Health, Economics and Ancient Greek Medicine (III)


4.3 Public physicians

Turning finally to the public interventions in secular health care, there was no quality regulation
as we invariably have today. The ancients themselves marvelled at (and sometimes deplored) the
degree of freedom they had granted to physicians; nothing prevented a person with only  rudimentary training from acting as a physician.16 Instead, the market had to self-regulate, and the  famous Oath may have been part of this as it took a strong stand against certain behaviours  which certainly were practised, such as euthanasia and abortion (Edelstein 1987 [1967], pp. 12-
13). It helped define just which school of medical thought the physician subscribed to and to
bolster his reputation, as noted above.17
An intervention that did take place, however, was that occasionally a physician was paid to reside
in a particular city (such as Demokedes above). Eventually, payment to a so-called public
physician (demosios iatros) became a widely spread practice in the Hellenistic period (Cohn- Haft,
1956, p. 7).

When this practice was first discovered by modern scholars, it was thought that it had
been part of an ancient “welfare state,” and that the public physicians had provided services free
of charge to everybody. However, it has since been recognized that there is no evidence that
they practiced free of charge, and in fact there is evidence to the contrary.18 Hiring a public
physician was rather like establishing a social health insurance with considerable co-payments.
So the purpose was most probably to persuade the physician to be present in the city, which
means that the objective must have been either to secure a supply of medical care or to ensure
that the supply came from a highly skilled physician.

Cohn-Haft (1956) argues that the most usual  reason for hiring a public physician was simply to ensure the residence of a physician in the  community. With physicians moving around there was no guarantee that you could get hold of
one when you needed him (just as lack of skilled sculptors, masons etc delayed the building of the
Asklepios temple in Epidauros for two generations (Burford, 1972)). However evidence also
shows that city-states occasionally strove to enlist a highly skilled physician.
In fact, it is likely that hiring a public physician both ensured his presence and served to increase
the quality of his services. As mentioned above, a good reputation is likely to have been of
considerably greater value for a physician who stayed in the same city for a longer period,
compared to one who moved around.

Thus a contract with a physician to stay in a city made it  more profitable for him to invest in a good reputation. In other words, the quality of his services  was likely improved by the contract, even if it only stipulated that he was to remain in the city.
At the same time, there is an important difference between availability and quantity supplied. It is
not to be taken for granted that paying a physician to stay in a city meant that the quantity he   supplied to the citizens increased. He now only produced for his city of residence, which tended to  increase the amount of services he provided in the city. Still, a fixed income that did not depend  on the quantity of services supplied made the physician better off, and so more able to afford
leisure (an income effect). This effect unequivocally reduced his supply of services. Finally, the
overall demand for his services would have increased, because his reputation for being highly
skilled would have increased (as argued above), which suggests that he could charge higher fees (a
substitution and an income effect).
By now it should be obvious that using public revenue to hire a public physician was not
necessarily to the benefit of everybody in the community. He would have become more
expensive to consult and the quantity supplied may have decreased. This suggests that it would
primarily have been the more affluent in the population who would have benefited from his
presence, whereas everybody would have felt the opportunity cost of using public funds to pay
his salary.19 This was hardly seen as a problem by the ruling elite in poleis ruled by oligarchies (and
note that Demokedes moved to Athens when it was ruled by the sons of Peisistratos, i.e., by
tyranny). Phrases commending public physicians for treating all who came to him are common in
the inscriptions (Cohn-Haft, 1956, p. 37), suggesting that such a practice could not be taken for
In general, the ancient Greek avoided direct taxation of citizens as it was seen as socially
degrading. Hence it is noteworthy to find a special “doctors’ tax”, the iatrikon (Andreades
1979[1933]). It is usually surmised that this was a head-tax used to finance the services of a
public physician.20

5 The market for healing cults

Usually, the healing cult centres did not charge an entrance fee (Oropos being an exception).
However, sacrifices, dedications etc were expected, with the expenditure expected to reflect the
affluence of the suppliant. This, again, suggests either price discrimination or charity. In Oropos,the thankful patient was expected to throw silver and gold coins into the holy spring (Pausanias I,34).
Payment after treatment was the norm. This practice may have been facilitated by the fact that
organised religion may have been able to achieve a higher success rate than a physician could
because the placebo effect was probably stronger, cf. section 6.2 below. Ex post payment would
also have been facilitated to the extent that those who came to the sanctuary feared retributions
from an angry God if they defaulted on payment. I have assumed that the Gods in question did
not exist, but that does not mean that Asklepios did not exist in the patients’ view of the world.
Edelstein & Edelstein (1945, T. 423: 22) report the following testimony: “Hermon of Thasus. His
blindness was cured by Asclepius. But, since afterwards he did not bring the thank-offerings, the
god made him blind again.”21
A high success rate could also help explain that the healing cults achieved a considerable market
share despite the disadvantage – compared to the itinerant physician – of patients having to travel
to the sanctuary (whereas the doctor would appear on the patient’s doorstep). That travel costs
were important can be seen in a quote from Plato (Republic): “’A carpenter,’ said I. ‘when he is
sick he expects his physician to give him a drug which will operate as an emetic on the disease, or
to get rid of it by purging or the use of cautery or the knife. But if anyone prescribes for him a
long curse of treatment […] he hastily says that he has no leisure to be sick […] he bids farewell
to that kind of physician, enters upon his customary way of life, regains his health […] or […] he
dies and is freed from all his troubles.”
One should not forget that the sanctuaries were efficient at enhancing their reputations, by
votives, inscriptions from satisfied patients etc. A quote from Attic comedy shows that the
Greeks were aware that those who administered the organized religion might have had objectives
of their own:

”Then to the precincts of the God we went
There on the altar honey-cakes and bakemeats
Were offered …
There laid we Wealth as custom bids …
soon the Temple servitor
Put out the lights, and bade us fall asleep

… And I could catch no slumber …
Then, glancing upwards, I behold the priest
Whipping the cheese-cakes and the figs from off
The holy table; thence he coasted around
To every altar, spying what was left.
And everything he found he consecrated
Into a sort of sack”
(Aristophanes, Ploutos 659-683)


Carl Hampus Lyttkens*
Department of Economics
Lund University, Sweden
January 2011

* Corresponding author: Carl Hampus Lyttkens, Professor of Economics, Department of Economics, Lund



16 Edelstein (1966), Kudlien (1970). Cohn-Haft (1956) argues that the system was sufficiently self-regulating through
the apprentice system.
17 Horstmanshoff (1990). The famous Oath probably reflects the position of physicians associated with Pythagorean
ethics (Edelstein, 1987 [1967], pp. 3ff; Phillips (1987) [1973], pp. 114ff.)
18 Cohn-Haft (1956), Ch. 3, Hands (1968), pp. 134-138, Horstmanshoff (1990).

19 In the area of health one could for example point at alternatives such as the construction of water facilities.
20 Andreades (1979[1933]), pp. 249-250 n. 10, provides an analogous example: in Dubois in Wyoming, a poll tax was
used in the 1920s to pay the only physician to stay put. However, it seems that so little is known about the iatrikon
that it could even have been a tax on doctors instead, just as there were taxes on resident foreigners, freedmen, and
prostitutes. One of the few places where we have evidence of this tax is the island of Kos, well-known for its great
sanctuary to Asklepios and for being the birthplace of Hippocrates. So one wonders if it was designed to subsidise
the services of the physicians or to tax the competitors of the cult of Asklepios.

21 Asklepios seems to have understood moral hazard effects: ”Hush, he [Asklepios] gives to those who desire it, but
you do things that irritate and aggravate your disease, for you give yourself up to luxury” (Edelstein & Edelstein,
1945, T. 397).

Posted in Health and wellness | Tagged , , , | Leave a comment


(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ 27/01/12)



Νοστιμίζειπιάταμεψάρι, μπαίνει στιςφακές,στα ρεβύθια και στα φασόλια.







Ταιριάζει πολύ με όποιο φαγητό έχει ντομάτα.

Αρωματίζεισούπες, σαλάτες, κρέατα, κυνήγι, θαλασσινά, κεφτέδεςκ.α.

Στην Κρήτη κάνουν ντολμάδες με πλατύφυλλο βασιλικό.
Χρησιμοποιείται επίσης σε τσουρέκια, κομπόστες, χυμούς φρούτωνκλπ.
Πασίγνωστη είναι η ιταλική σάλτσα«πέστο»που έχει ως κύριο υλικό το βασιλικό

και ταιριάζει σε μακαρονάδες, πατατοσαλάτες, κρέας, ψάρι κλπ.








Posted in Health and wellness | Tagged , | Leave a comment



A friend sent this to me. It’s been said that God first separated the salt water from the fresh, made dry land, planted a garden, made animals and fish.. all before making a human. He made and provided what we’d need before we were born. These are best & more powerful when eaten raw. We’re such slow learners…
God left us great clues as to what foods help what part of our body!

God’s Pharmacy! Amazing!

 !cid_0DBEB816D22F40DD8AFBEE9AE4C2D54A@angelob2b792c A sliced Carrot looks like the human eye. The pupil, iris and radiating lines look just like the human eye… and YES, science now shows carrots greatly enhance blood flow to and function of the eyes.
TOMATOA Tomato has four chambers and is red. The heart has four chambers and is red. All o f the research shows tomatoes are loaded with lycopine and are indeed pure heart and blood food.
GRAPESGrapes hang in a cluster that has the shape of the heart. Each grape looks like a blood cell and all of the research today shows grapes are also profound heart and blood vitalizing food.
WALNUTA Walnut looks like a little brain, a left and right hemisphere, upper cerebrums and lower cerebellums. Even the wrinkles or folds on the nut are just like the neo-cortex. We now know walnuts help develop more than three (3) dozen neuron-transmitters for brain function.
BEANSKidney Beans actually heal and help maintain kidney function and yes, they look exactly like the human kidneys.
CELERYCelery, Bok Choy, Rhubarb and many more look just like bones. These foods specifically target bone strength. Bones are 23% sodium and these foods are 23% sodium. If you don’t have enough sodium in your diet, the body pulls it from the bones, thus making them weak. These foods replenish the skeletal needs of the body.
AVOCADOESAvocadoes, Eggplant and Pears< B> target the health and function of the womb and cervix of the female – they look just like these organs. Today’s research shows that when a woman eats one avocado a week, it balances hormones, sheds unwanted birth weight, and prevents cervical cancers. And how profound is this? It takes exactly nine (9) months to grow an avocado from blossom to ripened fruit. There are over 14,000 photolytic chemical constituents of nutrition in each one of these foods (modern science has only studied and named about 141 of them).
FIGSFigs are full of seeds and hang in twos when they grow. Figs increase the mobility of male sperm and increase the numbers of Sperm as well to overcome male sterility.
SWEET POTATOSweet Potatoes look like the pancreas and actually balance the glycemic index of diabetics.
OLIVESOlives assist the health and function of the ovaries

ORANGESOranges, Grapefruits, and other Citrus fruits look just like the mammary glands of the female and actually assist the health of the breasts and the movement of lymph in and out of the breasts.
ONIONSOnions look like the body’s cells. Today’s research shows onions help clear waste materials from all of the body cells. They even produce tears which wash the epithelial layers of the eyes. A working companion, Garlic, also helps eliminate waste materials and dangerous free radicals from the body.

Please don’t break this even if you only send it to one person. Look at the date when this was started. Thanks

I am
not going to be the one who Lets it die. I found it believable —

This candle was lit on the
15th of September, 1998.
Someone who loves you has helped
Keep it alive by sending it to you.
Don’t let The Candle of Love, Hope And Friendship die! Pass It On To All

Of Your Friends and Everyone You Love!

I received this today for the 1st time and I hope it comes back someday again.

Please keep this candle alive!




Posted in Health and wellness | Tagged , , , , | Leave a comment



«”Τρίτη ηλικία”. Κοινωνικές και πολιτιστικές ιδιοτυπίες  του παρόντος και του μέλλοντος»

Δημοσθένης Αγραφιώτης
Καθηγητής Κοινωνιολογίας
Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας

1. Προκαταρκτικές ενδείξεις
Καταρχήν είναι αναγκαίο να δοθεί μια σύντομη διευκρίνιση για τον τίτλο της ομιλίας, μια και
σε ορισμένα φυλλάδια που κυκλοφόρησαν αναφέρεται λανθασμένα ως «”Τρίτη ηλικία”. Πολιτικές
και κοινωνικές ιδοτυπίες του παρόντος και του μέλλοντος». Η παραδρομή όμως είναι ενδιαφέρουσα
και οδηγεί σε δυό παρατηρήσεις. Η πρώτη, οι κοινωνικές και πολιτιστικές ιδιοτυπίες δεν παύουν να
είναι και πολιτικές ή καλύτερα οι κοινωνικο-πολιτιστικές επιλογές προϋποθέτουν ένα πολιτικό πλαίσιο
και ενπραγματώνονται χάρη σ’ αυτό, ωστόσο αυτή η παρουσίαση επικεντρώνεται στις κοινωνικές και
πολιτιστικές διαστάσεις της “τρίτης ηλικίας”. Η δεύτερη, η κοινωνικο-πολιτιστική θεώρηση αποτελεί
έναν απο τους σχετικά αυτόνομους τρόπους ανάλυσης της τρίτης ηλικίας δηλαδή διατείνεται ότι φωτίζει
την “τρίτη ηλικία” με το δικό της ξεχωριστό τρόπο.
Μέχρι τώρα σ’ αυτό τον κύκλο εισηγήσεων οι προηγούμενοι ομιλητές προσέγγισαν το θέμα, αρχικά,
από βιολογική σκοπιά, δηλαδή το πώς οι βιολόγοι προσπαθούν να μελετήσουν το υπόστρωμα του
γήρατος, να κατανοήσουν τους βιολογικούς και φυσικοχημικούς μηχανισμούς που οδηγούν στο
μοιραίο φαινόμενο της γήρανσης (Ι). Στη συνέχεια, από οικονομική καθώς οι οικονομολόγοι προσπαθούν
να σταθμίσουν τις επιπτώσεις του γήρατος στη λειτουργία της οικονομίας(2). Τέλος, είναι γνωστό
πλέον ότι στο χώρο των ιατρικών επιστημών, περιοχές γνώσης και πρακτικής έχουν αναδυθεί με τις
ονομασίες γηριατρική ή /και γεροντολογία(3).
Η προσέγγιση που θα ακολουθήσει και που στοχεύει να αναλύσει την τρίτη ηλικία ως κοινωνικό
και πολιτιστικό φαινόμενο, συνίσταται στη διατύπωση ερωτημάτων ορισμένης υφής και στην αναζήτηση
πιθανών απαντήσεων σ’ αυτά τα ερωτήματα(4). Οι κοινωνικές επιστήμες διατείνονται ότι τα ερωτήματα
αυτά διατυπώνονται στο όνομα της αυτονομίας και αυτοτέλειας τους και ότι αυτά αποτελούν
ένα μέρος των δυνατών ερωτημάτων γύρω απο την “τρίτη ηλικία”. Η προαναφερόμενη αυτονομία /
αυτοτέλεια είναι αναμφίβολα σχετική και το νόημα της σχετίζεται με την αυτονομία / αυτοτέλεια και
των άλλων επιστημονικών περιοχών (π.χ. ιατρικών, βιολογικών, πολιτικών, οικονομικών). Ποια μπορεί
όμως να είναι αυτά τα ερωτήματα;
Το πρώτο, και ίσως το βασικότερο, σχετίζεται με τις αιτίες για τις οποίες το ζήτημα της τρίτης ηλικίας
απέκτησε κεντρική και σημαίνουσα θέση. Καθώς τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι συζητήσεις για την   “τρίτη ηλικία”, τα ακόλουθα ερωτήματα προκύπτουν σχεδόν αυτονόητα από πότε ο διάλογος γίνεται πιό
συστηματικός(5); πώς μιλάμε για την τρίτη ηλικία; με ποιους όρους, με ποιες έννοιες; ποια σχήματα ανάλυσης;
ποια ρητορική επιστρατεύουμε για να αναφερθούμε στην “τρίτη ηλικία”; Τέλος, καθώς τα άτομα
ζουν, μιλούν, δρουν στο όνομα των ηλικιωμένων ατόμων “κατασκευάζουν” ένα τόπο, μια κατάσταση
δυναμικά εξελισσόμενη: την “τρίτη ηλικία”. Ποιοί μηχανισμοί εντέλει επιτρέπουν αυτή την μορφοποίηση;
με ποια άλλα ζητήματα – θέματα η “τρίτη ηλικία” συσχετίζεται για να δημιουργηθούν γαλαξίες νοημάτων;
Ίσως, τα προηγούμενα ερωτήματα να δίνουν την εντύπωση ότι είναι αφηρημένα και θεωρητικά,
ωστόσο όπως θα φανεί στη συνέχεια, μπορούν να μεταφραστούν σε άμεσα και χειροπιαστά συμβάντα και
προβλήματα. Τα ίδια ερωτήματα αποτελούν βέβαια, τη βάση και την προοπτική μιας κοινωνικο-πολιτιστι-
κής προσέγγισης και ως τέτοια φιλοδοξεί να συμβάλει στην πιο πλήρη κατανόηση της “τρίτης ηλικίας”.

2. Πτυχές και ανακατατάξεις 

2.1. Οριοθέτηση
Μερικά απλά παραδείγματα ίσως να βοηθήσουν στην κατανόηση των κοινωνικών και πολιτιστικών
διαστάσεων. Η εφημερίδα “Εστία” στην τελευταία σελίδα της αναδημοσιεύει ειδήσεις για τα γεγονότα
που έλαβαν χώρα πριν 80 χρόνια και με τη ρητορική της εφημερίδας “Πρίν 80 χρόνια, στην Λεωφόρον
Συγγρού γηραιός κύριος 40 ετών παρεσύρθη υπό αμάξης”(6). Πριν έναν αιώνα το να είναι κανείς 40
χρονών, ήταν ήδη “γέρος”. Εξάλλου, το 1821 ο γέρος του Μωρία δεν ήταν παρά 51 χρονών(6). Επίσης
η Ευρώπη χαρακτηρίζεται “γηραιά ήπειρος” για να τονιστεί η διαφορά με την αμερικάνικη, το “νέο
κόσμο” εδώ βέβαια οι ηλικίες υπολογίζονται με τους αιώνες. Ωστόσο σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει
ένα σοβαρό πρόβλημα γήρανσης του πληθυσμού της (βλέπε παραγράφους 4-5). Έτσι η έκφραση
“γηραιά ήπειρος” μπορεί να διαβαστεί σε δύο επίπεδα: ιστορικό και πραγματολογικό.
Αν ήταν δυνατόν να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και επισκεπτόμαστε ένα νεκροταφείο τον 18ο ή
τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη, θα βλέπαμε στους τάφους όλες τις ηλικίες ενώ σ’ ένα σύγχρονο νεκροταφείο
θα παρατηρούσε κανείς την επικράτηση των μεγάλων ηλικιών.
Σ’ όλες τις κοινωνίες υπήρχαν άτομα (συνήθως λίγα) που ξεπερνούσαν ηλικιακά το μέσο όρο
ζωής και ήταν οι “ηλικιωμένοι”, οι “γέροντες”. Για να υπάρξει όμως η “τρίτη ηλικία” θα έπρεπε να
συμβούν μια σειρά γεγονότων όπως οι κατακτήσεις της Δημόσιας Υγείας, η αποτελεσματικότητα της
ιατρικής επιστήμης και πρακτικής, η οικονομική ανάπτυξη, τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας και
ασφάλισης ώστε οι κοινωνίες να δημιουργήσουν μια νέα νοητική κατηγορία και ονοματίσουν έναν
ειδικό τρόπο υπόστασης μέσα στην κοινωνία. Η “τρίτη ηλικία” αναφέρεται σ’ αυτή τη νέα κοινωνική
ομάδα, αυτή τη νέα κατάσταση (1). Κάτι ανάλογο ισχύει για την “παιδική ηλικία” και την “εφηβεία”,
που αναδύθηκαν ως κατηγορίες στους τελευταίους αιώνες. Βέβαια σ’ όλες τις κοινωνίες υπάρχουν
παιδιά και έφηβοι, αλλά μόνο οι σύγχρονες κοινωνίες διακρίνουν και κατονομάζουν την ειδική κοινωνική
κατάσταση – υπόσταση με τους όρους “παιδική ηλικία” ή “εφηβεία”.

Η ανάδυση της “τρίτης ηλικίας” ως κατάστασης και ως συμβολικής τάξης αποτελεί ένδειξη και
απόδειξη το πώς οι σύγχρονες κοινωνίες συλλαμβάνουν και αντιλαμβάνονται τα συστατικά τους στοιχεία,
πώς διακρίνει τις φάσεις στη ζωή των μελών της και πώς τους διανέμει υποχρεώσεις και δικαιώματα.
Είναι σχεδόν μοιραίο να γίνεται, ήδη, συζήτηση για την “τέταρτη ηλικία” καθώς αυξάνουν τα
άτομα που ξεπερνούν τα ογδόντα χρόνια. Στην Ελλάδα ποσοστό 20,2 του συνολικού πληθυσμού
είναι άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών και 3,2 άνω των 80, ποσοστά απο τα μεγαλύτερα των κρατών-
μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας, 1998).

2.2. Πολιτιστική υποβάθμιση
Ο Cl.Levi-Strauss χωρίζει τις κοινωνίες σε “κρύες” και “ζεστές” με κριτήριο, αν οι κοινωνίες είναι η
όχι στραμμένες προς τη μεταβολή. Οι παραδοσιακές κοινωνίες, οι κοινωνίες χωρίς γραφή ήταν προσαρμοσμένες
στην αναπαραγωγή των δομών, των σχημάτων, και των προτύπων. Στο ερώτημα “γιατί οι
άνθρωποι ζουν στις κοινωνίες τη σύντομη ζωή τους”, η απάντηση σ’ αυτές τις κοινωνίες της συνέχειας
ήταν να “δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που μας έδωσαν οι γονείς μας”. Ενώ στις σύγχρονες κοινωνίες
το ερώτημα απαντιέται διαφορετικά: “να δημιουργήσουμε ένα διαφορετικό μέλλον, καταρχήν και πιθανά
καλύτερο απ’ αυτό που μας έδωσαν οι γονείς μας”, οι κοινωνίες της προόδου, της συσσώρευσης, οι
“ζεστές” κοινωνίες είναι στραμμένες στην καινοτομία(4). Στην πρώτη περίπτωση, η “τρίτη ηλικία” αποτελεί
το θεματοφύλακα, την αναφορά και το πρότυπο, ενώ στη δεύτερη ο ρόλος της συρρικνώνεται καθώς
η “τρίτη ηλικία” θεωρείται ως όριο για ξεπέρασμα και όχι μια “σίγουρη” αξία.
Διαπιστώνεται ότι όχι μόνο αναδύεται μια νέα ομάδα και ένας όρος “η τρίτη ηλικία” αλλά και η κοινωνική
και πολιτιστική υπόσταση της αποκτάει ειδικό νόημα σε σχέση με το συνολικό κοινωνικο-πολιτι-
στικό γίγνεσθαι της κοινωνίας, της οποίας αποτελεί στοιχείο και κατάσταση. Διαπιστώνεται επίσης ότι
απο τις “κρύες” στις “ζεστές” κοινωνίες η “τρίτη ηλικία” κερδίζει σε ποσότητα και σε ακρίβεια ως προς
την οριοθέτηση της αλλά χάνει σε εμβέλεια σχετικά με το ρόλο της και τη συμβολική της επιρροή. (Πα
μια πιο αναλυτική παρουσίαση βλέπε βιβλιογραφία (4), Δ. Αγραφιώτης, 1988).

2.3. Όρια και διαφορές
Η στατιστική δείχνει ότι στα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντική αύξηση των ανθρώπων με ηλικία
πάνω απο τα εξήντα χρόνια και όλες οι προβλέψεις συγκλίνουν ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί. Ενδεικτικά
δίνονται μερικά στοιχεία απο τη γαλλική περίπτωση για να φανεί η δυναμική του φαινομένου. (Πηγή INSEE).



Υπολογίζεται δηλαδή ότι το 2050 ένας στους πέντε γάλλους θα είναι πάνω απο 60 ετών.

Αλλά τίθενται δύο ερωτήματα: πώς ορίζονται οι ηλικίες ώστε να διακριθούν η τρίτη ή και η τέταρτη
ηλικία; έχουμε δικαίωμα να αναφερόμαστε στην “τρίτη ηλικία” ως κοινωνική ομάδα (6)'(7)'(8) ;
Καταρχήν το πρώτο όριο έρχεται απο την ηλικία σύνταξης που είναι ένας αριθμός που προκύπτει
με κριτήρια θεσμικά και οικονομικά. Τα όρια αυτά βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο των συζητήσεων
και πολεμικής σε σχέση με τη μεταρρύθμιση της κοινωνικής πολιτικής. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ μέχρι
πριν μερικά χρόνια η νόμιμη ηλικία για τη σύνταξη ήταν για παράδειγμα (Γαλλία 60, Βέλγιο 65,
Γερμανία 63, Ισπανία 65, Ιαπωνία 55 γυναίκες 60 άντρες (μισθωτούς), 60 και 65 αντίστοιχα για τους
μη μισθωτούς). Έτσι η “τρίτη ηλικία” είναι μια κοινωνική ομάδα που η οριοθέτηση της προκύπτει
ύστερα απο μια πολύπλοκη κοινωνική διεργασία, όπου υπεισέρχεται μια πληθώρα ετερογενών κριτηρίων
(βιολογικά, φυσιολογικά, οικονομικά, θεσμικά, πολιτικά).
Πέρα όμως από το γεγονός, ότι τα όρια δεν είναι καθορισμένα αλλά είναι αποτελέσματα περιορισμών
και διαπραγματεύσεων στο εσωτερικό της ομάδας, παρατηρούνται σημαντικές διαφορές και ανισότητες.
Ωστόσο, αν συγκριθεί η “τρίτη ηλικία” στο σύνολο της ως προς τον τρόπο ύπαρξης της τον
19ο και τον 20ο αιώνα, οι βελτιώσεις είναι σαφείς και σημαντικές, αν όχι εκπληκτικές. Για παράδειγμα   η μιζέρια και η ανία που ήταν κυρίαρχα γνωρίσματα της “τρίτης ηλικίας” του προηγούμενου αιώνα
είναι πιο ελέγξιμα σήμερα κι οπωσδήποτε η συνολική υποστήριξη της “τρίτης ηλικίας” είναι ασύγκριτα
πιο συστηματική, πλήρης και γενικευμένη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θύλακες όπου η
μιζέρια και η ανία έχουν εξαλειφθεί ή ότι δεν υπάρχουν σοβαρά περιθώρια βελτίωσης των συνθηκών
ζωής των ηλικιωμένων. Εξάλλου η κρίση του κράτους πρόνοιας θέτει νέους περιορισμούς στη στήριξη
της “τρίτης ηλικίας” <9).
Η γενική εικόνα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ισχύει με τον ίδιο τρόπο για όλα τα μέλη της ομάδας.
Για παράδειγμα στον τομέα της υγείας οι διαφορές και οι ανισότητες είναι πολύ μεγάλες: μερικά
άτομα (ηλικίας 65-85) θα περάσουν τη ζωή τους σε νοσοκομεία, σε ιδρύματα και θα ζήσουν δύσκολες
και “γκρίζες καταστάσεις” ενώ μερικά άλλα θα περάσουν ίσως τα καλύτερα τους χρόνια και οι συνθήκες
διαβίωσης τους ίσως να είναι οι καλύτερες από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα. (Η αναφορά αυτή
γίνεται βέβαια για τις τεχνολογικά και οικονομικά προηγμένες κοινωνίες).
Ένα άλλο στοιχείο διαφοροποίησης είναι το ποσοστό των γυναικών, το οποίο αυξάνει με την
αύξηση της ηλικίας των μελών του πληθυσμού (π.χ. 53,3% στο τμήμα 60-64, και 79,3% στο τμήμα
90-94, γαλλική στατιστική INSEE). Γενικά στην Ευρώπη η διαφορά του ποσοστού των γυναικών
στην ηλικία των 65 χρόνων κυμαίνεται μεταξύ 2,5 – 4,5%.
Θα ήταν δυνατόν να παρατεθούν κι άλλες διαφοροποιήσεις και ανισότητες μεταξύ των μελών της
κοινωνικής ομάδας (τρίτη ηλικία) – για παράδειγμα, η διάρκεια της επιβίωσης σε σχέση με το επάγγελμα,
την κατοικία, τις πιθανότητες αυτοκινητιστικού ατυχήματος, τους οικονομικούς πόρους. Ωστόσο
ο στόχος εδώ είναι να φανεί η υφή της ομάδας αυτής, δηλαδή το ευμετάβλητο των ορίων της καθώς
και η ύπαρξη διαφορών και ανισοτήτων στο εσωτερικό της. Γεγονός που οδηγεί και στο ερώτημα,
σε ποιο βαθμό είναι επιστημονικά έγκυρο να χρησιμοποιούμε τους όρους “τρίτη ηλικία ή και κοινωνική



Posted in Health and wellness | Tagged , , , | Leave a comment

LIVING ON A CLOUD with some objections (B)


Compelling New Opportunities: The Cloud Ecosystem
But cloud computing isn’t just about a proliferation of Xen image stacks on a restricted
handful of infrastructure providers. It’s also about an emerging ecosystem of complementary
services that provide computing resources such as on-ramps for cloud abstraction,
professional services to help in deployment, specialized application components such as
distributed databases, and virtual private datacenters for the entire range of IT providers
and consumers.
These services span the range of customer requirements, from individual developers and
small startups to large enterprises. And they continue to expand the levels of virtualization,
a key architectural component of the cloud that offers ever-higher abstractions of
underlying services.


How Did Cloud Computing Start?
At a basic level, cloud computing is simply a means of delivering IT resources as services.
Almost all IT resources can be delivered as a cloud service: applications, compute power,
storage capacity, networking, programming tools, even communications services and
collaboration tools.
Cloud computing began as large-scale Internet service providers such as Google,
Amazon, and others built out their infrastructure. An architecture emerged: massively
scaled, horizontally distributed system resources, abstracted as virtual IT services and
managed as continuously configured, pooled resources. This architectural model was
immortalized by George Gilder in his October 2006 Wired magazine article titled “The
Information Factories.” The server farms Gilder wrote about were architecturally similar
to grid computing, but where grids are used for loosely coupled, technical computing
applications, this new cloud model was being applied to Internet services.

“In this architecture, the data is mostly resident on servers  ‘somewhere on the Internet’ and the application runs on
both the ‘cloud servers’ and the user’s browser.”
—Eric Schmidt in ‘Information Factories’ by G. Gilder

Both clouds and grids are built to scale horizontally very efficiently. Both are built to
withstand failures of individual elements or nodes. Both are charged on a per-use basis.
But while grids typically process batch jobs, with a defined start and end point, cloud
services can be continuous. What’s more, clouds expand the types of resources available
— file storage, databases, and Web services — and extend the applicability to Web and
enterprise applications.
At the same time, the concept of utility computing became a focus of IT design and
operations. As Nick Carr observed in his book The Big Switch, computing services
infrastructure was beginning to parallel the development of electricity as a utility.
Wouldn’t it be great if you could purchase compute resources, on demand, only paying
for what you need, when you need it?
For end users, cloud computing means there are no hardware acquisition costs, no
software licenses or upgrades to manage, no new employees or consultants to hire,
no facilities to lease, no capital costs of any kind — and no hidden costs. Just a metered,
per-use rate or a fixed subscription fee. Use only what you want, pay only for what  you use.
Cloud computing actually takes the utility model to the next level. It’s a new and evolved
form of utility computing in which many different types of resources (hardware, software,
storage, communications, and so on) can be combined and recombined on the fly into  the specific capabilities or services customers require. From CPU cycles for HPC projects to  storage capacity for enterprise-grade backups to complete IDEs for software development,cloud computing can deliver virtually any IT capability, in real time.
Under the circumstances it is easy to see that a broad range of organizations and  individuals would like to purchase “computing” as a service, and those firms already  building hyperscale distributed data centers would inevitably choose to begin offering this
infrastructure as a service.

Harnessing Cloud Computing
So how does an individual or a business take advantage of the cloud computing trend?
It’s not just about loading machine images consisting of your entire software stack onto a
public cloud like AWS — there are several different ways to exploit this infrastructure and
explore the ecosystem of new business models.

Use the Cloud
The number and quality of public, commercially available cloud-based service offerings
is growing fast. Using the cloud is often the best option for startups, research projects,
Web 2.0 developers, or niche players who want a simple, low-cost way to “load and go.”
If you’re an Internet startup today, you will be mandated by your investors to keep you IT
spend to a minimum. This is certainly what the cloud is for.

Leverage the Cloud
Typically, enterprises are using public clouds for specific functions or workloads.
The cloud is an attractive alternative for:
Development and testing — This is perhaps the easiest cloud use case for
enterprises (not just startup developers). Why wait to order servers when you
don’t even know if the project will pass the proof of concept?
Functional offloading — You can use the cloud for specific workloads.
For example, SmugMug does its image thumb nailing as a batch job in the cloud.

“We really don’t want to operate datacenters anymore.
We’d rather spend our time giving our customers great service and writing great software than managing physical
—Don MacAskill, CEO, SmugMug

Augmentation — Clouds give you a new option for handling peak load or anticipated
spikes in demand for services. This is a very attractive option for enterprises,
but also potentially one of the most difficult use cases. Success is dependent on
the statefulness of the application and the interdependence with other datasets
that may need to be replicated and load-balanced across the two sites.
Experimenting — Why download demos of new software, and then install,
license, and test it? In the future, software evaluation can be performed in the
cloud, before licenses or support need to be purchased.

Build the Cloud
Many large enterprises understand the economic benefits of cloud computing but
want to ensure strict enforcement of security policies. So they’re experimenting first
with “private” clouds (see section 1.4), with a longer-term option of migrating mature
enterprise applications to a cloud that’s able to deliver the right service levels.
Other companies may simply want to build private clouds to take advantage of the
economics of resource pools and standardize their development and deployment

Be the Cloud
This category includes both cloud computing service providers and cloud aggregators
— companies that offer multiple types of cloud services.
As enterprises and service providers gain experience with the cloud architecture model
and confidence in the security and access-control technologies that are available, many
will decide to deploy externally facing cloud services. The phenomenal growth rates of
some of the public cloud offerings available today will no doubt accelerate the momentum.
Amazon’s EC2 was introduced only two years ago and officially graduated from beta
to general availability in October 2008.
Cloud service providers can:
Provide new routes to market for startups and Web 2.0 application developers
Offer new value-added capabilities such as analytics
Derive a competitive edge through enterprise-level SLAs
Help enterprise customers develop their own clouds
If you’re building large datacenters today, you should probably be thinking about whether
you’re going to offer cloud services.

Public, Private, and Hybrid Clouds
A company may choose to use a service provider’s cloud or build its own — but is it
always all or nothing? Sun sees an opportunity to blend the advantages of the two
primary options:
Public clouds are run by third parties, and jobs from many different customers
may be mixed together on the servers, storage systems, and other infrastructure
within the cloud. End users don’t know who else’s job may be me running on the
same server, network, or disk as their own jobs.
Private clouds are a good option for companies dealing with data protection and
service-level issues. Private clouds are on-demand infrastructure owned by a single
customer who controls which applications run, and where. They own the server,
network, and disk and can decide which users are allowed to use the
But even those who feel compelled in the short term to build a private cloud will likely
want to run applications both in privately owned infrastructure and in the public cloud
space. This gives rise to the concept of a hybrid cloud.
Hybrid clouds combine the public and private cloud models. You own parts and
share other parts, though in a controlled way. Hybrid clouds offer the promise
of on-demand, externally provisioned scale, but add the complexity of determining
how to distribute applications across these different environments. While
enterprises may be attracted to the promise of a hybrid cloud, this option, at least
initially, will likely be reserved for simple stateless applications that require no
complex databases or synchronization.


© 2009. Sun Microsystems Inc.

Posted in Computers and Internet | Tagged , , | Leave a comment



1. Πλαίσιο Παροχής Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Το Πλαίσιο Παροχής Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΠΗΔ) διαμορφώνεται από την Υπηρεσία Ανάπτυξης Πληροφορικής και συνίσταται από ένα σύνολο κανόνων, προτύπων, προδιαγραφών και διαδικασιών που εφαρμόζονται στα έργα Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κατά το σχεδιασμό, την ανάπτυξη, τη συντήρηση και την λειτουργία τους σχετικά με:

i) To σχεδιασμό, ανάπτυξη, συντήρηση και λειτουργία των διαδικτυακών τόπων και πληροφοριακών συστημάτων της Δημόσιας Διοίκησης.

ιι) Την ανάπτυξη και παροχή ολοκληρωμένων ηλεκτρονικών υπηρεσιών από τους φορείς του δημόσιου τομέα.

iii) Τη διασφάλιση της διαλειτουργικότητας σε οργανωτικό, σημασιολογικό και τεχνολογικό επίπεδο, για την ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ πληροφοριακών συστημάτων των φορέων του δημόσιου τομέα.

ίν) Την εγγραφή, ταυτοποίηση και ηλεκτρονική αναγνώριση πολιτών και επιχειρήσεων σε ηλεκτρονικές υπηρεσίες του δημόσιου τομέα.

ν) Τη διαχείριση του Μητρώου για την καταχώριση των παρεχόμενων υπηρεσιών από φορείς της Δημόσιας Διοίκησης (Μητρώο Διαλειτουργικότητας).

Ανάλυση του Πλαισίου εκτίθεται σε δημόσια διαβούλευση, και για την κατανόηση των ιδιαίτερα τεχνικών του διαστάσεων, συνοδεύεται από ένα σύνολο ορισμών που ακολουθούν και επιτρέπουν την ευχερέστερη αξιολόγησή του.

Με την ολοκλήρωση της διαβούλευσης θα ακολουθήσει η έκδοσή του Πλαισίου όπως θα διαμορφωθεί με βάση τα σχόλια και θα τεθεί υπό την έγκριση του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

2. Ανοιχτά πρότυπα

Ανοιχτό είναι το πρότυπο το οποίο:

(α) υιοθετείται και συντηρείται από ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό,

(β) η συνεχιζόμενη ανάπτυξή του είναι αποτέλεσμα μίας ανοιχτής και δημόσιας διαδικασίας, στην οποία δεν υπάρχουν περιορισμοί στη συμμετοχή και οι αποφάσεις βασίζονται είτε σε ομοφωνία είτε στη πλειοψηφία των εμπλεκόμενων μερών,

(γ) έχει δημοσιευθεί και τα κείμενα των τεχνικών του προδιαγραφών είναι διαθέσιμα και μπορούν να αναδιανεμηθούν είτε χωρίς χρέωση, είτε με συμβολική χρέωση,

(δ) διαθέτει αμετάκλητα τα πιθανά δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας που περιλαμβάνει χωρίς χρεώσεις και περιορισμό στη περαιτέρω χρήση του προτύπου

3. Κανόνες Υποχρεωτικοί (ΚΥ).

Οι κανόνες που η συμμόρφωση με τις προδιαγραφές που τίθενται είναι επιβεβλημένη για του φορείς του Δημόσιου τομέα.

4. Κανόνες Προαιρετικοί (ΚΠ).

Οι κανόνες που είναι δυνατή η μη συμμόρφωση με τις προδιαγραφές που τίθενται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αυτό τεκμηριώνεται επαρκώς. Σε διαφορετική περίπτωση η συμμόρφωση με αυτούς τους κανόνες είναι υποχρεωτική.

5. Κανόνες υπό Διαμόρφωση / Μελέτη (ΚΜ).

Οι κανόνες που έχουν προδιαγραφές, τις οποίες το Πλαίσιο Παροχής Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης επεξεργάζεται και ενδέχεται να υιοθετήσει σε επόμενη έκδοσή του.

6. Πρότυπα Υποχρεωτικά (ΠΥ).

Τα πρότυπα που η συμμόρφωση με τις προδιαγραφές που τίθενται είναι επιβεβλημένη για του φορείς του Δημόσιου τομέα.

7. Πρότυπα Προαιρετικά (ΠΠ).

Τα πρότυπα που είναι δυνατή η μη συμμόρφωση με τις προδιαγραφές που τίθενται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αυτό τεκμηριώνεται επαρκώς. Σε διαφορετική περίπτωση η συμμόρφωση με αυτά τα πρότυπα είναι υποχρεωτική.

8. Πρότυπα υπό Διαμόρφωση / Μελέτη (ΠΜ).

Τα πρότυπα που έχουν προδιαγραφές, τις οποίες το Πλαίσιο Παροχής Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης επεξεργάζεται και ενδέχεται να υιοθετήσει σε επόμενη έκδοσή του.


Είναι φράσεις που επιβάλουν ή απαγορεύουν προδιαγραφές και αφορούν Πρότυπα ή Κανόνες Υποχρεωτικούς (ΠΥ / ΚΥ). Όταν η φράση-κλειδί «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ» συνοδεύεται από τη λέξη «αποφεύγεται» ερμηνεύεται ότι επιτρέπεται περιορισμένος αριθμός ή εύρος παρεκκλίσεων από την εφαρμογή του κανόνα οι οποίες θα πρέπει να τεκμηριώνονται επαρκώς.


Είναι φράσεις που συνιστούν την υιοθέτηση ή αποφυγή προδιαγραφών και αφορούν Πρότυπα ή Κανόνες Προαιρετικούς (ΠΠ / ΚΠ)


Είναι φράσεις που ενημερώνουν για το γεγονός ότι εξετάζονται προδιαγραφές, οι οποίες ενδέχεται σε επόμενη έκδοση του Πλαισίου Παροχής Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης να γίνουν υποχρεωτικές ή προαιρετικές. Αφορούν Πρότυπα ή Κανόνες υπό διαμόρφωση /Μελέτη (ΠΜ / ΚΜ)

12.  Ηλεκτρονική Υπηρεσία Επιπέδου 1 (Πληροφόρηση)

Παρέχεται πλήρη κάλυψη της ανάγκης για ενημέρωση του πολίτη σχετικά με τις υπηρεσίες μέσω ενημερωτικού υλικού και οδηγιών δημοσιοποιημένων σε Διαδικτυακή Πύλη.

13.  Ηλεκτρονική Υπηρεσία Επιπέδου 2 (Αλληλεπίδραση)

Διατίθενται σε Διαδικτυακή Πύλη επίσημα έντυπα σε εκτυπώσιμη μορφή. Η διαδικασία εξυπηρέτησης ξεκινά και ολοκληρώνεται με μη ηλεκτρονικό τρόπο.

14.  Ηλεκτρονική Υπηρεσία Επιπέδου 3 (Αμφίδρομη Διάδραση)

Παρέχεται πρόσβαση μέσω Διαδικτυακής Πύλης σε επίσημες ηλεκτρονικές φόρμες ώστε να ξεκινά η διαδικασία εξυπηρέτησης. Η διαδικασία μπορεί να περιλαμβάνει και την πιστοποίηση του χρήστη της υπηρεσίας. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας εξυπηρέτησης γίνεται με μη ηλεκτρονικό τρόπο.

15.  Ηλεκτρονική Υπηρεσία Επιπέδου 4 (Συναλλαγή)

Προσφέρεται στους χρήστες ολοκληρωμένος και πλήρως ηλεκτρονικός χειρισμός της υπηρεσίας περιλαμβάνοντας σύνθετες εργασίες όπως πιστοποίηση, απόφαση, ειδοποίηση, παράδοση και πληρωμή. Καμία επιπλέον εργασία δεν απαιτείται από τον χρήστη για την ολοκλήρωση της εξυπηρέτησής του.

16.  Πλαίσιο διαλειτουργικότητας

Το πλαίσιο διαλειτουργικότητας είναι συμφωνημένη προσέγγιση στη διαλειτουργικότητα για οργανισμούς που επιθυμούν να συνεργαστούν με σκοπό την κοινή διανομή δημόσιων υπηρεσιών. Στο πεδίο εφαρμογής της προσδιορίζει σειρά κοινών στοιχείων, όπως λεξιλόγιο, έννοιες, αρχές, πολιτικές, κατευθυντήριες γραμμές, συστάσεις, πρότυπα, προδιαγραφές και πρακτικές.  Την προσέγγιση της σημασίας διαμόρφωσης του πλαισίου αυτού, απεικονίζει το σχήμα που περιέχεται στο Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Διαλειτουργικότητας και ακολουθεί, και δείχνει τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί, ότι οι προσπάθειες αυτές, πρέπει ν’ αποτελέσουν τη βάση για τη διαμόρφωση αντίστοιχα του Εθνικού Πλαισίου Διαλειτουργικότητας, με την έννοια άντλησης των συμπερασμάτων από την πορεία διαμόρφωσής του μέχρι σήμερα, καταγραφής των υστερήσεων που έχουν σημειωθεί και είναι δυστυχώς εντυπωσιακές, και κατάλληλου σχεδιασμού εφεξής.


17. Διαλειτουργικότητα

Ως διαλειτουργικότητα, στο πλαίσιο της διανομής Ευρωπαϊκών δημόσιων υπηρεσιών, νοείται η ικανότητα ανόμοιων και διαφορετικών οργανισμών να αλληλεπιδρούν προς την κατεύθυνση της επίτευξης αμοιβαίως ωφέλιμων και συμφωνημένων κοινών στόχων, οι οποίοι αφορούν την ανταλλαγή πληροφοριών και γνώσεων μεταξύ των εν λόγω οργανισμών διά μέσου των εργασιακών διαδικασιών που υποστηρίζουν, μέσω της ανταλλαγής δεδομένων μεταξύ των αντίστοιχων συστημάτων τους ΤΠΕ. Η διαλειτουργικότητα είναι πολυμερής από τη φύση της και γίνεται καλύτερα κατανοητή ως κοινή αξία μιας κοινότητας.

1. Θεσμική διαλειτουργικότητα

Αναφέρεται στην εναρμόνιση των νομοθετικών διατάξεων που διέπουν τη λειτουργία δύο ή περισσοτέρων φορέων ώστε να διασφαλίσει ότι οι ηλεκτρονικά ανταλλασσόμενες πληροφορίες έχουν την ίδια νομική ισχύ για όλους τους εμπλεκόμενους, και ότι οι ολοκληρωμένες ηλεκτρονικές υπηρεσίες έχουν τα ίδια έννομα αποτελέσματα με τις αντίστοιχες μη ηλεκτρονικές υπηρεσίες.

2. Οργανωτική διαλειτουργικότητα

Αναφέρεται στην εναρμόνιση των διαδικασιών για την επίτευξη συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών φορέων που επιδιώκουν ανταλλαγή πληροφοριών και έχουν διαφορετικές εσωτερικές δομές και διαδικασίες. Η εναρμόνιση των διαδικασιών επίσης στοχεύει στην ικανοποίηση των απαιτήσεων και των αναγκών των χρηστών.

3. Σημασιολογική διαλειτουργικότητα

Διασφαλίζει ότι η ακριβής έννοια/ σημασία των ανταλλασσόμενων πληροφοριών είναι κατανοητή από οποιαδήποτε εφαρμογή. Η επίτευξη διαλειτουργικότητας σε σημασιολογικό επίπεδο επιτρέπει στα συστήματα να συνδυάζουν πληροφορίες από άλλες διαφορετικές πηγές και να τις επεξεργάζονται αποτελεσματικά.

4. Τεχνική διαλειτουργικότητα

Αναφέρεται στην ικανότητα μεταφοράς και χρησιμοποίησης της πληροφορίας με ομοιογενή και αποτελεσματικό τρόπο μεταξύ συστημάτων πληροφορικής και οργανισμών. Το επίπεδο αυτό αφορά σε τεχνικές προδιαγραφές των υποδομών και του λογισμικού για την αποθήκευση, δόμηση, μεταφορά, παρουσίαση και ασφάλεια δεδομένων και υπηρεσιών.

18.  Τελική υπηρεσία

Πρόκειται για υπηρεσία που ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του χρήστη και δεν αποτελεί ενδιάμεσο στάδιο μιας άλλης υπηρεσίας ή διαδικασίας.

19.     Κωδικολόγια (Code Lists)

Λίστες κωδικοποιημένων και ταξινομημένων ορισμών, για κύριες, κοινά χρησιμοποιούμενες έννοιες, σε διαδικασίες, έγγραφα και συστήματα, όπως ενδεικτικά οι λίστες χωρών, φορέων, νομισμάτων.

20.Δομικά Στοιχεία Δεδομένων (Core Data Components)

Αποτελούν σύνολα δεδομένων – πεδίων περιγραφής – για κύριες έννοιες της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Χρησιμοποιούνται για τη συστηματική δόμηση πρότυπων ηλεκτρονικών εγγράφων και αρχείων δεδομένων όπως ενδεικτικά ταυτότητα προσώπου (όνομα, επώνυμο κλπ), διεύθυνση (χώρα, περιφέρεια, δήμος, οδός κλπ), γενική αίτηση φυσικού προσώπου (ημερομηνία, φορέας που απευθύνεται, ταυτότητα προσώπου, διεύθυνση κλπ).

21.  Τύποι Δεδομένων (Data Types)

Αποτελούν κωδικοποιήσεις των τύπων που μπορούν να έχουν τα πεδία ή οι περιγραφές δεδομένων, όπως ενδεικτικά, αλφαριθμητικό πεδίο ελεύθερού μήκους, ακέραιος, δεκαδικός ημερομηνία.

22. Πρότυπα Σχήματα Ηλεκτρονικών Εγγράφων (Standard XML Schemas)

Αποτελούν δομημένες περιγραφές σε γλώσσα XML για την αποτύπωση της δομής και του περιεχομένου των ηλεκτρονικών εγγράφων. Περιέχουν αναφορές σε κωδικολόγια, τύπους δεδομένων ή δομικά στοιχεία δεδομένων.

23. Μεταδεδομένα (Metadata)

Σύνολα πληροφορίας που αφορούν τις έννοιες της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και επιτρέπουν την ανεύρεση και κατανόησή τους από ανθρώπους ή συστήματα.

24. Οντολογίες (Ontologies)

Σύνολα συσχετισμένων αναπαραστάσεων, τα οποία περιλαμβάνουν ταξινομημένες έννοιες,  τις μεταξύ τους σχέσεις και τα μεταδεδομένα τους, σε ένα συνολικό, ισχυρά ορισμένο και τυπικά περιγραμμένο σύνολο. Οι οντολογίες χρησιμεύουν στην καλύτερη κατανόηση των οντοτήτων/εννοιών και των συσχετίσεών τους, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην κοινή κωδικοποίηση από συσχετιζόμενους φορείς.

25. Εσωτερική Επιχειρηματική Διαδικασία

Απεικονίζει λεπτομερώς τις δραστηριότητες που συμβαίνουν μέσα στο Φορέα, τα οργανωτικά τμήματα που είναι αρμόδια για κάθε δραστηριότητα, τα πληροφοριακά συστήματα που υποστηρίζουν τις δραστηριότητες, τους επιχειρησιακούς – νομικούς κανόνες και τα έγγραφα που ανταλλάσσονται.

26. Εξωτερική – Δημόσια Επιχειρηματική Διαδικασία

Επικεντρώνεται στην αναπαράσταση της επικοινωνίας και των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα σε μια εσωτερική διαδικασία ενός Φορέα και άλλες διαδικασίες ή συμμετέχοντες Φορείς, ενώ δεν περιέχει λεπτομέρειες σχετικά με πληροφοριακά συστήματα, οργανωτικά ή επιχειρησιακά-νομικά ζητήματα. Βοηθά στην αναγνώριση των διαδικτυακών υπηρεσιών (web services) που απαιτούνται για την ηλεκτρονική διεξαγωγή της διαδικασίας.

27. Συνεργατική Επιχειρηματική Διαδικασία

Αναπαριστά τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε όλους τους φορείς που εμπλέκονται στη διαδικασία. Συντελεί στην αναγνώριση των διαδικτυακών υπηρεσιών (web services) που απαιτούνται για την ηλεκτρονική διεξαγωγή της διαδικασίας.

28. Απαιτήσεις Ασφάλειας    

Ως απαιτήσεις ασφάλειας θεωρούνται οι ιδιότητες-χαρακτηριστικά ασφάλειας (Ιδιωτικότητα, Εμπιστευτικότητα, Ακεραιότητα, Αυθεντικοποίηση), οι οποίες απαιτείται να διασφαλίζονται κατά την παροχή μιας ηλεκτρονικής υπηρεσίας.

29. Ιδιωτικότητα         

Ως ιδιωτικότητα νοείται η μη αποκάλυψη προσωπικών πληροφοριών σε μη εξουσιοδοτημένες οντότητες.


Ως Εμπιστευτικότητα θεωρείται η διαδικασία διασφάλισης μη εξουσιοδοτημένης αποκάλυψης των δεδομένων που αξιοποιούνται κατά τη διεκπεραίωση μιας συναλλαγής.

31.  Ακεραιότητα Δεδομένων

Ως ακεραιότητα των δεδομένων θεωρείται η διαδικασία διασφάλισης μη εξουσιοδοτημένης τροποποίησης των δεδομένων που αξιοποιούνται κατά τη διεκπεραίωση μιας συναλλαγής.

32. Αυθεντικοποίηση 

Ως αυθεντικοποίηση θεωρείται η διαδικασία πιστοποίησης και επιβεβαίωσης της ταυτότητας των χρηστών, η οποία σε κάθε περίπτωση βασίζεται στα διαπιστευτήρια που κατέχει ο χρήστης. Συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία αυθεντικοποίησης αναγνωρίζεται και επιβεβαιώνεται η ορθότητα της ταυτότητας ενός χρήστη ή κάποιων χαρακτηριστικών της.

33. Διαπιστευτήρια-Μηχανισμός Αυθεντικοποίησης  

Ως διαπιστευτήρια νοούνται τα εχέγγυα που παρουσιάζει μια οντότητα προκειμένου να αποδείξει τη γνησιότητα ενός ισχυρισμού και συγκεκριμένα της ταυτότητας ή του ρόλου της.

34. Επίπεδο Εμπιστοσύνης

Η «εμπιστοσύνη» ερμηνεύεται ως «η πίστη στην αξιοπιστία, εντιμότητα, αξία ή ικανότητα κάποιας οντότητας». Ως επίπεδο εμπιστοσύνης θεωρείται ο βαθμός βεβαιότητας που έχει μια υπηρεσία για την ορθότητα τόσο της ταυτότητας της ηλεκτρονικής οντότητας που επιθυμεί να διεκπεραιώσει μια συναλλαγή στο πλαίσιο μιας ηλεκτρονικής υπηρεσίας, όσο και των δεδομένων που απαιτούνται για την επιτυχή ολοκλήρωση της συναλλαγής, λαμβάνοντας υπόψη και την κρισιμότητα των δεδομένων αυτών (απλά, προσωπικά, ευαίσθητα).

35. Εγγραφή Οντότητας

Με τον όρο «εγγραφή μιας οντότητας» σε μια υπηρεσία ορίζεται το σύνολο των διαδικασιών δια των οποίων η οντότητα εκδηλώνει ενδιαφέρον χρήσης μιας συγκεκριμένης ηλεκτρονικής υπηρεσίας και παρέχει τα απαιτούμενα στοιχεία για τη λήψη του δικαιώματος αυτού.

36. Επίπεδο Εγγραφής

Ως επίπεδο εγγραφής θεωρείται η ένταξη σε συγκεκριμένο σύνολο διαδικασιών που ακολουθούνται για τη συλλογή των απαιτούμενων στοιχείων και την πιστοποίηση της ορθότητας, έχοντας ως πεδίο αναφοράς το επίπεδο εμπιστοσύνης που απαιτείται για την παροχή μιας συγκεκριμένης ηλεκτρονικής υπηρεσίας.

37. Επίπεδο Αυθεντικοποίησης

Ως επίπεδο αυθεντικοποίησης θεωρείται η ένταξη μιας οντότητας σε συγκεκριμένου τύπου διαπιστευτήρια για την τεκμηρίωση της εγκυρότητας της ταυτότητάς της, με βάση το επίπεδο εμπιστοσύνης που απαιτείται να διασφαλιστεί για την παροχή μιας συγκεκριμένης ηλεκτρονικής υπηρεσίας.

38. Ηλεκτρονική Ταυτότητα

Με τον όρο «ηλεκτρονική ταυτότητα» νοείται η ταυτότητα που αξιοποιεί ο χρήστης για την αναγνώρισή του σε μια ηλεκτρονική υπηρεσία.

39. Ταυτοποίηση         

Με τον όρο ταυτοποίηση, νοείται η διαδικασία δήλωσης ταυτότητας από το χρήστη στις υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

40.Απλά Δεδομένα     

Ως απλά δεδομένα, θεωρούνται πληροφορίες που είναι δημοσίως προσπελάσιμες και δεν περιέχονται σε αυτές προσωπικά δεδομένα.

41.  Προσωπικά Δεδομένα

Ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή προσωπικά δεδομένα, θεωρούνται πληροφορίες που αναφέρονται στο υποκείμενο των δεδομένων, δηλαδή στο φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, δηλαδή μπορεί να προσδιορισθεί αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός η περισσότερων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόστασή του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική (άρθρο 2α σε συνδυασμό με άρθρο 2γ του ν. 2472/97). Δε λογίζονται ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα στατιστικής φύσεως συγκεντρωτικά στοιχεία, από τα οποία δεν μπορούν πλέον να προσδιορισθούν τα υποκείμενα των δεδομένων.

42. Ευαίσθητα Δεδομένα

Ως ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, προσδιορίζονται στο νόμο (άρθρο 2β του ν. 2472/97, όπως ισχύει) τα δεδομένα που αφορούν στη φυλετική ή εθνική προέλευση, στα πολιτικά φρονήματα, στις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, στη συμμετοχή σε συνδικαλιστική οργάνωση, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια και στην ερωτική ζωή, στα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες, καθώς και στη συμμετοχή σε συναφείς με τα ανωτέρω ενώσεις προσώπων.

43. Αρχή Εγγραφής

Η Αρχή Εγγραφής ή καταχώρισης αποτελεί την οντότητα που είναι υπεύθυνη για τη συλλογή των απαιτούμενων στοιχείων και την πιστοποίηση της ταυτότητας μιας οντότητας που αιτείται εγγραφής σε κάποια ηλεκτρονική υπηρεσία.

44.Αρχή Πιστοποίησης         

Η Αρχή Πιστοποίησης αποτελεί την οντότητα εκείνη που αναλαμβάνει την τεχνική διαχείριση των ψηφιακών πιστοποιητικών για ολόκληρο τον κύκλο ζωή τους



Posted in Computers and Internet | Tagged , , | Leave a comment

europeana-strategic plan 2011-2015 (I)



“Digitisation and online accessibility are essential ways
to highlight cultural and scientific heritage, to inspire
the creation of new content and to encourage new
online services to emerge. They help to democratise
access and to develop the information society and the
knowledge-based economy.”

European Council of Ministers on the launch of the Europeana prototype, Brussels, 20 November 2008











Posted in Computers and Internet | Tagged , , , , | Leave a comment