ANEKDOTA KAI ALLA,DIEEGOONTAS TA NA KLAIS

Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε MEGA … το 1821 (ας παρακολουθήσουμε π.χ. το βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) :

Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες- καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα»

Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ;» (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).
Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».
Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα ; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).
Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).
Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).
Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές … φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».
Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).
Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.»

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).
Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11.00 στην “Ανατροπή” ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή!»

PEEGEE   DIADIKTYO

KYR

HUMOR

DIKASTAI

BENNY

TAMEIA

LATHOS

SOOSEBIO

ARSTERA

KLEPHTES

SLAVE

DAKRYA

ELEUTHERIA

BANCOS

LAMOGIA

3A

CHHORA

TROOIKA

EUCHARISTOOMEN  PANTAELEEEMOONA  ΕΥΓΛΟΓΙΕ , EPEIE PANOPEA  KAI DIONYSIE ITALIKE

Posted in Entertainment | Tagged , , , , | Leave a comment

THE HISTORY OF DIRECT DEMOCRACY IN SWITZERLAND (C)

(BEING CONTINUED FROM  31/08/11)

1891-1945: Direct democracy on the road to consensual politics

In the first 20 years of the initiative’s operation, nine constitutional amendments were launched which also received the 50,000 signatures necessary to qualify for the ballot. Of the nine, only two passed; and another was withdrawn in favor of a government counterproposal which succeeded. The onslaught of initiatives dreaded by some opponents of the device had not occurred. It is worth noting that none of the initiatives urging dramatic structural reform or concerning fundamental rights won popular approval. The Swiss people rejected a right to work amendment (1894), proportional representation in the national legislature (1900 and 1910), popular election of the Federal Council (1900), and an amendment concerning seats in the lower house, the National Council (1903). The two initiatives that won at the polls resembled normal legislation. The first was an 1893 measure prohibiting the slaughter of cattle according to Hebrew rite. This intolerant and prejudiced proposal encountered indifference by the general public. However, a peculiar combination of antisemites and societies for the prevention of cruelty to animals succeeding in mobilizing their ranks and pushing it through to win 60.1 percent of the vote. Swiss minorities, unprotected by a bill of rights, were extremely vulnerable to this sort of popular abuse, and remain so today. However, as public attitudes became more tolerant, the 1893 amendment came to be ignored by police and the courts, as it is today.

The second successful initiative banned absinthe, a particularly strong liquor, in 1908. The initiative withdrawn in favor of a government counterproposal provided for federal legislation concerning hydraulic resources when national interests were at stake. This was more ‘constitutional’ than the other two initiatives, since it implied a potential transfer of powers from the cantons to Bern. However, the government’s counterproposal did so only in a minimal way. In effect, Switzerland had a legislative initiative rather than a constitutional one, after all. Table 1-4 illustrates the operation of the device during its first two decades of its existence.
In 1906, a bill establishing the legislative initiative at the national level was introduced in the Federal Assembly. It was debated, tabled, and reconsidered for several years; but it was never enacted. Meanwhile, direct democracy continued to expand in the cantons. By 1912, all but three of the 18 cantons with representative assemblies had adopted the legislative initiative. Four of the Landsgemeinde cantons still enacted all of their legislation by popular vote at that time. Concurrent with this expansion of direct democracy at the cantonal level was a surge in the establishment of referendums and initiatives at the local level of government. Between 1880 and 1912, all of the larger Swiss cities introduced both devices. In many cities, the referendum was also made compulsory in matters of public finance.

1891 also saw the entrenchment of another key feature of Swiss politics: the formulation of policy through the conflict and bargaining of major interest groups. It was in that year that the referendum battle over the revised Tariff Act was fought. This was the first legislative dispute in Swiss history to be argued primarily by competing interest groups rather than by the cantonally-based political parties. All four of Switzerland’s most influential interest groups (known as Verbände) were formed either slightly before or soon after this debate. In 1870, the Vorort des shweizerischer Handels- und Industrienverein (Swiss Union of Commerce and Industry), commonly known as the Vorort, was established on the federal level. By 1881, it was being subsidized by the federal government. The Schweizerischer Gewerbeverband (Swiss Union of Small Businessmen) was founded in 1879. In the same year, a Labor Secretary was charged with the task of collecting statistics on labor; and the process of government consultation with union officials commenced. The Schweizerischer Gewerkschaftsbund (Swiss Federation of Trade Unions) was formed out of the older Workers’ Association in 1880. The last of the big four interest groups to take shape was the Schweizerischer Bauernverband (Swiss Farmers’ Union), created early in the twentieth century. All four started receiving financial support from the government shortly after their creation and continue to do so today. The government has always justified this public expenditure by pointing to the need for reliable technical information which the minuscule Swiss bureaucracy has been unable to provide on its own.

The early rise to prominence of these interest groups was aided by the structure of Swiss federalism. The focus of Swiss politics had always been at the cantonal level. However, the modernization and growth of the economy at the end of the nineteenth century presented complications which required the attention of the central government. The federal bureaucracy in Bern was too small to cope with such problems alone, and there were few suitable institutions outside of the government that were organized on a national level. Interest groups were summoned to fill the gap.

The organizations’ expanding administrative influence was accompanied by impressive strength in the arena of direct democracy. They enjoyed large memberships, mounting finances, and a prominent position in virtually all of the cantons. The threat of a referendal challenge from one of these organizations was not taken lightly in the Federal Assembly. As a result, the process of ‘consultation’ emerged. Early in the twentieth century, legislative committees started inviting representatives of the major interest groups to collaborate in the shaping of legislation in the earliest stages of the lawmaking process. Today, the practice of consultation is the very cornerstone of policy making in Switzerland. In both its formal and informal guises, it is yet another institutional spin-off resulting from the introduction of the facultative referendum in 1874. Consultation is examined in detail in Chapter Six.

The major Swiss interest groups gained an important edge in the Swiss political system by virtue of the fact that they preceded the development of national political parties. Although most cantonal parties were already well established by the middle of the nineteenth century, national party organizations emerged relatively late. The Social Democrats (Sozialdemokratische Partei der Schweiz – SPS) were the first. Although some claim that the SPS dates back to 1880 with the establishment of the Gewerkschaftsbund, the political party was actually organized in 1888. The Radicals responded to this challenge and established the national Radical Democratic Party (Freisinnig-demokratische Partei der Schweiz – FDP) in 1894. The Catholic Conservatives, later to evolve into the Christian Democrats (Christlichdemokratische Volkspartei der Schweiz – CVP), organized nationally in the same year by one account, or in 1905 by another. The Agrarian Party, eventually to become the Swiss People’s Party (Schweizerische Volkspartei – SVP), came even later, breaking off from the Radicals in 1919. None of the parties employed proper party secretariats until the 1920s. Due to their late arrival, the national parties developed in the shadow of the dominant interest groups, whose influence over government policy was more pervasive. The federal referendum played a critical role in the evolution of the parties. Indeed, one of the primary motivations for the creation of national party organizations was the desire to wield greater influence in the national referendums. They were geared more for this purpose than for the task of winning seats in the Federal Assembly.

Although the Social Democratic Party was the first to organize, it was only the third Swiss party to acquire any real influence in national politics. It began to expand its ranks after 1900, making its presence felt through referendum campaigns which brought about the popular rejection of several laws. Like socialist parties in other European nations, it gained a considerable number of parliamentary seats during and after the First World War. During the war, Switzerland had served as a meeting point for socialists and Marxists around the continent. After the war’s close, the Social Democrats began to make effective use of the federal initiative. In 1918, the Social Democratic Party achieved its most important victory with the long sought-after introduction of proportional representation (PR) in National Council elections. Proportional representation had appeared in some cantonal legislatures as early as the 1890s. In 1913, the Social Democrats and Catholic Conservatives co-sponsored and submitted a constitutional initiative for proportional representation in the National Council; but the voting was postponed by the war. On 13 October 1918, the polling took place; and the initiative succeeded, with 68.8 percent of the voters and 19 1/2 cantons in favor. This was the parties’ third PR initiative; the previous two attempts failed in 1900 and 1910. The victory in 1918 brought about a fundamental structural change in the Swiss political system, demonstrating that the initiative was not only a vehicle for routine legislation, but a device of genuine constitutional reform as well.

Events at the close of 1918 pushed the new electoral system into use sooner than had been planned. Socialist ferment among industrial workers and fears of civilian unrest in Zürich prompted Ulrich Wille, General of the Swiss Army, to send in troops. The Federal Council apparently concurred. The ensuing display of force prompted a one-day protest strike in Zürich, which was followed by the nationwide General Strike beginning on 11 November. On 13 November, the ‘Olten Action Committee’ representing the strikers finally capitulated to an ultimatum delivered by the President of the Confederation. Instilling fears of revolutionary violence, the crisis induced the government to bring the next elections forward. In 1919, a very different National Council was elected. The Radical Democrats (with 28.8 percent of the vote), their conservative allies in the small Liberal Party (with 3.8 percent), and their governing partners, the Catholic Conservatives (with 21.0 percent), could still produce a parliamentary majority. However, it was a greatly reduced one, in which they controlled 110 of 189 National Council Seats, compared to 157 in the 1917 election. The Social Democrats won 23.5 percent of the vote and 41 seats; and the newly-formed Agrarians broke away from the Radical Democrats to win 15.3 percent of the vote and 30 seats in their first election. Radical hegemony was dead. The introduction of proportional representation made it virtually impossible for any party in the Swiss system to achieve a parliamentary majority. In virtually every election since, the three largest parties – the Radical Democrats, the Catholic Conservatives, and the Social Democrats -have each received between 19 and 26 percent of the vote. The Agrarians have regularly received 10-13 percent. The Independent Alliance, founded in 1935 primarily on a platform of consumer interests, has usually claimed 4-8 percent of the vote. The Communist Party formed in the 1920s has never received more than 2.9 percent of the vote, with the exception of 1947, when it won 5.1 percent.

At the start of the First World War, the primary political cleavage in Switzerland shifted from the old Catholic-Protestant rift to one of language. The German-speaking Swiss had cultural and linguistic ties to Germany and Prussia, while the French- and Italian-speaking Swiss were sympathetic to France and Italy. During the war, General Wille conducted intelligence operations for the Germans, a move which deeply angered French and Italian speakers. In 1917, Federal Councillor Hermann Hoffman was forced to resign when his secret diplomacy on behalf of Germany to Russia was exposed. To placate the infuriated French-speakers of Western Switzerland, the government offered them a French-speaking seat on the Federal Council. In this way, proportionality in the executive was used to bridge a second political cleavage. In the same spirit of reconciliation, Switzerland joined the League of Nations in 1920. However, this decision was fervently opposed by many who argued that it compromised the country’s long-standing posture of neutrality. They maintained that it was precisely this policy of neutrality which had prevented the nation from tearing itself apart during the war. In spite of their objections, the decision to join the League was narrowly ratified in the ensuing referendum, with 56.3 percent in favor.

After the industrial violence of 1918, the socialist-bourgeois cleavage stole the spotlight from the linguistic divide. The Radical Democrats and Catholic Conservatives allied against the new socialist threat. However, after Switzerland’s Social Democrats refused to follow the directives of the third Communist International in 1919 – a move which provoked the communists to jump ship and form their own party – the SPS began to drift slowly back toward the center. Beginning on the local level, the SPS and the moderates of the bourgeois parties gradually reconciled themselves to working with one another. In 1937, an accord was reached on the industrial front with the conclusion of the Peace Agreement of 19 July, which ended the rash of strikes witnessed in the first half of the 1930s. The unrest had forced a drastic devaluation of the Swiss franc. Facing the imminent threat of unwanted government mediation, the metal industry employers and the principal metalworkers’ unions concluded a settlement to maintain industrial peace. The first Peace Agreement lasted two years; and subsequent agreements have been renewed every five years since. Although the rift between the Social Democrats and the governing parties gradually healed during the 1930s, it was not until 1943 that a Social Democrat was elected to the Federal Council by the legislature. It was the last of the four major parties to be brought on board. Like the Catholics, the Social Democrats had used direct democracy as political outsiders in their bid to win an insider role in the Swiss political system.

In the 1930s, a new cleavage began to supplant the socialist-bourgeois rift, in the form of the center parties versus extremists on the Left and the Right. As the Social Democrats reached an accommodation with industry and the bourgeois parties, the Communist Party drifted further to the left in support of Moscow. Meanwhile, the right-wing Agrarians allied with staunchly anti-socialist and anti-communist elements in the Catholic community. They were joined at the extreme right of the political spectrum by various military groups and rapidly expanding ‘Fronts’, patterned after those in Nazi Germany. The largest of these, the fascist National Front, attained 15 percent of local election votes in some communes during its strongest years (1935, 1937, and 1940). However, its share in most localities during this period was only half this percentage. In national elections, the Fronts were only able to elect a one member to the National Council (in 1935, with 1.5 percent of the vote). Against both extremist factions was the besieged political center, which looked for support to the League of Nations powers, Britain and France, as well as to the United States.

The right-wing fringe organizations attempted to use the referendum to open the doors of power as the Catholic Conservatives had done in the 1870s and 1880s and as the Social Democrats had done in the 1910s. In 1935, they launched an initiative for the total revision of the Constitution. The attempt failed, winning only 197,000 votes versus 512,000 opposed (27.7 percent voted in favor). Two years later, the Right brought forward an initiative to prohibit Freemasonry. It too failed, winning only 31.3 percent of the vote. As these examples illustrate, the reactionary Right of the 1930s failed to pry open the doors of power with direct democracy. The referendum had been used in this way previously, but only because the population was ready to accept such changes. It cannot confer political power on those groups lacking a sufficiently broad base of popular support.

During the Second World War, the parties of the center rallied together in the face of potential German and Italian aggression against Switzerland. After the fall of France in 1940, the tiny democracy was surrounded on all sides by the Axis powers. Although the granting of asylum to refugees was limited because of German pressure, and several senior political officials made controversial suggestions that Switzerland should accede peacefully to German demands, the Swiss ultimately refused to cave in. The cause of resistance was strengthened massively by General Guisan’s famous address on the Rütli meadow in 1940. The nation came together behind the policy of Widerstand (resistance) and the strategy of the alpine redoubt. Strangely, the plan would have conceded 90 percent of Switzerland’s population and two-thirds of its territory to the invaders. The key was that, if attacked, the army would remain steadfastly committed to blocking the vital mountain passes linking Germany and Italy, ready to destroy them in the end if necessary. The war years eventually discredited the political extremists in Switzerland, and the surge of patriotism mitigated the expression of the various social cleavages. A powerful unifying sentiment was created which permeated the political environment well into the 1960s.

Direct democracy in the postwar period

he Second World War was followed by 25 years of unprecedented economic growth in Switzerland. An influx of foreign workers, virtually all of whom were denied political rights under Switzerland’s stringent naturalization requirements, made the boom possible. Huge Swiss multinational corporations arose in various industries, particularly in chemicals, machine-building, and food products. Today, most carry out the bulk of their production abroad. Nestlé, the largest, earns 98 percent of its turnover in foreign countries. Meanwhile, the Swiss financial sector expanded to colossal proportions, generating much of its income by investing foreign funds beyond Swiss borders on behalf of its clients. By 1973, revenue earned abroad accounted for 44 percent of net social product in Switzerland.

This prosperity affected the operation of direct democracy. In the 1950s, a number of controversial laws were passed without having to face the test of a referendum. For example, a 1956 act made collective agreements between management and labor binding on both parties. An expensive national highway program in 1960 went unchallenged, as did many extensions of the old-age pensions scheme. Once-frugal Swiss governments began to spend enormous sums of money improving public facilities. Total spending by all three levels of Swiss government tripled in real terms between 1959 and the mid-1970s. Arguably, these outlays would have met much greater resistance had the government attempted to introduce them during the recession of the late 1970s

In 1959, the development of consensual government culminated in the ‘magic formula’, by which all four major parties were represented on the Federal Council in a 2:2:2:1 ratio. The Social Democrats, after six years’ voluntary withdrawal, returned to the Council with two seats. The other parties were undoubtedly anxious to bring the SPS back on board after its referendum campaign in opposition to a 1958 tax hike which was seen as insufficiently progressive. The finance measure succeeded narrowly, with only 54.6 percent approving. The Christian Democrats and the Radical Democrats retained two seats each on the Federal Council, with the Swiss People’s Party allotted one. This informal distribution of seats has continued unchanged to the present day. In 1959, the four governing parties represented 85 percent of the electorate. For the next three decades, roughly 80 percent of Swiss voters were continuously represented by their party on the national executive. In 1987 the governing parties’ share of the vote dropped to 72.3 percent, falling again in 1991 to 69.5 percent. This shift has primarily been due to the rise of small, issue-oriented parties since the early 1970s, described in detail in Chapters Four and Five. In addition to proportionality according to party, seats on the Federal Council are informally distributed according to language. There are usually four German speakers, two French speakers, and one Italian speaker.

After the narrow adoption of a popular initiative in 1949 ruling out certain wartime restrictions on referendums, the initiative in Switzerland entered a long dry spell. In the next 33 years, no less than 40 initiatives were rejected by the Swiss electorate. The next successful initiative did not occur until 1982, when 56.1 percent voted to introduce price controls to stem inflation. In 1961, an attempt had been made to introduce the federal legislative initiative device. The effort failed badly, winning only 29.4 percent of the vote. Kenneth Libbey argues that this remarkable string of initiative failures was largely a popular reflex against the expansion of government activity. However, this explanation must be viewed skeptically, for the unchallenged growth of the Swiss government in the 1950s and 1960s contradicts it; and it fails to account for the resurgence of the initiative in the more fiscally conservative 1980s.
The Swiss people are generally conservative in economic matters, particularly when it comes to raising government revenues. One might suspect that the presence of direct democracy would make modern government impossible, because all tax increases are susceptible to referendal challenge. Furthermore, many direct and indirect tax hikes require constitutional change in Switzerland and must therefore pass an obligatory referendum. The Gewerbeverband and the Vorort campaign against most tax increases; both organizations have been reluctant to countenance additional burdens upon the taxpayer. The Bauernverband typically adds its voice to the chorus of opposition when the farming community is seen to be disadvantaged. Nonetheless, politicians in the major parties usually go along with such tax increases if their leaders agree to them in the Federal Council. However, there are occasional mutinies. In 1967, the Social Democrats pledged to oppose a federal tax reform package, supported by the other parties, by fighting it in a referendum. The threat dissuaded the Radical Democrats, the main proponents of the measure, from even standing by their bill through the final legislative debate. Between 1945 and 1992, the Swiss electorate passed judgment upon 25 proposals involving tax increases or the imposition of new taxes. Of this number, 13 succeeded and 12 failed. Clearly, the Swiss people have not made it impossible for their government to finance itself.

In some cases, such as in 1970 and 1974, government plans to raise taxes are defeated narrowly in a referendum the first time around, only to succeed later. In 1970, 55.4 percent of voters favored the hike, but the measure failed to gain the necessary majority of cantons, winning only nine. In 1974, a similar measure lost the popular vote as well, with 44.4 percent in favor. However, in both cases the government came back the next year with another tax hike proposal and won the popular referendum. Certain types of taxes have been more successful than others. The Swiss people voted for federal highway taxes on two occasions, in 1975 and 1984. The federal value-added tax has met with less success. Its introduction has been rejected four times, in 1952, 1977, 1979, and 1991. The Swiss population holds a similar distaste for income taxes at the federal level. Ever since it began trying in 1918, the federal government has been unable to impose a regular income tax upon the Confederation. Instead, it has been forced to rely upon indirect taxation to finance its expenditures.

The governments of the cantons levy a mix of income and property taxes. However, most decisions to raise the rates of taxation are subject to cantonal referendums. Although new expenditures are often approved, attempts to increase revenues accordingly are frequently voted down. This has long been a source of irritation to cantonal governments. In some cantons, the obstacles to raising revenue are particularly great; the governments must win an obligatory financial referendum every time they wish to raise taxes. This requirement saves opposition groups the trouble of collecting signatures. It may only take a few vague comments or editorials in newspapers to spark public skepticism and mobilize anti-tax sentiment. The potentially embarrassing consequences of this arrangement were demonstrated in Aargau in 1964. The citizens of the canton refused to approve the credits necessary to present a cantonal day at the Swiss National Exposition, and the canton was conspicuously absent. In some cantons, such as Bern, the citizens relish this right of veto. In others, such as Vaud and Geneva, the cantonal governments were able to persuade their voters to surrender this prerogative.
The postwar era has seen federal referendums in numerous sensitive areas of government activity. The Swiss have repeatedly brought measures affecting national defense and foreign policy to a popular vote. In this way, the left wing of the Social Democratic Party began to challenge the military establishment and its policies in the late 1950s, with mixed success. In 1957, the introduction of a national civil defense system was rejected narrowly (with 48.1 percent in favor), due in large part to Social Democratic opposition. However, two years later a similar measure won popular approval. In 1962, the Social Democrats launched an initiative to prohibit nuclear armaments; but only 34.8 percent of the people supported the ban. The following year the SPS took a smaller bite, proposing that any future decision to acquire nuclear arms be required to pass an obligatory referendum. The new proposal won the support of only 3 percent more of the electorate. In 1972, anti-military groups very nearly succeeded with an initiative stopping the export of armaments; and in 1987, the Left brought forward two more anti-military initiatives. The first attempted to make all military appropriations subject to obligatory referendum and failed. The second, an initiative to prohibit the construction of the Rothenthurm military base, was a surprise success. Because the base was to be constructed in a particularly scenic moor region, the initiative attracted the support of environmentalists as well as those loath to damage Switzerland’s beautiful scenery. Vital to the all-important tourism industry, the Swiss landscape is also a matter of national pride. The Rothenthurm initiative was only the second initiative to succeed since 1949, winning 57.8 percent of the vote. Heartened by this victory, the leftist Young Social Democrats launched an even more ambitious initiative – one calling for the total abolition of the Swiss army. The proposal challenged what has traditionally been considered the backbone of Swiss neutrality and citizenship. The November 1989 initiative was rejected, with 35.6 percent voting yes. Few expected the measure to pass; but most were surprised by the magnitude of support that it received. No longer able to take its existence and social role for granted, the army must now be prepared to defend itself against popular attacks which employ the weapons of direct democracy.
In the 1930s, the far Right was unsuccessful in its attempts to use direct democracy to its advantage. In 1967, a new generation of conservative extremists tried again. James Schwarzenbach, a journalist and publisher by profession, entered the National Council that year as a non-partisan representative of the ‘Aktion gegen Überfremdung von Volk und Heimat’ (Action against Aliens of Race and Home) pressure group. He was alone in Parliament, but his interest group could operate the machinery of direct democracy as effectively as any party or Verband. Shortly after Schwarzenbach’s election, his organization launched an initiative demanding that one-third of Switzerland’s foreign workers be forced to leave and that aliens compose no more than 10 percent of the population in any canton. Geneva, with its plethora of international organizations, would be allowed 25 percent. The xenophobic measure promised the forced exodus of some 300,000 registered foreign workers. Deeply worried industrial and commercial interests responded by launching an expensive campaign against the ‘Schwarzenbach initiative’. When it became evident that the initiative might still succeed at the ballot box, the Federal Council attempted to undercut the proposal’s popularity by taking a few limited steps in the same direction of restricting foreign workers. The government did not want to draft a counterproposal because any anti-foreigner clause in the Constitution would almost certainly be condemned by the outside world. Instead, the Federal Council used its ordinance power in 1968 and 1969 to lower the number of foreign workers permitted in each firm. In 1970, a law setting national limits was passed. In the June 1970 vote on the Schwarzenbach initiative, 46 percent of Swiss voters supported the measure, nearly achieving a startling victory. The initiative lost by less than 50,000 votes. The distribution of support was particularly interesting. Schwarzenbach carried six full and two half cantons – Bern, Lucerne, Uri, Schwyz, Fribourg, Solothurn, Nidwalden, and Obwalden. If Valais had replaced Solothurn and Bern, it would have repeated the Sonderbund alliance exactly. Schwarzenbach’s strongest support had come from Catholic and rural regions.

The near-victory encouraged him to construct a new political party, the Republicans. At the same time, a similar party was formed by others on the extreme Right, the National Action. In the 1971 elections, the two parties received 7 percent of the vote in total, sending 11 representatives to the 200-member Nationalrat. It was the largest electoral shift seen in decades. Normally, party loyalties in postwar Switzerland had been extremely high, with only slight swings in support from election to election. Even more remarkable was the fact that this right-wing alliance drew most of its votes in 1971 from the working class, traditionally a source of Social Democratic support. The highly-vocal ‘National Opposition’ achieved some legislative success, introducing additional limits on foreign workers in 1973 and a law controlling seasonal workers in 1974.

In 1972, the National Action Party launched an initiative demanding the total reduction of foreign workers to 500,000 by 1977. Involving the expulsion of 540,000 people, this measure was even more extreme than the 1970 initiative. Estimates of the economic impact of the measure showed that the Swiss economy would be gravely endangered. Whole branches of industries would face almost certain collapse if it passed. By 1974, 17 percent of the Swiss work force was foreign, coming primarily from Spain and Italy. The President of the Confederation delivered a public speech condemning the initiative and imploring the public to vote against it – a rare occurrence in Switzerland. Then, in March 1974, Schwarzenbach dissociated himself from the National Action initiative, stating that ‘his conscience would not permit him to support proposals which would lead Switzerland to the brink of a catastrophe’. Relations soured between the two groups, and the movement lost steam. In the October vote, only 34.2 percent favored the initiative, considerably less than in 1970. It carried no cantons. The 1975 parliamentary elections confirmed the waning of the extreme Right; the two parties lost five seats. However, they enjoyed a resurgence in the mid-1980s which has continued into the early 1990s. In 1991, combined under the new party label of the Swiss Democrats, they won 3.3 percent of the vote and retained their five seats from the previous Parliament. In all, seven separate initiatives to restrict the number of foreigners in Switzerland were launched by the xenophobic Right, decisively influencing Switzerland’s treatment of its foreign workers in spite of the fact that none of the initiatives succeeded at the polls.

The Schwarzenbach episode also demonstrated an important facet of Swiss direct democracy in the twentieth century – what I refer to as the initiative entrepreneur – a person who builds a political career or national fame by launching initiatives on specific topics. Although the practice was pioneered by Gottlieb Duttweiler in the 1930s, recent advances in telecommunications and mass-advertising have greatly facilitated such national campaigns. The phenomenon of the initiative entrepreneur is discussed further in Chapters Four and Five.

Another notable postwar development was the resurgence in the canton of Bern of linguistic and religious conflict. In the 1950s, citizens living in the Francophone districts of the Jura region formed a separatist movement known as the Rassemblement jurassien. Two cantonal referendums were held in the late 1950s and early 1960s on the question of secession from the rest of Bern to form a separate canton. The referendums revealed a majority in favor of secession in the three French-speaking, Catholic districts of the northern Jura. However, the separatist voters were outweighed in the total count by the three German-speaking, Protestant districts of the southern Jura. Deciding that direct democracy offered them no hope as long as entire Jura region was counted, the younger members of the movement turned to terrorism. The latent Sonderbund cleavage was again erupting in violence, albeit in a confined region. Finally, in a series of district-specific and communal referendums held in 1974 and 1975, the issue was settled. The canton of Jura was to be created out of the three northern districts. In 1978, the solution was ratified overwhelmingly by the Swiss people in a federal referendum (with 82.3 percent voting in favor). Direct democracy had been successfully employed as a means of defusing the conflict. However, the situation was conducive to settlement by plebiscite, because the linguistic and religious cleavages coincided with geographic lines. This is not always the case, as Northern Ireland demonstrates.

In the 1970s, a new issue dimension emerged in Switzerland, as it did in several other European democracies. Post-materialist environmentalism embodied by the Green movement confronted the traditional dedication to economic growth espoused by the major parties. As with older political cleavages, this new rift found expression initially through direct democracy. In order to pre-empt initiatives on the subject, the Federal Assembly passed two constitutional amendments preserving the environment and protecting wildlife. In 1971 and 1973 respectively, the amendments were approved overwhelmingly by the voters. Emboldened by this concession, the movement used the initiative to demand more. In 1977, they advocated a federal initiative restricting noxious emissions from automobiles. It did not meet with the same success, capturing only 39 percent of the vote and 1 1/2 cantons. A 1978 initiative to establish twelve Sundays a year on which motor traffic would be prohibited received even less support. Similarly, a 1985 initiative prohibiting vivisection was quashed by the electorate. In spite of these failures, the post-materialist Greens eventually achieved two stunning successes – the Rothenthurm initiative adopted in 1987 and the initiative for a ten-year moratorium on the construction of nuclear power plants adopted in 1990. This latter victory was presaged by initiatives against nuclear power which were nearly accepted in 1979 and 1984, with 48.8 and 45.0 percent of the vote. In the late 1980s, the ‘Autopartei’ was formed in order to protect the rights and privileges of motorists, largely in response to the initiatives of the environmentalists. The party also looked to direct democracy as a vehicle for conveying its own agenda. In 1989, the Autopartei attempted to raise the federal speed limit from 100 to 130 kph. via the initiative. The proposal failed, winning only 38 percent of the vote. This pattern of new political groups entering the scene with petition in hand is a recurring one in Switzerland and is likely to continue.

(TO BE CONTINUED)

Kris W. Kobach Kobach is professor in de rechtswetenschappen aan de Universiteit van Missouri (Kansas City) School of Law.

De volgende tekst is een samenvatting van Kris W. Kobach, The Referendum: Direct Democracy in Switzerland, Dartmouth Publishing, Aldershot, 1993

SOURCE   http://www.athene.antenna.nl

Posted in News and politics | Tagged , , | 1 Comment

OI KSENES TOON HELLEENIKOON TYRANNIKES IDEOLOGES TOU EGOO,ENDON TOON TROPOON OLOON EEMOON ANEYRISKONTAI, HYPOKRISIAS SYNAUKSANOUSAS

Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτειιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος.Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη.Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

(*Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο  είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)

PEEGEE TVXS.GR
Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Tagged , , , , , , | Leave a comment

THE SICKNESS OF TODAY RELIGION IS LEADING TO AN ECOLOGICAL SUICIDE (V)

(BEING CONTINUED FROM  20/01/12)

5. Nothing of the above can be found in Augustine

In sharp contrast to these five keys are the 5th century writings of bishop Augustine of Hippo (354-430) which survived the capture of his city by the Vandals in 430 AD. Augustine died during the siege on August 28, 430. Augustine writes that his Archbishop of Carthage Aurelius had commanded him to present his book De Trinitate to him for examination1but we have no record of the result of this action. Both Arius and Eunomius were condemned by the First (325) and Second (381) Ecumenical Councils respectively for teaching that the Messenger Logos Who appeared to Moses in the burning bush is a creature. Augustine, of course, believes that the Logos is indeed uncreated. However, he came up with his own innovation that the whole Holy Trinity appeared to Moses and the prophets by means of such an angel or angels which God brings into existence to be seen and heard and then passes back into non-existence when their mission is accomplished.2Evidently Archbishop Aurelius heard about this and possibly also Augustine’s teaching about original sin and predestination and wanted to see for himself.

Augustine’s writings found their way to parts of the West Roman provinces. St. John Cassian (circa 360-433), former ascetic in the deserts of Egypt and then deacon of the Patriarch of Constantinople St. John Chrysostom, challenged Augustine’s teaching about original sin and pre-destination without mentioning him. The teachings of Augustine on these points were condemned by the Council of Orange in 529.3Augustine’s writings completely captured the 8thcentury Carolingian tradition which knew basically onlyAugustine until the 12thcentury. At that time the Franks acquired a translation of St. John of Damascus’ “Book on the Orthodox Faith” which they simply understood within their own Augustinian categories. By the 11thcentury the Franks had taken over all of Western Europe, except Spain, by either conquest or diplomacy. The Spanish Romans under Arab rule were still under the direct surveillance of the Roman Emperor of Constantinople New Rome. The Umayyad Arabs of Spain and the Abbasid Arabs of Damascus and then Baghdad called their Roman Orthodox subjects Melkites, i.e. those who belong to the religion of the Roman Emperor in New Rome Constantinople.

According to this Augustinian tradition God supposedly brings into existence creatures to be seen and heard and which He passes back into non-existence after their mission of conveying messages and visions has been accomplished. Higher than this revelation by means of such ephemeral creatures are, according to this tradition, the concepts which God supposedly injects directly into the human intellect.4

Biblical scholars who either accept this tradition or believe that this is actually what the Bible is saying, unknowingly contribute to the concealment of both the sickness of religion and its cure and so the correct reading of the terms used in the Bible to denote the difference between what is “created” and “uncreated.” What is worse, the adepts of such interpretations of the Bible think that the biblical writers themselves believe that God can be expressed with words and indeed conceived by the human intellect, not perfectly, but at least approximately.

In sharp contrast to this type of tradition is that of the Fathers of the Roman Ecumenical Councils. Only those prophets, apostles and fathers who have reached glorification, both before and after the Incarnation of the Lord of Glory, can know what glorification means and how to lead others to this cure and thus to the correct distinction between the created and the uncreated in the Bible.

Therefore, both fundamentalist and non fundamentalist biblical scholars, who have been victims of Augustinian and Carolingian presuppositions, become prone to misunderstandings of what they read in the Bible, especially when terms and symbols denoting glorifications which produce prophets are alluded to. A classical example is 1 Cor. 12:26. Here St. Paul does not write, “If one is honored,” but “If one is glorified,” i.e. has become a prophet. To be glorified means that one has seen the Lord of Glory either before His incarnation or after, like Paul did on his way to Damascus to persecute the Incarnate Lord of Glory’s followers. Another example is the phrase “kingdom of God” which makes it a creation of God instead of the uncreated ruling power of God. What is amazing is that the term “kingdom of God” appears not once in the original Greek of the New Testament. Not knowing that the “rule” or “reign of God” is the correct translation of the Greek “Basileia tou Theou,” Vaticanians, Protestants and even many Orthodox today, do not see that the promise of Christ to his apostles in Mt.16:28, Lk. 9:27 and Mk. 9:1, i.e. that they will see God’s ruling power, was fulfilled during the Transfiguration which immediately follows in the above three gospels. Here Peter, James and John see Christ as the Lord of Glory i.e. as the source of God’s uncreated “glory” and “basileia” i.e. uncreated ruling power, denoted by the uncreated cloud or glory which appeared and covered the three of them during the Lord of Glory’s Transfiguration. It was by means of His power of Glory that Christ, as the pre-incarnate Lord (Yahweh) of Glory, had delivered Israel from Its Egyptian slavery and lead It to freedom and the land of promise. The Greek text does not speak about the “Basileion (kingdom) of God,” but about the “Basileia (rule or reign) of God,” by means of His uncreated glory and power.5At His Transfiguration Christ clearly revealed Himself to be the source of the uncreated Glory seen by Moses and Elijah during Old Testament times and who both are now present at the Transfiguration in order to testify to the three apostles that Christ is indeed the same Yaweh of Glory, now incarnate, Whom the two had seen in the historical past and had acted on behalf of Him.

The Vaticanians have, or used to have, a tradition of identifying their Church with the earthly kingdom established by Christ with the Franco-Latin Pope as the Vicar of Christ, Emperor and Bishop of Rome.

Neither Protestants nor Vaticanians know said four keys for reading the Bible. But what is worse, many of them allow themselves to look upon others as either among God’s chosen ones (like themselves), or else not chosen and therefore destined to hell since all have supposedly inherited the guilt of Adam and Eve. Also, they continue with Augustine, that a certain number of those who have inherited the guilt of Adam and Eve are, like themselves, among the ones chosen by God for salvation without any merit of their own. God chooses them, in spite of their inherited guilt, to replace that number of angels which had fallen. Because of this paganism, Franco-Latin Christianity was destined to lose ground before the onslaught of modern science and democracy. Chosen ones can never be part of a democracy.

Augustinian Christians, both Vaticanians and Protestants, are literally unbalanced humans, and had been indeed very dangerous up to the French Revolution and are potentially still quite dangerous. They were never capable of understanding that God loves equally both those who are going to hell and those who are going to heaven. God loves even the Devil as much as He loves the saint. “God is the savior of all humans, indeed of the faithful” (1 Tim. 4:10). In other words hell is a form of salvation although the lowest form of it. God loves the Devil and his collaborators but destroys their work by allowing them to remain inoperative in their final “actus purus happiness” like the God of Thomas Aquinas.6

The question at hand is not, therefore, whom God loves and saves. God loves all and God saves all. Even human doctors are morally obliged to cure all patients regardless of who and what they are. From this viewpoint hell is indeed salvation, but the lowest form of it. One either chooses or one does not choose to be cured from the short-circuit which makes one religious. The one who chooses cure exercises himself like an athlete who follows the Lord of Glory’s directions for purifying his heart. “Blessed are the pure in heart for they shall see God.” One cooperates with Christ in the purification of one’s heart and in acquiring the illumination of the unceasing prayer in the heart. This allows love to do away with self-centeredness and selfishness, but at the same time increases one’s dedication to destroying the work of the Devil. When God sees that one is ready to follow the cure which will make him selfless He guides him into the courtyard of glorification and takes him from being a child to manhood, i.e. prophethood (1 Cor. 13:11). One begins with sick love concerned with one’s own salvation and graduates into selfless Love which, like Saint Paul, would forego one’s own salvation for that of others.7In other words one either chooses cure or refuses cure. Christ is the Doctor who cures all His patients to that degree of cure they accept, even that of hell.

6. The Sickness of Religion of Augustinian Christendom and within Orthodoxy today.

The sickness of religion is caused by a short-circuit between the heart and the brain. This is what causes fantasies which distort the imagination and in varying degrees cuts one off from reality. The cure of this short-circuit has three stages which will occupy us in some detail later. They are: 1) the purification of the heart, 2) the illumination of the heart, which repairs this short-circuit which produces fantasies, of which both religion and criminality are by products, and 3) glorification, which makes one uncreated by grace and by which one sees the uncreated ruling power of God which is a simple energy which divides itself without division and saturates all of creation being everywhere present, though not by nature, and ruling all of creation. The Bible calls this the “glory” and “rule” of God and those who reach glorification “prophets” and “sent ones (apostles).”

What is sick is the “spirit of man” in the heart which in the early Christian tradition came to be called the noetic faculty, not to be identified with the intellectual faculty of the Hellenic tradition whose center is in the brain. In its cured state within the heart the noetic faculty allows the brain to function without fantasies of which religion and criminality are by products. In this cured state the noetic faculty prays without ceasing while the brain goes about its normal chores. This unceasing prayer of the noetic faculty keeps the short-circuit between the brain and the heart in repair without impairing the imagination now free from fantasies which are the main tools by which what is called the “devil” makes his slaves. Thus we have “noetic prayer” in the heart and “intellectual prayer” in the brain which is the foundation of the prophetic tradition of both the Old and New Testament. This was the center of the apostolic Church which became the Orthodox Christianity of the Roman Empire.

This tradition of cure survived in Orthodox monasticism quite strongly within the Ottoman Empire. It was only during the drive of the Empires of Russia, Francia and Britain for the dissolution of the Ottoman Empire that they obliged the Orthodox States they created from its ruins to accept the reforms of Peter the Great as one of the essential conditions for gaining their support. In other words, without realizing it, these three Empires concentrated their attack on the cure of the sickness of religion, whose center had for centuries been Orthodox monasticism. This was replaced by a so-called Westernization, which had been accomplished in Russia, which simply meant that Orthodoxy was being condemned to becoming a religion like Vaticanism and Protestantism.

The clearest New Testament outline of this cure of the sickness of religion is to be found in St. Paul 1 Cor. 12-15:11. Here we have the key to his epistles which become clear only within this context. St. Paul was a Pharisee who stemmed from the same tradition as the Hasidim whereas Christ and His apostles evidently belonged to a parallel tradition with the same Old Testament foundations which makes the New Testament intelligible.

We call religion a neurobiological sickness since it stems from a short-circuit between the nervous system centered in the heart within the spinal column which circulates the spinal fluid, and the blood system centered in the heart which pumps blood throughout the body, including the nervous system. The cure of this sickness of religion is accomplished by repairing said short-circuit between the two hearts which pump blood and spinal fluid which allows them to function normally. In this normal state the various fantasies, religious and otherwise, produced by said short-circuit between the brain and the heart disappear and with them one’s fantasies also disappear, including that of religion. The Bible calls this neurological energy the spirit of man which the Fathers came to call the noetic energy.

What is especially interesting is the fact that both religion and criminality stem from the same short- circuit and its fantasies. When being cured one believes either that which he himself sees and which certain others see, only on the condition that they train their charges to see for themselves. The method of cure is like seeing for oneself what specialists are trained to see by means of instruments what cannot be seen by the naked eye, not only in the next life, but especially in this life. The Bible calls this glorification. “When one is glorified the rest rejoice” (1Cor. 12:26) because he has become a prophet who has seen and participated in the uncreated glory of God which has no similarity whatsoever with anything created. This is why a prophet can guide others to the cure of glorification, but cannot describe the uncreated experienced in glorification. The basis for this restoration of normalcy is that the one who sees has himself been restored to normalcy which is to see the uncreated force which creates and governs all of creation. The one cured actually sees above normal seeing from time to time seeing the glory and rule of the Creator. When not in the state of seeing the short circuit in question is kept under repair by the unceasing prayer in the heart while the brain functions normally.8The Old and New Testaments call this force the ‘glory’ and ‘reign’ of God which is “everywhere present dividing itself without division and saturating all creation.” Also those who have seen it and guide others to the cure of their short-circuit are the prophets both before Pentecost and after Pentecost.

Although not having access to today’s electronic microscopes these prophets experienced the fact that there is no similarity whatsoever between the Creator’s glory and reign and His creation. Although this is true for the natural human faculties, there is some similarity of this Glory’s manifestation, as a simple energy which divides itself without division and is present everywhere, to the way cells divide themselves and multiply in biological beings when seen by the electronic microscope. The real difference is that God’s creating glory and reign does not change or die nor is it composed of matter. In any case the Platonic idea that material and spiritual forms are copies of immutable and immaterial forms were correctly rejected by all those who had had an experience of the Glory of God.

We recall the Four Keys described above. Within their context there are two general types of terms in the Bible: 1) Those terms which apply to the uncreated and cannot be conceived by comparison with one’s experience of created reality. Such terms are “God,” “Lord (Yaweh),” “Spirit of God,” “ Father,” “Logos,” “Messenger of God Who calls Himself God,” “Messenger of Great Council,” “Son of God,” “King of Glory,” “rule or reign of God,” “Glory of God,” etc.: and 2) those which represent created reality and which are understood as such. Terms denoting the uncreated are not to be understood within the context of what one may understand by comparing these terms with what one knows from created reality. The sole purpose of terms denoting the uncreated is to play the role of leading to the purification and the illumination of the heart and then to glorification during which said words and concepts are abolished and wherein only love remains (1Cor. 13:8).

Augustine never understood these two distinctions, nor the four keys previously discussed. Franco-Latin Christianity and doctrine began its first essay into theology and doctrine with the Palatine School established by Charlemagne at the end of the 8th century. This school knew only Augustine because its organizer the Saxon Alcuin (735-804) evidently knew only Augustine thoroughly. Augustine was not a Father of an Ecumenical Council, nor was he familiar with any Father of an Ecumenical Council. One is given the impression that he was taught by Ambrose who supposedly baptized him. However, the basic doctrinal differences between Augustine and the Fathers of the Church are exactly the differences between himself and Ambrose.9Nor did Augustine have the slightest idea of the keys by which Jews and the Orthodox Fathers were interpreting the Bible. He simply knew not one Father of an Ecumenical Council. This is exactly why Vaticanists and Protestants still do not understand the theology of the Ecumenical Councils. When the Franco-Latins finally became familiar with the texts of the Ecumenical Councils they simply enslaved them to Augustinian categories. They had acquired the text of Dionysius the Areopagite which was translated by John Scotus Eriugena which confused them because of the translator’s theology. It was only in the 12thcentury, as we saw, that these Franks acquired a Latin translation of St. John of Damascus’ summary of the Patristic theology and doctrine of the Ecumenical Councils, but as always until today, understood him within Augustinian categories. Neither the Franco-Latin Papacy, established between 1009 and 1046, nor Augustinian Protestants, have ever been able to see these distinctions in the Bible and so remained unaware of their existence. This means that before the advent of modern Biblical criticism the Vaticanist and Protestant understanding of Biblical inspiration was not much different from the Moslem belief that the Koran is “uncreated.” That of course has changed, but the end result has remained the same.

(TO BE CONTINUED)

by ©John S. Romanides


FOOTNOTES

1 Augustine’s letter CLXXIV

2 See his De Trinitate, Books II and III.

3 To which we will return to at section 30.

4 Being a Neo-Platonist Augustine believed and also practiced the tradition whereby one becomes united to the uncreated universals in the essence of God when one’s soul transcends his body and becomes united with these uncreated realities.

5 For a typical Augustinian misunderstanding of Mk 9:1ff see “Promise and Fulfillment, The Eschatological Message of Jesus,” by W. G. Kummel, p 25-28, 44, 60 f., 66f., 88, 133, 142, 149. This so-called kingdom promised by Christ does not yet exist when He pronounces this promise, but will come into existence sometime in the future.

6 Summa Theologica, Prima Pars, De Deo Uno, q. 26.

7 Rom. 9.3. According to Thomas Aquinas Paul had believed this before his baptism. Summa Theologica,

8 We will deal with this at length in some detail later.

9 John S. Romanides, “Franks, Roman, Feudalism and Doctrine,” pp. 63-64.

Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Tagged , , , | Leave a comment

DIAPHOOTISIS,spora – EK PAIDEUSIS,omas – DRASIS, eleutheroosis

ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ  ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ,

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ,ΣΤΕΛΕΧΩΣΤΕ,ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ  ΕΣ  ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΣΕΛΙΔΑ  ΗΜΩΝ

 

https://www.facebook.com/KoloniosElleenismos

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΦΡΑΤΡΙΩΝ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ (ΑΜΕΣΟΝ,ΚΛΗΡΩΤΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ,

συμφωνα με τις αρχες της οικουμενικης ιδεολογιας

ΟΜΠΡΟΣ  ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΙ ΒΛΟΓΗΜΕΝΟΙ

 

A)Προς τη διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογίας

Η ψύχραιμη και εύστοχη αναγνώριση της ύπαρξης της κρίσης (όχι τόσο της οικονομικής όσο της κοινωνικής και πολιτικής) και η επίγνωση της ευθύνης για τη δημιουργία της οφείλει να θεωρηθεί ως μια πρώτη νίκη.

Αν αντιληφθούμε τη σημασία της ύπαρξης τριών διαφορετικών αλλά αλληλένδετων σταδίων (διαφώτιση, ενδυνάμωση, απελευθέρωση) ως προς την ολοκληρωμένη αντίσταση και κατ’επέκταση έξοδο από μια τέτοια κρίση, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ίσως έχουμε καταφέρει να επιτύχουμε το πρώτο στάδιο (αυτό της διαφώτισης). Είναι πολλοί που θα χαρακτηρίσουν αυτήν την άποψη υπέρμετρα αισιόδοξη. Παρόλαυτα είναι γεγονός πως η κοινή γνώμη έχει ξεκινήσει να αποκτάει ξανά το σεβασμό και τη δύναμη που της πρέπει.

Σίγουρα μια πλειοψηφία μέσων μαζικής ενημέρωσης συνεχίζει να λειτουργεί καθεστωτικά, όμως ο κόσμος μέσα από την εμπειρία της συνειδητοποίησης αυτών των παιχνιδιών, ειδικά τα δύο τελευταία έτη, έχει αναπτύξει ένα είδος ιδιαίτερης κριτικής σκέψης. Ένα είδος κριτικής σκέψης που μπορεί να είναι περισσότερο ενστικτώδες παρά αναλυτικό όπως ίσως θα χρειαζόταν, αλλά και πάλι έχει τη σημασία του. Η αφύπνιση έχει λάβει χώρα και μια ψευδής συλλογική συνείδηση των προηγούμενων ετών έχει καταρρεύσει, δίνοντας χώρο στην πιθανότητα δημιουργίας μιας νέας ριζικά διαφορετικής. Μια συνείδησης που για να γίνει επιτυχημένα συλλογική και να μην καταλήξει έρμαιη στα χέρια εξουσιαστικών τάσεων, έχει νόημα πρώτα να αναπτυχθεί σε ατομικό επίπεδο και στη συνέχεια, έχοντας βρεθεί όλοι στο ίδιο σημείο, να συλλογικοποιηθεί. Αυτή η διαδικασία θα της προσδώσει μια δύναμη που πλέον θα την καταστήσει πολύ δύσκολα καταρρίψιμη.
Έχοντας λοιπόν αναγνωρίσει τη λανθασμένη συνείδηση του παρελθόντος και έχοντας ξεκινήσει ήδη τη δημιουργία μιας νέας, μπορούμε να προσανατολιστούμε προς μια κατεύθυνση δράσης. Μια δράσης σίγουρα συλλογικού ύφους που όμως θα πρέπει να έχει γεννηθεί αυτόνομα σε κάθε άτομο ξεχωριστά. Μιας δράσης που δεν θα εκτονωθεί μεμονωμένα και άσκοπα και σίγουρα δεν θα αφήσει περιθώρια για αποπροσαντολισμό της ουσίας της. Ο συλλογικός της χαρακτήρας, η αλήθεια της και η συνέπεια που θα τη περιβάλει (όντας το φυσικό επόμενο μιας συλλογικής συνείδησης ενός αφυπνισμένου κοινωνικού συνόλου) θα την καταστήσει απόλυτα αιτιολογημένη και σίγουρα καρποφόρα.
Το στάδιο της συνειδητής πλέον δράσης θα αποδυναμωθεί μόνο αν υιοθετηθεί από μεμονωμένες ομάδες, με δικιά τους αυθαίρετη προσέγγιση στα μέσα έκφρασης της. Το στάδιο της συνειδητής δράσης, στο οποίο και βρισκόμαστε, ή τουλάχιστον οφείλουμε σύντομα να βρεθούμε, πρέπει να υιοθετηθεί και να ασκηθεί από το σύνολο των έστω και ετερόκλητων σε αυτή τη φάση κοινωνικών ομάδων. Η μόνη ανάγκη είναι αυτή μιας στρατηγικής κοινωνικής αλλαγής μέσα από πολιτική ρήξη που θα είναι ταυτόχρονα συγχρονισμένη με μια στρατηγική πολιτιστικής επανάστασης.

Πριν όμως το τοπίο αρχίσει να θολώνει ξανά ρίχνοντας μας
πάλι επαναπαυόμενους σε μια στάσιμη και βαλτωμένη αποδοχή μιας ημίμετρης πρωτοβουλίας, πρέπει να σχηματοποιηθούν και να προταθούν οι νέες διαδρομές της ανανεωμένης πλέον συνείδησης (και δεν λέω απόλυτα αναγεννημένης γιατί είναι απαραίτητο να κουβαλάμε μαζί μας τα αδιέξοδα του παρελθόντος για τους ελιγμούς του μέλλοντος).
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η νέα αυτή ατμόσφαιρα που έχει ήδη δημιουργηθεί και οι νέες αυτές ιδέες μας που θα προκύψουν από αυτήν θα αποτελέσουν τον κύριο ρόλο στη μεταμόρφωση της τωρινής κοινωνικής ισορροπίας (που κάθε άλλο παρά ισορροπία αποτελεί) και στη δημιουργία μιας ριζικά νέας.

Είναι ιστορικά αυταπόδεικτο πλέον πως αποτελούμε
ένα σύνολο πληθυσμού που δεν μπορεί να λειτουργήσει και να εξελιχθεί κάτω από κάθετες μορφές οργάνωσης και εξουσίας. Ας αποδεχτούμε λοιπόν αυτή την ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα μας και ας επικεντρωθούμε στη δημιουργία οριζόντιων μορφών οργάνωσης.
Μια στροφή προς αντιαυταρχικές δομές δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ουτοπική. Και σαφέστατα δεν πρέπει να θεωρούμε τις ουτοπικές και ρομαντικές ιδέες ως μη-ρεαλιστικές. Αντιθέτως, ο ρεαλισμός που μας επιβάλουν είναι ουτοπικός (με την κυριολεκτική έννοια του όρου ου+τόπος) αφού δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τον ανεχτούμε και να παραμείνουμε υποτελείς σε αυτόν. Οφείλουμε πλέον να αντιληφθούμε το χώρο που μας ανοίγεται για ιδέες που μέχρι τώρα θεωρούνταν ρομαντικές και ουτοπικές, αλλά πλέον αποτελούν τη μοναδική προσεγγίσιμη διέξοδο από έναν εμφανώς μη βιώσιμο ρεαλισμό ορθολογικής σύγχυσης.
Αν όντως συνειδητοποιήσουμε λοιπόν πως βρισκόμαστε στο στάδιο της ενδυνάμωσης αυτής της νέας συνείδησης, ακόμα κι αν δεν είμαστε καθόλα σίγουροι για τη φύση της και για τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει, θα αντιληφθούμε και το βαθμό στον οποίο έχει αρχίσει ήδη να καλλιεργείται. Συνεπώς πρέπει να την ανακαλύψουμε μέσα μας και να την αρθρώσουμε ολοκληρωμένα και το σημαντικότερο όλων έμπρακτα. Η σημασία της εσωτερικής γέννησης και όχι εξωτερικής επιβολής είναι καθοριστική, καθώς αποτελεί το μόνο δρόμο αποφυγής ανάμειξης οποιασδήποτε μορφής εξουσιαστικής σχέσης. Με σκοπό να οδηγηθούμε συνειδητά και εύστοχα αυτήν την φορά στη δράση, της οποίας η φύση δεν πρέπει να υπαγορευθεί από κανέναν πάρα να γεννηθεί συλλογικά και πάραλληλα αυτόνομα ως φυσικό επόμενο μιας αυτόνομης και απελευθερωμένης πλέον από κάθετες εξουσιαστικές δομές κοινωνία.
Ο δρόμος αυτής της νέας συνείδησης δεν μπορεί να υπαγορευθεί, αλλά πρέπει να βιωθεί. Δεν μπορεί να μεταβιβαστεί μέσω θεωρίας, αλλά μόνο μέσω συλλογικής εμπειρίας. Δεν πρέπει ο τελικός στόχος να προσεγγίσει το άτομο, αλλά το άτομο συνειδητά να προσεγγίσει τον τελικό στόχο. Η διαδρομή πρέπει να χαραχθεί από το άτομο και κατ’επέκταση από το σύνολο, έτσι ώστε η γνώση και η ευθύνη να είναι κοινή. Κατ’αυτόν τον τρόπο δεν θα βρεθούμε και πάλι αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα της οποίας την φύση μας υποσχέθηκαν διαφορετική από αυτήν που τελικώς συναντήσαμε (βλ. θεωρητικός έναντι υπαρκτού σοσιαλισμού).
Είναι καιρός να αντιληφθούμε τη φύση της θεωρίας ως φύση πράξης και να κατανοήσουμε ότι μια ιδεολογία μπορεί να διαμορφωθεί και να εξελιχθεί μόνο μέσα από την έμπρακτη εφαρμογή της.
Βρισκόμενοι στο στάδιο της ενδυναμώσης της συνειδητοποίησης της ανάγκης για μια νέα συνείδηση που θα οδηγήσει σε μια νέα ιδεολογία, υποστηριζόμενη τόσο από θεωρία όσο και από πράξη, θα είμαστε έτοιμοι για συνειδητή συλλογική αυτόνομη δράση.

Οι σπόροι έχουν ριχτεί στο χώμα.
Τα πρωτοβρόχια έχουν ήδη ξεκινήσει.
Αναμένουμε λοιπόν τα πρώτα άνθη.
Ας είναι όμορφα.

Νίκος Ερηνάκης

B)Το περιεχόμενο ενός σύγχρονου φιλελληνισμού

Είμαστε όλοι Έλληνες». Η γνωστή αυτή φράση του μεγάλου Άγγλου ποιητή και φιλέλληνα Πέρσυ Σέλλεϋ (στενού φίλου και ομοϊδεάτη του Λόρδου Βύρωνα), την οποία είχε χρησιμοποιήσει προλογίζοντας το ποίημά του «HELLAS», το 1821, αποτέλεσε το κεντρικό σύνθημα των πρόσφατων εκδηλώσεων από την Ευρώπη ως  τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία για αλληλεγγύη με τον ελληνικό λαό, που ζει μια σύγχρονη τραγωδία από τις μνημονιακές πολιτικές.

Ένας ελπιδοφόρος σύγχρονος φιλελληνισμός αναδύεται μέσα από τις εκδηλώσεις αυτές, εμπνεόμενος από παναθρώπινες ιδέες και κοινωνικές αξίες, οι οποίες δοκιμάζονται βάναυσα από τη διεθνή ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση, που ισοδυναμεί με «πολιτιστική αντεπανάσταση», κατά τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά.

Ας θυμηθούμε, ότι το μεγάλο κίνημα των Φιλελλήνων με την Επανάσταση του 1821, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη θετική έκβαση της Επανάστασης, είχε στηριχθεί στις πιο πρωτοπόρες ιδέες εκείνης της εποχής και σε επαναστατικά κινήματα, όπως των Καρμπονάρων στην Ιταλία και των Δεκεμβριστών στην Ρωσία. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του ήταν μεγάλες μορφές του πνεύματος και της Τέχνης σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπως ο Γκαίτε και ο Σίλερ στη Γερμανία, ο Βίκτορ Ουγκό, ο Ντελακρουά και ο Σατωμπριάν στη Γαλλία, οι ποιητές Μπάϊρον, Σέλλεϋ, Κιτς  και ο πολιτικός φιλόσοφος Μπένθαμ στη Βρετανία, ο μεγάλος ποιητής Αλέξανδρος Πούσκιν στη Ρωσία.

Ανάμεσα στους φλογερούς φιλέλληνες και ο ιδρυτής του λεγόμενου «ουτοπικού» σοσιαλισμού, ο Γάλλος Σεν Σιμόν, ο οποίος μιλούσε από το 1814 για μια ενωμένη Ευρώπη στους κόλπους της οποίας θα έπαιρνε δικαιωματικά τη θέση της η νέα ανεξάρτητη Ελλάδα.

Υπολογίζεται ότι περίπου 1.800 Φιλέλληνες ήρθαν στην Ελλάδα για να πολεμήσουν στο πλευρό των αγωνιζόμενων Ελλήνων και πολλοί έδωσαν και τη ζωής τους για την ελευθερία μιας πατρίδας που δεν ήταν η δική τους.

Να προσθέσουμε ότι φιλελληνικά κινήματα υπήρξαν και στην αμερικανική ήπειρο, τόσο στη Βόρειο όσο και στη Λατινική Αμερική, αλλά και στον Αραβικό κόσμο.

Ας σημειωθεί, επίσης, ότι και τότε το κίνημα των φιλελλήνων είχε απέναντί του τους ισχυρούς και τις άρχουσες τάξεις της Ευρώπης, ιδιαίτερα την «Ιερά Συμμαχία». Με άλλα λόγια, ήταν και τότε η άλλη Ευρώπη που συμπαραστάθηκε στον Ελληνικό λαό.

Ο Σύνδεσμος «Μπάϊρον» για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμόμιλάει, εδώ και χρόνια, για ένα σύγχρονο φιλελληνισμό, άμεσα συνυφασμένο με την ιδέα της διεθνούς αλληλεγγύης, που είναι τόσο απαραίτητη στο σημερινό κόσμο των μεγάλων ανισοτήτων και της πολυδιάστατης κρίσης.

Εννοείται ότι ένας σύγχρονος φιλελληνισμός δεν συμβιβάζεται με θεωρίες περί «ανάδελφου έθνους των Ελλήνων», ούτε με αντιλήψεις εθνοκεντρισμού και εθνικισμού.

Με αυτό το πνεύμα ο Σύνδεσμος «Μπάϊρον» πρότεινε και διεκδίκησε  από το 2001 την καθιέρωση της ημέρας θανάτου του Λόρδου Βύρωνα (19 Απριλίου) ως «Ημέρας Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης», πρόταση που υιοθετήθηκε το 2008 από την Ελληνική Πολιτεία με το Προεδρικό Διάταγμα 130/2008.

Επιλέξαμε την ημέρα θανάτου του Λόρδου Βύρωνα, όχι μόνο διότι ο Μπάιρον χαρακτηρίζεται ως ο κορυφαίος των φιλελλήνων αλλά και διότι πιστεύουμε ότι οι ιδέες, οι αγώνες και η ποίησή του εμπεριέχουν εξαιρετικά μηνύματα και για τον 21ο αιώνα.

Η ποίηση του Μπάϊρον είναι διαποτισμένη με την ιδέα της ελευθερίας σ΄όλο τον κόσμο. «Από τις κορφές του Άθω και τις Άνδεις κυματίζει / λάβαρο που΄ναι το ίδιο και δύο κόσμους χαιρετίζει», γράφει στο ποίημά του «Η εποχή του Ορειχάλκου».

Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι πρώτος ο Μπάϊρον ύψωσε τη φωνή του από το 1811 κατά της λεηλασίας του Παρθενώνα από τον συμπατριώτη του Λόρδο Έλγιν, ιδιαίτερα με το ποίημά του «Η  κατάρα της Αθηνάς». Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η Βρετανική Επιτροπή για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, έχει πηγή έμπνευσής της τον Λόρδο Βύρωνα.

Υπάρχει, λοιπόν, ισχυρό υπόβαθρο για έναν σύγχρονο φιλελληνισμό, συνυφασμένο με την ιδέα της διεθνούς αλληλεγγύης και σ΄αυτό καλείται να παίξει καθοριστικό ρόλο και ο Ελληνισμός της διασποράς, όπως έκανε και το 1821.
Ο Πάνος Τριγάζης είναι πρόεδρος του Συνδέσμου «Μπάϊρον» για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό

PAGAN TVXS.GR

Posted in News and politics | Tagged , , , , | 1 Comment

ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ,ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ,ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΙΟΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ,ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ

ΑΔΕΛΦΟΙ (ΓΥΝΑΙΚΕΣ ,ΑΝΔΡΕΣ ΤΕ) ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΡΑΙΑΝ  ,

ΧΑΙΡΕΣΘΑΙ,

ΕΠ’ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΩΝ  ΕΚΛΟΓΩΝ ,ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΘΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΜΑ  ΚΑΙ ΤΑ ΝΥΝ ΓΡΑΦΕΝΤΑ  ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ,ΕΣ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΤΟΝ ΙΣΤΟΧΩΡΟΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ http://feraios.blogspot.com/,

ΕΛΑΒΑΜΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗΝ ΩΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ

ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΜΟΥ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΟΛΩΝΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ,ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ,ΑΤΙΝΑ ΕΓΡΑΦΗΣΑΝ ΠΑΡ’ΗΜΩΝ,ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΑ ΠΛΕΟΝ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΕΣ ΤΑΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΟΥ  ΔΗΜΟΥ.

ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΜΕ ΕΣ ΤΑΣ ΚΑΤΩΘΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ:

Α)ΙΔΡΥΣΗ ΟΜΑΔΟΣ  ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ,ΕΣ ΤΟ ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ(ΕΛΛΗΝΙΣΤΙ ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ)
https://www.facebook.com/KoloniosElleenismos
ΕΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΙΣΘΕ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ  ΟΥΛΟΙ ΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ,ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ ΟΙ ΜΟΝΙΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΩΝΤΕΣ ΕΣ  ΧΩΡΑΣ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ.
Β)ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΚΟΛΩΝΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (ΠΡΩΗΝ ΑΠΟΔΗΜΩΝ) ΣΕ    ΔΙΗΜΕΡΟΝ  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΣ ΤΑΣ ΒΡΥΞΕΛΛΑΣ ,ΒΕΛΓΙΟΝ-ΕΥΡΩΠΗ,ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ  TOY  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012,ΙΝΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΘΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ,ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΕ ,ΠΕΡΙ ΤΟΥ  ΤΙ  ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΕΣΘΑΙ.
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥΤΟ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΑΠΟΣΤΕΙΛΛΟΥΣΙΝ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΤΟΥ  Η-ΔΡΟΜΕΙΟΥ (ELL.EMAIL)  ecoumenicamfictionygr7@yahoo.gr  ,ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΥΝΗΘΩΜΕΝ ΩΣ ΟΡΓΑΝΩΣΩΜΕΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ  ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ  ΜΕ ΘΕΜΑ :

“Ο ΚΟΛΩΝΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ,Ο ΕΝΑΤΟΣ ΠΟΛΟΣ ,ΩΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΞ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ  ΕΑΥΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ  ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ “

Η ΟΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΘΑ ΓΕΝΕΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΚΛΗΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ.
Γ)Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ,Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΩΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ,ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΕΣ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ,ΑΥΤΗ ΘΑ ΣΥΣΤΑΘΕΙ ΜΕΣΩ ΔΙΕΡΓΑΣΙΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΘΑ ΓΕΝΟΥΝ  ΑΠΟ  ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ  ΤΟΥ ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟΥ.
ΠΑΡΑΚΑΛΩΜΕΝ ΘΕΡΜΩΣ,ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ,ΟΙΤΙΝΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣΙΝ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΗΜΩΝ,ΩΣ ΔΙΑΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥΤΟ ,ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ,ΚΑΘΟΤΙ ΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΧΩΝΤΑΙ,ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ,ΚΑΤΑ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΣΦΑΙΡΑΝ ,ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ,

ΩΣ ΕΧΩΜΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙ ,ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΙ,ΕΣ ΤΑΣ ΟΠΟΙΑΣ ,ΜΕΤΑ  ΑΠΟ ΑΙΩΝΑΣ ΜΕΙΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΟΛΩΝ ,ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΣ ΩΣ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ  ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΡΑΤΟΡΙΩΝ,ΣΥΜΒΑΛΛΩΜΕΝ ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ,ΚΑΙ ΤΟ ΑΕΛΙΟΝ   ΦΑΟΣ ΠΑΛΙΝ ΝΑ ΛΑΜΨΕΙ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΦΩΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ.

ΖΗΛΩΤΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ , ΕΣ(Σ)ΕΤΑΙ ΗΜΑΡ,

ΕΜΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΕΣ ΤΟΝ Β ΚΥΚΛΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΝ “ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΝ ” ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ,ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

FIAT LUX Et lux erat

http://spacezilotes.wordpress.com/2011/10/10/fiat-lux-et-lux-erat/

ΠΡΟΤΡΕΠΩΜΕ ΠΡΟΣ    ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΙΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ (ΜΕ ΑΡΧΑΣ ΚΛΗΡΩΣΕΩΣ)  ΣΥΜΠΟΣΙΩΝ,ΙΝΑ Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΓΝΩΣΙΣ  ΠΡΟΣ-ΑΡΜΟΣΘΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ,ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΑΙ ΠΑΙΔΕΥΘΩΣΙΝ  ΩΣ ΑΡΜΟΖΕΙ ΔΙΑ ΕΛΛΗΝΑΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΜΕΝ ΕΚ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΣ ΤΗΝ  ΜΑΤΡΙΔΑ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ   ΕΥΠΡΕΠΕΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΣ  ΤΟΥ  ΚΟΛΩΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ  ,ΟΙΤΙΝΕΣ ΗΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΣΙΝ,ΕΣ ΕΝΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΟΥΣ  ΚΑΠΗΛΟΥΣ ,ΚΙΒΔΗΛΟΥΣ ΤΕ.

Υ- ΓΕΙΑ ,ΕΙΡΗΝΗ  Σ’ΟΛΟΥΣ

α.χ.

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΑΕΙ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΣΙΝ ΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Λόγια του μεγάλου μας στοχαστή, Νίκου Καζαντζάκη, επίκαιρα όσο ποτέ, αν και έχουν γραφτεί στις 27 Νοεμβρίου του 1948, σε μία επιστολή του από την Αντίμπ, της Ν. Γαλλίας, προς τον επίσης Κρητικό, ποιητή Μηνά Δημάκη.

Η επιστολή, που δημοσιεύτηκε το 1975 από τις Εκδόσεις «Το Ελληνικό Βιβλίο», έχοντας διατηρηθεί η ορθογραφία του Καζαντζάκη, μας παραχωρήθηκε ευγενικά από τη Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, την οποία παραθέτουμε αυτούσια στη συνέχεια.

«Γράμμα στον Μηνά Δημάκη, Antibes, Villa Rose, 27-11-48

Allee des Palmiers, Bd du Cap

Αγαπητέ φίλε, Έλαβα με χαρά το γράμμα Σας κ’ ευχαριστώ Εσάς και τους φίλους που θυμάστε ακόμα πως υπάρχω. Σας ταχυδρόμησα τον πρόλογο από την τραγωδία «Σόδομα και Γόμορα» και σας παρακαλώ επιστατήσετε Σεις ο ίδιος να μη γίνουν τυπογραφικά λάθη, που τόσο τα απεχθάνομαι. Τελευταία πολύ κακομεταχειρίστηκαν οι τυπογράφοι την Οδύσεια και με κυρίεψε αηδία. Τα λάθη στο στίχο είναι θανάσιμα. Τόρα αντιγράφει η Ελένη στη μηχανή το μυθιστόρημα «Ο Χριστός ξανασταβρόνεται» που έγινε – έτσι ήθελε – πολύ μεγάλο και δεν ξέρω αν θα βρω εκδότη στην Ελλάδα. Είναι εντελώς σύγχρονο – και νομίζω καλό. Τόρα άρχισα καινούριο καθώς και μια νέα τραγωδία, από την τορινή τραγωδία της Ελάδας. Ελπίζω – και φοβούμαι – πως θα μείνω πολήν καιρό εδώ. χτες νοίκιασα μια βίλλα για τρία χρόνια. εδώ δουλεύω λαμπρά, το κλίμα είναι εξαίσιο, θάλασσα ήλιος, τροπικά δέντρα, καλοί άνθρωποι, μοναξιά.

Το σώμα είναι γερό, το μιαλό δουλεύει, δεν έχω κανενός είδους νοσταλγία, κρατώ αλάκαιρη την Ελάδα κάτω από τα βλέφαρά μου -και τίποτα θαρώ δε μου λείπει.

Έχω μονάχα την αγιάτρευτη αγωνία της Ελάδας που θέλουν να την γκρεμίσουν. Μα αφτή ’ναι αιώνια, το ξέρω καλά, και θα βγει κι από τη δοκιμασία αφτή γιγαντωμένη. Είμαι βέβαιος πως μεγάλες ψυχές και μεγάλα έργα γίνουνται και θα γενηθούν από το αίμα αφτό κι από τα δάκρυα. Ποτέ δεν είχα τόση πίστη κ’ εμπιστοσύνη στη ράτσα μας όπως τόρα. Είναι αιωνίως ο Χριστός που ξανασταβρόνεται για ν’ αναστηθεί.

«Πρέπει, αλήθεια, νάμαστε περήφανοι. την σύμπτωση αφτή να γενηθούμε Έληνες. Και συν να νιόθουμε, κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στίχο που γράφουμε, πως έχουμε μεγάλη ευθύνη. Ο στοχασμός αφτός, τα τελευταία τούτα χρόνια, που γνώρισα από κοντά την παγκόσμια inteligen και είδα τους αντιπροσώπους της και τους μίλησα και τους έζησα, μου δίνει τη Μεγάλη Βεβαιότητα για την ασύγκρητη αξία της ράτσας μας. Γενηθήκαμε άρχοντες. Φοβερή γη και ευθύνη». Να μου χαιρετάτε, Σας παρακαλώ πολύ, όλους τους φίλους και συντρόφους. Του Παπά θα γράψω αργότερα… Ο «θεός» μαζί Σας, αγαπητέ φίλε, και μαζί με την Ελάδα.

Πηγή:  Palmografos.com

Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Tagged , , | Leave a comment

OM-((I)-(A))-OY TA FAGAME (η telos με συνεχεια ες την οθονην )- KOUKOU-LOFOROI

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  3/05/12)

Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. (…) Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους»

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

A)  Ζημία άνω του 1 δισ. για το ΙΚΑ από «παράνομες» αποκλειστικές

Αιφνιδιαστικούς ελέγχους σε οκτώ νοσοκομεία της Αττικής πραγματοποίησαν χθες βράδυ, με τη συνδρομή της Ελληνικής Αστυνομίας, οι ελεγκτές της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχου Ασφάλισης (Ε.ΥΠ.Ε.Α) του ΙΚΑ. Στόχος της επιχείρησης ήταν ο εντοπισμός αδήλωτης ή παράνομης εργασίας ανθρώπων που εκτελούσαν χρέη αποκλειστικού νοσοκόμου.

Οι ελεγκτές κατέγραψαν 106 ανασφάλιστες αλλοδαπές που δεν διέθεταν τη σχετική άδεια, πιστοποιητικά υγείας ή νομιμοποιητικά έγγραφα. Οι αποκλειστικές, που εργάζονταν νόμιμα, δεν ξεπερνούσαν τις δέκα, ενώ και στα οκτώ νοσοκομεία διαπιστώθηκε ότι τα γραφεία προϊσταμένων βάρδια, δεν τηρούσαν στοιχεία παρουσίας των παράνομων αλλοδαπών στους θαλάμους των ασθενών.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, είναι εγγεγραμμένοι στις καταστάσεις 35.000 αποκλειστικές και αποκλειστικοί νοσοκόμοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι, σήμερα, άνεργοι. Τα στελέχη του Ιδρύματος εκτιμούν ότι οι παράνομες αποκλειστικές νοσοκόμες ξεπερνούν τις 200.000. Στην πλειοψηφία τους, είναι γυναίκες από τις βαλκανικές χώρες, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.
Η ζημιά για το ΙΚΑ από αυτή τη δραστηριότητα υπολογίζεται στα 100 εκατ. ευρώ το μήνα και στα 1,2 δισ. ευρώ το χρόνο.
Η «έφοδος» των επιθεωρητών της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων του ΙΚΑ ξεκίνησε στις 10 το βράδυ, ταυτόχρονα σε όλα τα νοσοκομεία και ολοκληρώθηκε τα μεσάνυχτα. 

παγαν tvxs.gr

 

b) ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ν. Α ΑΘΗΝΩΝ-ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008

Είκοσι έξι (26) τόνους ακατάλληλων τροφίμων κατέσχεσαν οι υπηρεσίες της Νομαρχίας Αθηνών κατά το α΄ εξάμηνο του 2008 σε 18.344 ελέγχους που πραγματοποίησαν οι ελεγκτές των Διευθύνσεων Κτηνιατρικής και Προστασίας Καταναλωτή . Κατατεθήκαν 568 μηνυτήριες αναφορές στον εισαγγελέα και επιβλήθηκαν πρόστιμα ύψους 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ η Διεύθυνση Περιβάλλοντος επέβαλε πρόστιμα συνολικού ποσού 218.700 ευρώ για παραβάσεις των περιβαλλοντικών διατάξεων. Aπό τους 26 τόνους οι 12 κατασχέθηκαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ενώ κατατέθηκαν 78 μηνυτήριες αναφορές στον Εισαγγελέα. Ο Νομάρχης Αθηνών, Γιάννης Σγουρός δήλωσε : « Επαναλαμβάνω πως δεν είναι δυνατόν με 70 επόπτες υγείας και 19 κτηνιάτρους να ελεγχθούν τουλάχιστον 120.000 φορείς, ειδικά το καλοκαίρι που είναι κρίσιμη περίοδος από άποψη υγειονομική και ασφάλειας τροφίμων. Όπως δεν είναι δυνατόν, συγκεκριμένοι κρατικοί φορείς να αρνούνται στη Νομαρχία Αθηνών να παραδώσουν κατάλογο με μητρώα επιχειρήσεων και καταστημάτων, ώστε οι δειγματοληπτικοί έλεγχοι να γίνονται περισσότερο συντονισμένα. Εμείς, ως Νομαρχία Αθηνών, με τις λιγοστές μας δυνάμεις, λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό δίνουμε καθημερινά έναν αγώνα άνισο με τους παραβάτες. Έχουμε καταθέσει συγκεκριμένα αιτήματα για την πρόσληψη 400 μονίμων υπαλλήλων και 400 συμβασιούχων που θα ενισχύσουν τη Νομαρχία Αθηνών στο έργο της. Δυστυχώς όμως ο Υπουργός Οικονομίας μοιράζει τις θέσεις όπως μαθαίνω σε αρεστές Νομαρχίες και Δήμους και οδηγεί τη Νομαρχία Αθηνών σε λουκέτο ».Ακολουθούν αναλυτικά οι επιχειρήσεις που παραπέμφθηκαν στον Εισαγγελέα:

Λέρος Τρανς Ιμε ΕΠΕ (Αράχθου 12, Μοσχάτο): κατά τον έλεγχο (27.08.08) στη συγκεκριμένη μεταφορική εταιρεία κατασχέθηκαν 5 τόνοι 670 κιλά από διάφορα προϊόντα ζωικής προέλευσης (γαλακτοκομικά, αλλαντικά, κρέας, παρασκευάσματα και παραπροϊόντα και αλιεύματα), τα οποία βρέθηκαν σε μη ενδεδειγμένη θερμοκρασία συντήρησης

2. Κουάλιτι Τέιστ Α.Ε., κυλικείο – αναψυκτήριο (Άλσος Βεϊκου, Γαλάτσι): κατά τον έλεγχο (25.08.08) κατασχέθηκαν 70,1 κιλά από κιμά, φιλέτο κοτόπουλο, σνίτσελ, ψαρονέφρι, μπριζόλες και τυρί, αφού όλα τα προϊόντα βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης. Κάποια προϊόντα δεν είχαν τις απαραίτητες υγειονομικές επισημάνσεις

3. Αλ. Παπαζαρκάδας & ΣΙΑ Ε.Ε., εργαστήριο κρέατος-κρεοπωλείο (Ηρ. Πολυτεχνείου 23, Νέα Πεντέλη): κατά τον έλεγχο (13.08.08) κατασχέθηκαν 650 κιλά από διάφορα τεμάχια κρέατος, παρασκευάσματα και παραπροϊόντα κρέατος, αφού δεν είχαν τις απαραίτητες ενδείξεις. Επιπλέον, μέρος των προϊόντων είχε υπερβεί το όριο διατηρησιμότητας και διάθεσης στην κατανάλωση

4. Mini market – παντοπωλείο (Σοφ. Βενιζέλου 10, Περιστέρι): κατά τον έλεγχο (21.08.08) κατασχέθηκαν 130 κιλά από διάφορα προϊόντα (κιμάς, τεμάχια βόειου και αρνίσιου κρέατος, διάφορα παραπροϊόντα κρέατος κλπ). Τα προϊόντα βρέθηκαν σε κατάσταση μερικής απόψυξης και χωρίς τις απαραίτητες ενδείξεις

5. La Bussola, εστιατόριο (Γρ. Λαμπράκη 3, Γλυφάδα): κατά τον έλεγχο (28.08.08) κατασχέθηκαν 84,08 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. τεμάχια από μπούτι χοιρινό, κοτόπουλα, βόειο κρέας, τυρί mozzarella κλπ). Σε μερικά προϊόντα είχε λήξει το όριο συντήρησης και διάθεσης στην κατανάλωση και επιπλέον βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης, ενώ μερικά άλλα προϊόντα είχαν αλλοιώσεις των οργανοληπτικών χαρακτήρων

6. Εμπόριο αυγών, κοτόπουλων και κατεψυγμένων προϊόντων (Διονύσου 12, Περιστέρι): κατά τον έλεγχο (18.08.08) κατασχέθηκαν 95 κιλά από ολόκληρα κοτόπουλα και τεμάχια κοτόπουλου, αφού βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης. Επιπλέον, σε μέρος της ποσότητας είχε λήξει το όριο συντήρησης

7. «Ιωσήφ Μακρυδάκης», ψυκτική αποθήκη: κατά τον έλεγχο (02.07.08) στα Ψυγεία Ευρώπης (Π. Ράλλη 8, Αθήνα) κατασχέθηκε 1 τόνος και 386 κιλά από ολόκληρα κατεψυγμένα κοτόπουλα Αργεντινής. Η κατάσχεση έγινε μετά από σχετική ενημέρωση του Τμήματος Άμεσης Αντιμετώπισης Κινδύνων του ΕΦΕΤ, αφού διαπιστώθηκε η ύπαρξη απαγορευμένου κατάλοιπου κτηνιατρικού αντιμικροβιακού φαρμάκου (metronidarole) στα κοτόπουλα. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

8. Carrefour – Μαρινόπουλος, super-market (Λ. Κηφισίας 41-43, Μαρούσι): κατά τον έλεγχο (28.07.08) κατασχέθηκαν 913 κιλά από διάφορα τυριά, τα οποία βρέθηκαν στις ψυκτικές αποθήκες λιανικής πώλησης σε μη ενδεδειγμένη θερμοκρασία συντήρησης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

9. Dia, super-market (Αλκιβιάδου 13 & Ηπείρου 40, Σταθμός Λαρίσης): κατά τον έλεγχο (15.07.08) κατασχέθηκαν 775 κιλά από διάφορα αλλαντικά, γαλακτοκομικά και κρέατα. Διαπιστώθηκε μη ενδεδειγμένη θερμοκρασία συντήρησης, ενώ μέρος των προϊόντων παρουσίαζε οργανοληπτικές αλλοιώσεις (π.χ. συγκόλληση, αλλαγή υφής και χρωματισμού). Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

10. Εμπόριο κρεάτων (Υμηττού 20 & Ασπασίας, Χολαργός): κατά τον έλεγχο (30.07.08) κατασχέθηκαν 665 κιλά από νωπό κρέας μόσχου (προέλευσης Γαλλίας, βάσει του δελτίου αποστολής), γιατί διαπιστώθηκε ελληνοποίηση των εισαγόμενων προϊόντων, έλλειψη σήμανσης καταλληλότητας και απουσία ετικετών πρόσθετης επισήμανσης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

11. Χονδρικό λιανικό εμπόριο τροφίμων (Γούναρη 122, Καματερό): κατά τον έλεγχο (11.07.08) κατασχέθηκαν 495 κιλά από διάφορα προϊόντα (χοιρινό κρέας, κοτόπουλο κλπ), τα οποία δεν είχαν τις απαραίτητες σημάνσεις. Κάποια προϊόντα βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

12. Balux – Ναυσικά Α.Ε. (τουριστικές – καλλιτεχνικές επιχειρήσεις) – (Βασ. Γεωργίου Β’ 58, Γλυφάδα): κατά τον έλεγχο (02.07.08) κατασχέθηκαν 110 κιλά από διάφορα κρέατα (π.χ. κοτόπουλο, γαλοπούλα, χοιρινό, κιμάς κλπ) για υπέρβαση του χρόνου διατηρησιμότητας και απουσία των απαραίτητων ενδείξεων. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

13. Dia, super-market (Ούλοφ Πάλμε, Αβύδου και Δρυός 1-3, Ζωγράφου): κατά τον έλεγχο (17.07.08) κατασχέθηκαν 80,2 κιλά από λουκάνικα, μπριζόλα χοιρινή, φιλέτο γαλοπούλας και μπέικον, αφού παρουσίαζαν αλλοίωση των οργανοληπτικών χαρακτήρων (π.χ. αλλοιωμένη σύσταση και δυσάρεστη οσμή). Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

14. Ψητοπωλείο (Ασκληπιού 88, Περιστέρι): κατά τον έλεγχο (03.06.08) κατασχέθηκαν 258 κιλά από νωπό γύρο, νωπά κοτόπουλα, χοιρινό λαιμό και διάφορα κόκαλα, αφού τα προϊόντα βρέθηκαν να έχουν παραχθεί και αποθηκευθεί σε μη αδειοδοτημένο χώρο. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

15. Κρεοπωλείο (Αθ. Διάκου 7 & Κολοκοτρώνη, Πεύκη): κατά τον έλεγχο (19.06.08) κατασχέθηκαν 128 κιλά αρνίσια έντερα, αρνίσια γλυκάδια και μπάλα πρόβεια, επειδή τα προϊόντα βρέθηκαν σε κατάσταση αρχόμενης απόψυξης, ενώ έφεραν την ένδειξη «κατεψυγμένα». Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

16. Εμπόριο Τυροκομικών Προϊόντων (Χειμάρας 16, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (01.07.08) κατασχέθηκαν 98 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. λευκό τυρί, διάφορα κίτρινα τυριά κλπ), αφού κάποια από αυτά δεν είχαν τις απαραίτητες ενδείξεις, παρουσίαζαν μη κανονικούς οργανοληπτικούς χαρακτήρες και είχαν υπερβεί το όριο διατηρησιμότητας. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

17. Κρεοπωλείο (Υμηττού 73 & Μπουμπουλίνας, Χολαργός): κατά τον έλεγχο (30.07.08) κατασχέθηκαν 64 κιλά από ρολά κοτόπουλο και συκωταριές, αφού βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

18. Παντοπωλείο – οπωροπωλείο (Αρκαδίας 7, Περιστέρι): κατά τον έλεγχο (03.07.08) κατασχέθηκαν 302 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. αρνίσια κομμάτια, κιμάς κλπ), αφού όλα τα προϊόντα βρέθηκαν στον καταψύκτη σε μη ενδεδειγμένη θερμοκρασία, ενώ μερικά από αυτά δεν είχαν τις απαραίτητες ενδείξεις. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

19. «Προστασία Ηλικιωμένων ΕΠΕ», μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων (Ποσειδώνος & Μπακογιάννη 7, Γλυφάδα): κατά τον έλεγχο (01.07.08) κατασχέθηκαν 47,5 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. λουκάνικα κοτόπουλου, κρέας σε κατάψυξη κλπ), γιατί δεν είχαν τις απαραίτητες ενδείξεις. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

20. Αγορά κρεάτων (Σεπολίων 32, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (01.07.08) κατασχέθηκαν 28 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. αρνίσιο, μοσχαρίσιο κρέας, γαρίδες κλπ), αφού διαπιστώθηκε υπέρβαση του ορίου διατηρησιμότητας

21. Far East, εστιατόριο (Σταδίου 7, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (16.06.08) κατασχέθηκαν 114 κιλά κατεψυγμένα κρέατα και κατεψυγμένα αλιεύματα, λόγω παράνομης κατάψυξης και απουσία υγειονομικών επισημάνσεων. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

22. Mc Donald, εστιατόριο (Ανδρ. Παπανδρέου 9, Γλυφάδα) & «Χατζηπανάγος ΑΕΕ – Ειδών Διατροφής»: κατά τον έλεγχο (28.05.08) δεσμεύτηκαν προσωρινά 30 κιβώτια των 7,5 λίτρων (το καθένα) μαγειρικά έλαια, αγνώστου σύστασης και χωρίς επισήμανση στην ελληνική γλώσσα. Το προϊόν προμηθεύτηκε η Mc Donald από την εταιρεία «Χατζηπανάγος ΑΕΕ». Η αποδέσμευση των παραπάνω προϊόντων έγινε (20.06.08) , αφού διαπιστώθηκε ότι είχαν τοποθετηθεί οι απαραίτητες ενδείξεις και ημερομηνίες παραγωγής και λήξης στην ελληνική γλώσσα

23. Free Time, εστιατόριο – catering (Πεύκων 4, Νέο Ηράκλειο): κατά τον έλεγχο (16.07.08) κατασχέθηκαν 9,4 κιλά από διάφορα προϊόντα (π.χ. σαλάμι αέρος, χοιρινά λουκάνικα κλπ), αφού είχε λήξει το όριο συντήρησης και διάθεσης στην κατανάλωση και κάποια από αυτά παρουσίαζαν αλλοίωση των οργανοληπτικών χαρακτήρων. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

24. «Απολλώνιον Ομόνοιας Ε.Ε.», αρτοποιία – ζαχαροπλαστική (Γ’ Σεπτεμβρίου 7, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (02.06.08) κατασχέθηκαν λουκάνικα Φρανκφούρτης, συνολικά 37 κιλά, αφού διαπιστώθηκε ότι βρίσκονταν στην κατάψυξη, ενώ η ετικέτα του προϊόντος ανέγραφε ότι έπρεπε να είναι σε θερμοκρασία συντήρησης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

25. «Τιτανικός», καφετέρια-εστιατόριο-ψητοπωλείο (Ιωαν. Σούτσου 58, Γκύζη): κατά τον έλεγχο (24.07.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι τα πλακάκια πάνω από την ψησταριά και η φούσκα του απαγωγικού συστήματος ήταν ακάθαρτα και σε απαράδεκτη κατάσταση. Όλοι οι κάδοι απορριμμάτων δεν είχαν κάλυμμα, το τεφλόν κοπής είχε ρωγμές και τα ψημένα φαγητά ήταν ακάλυπτα. Τα ψυγεία του καταστήματος ήταν ακάθαρτα. Τα αποχωρητήρια ήταν ακάθαρτα, ενώ μπροστά στην είσοδό τους υπήρχε ένα μισάνοιχτο φρεάτιο υπονόμου. Δεν επεδείχθη το βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

26. Πρατήριο Ειδών Ζαχαροπλαστικής – πρατήριο άρτου (Σπ. Πάτση 113, Αθήνα) & «Άρτος και Υγεία ΑΒΕ» (Λ. Αθηνών 206, Χαϊδάρι): κατά τον έλεγχο (24.07.08) διαπιστώθηκε ότι το πρατήριο διαθέτει ασυσκεύαστο ψωμί, το οποίο προμηθεύεται από την εταιρεία «Άρτος και Υγεία»

27. Αρτοποιείο (Αχαρνών 135, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (29.07.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι επιφάνειες των τοίχων στο υπόγειο και στο ζυμωτήριο ήταν ακάθαρτες και με φθορές. Τα ράφια και οι πάγκοι εργασίας στο ζυμωτήριο ήταν ρυπαρά και το δάπεδο ακάθαρτο. Το ψυγείο συντήρησης εμφιαλωμένων ποτών ήταν ακάθαρτο και οι σχάρες ήταν οξειδωμένες. Βρέθηκαν νεκρά έντομα (κατσαρίδες), ενώ υπήρχαν αρτοσκευάσματα εκτός κλειστών προθηκών και ευαλλοίωτα προϊόντα εκτός θερμοθαλάμου

28. Πρατήριο Άρτου – πρατήριο γάλακτος (Λ. Παπάγου 28, Ζωγράφου): κατά τον έλεγχο (04.08.08) διαπιστώθηκε ότι έχει γίνει παράνομη επέκταση του καταστήματος και ότι αυτό διαθέτει ασυσκεύαστο άρτο

29. «ΒΙΩΡΑΜΑ» (Στ. Καραγιώργη 7 & Παλλάδος, Νέο Ηράκλειο): κατά τον έλεγχο (22.05.08) κατασχέθηκαν 21 κιλά νωπά βιολογικά κοτόπουλα, αφού βρέθηκαν στον καταψύκτη και υπήρχε υπέρβαση του ορίου διατηρησιμότητας. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

30. Ψητοπωλείο-Σουβλατζίδικο (Ιπποκράτους 78,Αθήνα): κατά τον έλεγχο (18.06.08) κατασχέθηκαν 12,5 κιλά χοιρινός λαιμός, αφού βρέθηκε σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

31. Εργαστήριο Τροφοδοσίας (Χανίων 2, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (20.06.08) κατασχέθηκαν 35 κιλά κατεψυγμένα κεφτεδάκια και τυρί ημίσκληρο σε φέτες, λόγω υπέρβασης του ορίου διατηρησιμότητας και συντήρησης κάτω από συνθήκες που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις. Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο

32. Εστιατόριο – ψησταριά (Γ’ Σεπτεμβρίου 168, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (03.06.08) κατασχέθηκαν 29 κιλά από διάφορα αλιεύματα και λουκάνικα, αφού βρέθηκαν σε κατάσταση παράνομης κατάψυξης και χωρίς τις απαραίτητες ενδείξεις (π.χ. ημερ. λήξης κλπ). Θα επιβληθεί και χρηματικό πρόστιμο. Επίσης, κατά τον έλεγχο δεν επεδείχθησαν τα θεωρημένα σχεδιαγράμματα κάτοψης του καταστήματος, το βιβλίο υγειονομικού ελέγχου, η κατάσταση εργασίας του προσωπικού, καθώς και τα ατομικά βιβλιάρια υγείας τεσσάρων εργαζομένων που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο κατάστημα. Τα ψυγεία ήταν ακάθαρτα και οξειδωμένα, το τεφλόν κοπής κρεάτων δεν είχε λειανθεί και ήταν ρυπαρό, με υπολείμματα κρέατος. Οι πάγκοι εργασίας ήταν ακάθαρτοι, το ίδιο και τα έπιπλα στο παρασκευαστήριο, με αρκετή σκόνη και υπολείμματα τροφών. Βρέθηκαν και ακάθαρτα σκεύη μαγειρέματος (π.χ. κατσαρόλες, τηγάνια κλπ), ενώ πάνω στο δάπεδο, ακουμπισμένα στη σκούπα του καταστήματος, βρέθηκαν πέντε συσκευασίες με πίτες για σουβλάκια, τις οποίες ο εργαζόμενες μετέφερε στον πάγκο εργασίας, μεταφέροντας τους ρύπους

33. Εστιατόριο – ψητοπωλείο (Πιπίνου 86-88, Αγ. Παντελεήμονας): κατά τον έλεγχο (14.07.08) διαπιστώθηκαν, μεταξύ άλλων, ότι υπήρχαν ποτήρια τοποθετημένα σε ανοικτές προθήκες, οι κάδοι των απορριμμάτων ήταν ανοικτοί και γινόταν συναποθήκευση ωμών και μαγειρεμένων προϊόντων. Υπήρχε υπόγεια αποθήκη, στην οποία οι τοίχοι και το δάπεδο ήταν ακάθαρτα, υπήρχε έντονη παρουσία εντόμων (κατσαρίδων), στον καταψύκτη γινόταν συναποθήκευση κατεψυγμένων λαχανικών και κρεάτων. Τέλος, έχουν τροποποιηθεί ουσιωδώς οι υγειονομικοί όροι λειτουργίας και δεν υπήρχε βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

34. Οβελιστήριο (Σπ. Πάτση 27, Ρουφ): κατά τον έλεγχο (23.07.08) διαπιστώθηκε ότι έχει τοποθετηθεί ψησταριά στο παράθυρο του καταστήματος, με αποτέλεσμα οι καπνοί και οι οσμές να διαχέονται στους γύρω δρόμους. Δυο εργαζόμενοι δεν διέθεταν βιβλιάρια υγείας

35. Εστιατόριο – Πιτσαρία – Ζαχαροπλαστείο – Αναψυκτήριο (Πατησίων 58, Κυψέλη): κατά τον έλεγχο (10.06.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων ότι:

§ στο υπόγειο: στο ψυγείο των τυροκομικών-λαχανικών οι σχάρες ήταν οξειδωμένες, ενώ τα τυροκομικά δεν είχαν τις απαραίτητες ενδείξεις. Το φρεάτιο της αποχέτευσης ήταν ανοικτό, ενώ δίπλα βρισκόταν η μηχανή παραγωγής πάγου. Γενικά, στο χώρο δεν επικρατούσε τάξη και καθαριότητα, ενώ βρέθηκαν πλαστικά σκεύη φθαρμένα (από τα οποία έλειπαν τμήματα και σε περίπτωση που αυτά χρησιμοποιηθούν υπάρχει η πιθανότητα να σπάσουν κομμάτια και να βρεθούν μέσα στα τρόφιμα)

§ στο ισόγειο: τρόφιμα και μαγειρεμένα φαγητά ήταν εκτός κλειστών προθηκών, εκτεθειμένα σε κάθε είδους ρύπανση, ενώ στο χώρο υπήρχαν δυο μύγες. Σκεύη εστίασης (πιάτα, ποτήρια κλπ) και μαχαιροπίρουνα βρέθηκαν σε πάγκους και ανοικτά ράφια, εκτεθειμένα σε κάθε είδους ρύπανση. Το δοχείο πάγου ήταν ανοικτό και εξωτερικά ήταν ακάθαρτο

36. Ψητοπωλείο (Χατζηδάκη 8, Πατήσια): κατά τον έλεγχο (13.06.08) διαπιστώθηκε ότι το ξύλο κοπής των ψημένων κρεάτων ήταν ακάθαρτο και είχε ρωγμές. Είχαν καταψυχθεί φρέσκιες πίτες για σουβλάκια και βρέθηκαν κατεψυγμένα μπιφτέκια πάνω σε ακάθαρτο χαρτοκιβώτιο. Στο ψυγείο, τα τρόφιμα ήταν ακατάστατα τοποθετημένα, το ένα πάνω στο άλλο ακάλυπτα (κρέατα, σαλάτες) και ψωμί του τοστ με ανοιγμένη συσκευασία του, το οποίο βρισκόταν δίπλα σε ωμά κρέατα. Δυο εργαζόμενοι δεν είχαν βιβλιάρια υγείας (οι οποίοι κατά τον έλεγχο έφυγαν). Τέλος, δεν επεδείχθη βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

37. Οβελιστήριο για ορθίους (Ανδρέα Παπανδρέου 9, Υμηττός): κατά τον έλεγχο (22.05.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ο ψυκτικός θάλαμος συντήρησης των κρεάτων ήταν ακάθαρτος (εσωτερικά και εξωτερικά), οι σχάρες ήταν οξειδωμένες. Τα τεφλόν κοπής των κρεάτων ήταν ρυπαρά, με έντονες φθορές. Το δάπεδο του καταστήματος δεν ήταν επιμελώς καθαρισμένο και κατά τόπους ήταν ολισθηρό. Υπήρχε παράνομος αποθηκευτικός χώρος, διαμορφωμένος με ελλενίτ, στην οροφή του οποίου υπήρχε άνοιγμα, το δάπεδο είχε σημαντικές φθορές, ενώ γενικά ο χώρος ήταν ρυπαρός και ακατάστατος

38. Οβελιστήριο (Αδριανού 116, Πλάκα): κατά τον έλεγχο (15.05.08) δεν επεδείχθη το βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων και το ατομικό βιβλιάριο ενός εργαζομένου. Γενικά, επικρατούν απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες, λόγω της παλαιότητας του κτηρίου, της παραμέλησης της καθαριότητας και τάξης του εξοπλισμού και των χώρων του καταστήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα

39. Ιχθυοπωλείο (Δρυόπων 5-7, Πετράλωνα): κατά τον έλεγχο (13.05.08) στο κατάστημα επικρατούσε έντονη δυσοσμία. Το δάπεδο και οι τοίχοι ήταν ακάθαρτοι, ενώ το πατάρι ήταν σε απαράδεκτη κατάσταση, ακάθαρτο, με πολλά άχρηστα αντικείμενα. Ο ιδιοκτήτης δεν διέθετε ατομικό βιβλιάριο υγείας και το κατάστημα δεν ήταν εφοδιασμένο με βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

40. Κρεοπωλείο – οπωροπωλείο (Καποδιστρίου 8, Γαλάτσι): κατά τον έλεγχο (23.04.08) διαπιστώθηκε ότι έξω από το κατάστημα υπήρχε σταθμευμένο φορτηγό-ψυγείο μέσα στο οποίο ήταν συναποθηκευμένα σφάγια και τυριά, με τρόπο ώστε να υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μόλυνσης των τυριών (αφού αυτά βρίσκονταν κάτω από τα σφάγια). Μέσα στο κατάστημα, το ψυγείο κρεάτων ήταν ρυπαρό και υπερβολικά φορτωμένο. Εντός του καταστήματος υπήρχαν εκτεθειμένα τυριά εκτός ψυγείου. Οι τοίχοι και το δάπεδο ήταν ρυπαρά. Πωλείται ασυσκεύαστος άρτος, χωρίς μάλιστα το κατάστημα να έχει τη σχετική άδεια που απαιτείται για την πώληση άρτου. Το αποχωρητήριο ήταν ακάθαρτο

41. Ζαχαροπλαστείο (Κρέοντος 63, Κολωνός): κατά τον έλεγχο (23.05.08) διαπιστώθηκε ότι η καθαριότητα ήταν πλημμελής, ενώ στον πίσω χώρο του καταστήματος (που χρησιμοποιείται ως αποθήκη) υπάρχουν πολλά άχρηστα αντικείμενα, τοποθετημένα ατάκτως που δυσχεραίνουν τον καθαρισμό του. Το αποχωρητήριο και ο νιπτήρας ήταν ρυπαρά. Τα ατομικά βιβλιάρια των εργαζομένων και της υπεύθυνης του καταστήματος ήταν αθεώρητα

42. Πρατήριο Άρτου (Λ. Κωνσταντινουπόλεως 22, Υμηττός): κατά τον έλεγχο (06.05.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το κατάστημα δεν διαθέτει άδεια λειτουργίας. Την ώρα της αυτοψίας πέρασαν μπροστά από τους ελεγκτές δυο ποντίκια, προερχόμενα από συσκευασία με μεγάλη ποσότητα ακατάλληλων παξιμαδιών. Επίσης, στο δάπεδο βρέθηκαν νεκρές κατσαρίδες και διάφορα έντομα. Τα προς πώληση αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα βρίσκονταν εκτός κλειστών προθηκών και χωρίς τις απαραίτητες ενδείξεις (π.χ. ημερ. παραγωγής, ημ. λήξης, συστατικά κλπ)

43. Αναψυκτήριο (Ιερά Οδός 75, Βοτανικός): κατά τον έλεγχο (20.05.08) διαπιστώθηκε ότι το κατάστημα λειτουργεί χωρίς την απαιτούμενη άδεια και δεν διαθέτει ούτε τους κατάλληλους χώρους, ούτε την κατάλληλη συγκρότηση και εξοπλισμό για να λειτουργεί ως αναψυκτήριο. Ο χώρος που χρησιμοποιείται αυθαίρετα, ως αποθήκη, ήταν ακάθαρτος και χωρίς καμία τάξη. Δυο υπάλληλοι δεν είχαν βιβλιάρια υγείας και έφυγαν από το κατάστημα όταν ξεκίνησε ο έλεγχος της Νομαρχίας

44. Αναψυκτήριο (Λιοσίων 3, Ομόνοια): κατά τον έλεγχο (28.05.08), μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε ότι το κτήριο που στεγάζεται το κατάστημα παρουσιάζει πολλές και σημαντικές φθορές κατασκευής, λόγω παλαιότητας. Στο χώρο πώλησης, έχει αποκολληθεί τμήμα πλακιδίων του δαπέδου, ενώ τμήμα ικανών διαστάσεων στην οροφή του παρασκευαστηρίου (πάνω από τον πάγκο εργασίας) έχει καταρρεύσει. Επίσης, έχουν αποκολληθεί οι σοβάδες (στην οροφή και τους τοίχους) και αιωρούνται πάνω από τον εξοπλισμό (π.χ. ψυγεία, μηχανήματα κλπ). Ιστοί αράχνης έχουν καλύψει μεγάλο τμήμα των τοίχων και της οροφής πάνω από το τμήμα πλύσης. Ο καθαρισμός του εξοπλισμού στο παρασκευαστήριο έχει παραμεληθεί από μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ στο κλιμακοστάσιο (από το ισόγειο προς το υπόγειο) βρέθηκαν ρύποι και αράχνες

45. Αναψυκτήριο (Φαβιέρου 3 & Μάγερ, Ομόνοια): κατά τον έλεγχο (10.06.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων ότι, σε ένα από τα δυο αποχωρητήρια υπήρχε λεκάνη τούρκικου τύπου, αντί ευρωπαϊκού. Τα αποχωρητήρια δεν είχαν χαρτί καθαριότητας, σαπούνι, κατάλληλη σίτα στα παράθυρα, ενώ αναδυόταν δυσοσμία, λόγω παραμέλησης του καθαρισμού, με απορρυπαντικά και απολυμαντικά. Ο εξοπλισμός του αναψυκτηρίου (π.χ. ψυγεία, προθήκες κλπ) ήταν ρυπαρά από μεγάλο χρονικό διάστημα και γενικά η όλη εικόνα του καταστήματος εμφανίζει εγκατάλειψη της καθαριότητας και της τάξης. Υπήρχαν 26 καθίσματα, ενώ αυτό δεν προβλέπεται από την άδεια λειτουργίας. Η χοάνη που βρισκόταν πάνω από τις εστίες είχε ικανή ποσότητα λαδιών, από μακρό χρονικό διάστημα, ενώ δεν επεδείχθη το βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

46. Καφενείο (Κειριαδών 79, Πετράλωνα): κατά τον έλεγχο (21.05.08) διαπιστώθηκε ότι η αποθήκη ήταν ακάθαρτη και σε απαράδεκτη κατάσταση. Το πατάρι που ήταν ακάθαρτο, χρησιμοποιείται ως αποθήκη, καθ’ υπέρβαση της άδειας. Επίσης, υπήρχε εγκατεστημένη μια οικιακή ηλεκτρική κουζίνα, στην οποία μαγειρεύονταν φαγητά, καθ’ υπέρβαση της άδειας λειτουργίας

47. Κάβα (Πλ. Ηρώων Κύπρου 5, Νέα Σμύρνη): κατά τον έλεγχο (04.06.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το δάπεδο όλου του πρατηρίου ήταν ρυπαρό. Στις προθήκες των ξηρών καρπών, οι οποίες ήταν ρυπαρές, υπήρχαν έντομα. Επίσης, υπήρχαν νεκρά αρθρόποδα στο δάπεδο της αποθήκης και του αποχωρητηρίου, το οποίο ήταν ρυπαρό. Κατά τον έλεγχο δεν επεδείχθη το ατομικό βιβλιάριο υγείας του υπευθύνου και του εργαζομένου. Επίσης, λειτουργεί ως αποθήκη ενώ η άδεια λειτουργίας είναι για μικτό κατάστημα

48. Παντοπωλείο – οπωρολαχανοπωλείο (Δρυόπων 34, Πετράλωνα): κατά τον έλεγχο (13.05.08) διαπιστώθηκε ότι στο κατάστημα επικρατούσε έντονη δυσοσμία. Το δάπεδο και οι τοίχοι ήταν ακάθαρτοι, στο κατάστημα ήταν συσσωρευμένος μεγάλος όγκος ακάθαρτων άχρηστων αντικειμένων. Το κατάστημα πωλούσε καυσόξυλα και κοπριά. Τα ψυγεία και γενικά όλος ο εξοπλισμός ήταν ακάθαρτος και σε απαράδεκτη κατάσταση. Η ιδιοκτήτρια δεν είχε ατομικό βιβλιάριο υγείας. Επίσης, το κατάστημα δεν είναι εφοδιασμένο με βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

49. Εργαστήριο ανάμιξης & συσκευασίας ελαίου & βουτύρου (Φλαγκίνα 24, Κάτω Πατήσια): κατά τον έλεγχο (29.05.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ο θάλαμος συντήρησης ήταν σε απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες (ρυπαρός, με ρυπαρά χαρτόνια και ξύλα οικοδομής στο δάπεδο). Ο συγκεκριμένος χώρος χρησιμοποιείται για τη συντήρηση προϊόντων βουτύρου που χρειάζονται ψυγεία και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ανάπτυξης βακτηριδίων και επιμόλυνσης των προϊόντων. Επίσης, στο χώρο παραγωγής υπήρχαν βαρέλια φυτικού βουτύρου, τα οποία ήταν ρυπαρά και χωρίς κάλυμμα. Το τζάμι της πόρτας που οδηγεί στον προαύλιο χώρο ήταν σπασμένο, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται η είσοδος εντόμων και τρωκτικών στο χώρο. Σπασμένο ήταν και το τζάμι της βιτρίνας προς την πλευρά του δρόμου. Στο πατάρι υπήρχαν συσσωρευμένα άχρηστα αντικείμενα, γεγονός που αποτελεί ανθυγιεινή εστία μέσα στο κατάστημα. Το δάπεδο και οι τοίχοι ήταν ρυπαροί. Τέλος, δεν επεδείχθησαν τα ατομικά βιβλιάρια υγείας των εργαζομένων, καθώς και το βιβλίο υγειονομικών επιθεωρήσεων

50. Εργαστήριο Ζαχαροπλαστικής (Ιθάκης 85-87, Αγ. Παντελεήμονας): κατά τον έλεγχο (10.06.08) διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι επιφάνειες των τοίχων και της οροφής είχαν φθορές και ήταν ακάθαρτοι. Τα πλακάκια πάνω από τους πάγκους εργασίας ήταν ρυπαρά. Υπήρχαν πρώτες ύλες (π.χ. ξηροί καρποί) εκτεθειμένοι σε ανοικτούς πλαστικούς περιέκτες. Υπήρχαν σχάρες σε ψυγεία συντήρησης και σε καταψύκτη, οι οποίες ήταν οξειδωμένες, ενώ τα ψυγεία ήταν ακάθαρτα. Τα σκεύη μαγειρέματος ήταν εκτεθειμένα μέσα σε ανοικτές προθήκες, η χοάνη του απαγωγικού συστήματος ήταν ρυπαρή και υπήρχαν ανοικτές προθήκες με ράφια που είχαν οξειδώσεις. Υπήρχαν πολλά έντομα σε όλους τους χώρους του παρασκευαστηρίου

51. Πρατήριο Υγρών Καυσίμων (Παπανικολή 98, Χαλάνδρι): κατά τον έλεγχο (30.05.08), για τη διαπίστωση της ακριβούς μέτρησης των αντλιών (λιτρομέτρηση), διαπιστώθηκε ελλιπής παράδοση σε μια αντλία αμόλυβδης βενζίνης και σε μια αντλία super αμόλυβδης. Οι αποκλίσεις που διαπιστώθηκαν στις αντλίες υπερβαίνουν το νομίμως επιτρεπόμενο όριο σφάλματος

52. Vivartia ΑΒΕΕ, συσκευάστρια εταιρεία (υποκατάστημα: 12o χλμ. Εθν. Οδού Αθηνών – Λαμίας, Μεταμόρφωση): καταναλωτής κατήγγειλε ότι αγόρασε (στις 21.02.08) από το super-market «Τρόφιμα Ηλ. Δούκας» (Στριγγάρη 7, Άγιος Δημήτριος) το προϊόν κρουασάν σφολιάτας της εταιρείας Vivartia σε συσκευασία των τεσσάρων τεμαχίων. Πάνω στη συσκευασία αναγραφόταν ως ημερομηνία λήξης η 04.03.08, ανοίγοντας όμως την πολυσυσκευασία ο καταναλωτής διαπίστωσε ότι σε κάθε προϊόν αναγραφόταν ως ημερομηνία λήξης η 09.02.08. Κλιμάκιο της Νομαρχίας πραγματοποίησε έλεγχο στο συγκεκριμένο super-market, αλλά δεν διαπιστώθηκε παράβαση. Ο καταναλωτής προσκόμισε προς απόδειξη των παραπάνω αντίγραφο της απόδειξης ταμιακής μηχανής και μια ατομική συσκευασία κρουασάν

53. Vivartia ΑΒΕΕ (έδρα: Ζηρίδη 10, Μαρούσι): κατά τον έλεγχο στο super-market «ΑΒ Βασιλόπουλος» (Λαζαράκη 59, Γλυφάδα), σε προϊόν «7 Days τσουρεκάκι», πραγματοποιήθηκε δειγματοληψία. Το δείγμα κρίθηκε από το Γενικό Χημείο του Κράτους μη κανονικό, αφού πάνω στη συσκευασία υπήρχε η επισήμανση «παραδοσιακή συνταγή», ενώ από την ανάλυση διαπιστώθηκε ότι το προϊόν περιέχει συντηρητικό, σταθεροποιητές κλπ

54. Carrefour-Μαρινόπουλος, super-market (Φιλολάου 91, Παγκράτι): κατά τον έλεγχο (15.07.08) διαπιστώθηκε ότι οι τοίχοι, το δάπεδο, η οροφή, οι χώροι αποθήκευσης ήταν ακάθαρτα. Το ίδιο και τα ψυγεία τυροκομικών και αλλαντικών. Διέθετε προς πώληση ψάρια, χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες και η απαιτούμενη άδεια

55. Βερόπουλος, super-market (Παρθενώνος 4-6, Κουκάκι): κατά τον έλεγχο (06.06.08) διαπιστώθηκε ότι δεν διαχωρίζεται το πρατήριο άρτου από τα υπόλοιπα τμήματα του super-market, με κατάλληλο υλικό. Οι τοίχοι των αποχωρητηρίων και του κοινού προθαλάμου δεν έχουν επενδυθεί με κατάλληλα πλακάκια και δεν έχει εγκατασταθεί σύστημα εξαερισμού. Τα τοιχώματα του ψυκτικού θαλάμου στο κρεοπωλείο ήταν οξειδωμένα. Ο χώρος και η σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο ήταν ρυπαροί

56. «Ο Τέλης», ψητοπωλείο (Ευριπίδου 86, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (19.05.08) διαπιστώθηκε ότι έχει παραμεληθεί η καθαριότητα σε όλους τους χώρους του καταστήματος (αποχωρητήριο, λάντζα, παρασκευαστήριο), το δάπεδο στο χώρο της ψησταριάς ήταν ρυπαρό και χρησιμοποιούταν πριονίδι, το οποίο απαγορεύεται. Στο χώρο πλύσεως σκευών γινόταν χρήση κοινού δοχείου για την πλύση σκευών «μαστέλο», το όποιο απαγορεύεται. Στα ψυγεία συντήρησης υπήρχε ακαταστασία. Οι κάδοι απορριμμάτων σε όλους τους χώρους του καταστήματος ήταν χωρίς κάλυμμα. Οι εργαζόμενοι δεν φορούσαν κάλυμμα κεφαλής και ανοιχτόχρωμη καθαρή μπλούζα και ποδιά. Δεν επεδείχθη Βιβλίο Υγειονομικών Επιθεωρήσεων

57. «Ο Μινώταυρος», ψητοπωλείο (Ευριπίδου 86, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (19.05.08) διαπιστώθηκε ότι έχει γίνει επέκταση του καταστήματος σε διπλανή αίθουσα, η οποία στην άδεια λειτουργίας δεν εμφανίζεται, δεν επεδείχθησαν τα εγκεκριμένα σχεδιαγράμματα του καταστήματος. Έχει παραμεληθεί η καθαριότητα σε όλους τους χώρους του καταστήματος (αποχωρητήριο, λάντζα, παρασκευαστήριο). Στα ψυγεία συντήρησης υπήρχε ακαταστασία και οι σχάρες ήταν οξειδωμένες. Οι κάδοι απορριμμάτων σε όλους τους χώρους του καταστήματος ήταν χωρίς κάλυμμα. Οι εργαζόμενοι δεν φορούσαν κάλυμμα κεφαλής και ανοιχτόχρωμη καθαρή μπλούζα και ποδιά. Δεν επεδείχθη Βιβλίο Υγειονομικών Επιθεωρήσεων

58. «Το κυκλάμινο», εργαστήριο ζαχαροπλαστικής (Φορμίωνος 164, Αθήνα) & Αρτοποιείο (Εφέσσου 8, Βύρωνας): κατά τον έλεγχο (27.06.08) στο εργαστήριο ζαχαροπλαστικής (Φορμίωνος) διαπιστώθηκε ότι ενώ το κατάστημα λειτουργεί ως πρατήριο ειδών ζαχαροπλαστικής με παρασκευαστήριο και πρατήριο άρτου, διαθέτει το ψωμί ασυσκεύαστο. Το ψωμί το προμηθεύεται από το Αρτοποιείο (Εφέσσου)

59. Αρτοποιείο (Κεραμικού 117, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (24.06.08) διαπιστώθηκε ότι οι άρτοι που διατίθενται δεν συσκευάζονται στο χώρο παρασκευής, αλλά μεταφέρονται ασυσκεύαστοι. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία θα πρέπει να συσκευάζονται στο χώρο παραγωγής και να φέρουν τις εξής ενδείξεις: α) επωνυμία και διεύθυνση της επιχείρησης παραγωγής, β) ονομασία πώλησης, γ) το καθαρό βάρος και την ημερομηνία ελάχιστης διατηρησιμότητας, δ) κατάλογο των συστατικών

60. Αρτοποιείο (Νικ. Σολιώτη 17-19, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (24.06.08) διαπιστώθηκε ότι οι άρτοι που διατίθενται δεν συσκευάζονται στο χώρο παρασκευής, αλλά μεταφέρονται ασυσκεύαστοι

61. Πρατήριο Άρτου (Σπυρ. Τρικούπη 12, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (24.06.08) διαπιστώθηκε ότι στον εσωτερικό εξώστη του καταστήματος, για τον οποίο υπήρχε άδεια χρήσης ως αποθήκη, παρασκευάζονταν και ψήνονταν διάφορα προϊόντα (προϊόντα ζύμης) καθ’ υπέρβαση της άδειας λειτουργίας. Επίσης, στον εξώστη βρέθηκαν καταψύκτες, στους οποίους είχαν αποθηκευθεί προϊόντα, χωρίς ενδείξεις, σε σακούλες ακατάλληλες για τρόφιμα. Στο υπόγειο, βρέθηκε συγκρότηση καταστήματος με πάγκο εργασίας και σύστημα πλύσης, καθ’ υπέρβαση της άδειας λειτουργίας. Στο χώρο του υπογείου, υπήρχε έντονη δυσοσμία, υγρασία και φθορές στον τοίχο από διαρροή ακάθαρτων υδάτων. Το κατάστημά διέθετε άρτους ασυσκεύαστους, υπήρχαν αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα, εκτός κλειστών προθηκών και θερμοθαλάμου, διέθετε γάλατα, γιαούρτια, αναψυκτικά, καθ’ υπέρβαση της άδειας λειτουργίας. Δεν επεδείχθη άδεια λειτουργίας του καταστήματος, θεωρημένα σχεδιαγράμματα, Βιβλίο Υγειονομικών Επιθεωρήσεων και τα ατομικά βιβλιάρια υγείας τεσσάρων εργαζομένων

62. Πρατήριο Άρτου – Γάλακτος και ειδών ζαχαροπλαστικής (Πατησίων 167Α, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (18.06.08) διαπιστώθηκε ότι διατίθενται άρτοι ασυσκεύαστοι. Το κατάστημα παρασκεύαζε και διέθετε καφέδες και χυμούς, έψηνε ψωμί και ειδή ζαχαροπλαστικής, υπήρχαν αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα, εκτός κλειστών προθηκών και θερμοθαλάμου. Στον υπόγειο χώρο που προβλέπεται ως αποθήκη είχε διαμορφωθεί χώρος παρασκευαστηρίου και επιφάνειες γυψοσανίδας σε αυτό το χώρο ήταν ακάθαρτες. Το βιβλιάριο υγείας του νόμιμου εκπροσώπου δεν ήταν θεωρημένο

63. Εστιατόριο – Καφέ (Συρράκου 17, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (10.06.08) διαπιστώθηκε ότι το κατάστημα δεν είχε άδεια λειτουργίας. Το δάπεδο, οι προθήκες και τα ράφια με τα τρόφιμα, τα ψυγεία, οι υαλοπίνακες, τα αποχωρητήρια, ο χώρος παρασκευής προϊόντων και οι πάγκοι εργασίας ήταν ρυπαροί. Δεν είχε κατάλληλα δοχεία απορριμμάτων. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν θεωρημένα βιβλιάρια υγειάς

64. Καφενείο (Μουρκούση 24, Ζωγράφου): κατά τον έλεγχο (18.06.08) διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε καμία μηχανή παρασκευής καφέ, προσφέρονται μόνο οινοπνευματώδη ποτά, διαθέτει δύο λεκάνες πλύσεως σκευών και η μια από αυτές δεν έχει μίκτη νερού και δεν υπάρχουν κλειστές προθήκες σκευών. Δεν επεδείχθησαν ατομικά βιβλιάρια υγείας εργαζομένων, βιβλίο υγειονομικού ελέγχου και άδεια λειτουργίας μουσικών οργάνων

65. Αναψυκτήριο (Εμ. Μπενάκη 53, Αθήνα): κατά τον έλεγχο (19.06.08) διαπιστώθηκε ότι στο πατάρι του καταστήματος έχει γίνει ανάπτυξη πέντε κινητών και έξι σταθερών καθισμάτων, γίνεται χρήση του χώρου σαν αποθήκη, ενώ αυτό δεν προβλέπεται, όπως και ότι γίνεται χρήση μουσικών οργάνων χωρίς να διαθέτει άδεια

EUCHARISTOOMEN DIONYSIE ITALIOOTA

 

C) ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ

Τρίτη, 24 Μάρτιος 2009

Αυτό τον καιρό είθισται τα σχολεία της Ελλάδος να διοργανώνουν εκδρομές για την ψυγαγωγία και την πνευματική ανύψωση των μαθητών. Εκδρομές που συνήθως πληρώνουν είτε οι ίδιοι μαθητές είτε οι γονείς τους.
Παραθέτω το ακριβές πρόγραμμα μιας τέτοιας εκδρομής Λυκείου του Ηρακλείου Κρήτης στην Αθήνα.
Η εκδρομή ήταν τετραήμερη.

Αφιξη με το καράβι στον Πειραιά στις 7 το πρωί Παρασκευής. Επιβίβαση σε πούλμαν και αναχώρηση για Δελφούς και Αράχωβα. Επίσκεψη μισής ώρας στους Δελφούς για ……….φωτογραφίες (χωρίς καμμία ξενάγηση) και μετά επίσκεψη και παραμονή στην Αράχωβα για 4 ώρες (επίσκεψη στα κωλ..κα και τις ψησταριές της Αράχωβας). Επιστροφή στην Αθήνα και το βράδυ επίσκεψη σε γνωστό σκυλάδικο.
Σάββατο πρωί επίσκεψη 6 ωρών στο Mall Aτhens (για ψώνια ή εκμαυλισμό με το αζημίωτο για κάποιους ??).
Σάββατο απόγευμα επίσκεψη 2 ωρών στο Σούνιο και εν συνεχεία και μέχρι το βράδυ σουλατσαρία στα μαγαζιά της Γλυφάδας.
Κυριακή πρωϊ επίσκεψη στην Ακρόπολη για φωτογραφίες. Κυριακή μεσημέρι βόλτα στην Πλάκα. Κυριακή απόγευμα επίσκεψη σε γνωστό θέατρο-αποθήκη για να παρακολουθήσουν οι μαθητές το “πρωτοπορειακό και άκρως παιδαγωγικό” έργο ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ (με  σεξιστικά διδάγματα).
Κυριακή βράδυ αναχώρηση για Ηράκλειο.
Και ερωτάται κάθε λογικός νούς. Η επίσκεψη στα Mall, στο σκυλάδικο και όπου αλλού γιατί θεωρείται ψυγαγωγική ή πνευματική ?? Μήπως παίζονται μεγάλα συμφέροντα (π.χ. μίζες) ή ακόμα μεγαλύτερα Π.χ. η καλλιέργεια της καταναλωτικής μανίας και ο εκμαυλισμός των παιδιών ??
Τι ρόλο έχει η ΟΛΜΕ σε αυτό το άγριο παιγνίδι ?? Τι ρόλο έχει το υπουργείο Παιδείας ??

Ας πάψουμε να μιλάμε για ΚΡΙΣΗ.

Την κρίση τη φτιάχνουν μεθοδικά οι υπεύθυνοι φορείς, αυτοί που θα έπρεπε να είναι οι θεματοφύλακες της ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Αντ’ αυτού βλέπουμε διδασκάλους-λειτουργούς να είναι χωμένοι με τα μπούνια στο παιγνίδι της αλλοτρίωσης και του εκμαυλισμού που επιβάλλεται στη χώρα και τα παιδιά της.
Α.Τ.

CHAIRE EN TOIS EELYSIOIS PEDIOIS OO MAKARA ERISTHENES IKARIOOTA

ΤΕΛΟΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ ΜΑ ΝΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ.

Posted in News and politics | Tagged , , , , , , , | Leave a comment