ΓΡΑΙΚΟΙ (ΓΚΕΚΟΙ,ΓΡΕΚΟΙ,ΓΚΑΙΚΟΙ Κ.Α.) , ΡΩΜΑΙΟΙ (ΡΟΥΜ,ΡΩΜΙΟΙ,ΡΩΜΑΝΟΙ,ΒΛΑΧΟΙ Κ.Α.),ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ (ΑΛ(Ρ)ΒΑΝΟΙ,(Β)ΠΥΡ(Λ)ΓΑΡΙΟΙ,ΒΑΛΑΑΔΕΣ,ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ Κ.Α.) ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΙΝ ΤΡΕΙΣ ΜΟΝΟΝ ΦΡΑΤ(Ο)ΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ


A)Από τους Ρωμιούς στους Νεοέλληνες

Ποιοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες για τους Ελλαδίτες χριστιανούς του Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας και
πως το όνομα των Ελλήνων έγινε ξανά Εθνικό.
Η λόγια διαμάχη του 1901
Στα τέλη του 19ου αιώνα εμφανίστηκε στην Ελλάδα το δημοτικιστικό κίνημα το οποίο εκδηλώθηκε σαν αντίδραση προς την καθολική επικράτηση της αρχαΐζουσας γλώσσας σε όλους τους τομείς του νεοελληνικού κράτους. Οι υπέρμαχοι της δημοτικής, μεταξύ άλλων, ανέσυραν και πάλι στην επιφάνεια το ζήτημα για το ποιο ήταν το πραγματικό λαϊκό εθνικό όνομα. Ο κυριότερος εκπρόσωπος των δημοτικιστών, ο Γιάννης Ψυχάρης, αποκαλούσε τον εαυτό του Ρωμιό και την απλή γλώσσα ρωμαίικη (ρομέικη).
Πάνω σε αυτό το θέμα οι δημοτικιστές βρήκαν έναν απρόσμενο σύμμαχο, τον φημισμένο Γερμανό καθηγητή Karl Krumbacher, ο οποίος στην εισαγωγή του τρίτομου έργου του «Ιστορία της Βυζαντινής λογοτεχνίας» (1897) έγραφε: «Το όνομα τούτο (δηλ. Ρωμαίος) διετηρήθη δια των φρικτών χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερον, ως η πραγματική και μάλιστα διαδεδομένη επίκλησις του ελληνικού (greek) λαού, απέναντι της οποίας η μεν σποραδικώς απαντώσα Γραικοί μικράν ιστορικήν σημασίαν έχει, η δε δια της Κυβερνήσεως και σχολείου τεχνικώς εισαχθείσα Έλληνες, ουδεμίαν».
Ο γλωσσολόγος Γεώργιος Χατζιδάκης απαντώντας στον Krumbacher υποστήριξε ότι τα άλλοτε αξιοζήλευτα ονόματα Ρωμιός, Ρωμαίικο απέκτησαν εξευτελιστική σημασία και σήμαιναν πλέον την πολιτική και κοινωνική ατασθαλία, ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να ρυπαίνουν άλλο τα ιερά ονόματα του έθνους και της πατρίδας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Αργύρης Εφταλιώτης εκδίδει το 1901 την «Ιστορία της Ρωμιοσύνης» και την αφιερώνει στον Ψυχάρη. Ο πρώτος αυτός τόμος ξεκινά από την εποχή της Ρωμαιοκρατίας (συγκεκριμένα από την άλωση των Αθηνών υπό του Σύλλα το 86 π.Χ.). Το γεγονός ότι «άφηνε έξω» όλη την ελληνική αρχαιότητα, συν ότι χρησιμοποιούσε σαν εθνικά ονόματα αποκλειστικά τα Ρωμιός και Ρωμιοσύνη, αλλά και ότι ήταν το πρώτο βιβλίο (πλην των λογοτεχνικών) που γράφτηκε στη δημοτική, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις.
Ο Γεώργιος Σωτηριάδης στέλνει επιστολή εναντίον του Εφταλιώτη και των δημοτικιστών στην εφημερίδα Ακρόπολη. Αυτός που υπερασπίζεται τον Εφταλιώτη και απαντά στον Σωτηριάδη είναι ο Κωστής Παλαμάς. Τα σχόλιά του στην εφημερίδα Άστυ είναι άκρως τολμηρά: «…Ανάλογη, λογική, ακολουθούμε και στο μεταχείρισμα των όρων Ρωμιός και Ρωμιοσύνη. Η μόνη διαφορά είναι πώς και τα δύο τούτα λόγια, επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόϊσα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια, αγάλια, από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι’ όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. Το όνομα (Ρωμηός) κάθε άλλο είναι παρά ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριλιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη. Δείχνει ίσα ίσα τη ζωή και την πραγματικότητα της λέξης το ότι αυτή μας ήρθε πρόχειρα στην ειλικρινή μας και στην πιο φωτεινή μας ψυχική κατάσταση – στη συνείδηση του ξεπεσμού μας – για να διαλαλήσουμε τον ξεπεσμόν αυτό, πιο πολύ από το γιορτιάτικο και από το δυσκίνητο τ’ όνομα Έλλην, ακόμη και από το όνομα Έλληνας, που είναι κάπως πιο δυσκολορρίζωτο από το Ρωμιός, και κρατούσε ως τα χτές ακόμη την αρχαία ειδωλολατρική σημασία…
Βαπτιστικός του κλασσικού Ρωμαίου της Ρώμης, από τον καιρό του Ιουστινιανού ως τον καιρό του Ρήγα του Βελεστινλή, ο ίδιος έμεινε, ξεχωρισμένος, ο ίδιος πάντα, μέσα από το δανεικό του όνομα, που τόκαμε δικό του, ο Ρωμαίος της Πόλης, ο Ρωμιός ο ραγιάς, ο Ρωμηός ο αδούλωτος, ο Ρωμιός ο Έλλην… Και αφού η Ιστορία του κ. Εφταλιώτη δεν είναι για τον Έλληνα του Περικλή, μήτε για τον Έλληνα του μεγάλου Αλεξάνδρου, ο ευσυνείδητος ιστοριοπλέχτης δεν μπορούσε παρά για τον Ρωμιό και για την Ρωμιοσύνη να μιλήση, που δεν είναι και τα δύο παρά τα νέα ονόματα του Έλληνος και του Ελληνισμού. Το θέλησε η ιστορική ακριβολογία» [Ρωμιός και Ρωμιοσύνη, Άπαντα, τομ. ΣΤ΄, 1962]
Ο θεμελιωτής της λαογραφικής επιστήμης στην Ελλάδα, Νικόλαος Πολίτης, συνεχίζοντας αυτόν τον ιδιότυπο «πόλεμο» μεταξύ των λογίων, απαντά με τη σειρά του στον Παλαμά, παραθέτοντας πλήθος πηγών που αποδείκνυαν ότι ποτέ οι Έλληνες δεν ξέχασαν το εθνικό τους όνομα, την καταγωγή τους και τους δεσμούς τους με το ένδοξο αρχαίο παρελθόν. Αντίθετα «Μετά την κατάλυσιν του βυζαντινού κράτους εξέλιπε πας λόγος της χρήσεως του εθνικού ονόματος Ρωμιός. Το όνομα καθ’ αυτό υπονοεί άρνησιν της εθνικότητος του φέροντος, δηλούν απλώς τον υπήκοον του ρωμαϊκού κράτους. Μετά την άλωσιν και η έννοια αυτή περιωρίσθη, ως είδομεν και το όνομα έμεινεν ως δηλωτικόν του πρεσβεύοντος το ορθόδοξο δόγμα και υπαγομένου εις την δικαιοδοσίαν του οικουμενικού πατριαρχείου. (…)
Αλλά το ελληνικόν έθνος ανακτήσαν το αληθές εθνικό όνομά του καταδίκασε το επείσακτον όνομα του Ρωμιού, προσδώσαν εις αυτό ονειδιστικήν σημασίαν. Ο Ρωμιός είναι ο τύπος του ανθρώπου του συνενούντος εν εαυτώ πάντα τα κοινωνικά και πολιτικά ελαττώματα του Έλληνος και το Ρωμαίικο ο τύπος του κακώς διοικουμένου κράτους. (…)
Ας μη επιμένη λοιπόν (ο Παλαμάς) ζητών να μένη κρυμμένη πάντοτε υπό τα ράκη της Ρωμιοσύνης, η βασίλισσα Ελλάδα!» [Έλληνες ή Ρωμιοί; - Λαογραφικά Σύμμεικτα, τομ. Α΄, 1920]
Πολλά χρόνια αργότερα, το 1955, ο καταξιωμένος καθηγητής Ιωάννης Κακριδής εκφώνησε ένα λόγο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Αρχαίοι Έλληνες και Έλληνες του Εικοσιένα». Για την συγκεκριμένη διαμάχη του 1901 είπε τα εξής: «Ο Παλαμάς ακολουθώντας τον Κρουμπάχερ, υποστήριξε πως το όνομα των Ελλήνων είχε ξεχαστεί από αιώνες πολλούς. Το γνήσιο λαϊκό μας όνομα ήταν Ρωμιός. Η αναβίωση του Έλληνες ήταν έργο λογιοτατισμού. Γι’ αυτό θα έπρεπε, αν όχι να γυρίσουμε ξανά αποκλειστικά στον όρο Ρωμιοί, τουλάχιστο να τον στήσουμε ισάξιο και ισότιμο δίπλα στον όρο Έλληνες. Απαντώντας ο Πολίτης ζήτησε να δείξει πως το Έλληνες ως εθνικό όνομα δεν ήταν ποτέ νεκρό, ούτε είχε σβήσει ποτέ από την εθνική συνείδηση, ακόμα και μέσα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, άλλο ζήτημα αν το Ρωμιός ήταν πολύ πιο συνηθισμένο.
Θα μου επιτραπεί να νομίζω πως το απόλυτο δίκιο δεν βρίσκεται ούτε με το μέρος του μεγάλου εθνικού ποιητή, ούτε με του μεγάλου εθνικού επιστήμονα. Καμιά από τις μαρτυρίες που προσάγει ο Πολίτης δεν αναφέρεται στη λαϊκή χρήση, όλα τα χωρία που αναγράφει ανήκουν σε λόγιους. Ίσως μόνο στον Πόντο το Έλληνες να κρατούσε την παλιά του σημασία. Σε όλο τον άλλο ελληνικό χώρο κανένας από το λαό δεν ονόμαζε τον εαυτό του Έλληνα. Σε αυτό είχε δίκιο ο Παλαμάς. Είχε όμως άδικο, όταν πίστευε πως το όνομα Έλληνες για το νεότερο έθνος δεν είχε καμιά ιστορική σχέση και πως η επικράτησή του στον αναγεννημένο Ελληνισμό ήταν κατόρθωμα της πολιτείας και του σχολείου. (…)
Η αλήθεια είναι πως το όνομα Έλληνες δεν είχε ξεχαστεί ποτέ από το λαό, μόνο που είχε πάρει άλλο νόημα. Και είναι να απορήσει κανείς που το στοιχείο αυτό δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη συζήτηση του 1900. (Μόνο ο Παλαμάς κάνει την παρατήρηση «Το όνομα Έλληνες σημαίνει κι ως την ώρα ακόμα, για τον πολύ λαό, τον αντρειωμένο, το γίγαντα», χωρίς όμως να τη συνδέει με την αναβίωση του ονόματος των Ελλήνων στο Εικοσιένα.)»
[...]
Σύμφωνα με τον Πολίτη, ο Παλαμάς όφειλε να αποδείξει «ότι η ίδρυσις του βυζαντινού κράτους διέκοψε πάντα δεσμόν συνέχοντα τον Έλληνα του παλαιού κοσμου προς τον υπήκοον των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Έλληνα, τον γενόμενων Ρωμαίον πολίτην. Έπειτα δε, ότι από των χρόνων του Ιουστινιανού μέχρι της επαναστάσεως του 1821 είχεν εξαλειφθή εκ της εθνικής συνειδήσεως το όνομα του Έλληνος αντικατασταθέν δια του Ρωμιού. Είναι τούτο αληθές; Εν τούτω έγκειται το ζήτημα.»
Ο ίδιος αποφαίνεται πως αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Ας εστιάσουμε λοιπόν την προσοχή μας στο τι πίστευαν για τους αρχαίους Έλληνες όλους αυτούς τους αιώνες τα πλατιά στρώματα του απλού λαού, που ονόμαζαν τους εαυτούς τους Ρωμιούς και μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα άκουγαν από τους παπάδες και τους επισκόπους λόγια όπως αυτά του Κοσμά του Αιτωλού: «Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθε ορθόδοξοι Χριστιανοί…» [Κοσμά Αιτωλού, Διδαχαί, βίοι, ακολουθίαι - 1959, σελ. 59]

B)Έλληνας ή Ρωμιός;

Ερώτηση: Έλληνας ή Ρωμιός;
Απάντηση: Έλληνας.

Ερώτηση: Έτσι απλά;
Απάντηση: Ναι. Στο χέρι σας είναι να το κάνετε πιο πολύπλοκο, αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο, ή οπουδήποτε αλλού. Αναλύσεις επί αναλύσεων και αντιπαράθεση πλήθους ιστορικών πηγών, που αρχικά θα επιφέρουν την σύγχυση, αλλά στο τέλος, μάλλον θα δώσετε εσείς οι ίδιοι αυτή την απάντηση στον εαυτό σας.

Ερώτηση: Και Έλληνας και Ρωμιός δεν γίνεται;
Απάντηση: Σήμερα ναι. Να θυμάστε όμως, ότι την εποχή του Βυζαντίου και με την επικράτηση του χριστιανισμού, ο όρος «Έλληνας» είχε εξοστρακιστεί και ο όρος «Ρωμιός», στην ουσία επιβλήθηκε με (αν)«ορθόδοξους» τρόπους, ενώ δεν έχει ελληνικές καταβολές.

Ερώτηση: Γιατί;
Απάντηση: Γιατί η ονομασία «Ρωμιός», είναι παραφθορά του όρου «Ρωμαίος», δηλαδή ο κάτοικος της Ρωμανίας, δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία δημιουργήθηκε ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από μη Έλληνες, με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.

Ερώτηση: Και τι σημαίνει αυτό;
Απάντηση: Ο όρος «Ρωμιός» σήμαινε αρχικά οποιονδήποτε ελεύθερο πολίτη κατοικούσε στα όρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης και θρησκεύματος. Αργότερα ο όρος ταυτίστηκε με το κυρίαρχο στοιχείο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τους Έλληνες χριστιανούς.

Ερώτηση: Και τι δήλωνε τότε ο όρος «Έλληνας»;
Απάντηση: Με την επικράτηση του Χριστιανισμού και με την «ευγενική» συνδρομή της Εκκλησίας (οι ηγέτες της οποίας, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν Έλληνες), «Έλληνας» ονομάζονταν απαξιωτικά ο έχων βέβαια την ελληνική καταγωγή, μη χριστιανός «Ρωμιός» και κατ’ επέκτασιν ο Έλληνας (εννοείται, μη χριστιανός επίσης) του ελλαδικού χώρου που δεν ήταν στα όρια του Βυζαντίου. Ας θυμίσουμε εδώ, ότι πέρα απ’ τους διωγμούς που υπέστησαν οι Έλληνες («εθνικούς» τους αποκαλούσαν οι χριστιανοί) από τους ομοεθνείς τους, ισχυρότατο καταστροφικό πλήγμα δέχτηκε και η πολιτιστική μας κληρονομιά (υλική και πνευματική) από τα θρησκευτικά ιερατεία της εποχής. Κι αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι υπήρχαν ακόμα κι απαγορεύσεις στο να δίνονται ελληνικά ονόματα στα παιδιά των χριστιανών του Βυζαντίου. Κι όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας που ευαγγελίζεται την «αγάπη».

Ερώτηση: Όποιος ήταν «Έλληνας», δεν μπορούσε να είναι χριστιανός και το αντίστροφο;
Απάντηση: Αυτή την απορία, μας την λύνει αργότερα ο «Άγιος» (με την βούλα του Πατριαρχείου) Κοσμάς ο Αιτωλός: «…με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού, δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ’ είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας…».

Ερώτηση: Δηλαδή ο όρος «Έλληνας» την εποχή του Βυζαντίου, είχε θρησκευτική σημασία κι όχι εθνική;
Απάντηση: Ακριβώς. Ο όρος «Έλληνας» ταυτίστηκε με την έννοια του ειδωλολάτρη, σε αντιδιαστολή με τον χριστιανό Έλληνα, τον«Ρωμιό». Οι χριστιανοί Έλληνες-Ρωμιοί μάλιστα, δεν αποδέχονταν να αποκαλούν εαυτούς «Έλληνες». Κι επειδή σκόπιμα πολλοί, πάνε να περάσουν την ερμηνεία ότι ο όρος «Έλληνας» αφορούσε γενικά τους ειδωλολάτρες εντός κι εκτός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, ας μας πουν πως αποκαλούσαν οι «χριστιανοί» π.χ. τους τους Αιγύπτιους, τους Πέρσες, ή τους τυχόν ειδωλολάτρες-παγανιστές Αρμένιους, Βούλγαρους, Ρώσους κ.α. Έλληνες;

Ερώτηση: Έτσι από περιέργεια… Οι ξένοι πως αποκαλούσαν τότε τους κάτοικους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας; Βυζαντινούς, ή Ρωμιούς;…
Απάντηση: Ο όρος «Βυζάντιο» και «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» δεν υπήρχε τότε. Καθιερώθηκε, όταν πλέον αυτή είχε καταρρεύσει, από τον Γερμανό ιστορικό Ιερώνυμο Βολφ τον 16ο αιώνα. Οι δυτικοί, τους Βυζαντινούς τους ονόμαζαν Γραικούς (Graeci), δηλαδή Έλληνες και όχι Ρωμιούς ή Βυζαντινούς, τη χώρα τους Γραικία (Graecia) και όχι Ρωμανία ή Βυζάντιο, και τον αυτοκράτορα, Βασιλέα των Ελλήνων (Imperator Graecorum) και όχι Βασιλέα των Ρωμαίων (Imperator Romanorum).
Φυσικά, μπορεί να πει κάποιος, πως οι δυτικοί (και ειδικότερα οι Φράγκοι), αποκαλούσαν έτσι το Βυζάντιο για «σπάσιμο», καθώς θεωρούσαν εαυτούς ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι όχι τους «γιαλαντζί Ρωμαίους» του Βυζαντίου. Ενδεχομένως έτσι είναι, αλλά η ιδιοτέλειά τους δεν στηρίχτηκε σε ένα ανύπαρκτο δεδομένο. Οι κάτοικοι του Βυζαντίου (οι Ρωμιοί ντε…) ήταν κατά ένα σημαντικό ποσοστό, εθνικά Έλληνες, είτε το αποδέχονταν είτε όχι, ενώ η ελληνική γλώσσα ήταν η καθομιλουμένη.

Ερώτηση: Πως συνδέθηκε το Βυζάντιο, στην σύγχρονη ελληνική ιστορία με τον ελληνισμό, που τόσο είχε υποτιμηθεί τότε;
Απάντηση: Ο όρος «Έλληνας», άρχισε δειλά-δειλά να χρησιμοποιείται ξανά στο Βυζάντιο, όταν είχε πάψει πια να αποτελεί «απειλή» και κυρίως όταν αυτό (το Βυζάντιο) άρχισε να κλονίζεται και να βρίσκεται στα «τελευταία» του. Το 1821, όταν οι «Ρουμ» (Ρωμιοί=έτσι αποκαλούσαν οι Τούρκοι τους χριστιανούς της άλλοτε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τότε Οθωμανικής) αποφάσισαν να επαναστατήσουν και ανέτρεξαν στις προγονικές ελληνικές ρίζες τους, θέλοντας να αποτινάξουν από πάνω τους τον μειωτικό αυτό χαρακτηρισμό, που σήμαινε πλέον τον υπόδουλο. Την βασική ευθύνη όμως για το «ελληνοχριστιανικό Βυζάντιο» που γνωρίζουν σήμερα οι Έλληνες (και αγνοούν οι ξένοι) φέρει ο «εθνικός ιστορικός» Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο οποίος τον 19ο αιώνα, μετά την απελευθέρωση απ’ τους Τούρκους, γράφει ουσιαστικά κατ΄επιταγήν της Εκκλησίας, την «Ιστορία του ελληνικού έθνους». Κι ενώ στις υπόλοιπες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, ο Παπαρρηγόπουλος είναι σχετικά αντικειμενικός, όταν φτάνει στο κεφάλαιο «Βυζάντιο», κάνει το άσπρο-μαύρο, τους Ρωμαιο-σλαβο-αρμένιους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, Έλληνες και την ίδια την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Ελληνική. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Τσεμίσκε ήταν ο εξελληνισμένος Ιωάννης Τσιμισκής, ή ότι ο Κονσταντίν Ντράγκατς ήταν ο γνωστός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Ερώτηση: Τελικά αποτελεί το Βυζάντιο μέρος της ελληνικής ιστορίας;
Απάντηση: Φυσικά και αποτελεί. Ή για να το θέσουμε αλλιώς, ένα μέρος της ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έχει και ελληνική ταυτότητα. Το κατοικούσαν και Έλληνες (κι ας «μεταλλάχτηκαν» με τον ένα ή άλλο τρόπο σε «Ρωμιούς»), ελληνική ήταν η καθομιλουμένη γλώσσα και ελληνικός ο γραπτός λόγος από ένα σημείο και μετά.

Ερώτηση: Θα πρέπει να αισθάνομαι περήφανος αν με αποκαλούν σήμερα «Ρωμιό»;
Απάντηση: Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.
Εντάξει…δεν είναι και ύβρις, ούτε υποτιμητικό, τη σήμερον ημέραν, παρ’ όλο που ταυτίζεται περισσότερο με τον χριστιανό Έλληνα.
Η έννοια «Έλληνας» όμως, είναι σίγουρα διαχρονική και πάνω από θρησκείες κι οποιαδήποτε άλλα «διακριτικά»…

SOURCE  http://www.pare-dose.net/  ,  http://www.metafysiko.gr/

About these ads

About sooteris kyritsis

Job title: (f)PHELLOW OF SOPHIA Profession: RESEARCHER Company: ANTHROOPISMOS Favorite quote: "ITS TIME FOR KOSMOPOLITANS(=HELLINES) TO FLY IN SPACE." Interested in: Activity Partners, Friends Fashion: Classic Humor: Friendly Places lived: EN THE HIGHLANDS OF KOSMOS THROUGH THE DARKNESS OF AMENTHE
This entry was posted in HISTORIC THEMES. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s