν κατά πρόσωπον, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἑλληνική μεγαλωσύνη, πού δυστυχῶς δέν τήν διαθέτουν.

Θέλω ἀκόμη νά ἐξάρω τόν ὡραῖο καί ἁρμονικό λόγο τοῦ κ. Δρίτσα, δεῖγμα ἑλληνικότητος καί πατερικότητος, τό ἑλκυστικό ὕφος του, τήν δωρικότητα τῆς ἔκφρασής του. Τοῦ εὔχομαι νά συνεχίσει τήν σημαντική αὐτή προσπάθειά του καί να ὠφελεῖ συνεχῶς ἐκείνους, πού ἀγαποῦν τήν Ἀλήθεια, ὅπως αὐτός.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η σημερινή εποχή είναι μια εποχή έντονης αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης αξιών, αμφισβήτησης γεγονότων, αμφισβήτησης θεσμών και ιστορίας. Μέσα σε αυτό το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο, η γόνιμη έρευνα ανακαλύπτει ξανά, όψεις της (σύγχρονης και αρχαίας) ιστορίας που είναι ξεχασμένες, θαμμένες κάτω από ένα πέπλο πολιτικών σχεδίων και διπλωματίας. Φέρνει στο φως κομμάτια της ιστορίας πλαστογραφημένα λόγω γεωπολιτικών συμφερόντων της δύσεως, που εδώ και αιώνες καπηλεύεται πολιτισμικά στοιχεία ξένα προς αυτήν. Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία. Αλλά γιατί να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρουν και να μην ψάξουμε; Γιατί να μην ερευνήσουμε; Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας.

Βεβαίως, δεν μιλάμε για «συνομωσιολογία». Αυτός ο τομέας είναι ειδικότητα μυαλών αρρωστημένων , που προσπαθούν να παριστάνουν τους «ήρωες» και χρησιμοποιούν τις προλήψεις και τον ρατσισμό ανθρώπων για να κρύψουν τα συμπλέγματα κατωτερότητας τους. Μιλάμε , όμως, για γεωπολιτικά συμφέροντα και πολιτικές. Είναι γνωστό πως η ιστορία παραχαράσσεται, πολλές φορές, για να εξυπηρετήσει αλλότρια συμφέροντα. Όμως, όσο και αν κάτι τέτοιο γίνει , η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί. Κανένα γεωπολιτικό σχέδιο δεν είναι αρκετό, για να σβήσει το ιστορικό αρχείο, πλήρως. Σε αυτό το σημείο, βεβαίως, μπαίνει και το θέμα της ερμηνείας των ιστορικών στοιχείων. Ένα ποτήρι , γεμάτο μέχρι την  μέση, μπορεί να περιγραφεί από δύο διαφορετικά άτομα είτε ως «μισογεμάτο» είτε ως «μισοάδειο». Και οι δύο που περιγράφουν το γεγονός, έχουν, από την δική τους σκοπιά, δίκαιο.

Εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε πέσει θύματα προπαγάνδας ξένων συμφερόντων, ιστορικών και διπλωματών που ήθελαν να σφετεριστούν τον πολιτισμό και την λαμπρότητα της ελληνικής Ρώμης. Έχουμε παραδοθεί άνευ όρων, στα συμφέροντα τους. Δυστυχώς, ορισμένες ομάδες «Αρχαιολατρών» και «Ελλαδέμπορων» , σήμερα, ακολουθούν τα χνάρια τους. Οι ομάδες αυτές , έχουν γνωρίσει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την αναβίωση των νεοπαγανιστικών κινημάτων με την λατρεία του 12θεου. Αν και δεν είναι όλοι νεοπαγανιστές, ωστόσο έχουν ένα κοινό σημείο: Την εξιδανίκευση ενός (μικρού) μέρους της ιστορίας , με σκοπό την αναβίωση των εθίμων, της Αρχαίας εποχής, αλλά και απόρριψη των τελευταίων 2.000 ετών ιστορίας! Συνηθίζουν να εκθειάζουν τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό, και να αποκαλούν τους Ορθόδοξους υποτιμητικά «Ιουδαιοχριστιανούς» (sic) , φανερώνοντας πέρα από την αμάθεια και τον ρατσισμό τους. Το απίθανο είναι πως αυτές οι ομάδες, είναι έτοιμες να αποδεχτούν την ελληνικότητα ιθαγενών και λαών υπανάπτυκτων, στηριζόμενοι σε ελάχιστα / ατεκμηρίωτα (αν όχι ανύπαρκτα…) στοιχεία, [ http://www.oodegr.com/neopaganismos/ellinikotita/kalas1.htm ] αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν την ελληνικότητα ενός λαμπρότατου Κράτους, που διαφώτισε την οικουμένη με τον ελληνικό πολιτισμό, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία.

Απόσπασμα από την κεντρική ιστοσελίδα του Ύπατου Συμβουλίου Eλλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ), κεντρικής συντονιστικής οργάνωσης 12θεϊστών στην Ελλάδα. Η έμφαση στο κείμενο,   είναι δική μας.

Τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (=Ρωμανία / Βυζάντιο) ήταν ελληνικά. Τόσο ελληνικά, όσο και η ελληνιστική Μακεδονική Αυτοκρατορία. Το μας αποκαλεί κάποιος Ρωμηούς είναι τόσο προσβλητικό, όσο το να μας αποκαλούν «Μακεδόνες» η «Σπαρτιάτες»! Πως θεωρούν οι «Αρχαιολάτρες» το «Ρωμαίος/ Ρωμηός» μη ελληνικό, τη στιγμή που το ίνδαλμά τους, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός γράφει αυτά εδώ: «Άλλωστε οι Ρωμαίοι ανήκουν στο γένος των Ελλήνων» [Ιουλιανός, επιστολή «Εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλούστιον», 153a]. και «(..) παρόλο που γνωρίζω ότι κι εσείς[οι Ρωμαίοι] από αυτους [Έλληνες] κατάγεστε» [Ιουλιανού, «Συμπόσιον ή Κρονιάς» 324a] . Στα ίδια, ο Ιουλιανός γράφει: «Θεωρώ ότι ο ίδιος ο Ήλιος αναγνώρισε την πόλη μας (Ρώμη) Ελληνίδα, τόσο στην καταγωγή όσο και στο πολίτευμα». Είναι ανεξήγητο, λοιπόν, οι «Αρχαιόπληκτοι» ,  να αντιτίθεντε στο όνομα «Ρωμαίος-Ρωμηός» αφού το ίνδαλμά τους, ο Ιουλιανός, θεωρεί τους Ρωμαίους Έλληνες στην καταγωγή και στα πάντα. Πως είναι δυνατόν οι Νεοπαγανιστές/Εθνικοί, να ισχυρίζονται ότι «η Ελλάδα ήταν «υπόδουλη (146π.Χ.-1453μ.Χ.) στους Ρωμαίους» (sic) , αφού τους διαψεύδει ένας Εθνικός Ρωμαίος που αποκαλούνταν Έλλην; Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς τέτοιες αντεθνικές απόψεις στις ιστοσελίδες τους και στα έντυπα τους.

Πολύ πριν την κατάκτηση της υπόλοιπης Ελλάδας από την Ρώμη , υπήρχε στην Αθήνα ναός της “θεάς Ρώμης“.[Περισσότερα: Mellor, R., «THEA ROMA: The Worship of the Goddess Rome in the Greek World» , Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1975] Να υπενθυμίσω το ότι ο Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα, του 4ου π. Χ. αιώνα αποκαλεί τη Ρώμη “πόλιν Ελληνίδα” [ J. Τοynbee, A Study of History, Abridgement by D. C. Somervell, London, 1962, σελ. 408.]  ή ότι η Ρώμη είχε από πολύ παλιά -το 228π.Χ.- δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς αγώνες, δικαίωμα που δινόταν μόνο σε Έλληνες το γένος.

Τέλος να υπενθυμίσω το ότι το όνομα “Ρωμαίος” έπαψε να είναι δηλωτικό μόνο των κατοίκων του Λατίου πολύ πριν γίνει ο Χριστιανισμός επίσημη θρησκεία. Ήδη από το 212μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Και πιο πριν όμως από το 212μ.Χ. πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και πολιτισμική ηγεσία της υπόλοιπης Ελλάδος, είχε αποκτήσει την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη αρκετά νωρίτερα από το 212. Η δε Μεγάλη Ελλάδα (Ν. Ιταλία), είχε αποκτήσει δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, από τον 1οπ.Χ αι. Το όραμα ενός οικουμενικού ελληνιστικού κράτους, του οποίου τις βάσεις έθεσε ο Μ Αλέξανδρος, άνθισε υπό την εποπτεία της ελληνικότατης Ρώμης. Όπως το πάνε, ορισμένοι,  τελικά από την Ελλάδα θα μείνει μόνο η Αθήνα. Με την φόρα που έχουν πάρει, μειοδοτούν κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού, και μάλιστα για λόγους…εθνικούς.

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ

ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΑΚΡΟΠΟΛΗ, ΑΘΗΝΑ

Από τον Πελασγό και την Δηιάνειρα γεννιέται ο Λυκάων, Ο οποίος  παίρνει για γυναίκα την Κυλλήνη, Νηίδα Νύμφη. (εξ’ου και βουνό Κυλλήνη). Απo αυτούς γεννήθηκαν o Οίνωτρος και Πευκέτιος. Οινωτροι καλούνται οι κατοικούντες την Ιταλική χερσόνησο και Πευκέτιοι οι κατοικούντες στο Ιόνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας ήσαν Σικελοί. “Βάρβαρον έθνος αυτογενές” .Ονομάστηκε δε Ιταλία απ τον βασιλιά Ιταλό.

Ο πρώτος που αποφάσισε να μεταναστεύσει σε άλλους τόπους (κατά τους αρχαίους Έλληνες) και να κτίσει αποικία, ήταν ,λοιπόν, ο Οίνωτρος, γιος του Λυκάονα. Στην Αρκαδία είχαν γίνει τόσο πολλοί, που δεν μπορούσε η γη να τους θρέψει. Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βασιλιά αδελφού του, Νύκτιμου, ο Οίνωτρος έφτιαξε πλοία, πήρε μαζί του πολλούς Αρκάδες και ανάμεσά τους τον αδελφό του τον Πευκέτιο, κι έβαλε πλώρη Δυτικά.

                Έπιασαν στην Απουλία (νοτιοανατολική Ιταλία), πρώτοι αυτοί, 17 γενιές πριν από τον πόλεμο της Τροίας, μετά τη λήξη του οποίου ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λατίου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, η ίδρυση της Τροίας ήταν έργο Κρητών που εγκατέλειψαν κάποτε την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στις υπώρειες της Ίδης, Αρχηγός τους ήταν ο Τευκρος , γυιός του Σκαμανδρου και της νύμφηςIδαίας. Πέρα από την παράδοση, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν την σύνδεση Κρήτης και Τροίας. Έχουμε την κοινή λατρεία του «θεού» Διονύσου, η οποία φαίνεται να είναι Κρητικής προελεύσεως (και πιο παλιά Αιγυπτιακής). Ο Διόνυσος αναφέρεται στη Γραμμική Β’ της Κνωσού με την ονομασία “di-o-nu-so” [Michael Ventris & John Chadwick, "Documents in Mycenaean Greek. Three hundred selected tablets from Knossos, Pylos and Mycenae with commentary and vocabulary" second ed. (Cambridge 1973)].  Σημαντική  επίσης είναι η αρχαιότατη και πρώτη αναφορά στον Διόνυσο από τον Όμηρο (Ιλ. 2 130 κ. Εξ.) στην οποία φαίνεται ότι ο θεός ή ήρωας Διόνυσος, προστατεύει τους Τρώες. Ο Όμηρος στο κατάλογο των νηών  (Ιλιάδα Β) μας εξηγεί πως όσοι  έλαβαν μέρος στο Τρωικό πόλεμο (και από τα δυο στρατόπεδα) πίστευαν στους ίδιους θεούς και μίλαγαν την ίδια γλώσσα. Υπήρχε η εξαίρεση των Κάρων, σύμμαχων των Τρώων, που ήσαν βαρβαρόφωνοι.

Διαβάζουμε:

«Μέχρι πρόσφατα οι ιστορικοί θεωρούσαν ελάχιστα αξιόπιστους τους μύθους που αφορούν την ίδρυση της Ρώμης, καθώς απουσίαζαν οι ανάλογες αρχαιολογικές ενδείξεις. Σήμερα, όμως, όλα αλλάζουν χάρη στις εξαιρετικές ανακαλύψεις μιας ομάδας αρχαιολόγων υπό τη διεύθυνση ενός από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς αρχαιολόγους και ενός από τους μεγαλύτερους ειδικούς στη Ρωμαϊκή Αρχαιολογία παγκοσμίως, του Αντρέα Καραντίνι (Andrea Carandini), καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο «Λα Σαπιέντσα» (La Sapienza) της Ρώμης.» (…) «Μετά από εικοσαετείς και πλέον έρευνες που αφιέρωσα στις απαρχές της Ρώμης -επισημαίνει ο Αντρέα Καραντίνι- διαπιστώθηκε ότι πολλά αρχαιολογικά δεδομένα που αφορούσαν την ίδρυση της πόλης (Urbs) συνάδουν με τα στοιχεία που διασώζει η παράδοση». Το νέο πλαίσιο που προκύπτει από τις πρόσφατες ανακαλύψεις φαίνεται ότι ρίχνει επιτέλους φως στον μύθο της ίδρυσης της Ρώμης: τα νέα αυτά στοιχεία αποδεικνύουν ότι στη Ρώμη, περί τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., υπήρχε ήδη ένα βασιλικό ανάκτορο και μία αγορά, δηλαδή δημόσια κτήρια και δημόσιοι χώροι, τυπικά στοιχεία μιας πόλης. Συνεπώς -και επιτέλους- τα στοιχεία που μας κληροδοτεί η παράδοση ταυτίζονται με τα αρχαιολογικά δεδομένα: η Ρώμη πράγματι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ., ίσως μάλιστα το έτος 753 π.Χ., όπως παραδίδουν οι ιστορικοί της αρχαιότητας.»

[Περιοδικό Corpus, Αρχαιολογικά Νέα, Τσάο Στέβολι (Tsao Cevoli) Αρχαιολόγος -Δημοσιογράφος. Απόδοση: Βιολέττα Ζεύκη Αρχαιολόγος - μεταφράστρια, τεύχος 70]

                Στην Απουλία , λοιπόν, εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι) 

Ο Οίνωτρος συνέχισε, διέσχισε τον πορθμό της Σικελίας κι έφτασε ως την Αυσονία («τότε» περιοχή ανάμεσα στον Πορθμό και τις εκβολές του Λείρι ποταμού, ανάμεσα στην Καμπανία και το Λάτιο). Η περιοχή ονομάστηκε Οινωτρία και από αυτήν, Οινωτρία ονομάστηκε ολόκληρη η χερσόνησος. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιταλός, Πελασγός κι αυτός κατά μια εκδοχή (Σικελός κατά άλλη), ονόμασε τη χώρα Ιταλία.

Γράφει ο Αντίοχος Συρακούσιος από τους αρχαιότερους ιστορικούς πως:  “Ητις νυν Ιταλίη καλείται , το παλαιόν είχον Οινωτροί“. Διάφορες φυλές ελληνικής καταγωγής όπως Αβοριγίνες (πανάρχαια ελληνική φυλή από Αχαΐα) , πελασγοί απ τη Λάρισα κ.α. υπήρχαν στην Ιταλία. Απόδειξη ότι όλα τα ονόματα ανθρώπων και πόλεων που στην Οινωτρία ήσαν ελληνικότατα.

                Από τους Αρκάδες αυτούς αποίκους, οι Αβοριγίνες απλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Αβοριγίνες ονομάζονταν οι υπεράκριοι, αυτοί που κατά τοΑρκαδικό σύστημα κατοικούσαν στα άκρα, αλλά και οι αυτόχθονες (από το Λατινικό ab origine που σημαίνει γνήσιοι, πρωταρχικοί).

                Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ο πρεσβύτερος) καθώς και άλλοι Ρωμαίοι που έγραψαν γενεαλογίες, ανέφεραν ότι οι Αβοριγίνες ήτανΑρκάδες. Υπήρχαν όμως και άλλοι που έλεγαν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Σαβίνοι (αρχαίος λαός που ζούσε στην Κεντρική Ιταλία και αντιστάθηκε σκληρά στους Ρωμαίους, οι οποίοι μόλις το 290 π.Χ. μπόρεσαν τελικά να τους υποτάξουν). Όμως ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.

                Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς παπύρους, ανάμεσα στο 1220 και στο 1193 π.Χ., (περίπου τότε έπεσε και η Τροία), βασίλευαν ο Ραμσής Γ΄ και ο γιος του Μενεφθά. Αυτή την εποχή η χώρα δέχθηκε την επίθεση των «λαών της θάλασσας». Οι Φαραώ τους αντιμετώπισαν και αυτοί στράφηκαν προς την Παλαιστίνη. Στα 1174 ξαναφάνηκαν στην Αίγυπτο, αποκρούστηκαν και σκόρπισαν. Ονομάζονταν Σαντάνα, Τούρσα, Σέκελες, Ρούκι, Νερντέν, Πλέστ κλπ. Από αυτούς, οι Σέκελες (Σικελοί), απλώθηκαν στην Ιταλία. Αυτούς έδιωξαν οι Αρκάδες όταν έφτασαν εκεί., και τους περιόρισαν στο νησί που ονομάστηκε Σικελία.

Από αυτές τις φυλές, τους Ρωμαίους και τους Σαβίνους (οι Σαβίνοι ήσαν άποικοι Λακεδαιμονίων) ,ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι “Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι” [Πελοπ. Πόλεμος Α' 12, 4 ] Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα. Λέει ο  Πλούταρχος για τους Σαβίνους:

«Τώρα οι Σαβίνοι ήταν ένας πολυπληθής και πολεμοχαρής λαός και ζούσαν σε ατείχιστες πόλεις, σκεπτόμενοι ότι τους άρμοζε, αφού ήταν άποικοι Λακεδαιμόνιοι να είναι θαρραλέοι και ατρόμητοι»

[«Βίοι» , Ρωμύλος, XIV]

                Οι Αβοριγίνες Αρκάδες κατοίκησαν σε μερικούς από τους λόφους στους οποίους αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. Εξήντα χρόνια πριν από τα Τρωικά, όταν στην Αρκαδία βασίλευε ο Αγαμήδης (γιος του Στύμφαλου κατά τη μυθολογία), ο Εύανδρος (γιος του Ερμή και της Θέμιδος κατά τη μυθολογία) που ζούσε στην περιοχή του Παλλαντίου (στα όρια της σημερινής Τρίπολης), αρμάτωσε δύο καράβια και πήγε μετανάστης στην Ιταλία. Βρέθηκε κι αυτός στην περιοχή των λόφων όπου αργότερα κτίστηκε η Ρώμη.

                Στους εκεί Αβοριγίνες Αρκάδες βασίλευε ο Φαύνος (συνώνυμος του Ρωμαϊκού θεού των δασών και των κοπαδιών, που ταυτίζεται με τονΑρκαδικό Πάνα). Ο βασιλιάς Φαύνος επέτρεψε στους νεοφερμένους συμπατριώτες του να κατοικήσουν σε έναν από τους λόφους. Ο Εύανδρος τον οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλαντίνο είτε σε ανάμνηση της μητρόπολης που ξεκίνησαν, είτε από το όνομα του γιου του, Πάλλαντα. Είναι ο Παλλαντίνος λόφος, ο κεντρικός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τιμώντας την Αρκαδική καταγωγή της ονομασίας του λόφου, ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων Αντωνίνος (138-161 μ.Χ.), επισκέφθηκε τοΠαλλάντιο της Αρκαδίας και τον εκεί οικισμό τον μετέτρεψε σε πόλη. Άλλο στοιχείο που αποδεικνύει την Αρκαδική καταγωγή των ρωμαίων, είναι οι κοινές εορτές. Μία από τις δημοφιλέστερες Ρωμαϊκές εορτές ήταν τα «Λουπερκάλια» (Lupus= λύκος), τα οποία ισως και να ήταν μεταφύτευση της εορτής των «Λύκαιων» από την Αρκαδία στην Ρώμη.

[περί καταγωγής της Ρώμης διαβάστε και:  περ. “Πατριδογνωσία” 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84, σελ. 3041-3043]

Ενδεικτικό της σχέσης των Ρωμαίων με τους υπόλοιπους Έλληνες, είναι και το εξής: Το 22 π.Χ. ο Οκτάβιος ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και τον Καίσαρα ,οι οποίοι και λατρεύονταν ως θεοί.[Παυσ. ΙΙΙ, 11,4]. Οι Έλληνες αποκαλούσαν τον αυτοκράτορα Αδριανό μεταξύ άλλων «νέον Διόνυσον» και «Πανελλήνιον αρχηγέτην» [«Ιστορία του ελληνικού έθνους» της εκδοτικής Αθηνών τομ. ΣΤ’, σ. 568]

Oι Έλληνες, μετά το 60 π.Χ, δεν έκαναν καμία εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων, ενώ οι Χριστιανοί Έλληνες μετά το 1453 έκαναν πάνω από 70 εξεγέρσεις κατά των Τούρκων. Η «Ρωμαιοκρατία», με έννοια ανάλογη της «Τουρκοκρατίας» υπήρξε μόνο στα μυαλά των δυτικών ιστορικών, οι οποίοι προσπάθησαν, όπως θα δούμε και παρακάτω,  να προσεταιριστούν τον ελληνιστικό Ρωμαϊκό πολιτισμό. Οι Έλληνες ένοιωθαν αναπαυμένοι στο ελληνιστικό περιβάλλον της αυτοκρατορίας, το οποίο τους έδινε πάμπολλες ευκαιρίες ανάπτυξης. Και γι’ αυτό πολύ γρήγορα ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και μορφωτική ηγετική τάξη της υπόλοιπης Ελλάδος είχε κατακτήσει και τα πολιτικά δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη, και μάλιστα αρκετά πριν από το 212 μ.Χ.

Tο 11 μ.Χ. ο Αύγουστος, ενοχλημένος από τις υπερβολικές εκδηλώσεις αγάπης των υπόλοιπων Ελλήνων προς τους Ρωμαίους διοικητές, αναγκάζεται να απαγορεύσει (!) την θέσπιση λατρείας για τους επαρχιακούς διοικητές. Επίσης περιόρισε την χρήση υπερβολικά τιμητικών επιθέτων, και όρισε  πως θα έπρεπε να περιοριστούν στο «ευεργέτης»[«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. ΣΤ’ σελ 568] Προφανώς αυτά τα μέτρα ελήφθησαν για να «μην πάρουν αέρα» τα μυαλά των διοικητών.

Οι Ρωμαίοι, ήταν περήφανοι όταν ανελάμβαναν πολιτικά αξιώματα σε Ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα, για την οποία ο Κικέρων μας πληροφορεί, πως πολλοί Ρωμαίοι έγιναν Δικαστές και μέλη του Αρείου Πάγου , αγνοώντας (;) πως έτσι θα έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα στην Ρώμη. Από διάφορες πηγές, μαθαίνουμε για Ρωμαίους που αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα στην Αθήνα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πως το 52-1 π.Χ. γραμματέας της βουλής και του δήμου, υπήρξε κάποιος Γάϊος Γαϊου Αλαιεύς. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 576-577 ]. Συνέβαινε δε και το αντίθετο:  ο περίφημος Ηρώδης ο Αττικός, ήταν Αθηναίος, και υπήρξε  «ύπατος» της Ρώμης. Ενώ σώζεται και το όνομα του Τιβέριου Ιουλίου Κέλσου, Έλληνα από την Έφεσο, που επίσης έγινε ύπατος. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 579]. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις, αποδεικνύουν τους δεσμούς αίματος, ανάμεσα σε Ρωμαίους και την υπόλοιπη Ελλάδα. Υπενθυμίζουμε (και πάλι!) πως η λεγόμενη «Magna Grecia» , η «Μεγάλη Ελλάδα», ήταν ένα μεγάλο και ελληνικότατο τμήμα της Ιταλίας , του οποίου οι κάτοικοι απέκτησαν δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα!

Όχι μονο οι πρόγονοι μας ουσιαστικά δεν επαναστατούσαν εναντίων της αυτοκρατορίας, αλλα και κληροδοτούσαν τα ελληνικά κράτη τους στην Ρώμη! (133 π.Χ. ο Ατταλος Γ’ την Πέργαμο, το 75 π.Χ. ο, Νικομήδης Δ΄ την Βιθυνία, ο Πτολεμαίος Απίων την Κυρρήνη και ο Αλέξανδρος Β΄ της Αιγύπτου κατέλειπαν τα βασίλεια τους στους Ρωμαίους) [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Ε', σ. 181] Οι ιστορικοί θεωρούν το φαινόμενο αυτό μοναδικό. Για να το ερμηνεύσουν κάνουν ένα σωρό «ερμηνευτικούς ακροβατισμούς» προκειμένου να δικαιολογήσουν τέτοιες κινήσεις, χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν το αυτονόητο: Πως οι άνθρωποι αυτοί κληροδότησαν τα κράτη τους, για να τα «προφυλάξουν», για να τα διασώσουν, κάτι που ουδέποτε θα γινόταν είτε επι Τουρκοκρατίας είτε αν πίστευαν πως οι Ρωμαίοι δεν ήταν «δικοί τους» άνθρωποι.

Αντι , λοιπόν, να συσσωρεύουμε «απίστευτα» φαινόμενα, μπορούμε να βρούμε το «ερμηνευτικό κλειδί» της ιστορίας, με το να παραδεχτούμε το εξής απλο : πως οι υπόλοιποι Ελληνες αναγνωριζαν τους Ρωμαίους ως πολιτισμικούς συγγενείς τους, ως αδέλφια τους! Μονο έτσι εξηγείται αυτό το φαινόμενο. Ξερετε πολλούς  που να κληροδότησαν κράτη στον κατακτητή του λαού τους; Απλά είχαν πεισθεί πως με αυτό τον τρόπο συνέβαλλαν στην οικουμενική ελληνιστική ενοποίηση. Για να μην παραδεχτούμε αυτό το απλό γεγονός, προσπαθούμε με ακροβατισμούς να δικαιολογήσουμε τέτοιες συμπεριφορές. Εκτός και αν θέλουν να πιστέψουμε πως παρανόησαν ομαδικά οι προγονοί μας, εντελώς ξαφνικά! Χαρακτηριστικό είναι πως σε μία από τις τελευταίες και όχι τόσο σημαντικές  «στάσεις» ενάντια στους Ρωμαίους, του κινήματος του Αριστόνικου που εκδηλώθηκε στα εδάφη του πρώην βασιλείου της Περγάμου, η οποία ουσιαστικά, βασίστηκε στους ΔΟΥΛΟΥΣ [Στράβων, Γεωγραφικά,, ΙΔ΄ Ι 38 (C.646)], και μπορεί να χαρακτηρισθεί περισσότερο κοινωνική παρά εθνική.

Κάποιοι , λένε πως τα παραπάνω, είναι απλά δείγμα δουλικότητας των Ελλήνων. Αυτοί, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, πως στη μάχη στις Κυνός Κεφαλές, μεταξύ ελλήνων Ρωμαίων και ελλήνων Μακεδόνων, οι Ρωμαίοι παρέταξαν στρατό 26 χιλιάδων  εκ των οποίων 6000 ήταν Αιτωλοί, 1200 Αθαμάνες (Θεσσαλοί) και 500 Κρήτες (σταλμένοι εκ μέρους της Σπάρτης). [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 44]. Στις εορτές των Ισθμίων του 196 π.Χ. οι Έλληνες χειροκροτούσαν όταν ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος ανακήρυξε την ελευθερία της Ελλάδας! [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 51] Ο στρατός των υπολοίπων Ελλήνων είχε ενωθεί με αυτόν της Ρώμης και πολεμούσαν κατά των Μακεδόνων. Τόσο ξένους, τους ένοιωθαν οι υπόλοιποι Έλληνες! Τα μικρά «κινήματα» ενάντια στους Ρωμαίους, ήταν μηδαμινά, και  θα ήταν περίεργο να μην υπήρχαν και καθόλου! Αλλωστε , επαναστάσεις εναντίων και των άλλων Ελλήνων, δεν ήταν σπάνιες.

Το 307 π.Χ. οι Αθηναίοι μετά την εκδίωξη τού Δημητρίου τού Φαληρέως, γκρέμισαν 360 αγάλματά του κατά τον Πλίνιο, και έλυωσαν τα μεταλλικά, και τα έκαναν ακόμα και δοχεία νυκτός (“κατέσπασαν και κατεχώνευσαν ένιοι δε και προστιθέασιν και εις αμίδας“) [Γεωγραφικά C398.Naturalis Historia, XXXIV, 12] Κατά τον Δίωνα τον Χρυσόστομο, οι ανδριάντες που καταστράφηκαν ήταν 1500. Την ίδια τύχη είχαν και οι ανδριάντες τούΦιλίππου τού Μακεδόνος, τού πατρός τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τους γκρέμισαν και με αυτούς έφτιαξαν ουροδοχεία. «Ετόλμησαν δε και Φιλίππου τής Μακεδονίας αμίδας κατασκευάσαι. Αθηναίοι μεν ουν τής εικόνος ούρον κατέχεον, εκείνοι δε τής πόλεως αίμα και τέφραν και κονίαν» [Κορινθιακά 41].

  Τελικά, ο Έλληνας κάτοικος των Αθηνών ονομαζόταν τότε Αθηναίος, ο Έλληνας της Κορίνθου Κορίνθιος, ο Έλληνας της Ρώμης και της Ιταλίας (Μεγ.Ελλάδα) Ρωμαίος. Όλοι μιλούσαν ελληνικά, είχαν την αρχαία ελληνική θρησκεία ,ήταν ελληνικές οι ονομασίες των πόλεων τους,  ήσαν Έλληνες.

Αν κυριαρχούσε η Αθήνα (που το προσπάθησε) θα ονομαζόμασταν Αθηναίοι. Αν κυριαρχούσε η Μακεδονία, θα λεγόμασταν Μακεδόνες. Τότε ποιος θα έπειθε τους (ξένους και εγχώριους) αρχαιόπληκτους και νεοπαγανιστές πως οι Αθηναίοι δεν ήταν Έλληνες; Μήπως δεν είχαν προσπαθήσει σκληρά και οι Αθηναίοι να κυριαρχήσουν σε άλλες πόλεις; Αφού επεκράτησε η Πόλη Ρώμη λεγόμασταν (για 1500 χρόνια!!) Ρωμαίοι / Ρωμηοί.

Καποιοι, βεβαίως, θα μας πουν πως και ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας; Θα δούμε όμως, παρακάτω , πως η παραπληροφόρηση γι’ αυτά τα δύο ιστορικά θέματα, είναι από παλαιά συνδεδεμένη.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΤΟΥ ΘΩΜΑ Φ. ΔΡΙΤΣΑ

Αφιερώνω αυτή την μελέτη στον αείμνηστο πατέρα μου Φίλιππο,

που με έμαθε τι σημαίνει Ρωμηός. Επίσης στην μάνα μου Ζωή, 

στους πνευματικούς γονείς μου, στα αδέλφια μου, στους  αντιπάλους και φίλους μου που ακόμα με ανέχονται.

Posted in HISTORIC THEMES | Tagged , , , | Leave a comment

“Celtic” and Mediterranean Interaction-(ΚΕΛΗΤΕΣ-CELTS-PART CT)

(BEING   CONTINUED FROM    7/12/11)

Sex and Gender

Interpreting Iron Age finds requires the use of archaeological method. Two main types of evidence provide our data: excavated finds and literary sources from the classical Mediterranean. Both classes of evidence are incomplete, subject to the vagaries of preservation and transmission, fraught with possible errors and must be interpreted critically.

Nearly all the objects studied here were incorporated into funerary assemblages. A tomb assemblage presents the opportunity to try to explain the associations of objects and the interred, the choice of objects and the stylistic range of grave goods. Mortuary analysis  teaches us that sex, gender, age, cultural or ethnic identity, and various roles in the society help determine the type of burial, its associated ritual and the selection of objects buried with the dead. Age can be determined with a good degree of certainty — perhaps eighty percent — if a skeleton is preserved. The skull may often be identified as having predominantly the characteristics of a general racial type. DNA analysis, when undertaken, may reveal genetic groupings and anomalies. Physical anthropology may be extremely informative about an individual’s health, diet, growth pattern, cause of death, etc. However, bones cannot reveal how the individual felt or thought about any of those biological factors or how he or she was regarded by his/her social milieu. Race is only very generally identifiable on the basis of human remains; ethnic and cultural identity not at all, since those are matters of variable self-definition based on a complex of factors not represented in the archaeological record. In analogous fashion, sex can be read from bones, but gender, being a matter of social, cultural and individual subjectivity, requires examination of the the entire find complex, comparative study of other burials and consultation of the non-Celtic literary sources.

It is striking that a field of archaeology in which a large number of the most opulent and significant sites are female burials has concerned itself so little with the issues of sex and gender. To understand the choice, function and style of a work of art, we wish to know for and by whom it was created, what its original functional and symbolic purposes were, and why it came to rest in its final find spot. Together with age, sex and gender represent aspects of identity that are fundamental both to the individual’s social, political and religious roles while living and to how that individual is treated in death and thus enters the archaeological record. It is clear that our interpretations of a find complex as “elite,” “warrior,” “princely,” “priestly,” etc., will be strongly colored by the addition of “female” to any of these terms. The scenario envisioned surrounding the manufacture, use and deposition of the individual artifacts must in turn be influenced. Why, then, is so little attention paid to this crucial issue in “Celtic” archaeology?

This short treatment of the subject cannot resolve the problems of sex and gender in studies in the European Iron Age. The questions are laid out in an urgent plea for a reevaluation of the material and our approaches to it in respect to sex and gender analysis.


I. Sex

Biological sex is obvious — a person is either male or female. This common truism is called into question by phenomena of our modern existence. The popular press abounds with stories of transsexuals successfully living as members of the “opposite” sex, including cases in which sexual partners were thoroughly fooled, sometimes for years. DNA testing is considered necessary to determine sex in Olympic athletes. Like race, sex turns out to be much less obvious and easily determined than appears at first blush.

The history of the field shows further similarities to the history of the study of ethnicity and race. The sexual identity of “Celtic” archaeological remains has traditionally been established by male scholars or those working within the male-dominated anthropological and archaeological establishments. The questions posed by these researchers and their presuppositions will necessarily differ from those that would have informed their female counterparts, and the evidence would unquestionably have been interpreted quite differently; Aristotle’s wife no doubt knew how many teeth she had.

Human remains are very seldom preserved from antiquity with enough soft tissues intact to make a visual determination of sex. Sexing skeletons involves the comparison of pelvic and skull measurements. In the best-case scenario, where a skeleton is well preserved and there is a broad base of comparative data available, skeletal sexing in adults is accurate to around eighty percent. It is essential to stress that sexual differentiation varies markedly between populations — comparative measurements that would be quite useful in sexing modern Australian Aborigines may be entirely off the mark when applied to Iron Age Europeans (Renfrew and Bahn 1996, 404-406). That said, within a circumscribed population sample, female pelvises and skulls do reveal morphological differences from those of males that allow an individual adult specimen to be sexed relative to the population as a whole. This recognition of physical features as neither specifically male or female, but rather lying along a continuum of more-male to more-female, astonishes the scholar steeped in the Western tradition of an absolute male-female dichotomy. It also disconcerts the student of ancient art to finds that the confident assertions of sex as determined by archaeological means with which our literature is rife are by no means as infallible as we like to believe.

Very often, in the case of Iron Age Europe, it is not the skeleton at all that is sexed. The associated goods are still considered diagnostic, and even in cases where a skeleton is preserved, it is often not studied by physical or forensic anthropologists. The most famous of all ancient Celtic skeletons, the “lady ” from Vix, on the other hand, has been subjected to exhaustive anthropological study. The results are anything but reassuring. The skull’s cranial capacity of 1425 cc approaches the modern average European male minimum of 1450 much more closely than the female maximum of 1300. The long bones are less well preserved than the skull, but reconstruction of the left femur suggests a possible body height of between 1.58 and 1.67m (Sauter 1980, 99). Langlois‘s 1987 report reevaluates the findings that led Sauter, among others, to question the determinability of the “lady’s” sex, and concludes that they indicate that she was in fact female (212-214). A stumbling block has been the incontestably robust character of the “lady’s” skeleton; more recent study of the Hochdorf chieftain’s remains suggests that the elite among the ancient “Celts” were larger than has been thought in the past. I can see no reason other than modern prejudice that would lead us to expect “Celtic” women to be small and delicate; the classical sources certainly suggest quite otherwise.

It is painful to acknowledge that Hochdorf and Vix are the only properly studied and published elite “Celtic” skeletons of around 500 BCE of which I am aware. This is not an adequate database on which the build a model of “Celtic” dimorphism. Even if more skeletons were preserved, it is particularly disheartening to read in Brothwell that “there is a constant danger of incorrect sexing, and indeed … there is a 12 per cent bias in favour of males” (1981, 59). We may add that, in the case of Iron Age Europe, there is an almost overwhelming bias in favor of the particular scholar’s list artifactually-based criteria. This leads to such bizarre phenomena as the resexing of skeletons from female to male based solely on the presence of weapons in the tomb. Grave 116 in the non-elite cemetery at the Dürrnberg, for example, contains projectile points and other weapons; although the skeleton is clearly female according to anthropological criteria, it is considered male because of the weapons and counted as such in the demographic analyses of the site (Schwidetzky 1978, 562).

The biological sex of an individual is an essential, although not the only factor, in the determination of that person’s gender identification. Since the anthropological basis for the latter is demonstrably anything but solid in “Celtic” studies, we should not be astonished that some truly bizarre reconstructions have been proposed.


II. Gender

Gender is a cultural construct, part of the way an individual defines him/herself and is defined by others in the society. Gender is connected only in part to biological sex and issues of sexuality and reproduction; to a great extent, we study gender in the context of economic and power relations, of production and class, of ritual, belief and ideology (e.g., Wright 1996).

Iron Age Europe exposes, more clearly than perhaps any other field of archaeological inquiry, to what degree modern interpretations of ancient gender are the products of our modern-day constructs of the male and female. A simple example is the distress caused archaeologists by the inclusion of drinking vessels in apparently female burials. In 1934, Jacobsthal was horrified at the suggestion that theKleinaspergle burial might be female, thus exposing the ancient women of Swabia as lushes the equals of their Etruscan counterparts (1934, 19). It is in the same tone of horror that young scholars and excavators react today when asked about the possibility that a burial containing weapons might be female (oral communications, Spring 1995). Since the mere presence of weapons has led to the statistical resexing of anthropologically female skeletons as male [see I.], we should not be surprised by the attitude toward gender revealed in the preliminary publications of the ongoing Glauberg excavation. The first report, in 1995, was entitled “Celtic Princess with Rich Dowry” (note 2). When further X-ray examination revealed the presence of spear points, however, the very next report simply changed the identity of the occupant of the tomb to male (Herrmann 1995, 47-48). It will be extremely interesting to see what the skeleton will reveal, once the excavation has reached that point.

On the point of “Celtic” gender, archaeologists are notably influenced by neither the classical sources nor parallels in the archaeological record, such as the numerous Sauro-Sarmatian “warrior-women” tomb complexes (e.g., Davis-Kimball 1997). Instead, their constructs of what a “Celtic” woman could or could not be overrides all other considerations. Thus, “Celtic” women “couldn’t possibly ” be buried with weapons; ergo, even burials in which the skeleton is clearly anthropologically female are declared male [see I.]. What, then, to make of interpretations of burials with no preserved or sexed skeletons? Pauli(1972) and others have articulated the current list of excluded and included gender markers (see Arnold 1991, 368 ff.). When a burial appears to contain a female assemblage according to those criteria, and yet the very scholars who establish the categories find it impossible to declare the occupant female, how are we to account for this behavior, if not as “reluctance to accord women significant social status” (Arnold 1991, 372)? Both Pauli (1972, ) and Spindler (1983, 108) found their way out of the dilemma by attributing the problem assemblages to a hypothetical practice of ritual transvestism! The simple suggestion that burials containing typically female assemblages might in fact be female has refreshingly been made by Arnold (1991). How long it will take the prehistoric establishment to come to terms with this revolutionary possibility is yet to be seen.

The prospect of any productive study of early “Celtic” gender issues thus remains frustratingly remote. Until large-scale comparative anthropological analyses of skeletal remains and comparative evaluations of known male and female burial complexes can be undertaken, conjecture and personal preference rule the day.

THE END

SOURCE  http://www2.iath.virginia.edu/

(TO BE CONTINUED)

Posted in HISTORIC THEMES | Tagged , , , , | Leave a comment