THE TRANSITION TO THE EUROPEAN ECOLOGICAL DEMOCRACY (A)

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

(TO BE CONTINUED)

Posted in News and politics | Tagged , , , , | Leave a comment

OM-((I)-(A))-OY TA FAGAME (d)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ 20/4/12)

A)Πάνω από 6 εκατ. ευρώ η ζημία από τη μεγάλη απάτη σε βάρος του ΙΚΑ

Σε έξι συλλήψεις προέβη η Οικονομική Αστυνομία για τη μεγάλη υπόθεση απάτης σε βάρος του ΙΚΑ Η δράση του κυκλώματος αρχίζει από το 2003 και όπως εκτιμάται, η ζημιά που προκάλεσε στο ΙΚΑ ξεπερνά κατά πολύ τα έξι εκατομμύρια ευρώ.

Στην κατοχή των έξι συλληφθέντων -τέσσερις γυναίκες, υπάλληλοι του Ιδρύματος και οι σύζυγοι δύο εξ αυτών- βρέθηκαν και κατασχέθηκαν πάνω από 966.000 ευρώ και τέσσερα πολυτελή αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Στην ίδια υπόθεση εμπλέκεται μία ακόμα γυναίκα, πρώην υπάλληλος του ΙΚΑ, καθώς και απροσδιόριστος μέχρι στιγμής αριθμός ασφαλισμένων του Ιδρύματος.

Συγκεκριμένα, όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα, οι εμπλεκόμενοι υπάλληλοι, εκμεταλλευόμενοι την ιδιότητά τους, καθώς και τη θέση τους σε διαφορετικά Τμήματα του ιδίου υποκαταστήματος του ΙΚΑ στην Καλλιθέα, είχαν συγκροτήσει εγκληματική ομάδα, εγκρίνοντας παράνομα και χορηγώντας διάφορα χρηματικά ποσά, σε άτομα (ασφαλισμένους ή μη του Ιδρύματος).

Ειδικότερα, χρησιμοποιώντας διαφορετικούς τρόπους, κατά περίπτωση, πιστοποιούσαν αναληθώς την ασφαλιστική ικανότητα των «δικαιούχων» και εξέδιδαν παράνομα αποφάσεις για χορήγηση παροχών και επιδομάτων. Στη συνέχεια εισέπρατταν τα ανάλογα ποσά, είτε σε συνεργασία με τους «δικαιούχους», ασφαλισμένους του ΙΚΑ, αποδίδοντάς τους μέρος των παρανόμως χορηγηθέντων ποσών, είτε διένειμαν μεταξύ τους τα ποσά.

Οι περιπτώσεις αυτές αφορούσαν κυρίως παροχές και επιδόματα τοκετών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, νοσηλείας, λουτροθεραπείας και αποκλειστικών νοσηλειών.

Όπως διαπιστώθηκε, η δράση των εν λόγω υπαλλήλων αρχίζει από το 2003 ενώ πολλές φορές εμφανίζονταν ως «δικαιούχοι» οι ίδιες, αλλά και συγγενικά ή φιλικά τους πρόσωπα. Μέχρι στιγμής, έχουν εντοπιστεί 244 περιπτώσεις, οι οποίες εξετάζονται περαιτέρω και αφορούν στην έκδοση αποφάσεων για παροχές και επιδόματα, χωρίς να υπάρχουν τα απαραίτητα παραστατικά έγγραφα.

Μεγάλες αποκλίσεις και στα δηλωθέντα εισοδήματά τους

Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τράπεζες, οικονομικές Υπηρεσίες και δηλώσεις «πόθεν έσχες» των εμπλεκομένων υπαλλήλων, διαπιστώθηκαν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των δηλωθέντων εισοδημάτων, των τραπεζικών καταθέσεων και των αποκτηθέντων περιουσιακών στοιχείων, από το 2003 έως και σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής επιχείρησης, σε έρευνες που διενεργήθηκαν στις οικίες των εμπλεκομένων στην Αττική και τη Λακωνία, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν: το χρηματικό ποσό των (966.900) ευρώ σε χαρτονομίσματα των 500, 200, 100 και 50 ευρώ, τέσσερα φύλλα επιταγών, συνολικής αξίας 110.000 ευρώ, 45 ατομικά βιβλιάρια διαφόρων ασφαλισμένων του ΙΚΑ, καρτέλες ενσήμων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, 13 σφραγίδες υποκαταστήματος του ΙΚΑ, διαφόρων Τμημάτων, καθώς και φυσικών προσώπων και επαγγελματιών.

Επιπλέον, στο πλαίσιο των ερευνών κατασχέθηκαν τέσσερα πολυτελή αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, ιδιοκτησίας τους.

Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν σήμερα στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, ενώ σε βάρος των εμπλεκομένων έχει σχηματισθεί δικογραφία για κακουργηματικού και πλημμεληματικού χαρακτήρα αδικήματα, κατά περίπτωση, τα οποία αφορούν τη σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, την απάτη, την απιστία στην Υπηρεσία, την πλαστογραφία, την υφαρπαγή ψευδούς βεβαιώσεως, την νομοθεσία για τη δήλωση και έλεγχο της   περιουσιακής κατάστασης «πόθεν έσχες» και περί καταχραστών του Δημοσίου, αλλά και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.

Επίσης, η υπόθεση διερευνάται και από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της.

Τις αστυνομικές έρευνες, οι οποίες συνεχίζονται για την ταυτοποίηση και άλλων συνεργών τους, διεξάγει το Τμήμα Κοινωνικής και Ασφαλιστικής Προστασίας της Υποδιεύθυνσης Οικονομικής Αστυνομίας, σε συνεργασία με τη Γενική Διεύθυνση Επιθεώρησης του ΙΚΑ.

bI)Εξεταστική για το έλλειμμα: «Απόρροια έξωθεν χειραγώγησης» οι χειρισμοί Γεωργίου

Οι χειρισμοί του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, που οδήγησαν στην αύξηση του καταγεγραμμένου ελλείμματος για το έτος 2009, υπήρξαν «απόρροια έξωθεν χειραγώγησης», εκτίμησε ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, ο Νικόλαος Λογοθέτης, πρώην αντιπρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Ο κ. Λογοθέτης ήταν μαζί με την Ζωή Γεωργαντά τα δύο μέλη της ΕΛΣΤΑΤ που ήρθαν σε ρήξη με τον πρόεδρο της Αρχής, Ανδρέα Γεωργίου, εκφράζοντας την αμφισβήτησή τους για την ακολουθούμενη μεθοδολογία καταγραφής των στατιστικών στοιχείων και αύξησης του καταγεγραμμένου ελλείμματος από το 13,6% στο 15,7%, καταγγέλλοντας παράλληλα πως η επεξεργασία των στοιχείων γινόταν εν κρυπτώ.

Ο κ. Λογοθέτης μάλιστα κατηγορείται για παραβίαση του απορρήτου της επικοινωνίας του κ. Γεωργίου – κάτι που ο ίδιος απέδωσε σε σκευωρία.

Ερωτηθείς εάν υπήρξε παρέμβαση στο έργο του εκ μέρους πολιτικού προσώπου, απάντησε, κατ΄ αρχήν, αρνητικά: «Εγώ θα ήθελα να είχαμε, διότι προσπαθήσαμε να γνωστοποιήσουμε τα προβλήματα που είχαν ανακύψει στην ΕΛΣΤΑΤ, τόσο στον κ. Παπακωνσταντίνου, όσο και στον Πρόεδρο της Βουλής. Η κυριότερη διένεξή μας υπήρξε το Σεπτέμβριο του 2010, μετά από τη δήλωση του γενικού διευθυντή της Eurostat κ. Ράντερμάχερ, που πήγε τα σπρεντς στα 980 – και απαίτησα να μας πει ο κ. Γεωργίου γιατί συνέβη αυτό, εφόσον είχε καθημερινή επαφή με την Eurostat και τον εκπρόσωπό της, Σόρενσεν. Ζήτησα να συμμετέχουμε κι εμείς στους υπολογισμούς για το έλλειμμα, κάτι που δεν δέχθηκε».

«Ο κ. Παπακωνσταντίνου έλεγε πως “εγώ δεν έχω πρόβλημα με τον κ. Γεωργίου εφόσον το αποτέλεσμα το δέχεται η EUROSTAT”. Αργότερα, έμαθα από τηλεφώνημα του γενικού γραμματέα, κ. Πλασκοβίτη, πως διώκομαι ποινικά. Ο κ. Παπακωνσταντίνου με κάλεσε να παραιτηθώ χάριν της εύρυθμης λειτουργίας της Αρχής και τον ρώτησα “Δηλαδή έγινα εχθρός της Ελλάδας επειδή αμφισβήτησα το έλλειμμα; Αυτή η διαφορά του 1,8%, που σημαίνει περίπου 7,5 δισεκατομμύρια “τρύπα”, σας αρέσει που βρέθηκε; Εσείς, δηλαδή, το δεχθήκατε;”. Μου λέει “Κύριε Λογοθέτη, με φοβίζετε. Εννοείτε ότι εμείς φουσκώσαμε επίτηδες το έλλειμμα;” Και τότε ήταν που εγώ είπα “Δεν πονάω κανέναν. Ούτε εσάς. Εγώ αμφισβήτησα απλώς το έλλειμμα και ήθελα να δω πώς βγήκε”. Έκλεισε βέβαια τη συνάντηση αμέσως, λέγοντάς μου: πως αν δεν παραιτηθώ μέχρι τα μεσάνυχτα, θα το δώσει στα ΜΜΕ, θα το περάσει στη Βουλή, θα καταστραφώ επαγγελματικά και θα ματώσει η Ελλάδα. Εκεί έκλεισε η συζήτηση».

Ερωτηθείς από τον ανεξάρτητο βουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή, εάν η λήψη πολύ σκληρών μέτρων το τελευταίο τρίμηνο του 2009, θα μπορούσε να αποτρέψει την αύξηση του ελλείμματος πέραν του ψυχολογικού (για τις αγορές) ορίου του 10%, ο μάρτυρας απάντησε θετικά.

Ερωτηθείς από τον Παναγιώτη Ρήγα ΠΑΣΟΚ , εάν η αποδοχή της μεθοδολογίας του κ. Γεωργίου χωρίς ενστάσεις εκ μέρους της Eurostat, δεν συνιστά λόγο αποδοχής και του τελικού αποτελέσματος των καταγραφών, ο κ. Λογοθέτης απάντησε αρνητικά, προσθέτοντας πως οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης δεν ακολουθούν αυτή τη μεθοδολογία και πως δεν είναι γνωστό, υπό ποιες διαδικασίες εντάχθηκαν ΔΕΚΟ στο έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης.

Ο κ. Λογοθέτης συμφώνησε με τον Π. Κουρουμπλή, πως ακόμα και με τρεις δεκαδικές μονάδες λιγότερο έλλειμμα για το 2009, τα μέτρα που ελήφθησαν τον επόμενο χρόνο θα είχαν οδηγήσει σε μείωση του ελλείμματος του 2010 κάτω από το 10%, διευκολύνοντας την πρόσβαση της χώρας στον δανεισμό.

bII)Πολιτικές ευθύνες επέρριψε στον Γ. Παπακωνσταντίνου για το έλλειμμα η Ζωή Γεωργαντά

Πολιτικές ευθύνες στον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου καταλόγισε η Ζωή Γεωργαντά, πρώην μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, καταθέτοντας στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής που διερευνά τα στατιστικά δημοσιονομικά στοιχεία του 2009.

Κεντρικός πυρήνας της κατάθεσής της υπήρξε η ελλιπής, κατά την γνώμη της, επιστημονική τεκμηρίωση των επιλογών για την ένταξη των νοσοκομείων και των ΔΕΚΟ στην στατιστική καταγραφή της Γενικής Κυβέρνησης. Καταλογίζοντας ευθύνες στον τότε υπουργό Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, τον κατηγόρησε ότι «όχι μόνον δεν εξέφρασε αντιρρήσεις στη σπουδή με την οποία η ΕΛΣΤΑΤ ανέβασε το έλλειμμα στο 15,7%», αλλά «πίεζε» και την ίδια να πάψει να εκδηλώνει τις διαφωνίες της: «Ο υπουργός έλεγε να μη μιλάμε. Μου είπε μάλιστα ότι “η ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι πρυτανικό συμβούλιο για να εκφράζεις γνώμη”. Εγώ λειτουργούσα σύμφωνα με τη συνείδησή μου για να εκτελέσω το καθήκον μου…» ανέφερε η μάρτυς.

Ερωτηθείσα για το λόγο που έγιναν όλα αυτά, η κα Γεωργαντά εκτίμησε πως μπορεί να είναι πολιτική επιλογή («να φανεί το 2010 ότι η γενναία κυβέρνηση μείωσε το έλλειμμα», είπε), ή «να αποτελεί ένδειξη αμέλειας, ανικανότητας, ή προσωπικού συμφέροντος» – αν και δήλωσε πως δεν υιοθετεί την τελευταία αυτή εκδοχή: «Δεν μπορώ εγώ να σας πω ότι πραγματικά ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε σχέδιο. Θα ήταν εγκληματίας, θα έπρεπε να τον κρεμάσουμε αν το έκανε συνειδητά, τόσο συνειδητά. Δεν μπορώ να το πω αυτό το πράγμα. Απλώς βρίσκω μερικές ερμηνείες» έσπευσε να διευκρινίσει η κα Γεωργαντά.

Εξάλλου χαρακτήρισε τον κ. Παπακωνσταντίνου «νέο και άπειρο και χωρίς μεγάλη εμπειρία με τα στατιστικά, με τα οικονομικά», αλλά και «υπεύθυνο για την κερδοσκοπία σε βάρος της χώρας μας: Μπορεί ο κ. Παπακωνσταντίνου να συζήτησε με φίλους του και να είπε ότι το έλλειμμα είναι πολύ παραπάνω και αυτοί οι φίλοι να το συζήτησαν με άλλους, οπότε και διαδόθηκε αυτό το πράγμα – και μερικοί άνθρωποι έβγαλαν λεφτά σε βάρος μας» ανέφερε η μάρτυς, χωρίς να μπορέσει να τεκμηριώσει (αν και εκλήθη) τις τελευταίες, βαριές εικασίες της.

Αυστηρή κριτική άσκησε και στον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, τον οποίον χαρακτήρισε «loner», «άνθρωπο που δεν μπορεί να συνεργαστεί με άλλους». Η μάρτυς παραδέχθηκε πως ζήτησε από τον Πωλ Τόμσεν «να αποσύρει το ΔΝΤ τον κο Γεωργίου και να μας στείλετε κάποιον άλλον», ενώ σε άλλο σημείο της κατάθεσής της, παρατηρούσε για τον κο Γεωργίου πως «ήταν ον υπάκουο στο ΔΝΤ».

Πολιτικές ευθύνες ωστόσο, καταλόγισε η κ. Γεωργαντά και στη Νέα Δημοκρατία – και συγκεκριμένα στον ευρωβουλευτή της, Γιάννη Μαρίνο, ο οποίος «αμφισβήτησε για πρώτη φορά τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο»: «Όλος ο κόσμος, ξένοι και Έλληνες εξανέστησαν: Πώς είναι δυνατόν ευρωβουλευτής χώρας να κατηγορεί την ίδια του τη χώρα; Από εκεί ξεκίνησε το πρώτο και ακολούθησε το 2004 η απογραφή του κου Αλογοσκούφη και η αναθεώρηση του ΑΕΠ κατά 25% του κου Κοντοπυράκη. Από εκεί και πέρα, όταν χάσουμε την αξιοπιστία μας, προσπαθούν και βρίσκουν αυτά – και σε κατηγορούν για τα πάντα» ανέφερε χαρακτηριστικά η μάρτυς.

Η ίδια η Eurostat δεν ξέφυγε τέλος, από τις επιθέσεις της κας Γεωργαντά: «Η Eurostat, μηχανορραφούσε πίσω απ’ την πλάτη μας – και στις αντιρρήσεις μας, ο γενικός της διευθυντής κος Ράντερμάχερ, μου απάντησε πως «η πατρίδα σας βρίσκεται σε δύσκολη θέση και καλό θα είναι να ακολουθήσετε το positive momentum» (σ.σ. θετική συγκυρία)». Ακόμα και σήμερα, «στην ιστοσελίδα της Eurostat τα ελληνικά στοιχεία αναρτώνται με αστερίσκους. Σου λέει πως ίσως κάποιος μετά από μένα θα βγει να κατηγορήσει την Ελλάδα και ας είμαστε καλυμμένοι…».

c)170 εκατ. ευρώ ο συμβιβασμός με τη Siemens

Το Υπουργικό Συμβούλιο κύρωσε χθες το κείμενο της συμφωνίας της κυβέρνησης με τη μητρική Siemens. Εναντι 170 εκατ. ευρώ το Δημόσιο παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του σε σχέση με τις υποθέσεις διαφθοράς απέναντι στη Siemens, δίνοντας στο γερμανικό κολοσσό τη δυνατότητα να συμμετέχει χωρίς προβλήματα σε διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

H εταιρεία δεσμεύεται ότι θα καταβάλει 90 εκατ. ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο και στους φορείς του και θα συμψηφίσει οφειλές του Δημοσίου αξίας ύψους 80 εκατ. ευρώ, που είχαν συσσωρευθεί από το 2008. Αλλα 100 εκατ. δεσμεύεται να καταβάλει στη θυγατρική της εταιρεία στην Ελλάδα το 2012, προκειμένου να διατηρηθούν οι 600 θέσεις εργασίας ενώ «εξετάζει τη δυνατότητα» πραγματοποίησης επένδυσης 60 εκατ. ευρώ που θα οδηγήσει στη δημιουργία 700 νέων θέσεων εργασίας.

Από τη συμφωνία φαίνεται ότι δεν είναι ακόμα σαφές σε ποιο τομέα θα μπορούσε να γίνει η συγκεκριμένη επένδυση, κάτι που οι δύο πλευρές δεσμεύονται να διερευνήσουν. Η γερμανική εταιρεία δεσμεύεται να εφαρμόσει στην Ελλάδα πρόγραμμα συμμόρφωσης κατά της διαφθοράς με βάση το πρότυπο του ίδιου προγράμματος που εφάρμοσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την υλοποίηση του προγράμματος θα επιτηρείται από επίτροπο εταιρικής συμμόρφωσης που θα ορίσει το ελληνικό Δημόσιο. Το ελληνικό Δημόσιο αναγνωρίζει τις προσπάθειες της γερμανικής εταιρείας από το 2007 στη διερεύνηση των υποθέσεων διαφθοράς. Αναγνωρίζει ακόμα ότι η Siemens αποτελεί «αξιόπιστη και υπεύθυνη εταιρεία σύμφωνα με την οδηγία 2004/15» κάτι που επιδίωκε ο γερμανικός οίκος, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει προβλήματα σε δημόσιους διαγωνισμούς σε οποιαδήποτε χώρα της Ε.Ε.

Η Siemens ερμηνεύει τη συμφωνία σαν ένα «σήμα υπέρ της Ελλάδας». Και οι δύο πλευρές επιθυμούν μετά αντιπαραθέσεις ετών «να κοιτάξουν μπροστά». Από το Μόναχο επισημαίνεται ότι η Siemens είναι η πρώτη γερμανική εταιρεία που ζητάει συγγνώμη -προβλέπεται να γίνει στο προοίμιο της σύμβασης εξωδικαστικού συμβιβασμού- από τον ελληνικό λαό, την κυβέρνηση και τη Βουλή για τις διεφθαρμένες πρακτικές των ετών 1997-2007.

Η συμφωνία θα πρέπει να επικυρωθεί από την ελληνική Βουλή και δεν περιλαμβάνει τις εκκρεμότητες της γερμανικής εταιρείας με τον ΟΤΕ, που δεν θεωρείται δημόσια επιχείρηση, αλλά και σχετικά με το σύστημα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων, C4I. O OTE έχει υποβάλει αγωγή εναντίον της Siemens στο Μόναχο και η γερμανική εταιρεία έχει απαντήσει και εκείνη με αγωγή. Αντίστοιχες αγωγές έχουν γίνει σε δικαστήρια της Αθήνας μεταξύ της γερμανικής εταιρείας με τον ΟΣΕ. Οι τελευταίες, πάντως, είναι πλέον χωρίς αντικείμενο.

Γερμανία: Θετικό σημάδι η εξωδικαστική συμφωνία με Siemens

Στη σημασία του εξωδικαστικού συμβιβασμού της Ελλάδας με τη Siemens αναφέρθηκε ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας Χόλγκερ Σλίενκαμπ.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το ενδεχόμενο να ενισχυθούν οικονομικά γερμανικές εταιρίες προκειμένου να επενδύσουν στην Ελλάδα, ο κ. Σλίενκαμπ τόνισε ότι η διευθέτηση παλαιών υποθέσεων αποτελεί «σημαντική προϋπόθεση για την ετοιμότητα της χώρας να δεχθεί επενδύσεις από το εξωτερικό».

Ο εκπρόσωπος του Φίλιπ Ρέσλερ αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην περίπτωση της συμφωνίας με την Siemens σημειώνοντας πως «φυσικά αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα πρώτο, σημαντικό, ευχάριστο και σίγουρα επίσης ενθαρρυντικό σημάδι».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

d) Σύλληψη υπαλλήλων του υπ. Ανάπτυξης για εκβίαση ιδιώτη επενδυτή

Τη σύλληψη δύο υπαλλήλων του υπουργείου Ανάπτυξης για εκβίαση ιδιώτη επενδυτή ξενοδοχειακής μονάδας, ανακοίνωσε η ΕΛ.ΑΣ. Συγκεκριμένα πρόκειται για δύο υπαλλήλους στο Τμήμα Ιδιωτικών Επενδύσεων, ηλικίας 61 ετών, οι οποίοι κατηγορούνται ότι απαίτησαν το χρηματικό ποσό των 120.000 ευρώ, προκειμένου να προωθήσουν το φάκελο για επιχορήγηση σε επενδυτική δραστηριότητα του επιχειρηματία-ιδιοκτήτη ξενοδοχειακής μονάδας.

Αμφότεροι συνελήφθησαν το μεσημέρι της Δευτέρας σε στάση του Μετρό στον Κεραμεικό, την ώρα που ο επιχειρηματίας είχε παραδώσει φάκελο με προσημειωμένα χαρτονομίσματα στον έναν εξ αυτών. Στα σπίτια τους βρέθηκαν επίσης περίπου 145.000 ευρώ, τραπεζικά βιβλιάρια, τραπεζικές αποδείξεις και άλλα έγγραφα.

peegee naftemboriki.gr/MAR12

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in News and politics | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

3D SEPTEMBER THE CONSTITUTION DAY (SYN-TAGMA 1843) AND THE DEMOCRATIC ECO-LOGICAL ARISE (II)

(BEING CONTINUED FROM 4/09/11)

 

Modern Representative Democracy

At its simplest, representative democracy is to do with free and fair elections; it is about the process through which people choose their representatives, and about the accountability and legitimacy of those representatives. But democracy is about much more than the processes of representation. For it is also concerned with opportunities for people to participate in decisions between elections. And it is about how people organise themselves to participate in decision-making on issues of public importance (whether or not elected national, regional and local government representatives are there to represent them).
Democratic decision-making may be practised at the level of an organization or association (or a standards-setting process), or at the level of state government. Robert Dahl suggests that five standards or criteria are necessary for a democratic process:
1. Effective participation – so that citizens have adequate and equal opportunities to form their preferences, to place questions on the public agenda, and express reasons for affirming one outcome over another
2. Voting equality – at the decisive point in relation to a policy decision, every citizen must have an equal and effective opportunity to vote, and be assured that all votes will be counted as equal
3. Enlightened understanding –Citizens must have adequate and equal opportunities for learning about relevant alternative policies and choices and working out what choice would best serve their interests 

4. Control of the agenda – it is the demos as a whole that decides how and which matters are to be placed on the public agenda
5. Inclusion – all, or at least most, adult permanent residents should have full rights as citizens (source: Dahl 1989).
But Dahl (1998) also distinguishes between the ideal and the practice of democracy. Large-scale democracy, he argues, requires six political institutions if these five criteria of democratic process are to be realised: 1. Elected officials; 2. Free, fair and frequent elections; 3. Freedom of expression; 4. Access to alternative sources of information so citizens have rights to seek out alternative and independent sources of information from others, and those sources exist; 5. Associational autonomy: to achieve their rights, citizens have a right to form independent associations or organisations; 6. Inclusive citizenship: so no adult permanently residing in a country and subject to its laws can be denied rights that are available to others and are necessary to the previous five institutions.
To this list, we should clarify that it is constitutions or bills of rights that set out the ultimate limits of ‘government’, and are themselves subject to public scrutiny, parliamentary review and judicial process. In modern democracies, the concept of the ‘rule of law’ is also vital, for this reflects the essential idea that a regime has accepted limits on its powers and is bounded by law rather than might.
These approaches leave a great deal of room for variation between states; for example on the role of majority decision-making as distinct from more deliberative or proportional processes; in the way in which elections are carried out; in who may vote, by way of a handful of examples among many. We take up some of these differences in a later discussion on ‘democratisation’ and measurement of ‘democracy’. The inevitable emphasis on ‘representation’ in modern democracies gives rise to a number of structural problems which undermine its stability as a dominant political system. First, there is the inevitable fact that in any system which relies significantly on majority outcomes of complex voting systems, many individuals are likely to feel that their individual vote makes little difference. The maintenance of a societal commitment to democracy depends in part on its integration within an overall set of social norms that nurture and sustain democracy. But if the social norms that support representative democracy as an overall decision-making system weaken, the risk is that democracy might have little to offer by way of benefit compared, for example, to rampant individualistic consumerism. A second built-in structural problem with representative democracy is the in-built ‘tragedy’ which results from the mathematical realities of highly aggregated voting preferences. This is most curiously and potently visible in “Arrow’s Paradox”. In his 1951 publication Social Choice and Individual Values, American economist Kenneth Arrow proved that in certain circumstances it is not possible to construct a voting system to select between 3 or more choices and simultaneously satisfy a set of four criteria which ought reasonably to be satisfied by any system in which social decisions are based on individual voting preferences. Arrow’s four criteria were3:

1. citizen’s sovereignty: if all members of society prefer one particular option over another, then society should prefer that one too. 2. non-dictatorship: the social choice function should not simply follow the preference order of a single individual while ignoring all others.

3. positive association of social and individual values: if an individual modifies his or her preference order by promoting a certain option, then the societal preference order should change only by (possibly) promoting that same option.

4. independence of irrelevant alternatives: if we restrict attention to a subset of options, and apply the social choice function only to those, then the result should be compatible with the outcome for the whole set of options.
At the highest level of generalisation, Arrow’s theory demonstrates that it is impossible to aggregate voting choices in such a way that most people get what they want most of the time. This fact compounds the wider challenges facing participatory and deliberative democracy.
Two further features of modern representative democracies deserve to be highlighted further: the roles of political parties and of the media.

Political Parties
Political parties have been a fact of representative democracy since the nineteenth century. Yet they present significant challenges to the practice of representative democracy. Political theorist Noberto Bobbio presents the essential concern:
“The political promise of modern democracy, as representative democracy, was that those elected to serve the people would be free to take part in rational parliamentary deliberation unimpeded by sectional interests. They would not, therefore, be subject to any binding mandate predetermining their choice in political decision-making … Yet the liberal ideal of sovereign people composed of free individuals has been comprehensively refuted by historical practice, no more so than in the modern liberal democracies in which party-dominated politics and government reflect more a constellation of organised sectional groupings and sharply asymmetrical power relationships” (Bobbio 1987, cited in Mason 1999: 46).
Political parties help to make the practice of representative democracy more manageable; but among other ills they can also drive a wedge between elected representatives and the constituents whom they serve. Party loyalties linked to the work of so-called ‘whips’ whose job is to bring elected representatives into line with party positions may also undermine the individual judgment of elected representatives.
The role played by Party allegiances in different democracies varies greatly. It is linked in part (but not exclusively) to the electoral system in force and its propensity to deliver multiparty coalition governments. In the most general terms, two-party political systems (including those of the UK and the US) tend to be associated with majoritarian models of democracy, and (Lijphart, 1999) and  multiparty political systems tend to be associated more with more consensual models of democracy which, according to Lijphart (and discussed further below), generally perform better at dealing with environmental issues.
The political scientist Robyn Eckersley echoes some of these findings. She suggests that if notions of social and ecological responsibilities are ‘reasonably entrenched’ and state institutions are ‘reasonably reflexive’, changes of government should not lead to decisive shifts in environmental direction (2006).

Eckersley cites Sweden as a ‘leading green role model’; not because it embodies all the features of a good liberal democratic state but rather because it has evolved beyond them.
The contemporary literature on the practice of democracy includes proposals both in favour of political parties, and against them. The case in favour is made in a 2006 paper by analysts at the UK think-tank the Young Foundation (MacTaggart et al, 2006). The paper argues that political parties can “synthesise coherent strategies for the nation, cities, towns and counties”; “provide direct accountability to the public for broad strategy and direct actions”; “help to identify new needs, ideas and issues, and promote them”; “choose and groom leaders”; and offer “ways of achieving change – [as] specialists in mobilising opinion and power and influencing the apparatus of the state”.
Michael Mason highlights a very significant drawback of representative democracy which can be linked, implicitly, to a lack of political parties that are capable both of getting elected and systematically prioritising consideration of environmental interests. Mason argues that without consensus on key environmental issues, the long term strength of the environmental agenda within representative democracies is entirely dependent on the general growth in public environmental consciousness. In other words that “the appeal to common ecological interests by environmental groups demands an energy-sapping continual commitment to agenda-setting in the public sphere” (Mason 1999: 47).
From a sustainable development perspective, leading UK environmentalist Sara Parkin makes the case against political parties in a 2008 paper (Parkin, 2008). She argues that instead of the current system of electoral politics grounded in political parties, elected representatives should be selected based on job applications made against specific job descriptions. She argues for democratic engagement to be ‘as commonplace as shopping’. A compliment to this perspective is Saward’s proposal for a new approach to political representation so that it is understood as a process in which the relationship between citizens and representatives is continuous; a ‘broader’ and ‘thicker’ conception of political representation (2006).
From a climate change perspective, there is also considerable resonance in Sara Parkin’s worry that “at time of uncertainty, fear and worry, people do two things – they retreat to known territory (the tribal instinct) and become more easily attracted to strong, simple solution-mongerers who may or may not be charismatic” (Parkin, 2008). As climate impacts begin to bite, there is a real risk that the party political system will provide oversimplified bright lines between options for action based on ideological positions that are woefully oversimplistic for the nature of the challenges. This possibility visible in recent media coverage of the views of ‘climate sceptics’; and in the hard-to-halt tendency, both in the US and the UK, for responses to climate change, and particularly areas of scientific uncertainty, to become polarised along party political lines.

Democracy and the Media

Aside from the impact of business interests and campaign groups on democracy, no modern description of democracy in practice can be complete unless it takes account of another ‘non-voting’ actor: the media. Paper One outlined some of the ways in which media coverage of climate change issues is exerting an impact on climate policy; particularly as coverage of the views of ‘climate sceptics’ intensifies.
Whatever its format, the media is a powerful tool as a source of the information and opinion that feeds democratic engagement. The media doesn’t ‘vote’, and yet, whatever the subject, media coverage has helped shape public perception: “Few things are as much a part of our lives as the news”, argues Lance Bennett in his book News: the Politics of Illusion: “it has become a sort of instant historical record of the pace, progress, problems, and hopes of society” (Bennett 2002).
Boykoff and Rajan (2007) note in particular the vital importance of mass media coverage of scientific issues. They argue that this in turn affects how science is translated into policy, and that “[c]onsequently, the intersection of mass media, science and policy is a particularly dynamic arena of communication, in which all sides have high stakes” (Boykoff and Rajan 2007: 207).
The power of the media essentially lies with how it frames information. In a 2007 analysis of media coverage of climate change issues, Boykoff (2007) finds that the media has consistently framed anthropogenic climate change as contentious. And the climate agenda is now increasingly politicised in the mass media along ideological lines (See also Carvalho, 2007).
In a new major work, The Life and Death of Democracy (2009), British academic John Keane argues that the West now finds itself in a phase of ‘monitory democracy’. A central feature of this new form of democracy, as Keane sees it, is a process of surveillance and disciplining of politicians and elected power-holders via publicity, civil society campaigning, watchdogs, access to information, and constant news feedbacks.
Even further, Keane argues that what is distinctive is ‘the way all fields of social and political life come to be scrutinized, not just by the standard machinery of representative democracy but by a whole host of non-party, extra-parliamentary and often unelected bodies operating within, underneath and beyond the boundaries of territorial states’ (italics in original, p. 695).4 The media plays an important role in this model; yet as Ben Wilson argues in a review of Keane’s book in the Literary Review, “[m]onitory democracy stands a chance of working when it is combined with an active citizenry; yet at no time has civil society seemed so impoverished. The price to pay for all this monitoring is intense loathing of politicians, an incomprehensible babble, and voter apathy”.5
As to democracy and climate change; the broad issues at stake in the future impact of the mass media may already have been demonstrated; particularly given the controversy over climate science in the run-up to and immediate aftermath of the December 2009 Climate Summit. But a focus on the mass media is just part of the story. For the past decade has seen a powerful transformation in 

citizens’ use of the internet. The socio-political implications of this phenomenon are only just beginning to be acknowledged.
There is a very real ‘digital divide’ between people who are and those who are not able to access and take advantage of the participatory potential of information technology. But social networking and information technology-enabled participatory approaches have the potential to revolutionise democracy. The new ‘public spaces’ that are created by these approaches are often almost entirely disconnected from the formal processes of representative democracy. Yet they offer arenas where citizens can engage in dialogue, express views, vote on a diverse range of issues and shape the decisions of other actors. The extent to which these arenas come to be absorbed within understanding of formal political processes, or remain as parallel processes in the wider social realm, is one of the key factors determining the shape of ‘future democracy’.
Today, ‘e-democracy’ is rapidly becoming a distinct field of analysis and experimentation. The term is defined by Stephen Coleman, the University of Oxford’s first professor of e-democracy, as “…using new digital technology to enhance the process of democratic relationship between government and governed, representative and represented.” (Guardian Online article, cited in Parry, 2004). The term “e-democracy” may also be used as an adjunct to a narrow definition of ‘democracy’, to refer to the use of electronic voting in local and national elections.
‘E-democracy’ is linked to what has been dubbed ‘Politics 2.0’ or ‘open source politics’. For the time being, this concept remains fittingly best described by Wikipedia: “Open source political campaigns, Open source politics, or Politics 2.0, is the idea that social networking and e-participation technologies will revolutionize our ability to follow, support, and influence political campaigns. Netroots evangelists and web consultants predict a wave of popular democracy as fundraisers meet on MySpace, YouTubers crank out attack ads, bloggers do opposition research, and cell-phone-activated flash mobs hold miniconventions in Second Life.”6
The promise of Politics 2.0 lies with its potential to bring citizens closer to or even achieve a vision of democracy that involves free and easy access to the political process, greater transparency and accountability, deliberative and consultative democracy, a wider forum for discussion and a smaller space between the individual and political power (Hill, 2010). But there are downsides too: the risk of social and political exclusion resulting from a ‘digital divide’, and a host of emerging concerns about issues such as ‘cyber-bullying’ or the risk of ‘slacktivism’ (in which expressing views on the internet makes the ‘slacktivist’ feel good in the virtual world, but does nothing to pursue the in the “real” world) are among them. And there is nothing inherently more participatory about passive internet-based campaigning in which citizens are little more than the users of computers that allow them to sign on with expressions of support to campaigns developed by unelected policy ‘experts’.
Clearly, there are many challenges to be overcome if e-democracy and Politics 2.0 are to serve the interests of sustainable development, or galvanise citizen action to mitigate and adapt to climate change. We consider some of the issues that this raises in a little more detail in Paper Three of our project.

(TO BE CONTINUED)

Halina Ward & Anandini Yoganathan

Halina Ward is Director of the Foundation for Democracy and Sustainable Development (FDSD). Anandini Yoganathan holds an MSc in environmental policy from the University of Oxford and is at the time of writing an intern with the Foundation for Democracy and Sustainable Development. FDSD is a small charity, launched in September 2009, which works to identify ideas and innovative practices that can equip democracy to deliver sustainable development.
Many thanks to Ian Christie for helpful comments on an earlier draft of this paper.
The paper forms Paper Two of the Foundation for Democracy and Sustainable Development’s project on the Future of Democracy in the Face of Climate Change, which aims to develop scenarios for the future of democracy and participatory decision-making in the face of climate change to 2050 and 2100. It is funded by FDSD with the additional support of a Future of Humanity grant from the Foundation for the Future (www.futurefoundation.org).

SOURCE  Foundation for Democracy and Sustainable Development

Third Floor, Downstream Building 1

London Bridge London SE1 9BG
Tel: +44 20 7022 1848

http://www.fdsd.org

Posted in News and politics | Tagged , , , | Leave a comment

UTOPIAN SOCIETIES(II)-Ουτοπία

(BEING CONTINUED FROM  19/4/12)

A)Γράφει η Μαρία Μπερτσουκλή :

Δρούμε και ζούμε σε μια κοινωνία που μας απογοητεύει καθημερινά, μια κοινωνία κατά κοινή ομολογία άδικη, με αποτέλεσμα όπως φαίνεται και μέσα από διάφορες έρευνες, στις καρδιές και στις σκέψεις των ανθρώπων να κυριαρχούν η οργή, η αγανάκτηση, η απογοήτευση και το άγχος. Ζώντας σε μια τέτοια κοινωνία μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι κάτι πρέπει να αλλάξει αλλά πριν βρεις τον τρόπο, πριν επαναστατήσεις, αρχίζεις και φαντάζεσαι ένα διαφορετικό κόσμο εναρμονισμένο περισσότερο με τις προσδοκίες σου για μια καλύτερη ζωή. Έτσι διαβλέπεις την ευτυχία και τη δικαιοσύνη με τη μορφή τέλειων κοινωνιών, με τη μορφή ουτοπιών.

Τι είναι όμως η ουτοπία;

Πρόκειται για σύνθετη λέξη («ου» και «τόπος»), δηλαδή χωρίς τόπο και περιγράφει κάτι το μη πραγματοποιήσιμο, ένα φαντασιοκόπημα και ειδικότερα την ιδανική κοινότητα ή κοινωνία, ένα σχέδιο κοινωνικής αναμόρφωσης ανεφάρμοστο.

Δημιουργός του όρου «Ουτοπία» είναι ο Άγγλος συγγραφέας, πολιτικός και διανοητής, Τόμας Μουρ  ο οποίος είναι γνωστός για το έργο του “Utopia”, μια ιστορία για έναν τόπο ή καλύτερα χώρα που δεν υπάρχει πουθενά. Ταυτόχρονα ο όρος χρησιμοποιείται στη τέχνη, τη φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική, τη πολιτική και τη λογοτεχνία για να περιγράψει ιδανικές καταστάσεις πολύ δύσκολο ή αδύνατο να υλοποιηθούν.

Ουτοπίες που εκδηλώνονται διαχρονικά από την αρχαιότητα μέχρι τον 19ο αιώνα


“Η Ουτοπία” του Τόμας Μουρ
(ξυλογραφία – σύνθεση)

Από την κλασσική έχουμε φτάσει σήμερα στην ακτιβιστική ουτοπία. Η κλασσική ουτοπία, αποτελεί την εικόνα της καλής κοινωνίας, της ιδανικής πόλης, η οποία δρα ως όργανο εκπαίδευσης και ηθικής και είναι η έκφραση της κοσμικής νομοτέλειας επί της γης. Αρχικά έχουμε την ομηρική πολιτεία των Φαιάκων ενώ αργότερα ο Πλάτωνας γράφει για τη μυθική Ατλαντίδα στην “Πολιτεία” του. Ύστερα και άλλοι περιγράφουν την ουτοπία κατά την αρχαία ελληνική περίοδο όπως ο Εκαταίος “Κιμμερίς πόλις” (3ος αι. π.Χ.),ο Θεόπομπος “Μεροπίς Γη” (4ος αι. π.Χ.), ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος “Ιερά αναγραφή” (3ος αι. π.Χ.), Ιάμβουλος “Πολιτεία των νήσων του Ηλίου” (1ος αι. π.Χ.) κ.ά.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό λοιπόν ότι η νεότερη ουτοπιστική φιλολογία έχει τις ρίζες της στον αρχαίο ελληνικό ουτοπισμό. Η «Ουτοπία» του Μουρ ανήκει στη μεγάλη παράδοση της φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης που μας έδωσε την «Πολιτεία» και τους «Νόμους» του Πλάτωνα, τα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη, καθώς και ανάλογες πραγματείες από τον Πλούταρχο και τον Ρωμαίο Κικέρωνα. Η Πολιτεία του Πλάτωνα και η Ουτοπία του Thomas Moore αποτελούν τους εμπνευστές της κλασσικής ουτοπίας. Και στον Χριστιανισμό μπορούμε κάλλιστα να μιλήσουμε για χριστιανική «ουτοπία» ή για «ουτοπία» του Χριστιανισμού. Σε αντίθεση με τα ουτοπικά συστήματα, που αναζητούν την ιδανική κοινωνία στην αμεσότητα του αισθητού κόσμου, ο Χριστιανισμός τοποθετεί την πλήρη και ιδανική μορφή κοινωνίας στη βασιλεία του Θεού. Παράλληλα η Ανατολή διέπρεψε σε ατομικές διαδρομές που τερματίζουν στα εστιακά βάθη του στοχαστικού «νιρβάνα», επέκεινα ζωής και θανάτου. Και ύστερα ερχόμαστε και πάλι στη Δύση όπου κατά την Αναγέννηση θα επικρατήσει η ιδέα της συμβολικής, γεωμετρικής ουτοπίας η ιδανική πόλη να εκφράζει την οργανωμένη απεικόνιση του μεγαλείου της πόλης.

Η ακτιβιστική ουτοπία (activist utopia), τροφοδοτήθηκε αρχικά από τον Νευτώνειο ορθολογισμό, εκφράζει την ιδανική κοινωνία ως πιθανή, μελλοντική κατάσταση. Στην συνέχεια με την ανάπτυξη του επιστημονικού σοσιαλισμού από τους Μαρξ και Έγκελς, ο ουτοπιστικός σοσιαλισμός, ο συνδυασμένος με τις ουτοπίες, θεωρήθηκε εκδήλωση καθυστερημένη και αντιδραστική. Γι` αυτό μετά το δεύτερο μισό του 19ου αι. οι κοινωνιολόγοι δεν ασχολούνται με τη συγγραφή ουτοπιστικών περιγραφών εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις. Οι προτάσεις των ουτοπικών σοσιαλιστών δεν οραματίζονται ιδανικές πόλεις, αλλά ιδανικές κοινότητες, μεγάλες ‘οικογενειακές’ κατασκευές. Ο Robert Owen (1771-1858) θεωρεί πως για να βελτιωθεί το σύνολο των ατόμων σε μια κοινωνία, θα πρέπει κατ’ αρχάς να αναδημιουργηθεί το ίδιο το περιβάλλον. Η ουτοπία του Owen, αποτελεί τον μηχανισμό που πρέπει να υπηρετεί τους εργάτες αντί να τους εφαρμόζεται ενώ ο πολιτικός του συλλογισμός συμπίπτει με τις αρχές του σύγχρονου σοσιαλισμού.

Όλοι λίγο πολύ γυρεύουμε τη δική μας ουτοπία και ίσως σε πολλές περιπτώσεις να ταυτίζεται ή να συμφωνεί εν μέρει με κάποια ή κάποιες από τις παραπάνω ουτοπίες…

Αυτές οι απόκρυφες σκέψεις μας για ιδανικούς κόσμους, χωρίς κακία, χωρίς ψέμα και υποκρισία, χωρία αδικία, χωρίς αμαρτίες, χωρίς φόβο και ανασφάλεια, αποτελούν απλά σκέψεις, καθώς για να υπάρξει ένας τόσο τέλεια φτιαγμένος κόσμος, είναι σχεδόν αυτονόητο ότι πρέπει να παύσουν να υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

__________

- πηγές, βιβλιογραφία: livepedia.gr, wikipedia.org

SOURCE   http://my.aegean.gr

B)Η Πολιτεία των Νήσων του Ήλιου

Η Ουτοπιστική κοινότητα της αρχαιότητας και η επιρροή της στα κατοπινά χρόνια.

Μία ουτοπιστική πολιτεία όπου για πρώτη φορά αποτυπώθηκαν έννοιες όπως αυτές της κοινοκτημοσύνης και της μη ιεραρχικής δομής ήταν η Πολιτεία του Ήλιου όπως περιγράφηκε από τον Ιάμβουλο τον 4ο αιώνα π.Χ. Το έργο του είχε μια σημαντική επιρροή στα κατοπινά χρόνια καθώς ενέπνευσε από τη μια επαναστάσεις σκλάβων κι από την άλλη, πολλούς συγγραφείς που επιδοκίμασαν με τη σειρά τους την Ουτοπία. Συγγραφείς όπως ο Καμπανέλλα του Μεσαίωνα μέχρι, εμμέσως, και ο Burroughs της γενιάς των Beat. Το γεγονός και μόνο της ύπαρξης μιας τέτοιας περιγραφής κι αν μη τι άλλο η επιρροή που άσκησε σε μέλλοντα γεγονότα κι εμπνεύσεις τη κάνει ενδιαφέρουσα ακόμη και σήμερα…

Το χρονικό του ταξιδιού προς την Πολιτεία του Ήλιου.

Ο Ιάμβουλος

Ως γιος εμπόρου και ιστορικός είχε ζήσει τον 4ο αιώνα, κατά την ακμή της Αλεξανδρινής εποχής. Το επάγγελμα που ασκούσε ο πατέρας του, τον επέτρεπε να πραγματοποιεί πολλά ταξίδια στο τότε γνωστό κόσμο που περιελάμβανε χώρες όπως την Αραβία και την Ινδική Χερσόνησο. Το έργο του “Η Πολιτεία των Νήσων του Ήλιου” συγγράφηκε μάλλον προς το τέλος τη ζωής του και είχε ήδη χαθεί από τα αρχαία ακόμη χρόνια. Διεσώθη ωστόσο ως περίληψη στο 20ο βιβλίο της “Ιστορικής Βιβλιοθήκης” του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη (1ο αιώνα π.Χ.) και ως σποραδική αναφορά στο έργο του Λουκιανού “Αληθινές Ιστορίες”. Στην περίληψη του Διόδωρου, παρόλη την αταξία της περιγραφής, ήταν δυνατόν να επαναδομηθεί ως ένα βαθμό η αρχική φόρμα και το περιεχόμενο της διήγησης του Ιάμβουλου για την Πολιτεία των Νήσων του Ήλιου, δίνοντας μια γενική εικόνα ενός τρόπου ζωής διαφορετικό από τον μέχρι τότε γνωστό.

Το ταξίδι και η Πολιτεία

Κατά την περιγραφή της διασωσμένης περίληψης του Διόδωρού, ο Ιάμβουλος μαζί με κάποιον σύντροφο του ταξιδεύοντας προς Αραβία πιάστηκαν αιχμάλωτοι από μια νησιώτικη φυλή Αβησσυνών-σημερινοί Αιθίοπες- οι οποίοι αφού τους κράτησαν για λίγο καιρό τους έβαλαν κατόπιν σε κάποιο μικρό πλοιάριο με αρκετά τρόφιμα για μερικούς μήνες και τους πρόσταξαν ν’ ανοιχτούνε στο πέλαγος, με κατεύθυνση συνεχώς προς τον Νότο. Εκεί, κατά τα λεγόμενα τους θα συναντούσαν ένα νησί όπου θα μπορούσαν να ζήσουν, και μάλιστα ευτυχισμένοι.

Πράγματι, μετά από 4 μήνες ταξιδιού στον Ωκεανό συνάντησαν ένα σύμπλεγμα 7 μεγάλων νήσων με ήπιο κλίμα και πλούσια φύση. Η περιγραφή δίνει με γλαφυρό τρόπο την εικόνα των κατοίκων των νησιών αυτών οι οποίοι ήτανε μια ξεχωριστή φυλή ανθρώπων που δεν έμοιαζαν με καμία άλλη γνωστή. Ήτανε όλοι τους πανύψηλοι, με ύψος κοντά στα 3 μέτρα, άτριχοι, με πολύ εύκαμπτο σώμα, λόγω ότι διέθεταν οστά μαλάκά σαν νεύρα. Είχανε τεράστια, μυϊκή δύναμη, με οξύτατη ακοή, δεν αρρώσταιναν ποτέ τους ενώ η γλώσσα τους ήταν δίπτυχη και τους επέτρεπε να μιλάνε με δυο άτομα συγχρόνως.

Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο σημείο είναι, μάλλον εκεί όπου περιγράφεται η κοινωνία των Ηλιουπολιτών. Σύμφωνα με τη περιγραφή λοιπόν, το σύστημα τους δεν είχε γνώση των εννοιών πόλεμος και δουλεία, γι’ αυτό και δεν υπήρχε ούτε στρατός ούτε κάστρα καθώς επίσης η εσωτερική εγκληματικότητα ήταν μηδενική. Η γη και τα μέσα παραγωγής-όπως και οι γυναίκες με τα παιδιά-ανήκαν σε όλους, υπό ένα σύστημα κοινοκτημοσύνης. Οι ενήλικοι πολίτες υποχρεούνταν σε εργασία μόνο όταν υπήρχε ανάγκη, ενώ για να μην καταπονούνται από αυτή, εναλλάσσονταν κυκλικά σε διάφορες ειδικεύσεις, αποκλείοντας έτσι τον καταμερισμό της εργασίας. Το ίδιο ίσχυε και για τα δημόσια αξιώματα στο οποίο εναλλάσσονταν το ίδιο κυκλικά και από τα οποία απαλλάσσονταν μόνο οι γέροι.

Οι κάτοικοι καθεμιάς από Νήσους του Ήλιου ήταν οργανωμένοι σε φυλές 400 ατόμων οι οποίες ονομάζονταν Συστήματα. Επικεφαλής καθεμίας φυλής ήταν ο γεροντότερος ο οποίος ωστόσο δεν είχε ούτε περισσότερα αξιώματα ούτε κάποια εξουσία, αλλά περιορίζονταν μονάχα στο να έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα. Επίσης υπήρχαν κάποιοι εθιμοτυπικοί κανόνες και νόμοι οι οποίοι ακολουθούνταν, ήταν ωστόσο άγραφοι και το σπάσιμο τους δεν επέφερε τιμωρία. Ένας από αυτούς απαιτούσε ότι τα άρρωστα και πνευματικά καθυστερημένα νεογέννητα θα πρέπει να θανατώνονται, κατ’ ομοιότητα προς το σύστημα της Σπαρτιάτικης Πολιτείας.

Το περισσότερο από το χρόνο τους οι Ηλιοπολίτες τον περνούσαν με διάφορες πνευματικές ενασχολήσεις και ψυχαγωγία. Επειδή η διάρκεια ζωής ήταν πολύ μεγάλη κατόπιν της παρόδου 150 χρόνων βίου φεύγανε εκούσια από τη ζωή ξαπλώνοντας σ’ ένα στρώμα από αρωματικά και θανατηφόρα φυτά όποτε αποκοιμιότανε και πεθαίνανε.

Σύμφωνα πάντα με τη διήγηση ο Ιάμβουλος έμειναν μαζί με το σύντροφο του για 7 χρόνια στη Πολιτεία των Νήσων του Ήλιου χωρίς όμως να μπορέσουν να λησμονήσουν τις παλιές τους συνήθειες και να προσαρμοστούν στον εκεί τρόπο ζωής. Γι’ αυτό το λόγο οι Ηλιοπολίτες τελικά τους έδιωξαν, όπως ακριβώς είχαν κάνει και οι Αβησσυνοί, θαλασσοδάρθηκαν για 4 μήνες, όποτε και χάθηκε ο σύντροφος του Ιάμβουλου και κατέληξε τελικά μόνος στις ακτές της Ινδίας απ’ όπου έφτασε τελικά στην Ελλάδα.

Από τη μελέτη, τώρα της περίληψης της περιγραφής του ταξιδιού του Ιάμβουλου φαίνεται καθαρά η επιρροή που έχει δεχθεί από τα θέματα και παραστάσεις που συχνά συναντούνται στις Ελληνικές Ουτοπικές περιγραφές παράξενων ταξιδιών, κι αυτό όσον αφορά τουλάχιστο τη περιγραφή της περιπλάνησης, των χωρών και των κατοίκων τους που συναντά. Ο νεωτερισμός ωστόσο στη διήγηση του είναι το πολιτικό σύστημα που περιγράφει το οποίο αν και από τη μία είναι καθαρά γραμμένο “από” και “προς” την πολιτεία μέσα στην οποία βρισκότανε, από την άλλη διαθέτει καινοτομίες οι οποίες μάλλον οφείλονταν σε πολιτικά συστήματα τα οποία ίσως είχε συναντήσει ή πιθανότερα έπλασε, έχοντας υπόψιν πηγές διάφορων Ινδικών ταξιδιωτικών περιγραφών. Ο Ιάμβουλος είδε μια κοινωνία ελεύθερη, χωρίς ιδιοκτησία και εξουσία. Είδε ακόμη την ανικανότητα προσαρμογής και την ευθυγράμμιση στη λογική ενός ελευθεριακού καθεστώτος, ξένο προς αυτό μέσα στο οποίο ο ίδιος είχε διαπαιδαγωγηθεί Το έργο του ήταν μόνο μια εξωτική περιγραφή ενός φανταστικού τόπου χωρίς άμεσες πολιτικές επιδιώξεις. Αποτέλεσε ωστόσο κατόπιν-με κάπως παράδοξο τρόπο-την πηγή έμπνευσης για μια επανάσταση των σκλάβων στην αρχαιότητα, από τη μία, και για μια αλυσιδωτή άνθηση της Ουτοπικής λογοτεχνίας από την άλλη, κυρίως του Μεσαίωνα, όπου ελευθεριακές πολιτείες περιγράφθηκαν σε παρόμοιο μοτίβο.

Η Νέα Πολιτεία του Ήλιου. Η Πολιτεία των σκλάβων της Μ. Ασίας

Μια από τις δυο μεγάλες εξεγέρσεις των σκλάβων στην αρχαιότητα ήτανε- μαζί με αυτή του Σπάρτακου- η εξέγερση των σκλάβων στο βασίλειο του Περγάμου της Μικρά Ασίας, το 133-128 π.Χ. Πρωταίτιος της επανάστασης ήτανε ο Αριστόνικος, γιος σκλάβας και νόθο του βασιλιά της Περγάμου, Άτταλο Β’. Μετά το θάνατο του τελευταίου κι αφού οι λοιποί ευγενείς του βασιλείου προσπαθούσαν να σφετεριστούν το θρόνο, ο Αριστόνικος-ο οποίος είχε μεγαλώσει και μορφωθεί μακριά από την βασιλική αυλή και σε κάποια απομακρυσμένη επαρχία-διεκδίκησε την ηγεσία, εκμεταλλευόμενος την καταγωγή του, ζητώντας την υποστήριξη και καλώντας σε συναγερμό όλους αυτούς μέσα στο περιβάλλον των οποίων είχε μεγαλώσει. Δούλοι, δουλοπάροικοι, ακτήμονες αγρότες κι ελεύθεροι τεχνίτες κλήθηκαν να επαναστατήσουν κατά το κράτος των πλουσίων και να εγκαθιδρύσουν μια νέα κοινοκτημονική πολιτεία τη οποία ο Αριστόνικος-προφανέστατα επηρεασμένος από τις διηγήσεις του Ιάμβουλου-ονόμασε Νέα Πολιτεία του Ήλιου. Θα ήταν μια πολιτεία που θα επιδίωκε να λειτουργήσει χωρίς αφέντες και δούλους, πλούσιους και φτωχούς υπό ένα καθεστώς πλήρους ισότητας κι ελευθερίας. Ο στωικός φιλόσοφος Βλόσσιος, από τη Κύμη τη Κάτω Ιταλίας ακολούθησε επίσης την εξέγερση, έχοντας πρότινος δραπετεύσει από τις φυλακές της Ρώμης. Το κάλεσμα της εξέγερσης βρήκε έτσι ευρεία απήχηση σε ολόκληρη τη Μ. Ασία κάνοντας ξεκίνημα από τη πόλη της Μυσίας και εξαπλώνοντας κατόπιν την επανάσταση σχεδόν σε όλες τις άλλες εγγύτατες πόλεις κάτι που ο Πλούταρχος κατέγραψε με μια φράση: “Ο Αριστόνικος έσπειρε ολάκερη την Ασία με πολέμους κι επαναστάσεις”.

Αν και η ανταπόκριση της εξέγερσης ήταν τεράστια η επανάσταση τελικά απότυχε πριν προλάβει να παγιωθεί. Αυτό οφείλονταν στο ότι οι ολιγαρχικοί και οι άρχοντες της περιοχής προτίμησαν να ζητήσουν τη βοήθεια της Ρώμης, παρόλο που το αντίτιμο της κίνησης αυτής θα ήταν το Βασίλειο της Περγάμου να υποδουλωθεί και να γίνει επαρχία της Ρώμης. Η καταστολή της επανάστασης επιτεύχθηκε έπειτα σκληρών μαχών από το 130 ως το 128, όποτε καταλύθηκε και το τελευταίο προπύργιο των δούλων επαναστατών. Ο Αριστόνικος τελικά θανατώθηκε παραδειγματικά ενώ ο φιλόσοφος Βλόσσιος προτίμησε ν’ αυτοκτονήσει για ν’ αποφύγει τη τιμωρία

Από την περίοδο της Ελληνικής αρχαιότητας μέχρι και τον Μεσαίωνα δεν συναντάται άλλη αξιόλογη εξέγερση που να τείνει προς την εγκαθίδρυση ενός ελευθεριακού Ουτοπικού καθεστώτος με την εξαίρεση των Ουτοπιστικών αιρέσεων των Αναβαπτιστών και των Αντινομιστών που εμφανίστηκαν στον 16ο και τον 17 αιώνα αντιστοίχως, χωρίς ωστόσο να έχουν κάποιο δεσμό με το έργο του Ιάμβουλου.

Η Πολιτεία του Ήλιου και η Ουτοπική φιλολογία του Μεσαίωνα

Η επόμενη φορά που συναντούμε την Πολιτεία του Ήλιου μετά την επανάσταση των σκλάβων είναι στα συγγράμματα ενός Ιταλού μοναχού και φιλόσοφου του Μεσαίωνα, τον Tommaso Campanella (1568-1639). Γεννημένος στη πόλη Στίλο στη Καλαβρία της Κάτω Ιταλίας, είχε από νεαρή ηλικία καταταγεί στο τάγμα των Δομινικανών μοναχών και ακολούθησε τους οπαδούς της Πλατωνικής φιλοσοφίας. Ως διανοητής κατατάχτηκε στους Ουτοπιστές πολιτειολόγους καθώς-κατά μίμηση του Πλάτωνα, δανειζόμενος προφανώς διάφορα στοιχεία και τον τίτλο της ιστορία του Ιάμβουλου και επηρεασμένος από άλλος σύγχρονούς του όπως τον Thomas More που είχε συγγράψει την “Ουτοπία”, μια εμπνευσμένη κριτική για τη κοινωνία όπου ζούσε-περιγράφει κι αυτός στο σύγγραμμα του την “Ηλιακή πολιτεία”, μια φανταστική πολιτεία που θα μπορούσε να χρησιμέψει ως πρότυπο για τη οργάνωση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Το έργο γράφηκε το 1602 στην πρώτη Ιταλική έκδοση λίγο μετά της καταδίκης του Campanella σε φυλάκιση πολλών ετών με της κατηγορία της αίρεσης και της ανταρσίας, ενώ τελικά εκδόθηκε και στη Λατινική το 1613.

Η περιγραφή της πολιτείας που είχε οραματιστεί με τη σειρά του, ξεδιπλώνεται μέσα από ένα ποιητικό διάλογο με κάποιον Γενοβέζο ναυτικό ο οποίος υποτίθεται πως είχε συναντήσει τη Πολιτεία του Ήλιου στο νησί Ταπροβάνη-τη σημερινή Κεϋλάνη ή Σρι Λάνκα. Στη γενικότερη δομή της η περιγραφή δεν είναι παρά μια παραλλαγή της ιστορίας του Ιάμβουλου. Υπάρχει μια πόλη η οποία είναι διαιρεμένη σε 7 δακτυλίους καθένας με ονόματα από τους 7, τότε, γνωστούς πλανήτες. Υπάρχει μια εξελιγμένη αστική δομή με ναούς και πολεμικές κατασκευές ενώ η κοινωνική οργάνωση, αν και μικρή σχέση έχει με αυτή του Ιάμβουλου, ακολουθεί ένα συμβολικό τρόπο ιεραρχίας όπου ο κύριος άρχοντας καλείται “Μεταφυσικόν” ενώ υπάρχουν και 3 διευθύνουσες πριγκίπισσες ίσων αρμοδιοτήτων με τα ονόματα Σοφία, Αγάπη και Δύναμη.

Η Ουτοπία που περιέγραψε ο Campanella θεωρήθηκε από τις σημαντικές της εποχής του. Προσπάθησε να προσφέρει μιαν άλλη οπτική της κοινωνικής διαχείρισης, στηριζόμενη περισσότερο στην φιλοσοφία και τη θρησκεία, χωρίς ωστόσο να έχει αποταχθεί από τον παραδοσιακό τρόπο δόμησης μιας κοινωνίας με τον τρόπο που συναντάται στο έργο του Ιάμβουλου.

Το 1627, μερικά χρόνια μετά την έκδοση του έργου του Campanella, δημοσιεύεται μιαν άλλη σημαντική Ουτοπία του Μεσαίωνα, η “Νέα Ατλαντίς”, ένα χρόνο κατόπιν του θανάτου του συγγραφέα της, του Francis Bacon, Άγγλου φιλόσοφου και λογοτέχνη. Το έργο αυτό του Bacon συγγράφηκε μάλλον γύρω στα 1623 και κατά πολλούς είχε δεχθεί επιρροή-περισσότερο στη σύλληψη του και λιγότερο στο περιεχόμενο-από τη Πολιτεία του Ήλιου του Campanella και την “Ουτοπία” του T. More.

Το μοτίβο στο οποίο κινείται η εξιστόρηση του Bacon είναι παρόμοιο με αυτό της Πολιτείας του Ήλιου. Ο ήρωας της διήγησης περιγράφει πως μετά από περιπλάνηση στις Νότιες Θάλασσες συναντά με τους συντρόφους του μια νησιώτικη πολιτεία, την Μπενσαλέμ. Η κοινωνία της πολιτείας αυτής αν και στις γενικότερες δομές της μοιάζει με τις υπόλοιπες γνωστές, με ύπαρξη οργανωμένης Χριστιανικής θρησκείας, ιεραρχίας κτλ, η κεντρική κινητήριο της δύναμη ωστόσο είναι το Σπίτι του Σολόμωντα, ένα πνευματικό κέντρο-πανεπιστήμιο όπου χρησιμοποιείται η επιστήμη, στη πρακτική της μορφή, ως άξονας διακυβέρνησης και μέσο καλυτέρευσης της κοινωνίας και της ζωής των πολιτών. Στη κοινωνία της Μπενσαλέμ η μεταφυσικές έγνοιες έχουν δευτερεύοντα ρόλο, παρόλο του θρησκευτικού χαρακτήρα από τον οποίο χαρακτηρίζεται η δομή της, ενώ αφήνεται καθαρά να εννοηθεί το πώς η επιστημονική πρόοδο είναι αυτή που θα οριοθετήσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθεί η ανθρωπότητα για την καλυτέρευση της.

Το έργο του Bacon έχει χαρακτηριστεί σχεδόν προφητικό από πολλούς για τον τρόπο με τον οποίο φαντάστηκε πως τελικά η υλιστική επιστήμη-το σύγχρονο ερευνητικό πανεπιστήμιο-και η χειραγώγηση της φύσεως για συμφέρον του ανθρώπου θα ήταν αυτή που θα ορίσει τον τρόπο δόμησης μιας σύγχρονης κοινωνίας, αποταγμένη στην ουσία από οτιδήποτε περισσότερο ιδεατό και λιγότερο πρακτικό. Παρόλο λοιπόν την ανοιχτόμυαλη και εμπνευσμένη προσέγγιση την οποία επιχειρεί να κάνει ο Bacon, για το πώς θα έπρεπε να είναι μια κοινωνία, δεν μπορεί να συγκριθεί με την πριμιτιβιστική “Πολιτεία του Ήλιου” που περιγράφει ο Ιάμβουλος-καθρέφτης ίσως του καιρού στον όποίο συνέγραψε και διαμετρικά αντίθετη με τη κοινωνία της “προόδου” που αντιπροσωπεύει η “Νέα Ατλαντίς”, η θετικιστική ουτοπία που μάλλον κέρδισε και το στοίχημα με το μέλλον.

Οι Πόλεις της Κόκκινης Νύχτας του Burroughs. Τα πειρατικά ουτοπικά κοινόβια του 18ου αιώνα.

Ο Αμερικανός συγγραφέας W. Burroughs (1914-1997) ήταν από τους πρωτεργάτες του κινήματος Beat, που άνθισε στην δεκαετία του ’50 λογοτεχνικά και κοινωνικά. Ένα από τα βιβλία που συνέγραψε γύρω στα 1980 ο Burroughs ήταν “Οι Πόλεις της Κόκκινης νύχτας”, έχοντας ως ένα από τα κύρια θέματα έμπνευσης πολιτικά συστήματα που αναπτύχθηκαν από πειρατές σε ουτοπικές πολιτείες που ίδρυσαν, προσπαθώντας να αποφύγουν τον νόμο των μεγάλων ναυτικών αυτοκρατοριών της Ευρώπης.

Ο Burroughs χρησιμοποιεί ως πηγή ένα βιβλίο του 1900, το “Under the black Flag” του Don C. Seitz όπου περιγράφεται η ζωή κάποιων πειρατών του 18ου αιώνα. Οι αυτούσιες αναφορές που υπάρχουν στον Seitz και οι περαιτέρω πληροφορίες που δίνει ο Burroughs αν και δεν δείχνουν καμία άμεση σύνδεση με την Πολιτεία του Ήλιου, διέπονται ωστόσο από το ίδιο ακριβώς πνεύμα το οποίο αποτύπωσε ο Ιάμβουλος και εφάρμοσαν δούλοι στην αρχαιότητα όσο και κάποιοι Ευρωπαίοι πειρατές χωρίς να έχουν γνώση των προηγουμένων. Από βιβλίο του Seitz διαβάζουμε:

“…Ο κάπταιν Mission υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της Γαλλικής Επανάστασης. Εκατό χρόνια μπροστά από τη εποχή του, άρχισε την καριέρα του με τη επιθυμία να ρυθμίσει πιο δίκαια τις υποθέσεις της ανθρωπότητας, πράγμα που κατέληξε, ως συνήθως σε μια πιο γενναιόδωρη ρύθμιση της δικής του τύχης… αφού πρώτα νίκησε ένα αγγλικό πολεμικό κάλεσε σε συγκέντρωση το πλήρωμα. Αυτούς που επιθυμούσαν να τον ακολουθήσουν θα τους μεταχειρίζονταν σαν αδέρφια, οι υπόλοιποι θα αποβιβάζονταν ασφαλείς στη στεριά. Όλοι ασπάστηκαν ομόφωνα την Νέα Ελευθερία. Μερικοί ζήτησαν να υψωθεί αμέσως η Μαύρη σημαία, μα ο Μission αντιτάχθηκε, λέγοντας πως δεν είναι πειρατές, μα εραστές της Ελευθερίας, που μάχονταν για ίσα δικαιώματα ενάντια σε όλα τα έθνη τα υποταγμένα στην τυραννία των κυβερνήσεων…τα χρήματα μπήκαν όλα σ’ ένα σεντούκι και ρούχα μοιράστηκαν σε όσους είχαν ανάγκη.. Ο Mission τους υπέδειξε να ζουν σε αυστηρή αρμονία μεταξύ τους, ότι μια στενόμυαλη κοινωνία θα τους θεωρούσε πάντα πειρατές… σκλάβοι προστέθηκαν στο πλήρωμα και ντύθηκαν με τα περρισευάμενα ρούχα. Ο Mission έβγαλε λόγο όπου κατάγγελλε τη δουλεία και υποστήριζε πως άνθρωποι που πουλούν άλλους σαν ζώα αποδεικνύουν πως η θρησκεία τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια προσποίηση…”.

Ο Burroughs συνεχίζει: «…Ο Mission εξερεύνησε τις ακτές της Μαγαδασκάρης… και αποφάσισαν να εγκαταστήσουν εκεί τη χερσαία βάση τους…να χτίσουν μια πόλη και να έχουν ένα μέρος που θα μπορούσαν να το καλούν δικό τους. Η Πολιτεία ονομάστηκε Λιμπερτάτια και τέθηκε κάτω από άρθρα…να μπαίνουνε σε ψηφοφορία όλες οι αποφάσεις, την κατάργηση της δουλείας, τη κατάργηση της θανατικής ποινής και την ελευθερία ν’ ασχοληθούν με οποιαδήποτε πίστη και λατρεία χωρίς την ανάγκη επικύρωσης ή άλλες οχλήσεις…

Η αποικία του Mission καταστράφηκε τελικά από μια αιφνιδιαστική επίθεση ιθαγενών και ο ίδιος σκοτώθηκε λίγο αργότερα σε μια ναυμαχία. Υπήρξαν κι άλλες τέτοιες παρόμοιες αποικίες στις δυτικές Ινδίες, καθώς και στην Κεντρική και Νότια Αμερική αλλά δεν στάθηκαν ικανές να επιζήσουν, ο περιορισμένος πληθυσμός τους δεν τους επέτρεπε να αντισταθούν στις επιθέσεις. Αν το κατόρθωναν θα είχε αλλάξει ίσως η ιστορία του κόσμου. Σκεφτείτε κάμποσες τέτοιες οχυρές θέσεις διάσπαρτες….Φανταστείτε ένα τέτοιο κίνημα σε παγκόσμια κλίμακα. Μπροστά στη γνήσια αυτή εφαρμογή της ελευθερίας, η γαλλική και η αμερικάνικη επανάσταση θα αναγκάζονταν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Θα περιορίζονταν επίσης τα καταστροφικά αποτελέσματα της ανεξέλεγκτης εκβιομηχάνισης, καθώς οι βιομηχανικοί εργάτες και οι κάτοικοι των αστικών φτωχογειτονιών θα ζητούσαν καταφύγιο στις Έναρθρες περιοχές. Τέλος με τα λευκά αφεντικά, τους Πούκα Σαχίμπ, τους Παδρόν, τους αποίκους…. Η ευκαιρία υπήρχε, η ευκαιρία χάθηκε. Οι αρχές της γαλλικής και της αμερικάνικης επανάστασης γίνανε φουσκωμένα λόγια στα στόματα των πολιτικών. Οι φιλελεύθερες επαναστάσεις….της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής έπειτα από μια τρομερή ιστορία διδακτοριών, καταπίεσης, δωροδοκιών και γραφειοκρατικών μεθόδων απέκλεισαν κάθε πιθανότητα να δημιουργηθούν κοινόβια στην κατεύθυνση που είχε χαράξει ο Κάπταιν Mission…..Βέβαια δεν γίνεται λόγος πια για «απελευθέρωση από την τυραννία των κυβερνήσεων» αφού οι κάτοικοι των πόλεων εξαρτώνται από αυτές για τροφή, ενέργεια, ύδρευση, μεταφορές, ασφάλεια και ευημερία. Το δικαίωμα σου να ζεις όπου θέλεις εσύ, με συντρόφους που τους διάλεξες ο ίδιος, και με νόμους με τους οποίους συμφωνείς πέθανε τον δέκατο όγδοο αιώνα μαζί με τον Κάπταιν Mission. Μόνο ένα θαύμα ή μια καταστροφή θα μπορούσε να το αναστήσει…»

Επιμύθιο

Η Πολιτεία του Ήλιου είναι μόνο μια φανταστική ιστορία, ένα παραμύθι. Η σημερινή πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιες αναζητήσεις εξωτικών χώρων όπου θα απαντηθεί το ιδανικό περιβάλλον, ο παράδεισος που θα παρηγορήσει και θα δώσει τη λύση και στον πραγματικό κόσμο.

Η Πολιτεία του Ήλιου ωστόσο, είναι ένα ισχυρό σύμβολο. Έδειξε καλύτερα απ’ oτιδήποτε, στην εποχή της, πως μια πολιτική τοποθέτηση έξω από τους καναλιζαρισμένους τρόπους μπορεί άκραφνα να γεννήσει εκδηλώσεις-φαινόμενα, χαρακτηριστικές και παράταιρες από την ροή της Ιστορίας, την γεμάτη ελλείμματα ελευθερίας.

Οι σκλάβοι της Περγάμου ίσως ποτέ να μην οραματίζονταν την εγκαθίδρυση της ελευθερίας τους αν δεν εμπνέονταν ότι αυτή μπορεί να υπάρξει. Το ίδιο και οι συγγραφείς φιλόσοφοι των νεώτερων χρόνων, ίσως ποτέ να μην έδιναν ένα στίγμα γραφής τόσο διαφορετικό χωρίς τη προηγούμενη έμπνευση της ελευθεριακής αυτής πολιτείας.

Κάποτε, κάποια στιγμή της ιστορίας του, ο άνθρωπος άγγιξε ένα σημείο όπου η φτώχεια και η ταλαιπωρία του χώματος είχαν αποτραβηχτεί σε τέτοιο βαθμό ώστε σταμάτησαν να τον βασανίζουν στη κάθε μέρα. Από εκείνο το σημείο και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, πλησίαζε ένα οριακό σημείο ευτυχίας. Τραγουδούσε το τραγούδι που ήθελε να τραγουδήσει, έφτιαχνε το φαγητό που ήθελε να φάει και σκεφτότανε τα ερεθίσματα που ο ίδιος ο περίγυρος του-όχι ο αντίκτυπος του αυτού- του έδινε.

Κάποια στιγμή, η Ιστορία η ίδια έπαψε να είναι στη πραγματικότητα της αυτό που βιώνεται από τον άνθρωπο και υπέπεσε στο να υφίσταται σ’ εκείνο που ανιδιοτελώς αποτυπώνεται. Η υπόσταση της έπαψε να κινείται με βιολογικούς ρυθμούς. Έπαψε να είναι υλοποιημένη ανάμεσα μας και μετουσιώθηκε σε οσμές, συνήθως μπαρουτιού και μελάνης.

Το σημαντικότερο ωστόσο απ’ όλα είναι μάλλον τούτο. Η ιστορία δεν ξέπεσε ποτέ της από κανένα ανώτερο βασίλειο. Το σύνολο σερνότανε για χρόνια στη λάσπη σηκώνοντας κάποτε, σποραδικά μόνο, το πρόσωπο στον Ήλιο. Ποτέ δεν υπήρξε μιαν ανώτατη κατάσταση η οποία χάθηκε στα σκοτεινά υπονοούμενα των προηγουμένων αιώνων.

Αν υπάρχει κάποια αιωνιότητα, αυτή δεν είναι παρά η αιωνιότητα των πράξεων. Το αντίκτυπο τους-και μόνο αυτό-μπορεί να παράγει πραγματικότητα, και η έμπνευση να δείξει το μονοπάτι. Κανένα ένδοξο παρελθόν, κανένα ελπιδοφόρο μέλλον λοιπόν. Η Πολιτεία του Ήλιου είναι μόνο να γίνει.

SOURCE   http://www.geocities.com/

(TO BE CONTINUED)

Posted in News and politics | Tagged , , , , | Leave a comment

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ 21o ΑΙΩΝΑ (VI)

( συνεχεια απο  02/12/11 )

3. Η ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού: νέα δύναμη «κοινωνίας».

Για να προσφέρουν όμως οι χριστιανοί την ουσιαστική τους συμβολή στην ενότητα της ανθρωπότητας, είναι υποχρε­ωμένοι να μιλήσουν απερίφραστα για το κατ’ εξοχήν γεγονός, το οποίο έδωσε νέο βάθος και περιεχόμενο στις σχέσεις μεταξύ Θεού και ανθρώπων και αποτελεί το βασικό κέντρο ενότητος του σύμπαντος, τον απο­φασιστικό παράγοντα επαναφοράς της θείας κοινωνίας αγά­πης. Πρόκειται επιγραμματικά για το ότι «ο Λόγος σαρξ εγένετο». Ένας ωραιότατος ύμνος της Μ. Πέμπτης σημειώνει: Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα.

Λόγω του ενιαίου της ανθρώπινης φύσεως οι επιπτώσεις της Σαρκώσεως, του Πάθους, της Αναστάσεως του Χριστού, καθίστανται παγκόσμιες μέσα στον χώρο και τον χρόνο, και η παρουσία Του λυτρώνει τον κόσμο με τη συνεχή ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Το ανθρώπινο γένος αποκτά νέα δύναμη κατανοήσεως και προσεγγίσεως του Θεού, η οποία συγχρόνως είναι και η πηγή ενότητος των ανθρώπων. Εν τω Χριστώ πραγματοποιείται μια συμφιλίωση, μια «καταλλαγή» παγκοσμίων διαστάσεων, «ότι εν Αυτω ευδόκη­σε πάν το πλήρωμα κατοικήσαι και δι’ Αυτού αποκαταλλάξαι τα πάντα εις Αυτόν» (Κολ. 1, 20). Ύστερα από την ολοκλη­ρωτική καταλλαγή των όντων με τον Θεό, πραγματοποιείται και η συμφιλίωση μεταξύ τους. Ο χριστιανός υποχρεούται να διατηρεί ζωηρή την αίσθηση της πανανθρώπινης τραγικής δι­χοστασίας και να συνεχίζει, με ακτίνα οράσεως και δράσεως την οικουμένη, το διακόνημα της καταλλαγής (Β’ Κορ. 5, 18-21). Δεν επιτρέπεται να κλεισθεί σε οποιοδήποτε είδος αυτάρ­κειας ούτε να εκλάβει την εν Χριστώ λύτρωση ως αποκλειστι­κή σωτηρία του μικρού του εγώ. Η βασιλεία του Θεού, την οποία ανήγγειλε ο Ιησούς, είναι προς όλους ανοικτή.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αναγνωρίζουμε τη μεγάλη πλάνη του ευρωπαϊκού Πολιτισμού, όπου ισχύει το κριτήριο μέτρον πάντων (ο θνητός και κατακερματισμένος) άνθρωπος. Σύμφωνα με τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς[1], όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί από το Διαφωτισμό και μετά επεδίωκαν εν γνώσει ή αγνοία, και επιδιώκουν μέχρι σήμερα, ένα πράγμα: να αντικαταστήσουν την πίστη στο Θεάνθρωπο με την πίστη στον άνθρωπο… Στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν τρεις πτώσεις του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα, ο οποίος διακήρυξε στην α΄ Βατικάνεια  Σύνοδο το αλάθητό του…Στην Ορθοδοξία ισχύει το μέτρο πάντων ο Θεάνθρωπος. Τι είναι εκείνο το μοναδικό, το οποίο ο Θεάνθρωπος δίνει στον άνθρωπο; Είναι η νίκη εναντίον του θανάτου, της αμαρτίας, του διαβόλου, η Αιώνια Ζωή, η Αιώνια Αλήθεια… Εκείνος που δεν είναι υπέρ του Θεανθρώπου, είναι κατά του ανθρώπου και είναι ως εκ τούτου δολοφόνος του ανθρώπου και ακόμη είναι και αυτόχειρας. Διότι αφήνει τον άνθρωπο στην πλήρη εξουσία της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, εκ των οποίων μόνο ο Θεάνθρωπος μπορεί να τον σώσει και κανένας άλλος υπό τον ουρανό. Μόνο εν τω Θεανθρώπω είδε ο άνθρωπος για πρώτη φορά τον εαυτό του τέλειο και αιώνιο. Εκτός του θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, άλλα πάντο­τε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος/μη άνθρωπος… Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της θεανθρωπότητος. Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλη­σίας «συν πασι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρε­τών. Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύμα­τος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Με­γάλου: «Θεοῦ τε κτίσμα τυγχάνων καὶ Θεός εἶναι κεκελευσμένος» (P.G. 36,506) . Δημιουργηθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας να ομοιώση τον νουν του προς τον Θεόν, να τον μεταμόρφωση εις Θεό-νουν («ημείς νουν Χριστού έχομεν» — Α΄ Κορ. 2, 16),… να ομοιώσει και το σώμα του προς το σώμα του Θεανθρώ­που, να το μεταμόρφωση είς Θεό – σώμα («το σώμα τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι» – Α΄ Κορ, 6, 13). Τελικά σύμφωνα με τον Ιωάννη το Δαμασκηνό ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι το μόνον καινόν υπό τον ήλιον(PG 94, 984).

4. Η Εκκλησία ως κίνηση πανανθρώπινης ενότητος.

Με το γεγονός της σάρκωσης, αρχίζει μια νέα κίνηση προς ενότητα μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία, μια άλλης τάξεως και ποιότητος «κοινωνία». Για τον σκοπό αυτό συγκαλείται εν Χριστώ η Εκκλησία, δια του Αγίου Πνεύματος, «εις κοινωνίαν αγάπης», καταργουμένων όλων των συνόρων: φυλών, γλωσσών, φύλων, τάξεων, πολιτιστικών προϋποθέσεων. Η αληθινή χριστιανική Εκκλησία δεν νοείται εντούτοις σαν μια νέα, κλειστή στον εαυτό της κοινότητα, σαν εταιρεία η οποία ζητεί τη δική της αύξηση προς ενίσχυση των δυνάμεων της, αλλά ως σύμβολο, ως σημείο της ποθητής παγκοσμίου ενότητος. Η Εκκλησία ενεργεί ως «μυστήριον», ως ζωτικός πυρήνας της βασιλείας του Θεού, η οποία εκτείνεται πέραν των αισθητών ορίων των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. Καθετί πού κατέχει, καθετί πού πράττει, ανήκει στον κόσμο ολόκληρο· γίνεται -πρέπει να γίνεται-προς χάριν ολόκληρης της οικουμένης. Πρόκειται ακόμη για ενότητα πού δεν στηρίζεται στην ισοπέδωση και δεν οδηγεί στη δημιουργία μάζας, σε σύμφυρμα. Είναι η ενότητα ενός οργανισμού και όχι ενός βράχου. Ο πιστός αποτελεί ζωντανό κύτταρο του σώματος της Εκκλη­σίας. Κάθε πρόσωπο και κάθε σύνολο προσώπων καλείται να πραγματοποιήσει τον ιδιαίτερο εαυτό του, να αναπτύξει τις υπάρχουσες μέσα του δυνάμεις σε αρμονία προς το όλον, εν αγάπη η οποία αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό της «θεί­ας εικόνος». Η καθολικότητα της Εκκλησίας δεν σημαίνει αποκλειστικότητα αλλά περιεκτικότητα.

Στις δύο τελευταίες δεκαετίες προβλήθηκε ιδίως από το Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο Βλάχο η εικόνα της Εκκλησίας ως του Πανδοχείου (πρβλ. παραβολή Καλού Σαμαρείτη), ως της θεραπευτικής κοινότητας εκείνης η οποία προσφέρει στον τραυματισμένο άνθρωπο Λογο-θεραπεία, σωτηρία (ήτοι ακεραιότητα). Τα μυστήρια, ιδίως αυτά του Βαπτίσματος και της θείας Ευχαριστίας λειτουργούν ως φάρμακα αθανασίας. Φυσικά αυτά δε δρουν μαγικά.

Προϋποθέτουν την άσκηση του ανθρώπου, ο οποίος μέσω της νηστείας και της προσευχής (ιδίως της νοεράς Ευχής, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) μεταμορφώνει τη φιλαυτία σε φιλανθρωπία, σε «κάψιμο της καρδιάς» υπέρ πάσης της κτίσεως υπέρ των ανθρώπων και των ορνέων και των ζώων και των δαιμόνων και υπέρ παντός κτίσματος και εκ της μνήμης αυτών και εκ της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί αυτού δάκρυα. Εκ της πολλής και σφοδρός ελεημοσύνης της συνεχούσης την καρδίαν και εκ πολλής καρτερίας σμικρύνεται η καρδία αυτού και ου δύναται βαστάξαι ή ακούσαι ή ιδείν βλάβην τινά ή λύπην μικράν εν τη κτίσει γινομένη. Και δια τούτο και υπέρ των αλόγων και υπέρ των εχθρών της αλήθειας και υπέρ των βλαπτόντων αυτού εν πάση ώρα ευχήν μετά δακρύων προσφέρει του φυλαχθήναι αυτούς και ιλασθήναι αυτοίς ομοίως και υπέρ της φύσεως των ερπετών εκ της πολλής αυτού ελεημοσύνης της κινούμενης εν τη καρδία αυτού αμέτρως καθ’ ομοιότητα του θεού (αββάς Ισαάκ ο Σύρος). Παραδείγματα τέτοιων καθολικών οικουμενικών ανθρώπων είχαμε στον αιώνα που πέρασε αυτά του π. Σωφρονίου στο Essex της Αγγλίας και του π. Πορφυρίου στην Αθήνα. Έκλαιγαν και παρακαλούσαν το Θεό για τα τεκταινόμενα στον πλανήτη. Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δε θεολογούν αριστοτελικώς-φιλοσοφικώς, αλλά αλιευτικώς- ποιμαντικώς, αντιμετωπίζουν την αμαρτία όχι ως ποινικό αδίκημα που προσβάλλει τη δικαιοσύνη του τιμωρού Θεού, αλλά ως ασθένεια προς θάνατον, καθώς ο αποστάτης από το Θεό–Πατέρα άνθρωπος τελικά γίνεται ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης. Ο ίδιος ο Ιησούς προσέλαβε την ανθρώπινη σάρκα για να τη θεραπεύσει: το απρόσληπτον και αθεράπευτον. Η ορθόδοξη τέχνη και μάλιστα η (τόσο επίκαιρη) εικόνα, αποτελούν τους καρπούς αυτής της θεραπευτικής αγωγής. Παρουσιάζουν έναν κόσμο ρεαλιστικό, αλλά όχι εξαχρειωμένο αλλά μεταμορφωμένο από το άκτιστο φως των θείων ενεργειών.

Η εμπειρία της τριαδικότητας του Θεού, του ιερού μυστηρίου της φύσης, της συγ-χώρεσης του άλλου ως προσώπου – Εικόνας του Χριστού, της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού, που νίκησε το θάνατο, θα δώσει ψυχή και ελπίδα, συνεπώς καθολικότητα, στη σάρκα του παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού, που υποσυνείδητα αναζητά με τα επιτεύγματά του (και ιδίως αυτά της Γενετικής) να νικήσει το χρόνο και το χώρο και να απαλλαγεί από το βασανιστικό τρίπτυχο: πόνος-ενοχές-θάνατος.

Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ.

Αρχιμ.Βασιλείου, Εἰσοδικόν, Ἃγιον Ὂρος 1974, 29 κε.: Σε κάθε λόγος υπάρχει αντίλογος. Σε κάθε άποψη υπάρχει μια άλλη. Αλλά ποιος αντίλογος μπορεί να σταθεί μπροστά στη ζωή που ξεπερνά τον άνθρωπο; Πριν από την εμπειρία του θανάτου χωρούν οι συζητήσεις. Μετά από το πέρασμα του βαπτίσματος εν Πνεύματι Αγίω και πυρί, σιγά πάσα σαρξ βροτεία. Η πατερική θεολογία είναι χώρος σιγής, είναι μια ουράνια κατάφαση. Δεν είναι αφορμή διαπληκτισμών και λογομαχίας. Είναι το Ναι και το Αμήν της αιωνιότητας. Και αυτό το ίδιο λέγεται εξίσου καθαρά με την παρουσία και την απουσία τους, με τη ζωή και το θάνατο τους. Ο θάνατος νικήθηκε.

ΣΩΤΗΡΙΟΣ Σ.ΔΕΣΠΟΤΗΣ Δρ . ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

(ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ)

 


[1]Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Αθήνα: Παπαδημητρίου 1987, 145 κε.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

 

Posted in News and politics | Tagged , | Leave a comment

CITOYENNETE DEMOCRATIQUE, LANGUES, DIVERSITE ET DROITS DE L’HOMME (ii)

(SUITE  DE 27/10/11)

3. Droits linguistiques
La langue compte parmi les marqueurs d’identité sociale et culturelle les plus
importants et la collectivité internationale est par essence multilingue. Bien que les
relations entre les communautés linguistiques puissent être la source de tensions
aussi bien au sein des nations qu’entre les nations, on peut considérer que la
réalisation de l’égalité entre les citoyens dans les communautés multilingues, qui
témoigne des possibilités de succès de la démocratie, est un exemple de l’essence
même de la démocratie. Bien que la langue soit parfois perçue comme marqueur de
différence, les capacités linguistiques des êtres humains sont une caractéristique
unifiante qui leur permet de se distinguer des autres espèces et qui en elle-même
leur octroie un droit automatique aux droits de l’homme.
L’article 2 de la Déclaration universelle des droits de l’homme (1948) et le Pacte
international sur les droits civils et politiques (1966) ainsi que l’article 4 de la
Convention européenne sur les droits de l’homme (1950) protègent les individus de
la discrimination dans leur droit aux droits et mentionnent spécifiquement la langue
à cet égard. L’article 27 du Pacte international renvoie aux minorités linguistiques
au sein des États en ces termes :
« Les personnes appartenant à ces minorités, ne peuvent être privées du droit
d’avoir, en commun avec les autres membres de leur groupe, leur propre vie
culturelle, de professer et de pratiquer leur propre religion et d’employer leur
propre langue. »
Bien que les droits de l’homme s’appliquent aux individus, cette formulation aborde
aussi le concept des droits des groupes. La communication entre les individus est
par définition un phénomène de groupe. Les langues meurent s’il n’existe plus
suffisamment de contextes dans lesquels elles peuvent être utilisées. L’usage
d’une langue minoritaire est quelquefois perçu comme une menace par des
membres d’autres groupes linguistiques. Comme le Conseil européen pour les
langues le remarque dans son document directif sur le « Multilinguisme et les
langues les moins diffusées et les moins enseignées », c’est l’incapacité éventuelle
des autres à comprendre, voire l’hostilité éventuelle à laquelle sont confrontés les
locuteurs des langues minoritaires, qui constitue l’obstacle le plus probable au
droit de communiquer dans sa propre langue. L’éducation au pluralisme
linguistique et à la tolérance peut commencer à lever ces obstacles pour que les
individus des diverses communautés linguistiques puissent pleinement participer à
la démocratie. (http://www.fu-berlin.de/elc/PolicyPapers/multplen.htm )

Dans le cadre du droit international, le principal instrument de l’Europe est la Charte
européenne pour les langues régionales ou minoritaires de 1992. Son but est en
partie de protéger les langues minoritaires dans le cadre des « richesses et traditions
culturelles de l’Europe ». Sur une note plus positive, cette charte souligne « la
valeur de l’interculturel et du plurilinguisme », éléments essentiels du projet du
Conseil de l’Europe qui est de constituer un espace démocratique à l’échelle du
continent.
« La protection et la promotion des langues régionales ou minoritaires dans les
différents pays et régions d’Europe représentent une importante contribution à
la construction d’une Europe fondée sur les principes de démocratie et de
diversité culturelle dans le cadre de la souveraineté nationale et de l’intégrité
territoriale. »
Cette charte confirme que :
« la protection et l’encouragement des langues régionales ou minoritaires ne
doivent pas se faire au détriment des langues officielles et de la nécessité de
les apprendre. »
De plus amples détails et l’intégralité du texte de cette charte sont disponibles à
l’adresse suivante : http://www.coe.fr/eng/legaltxt/148e.htm
Sur le plan mondial, la Fédération internationale des professeurs de langues
vivantes (FIPLV) et le Comité Linguapax de l’UNESCO ont participé activement à la
préparation de nouveaux instruments et recommandations tels que les principes
Pecs (FIPLV, 1991) dont s’inspire la Déclaration universelle des droits linguistiques.
Cette déclaration a été adoptée lors de la Conférence mondiale sur les droits
linguistiques qui s’est tenue à Barcelone du 6 au 8 juin 1996. Comprenant plus de 50
articles, ce document complet repose sur le concept de l’égalité entre les langues et
par conséquent évite d’employer les expressions « langues régionales » ou «
langues minoritaires » dont on s’est servi par le passé pour restreindre les droits de
certaines communautés linguistiques. Actuellement, cette déclaration n’a aucune
force exécutoire, mais prévoit un ordre du jour politique et juridique. De plus amples
détails et l’intégralité du texte de cette déclaration sont disponibles à l’adresse
suivante : http://www.troc.es/mercator/main-gb.htm
Cette déclaration part du principe que « les droits linguistiques sont à la fois
individuels et collectifs ». Y sont répertoriés cinq « droits personnels inaliénables
utilisables à toute occasion» à savoir :
- le droit d’être reconnu comme membre d’une communauté linguistique ;
- le droit à l’usage privé et public de la langue ;

- le droit à l’usage de son propre nom;
- le droit de relation et d’association avec d’autres membres de la
communauté linguistique d’origine ;
- le droit de maintenir et développer sa propre culture.
Viennent ensuite les quatre « droits collectifs des groupes linguistiques » suivants
:
- l’enseignement de sa propre langue et culture ;
- l’accès à des services culturels ;
- une présence équitable de sa langue et culture dans les moyens de
communication ;
- être accueilli dans sa langue dans les organismes officiels et les relations
socio-économiques.
Parmi ces droits, certains sont déjà couverts par la CEDH. Toutefois, les
responsables qui décident des politiques en matière d’enseignement et
d’apprentissage des langues souhaiteront prendre en considération toutes ces
revendications, même s’ils ne sont pas en mesure de garantir l’intégralité des droits
linguistiques.
L’usage de son propre nom, qui fait l’objet des articles 31 – 34 de cette déclaration,
est un droit particulièrement pertinent du point de vue des enseignants. Le droit à
un nom est également entériné par la Convention des Nations Unies sur les droits
de l’enfant. Les établissements scolaires ne respectent pas toujo urs le nom de leurs
élèves, particulièrement si les conventions ou la prononciation des noms ne sont
pas familières aux enseignants. On sait également que les employeurs eux aussi, au
sein de l’Europe, demandent parfois à leurs employés, surtout s’ils sont
musulmans, de changer de nom. La connaissance des noms, leur importance dans
la formation de l’identité de l’individu et leur sens culturel devraient être inscrits au
programme d’études aussi bien pour les enseignants que pour les élèves.
Le droit d’être informé dans sa propre langue par les entités gouvernementales
implique d’une part le recrutement de membres de divers groupes linguistiques
dans les services gouvernementaux et d’autre part le recrutement de certains
employés gouvernementaux sur la base de leurs compétences linguistiques.
Les articles 23 – 30 ont trait à l’éducation. L’article 23.3 est particulièrement
approprié à la citoyenneté :
« L’éducation doit toujours être au service de la diversité linguistique et
culturelle et des relations harmonieuses entre les différentes communautés
linguistiques dans le monde entier.»

L’éducation linguistique en particulier doit s’engager à contribuer à surmonter les
préjugés liés à la valeur relative des langues.

4. Langues et antiracisme
L’éducation à la citoyenneté démocratique et aux droits de l’homme est une priorité
politique en Europe. La déclaration du Comité des ministres de mai 1999 insiste sur:
« l’impérieuse nécessité de renforcer la conscience et la compréhension, chez
les individus, de leurs droits et de leurs responsabilités afin qu’ils deviennent
capables d’exercer ces droits et de respecter ceux des autres. »
Cette déclaration est faite dans le contexte de la présence permanente en Europe
d’idéologies et de partis politiques qui ne respectent pas la diversité. Les ministres
se déclarent :
« préoccupés par le développement de la violence, de la xénophobie, du
racisme, du nationalisme agressif et de l’intolérance religieuse, qui constitue
une menace majeure pour le renforcement de la paix et de la démocratie, tant
au plan national qu’international » (Conseil de l’Europe, CM (99)76).
L’enseignement et l’apprentissage des langues ont un rôle important à jouer dans le
cadre d’une démarche interdisciplinaire pour une culture positive de l’antiracisme.
L’apprentissage des langues ne diminue pas ou ne fait pas disparaître les préjugés
à lui tout seul, mais associé à des expériences pédagogiques bien conçues, il peut
fortement contribuer à une culture des droits de l’homme et de l’équité. Cette
perspective sous-tend le Cadre européen commun de référence pour les langues.
« Les stéréotypes peuvent être exploités sans scrupules, les craintes et les
haines intercommunautaires dangereusement exacerbées en une réaction
brutale contre une coopération européenne et globale plus étroite. La meilleure
protection contre toute forme de racisme et de xénophobie est assurée par la
connaissance et l’expérience directe de la réalité de l’autre et par l’amélioration
des capacités de communication.
Le besoin de mobilité et d’accès à l’information ainsi que l’importance de la
tolérance et de la compréhension mutuelles font des capacités réelles à
communiquer au travers des frontières linguistiques un élément indispensable
de l’équipement du citoyen de demain face aux défis et aux possibilités d’une
société européenne nouvelle » (Trim, 1998:6).
L’éducation pour les droits de l’homme et aux droits de l’homme et son corollaire, le
refus d’accepter le racisme, s’avèrent dès lors être potentiellement de puissants  instruments pour renforcer la démocratie. Une telle éducation peut contribuer en  grande partie à l’élimination des obstacles à la participation démocratique des
citoyens.
« La réduction des obstacles à la participation, notamment socio -
économiques, fait partie intégrante de toute stratégie visant au renforcement
de la citoyenneté démocratique » (Audigier, 1998:7).
L’apprentissage des langues peut aider les apprenants à comprendre les
mécanismes, souvent subtils, du racisme sous réserve de deux conditions : la
première est la préparation et la production de documents appropriés ; la deuxième
consiste à soumettre des textes authentiques à un examen critique. La combinaison
de ces deux mécanismes pourrait s’avérer particulièrement effective.
Ceux qui élaborent les documents destinés à l’apprentissage des langues tentent
souvent d’engager les étudiants dans l’étude et le débat sur des questions
politiques et sociales portant à controverse. De nombreuses formations
contiennent un module sur les questions ayant trait à la diversité démographique,
y compris l’immigration. Les lignes directrices suivantes peuvent aider les auteurs
de documents à éviter de renforcer les stéréotypes et à promouvoir des
perspectives interculturelles positives :

• Admettre que le racisme est un facteur explicatif de la situation des minorités
linguistiques en Europe et en explorer le concept.
• Inclure des documents oraux et écrits produits par les membres des
communautés minoritaires ainsi que des documents publiés dans des sources
institutionnelles telles que la presse.
• S’assurer que la perspective minoritaire comprend la dimension politique de
l’organisation et de la lutte pour la citoyenneté, ainsi qu’une dimension
culturelle.
• Dépeindre les témoins des groupes minoritaires comme des êtres humains
dignes, justifiant d’identités complexes.
• Inclure, outre les modules sur l’immigration, des voix et des experts des
minorités ethniques dans plusieurs modules (par exemple politique, médias,
histoire, environnement, sciences).
• Adopter une démarche interdisciplinaire d’équipe pour produire des
documents. Travailler avec des sociologues, des spécialistes des sciences
politiques, des experts pédagogues.

• Intégrer spécifiquement des exercices de langues pour renforcer plutôt que
vicier la perspective de l’antiracisme et des droits de l’homme (Osler & Starkey,
2000, 2001 ; Starkey et Osler, 2001).

Principalement axée sur la manière dont l’abus de pouvoir social, la domination et
l’inégalité sont promulgués, reproduits et opposés par le texte et la parole dans le
contexte social et politique, la recherche analytique sur le discours qu’est
l’analyse critique du discours (ACD) constitue également un développement
prometteur (van Dijk, 1997).
L’ACD peut fournir un ensemble de principes directeurs permettant d’interroger un
texte authentique afin que les étudiants en abordent le contenu de manière critique
tout en tentant de comprendre certains autres aspects, plus formels, du texte. Les
étudiants peuvent ainsi aborder des textes d’une nature potentiellement xénophobe
pour explorer les mécanismes du racisme dans le discours.
Par exemple, des étudiants d’espagnol d’une université irlandaise ont étudié des
articles de journaux sur le thème de l’immigration. Ils ont analysé les textes de près
pour identifier des caractéristiques du discours telles que : sources, perspectives,
arguments ; des figures rhétoriques telles que métaphores et comparaisons
(‘Forteresse Europe’, une ‘avalanche d’immigrants’). Après cette analyse critique
des caractéristiques linguistiques et stylistiques de la couverture de presse sur
l’immigration, les étudiants se sentaient assez sûrs pour discuter du problème et
faire des comparaisons avec les reportages dans la presse irlandaise. On leur a
ensuite demandé de consigner les résultats de leur enquête et leurs impressions
sous forme de compte-rendu (Ramos, 2001a,b). Une approche similaire, Eveil
critique aux cultures (Critical cultural awareness, Byram 1997), est décrite dans
la partie 10 ci-après.

(continue)

Hugh STARKEY
The Open University, Milton Keynes

Guide pour l’élaboration des politiques linguistiques éducatives en
Europe – De la diversité linguistique à l’éducation plurilingue

Division des politiques linguistiques
DG IV – Direction de l’éducation scolaire, extra-scolaire
et de l’enseignement supérieur

Conseil de l’Europe, Strasbourg  2002

Les vues exprimées dans la présente publication sont celles de l’auteur ; elles
ne reflètent pas nécessairement celles du Conseil de l’Europe.
Toute correspondance relative à cette publication ainsi que toute demande de
reproduction ou de traduction de tout ou d’une partie du document doivent être
adressées au Directeur de l’éducation scolaire, extrascolaire et de
l’enseignement supérieur du Conseil de l’Europe (F-67075 Strasbourg  Cedex).
La reproduction d’extraits est autorisée, sauf à des fins commerciales, à
condition que la source soit mentionnée.

Posted in News and politics | Tagged , , , , | Leave a comment

OM-((I)-(A))-OY TA FAGAME (c)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ 5/3/12)

a)Aντίσταση στην ψυχική καταστροφή

Tου Χρηστου Γιανναρα

H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Oταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.

H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης.

H ψυχική καταστροφή που συντελείται στην Eλλάδα σήμερα είναι ανήκεστη και μοιάζει να βάζει τέλος στη μακραίωνη ιστορία των Eλληνόφωνων του βαλκανικού νότου. Yπερβολή; Mακάρι. Πάντως πρόκειται για διάλυση και αποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικού της ελληνικής συλλογικότητας. H γλώσσα, το άλλοτε καύχημα των Eλλήνων, έχει προ πολλού εξουδετερωθεί στο λίκνο της εκπαιδευτικής παρακαταθήκης, στην επίσημη δημόσια εκφορά της, στη ριζικά αλλοτριωμένη με το μονοτονικό γραφή της. H ιστορική συνείδηση, το ίδιο. H μεταφυσική βιωματική παράδοση, ένσαρκη στο λαϊκό σώμα και μήτρα παραγωγής πολιτισμού, μεταποιημένη σήμερα σε παιδαριώδη ιδεολογήματα «επικρατούσας θρησκείας». Kαι οι ξιπασμένες ελπίδες δύο αιώνων για μεταμόρφωση της «Ψωροκώσταινας» σε «κράτος ευρωπαϊκόν» ή «εκσυγχρονισμένο», εξευτελισμένες πια, με το ελληνικό όνομα περίγελο του πλανήτη.

Στο κάτεργο της φτώχειας, της στέρησης, του φάσματος της πείνας δεν έχουμε σε τίποτα να στηριχθούμε, πουθενά να ελπίσουμε. H κρατική μας οργάνωση, στην κάθε παραμικρή πτυχή της, απροκάλυπτος εμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ακόμα, ακόμα σήμερα, σε θώκους υπουργών, με εξουσίες και χλιδάτες προνομίες, με δημόσια προβολή και αγέρωχη ιταμότητα, οι ένοχοι της κακουργηματικής ανικανότητας ή της θρασύτατης φαυλότητας, αυτοί που μας οδήγησαν, εκατομμύρια ανθρώπους, στο κάτεργο. Mια απίστευτα μεγάλη μερίδα της ηλεκτρονικής και της έντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, απτόητη από την τραγωδία της λαϊκής απόγνωσης, να μετράει το «νόημα» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με μόνα τα μέτρα του χαμένου ιστορικο – υλιστικού «παραδείσου» – μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει. Oι μεν διαφημίζουν σαν «σωτηρία» την εξαθλιωτική απομόνωση, κατά το πρότυπο άλλοτε της Aλβανίας και της Kούβας, οι δε το ραγιαδισμό της αδιαπραγμάτευτης υποταγής στην αδίστακτη ανθρωποκτόνο τοκογλυφία.

Oι θαυμαστές του αχαλίνωτου καπιταλισμού ταυτίζονται απροκάλυπτα με τους θιασώτες των «οραμάτων» της κάποτε σταλινικής μονοτροπίας. Tο (αφελές ή αμειβόμενο) θάμβος για την υπέρτατη αυθεντία ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης» κρατών και κοινωνιών, καταδίκης λαών στο κάτεργο της πείνας και του απελπισμού, εξομοιώνεται απολύτως με τις παραισθησιογόνες ιδεοληψίες της Παπαρήγα και του Tσίπρα. Tι διαφέρουν οι σημερινές «θεραπείες σοκ» μεθοδικά οργανωμένες σε αόρατα κέντρα αποφάσεων των «αγορών», από τις μεθοδικές σφαγές εκατομμυρίων κουλάκων προκειμένου να εφαρμοστεί η Nέα Aγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Eκβιομηχάνισης του Στάλιν;

Kάποτε οι Nαπολέοντες και οι Oυέλλινγκτον μετράγανε τη σημασία των λαών με το πόσα κεφάλια διαθέτανε για μακέλεμα. Σήμερα η Moody’ s, η Standard and Poor’ s ή η Fitch τη μετράνε με το πόσα κεφάλια διαθέτουν για «κινεζοποίηση» της παραγωγής, για φτηνή εξαθλιωτική δουλειά στο κάτεργο της απόγνωσης. Kαι όπως τότε υπήρχαν γραφίδες που εξωράιζαν και εξυμνούσαν το μακέλεμα σαν «πατριωτισμό», έτσι και σήμερα υπάρχει δημοσιογραφία που διαφημίζει τους όποιους όρους γενοκτονίας επιβάλλει η Διεθνής των πολιτικά ανεξέλεγκτων τοκογλύφων σαν μεγαλόψυχη προσφορά σωτηρίας.

Aπό το κάτεργο δεν μπορούν να μας λυτρώσουν γενικές συνταγές σωτηρίας, «πρωτοβουλίες» αγαθών προθέσεων παγιδευμένες στο ίδιο γήπεδο όπου παίζουν δεξιοτέχνες οι βασανιστές μας. Mέσα σε μια μόλις χρονιά είδαμε να εκφυλίζονται νομοτελειακά ο ειρηνικός ξεσηκωμός των «αγανακτισμένων», η «Σπίθα» του Θεοδωράκη, ο «Kοινωνικός Σύνδεσμος» και πλήθος ανυστερόβουλες ομαδοποιήσεις έντιμων πολιτών. Aναπότρεπτα θα επανέλθουν, όπου να ’ναι, διεκδικητές της ψήφου μας οι ίδιοι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, υπαίτιοι της σημερινής μας κόλασης, οι κραυγαλέα ανίκανοι και φαύλοι. Mε ιλιγγιώδη αδιαντροπιά, ανακατεύοντας την ίδια αηδιαστική τράπουλα των ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη με τάχα καινούργιους αρχηγούς, αυτουργούς των εγκλημάτων που οδήγησαν στο εφιαλτικό αδιέξοδο.

Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.

Δεν είναι φυγή η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας. Eίναι δρομοδείχτης.

peegee katheemerini.gr

 

b)Ελλαδάρα

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.

Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.

Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το  πούρο.

Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.

Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.

Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους.

Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου.

Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.

Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.

Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.

Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.

Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.

Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.

Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.

ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.

Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.

Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.

Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ[τον μηνα] στην παραλία [Mυκονος] , ο ένας δίπλα στον άλλον..

Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί.

Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.

Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.

Αγωνιούν  για  μια  φωτογραφία  τους  σε  φτηνές  κίτρινες  φυλλάδες  που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.

Αγοράζουν   παρέα,   δημοσιότητα,   σεξ,   σταρ,   μις,  θεές,  απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα.

Από  τη  μαζική  παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα.

Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.

Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.

Πιράνχας,  κόβουν  βόλτες  από  φωτογράφιση  σε  κότερα,  από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ’ οίκον.

Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία.

Ένας  γάμος,  τώρα  πριν  να  ‘ναι  αργά,  τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.

Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.

Επιλέγουν  και  επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..

Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε  γιους  πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητεςτης κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.

Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

Ο  πλανήτης  μπαίνει  στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας.  Οι  ελληνικές  πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα.

Χρώματα  πολύχρωμα,  γυαλιστερές  φωτογραφίες.  Δες  το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.

Ζηλεύεις;  Δες  το  νεαρό  πάμπλουτο  κληρονόμο  αγκαλιά  με  τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;

Η  Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.

5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;

Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;

Δεν  ξέρεις  ούτε  ένα  γενικό  γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα  διορθώνονται  όμως,  άρχισε  τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η  Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ? το μπαλκόνι.

Γυρνάει  το  ρολόι  μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο  βαρύ  χειμώνα.  Μπερδεμένη,  πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν  ωραίο  το  έργο,  εύκολο,  χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη  σαπουνόπερα  του  Άλφα  με  βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά  κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.

Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.

Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού  είναι  η  άλλη  Έλλάδα;  Η  Ελλάδα  του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης  και  της  έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος.  Η Ελλάδα του  (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και  του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και  της  εξέλιξης.  Η  Ελλάδα  του  μέτρου.  της  μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.

Μόνο  που  είναι  χαμένη  στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο.  Αυτό  το  95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5%.

Ανακαλύψτε  το,  αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το….

Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας…….

Αφιερωμένο στους φίλους μου

 

c)Βρετανία: Στη φυλακή στέλεχος της DePuy που ομολόγησε δωροδοκίες Ελλήνων γιατρών

Σε ποινή φυλάκισης ενός έτους καταδικάστηκε πρώην στέλεχος της DePuy International, πρώην θυγατρικής της J&J, μετά την ομολογία του ότι έλαβε μέρος σε δωροδοκίες ύψους 4,5 εκατ. στερλινών προς Έλληνες γιατρούς
Ο 44χρονος Robert John Dougall, πρώην επικεφαλής marketing της βρετανικής DePuy, ομολόγησε σε δικαστήριο του Λονδίνου χθες ότι κατέβαλε προμήθειες ως αντάλλαγμα για τις πωλήσεις που έκανε η Medec SA, η ελληνική εταιρεία διάθεσης των ορθοπεδικών της προϊόντων. Κάποια απ’ τα χρήματα πήγαν σε Έλληνες χειρούργους ώστε να «πειστούν» να χρησιμοποιήσουν τα προϊόντα της DePuy, αναφέρει ανακοινωθέν των Αρχών (U.K. Serious Fraud Office)
Οι «επιδοτήσεις» δεν ήταν τίποτα άλλο από χρηματισμός, αναφέρει το ανακοινωθέν.
Τα χρήματα για τις πληρωμές στέλνονταν στην Madison Management Ltd.,  μία εταιρεία με έδρα το νησί Man, της οποίας ιδιοκτήτριας ήταν η μητρική της Medec.
Η υπόθεση είναι μόνο η πρώτη από μέρος μίας «μεγάλης έρευνας της SFΟ κατά της διαφθοράς», ανακοίνωσε η Αρχή. Η έρευνα για το ρόλο και την εμπλοκή άλλων, συνεχίζεται.

peegee  http://www.isotimia.gr/  / apr2010

eucharistoomen epeie panopea

 

d)Όταν εκλέγονται, θεωρούν την Ελλάδα “τσιφλίκι του παππού τους”

Το κονδύλι επέστρεψε στο υπ. Παιδείας. Του ζητάνε να τα πληρώσει τώρα, από την τσέπη του…
Ο σπουδαίος πολιτικός άνδρας, Άρης ψώνισε από τον “Παγώνη” στο Κολωνάκι, γραβάτες, μαντήλια και φουλάρια αξίας 72.000 ευρώ! Με τα λεφτά τα δικά μας, των φορολογουμένων. Όταν όμως το κονδύλι πήγε στην… υπηρεσία ελέγχου κρατικών Δαπανών, δεν ενεκρίθη. Το στείλαν πίσω στο υπουργείο Παιδείας.Ο Παγώνης κυνηγάει τώρα τον Αρούλη να πληρώσει από την τσέπη του. Και που να τον βρει! Τελευταία και για το λόγο αυτόν, αποφεύγει και τα καφέ του Κολωνακίου..

23.3.10

 

e) O DIORISMOS

Έτσι  δεν διορθώνεται η κατάστασης και ούτε δυστυχώς πρόκειται ποτέ να
ξελασπώσει η Ελλαδίτσα μας .
  Η Ευφροσύνη Αργυρίου – Σαρτζετάκη, σύζυγος του πρώην Προέδρου της
Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη, ιστορικός – αρχαιολόγος, αν και
συνταξιοδοτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 σε ηλικία 60 ετών από τη θέση της
(ως υπαλλήλου του κλάδου Π.Ε. Επιμελητών Εκδόσεων της Ακαδημίας Αθηνών, με
βαθμό Α’) φρόντισε να επαναπροσληφθεί στο Δημόσιο – με συνοπτικές
διαδικασίες – αλλά, αυτήν τη φορά, ως υπάλληλος του συζύγου της και στον
εργασιακό χώρο του φιλόξενου γραφείου του!
Ήταν Ιανουάριος του 2008, όταν επί προεδρίας Κάρολου Παπούλια, η κ.
Σαρτζετάκη ενημερώθηκε για τον διορισμό της, ενώ είχε μόλις απολυθεί λόγω
συνταξιοδότησης, μετά από εργασία 35 ετών ως επιμελήτρια εκδόσεων. Στο
έγγραφο της Προεδρίας της Δημοκρατίας (με αριθμό πρωτοκόλλου 1606/70 και
ημερομηνία 15 Ιανουαρίου 2008), που μπορείτε να δείτε εδώ:
η Αικατερίνη Φλώρου, διευθύντρια του Γραφείου Διοικητικών Υποθέσεων της
Προεδρίας αναφέρει «Σας ανακοινώνουμε ευχαρίστως ότι, με το από 11
Ιανουαρίου 2008 Π.Δ., περίληψη του οποίου δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 15/15-01-2008
ΥΟΔΔ, διοριστήκατε σε θέση μετακλητού υπαλλήλου της Προεδρίας της
Δημοκρατίας με μισθολογικό κλιμάκιο 1ο και βαθμό Α’ της κατηγορίας ΠΕ.
Κατόπιν αυτού, παρακαλείσθε να παρουσιασθείτε την 16η- 01η-2008 ημέρα
Παρασκευή και ώρα 12η π.μ. ενώπιον της Διευθύντριας του Γραφείου Διοικητικών
Υποθέσεων της Δημοκρατίας προκειμένου να δώσετε τον καθορισμένο για την Υπηρ
εσία όρκο. (Αριθμός βεβαίωσης ΥΔΕ στην Προεδρία της Δημοκρατίας
58/14-01-08)».
Μια μέρα μετά το πρώτο έγγραφο, σε δεύτερο έγγραφο της Προεδρίας της
Δημοκρατίας (με αριθμό πρωτοκόλλου 1621/72 και ημερομηνία 16 Ιανουαρίου
2008), που μπορείτε να δείτε εδώ:
ο Κωνσταντίνος Α. Γεωργίου, γενικός γραμματέας του Γραφείου Διοικητικών
Υποθέσεων της Προεδρίας, δημοσιοποιεί την απόφαση τοποθέτησης της κ.
Ευφροσύνης Αργυρίου – Σαρτζετάκη, ως μετακλητής υπαλλήλου, «με μισθολογικό
κλιμάκιο 1ο και βαθμό Α’ της κατηγορίας ΠΕ στο Γραφείο του τέως προέδρου της
Δημοκρατίας, κ. Χρήστου Σαρτζετάκη». Το αν τέτοιος διορισμός είναι νόμιμος ή
ηθικός δεν χρειάζεται καν να το ρωτήσουμε. Αλλά αναρωτιέται ο κάθε εχέφρων
κάτοικος αυτής της χώρας, που καλείται εν μέσω κρίσης να ζήσει με μισθούς
και συντάξεις πείνας, τι ανάγκη (οικονομική ή άλλη) είχε η κ. Σαρτζετάκη να
επιστρέψει στην εργασία, ενώ μόλις είχε συνταξιοδοτηθεί; Γιατί το ελληνικό
κράτος υποχρεώνεται να χρεώνεται με υπαλλήλους που εργάζονται στα γραφεία
των πρώην Προέδρων της Δημοκρατίας; Αν, όντως, ο κ. Σαρτζετάκης είχε ανάγκη
από προσωπικό, και αφού αυτό είναι νόμιμο, γιατί
δεν δόθηκε η δυνατότητα σε έναν νέο άνθρωπο ή σε κάποιον που πραγματικά έχει
ανάγκη να ασκήσει αυτά τα καθήκοντα;
Η σύζυγος του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, προφανώς, δεν αρκέστηκε στα
χρήματα που θα έπαιρνε ως συνταξιούχος (μηνιαία καταβολή και ΕΦΑΠΑΞ), γι’
αυτό και θέλησε να μπει και πάλι στην ενεργό δράση, δουλεύοντας πλάι στον
άνδρα της. Αλήθεια, πόσο μεγάλη είναι η οικονομική διαφορά μεταξύ της
σύνταξης που θα λάμβανε από την Ακαδημία Αθηνών και στον μισθό που
απολαμβάνει ως υπάλληλος της προεδρίας;
Ο κ. Παπούλιας, πριν από μερικές μέρες, εμφανίστηκε να δηλώνει ενώπιον του
πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, ότι «Πρέπει να υπάρξει δικαιοσύνη και να
παταχθεί η φοροδιαφυγή». Στην ίδια συνάντηση ζήτησε να τιμωρηθούν οι
υπαίτιοι της σημερινής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα. Γνώριζε ο
Πρόεδρος της Δημοκρατίας τι έχει συμβεί και κατά τη διάρκεια της δική του
προεδρίας; Δεν είναι και αυτό άλλο ένα παράδειγμα του πώς λειτουργεί ο
κύκλος των ημετέρων; Δεν είναι φανερό ότι οι περισσότεροι που κάνουν τώρα
κριτική αφ’ υψηλού έχουν… βουτήξει το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι του
δημόσιου χρήματος ποικιλοτρόπως;
Δεν είναι φανερό ότι πολλοί ήταν αυτοί που διόρισαν, διορίστηκαν, βόλεψαν
παιδιά, συζύγους, βαφτιστήρια και τώρα το παίζουν δημόσιοι τιμωροί και
εκφραστές της λαϊκής δυσαρέσκειας; Πώς μπορεί να σηκώνεις το δάχτυλο, για να
δείξεις τον φταίχτη, ενώ και εσύ ο ίδιος είσαι μπλεγμένος σε αυτό το
παιχνίδι του πλουτισμού (στο μέτρο του δυνατού για τον καθένα) και του
βολέματος;
Γιατί, κ. Σαρτζετάκη, φροντίσατε να διοριστεί η σύζυγός σας ως υπάλληλος στο
γραφείο σας, ενώ ήταν ήδη συνταξιούχος υπάλληλος της Ακαδημίας Αθηνών;
Γιατί, κ. Παπούλια, δεχθήκατε να υπάρξει αυτή η τόσο προνομιακή μεταχείριση,
που ούτε ουσιαστικά νόμιμη είναι ούτε φυσικά ηθική; Αν δεν γνωρίζατε και
αγνοείτε το τι συνέβη, και πάλι δικό σας είναι το σφάλμα.
Ως πότε θα συνεχίζεται ο εμπαιγμός του ελληνικού λαού; Την κρίση, που
προήλθε και εξαιτίας της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος, θα  πληρώσουν
αυτοί που δεν φταίνε. Οι υπόλοιποι που ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν σε
καταστάσεις κρίσης, προφανώς, θα τη γλυτώσουν.

peegee   http://www.babylonia.gr

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Posted in News and politics | Tagged , , , , | Leave a comment